കൃഷ്ണകൃപാമൃതം

10:64 നൃഗമോക്ഷം

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Sat, 2 May 2026 22:39:00 +0530

ശ്രീമദ്ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അദ്ധ്യായം - 64

നൃഗമോക്ഷം

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഹേ രാജാവേ!, ഒരു ദിവസം സാമ്പൻ, പ്രദ്യുമ്നൻ, ചാരു, ഭാനു, ഗദൻ തുടങ്ങിയ യദുവംശത്തിലെ യുവാക്കൾ ക്രീഡോത്സുകരായി ഒരു ചെറിയ വനത്തിലേക്ക് പോയി. കുറെനേരം കളിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർക്ക് കലശലായ ദാഹം അനുഭവപ്പെട്ടു. വെള്ളം തിരയുന്നതിനിടയിൽ വറ്റിവരണ്ട ഒരു പൊട്ടക്കിണർ അവരുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു. അതിനടുത്തെത്തി അതിലേക്ക് നോക്കിയ അവർ ആ ഉണങ്ങിയ കിണറിൽ വിചിത്രമായ ഒരു ജീവിയെ കണ്ടു. കുന്നിനോളം വലിപ്പമുള്ള ഒരു ഓന്തിനെ കണ്ട് ആ കുട്ടികൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവർക്ക് അതിനോട് ദയ തോന്നി, അതിനെ ആ കിണറ്റിൽ നിന്നും പുറത്തെടുക്കാൻ അവർ ശ്രമിച്ചു. അവർ തോൽവാറുകൾകൊണ്ടും പിന്നീട് നെയ്തെടുത്ത കയറുകൾകൊണ്ടും ആ ഓന്തിനെ വലിച്ചു കയറ്റാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവർക്കതിന് സാധിച്ചില്ല. അതിനാൽ അവർ കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കൽ ചെന്ന് ഈ ജീവിയെക്കുറിച്ച് ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. വിശ്വപാലകനും താമരക്കണ്ണനുമായ ഭഗവാൻ കിണറ്റിനരികിലെത്തി ആ ഓന്തിനെ കണ്ടു. തുടർന്ന് തന്റെ ഇടതുകൈ കൊണ്ട് ഭഗവാൻ അതിനെ വളരെ എളുപ്പത്തിൽ പുറത്തെടുത്തു.

ഭഗവാന്റെ സ്പർശമേറ്റയുടനെ ആ ജീവി ഓന്തിന്റെ രൂപം വെടിഞ്ഞ് ദേവരൂപം പ്രാപിച്ചു. ഉരുക്കിയ സ്വർണ്ണം പോലെ നിറമുള്ള ശരീരവും മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും മാലകളുംകൊണ്ട് അവൻ അലംകൃതനായിരുന്നു. കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയെങ്കിലും, ജനങ്ങളെ ബോധിപ്പിക്കാനായി ഭഗവാൻ ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചു: “അല്ലയോ മഹാഭാഗ!, അങ്ങ് ആരാണ്? അങ്ങയുടെ ഈ ദിവ്യരൂപം കണ്ടിട്ട് അങ്ങ് ഒരു ഉന്നതനായ ദേവനാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.” “ഏത് പൂർവ്വകർമ്മമാണ് അങ്ങയെ ഈ അവസ്ഥയിലെത്തിച്ചത്? അല്ലയോ സൽഗുണസമ്പന്നനായ ആത്മാവേ!, അങ്ങ് ഇത്തരമൊരു വിധി അർഹിക്കുന്നില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. അങ്ങയെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ ഞങ്ങൾക്ക് ആകാംക്ഷയുണ്ട്. ഇത് ഉചിതമായ സമയവും സ്ഥലവുമാണെന്ന് അങ്ങ് കരുതുന്നുവെങ്കിൽ ദയവായി ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞാലും.”

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അനന്തരൂപനായ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി, സൂര്യതേജസ്സോടെ തിളങ്ങുന്ന കിരീടമണിഞ്ഞ ആ രാജാവ് മാധവനെ വണങ്ങി ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

നൃഗരാജാവ് പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഇക്ഷ്വാകുവിന്റെ പുത്രനായ നൃഗൻ എന്ന രാജാവാണ്. ഭഗവാനേ!, ദാനശീലരായ മനുഷ്യരുടെ പട്ടികയിൽ അങ്ങ് ഒരുപക്ഷേ എന്റെ പേര് കേട്ടിട്ടുണ്ടാകാം. പ്രഭോ!, അങ്ങേക്ക് അറിയാത്തതായി എന്താണുള്ളത്? കാലത്തിന് അതീതമായ ദർശനത്തോടെ അങ്ങ് എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും മനസ്സ് കാണുന്നു. എങ്കിലും അങ്ങയുടെ കൽപ്പന അനുസരിച്ച് ഞാൻ സംസാരിക്കാം.

ഭൂമിയിലെ മണൽത്തരികളോളം, ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളോളം, അല്ലെങ്കിൽ മഴത്തുള്ളികളോളം പശുക്കളെ ഞാൻ ദാനമായി നൽകിയിട്ടുണ്ട്. സൽസ്വഭാവമുള്ളവരും സുന്ദരികളും ഗുണവതികളും ഞാൻ ധാർമികമായി നേടിയെടുത്തിട്ടുള്ളതും സ്വർണ്ണം പൂശിയ കൊമ്പുകളും വെള്ളി പൊതിഞ്ഞ ഖുരങ്ങളും പട്ടുവസ്ത്രങ്ങളും മാലകളുംകൊണ്ട് അലംകൃതവുമായ കറവപ്പശുക്കളെയും അവയുടെ കുട്ടികളെയുമാണ് ഞാൻ ദാനമായി നൽകിയത്. എന്റെ ദാനം സ്വീകരിച്ച ബ്രാഹ്മണരെ ഉത്തമമായ ആഭരണങ്ങൾ നൽകി ഞാൻ ആദ്യം ആദരിച്ചു. ദരിദ്രകുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരും സൽസ്വഭാവികളും വിനയമുള്ളവരുമായ ആ ബ്രാഹ്മണർ സത്യസന്ധരും തപസ്വികളും വേദപണ്ഡിതരും ആചാരനിഷ്ഠയുള്ളവരുമായിരുന്നു. അവർക്ക് ഞാൻ പശുക്കൾ, ഭൂമി, സ്വർണ്ണം, വീടുകൾ എന്നിവയോടൊപ്പം കുതിരകൾ, ആനകൾ, എള്ള്, വെള്ളി, ശയ്യകൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, രത്നങ്ങൾ, ഗൃഹോപകരണങ്ങൾ, രഥങ്ങൾ എന്നിവയും നൽകി. കൂടാതെ ഞാൻ നിരവധി വൈദിക യാഗങ്ങളും ജീവകാരുണ്യ പ്രവർത്തനങ്ങളും നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ഒരിക്കൽ ഒരു ഉത്തമബ്രാഹ്മണന്റെ പശു വഴിതെറ്റി എന്റെ പശുക്കൂട്ടത്തിൽ വന്നുചേർന്നു. ഇതറിയാതെ ഞാൻ ആ പശുവിനെ മറ്റൊരു ബ്രാഹ്മണന് ദാനമായി നൽകി. ആ പശുവിനെ അദ്ദേഹം കൊണ്ടുപോകുന്നത് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമ കണ്ടപ്പോൾ, “ഇത് എന്റേതാണ്!” എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അത് സമ്മാനമായി സ്വീകരിച്ച രണ്ടാമത്തെ ബ്രാഹ്മണൻ മറുപടി നൽകി, “അല്ല, ഇത് എന്റേതാണ്! നൃഗൻ ഇത് എനിക്ക് തന്നതാണ്.” തങ്ങളുടെ അവകാശത്തിനായി ആ രണ്ട് ബ്രാഹ്മണരും തർക്കിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ അടുത്തെത്തി. ഒരാൾ പറഞ്ഞു, “അങ്ങ് ഈ പശുവിനെ എനിക്ക് തന്നതാണ്,” മറ്റേയാൾ പറഞ്ഞു, “അങ്ങ് ഇത് എന്നിൽ നിന്ന് മോഷ്ടിച്ചതാണ്.” ഇത് കേട്ട് ഞാൻ പരിഭ്രമിച്ചുപോയി. ധർമ്മസങ്കടത്തിലായ ഞാൻ ആ രണ്ട് ബ്രാഹ്മണരോടും വിനീതമായി അപേക്ഷിച്ചു: “ഈ ഒരു പശുവിന് പകരമായി ഞാൻ ഒരു ലക്ഷം ഉത്തമപശുക്കളെ നൽകാം. ദയവായി ഇതിനെ എനിക്ക് തിരികെ തരൂ. നിങ്ങളുടെ ദാസനായ എന്നോട് നിങ്ങൾ കരുണ കാണിക്കണം. ഞാൻ അറിയാതെ സംഭവിച്ചുപോയ തെറ്റാണിത്. എന്നെ ഈ നരകതുല്യമായ അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾ രക്ഷിക്കൂ.”

എന്നാൽ പശുവിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ഉടമ പറഞ്ഞു, “എനിക്ക് ഈ പശുവിന് പകരമായി ഒന്നും വേണ്ട,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അയാൾ പോയി. മറ്റേ ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു, “അങ്ങ് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ പതിനായിരം പശുക്കളെ അധികം തന്നാലും എനിക്ക് വേണ്ട,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹവും പോയി. ദേവാദിദേവാ!, പ്രപഞ്ചനാഥാ!, ഈ സാഹചര്യം മുതലെടുത്ത് യമരാജന്റെ ദൂതന്മാർ പിന്നീട് എന്നെ യമലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ വെച്ച് യമരാജൻ എന്നോട് ചോദിച്ചു.

യമരാജൻ പറഞ്ഞു: “പ്രിയ രാജാവേ!, അങ്ങയുടെ പാപഫലമാണോ അതോ പുണ്യഫലമാണോ ആദ്യം അനുഭവിക്കാൻ അങ്ങാഗ്രഹിക്കുന്നത്? അങ്ങ് ചെയ്ത ദാനധർമ്മങ്ങൾക്കും അതുവഴി അങ്ങേയ്ക്ക് ലഭിക്കേണ്ട സ്വർഗ്ഗീയ സുഖങ്ങൾക്കും അവസാനമില്ലെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു.”

ഞാൻ മറുപടി നൽകി, “പ്രഭോ!, ആദ്യം എന്റെ പാപഫലം ഞാൻ അനുഭവിക്കട്ടെ!.” ഉടനെ യമരാജൻ പറഞ്ഞു, “എങ്കിൽ വീഴുക!” ഭഗവാനേ!, ഞാൻ താഴേക്ക് പതിച്ചു, വീഴുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ ഒരു ഓന്തിന്റെ രൂപം പ്രാപിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ഹേ കേശവാ!, അങ്ങയുടെ ദാസനെന്ന നിലയിൽ ഞാൻ ബ്രാഹ്മണരോട് ഭക്തിയുള്ളവനും ദാനശീലനുമായിരുന്നു. അങ്ങയെ കാണാൻ ഞാൻ എന്നും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ ഇത്രകാലമായിട്ടും എനിക്ക് എന്റെ പഴയ ജീവിതം മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സർവ്വശക്തനായ ഭഗവാനേ!, യോഗീശ്വരന്മാർക്ക് പോലും വേദങ്ങളുടെ ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയിലൂടെ മാത്രം ഹൃദയത്തിൽ ദർശിക്കാൻ കഴിയുന്ന പരമാത്മാവായ അങ്ങയെ എനിക്ക് എങ്ങനെ നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിയുന്നു? ഭൗതിക ജീവിതത്തിലെ കഷ്ടപ്പാടുകൾകൊണ്ട് ബുദ്ധി മരവിച്ച എനിക്ക് അങ്ങയെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞത് അത്ഭുതമാണ്. ലൗകികബന്ധങ്ങൾ അവസാനിച്ചവർക്ക് മാത്രമേ അങ്ങയെ ദർശിക്കാനാകൂ. ഹേ ദേവദേവാ!, ജഗന്നാഥാ!, ഗോവിന്ദാ!, പുരുഷോത്തമാ!, നാരായണാ!, ഹൃഷീകേശാ!, പുണ്യശ്ലോകാ!, അച്യുതാ!, അവ്യയാ! ഹേ കൃഷ്ണാ!, ദേവലോകത്തേക്ക് പോകാൻ എനിക്ക് അനുവാദം നൽകിയാലും. പ്രഭോ!, ഞാൻ എവിടെ ജീവിച്ചാലും എന്റെ മനസ്സ് എപ്പോഴും അങ്ങയുടെ പാദങ്ങളിൽ അഭയം പ്രാപിക്കട്ടെ!. വസുദേവപുത്രനായ കൃഷ്ണാ!, അങ്ങേക്ക് ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രണാമം അർപ്പിക്കുന്നു. അങ്ങ് സകല ജീവജാലങ്ങളുടെയും ഉറവിടവും പരമസത്യവും അനന്തമായ ശക്തിയുടെ ഉടമയുമാണ്.

ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞതിനുശേഷം നൃഗമഹാരാജാവ് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുകയും തന്റെ കിരീടം ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളിൽ സ്പർശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. യാത്രയാകാൻ അനുവാദം ലഭിച്ച നൃഗരാജാവ് എല്ലാവരും നോക്കിനിൽക്കെ ഒരു ദിവ്യവിമാനത്തിൽ കയറി സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയി.

തുടർന്ന്, ബ്രാഹ്മണരോട് പ്രത്യേക ഭക്തിയുള്ളവനും ധർമ്മസ്വരൂപനുമായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ കൂടെയുള്ളവരോട് സംസാരിക്കുകയും രാജാക്കന്മാർക്ക് പൊതുവായി ഉപദേശം നൽകുകയും ചെയ്തു.

ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണസ്വത്ത് അഗ്നിയേക്കാൾ ശക്തനായ ഒരാൾ അല്പം മാത്രം അനുഭവിച്ചാൽ പോലും അത് ദഹിക്കാത്തതാണ്! അങ്ങനെയെങ്കിൽ തങ്ങൾ നാഥന്മാരാണെന്ന് അഹങ്കരിച്ച് അത് അനുഭവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന രാജാക്കന്മാരുടെ കാര്യം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ!. ഹാലാഹലത്തെ ഞാൻ യഥാർത്ഥ വിഷമായി കരുതുന്നില്ല, കാരണം അതിന് പ്രതിവിധിയുണ്ട്. എന്നാൽ മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ബ്രാഹ്മണസ്വത്ത് യഥാർത്ഥ വിഷമാണ്, കാരണം ഈ ലോകത്ത് അതിന് പ്രതിവിധിയില്ല. വിഷം കഴിക്കുന്നവനെ മാത്രമേ അത് കൊല്ലുകയുള്ളൂ, സാധാരണ തീ വെള്ളം കൊണ്ട് കെടുത്താം. എന്നാൽ ബ്രാഹ്മണസ്വത്താകുന്ന വിറകിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്ന തീ മോഷ്ടാവിന്റെ മുഴുവൻ കുടുംബത്തെയും വേരോടെ നശിപ്പിക്കുന്നു. ഒരാൾ അനുവാദം കൂടാതെ ബ്രാഹ്മണസ്വത്ത് അനുഭവിച്ചാൽ അത് അവന്റെ മൂന്ന് തലമുറയെ നശിപ്പിക്കും. എന്നാൽ അത് ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെയോ അധികാരം ഉപയോഗിച്ചോ ആണ് കൈക്കലാക്കുന്നതെങ്കിൽ പത്ത് മുൻതലമുറയും പത്ത് പിൻതലമുറയും നശിപ്പിക്കപ്പെടും.

രാജകീയ ഐശ്വര്യങ്ങളിൽ അന്ധരായ രാജാക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ പതനം മുൻകൂട്ടി കാണുന്നില്ല. ബ്രാഹ്മണസ്വത്ത് അനുഭവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം യഥാർത്ഥത്തിൽ നരകത്തിലേക്കുള്ള ആഗ്രഹമാണ്. ദരിദ്രരായ ബ്രാഹ്മണരുടെ സ്വത്ത് തട്ടിയെടുക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണീർ എത്ര മണൽത്തരികളിൽ പതിക്കുന്നുവോ അത്രയും വർഷം ആ രാജാക്കന്മാരും കുടുംബവും കുമ്പിപാകം എന്ന നരകത്തിൽ ദണ്ഡിക്കപ്പെടും. സ്വയം നൽകിയതായാലും മറ്റൊരാൾ നൽകിയതായാലും, ബ്രാഹ്മണസ്വത്ത് മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ അറുപതിനായിരം വർഷം വിസർജ്യത്തിലെ പുഴുവായി ജന്മമെടുക്കും. ബ്രാഹ്മണരുടെ സമ്പത്ത് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അത് ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ അൽപ്പായുസ്സുകളായി മാറുകയും പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്യും. അവർക്ക് രാജ്യം നഷ്ടപ്പെടുകയും മറ്റുള്ളവരെ ഉപദ്രവിക്കുന്ന പാമ്പുകളായി ജനിക്കുകയും ചെയ്യും.

എന്റെ അനുയായികളേ!, ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ തെറ്റ് ചെയ്താൽ പോലും അവനോട് കഠിനമായി പെരുമാറരുത്. അവൻ നിങ്ങളെ ശാരീരികമായി ഉപദ്രവിച്ചാലും ശപിച്ചാലും എപ്പോഴും അവനെ വണങ്ങുക. ഞാൻ എങ്ങനെ ബ്രാഹ്മണരെ വണങ്ങുന്നുവോ, അതുപോലെ നിങ്ങളും അവരെ വണങ്ങണം. ഇതിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവരെ ഞാൻ ശിക്ഷിക്കും. അറിയാതെയാണെങ്കിൽ പോലും, ബ്രാഹ്മണസ്വത്ത് അപഹരിക്കുന്നത് നൃഗരാജാവിനെപ്പോലെ ആ വ്യക്തിയുടെ പതനത്തിന് കാരണമാകും.

രാജാവേ!, ദ്വാരകാവാസികളെ ഇപ്രകാരം ഉപദേശിച്ച ശേഷം സകല ലോകങ്ങളെയും പവിത്രമാക്കുന്ന ഭഗവാൻ മുകുന്ദൻ തന്റെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

ശ്രീമദ്ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അറുപതിനാലാമദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<>>>>>

10:63 ഭഗവാനും ബാണാസുരനുമായുള്ള യുദ്ധം

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Wed, 29 Apr 2026 22:12:00 +0530

ശ്രീമദ്ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അദ്ധ്യായം - 63

ഭഗവാനും ബാണാസുരനുമായുള്ള യുദ്ധം

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ ഭരതവംശജനായ രാജാവേ!, അനിരുദ്ധൻ മടങ്ങിവരുന്നത് കാണാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധുക്കൾ ദുഃഖിതരായി കഴിഞ്ഞു കൂടി. നാല് മാസത്തെ മഴക്കാലം അങ്ങനെ കടന്നുപോയി. അനിരുദ്ധന്റെ സാഹസങ്ങളെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം തടവിലാക്കപ്പെട്ടതിനെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ നാരദമഹർഷിയിൽ നിന്നും വിവരങ്ങൾ അറിഞ്ഞപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനെ തങ്ങളുടെ പരമാരാധ്യമൂർത്തിയായി വണങ്ങുന്ന വൃഷ്ണികൾ ശോണിതപുരത്തേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. ഭഗവാൻ ബലരാമന്റെയും ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ സാത്വതവംശത്തിലെ പ്രമുഖന്മാരായ പ്രദ്യുമ്നൻ, സാത്യകി, ഗദൻ, സാംബൻ, സാരണൻ, നന്ദൻ, ഉപനന്ദൻ, ഭദ്രൻ തുടങ്ങിയവർ പന്ത്രണ്ട് അക്ഷൗഹിണിപ്പടയുമായി ഒത്തുചേർന്ന് ബാണാസുരന്റെ തലസ്ഥാനം വളഞ്ഞു. തന്റെ നഗരത്തിലെ പൂന്തോട്ടങ്ങളും, മതിൽക്കെട്ടുകളും, കാവൽപുരകളും, ഗോപുരങ്ങളും അവർ നശിപ്പിക്കുന്നതുകണ്ട് ക്രുദ്ധനായ ബാണാസുരൻ തുല്യമായ സൈന്യത്തോടൊപ്പം അവരെ നേരിടാനായി പുറപ്പെട്ടു.

ബാണമഹാരാജാവിനുവേണ്ടി ബലരാമനോടും ശ്രീകൃഷ്ണനോടും യുദ്ധം ചെയ്യാനായി ഭഗവാൻ രുദ്രനും തന്റെ മകൻ കാർത്തികേയനോടും ഭൂതഗണങ്ങളോടും കൂടി തന്റെ വാഹനമായ നന്ദിപ്പുറത്ത് എത്തി. ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനും ശ്രീശങ്കരനും തമ്മിലും, പ്രദ്യുമ്നനും കാർത്തികേയനും തമ്മിലും അത്യന്തം അത്ഭുതകരവും രോമാഞ്ചമുണ്ടാക്കുന്നതുമായ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. ബലരാമൻ കുംഭാണ്ഡനോടും കൂപകർണ്ണനോടും, സാംബൻ ബാണപുത്രനോടും, സാത്യകി ബാണനോടും ഏറ്റുമുട്ടി. ബ്രഹ്മാവ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള സകല ദേവന്മാരും സിദ്ധരും ചാരണന്മാരും മഹർഷിമാരും ഗന്ധർവ്വന്മാരും അപ്സരസ്സുകളും യക്ഷന്മാരും ഒക്കെ ഈ യുദ്ധം കാണാനായി തങ്ങളുടെ വിമാനങ്ങളിൽ അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നു.

ശാർങ്ഗമെന്ന വില്ലിൽനിന്ന് തൊടുത്തുവിട്ട മൂർച്ചയേറിയ അമ്പുകളാൽ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ശിവാനുചരന്മാരായ ഭൂതങ്ങൾ, പ്രമഥന്മാർ, ഗുഹ്യകന്മാർ, ഡാകിനിമാർ, യാതുധാനന്മാർ, വേതാളങ്ങൾ, വിനായകർ, പ്രേതങ്ങൾ, മാതാക്കൾ, പിശാചുക്കൾ, കൂശ്മാണ്ഡങ്ങൾ, ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സുകൾ എന്നിവരെ തുരത്തിയോടിച്ചു. ത്രിശൂലധാരിയായ മഹാദേവനാകട്ടെ ശാർങ്ഗധാരിയായ ശ്രീകൃഷ്ണന് നേരെ വിവിധ അസ്ത്രങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചു. എന്നാൽ ലവലേശം പതറാതെ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഉചിതമായ പ്രത്യസ്ത്രങ്ങളാൽ അവയെല്ലാം നിഷ്ഫലമാക്കി. ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ബ്രഹ്മാസ്ത്രത്തെ ബ്രഹ്മാസ്ത്രംകൊണ്ടും, വായുഅസ്ത്രത്തെ പർവ്വതാസ്ത്രംകൊണ്ടും, ആഗ്നേയാസ്ത്രത്തെ വർഷാസ്ത്രംകൊണ്ടും നേരിട്ടു. ശിവന്റെ പാശുപതാസ്ത്രത്തെ സ്വന്തം നാരായണാസ്ത്രം കൊണ്ട് ഭഗവാൻ പ്രതിരോധിച്ചു.

ജൃംഭണാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ച് ശിവനെ കോട്ടുവാ ഇടുവിച്ച് പരിഭ്രമിപ്പിച്ച ശേഷം ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ തന്റെ വാളും ഗദയും അമ്പുകളും ഉപയോഗിച്ച് ബാണാസുരന്റെ സൈന്യത്തെ തകർക്കാൻ തുടങ്ങി. പ്രദ്യുമ്നന്റെ അമ്പുകൾ എല്ലാഭാഗത്തുനിന്നും വർഷിച്ചപ്പോൾ കാർത്തികേയൻ പരവശനായി. ശരീരത്തിൽനിന്ന് രക്തം ഒലിക്കെ അദ്ദേഹം തന്റെ മയിലിൻ പുറത്തേറി യുദ്ധക്കളത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോയി. ബലരാമന്റെ ഗദാപ്രഹരമേറ്റ് കുംഭാണ്ഡനും കൂപകർണ്ണനും മരിച്ചുവീണു. തങ്ങളുടെ നേതാക്കൾ കൊല്ലപ്പെട്ടത് കണ്ട അസുരസൈന്യം നാനാഭാഗത്തേക്കും ചിതറിയോടി.

തന്റെ സൈന്യം തകരുന്നത് കണ്ട് ക്രുദ്ധനായ ബാണാസുരൻ സാത്യകിയുമായുള്ള യുദ്ധം നിർത്തി രഥത്തിൽ കൃഷ്ണന് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. യുദ്ധാവേശത്തിൽ ബാണൻ തന്റെ അഞ്ഞൂറ് വില്ലുകളിലും ഒരേസമയം അമ്പുകൾ തൊടുത്തയച്ച് ശ്രീകൃഷ്ണനെ ആക്രമിച്ചു. ശ്രീഹരി ബാണാസുരന്റെ എല്ലാ വില്ലുകളും ഒരേസമയംതന്നെ തകർക്കുകയും അവന്റെ രഥവും കുതിരകളും സാരഥിയോടൊപ്പംതന്നെ നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് ഭഗവാൻ തന്റെ ശംഖം മുഴക്കി. ആ സമയം തന്റെ മകന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി ബാണാസുരന്റെ മാതാവായ കോടര അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ മുടിയോടും നഗ്നയായും ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. നഗ്നയായ ആ സ്ത്രീയെ നോക്കാതിരിക്കാനായി ഭഗവാൻ ഗദാഗ്രജൻ മുഖം തിരിച്ചു. രഥവും വില്ലും നഷ്ടപ്പെട്ട ബാണാസുരൻ ആ അവസരം മുതലെടുത്ത് നഗരത്തിനുള്ളിലേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

ശിവാനുചരന്മാർ ഓടിപ്പോയതിനുശേഷം മൂന്ന് തലയും മൂന്ന് കാലുകളുമുള്ള ശിവജ്വരം ശ്രീകൃഷ്ണനെ ആക്രമിക്കാനായി മുന്നോട്ട് വന്നു. പത്തു ദിക്കുകളെയും ദഹിപ്പിക്കുന്ന തേജസ്സോടെയായിരുന്നു അതിന്റെ വരവ്. ഇതുകണ്ട ഭഗവാൻ നാരായണൻ തന്റെ വിഷ്ണുജ്വരത്തെ അയച്ചു. ശിവജ്വരവും വിഷ്ണുജ്വരവും തമ്മിൽ കടുത്ത യുദ്ധം നടന്നു. വിഷ്ണുജ്വരത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ തളർന്ന ശിവജ്വരം വേദനയോടെ നിലവിളിച്ചു. അഭയം തേടി മറ്റെങ്ങും പോകാനില്ലാതെ അത് ഇന്ദ്രിയാധിപനായ ശ്രീകൃഷ്ണനെതന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ചു. കൈകൂപ്പി ഭഗവാനെ സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ശിവജ്വരം പറഞ്ഞു: അനന്തശക്തിയുള്ളവനും സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെയും പരമാത്മാവുമായ അങ്ങയെ ഞാൻ വണങ്ങുന്നു. അങ്ങ് ശുദ്ധബോധസ്വരൂപനും ജഗത്തിന്റെ സൃഷ്ടിസ്ഥിതിലയങ്ങൾക്ക് കാരണവുമാണ്. വേദങ്ങൾ പരോക്ഷമായി സൂചിപ്പിക്കുന്ന പരമസത്യവും ശാന്തസ്വരൂപനുമാണ് അങ്ങ്. കാലം, വിധി, കർമ്മം, ജീവൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ശരീരം തുടങ്ങി ഈ കാണുന്നതെല്ലാം അങ്ങയുടെ മായയാണ്. ജനനമരണങ്ങളുടെ ഈ ചക്രത്തിൽനിന്ന് മോചനം നൽകുന്ന അങ്ങയെ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. സജ്ജനങ്ങളെയും ധർമ്മത്തെയും സംരക്ഷിക്കുവാനും ദുഷ്ടന്മാരെ നിഗ്രഹിക്കുവാനുമായി അങ്ങ് അവതരിക്കുന്നു. ഭൂമിയുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കാനാണ് അങ്ങയുടെ ഈ അവതാരം. അങ്ങയുടെ വിഷ്ണുജ്വരത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ ഞാൻ തളർന്നിരിക്കുന്നു. അങ്ങയെ ഭജിക്കാത്തവർ ലൗകിക ദുഃഖങ്ങളിൽ പെട്ടുഴലുന്നു.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഹേ ത്രിശിരസ്സേ!, നിന്നിൽ ഞാൻ പ്രസന്നനാണ്. ഇനി നിനക്ക് ഭയം വേണ്ട. നമ്മുടെ ഈ സംവാദം ഓർക്കുന്നവർക്കും നിന്നെ ഭയപ്പെടേണ്ടി വരില്ല.

ഇതുകേട്ട് ശിവജ്വരം ഭഗവാനെ വണങ്ങി മടങ്ങിപ്പോയി. എന്നാൽ ഉടനെതന്നെ ബാണാസുരൻ തന്റെ രഥത്തിലേറി കൃഷ്ണനോട് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ വീണ്ടും എത്തി. ആയിരം കൈകളിൽ ആയുധങ്ങളുമായിവന്ന ആ അസുരൻ ഭഗവാന് നേരെ അമ്പുകൾ വർഷിച്ചു. സുദർശനചക്രം ഉപയോഗിച്ച് ഭഗവാൻ ബാണാസുരന്റെ കൈകൾ മരച്ചില്ലകളെന്നപോലെ മുറിച്ചുമാറ്റി. തന്റെ ഭക്തന്റെ കൈകൾ മുറിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ട് ദയ തോന്നിയ മഹാദേവൻ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനെ സമീപിച്ച് ഇപ്രകാരം സ്തുതിച്ചു.

ശ്രീരുദ്രൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങ് മാത്രമാണ് പരമസത്യം, പരമമായ ജ്യോതിസ്സ്. നിർമ്മല ഹൃദയമുള്ളവർക്ക് മാത്രമേ അങ്ങയെ കാണാൻ സാധിക്കൂ. അങ്ങ് ആകാശം പോലെ നിർമ്മലനാണ്. ആകാശം അങ്ങയുടെ നാഭിയും, അഗ്നി മുഖവും, ജലം വീര്യവും, സ്വർഗ്ഗം ശിരസ്സുമാണ്. ദിക്കുകൾ അങ്ങയുടെ കാതുകളും ഭൂമി പാദങ്ങളുമാണ്. ചന്ദ്രൻ മനസ്സും സൂര്യൻ കണ്ണുകളുമാണ്. ഞാൻ അങ്ങയുടെ അഹങ്കാരമാണ്. അങ്ങാണ് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവായ ആദിപുരുഷൻ. അധർമ്മം നശിപ്പിക്കാനും ലോകനന്മയ്ക്കുമായാണ് അങ്ങ് അവതരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഞങ്ങളെല്ലാവരും അങ്ങയുടെ അനുഗ്രഹത്താലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. അങ്ങ് ആദിപുരുഷനും അദ്വിതീയനുമാണ്. എല്ലാറ്റിനും കാരണമായ അങ്ങ് സർവ്വനിയന്താവുമാണ്. അങ്ങയുടെ മായയാൽ ഭ്രമിക്കപ്പെട്ടവർക്ക് മാത്രമേ അങ്ങയെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ വരികയുള്ളൂ. സൂര്യൻ മേഘങ്ങളാൽ മറയ്ക്കപ്പെട്ടാലും പ്രകാശിക്കുന്നത് പോലെ, മായയാൽ മറയ്ക്കപ്പെട്ടാലും അങ്ങ് സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ മായയാൽ ബുദ്ധി ഭ്രമിച്ച മനുഷ്യർ കുടുംബത്തിലും സമ്പത്തിലും ആസക്തരായി ലൗകിക സുഖദുഃഖങ്ങളിൽ മുങ്ങിത്താഴുന്നു. ഈ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അടക്കാതെ അങ്ങയെ ഭജിക്കാത്തവരുടെ കാര്യം വളരെ ദുഖകരമാണ്. അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ വഞ്ചിക്കുന്നു. ആത്മസ്വരൂപനായ അങ്ങയെ ഉപേക്ഷിച്ച് ലൗകിക സുഖങ്ങൾക്ക് പുറകെ പോകുന്നവൻ അമൃത് ഉപേക്ഷിച്ച് വിഷം കുടിക്കുന്നവന് തുല്യനാണ്. ഞാനും ബ്രഹ്മാവും മറ്റ് ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും അങ്ങയെ പൂർണ്ണമായി ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. ജഗത്തിന്റെ നാഥനായ അങ്ങയെ ഞങ്ങൾ വണങ്ങുന്നു. അങ്ങ് ശാന്തനും അദ്വിതീയനുമാണ്. സർവ്വലോകങ്ങളുടെയും അഭയസ്ഥാനമാണ് അങ്ങ്. ഈ ബാണാസുരൻ എന്റെ പ്രിയ അനുചരനാണ്. അവന് ഞാൻ അഭയം നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ പ്രഹ്ളാദനോട് കാണിച്ച കാരുണ്യം അവനോടും കാണിക്കണമെന്ന് ഞാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങയുടെ സന്തോഷത്തിനായി അങ്ങ് ആവശ്യപ്പെട്ടത് ഞാൻ ചെയ്യുന്നു. അങ്ങയുടെ വാക്കുകൾ ഞാൻ അംഗീകരിക്കുന്നു. വിരോചനപുത്രനായ ഇവനെ ഞാൻ കൊല്ലില്ല. പ്രഹ്ളാദന്റെ വംശത്തിലുള്ള ആരെയും കൊല്ലില്ലെന്ന് ഞാൻ മുൻപ് വരം നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ബാണാസുരന്റെ അഹങ്കാരം ശമിപ്പിക്കാനാണ് ഞാൻ അവന്റെ കൈകൾ മുറിച്ചത്. ഭൂമിക്ക് ഭാരമായ അവന്റെ സൈന്യത്തെ ഞാൻ നശിപ്പിച്ചു. നാല് കൈകളുള്ള ഈ അസുരൻ ഇനി മരിക്കില്ല. അവൻ അങ്ങയുടെ പ്രമുഖ അനുചരനായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കും. അവന് ഇനി ആരെയും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.

ഇതുകേട്ട് സന്തുഷ്ടനായ ബാണാസുരൻ ഭഗവാനെ വണങ്ങി. തുടർന്ന് അനിരുദ്ധനെയും ഉഷയെയും രഥത്തിൽ ഇരുത്തി ഭഗവാന്റെ മുന്നിലെത്തിച്ചു. അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയ അനിരുദ്ധനെയും വധുവിനെയും മുന്നിൽ നിർത്തി, സൈന്യത്തോടൊപ്പം ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ശിവനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് മടങ്ങി.

ദ്വാരകയിൽ എത്തിയ ഭഗവാനെ ബന്ധുക്കളും ബ്രാഹ്മണരും പ്രജകളും ചേർന്ന് സ്വീകരിച്ചു. നഗരം തോരണങ്ങളാലും പതാകകളാലും അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. പ്രത്യുഷസ്സിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനും ശിവനും തമ്മിലുള്ള ഈ യുദ്ധത്തിന്റെ കഥ സ്മരിക്കുന്നവർക്ക് ഒരിക്കലും പരാജയം സംഭവിക്കില്ല.

ശ്രീമദ്ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അറുപത്തിമൂന്നാമദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<>>>>>

10:62 ഉഷയും അനിരുദ്ധനുമായുള്ള സംഗമം

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Sun, 19 Apr 2026 20:40:00 +0530

ശ്രീമദ്ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അദ്ധ്യായം - 62

ഉഷയും അനിരുദ്ധനുമായുള്ള സംഗമം

പരീക്ഷിത്ത് മഹാരാജാവ് പറഞ്ഞു: ഗുരോ!, യദുക്കളിൽ ഉത്തമനായ അനിരുദ്ധൻ ബാണാസുരന്റെ മകൾ ഉഷയെ വിവാഹം കഴിച്ചു, അതിന്റെ ഫലമായി ഹരിയും ശങ്കരനും തമ്മിൽ ഭയാനകമായ ഒരു യുദ്ധം നടന്നു. ഹേ യോഗീശ്വര!, ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് എല്ലാം എനിക്ക് വിശദീകരിച്ചു തന്നാലും.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജൻ!, ഭഗവാൻ വാമനദേവനായി അവതരിച്ചപ്പോൾ ഭൂമിമുഴുവൻ ദാനമായി നൽകിയ മഹാത്മാവായ ബലി ചക്രവർത്തിയുടെ നൂറു പുത്രന്മാരിൽ മൂത്തവനായിരുന്നു ബാണൻ. ബലിയിൽനിന്നും ജനിച്ച ബാണാസുരൻ ശിവഭഗവാന്റെ വലിയ ഭക്തനായിരുന്നു. മാന്യമായ പെരുമാറ്റവും ഉദാരതയും ബുദ്ധിശക്തിയും സത്യസന്ധതയും വ്രതനിഷ്ഠയും അവനുണ്ടായിരുന്നു. മനോഹരമായ ശോണിതപുരം അവന്റെ ഭരണത്തിൻ കീഴിലായിരുന്നു. ശിവഭഗവാൻ അവനെ അനുഗ്രഹിച്ചിരുന്നതിനാൽ ദേവന്മാർക്കുപോലും പ്രീയപ്പെട്ടവനായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ശിവൻ താണ്ഡവനൃത്തം ചെയ്തപ്പോൾ ബാണൻ തന്റെ ആയിരം കൈകൾകൊണ്ട് വാദ്യങ്ങൾ വായിച്ച് ഭഗവാനെ അതീവമായി സന്തോഷിപ്പിച്ചു. സർവ്വ ജീവജാലങ്ങളുടെയും നാഥനും ഭക്തരുടെ കരുണാനിധിയുമായ മഹാദേവൻ ബാണാസുരന് ഇഷ്ടമുള്ള വരം ചോദിക്കാൻ അനുവാദം നൽകി. തന്റെ നഗരത്തിന്റെ കാവൽക്കാരനായി ശിവഭഗവാൻ കൂടെയുണ്ടാകണം എന്നാണ് ബാണൻ വരം ചോദിച്ചത്. ബാണാസുരൻ തന്റെ കരുത്തിൽ അഹങ്കരിച്ചിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ശിവൻ തന്റെ അരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, ബാണൻ സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന തന്റെ കിരീടം കൊണ്ട് ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളിൽ സ്പർശിച്ചുകൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു:

"ഹേ മഹാദേവ!, ലോകങ്ങളുടെ നിയന്താവും ആത്മീയ ഗുരുവുമായ അങ്ങയെ ഞാൻ വണങ്ങുന്നു. ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തിയാകാത്തവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന കല്പവൃക്ഷമാണ് അങ്ങ്. അങ്ങ് എനിക്ക് നൽകിയ ഈ ആയിരം കൈകൾ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു വലിയ ഭാരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങയെ കൂടാതെ ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും എന്നോട് പോരാടാൻ യോഗ്യനായ ആരെയും ഞാൻ കാണുന്നില്ല. ദിഗ്ഗജങ്ങളോട് പൊരുതാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, യുദ്ധത്തിന് വെമ്പുന്ന എന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് മലനിരകളെ തകർത്തുകൊണ്ട് ഞാൻ പുറപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ആ വലിയ ആനകൾ പോലും ഭയന്നോടി."

ഇത് കേട്ട് കോപിഷ്ഠനായ ശിവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: "വിഡ്ഢീ, എന്നോട് തുല്യനായ ഒരുവനുമായി നീ യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ നിന്റെ കൊടി തകരും. ആ യുദ്ധം നിന്റെ അഹങ്കാരത്തെ ശമിപ്പിക്കും." ഇതുകേട്ട് ബുദ്ധിശൂന്യനായ ബാണൻ സന്തോഷിച്ചു. ഗിരീശൻ പ്രവചിച്ച തന്റെ പൗരുഷത്തിന്റെ നാശം കാത്തിരിക്കാൻ ആ വിഡ്ഢി വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

ബാണന്റെ മകളായ ഉഷ, പ്രദ്യുമ്നന്റെ പുത്രനുമായി പ്രണയത്തിലാകുന്നതായി ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടു. എന്നാൽ അവൾ തന്റെ കാമുകനെ ഇതിനുമുമ്പ് കാണുകയോ അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല. സ്വപ്നത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ കാണാതായപ്പോൾ ഉഷ പെട്ടെന്ന് തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഇടയിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് "എന്റെ കാമുകാ, അങ്ങ് എവിടെയാണ്?" എന്ന് നിലവിളിച്ചു. അവൾ വലിയ അസ്വസ്ഥതയും ലജ്ജയും അനുഭവിച്ചു. ബാണാസുരന് കുംഭാണ്ഡൻ എന്നൊരു മന്ത്രിയുണ്ടായിരുന്നു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകളായിരുന്നു ചിത്രലേഖ. ഉഷയുടെ കൂട്ടുകാരിയായ അവൾ കൗതുകത്തോടെ തന്റെ സുഹൃത്തിനോട് അന്വേഷിച്ചു: "ഹേ സുന്ദരീ, നീ ആരെയാണ് തിരയുന്നത്? എന്താണ് നിനക്ക് തോന്നുന്ന ഈ ആഗ്രഹം? രാജകുമാരി, ഇതുവരെ ഒരു പുരുഷനും നിന്റെ കൈ പിടിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ."

ഉഷ പറഞ്ഞു: "കറുത്ത നീല നിറവും താമരക്കണ്ണുകളും മഞ്ഞവസ്ത്രവും കരുത്തുറ്റ കൈകളുമുള്ള ഒരു പുരുഷനെ ഞാൻ എന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടു. സ്ത്രീകളുടെ ഹൃദയം കവരുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരാളായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ആ കാമുകനെയാണ് ഞാൻ തിരയുന്നത്. തന്റെ അധരങ്ങളിലെ തേൻ എനിക്ക് നൽകിയ ശേഷം അദ്ദേഹം എവിടെയോ പോയി മറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിനായുള്ള തീവ്രമായ ആഗ്രഹത്തോടെ അദ്ദേഹം എന്നെ ദുഃഖസമുദ്രത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടിരിക്കുന്നു."

ചിത്രലേഖ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ നിന്റെ ദുഃഖം മാറ്റാം. നിന്റെ ഹൃദയം കവർന്ന നിന്റെ ഈ ഭാവി ഭർത്താവ് മൂന്നു ലോകങ്ങളിൽ എവിടെയുണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ കൊണ്ടുവരും. അദ്ദേഹം ആരാണെന്ന് എനിക്ക് കാണിച്ചുതരൂ." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ചിത്രലേഖ വിവിധ ദേവന്മാർ, ഗന്ധർവ്വന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, ചാരണന്മാർ, പന്നഗങ്ങൾ, ദൈത്യന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, മനുഷ്യർ എന്നിവരുടെ കൃത്യമായ ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു.

ഹേ രാജാവേ, മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ ശൂരസേനൻ, ആനകദുന്ദുഭി, ബലരാമൻ, ശ്രീകൃഷ്ണൻ തുടങ്ങിയ വൃഷ്ണികളുടെ ചിത്രങ്ങളും ചിത്രലേഖ വരച്ചു. പ്രദ്യുമ്നന്റെ ചിത്രം കണ്ടപ്പോൾ ഉഷ ലജ്ജിച്ചു, അനിരുദ്ധന്റെ ചിത്രം കണ്ടപ്പോൾ അവൾ നാണത്തോടെ തല താഴ്ത്തി. പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: "ഇതാണ് അദ്ദേഹം! ഇദ്ദേഹം തന്നെ!"

മാന്ത്രിക ശക്തികളുള്ള ചിത്രലേഖ, അദ്ദേഹം കൃഷ്ണന്റെ പേരക്കുട്ടിയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രിയ രാജാവേ, അവൾ ആകാശമാർഗ്ഗേണ ശ്രീകൃഷ്ണൻ സംരക്ഷിക്കുന്ന ദ്വാരകയിലേക്ക് യാത്രയായി. അവിടെ മനോഹരമായ ഒരു കിടക്കയിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അനിരുദ്ധനെ അവൾ കണ്ടെത്തി. തന്റെ യോഗശക്തിയാൽ അവൾ അദ്ദേഹത്തെ ശോണിതപുരത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി തന്റെ സുഹൃത്തായ ഉഷയ്ക്ക് അവളുടെ പ്രിയതമനെ കാഴ്ചവെച്ചു. പുരുഷന്മാരിൽ അതിസുന്ദരനായ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടപ്പോൾ ഉഷയുടെ മുഖം സന്തോഷംകൊണ്ട് തിളങ്ങി. പുരുഷന്മാർക്ക് കാണാൻ പോലും അനുവാദമില്ലാത്ത തന്റെ സ്വകാര്യ മുറിയിലേക്ക് അവൾ പ്രദ്യുമ്നപുത്രനെ കൊണ്ടുപോയി അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം സന്തോഷിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അമൂല്യമായ വസ്ത്രങ്ങൾ, മാലകൾ, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപം തുടങ്ങിയവ നൽകി ഉഷ അനിരുദ്ധനെ ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചു. പാനീയങ്ങളും എല്ലാത്തരം ഭക്ഷണങ്ങളും മധുരമായ വാക്കുകളും അവൾ അദ്ദേഹത്തിന് നൽകി. ഉഷയുടെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന സ്നേഹത്തിൽ അനിരുദ്ധന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ വശീകരിക്കപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ അന്തഃപുരത്തിൽ ഒളിച്ചു താമസിച്ച അദ്ദേഹം ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്നത് അറിഞ്ഞില്ല.

കന്യകാത്വത്തിന്റെ വ്രതം ലംഘിച്ച് യദുവീരനോടൊപ്പം സന്തോഷിക്കുന്ന ഉഷയിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ കാവൽക്കാരായ സ്ത്രീകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവർ ബാണാസുരന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് പറഞ്ഞു: "മഹാരാജാവേ, ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ കുടുംബത്തിന്റെ സത്‌പേര്‌ നശിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള അനുചിതമായ പെരുമാറ്റം അങ്ങയുടെ മകളിൽ ഞങ്ങൾ ഈയിടെയായി കാണുന്നു. ഞങ്ങൾ അവളെ ശ്രദ്ധയോടെ നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു, ഒരിക്കൽപോലും ഞങ്ങളുടെ സ്ഥാനം വിട്ടുപോയിട്ടില്ല. അതിനാൽ ഒരു പുരുഷനും കാണാൻപോലും കഴിയാത്ത ഈ പെൺകുട്ടി കൊട്ടാരത്തിനകത്ത് വെച്ച് എങ്ങനെ അശുദ്ധയാക്കപ്പെട്ടു എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല."

മകളുടെ പ്രവൃത്തിയെക്കുറിച്ച് കേട്ട് അസ്വസ്ഥനായ ബാണാസുരൻ ഉടൻ തന്നെ അന്തഃപുരത്തിലേക്ക് കുതിച്ചെത്തി. അവിടെ യദുക്കളുടെ അഭിമാനമായ അനിരുദ്ധനെ അദ്ദേഹം കണ്ടു. അനുപമമായ സൗന്ദര്യമുള്ള, നീലനിറവും മഞ്ഞ വസ്ത്രവും താമരക്കണ്ണുകളും കരുത്തുറ്റ കൈകളുമുള്ള കാമദേവന്റെ പുത്രനെ ബാണാസുരൻ കണ്ടു. തിളങ്ങുന്ന കുണ്ഡലങ്ങളും മനോഹരമായ മുടിയും പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞ നോട്ടവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തിന് മാറ്റുകൂട്ടി. തന്റെ പ്രിയതമയുടെ മുന്നിലിരുന്ന് അവളോടൊപ്പം ചൂതുകളിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്തപ്പോൾ അവളുടെ സ്തനങ്ങളിലെ കുങ്കുമം പുരണ്ട വസന്തകാല മുല്ലപ്പൂമാല അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾക്കിടയിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു. ഇതെല്ലാം കണ്ട് ബാണാസുരൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

ആയുധധാരികളായ കാവൽക്കാരുമായി ബാണാസുരൻ വരുന്നത് കണ്ട് അനിരുദ്ധൻ തന്റെ ഇരുമ്പ് ഗദ ഉയർത്തി, തന്നെ ആക്രമിക്കുന്ന ആരെയും നേരിടാൻ ഉറച്ചുനിന്നു. ശിക്ഷാദണ്ഡുമായി നിൽക്കുന്ന യമനെപ്പോലെ അദ്ദേഹം കാണപ്പെട്ടു. കാവൽക്കാർ അദ്ദേഹത്തെ വളഞ്ഞപ്പോൾ, പന്നിക്കൂട്ടത്തിന്റെ നേതാവ് നായ്ക്കളെ നേരിടുന്നതുപോലെ അനിരുദ്ധൻ അവരെ ആക്രമിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഹരമേറ്റ കാവൽക്കാർ തലയ്ക്കും തുടയ്ക്കും കൈകൾക്കും പരിക്കേറ്റ് ജീവരക്ഷാർത്ഥം കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്നും ഓടിപ്പോയി. എന്നാൽ അനിരുദ്ധൻ തന്റെ സൈന്യത്തെ തകർക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ബലിയുടെ കരുത്തനായ പുത്രൻ കോപത്തോടെ നാഗപാശം ഉപയോഗിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ ബന്ധിച്ചു. അനിരുദ്ധൻ തടവിലാക്കപ്പെട്ട വിവരം കേട്ട ഉഷ ദുഃഖത്താൽ തളർന്നു; കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവൾ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു.

ശ്രീമദ്ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അറുപത്തിരണ്ടാമദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<>>>>>

10:61 ബലരാമൻ രുക്മിയെ വധിക്കുന്നു

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Sun, 19 Apr 2026 20:06:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അദ്ധ്യായം - 61

ബലരാമൻ രുക്മിയെ വധിക്കുന്നു

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാന്റെ ഓരോ പത്നിമാർക്കും പത്തു പുത്രന്മാർ വീതം ജനിച്ചു. അവർ തങ്ങളുടെ പിതാവിനേക്കാൾ ഒട്ടും പിന്നിലായിരുന്നില്ല, മാത്രമല്ല, ഭഗവാന്റെ എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളും അവർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. അച്യുതനായ ഭഗവാൻ തങ്ങളുടെ കൊട്ടാരം വിട്ടു പോകാത്തത് കണ്ട്, താനാണ് ഭഗവാന് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവൾ എന്ന് ആ രാജകുമാരിമാർ ഓരോരുത്തരും കരുതി. എന്നാൽ ആ സ്ത്രീകളാരും അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൂർണ്ണമായ സത്യം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല.

ഭഗവാന്റെ പത്നിമാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനോഹരമായ താമരമുഖം, നീണ്ട കൈകൾ, വലിയ കണ്ണുകൾ, പുഞ്ചിരി കലർന്ന സ്നേഹത്തോടെയുള്ള നോട്ടങ്ങൾ, അവരോടുള്ള ആകർഷകമായ സംഭാഷണങ്ങൾ എന്നിവയിൽ പൂർണ്ണമായും മയങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. എങ്കിലും തങ്ങളുടെ എല്ലാ ആകർഷണീയതകളും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഈ സ്ത്രീകൾക്ക് സർവ്വശക്തനായ ഭഗവാന്റെ മനസ്സ് കീഴടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പതിനായിരക്കണക്കിന് വരുന്ന ആ രാജ്ഞിമാരുടെ ലക്ഷണമൊത്ത പുരികങ്ങൾ, ലജ്ജയോടെയുള്ള പുഞ്ചിരിയും കടാക്ഷവും വഴി അവരുടെ രഹസ്യഉദ്ദേശ്യങ്ങളെ ആകർഷകമായി പ്രകടിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ അവരുടെ പുരികങ്ങൾ ധീരമായി പ്രണയ സന്ദേശങ്ങൾ അയച്ചു. എന്നിട്ടും കാമദേവന്റെ ഈ അമ്പുകൾ കൊണ്ടോ മറ്റ് മാർഗ്ഗങ്ങൾ കൊണ്ടോ അവർക്ക് ശ്രീകൃഷ്ണ ഭഗവാന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ഇളക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ബ്രഹ്‌മാദികൾപോലും എങ്ങനെ സമീപിക്കണമെന്ന് അറിയാത്ത സാക്ഷാൽ ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ നാഥനെത്തന്നെ ഈ സ്ത്രീകൾക്ക് തങ്ങളുടെ ഭർത്താവായി ലഭിച്ചു. അനുദിനം വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സന്തോഷത്തോടെ, അവർക്ക് അദ്ദേഹത്തോട് സ്നേഹവും ആകർഷണവും തോന്നി, അദ്ദേഹവുമായി പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞ നോട്ടങ്ങൾ കൈമാറി, എപ്പോഴും പുതിയതായി തോന്നുന്ന സാമീപ്യം ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുകയും മറ്റ് പല വിധത്തിൽ ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാന്റെ ഓരോ രാജ്ഞിമാർക്കും നൂറുകണക്കിന് ദാസിമാർ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, അവർ നേരിട്ട് ഭഗവാനെ സേവിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. വിനയത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ സമീപിച്ച്, ഇരിപ്പിടം നൽകി, മികച്ച പൂജാദ്രവ്യങ്ങൾ കൊണ്ട് ആരാധിച്ച്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയും തടവിയും, വെറ്റില നൽകിയും, വീശിയും, സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനം പൂശിയും, പുഷ്പഹാരങ്ങൾ അണിയിച്ചും, മുടി കോതിയും, കിടക്ക ഒരുക്കിയും, കുളിപ്പിച്ചും, വിവിധ സമ്മാനങ്ങൾ നൽകിയും അവർ അദ്ദേഹത്തെ ശുശ്രൂഷിച്ചു.

പത്തു പുത്രന്മാർ വീതമുള്ള ശ്രീകൃഷ്ണ ഭഗവാന്റെ പത്നിമാരിൽ, പ്രധാനികളായ എട്ടു രാജ്ഞിമാരെക്കുറിച്ച് ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞിരുന്നു. പ്രദ്യുമ്നൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ആ എട്ടു രാജ്ഞിമാരുടെ പുത്രന്മാരുടെ പേരുകൾ ഞാൻ ഇനി പറയാം. രുഗ്മിണി രാജ്ഞിയുടെ ആദ്യത്തെ പുത്രൻ പ്രദ്യുമ്നനായിരുന്നു. കൂടാതെ ചാരുദേഷ്ണൻ, സുദേഷ്ണൻ, കരുത്തനായ ചാരുദേഹൻ, സുചാരു, ചാരുഗുപ്തൻ, ഭദ്രചാരു, ചാരുചന്ദ്രൻ, വിചാരു, പത്താമനായി ചാരു എന്നിവരും അവളിൽ ജനിച്ചു. ശ്രീഹരിയുടെ ഈ പുത്രന്മാരാരും തങ്ങളുടെ പിതാവിനേക്കാൾ ഒട്ടും പിന്നിലായിരുന്നില്ല.

സത്യഭാമയുടെ പത്തു പുത്രന്മാർ ഭാനു, സുഭാനു, സ്വഭാനു, പ്രഭാനു, ഭാനുമാൻ, ചന്ദ്രഭാനു, ബൃഹദ്ഭാനു, അതിഭാനു (എട്ടാമൻ), ശ്രീഭാനു, പ്രതിഭാനു എന്നിവരായിരുന്നു. സാംബൻ, സുമിത്രൻ, പുരുജിത്ത്, ശതജിത്ത്, സഹസ്രജിത്ത്, വിജയൻ, ചിത്രകേതു, വസുമാൻ, ദ്രവിഡൻ, ക്രതു എന്നിവർ ജാംബവതിയുടെ പുത്രന്മാരായിരുന്നു. സാംബൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഈ പത്തുപേർ തങ്ങളുടെ പിതാവിന് വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടവരായിരുന്നു. നാഗ്നജിതിയുടെ പുത്രന്മാർ വീരൻ, ചന്ദ്രൻ, അശ്വസേനൻ, ചിത്രഗു, വേഗവാൻ, വൃഷൻ, ആമൻ, ശങ്കു, വസു, ഐശ്വര്യവാനായ കുന്തി എന്നിവരായിരുന്നു.

ശ്രുതൻ, കവി, വൃഷൻ, വീരൻ, സുബാഹു, ഭദ്രൻ, ശാന്തി, ദർശൻ, പൂർണ്ണമാസൻ എന്നിവർ കാളിന്ദിയുടെ പുത്രന്മാരായിരുന്നു. അവളുടെ ഇളയ മകൻ സോമകനായിരുന്നു. മാദ്രയുടെ പുത്രന്മാർ പ്രഘോഷൻ, ഗാത്രവാൻ, സിംഹൻ, ബലൻ, പ്രബലൻ, ഊർദ്ധഗൻ, മഹാശക്തി, സഹൻ, ഓജൻ, അപരാജിതൻ എന്നിവരായിരുന്നു. മിത്രവിന്ദയുടെ പുത്രന്മാർ വൃകൻ, ഹർഷൻ, അനിൽ, ഗൃധ്രൻ, വർദ്ധനൻ, ഉന്നാദൻ, മഹാംസൻ, പാവനൻ, വഹ്നി, ക്ഷുധി എന്നിവരായിരുന്നു. സംഗ്രാമജിത്ത്, ബൃഹത്സേനൻ, ശൂരൻ, പ്രഹരണൻ, അരിജിത്ത്, ജയൻ, സുഭദ്രൻ എന്നിവർക്കൊപ്പം വാമൻ, ആയുസ്സ്, സത്യകൻ എന്നിവരും ഭദ്രയുടെ പുത്രന്മാരായിരുന്നു.

ദീപ്തിമാൻ, താമ്രതപ്തൻ തുടങ്ങിയവർ ശ്രീകൃഷ്ണനും രോഹിണിക്കും ജനിച്ച പുത്രന്മാരായിരുന്നു. ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പുത്രനായ പ്രദ്യുമ്നന്, രുക്മിയുടെ മകളായ രുക്മവതിയിൽ അതിശക്തനായ അനിരുദ്ധൻ ജനിച്ചു. ഹേ രാജാവേ, അവർ ഭോജകുടനഗരത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന കാലത്താണ് ഇത് സംഭവിച്ചത്. പ്രിയ രാജാവേ!, ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാന്റെ മക്കളുടെയും പേരക്കുട്ടികളുടെയും എണ്ണം കോടിക്കണക്കിനായിരുന്നു. പതിനായിരക്കണക്കിന് അമ്മമാരാണ് ഈ രാജവംശത്തിന് ജന്മം നൽകിയത്.

പരീക്ഷിത്ത് മഹാരാജാവ് ചോദിച്ചു: ഹേ മഹാത്മൻ!, തന്റെ ശത്രുവിന്റെ മകന് രുക്മി എങ്ങനെയാണ് സ്വന്തം മകളെ വിവാഹം കഴിച്ചു നൽകിയത്? മാത്രമല്ല, യുദ്ധത്തിൽ ശ്രീകൃഷ്ണൻ രുക്മിയെ പരാജയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു, ഭഗവാനെ കൊല്ലാനുള്ള ഒരവസരത്തിനായി അവൻ കാത്തിരിക്കുകയുമായിരുന്നു. പണ്ഡിതനായ അങ്ങ് ദയവായി ഇത് എനിക്ക് വിശദീകരിച്ചു തന്നാലും - ശത്രുക്കളായ ഈ രണ്ടു പക്ഷങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് വിവാഹത്തിലൂടെ ഒന്നിച്ചത്?

ഇതുവരെ സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളും, ഭൂതകാലത്തിലോ വർത്തമാനത്തിലോ ഉള്ള കാര്യങ്ങളും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അതീതമായതും, വിദൂരത്തിലുള്ളതോ ഭൗതികമായ തടസ്സങ്ങളാൽ മറയ്ക്കപ്പെട്ടതോ ആയ കാര്യങ്ങൾ യോഗികൾക്ക് വളരെ വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയും.

ശ്രീ ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അവളുടെ സ്വയംവരചടങ്ങിൽ വെച്ച്, കാമദേവന്റെ അവതാരമായിരുന്ന പ്രദ്യുമ്നനെ രുക്മവതി തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. തുടർന്ന്, ഒരൊറ്റ രഥത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പോരാടിയെങ്കിലും, പ്രദ്യുമ്നൻ അവിടെ കൂടിയിരുന്ന രാജാക്കന്മാരെ യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെടുത്തി അവളെ കൊണ്ടുപോയി. തന്നെ അപമാനിച്ച ശ്രീകൃഷ്ണ ഭഗവാനോടുള്ള ശത്രുത രുക്മി എപ്പോഴും മനസ്സിൽ വെച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, തന്റെ സഹോദരിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതിനായി അവൻ സ്വന്തം മകളെ മരുമകന് വിവാഹം ചെയ്തു കൊടുക്കാൻ സമ്മതിച്ചു.

ഹേ രാജാവേ!, കൃതവർമ്മാവിന്റെ മകനായ ബലി, രുഗ്മിണിയുടെ ഇളയ മകളും വിശാലനേത്രയുമായ ചാരുമതിയെ വിവാഹം കഴിച്ചു. ശ്രീഹരിയോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പകയുണ്ടായിരുന്നിട്ടും രുക്മി തന്റെ കൊച്ചുമകളായ രോചനയെ തന്റെ മകളുടെ മകനായ അനിരുദ്ധന് വിവാഹം കഴിച്ചു നൽകി. ഈ വിവാഹം ധർമ്മത്തിന് നിരക്കുന്നതല്ല എന്ന് രുക്മി കരുതിയിരുന്നെങ്കിലും, സ്നേഹത്തിന്റെ പാശങ്ങളാൽ ബന്ധിതനായതിനാൽ തന്റെ സഹോദരിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ആ വിവാഹത്തിന്റെ സന്തോഷകരമായ വേളയിൽ, ഹേ രാജാവേ!, രുഗ്മിണി രാജ്ഞിയും, ബലരാമനും, ശ്രീകൃഷ്ണനും, സാംബൻ, പ്രദ്യുമ്നൻ എന്നിവരുൾപ്പെടെയുള്ള ഭഗവാന്റെ മറ്റ് പല പുത്രന്മാരും ഭോജകുട നഗരത്തിലേക്ക് പോയി. വിവാഹശേഷം, കലിംഗരാജാവിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള അഹങ്കാരികളായ ഒരു കൂട്ടം രാജാക്കന്മാർ രുക്മിയോട് പറഞ്ഞു, "ചൂതുകളിയിൽ നീ ബലരാമനെ പരാജയപ്പെടുത്തണം. ഹേ രാജാവേ!, അവന് ചൂതുകളിയിൽ വലിയ പ്രാവീണ്യമൊന്നുമില്ല, എങ്കിലും അവനതിൽ വലിയ കമ്പമുണ്ട്." ഈ ഉപദേശം കേട്ട് രുക്മി ബലരാമനെ വെല്ലുവിളിക്കുകയും അദ്ദേഹവുമായി ചൂതുകളി ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ കളിയിൽ ബലരാമൻ ആദ്യം നൂറ് നാണയങ്ങളുടെയും, പിന്നീട് ആയിരം, അതിനുശേഷം പതിനായിരം നാണയങ്ങളുടെയും പന്തയം സ്വീകരിച്ചു. ആദ്യതവണ രുക്മി വിജയിച്ചു. ഇത് കണ്ട് കലിംഗരാജാവ് തന്റെ പല്ലുകൾ മുഴുവൻ കാണിച്ച് ബലരാമനെ നോക്കി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. ബലരാമന് ഇത് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തുടർന്ന് രുക്മി ഒരു ലക്ഷം നാണയങ്ങളുടെ പന്തയം വെച്ചു, ഇതിൽ ബലരാമൻ വിജയിച്ചു. എന്നാൽ "ഞാനാണ് വിജയി!" എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് രുക്മി ചതിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പൗർണ്ണമിനാളിലെ സമുദ്രം പോലെ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചുപോയ സുമുഖനായ ബലരാമൻ, സ്വാഭാവികമായും ചുവന്ന തന്റെ കണ്ണുകൾ കോപം കൊണ്ട് കൂടുതൽ ചുവപ്പിച്ച്, പത്തുകോടി സ്വർണ്ണനാണയങ്ങളുടെ പന്തയം സ്വീകരിച്ചു. ബലരാമൻ ഈ പന്തയവും ന്യായമായിത്തന്നെ വിജയിച്ചു. എന്നാൽ രുക്മി വീണ്ടും ചതി പ്രയോഗിക്കുകയും "ഞാനാണ് വിജയിച്ചത്! അവർ കണ്ടതെന്താണെന്ന് ഇവിടെയുള്ള ഈ സാക്ഷികൾ പറയട്ടെ" എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ ആകാശത്തുനിന്നും ഒരു അശരീരി മുഴങ്ങി, "ബലരാമനാണ് ഈ പന്തയം ന്യായമായി വിജയിച്ചത്. രുക്മി കള്ളം പറയുകയാണ്." ദുഷ്ടരായ രാജാക്കന്മാരുടെ പ്രേരണയാൽ രുക്മി ആ അശരീരിയെ അവഗണിച്ചു. യഥാർത്ഥത്തിൽ വിധി തന്നെയാണ് രുക്മിയെ പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്, അങ്ങനെ അവൻ ബലരാമനെ താഴെപ്പറയും വിധം പരിഹസിച്ചു: "കാടുകളിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന നിങ്ങളെപ്പോലുള്ള ഗോപാലന്മാർക്ക് ചൂതുകളിയെക്കുറിച്ച് ഒന്നുമറിയില്ല. ചൂതുകളിക്കുന്നതും അമ്പുകൾ കൊണ്ട് കളിക്കുന്നതുമൊക്കെ രാജാക്കന്മാർക്ക് മാത്രമുള്ളതാണ്, അല്ലാതെ നിങ്ങളെപ്പോലുള്ളവർക്കുള്ളതല്ല."

ഇപ്രകാരം രുക്മിയാൽ അപമാനിക്കപ്പെടുകയും രാജാക്കന്മാരാൽ പരിഹസിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തതോടെ ബലരാമൻ കോപാകുലനായി. ആ മംഗളകരമായ വിവാഹവേദിക്ക് നടുവിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹം തന്റെ ഗദയുയർത്തി രുക്മിയെ അടിച്ചുകൊന്നു. ബലരാമനെ നോക്കി പല്ലുകൾ കാണിച്ച് ചിരിച്ച കലിംഗ രാജാവ് ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു, എന്നാൽ കോപാകുലനായ ഭഗവാൻ പത്താമത്തെ ചുവടിൽ തന്നെ അവനെ പെട്ടെന്ന് പിടികൂടുകയും അവന്റെ പല്ലുകളെല്ലാം അടിച്ചു കൊഴിക്കുകയും ചെയ്തു. ബലരാമന്റെ ഗദയുടെ പ്രഹരമേറ്റ് മറ്റ് രാജാക്കന്മാർ, കൈകളും തുടകളും തലയും തകർന്ന് ദേഹമാസകലം രക്തത്തിൽ കുളിച്ച് ഭയന്നോടി. തന്റെ ഭാര്യാസഹോദരനായ രുക്മി കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, ശ്രീകൃഷ്ണൻ അതിനെ അനുകൂലിക്കുകയോ എതിർക്കുകയോ ചെയ്തില്ല, ഹേ രാജാവേ, കാരണം രുഗ്മിണിയുമായോ ബലരാമനുമായോ ഉള്ള സ്നേഹബന്ധങ്ങൾക്ക് അത് കോട്ടം തട്ടുമെന്ന് അദ്ദേഹം ഭയപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് ബലരാമന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ദശാർഹവംശജർ അനിരുദ്ധനെയും വധുവിനെയും മനോഹരമായ ഒരു രഥത്തിലിരുത്തി ഭോജകുടത്തിൽ നിന്ന് ദ്വാരകയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. മധുസൂദനനായ ഭഗവാനിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചതിനാൽ അവരുടെ എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും സഫലമായിരുന്നു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അറുപത്തിയൊന്നാമദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<>>>>>

10:60 ശ്രീകൃഷ്ണൻ രുക്മിണി ദേവിയെ കളിയാക്കുന്നു.

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Mon, 16 Mar 2026 12:17:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അദ്ധ്യായം - 60

ശ്രീകൃഷ്ണൻ രുക്മിണി ദേവിയെ കളിയാക്കുന്നു.

ശ്രീ ബാദരായണി പറഞ്ഞു: അല്ലയോ പരീക്ഷിത്ത് രാജാവേ!, ഒരിക്കൽ, തന്റെ തോഴിമാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ രുക്മിണിദേവി, കിടക്കയിൽ വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്ന പ്രപഞ്ചനാഥനായ തന്റെ ഭർത്താവിനെ സ്വയം ചാമരം വീശി സേവിക്കുകയായിരുന്നു. സൃഷ്ടിസ്ഥിതിസംഹാരങ്ങൾ തന്റെ വെറും ലീലയായി മാത്രം കാണുന്നവനും, അജനും, പരമനിയന്താവുമായ ഭഗവാൻ, തന്റെ ധർമ്മങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി യദുവംശത്തിൽ അവതരിച്ചു.

രുക്മിണിദേവിയുടെ അന്തഃപുരം അത്യന്തം മനോഹരമായിരുന്നു. അവിടെ മുത്തുമാലകൾ തൂക്കിയ മേലാപ്പുകളും, വിളക്കുകളെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന രത്നങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. മുല്ലപ്പൂമാലകളും മറ്റു പുഷ്പങ്ങളും അവിടവിടെ തൂക്കിയിട്ട് അലങ്കരിച്ചിരുന്നു, അവ തേനീച്ചകളെ ആകർഷിച്ചു. ജനാലപ്പടികളിലെ സുഷിരങ്ങളിലൂടെ ചന്ദ്രകിരണങ്ങൾ അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു. ജനാലകളിലൂടെ അകിൽപുക പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിയപ്പോൾ, പാരിജാതവനത്തിന്റെ സുഗന്ധം വഹിച്ചെത്തിയ കാറ്റ് ആ മുറിയെ ഒരു പൂന്തോട്ടം പോലെയാക്കി. പാൽനുരപോലെ മൃദുവായ വെളുത്ത കിടക്കയിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന പ്രപഞ്ചനാഥനെ രാജ്ഞി സേവിച്ചു. തോഴിയുടെ കയ്യിൽനിന്നും രത്നം പതിച്ച പിടിയുള്ള ചാമരം വാങ്ങി രുക്മിണി ദേവി തന്റെ നാഥനെ വീശി ആരാധിക്കാൻ തുടങ്ങി. മോതിരങ്ങളും വളകളും അണിഞ്ഞ്, കയ്യിൽ ചാമരവുമേന്തി ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ അരികിൽ നിന്ന രുക്മിണി ദേവി അതീവ തേജസ്വിയായി കാണപ്പെട്ടു. അവളുടെ രത്നമയമായ ചിലങ്കകൾ കിലുങ്ങി, സാരിത്തുമ്പ് കൊണ്ട് മറച്ച മാറിടത്തിലെ കുങ്കുമം പറ്റി ചുവന്ന മാല തിളങ്ങി. അരയിൽ വിലപിടിപ്പുള്ള അരഞ്ഞാണവും അവൾ ധരിച്ചിരുന്നു.

തന്നെ മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ലക്ഷ്മീദേവിയായ അവളെ നോക്കി ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. ഭഗവാൻ തന്റെ ലീലകൾക്കായി വിവിധ രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു. ലക്ഷ്മീദേവി തന്റെ സഹധർമ്മിണിയായി സേവിക്കാൻ സ്വീകരിച്ച ഈ രൂപം ഏറ്റവും അനുയോജ്യമാണെന്ന് കണ്ട് അദ്ദേഹം പ്രസാദിച്ചു. ചുരുളൻ മുടിയും, കുണ്ഡലങ്ങളും, മാലയും, മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയുടെ അമൃതും അവളുടെ മുഖത്തിന് മാറ്റുകൂട്ടി. ഭഗവാൻ അവളോട് ഇപ്രകാരം സംസാരിച്ചു.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: പ്രിയപ്പെട്ട രാജകുമാരി!, ലോകപാലകന്മാരെപ്പോലെ ശക്തരായ അനേകം രാജാക്കന്മാർ നിന്നെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അവർ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനം, സമ്പത്ത്, സൗന്ദര്യം, ഔദാര്യം, ശാരീരികബലം എന്നിവയാൽ അനുഗൃഹീതരായിരുന്നു. നിന്റെ പിതാവും സഹോദരനും നിന്നെ അവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഒരാൾക്ക് വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടും, നിനക്ക് മുന്നിൽ കാമപരവശരായി നിന്ന ചേദിരാജാവിനെയും മറ്റുള്ളവരെയും ഒക്കെ നീ എന്തുകൊണ്ട് നിരസിച്ചു? പകരം, നിനക്ക് ഒട്ടും തുല്യനല്ലാത്ത നമ്മെ നീ എന്തിനാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തത്?. ആ രാജാക്കന്മാരെ ഭയന്ന് ഞങ്ങൾ സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടിയവരാണ്. ഞങ്ങൾ ശക്തരായ മനുഷ്യരുടെ ശത്രുക്കളായിത്തീർന്നു, ഞങ്ങളുടെ രാജസിംഹാസനം തന്നെ ഞങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. പെരുമാറ്റം ദുഷിച്ചവരും സമൂഹത്തിന് അംഗീകരിക്കാനാവാത്ത വഴി പിന്തുടരുന്നവരുമായ പുരുഷന്മാരോടൊപ്പം കഴിയുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് സാധാരണയായി ദുഃഖം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും. ഞങ്ങൾക്ക് ഭൗതിക സമ്പാദ്യങ്ങളൊന്നുമില്ല, അതുപോലെ ഒന്നുമില്ലാത്തവർക്ക് മാത്രമാണ് ഞങ്ങളോട് പ്രിയം തോന്നുന്നത്. അതിനാൽ, അല്ലയോ സുന്ദരീ!, ധനികർ ആരുംതന്നെ ഞങ്ങളെ ആരാധിക്കാറേയില്ല. സമ്പത്ത്, ജന്മം, സ്വാധീനം, സൗന്ദര്യം, സന്താനലബ്ധി എന്നിവയിൽ തുല്യരായവർ തമ്മിലായിരിക്കണം വിവാഹവും സൗഹൃദവും. ഉയർന്നവനും താഴ്ന്നവനും തമ്മിൽ അത് പാടില്ല.

വൈദർഭീ!, ദീർഘദൃഷ്ടി ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് നിനക്കിത് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാഞ്ഞത്. അതിനാൽ സൽഗുണങ്ങളില്ലാത്തവനും ബുദ്ധിഹീനരായ യാചകരാൽ മാത്രം സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവനുമായ നമ്മെ നീ ഭർത്താവായി തിരഞ്ഞെടുത്തു. അതുകൊണ്ട്, ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും നിനക്ക് ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം നേടാൻ സഹായകമായി, രാജകുലത്തിൽപ്പെട്ട കൂടുതൽ അനുയോജ്യനായ ഒരു ഉത്തമപുരുഷനെ സ്വീകരിക്കുന്നതാണ് നിനക്ക് ഇപ്പോൾ ഉത്തമമായിട്ടുള്ളത്. ശിശുപാലൻ, ശാല്വൻ, ജരാസന്ധൻ, ദന്തവക്രൻ തുടങ്ങിയ രാജാക്കന്മാരും നിന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ രുക്മിയും എന്നെ വെറുക്കുന്നു. അല്ലയോ സുന്ദരീ!, അധികാരമദത്താൽ അന്ധരായ ആ രാജാക്കന്മാരുടെ അഹങ്കാരം ഇല്ലാതാക്കാനാണ് ഞാൻ നിന്നെ കൊണ്ടുപോന്നത്. ദുഷ്ടന്മാരുടെ ശക്തി കുറയ്ക്കുക എന്നതായിരുന്നു എന്റെ ലക്ഷ്യം. നമുക്ക് ഭാര്യമാരിലോ മക്കളിലോ സമ്പത്തിലോ താൽപ്പര്യമില്ല. എപ്പോഴും ആത്മസംതൃപ്തനായ നാം ശരീരത്തിനോ കുടുംബത്തിനോവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല; ഒരു ദീപത്തെപ്പോലെ ഞങ്ങൾ സാക്ഷിയായി നിലകൊള്ളുന്നു.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, ഭഗവാൻ തന്നെ ഒരിക്കലും പിരിഞ്ഞുപോകാത്തതുകൊണ്ട് താൻ അദ്ദേഹത്തിന് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവളാണെന്ന് രുക്മിണി വിചാരിച്ചിരുന്നു. ഈ വാക്കുകളിലൂടെ ഭഗവാൻ അവളുടെ ആ അഹങ്കാരത്തെ ഇല്ലാതാക്കി, എന്നിട്ട് സംസാരം നിർത്തി. ജഗന്നാഥനായ തന്റെ പ്രിയതമനിൽ നിന്ന് ഇതുപോലെയുള്ള അപ്രിയമായ വാക്കുകൾ രുക്മിണി ദേവി ഇതിനുമുമ്പ് കേട്ടിരുന്നില്ല. അവൾ ഭയപ്പെട്ടു. അവളുടെ ഹൃദയം വിറച്ചു, വലിയ ഉത്കണ്ഠയോടെ അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി. നഖങ്ങളുടെ ചുവന്ന പ്രഭയാൽ തിളങ്ങുന്ന തന്റെ മൃദുവായ പാദങ്ങൾ കൊണ്ട് അവൾ തറയിൽ ഉരച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കണ്മഷി കലർന്ന കണ്ണുനീർ അവളുടെ കുങ്കുമം ചാർത്തിയ മാറിടത്തിൽ തുള്ളികളായി വീണു. അതിയായ ദുഃഖത്താൽ തൊണ്ടയിടറി, തല താഴ്ത്തി അവൾ നിന്നു. രുക്മിണിയുടെ മനസ്സ് ദുഃഖത്താലും ഭയത്താലും നിറഞ്ഞു. അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് വളകൾ ഊർന്നുപോയി, ചാമരം താഴെ വീണു. വിഭ്രാന്തിയോടെ അവൾ പെട്ടെന്ന് ബോധരഹിതയായി. കാറ്റിൽ വീണ വാഴപ്പോള പോലെ അവളുടെ ശരീരം നിലംപതിച്ചു, മുടിയിഴകൾ അങ്ങിങ്ങായി ചിതറി.

തന്റെ പ്രിയതമയ്ക്ക് തന്നോടുള്ള സ്നേഹം അത്രമേൽ അഗാധമായതുകൊണ്ടാണ് അവൾക്ക് തന്റെ തമാശ മനസ്സിലാകാഞ്ഞതെന്ന് കണ്ട് കാരുണ്യമയനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന് അവളോട് അനുകമ്പ തോന്നി. ഭഗവാൻ പെട്ടെന്ന് കിടക്കയിൽ നിന്നിറങ്ങി. ചതുർബാഹുരൂപം പൂണ്ട് അവളെ താങ്ങിയെടുത്തു, അവളുടെ മുടി ഒതുക്കിവെച്ചു, താമരപ്പൂവ് പോലുള്ള കൈകൾ കൊണ്ട് മുഖം തലോടി. കരഞ്ഞ് കലങ്ങിയ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുടച്ച്, ഭക്തരുടെ പരമലക്ഷ്യമായ ഭഗവാൻ തന്റെ പതിവ്രതയായ ഭാര്യയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. ദുഖിതരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ അതിസമർത്ഥനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, തന്റെ തമാശ കലർന്ന സംസാരത്താൽ പരിഭ്രമിച്ചവളും ദുഃഖിക്കാൻ പാടില്ലാത്തവളുമായ രുക്മിണിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: വൈദർഭീ!, എന്നോട് പിണങ്ങരുത്. നീ എന്നിൽ പൂർണ്ണ സമർപ്പിതയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. നീ എന്ത് പറയുമെന്ന് കേൾക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് ഞാൻ തമാശയായി അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. സ്നേഹകോപത്താൽ വിറയ്ക്കുന്ന നിന്റെ ചുണ്ടുകളും, കണ്ണുകളുടെ ചുവന്ന കോണുകളിലൂടെയുള്ള ആ കഠിനമായ നോട്ടവും, ഭംഗിയുള്ള പുരികം ചുളിച്ചുള്ള നിന്റെ മുഖവും കാണാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പ്രിയപ്പെട്ടവളുമായി തമാശ പറഞ്ഞ് സമയം ചെലവഴിക്കുന്നതാണ് സംസാരികളായ ഗൃഹസ്ഥർക്ക് വീട്ടിൽ ലഭിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജൻ!, ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ വെറും തമാശയായിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ വൈദർഭി പൂർണ്ണമായും ശാന്തയായി. തന്റെ പ്രിയതമൻ തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുമെന്ന പേടി അവൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. പുരുഷോത്തമനായ ഭഗവാന്റെ മുഖത്തേക്ക് സ്നേഹത്തോടെയും ലജ്ജയോടെയും നോക്കി രുക്മിണി ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

ശ്രീ രുക്മിണി പറഞ്ഞു: ഭഗവാനേ!, അങ്ങ് പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്. സർവ്വശക്തനായ അങ്ങേക്ക് ഞാൻ തീർച്ചയായും അനുയോജ്യയല്ല. ത്രിമൂർത്തികളുടെ നാഥനും സ്വന്തം മഹിമയിൽ രമിക്കുന്നവനുമായ അങ്ങും, അജ്ഞാനികൾ ആരാധിക്കുന്ന ലൗകിക ഗുണങ്ങളുള്ള ഒരു സ്ത്രീയായ ഞാനും തമ്മിൽ എന്ത് താരതമ്യമാണുള്ളത്?. അല്ലയോ ഉരുക്രമാ!, ഭൗതിക ഗുണങ്ങളെ ഭയപ്പെട്ടെന്നപോലെ അങ്ങ് സമുദ്രത്തിൽ ശയിക്കുന്നു, ശുദ്ധമായ ബോധത്തിൽ അങ്ങ് ഹൃദയത്തിൽ പരമാത്മാവായി പ്രകാശിക്കുന്നു. അങ്ങ് എപ്പോഴും ലൗകിക ഇന്ദ്രിയങ്ങളോട് പോരാടുന്നു. അങ്ങയുടെ ദാസന്മാർ പോലും അജ്ഞതയ്ക്ക് കാരണമാകുന്ന രാജപദവികളെ നിരാകരിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ പാദാരവിന്ദങ്ങളിലെ തേൻ നുകരുന്ന മുനിമാർക്കുപോലും അഗ്രാഹ്യമായ അങ്ങയുടെ ലീലകൾ മൃഗതുല്യരായ മനുഷ്യർക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കില്ല. സർവ്വശക്തനായ ഭഗവാനേ!, അങ്ങയുടെ പ്രവൃത്തികളെപ്പോലെതന്നെ അങ്ങയുടെ ഭക്തരുടെ പ്രവൃത്തികളും മഹത്തരമാണ്. അങ്ങേക്ക് ഒന്നും സ്വന്തമായില്ല, കാരണം അങ്ങേക്ക് അപ്പുറമായി ഇഹപരങ്ങളിൽ ഒന്നുമില്ല. ബ്രഹ്മാവാദി ദേവകൾപോലും അങ്ങേക്ക് വഴിപാടുകൾ അർപ്പിക്കുന്നു. സമ്പത്താൽ അന്ധരായവർ കാലരൂപത്തിൽ ഉള്ള അങ്ങയെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. എന്നാൽ ദേവന്മാർക്ക് അങ്ങ് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്.

അങ്ങ് ജീവിതലക്ഷ്യങ്ങളുടെ സാക്ഷാത്കാരമാണ്. അങ്ങയെ പ്രാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ബുദ്ധിമാന്മാർ മറ്റെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. പരസ്പര കാമത്താൽ സന്തോഷവും ദുഃഖവും അനുഭവിക്കുന്ന സ്ത്രീപുരുഷന്മാരല്ല, മറിച്ച് അവരാണ് അങ്ങയുടെ സഹവാസത്തിന് അർഹരായിട്ടുള്ളവർ. അങ്ങയുടെ മഹിമകൾ പാടുന്ന മുനിമാർ അങ്ങയെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പരമാത്മാവായി കാണുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കി ഞാൻ അങ്ങയെ വരിച്ചു. അങ്ങയുടെ പുരികക്കൊടിയിൽനിന്ന് ജനിക്കുന്ന കാലത്തിന്റെ മുൻപിൽ ബ്രഹ്മാവിനും ശിവനും പോലും നിലനിൽപ്പില്ല. അങ്ങനെയെങ്കിൽ എനിക്ക് മറ്റൊരാളിൽ എന്ത് താൽപ്പര്യമാണുണ്ടാകേണ്ടത്? അല്ലയോ ഗദാഗ്രജാ!, സിംഹം മറ്റു മൃഗങ്ങളെ തുരത്തി തന്റെ ഇരയെ നേടുന്നതുപോലെ, അങ്ങ് ശാർങ്ഗ വില്ലിന്റെ നാദത്താൽ രാജാക്കന്മാരെ തുരത്തി എന്നെ സ്വന്തമാക്കി. എന്നിട്ടും അവരെ പേടിച്ച് അങ്ങ് കടലിൽ ഒളിച്ചു എന്ന് പറയുന്നത് വെറും തമാശ മാത്രമാണ്. അങ്ങയുടെ സഹവാസം ആഗ്രഹിച്ച അംഗൻ, പൃഥു തുടങ്ങിയ രാജാക്കന്മാർ രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് വനത്തിൽ പോയി. താമരക്കണ്ണാ!, അവർക്ക് എങ്ങനെയാണ് പരാജയം സംഭവിക്കുക?

അങ്ങയുടെ പാദസൗരഭ്യം മുക്തി നൽകുന്നതാണ്. ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ വാസസ്ഥലമാണത്. അത് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ ഏത് സ്ത്രീയാണ് മറ്റൊരു പുരുഷനെ ആശ്രയിക്കുക? അങ്ങ് സൽഗുണങ്ങളുടെ ഇരിപ്പിടമാണ്. സ്വന്തം നന്മ തിരിച്ചറിയുന്ന ഏത് സ്ത്രീയാണ് അങ്ങയെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഭയത്തിന് അധീനനായ ഒരാളെ ആശ്രയിക്കുക? സർവ്വലോകനാഥനായ അങ്ങയെ ഞാൻ ഭർത്താവായി തിരഞ്ഞെടുത്തു. ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളായി അലയുന്ന എനിക്ക് മോക്ഷം നൽകുന്ന അങ്ങയുടെ പാദങ്ങൾ അഭയമാകട്ടെ. അല്ലയോ കൃഷ്ണാ!, അങ്ങയുടെ മഹിമകൾ കേൾക്കാത്ത സ്ത്രീകളുടെ ഭർത്താക്കന്മാരായി അങ്ങ് പറഞ്ഞ ആ രാജാക്കന്മാർ തീരട്ടെ. അത്തരം വീടുകളിൽ ആ രാജാക്കന്മാർ കഴുതകളെയും നായ്ക്കളെയും പോലെയാണ് കഴിയുന്നത്. അങ്ങയുടെ പാദാമൃതം നുകരാത്ത സ്ത്രീ വിഡ്ഢിയാണ്. ചർമ്മവും രോമവും നഖവും കൊണ്ട് മൂടിയ, മാംസവും രക്തവും മലമൂത്രങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു ശവത്തെയാണ് അവൾ ഭർത്താവായി സ്വീകരിക്കുന്നത്. താമരക്കണ്ണാ!, അങ്ങ് ആത്മസംതൃപ്തനാണെങ്കിലും എന്നിൽ അനുഗ്രഹം ചൊരിയണമേ!. അങ്ങ് ഈ പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിക്കായി മായയെ നോക്കുമ്പോൾ എന്നിലും ആ നോട്ടം പതിയുന്നു, അതാണ് എനിക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ കാരുണ്യം.

മധുസൂദനാ!, അങ്ങയുടെ വാക്കുകൾ ഞാൻ തെറ്റായി കാണുന്നില്ല. വിവാഹം കഴിക്കാത്ത പെൺകുട്ടികൾക്ക് പലപ്പോഴും അന്യപുരുഷന്മാരോട് ആകർഷണം തോന്നാറുണ്ട്, അംബയുടെ കാര്യത്തിലെന്നപോലെ. സ്വഭാവശുദ്ധിയില്ലാത്ത സ്ത്രീയുടെ മനസ്സ് വിവാഹശേഷവും പുതിയ കാമുകന്മാരെ തേടും. ബുദ്ധിമാനായ പുരുഷൻ അങ്ങനെയുള്ളവളെ കൂടെ നിർത്തരുത്.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: സാധ്വിയായ ഹേ രാജകുമാരി!, നീ ഇപ്രകാരം സംസാരിക്കുന്നത് കേൾക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ നിന്നെ കളിയാക്കിയത്. എന്റെ വാക്കുകൾക്ക് നീ നൽകിയ മറുപടികളെല്ലാം തികച്ചും സത്യമാണ്. ഭൗതികമായ ആഗ്രഹങ്ങളിൽനിന്ന് മുക്തയാകാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളും നിനക്കുണ്ടാകും, കാരണം നീ എന്റെ അനന്യഭക്തയാണ്. നിനക്ക് നിന്റെ ഭർത്താവിനോടുള്ള പരിശുദ്ധമായ സ്നേഹം ഞാൻ നേരിട്ട് കണ്ടറിഞ്ഞു. എന്റെ വാക്കുകളാൽ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടും നിന്റെ മനസ്സ് എന്നിൽനിന്ന് മാറിയില്ല. ഞാൻ മുക്തിദായകനാണെങ്കിലും, ലൗകിക സുഖങ്ങൾക്കായി മനുഷ്യർ എന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. അവർ എന്റെ മായയാൽ മോഹിതരാണ്. നിർഭാഗ്യവാന്മാർ മുക്തിനാഥനായ എന്നെ ലഭിച്ചിട്ടും ഭൗതിക സമ്പത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അത്തരം സുഖങ്ങൾ നരകത്തിൽ പോലും ലഭിക്കുന്നതാണ്. എന്നാൽ നീ എന്നെ ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചു. അസൂയയുള്ളവർക്കും ദുഷ്ടലാക്കുള്ളവർക്കും ഇത് സാധ്യമല്ല. എന്റെ കൊട്ടാരങ്ങളിൽ നിന്നെപ്പോലെ സ്നേഹനിധിയായ മറ്റൊരു ഭാര്യയെയും ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. വിവാഹസമയത്ത് വന്ന രാജാക്കന്മാരെ എല്ലാം അവഗണിച്ച് നീ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ വഴി എനിക്ക് സന്ദേശം അയച്ചു. നിന്റെ സഹോദരൻ തോൽപ്പിക്കപ്പെടുകയും പിന്നീട് കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തപ്പോൾ നീ അങ്ങേയറ്റം ദുഃഖിച്ചു, എങ്കിലും എന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് ഭയന്ന് നീ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. നിന്റെ ആ മൗനത്താൽ നീ എന്നെ കീഴടക്കി. ഞാൻ വരാൻ വൈകിയപ്പോൾ നീ ജീവൻ വെടിയാൻ പോലും തയ്യാറായി. നിന്റെ ഈ മഹത്വത്തിന് പകരമായി നിനക്ക് നന്ദി പറയാൻ മാത്രമേ എനിക്ക് കഴിയൂ.

ശുകദേവ ഗോസ്വാമി പറഞ്ഞു: ഇപ്രകാരം ആത്മസംതൃപ്തനായ ഭഗവാൻ ലക്ഷ്മീദേവിയുമായി ലൗകികമായ സംഭാഷണങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ട് രമിച്ചു. പ്രപഞ്ചനാഥനായ ഭഗവാൻ ഹരി തന്റെ മറ്റു ഭാര്യമാരുടെ കൊട്ടാരങ്ങളിലും ഒരു സാധാരണ ഗൃഹസ്ഥനെപ്പോലെ പെരുമാറുകയും ധർമ്മങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അറുപതാമദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<>>>>>

10:59 ഭൗമാസുരവധം

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Fri, 6 Mar 2026 23:10:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അദ്ധ്യായം - 59

ഭൗമാസുരവധം

പരീക്ഷിത്ത് മഹാരാജാവ് ശ്രീശുകബ്രഹ്മർഷിയോട് ചോദിച്ചു: ഗുരോ!, അനേകം സ്ത്രീകളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ ഭൗമാസുരനെ പരമപുരുഷനായ ഭഗവാൻ എങ്ങനെയാണ് വധിച്ചത്? ശാർങ്ഗധന്വനായ ഭഗവാന്റെ ഈ വീരസാഹസികകഥ ദയവായി വിവരിച്ചാലും.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജൻ!, ഇന്ദ്രന്റെ മാതാവിന്റെ കമ്മലുകളും, വരുണന്റെ കുടയും, മന്ദര പർവ്വതത്തിന്റെ ശിഖരത്തിലുള്ള ദേവന്മാരുടെ വിഹാരസ്ഥലവും ഭൗമാസുരൻ അപഹരിച്ചതിനെത്തുടർന്ന്, ഇന്ദ്രൻ ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാന്റെ അടുക്കൽ പോയി ഈ ദുഷ്കൃത്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിവരിച്ചു. ഭഗവാൻ തന്റെ പത്നിയായ സത്യഭാമയെയും കൂട്ടി ഗരുഡപ്പുറത്ത് പ്രാഗ്ജ്യോതിഷപുരത്തേക്ക് യാത്രതിരിച്ചു. ആ നഗരം ചുറ്റും മലകൾ, ശസ്ത്രങ്ങൾ, ജലം, അഗ്നി, വായു എന്നിവയാലും മുരാസുരന്റെ പാശങ്ങളാലും സുരക്ഷിതമായിരുന്നു. ഭഗവാൻ തന്റെ ഗദകൊണ്ട് പാറക്കോട്ടകളെ തകർത്തു; അസ്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് ആയുധങ്ങളെയും; സുദർശനചക്രംകൊണ്ട് അഗ്നി, ജലം, വായു എന്നിവയെയും; വാൾകൊണ്ട് മുരാസുരന്റെ പാശങ്ങളെയും അവിടുന്ന് നശിപ്പിച്ചു. ഭഗവാൻ ഗദാധരൻ തന്റെ പാഞ്ചജന്യം മുഴക്കി കോട്ടയിലെ മാന്ത്രികമുദ്രകളെയും, അവിടുത്തെ ധീരരായ കാവൽക്കാരുടെ ഹൃദയങ്ങളെയും തകർത്തു. തന്റെ ഭാരമേറിയ ഗദകൊണ്ട് ചുറ്റുമുള്ള മൺമതിലുകളെയും അവിടുന്ന് തകർത്തു.

നഗരത്തിലെ കിടങ്ങിന്റെ അടിയിൽ ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന മുരാസുരൻ എന്ന അഞ്ചുതലയുള്ള രാക്ഷസൻ, കൃഷ്ണന്റെ പാഞ്ചജന്യത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് ഉണർന്ന് ജലത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്നു. പ്രളയകാലത്തെ ഇടിമുഴക്കം പോലെയുള്ള ഭയാനകമായ ശബ്ദമായിരുന്നു അത്. പ്രളയകാലത്തെ സൂര്യനെപ്പോലെ ഭയാനകമായ പ്രഭയോടെ ശോഭിച്ച മുരാസുരൻ തന്റെ അഞ്ചു മുഖങ്ങൾകൊണ്ട് മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും വിഴുങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൻ തന്റെ തൃശൂലം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് ഒരു പാമ്പിനെപ്പോലെ ഗരുഡന് നേരെ കുതിച്ചുചാടി. മുരാസുരൻ തൃശൂലം ചുഴറ്റി ഗരുഡന് നേരെ അതിശക്തിയോടെ എറിഞ്ഞു, തന്റെ അഞ്ചു മുഖങ്ങൾ കൊണ്ട് ഗർജ്ജിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ ശബ്ദം ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും എല്ലാ ദിക്കുകളിലും നിറഞ്ഞു, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അതിരുകളിൽ വരെ അത് പ്രതിധ്വനിച്ചു. ഉടനെ ഭഗവാൻ ഹരി രണ്ടു അസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് ഗരുഡന് നേരെ വന്ന തൃശൂലത്തെ തകർത്ത് മൂന്നു കഷണങ്ങളാക്കി. തുടർന്ന് ഭഗവാൻ മുരാസുരന്റെ മുഖത്തേക്ക് പല അസ്ത്രങ്ങൾ എയ്തു. ദേഷ്യം വന്ന രാക്ഷസൻ തന്റെ ഗദ ഭഗവാന് നേരെ എറിഞ്ഞു. മുരാസുരന്റെ ഗദ യുദ്ധക്കളത്തിലൂടെ ഭഗവാന് നേരെ പാഞ്ഞുവന്നപ്പോൾ, ഗദാഗ്രജനായ ഭഗവാൻ സ്വന്തം ഗദകൊണ്ട് അതിനെ തടഞ്ഞ് ആയിരം കഷണങ്ങളാക്കി. മുരാസുരൻ തന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തി അജയ്യനായ ഭഗവാന് നേരെ കുതിച്ചു. എന്നാൽ ഭഗവാൻ തന്റെ ചക്രം കൊണ്ട് അവന്റെ തലകൾ നിസ്സാരമായി വെട്ടിമാറ്റി.

ജീവനെ വെടിഞ്ഞ മുരാസുരന്റെ ശിരച്ഛേദം ചെയ്യപ്പെട്ട ശരീരം, ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രായുധത്താൽ ശിഖരം മുറിഞ്ഞ പർവ്വതം പോലെ വെള്ളത്തിൽ വീണു. പിതാവിന്റെ മരണത്തിൽ ക്രുദ്ധരായ രാക്ഷസന്റെ ഏഴു പുത്രന്മാർ പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ തയ്യാറെടുത്തു. ഭൗമാസുരന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, മുരാസുരന്റെ ഏഴു പുത്രന്മാരായ താമ്രൻ, അന്തരീകക്ഷൻ, ശ്രവണൻ, വിഭാവസു, വസു, നഭസ്വാൻ, അരുണൻ എന്നിവർ അവരുടെ സേനാധിപനായ പീഠന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ആയുധങ്ങളുമായി യുദ്ധക്കളത്തിലേക്ക് വന്നു. ഈ ഉഗ്രന്മാരായ യോദ്ധാക്കൾ അജയ്യനായ ശ്രീകൃഷ്ണനെ അമ്പുകൾ, വാളുകൾ, ഗദകൾ, കുന്തങ്ങൾ, ഈട്ടികൾ, തൃശൂലങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ആക്രമിച്ചു. എന്നാൽ പരമപുരുഷനായ ഭഗവാൻ ആ ആയുധങ്ങളുടെ കൂമ്പാരത്തെ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ചെറു കഷണങ്ങളാക്കി മുറിച്ചുമാറ്റി. പീഠന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഈ എതിരാളികളുടെ തലകളും, തുടകളും, കൈകളും, കാലുകളും, കവചങ്ങളും ഭഗവാൻ വെട്ടിമാറ്റി അവരെ യമന്റെ ലോകത്തേക്ക് അയച്ചു. തന്റെ സേനാധിപന്മാരുടെ ഗതി കണ്ട നരകാസുരന് (ഭൗമാസുരന്) കോപം അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ ആവേശത്താൽ നെറ്റിയിൽ നിന്ന് മദം പൊഴിക്കുന്ന ഐരാവതവംശത്തിൽപ്പെട്ട ആനപ്പുറത്ത് കോട്ടയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് വന്നു.

ശ്രീകൃഷ്ണനും ദേവി സത്യഭാമയും ഗരുഡന്റെ പുറത്തിരിക്കുന്നത്, സൂര്യന് മുകളിൽ മിന്നലോട് കൂടിയ മേഘം നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഭഗവാനെ കണ്ട ഭൗമാസുരൻ ശതഘ്‌നി എന്ന ആയുധം പ്രയോഗിച്ചു. ഒപ്പം അവന്റെ എല്ലാ സൈനികരും ആയുധങ്ങളുമായി ഭഗവാനെ ആക്രമിച്ചു. ആ നിമിഷം ഗദാഗ്രജനായ ഭഗവാൻ തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ ഭൗമാസുരന്റെ സൈന്യത്തിന് നേരെ എയ്തു. വിവിധ വർണ്ണങ്ങളിലുള്ള തൂവലുകൾ ഘടിപ്പിച്ച ആ അമ്പുകൾ, ഉടൻതന്നെ ആ സൈന്യത്തെ കൈകളും തുടകളും കഴുത്തും മുറിഞ്ഞ ശരീരാവശിഷ്ടങ്ങളുടെ കൂമ്പാരമാക്കി മാറ്റി. ഭഗവാൻ അതുപോലെ തന്നെ ശത്രുക്കളുടെ കുതിരകളെയും ആനകളെയും വധിച്ചു. ശത്രുസൈനികർ എറിഞ്ഞ എല്ലാ ആയുധങ്ങളെയും ഭഗവാൻ ഹരി എയ്തുവീഴ്ത്തി. ഓരോ ആയുധത്തെയും മൂന്നു മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അവിടുന്ന് നശിപ്പിച്ചു, കുരുവംശത്തിലെ വീരനായ പരീക്ഷിത്തേ! അതേസമയം ഗരുഡൻ, ഭഗവാനെ വഹിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ ചിറകുകൾ കൊണ്ട് ശത്രുക്കളുടെ ആനകളെ അടിച്ചുവീഴ്ത്തി. ഗരുഡന്റെ ചിറകടിയേറ്റും കൊക്കുകൊണ്ടും നഖങ്ങൾ കൊണ്ടും മർദ്ദനമേറ്റ ആനകൾ യുദ്ധക്കളത്തിൽനിന്നും തിരിഞ്ഞോടി. നരകാസുരൻ മാത്രം യുദ്ധക്കളത്തിൽ കൃഷ്ണനെ നേരിടാൻ തനിച്ച് അവശേഷിച്ചു.

തന്റെ സൈന്യം പിന്തിരിഞ്ഞു ഓടുന്നതും ഗരുഡനാൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതും കണ്ട ഭൗമാസുരൻ, പണ്ട് ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രായുധത്തെപ്പോലും പരാജയപ്പെടുത്തിയ തന്റെ കുന്തം കൊണ്ട് ഗരുഡനെ ആക്രമിച്ചു. എന്നാൽ ആ ശക്തമായ ആയുധംകൊണ്ട് അടിച്ചിട്ടും ഗരുഡൻ അനങ്ങിയില്ല. വാസ്തവത്തിൽ, പൂമാലകൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ട ആനയെപ്പോലെ മാത്രമേ ഗരുഡന് അത് തോന്നിയുള്ളൂ. എല്ലാ ശ്രമങ്ങളും പരാജയപ്പെട്ട ഭൗമാസുരൻ ശ്രീകൃഷ്ണനെ വധിക്കാൻ തൃശൂലം എടുത്തു. എന്നാൽ അത് എറിയുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ, ആ രാക്ഷസൻ ആനപ്പുറത്തിരിക്കുമ്പോൾ ഭഗവാൻ തന്റെ മൂർച്ചയേറിയ ചക്രം കൊണ്ട് അവന്റെ തല വെട്ടിമാറ്റി. ഭൂമിയിൽ വീണ ഭൗമാസുരന്റെ തല, കമ്മലുകളും മനോഹരമായ കിരീടവും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് പ്രകാശിച്ചു. "ഹാ! ഹാ!" എന്നും "നന്നായി!" എന്നും ഉള്ള വിളികൾ ഉയർന്നപ്പോൾ, മുനിമാരും ദേവന്മാരും പുഷ്പങ്ങൾ വർഷിച്ച് മുകുന്ദഭഗവാനെ ആരാധിച്ചു.

ഭൂമീദേവി തുടർന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന്, തിളങ്ങുന്ന രത്നങ്ങൾ പതിപ്പിച്ച സ്വർണ്ണനിർമ്മിതമായ അദിതിയുടെ കമ്മലുകൾ സമർപ്പിച്ചു. വൈജയന്തി മാലയും, വരുണന്റെ കുടയും, മണിപർവ്വതവും അവർ ഭഗവാന് നൽകി. മഹാരാജാവേ!, ഭഗവാനെ നമസ്കരിച്ച ശേഷം കൈകൂപ്പിനിന്ന ദേവി, ഭക്തിനിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ദേവന്മാരുടെ ആരാധനാമൂർത്തിയായ ആ പ്രപഞ്ചനാഥനെ സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഭൂമീദേവി പറഞ്ഞു: ദേവരാജാവായ ഭഗവാനേ!, ശംഖ്, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ ധരിക്കുന്നവനേ!, അങ്ങേക്ക് നമസ്കാരം. ഹൃദയത്തിനുള്ളിലെ പരമാത്മാവേ!, ഭക്തരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ അങ്ങ് പല രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു. അങ്ങേക്ക് നമസ്കാരം. ഹേ പങ്കജനാഭാ!, താമരമാലകളാൽ എപ്പോഴും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവനേ!, താമരപോലെ വിടർന്ന കണ്ണുകളുള്ളവനേ!, താമരമുദ്രയുള്ള പാദങ്ങളുള്ളവനേ!, അങ്ങേക്ക് എന്റെ വന്ദനം. പരമപുരുഷനായ വാസുദേവാ!, വിഷ്ണോ!, ആദിപുരുഷാ!, സർവ്വതിന്റെയും ആദികാരണമേ!, അങ്ങേക്ക് നമസ്കാരം. സർവ്വജ്ഞനായ ഭഗവാനേ!, അങ്ങേക്ക് നമസ്കാരം. അനന്തമായ ഊർജ്ജമുള്ളവനേ!, പിറപ്പില്ലാത്തവനേ!, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സൃഷ്ടാവേ!, സത്യസ്വരൂപ!, അങ്ങേക്ക് നമസ്കാരം. ഉയർന്നവന്റെയും താഴ്ന്നവന്റെയും ആത്മാവേ!, സൃഷ്ടിഘടകങ്ങളുടെ ആത്മാവേ!, സർവ്വവ്യാപിയായ പരമാത്മാവേ!, അങ്ങേക്ക് നമസ്കാരം. സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ജനനമില്ലാത്ത പ്രഭുവേ, അങ്ങ് രജോഗുണം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ തമോഗുണവും, നിലനിർത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ സത്വഗുണവും അങ്ങ് സ്വീകരിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ഈ ഗുണങ്ങളൊന്നും അങ്ങയെ ബാധിക്കുന്നില്ല. അങ്ങ് കാലവും, പ്രകൃതിയും, പുരുഷനും ആകുന്നു. പ്രപഞ്ചനാഥാ!, എന്നിട്ടും അങ്ങ് ഇവയിൽ നിന്നെല്ലാം വേറിട്ടു നിൽക്കുന്നു.

ഭൂമി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ, ദേവന്മാർ, മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അഹങ്കാരം, പ്രകൃതി എന്നിവ അങ്ങയിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി നിലനിൽക്കുന്നു എന്നത് വെറും മായയാണ്. വാസ്തവത്തിൽ, അദ്വിതീയനായ അങ്ങയിൽ തന്നെയാണ് ഇവയെല്ലാം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഇതാ ഭൗമാസുരന്റെ പുത്രൻ. ഭയന്ന അവൻ അങ്ങയുടെ താമരപ്പദങ്ങളിൽ അഭയം തേടുന്നു, അങ്ങയിൽ അഭയം തേടുന്നവരുടെ ദുഃഖങ്ങൾ അങ്ങ് അകറ്റുന്നതുകൊണ്ട്. ദയവായി ഇവനെ സംരക്ഷിക്കേണമേ. പാപങ്ങളെല്ലാം അകറ്റുന്ന അങ്ങയുടെ താമരപ്പൂവുപോലെയുള്ള കൈ ഇവന്റെ ശിരസ്സിൽ വെച്ചാലും.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഭൂമീദേവി വിനയത്തോടെയും ഭക്തിയോടെയും പ്രാർത്ഥിച്ചതുകേട്ട്, പരമപുരുഷനായ ഭഗവാൻ അവളുടെ പേരക്കുട്ടിക്ക് നിർഭയത്വം നൽകുകയും, സകലവിധ സമ്പത്തുകളും നിറഞ്ഞ ഭൗമാസുരന്റെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തു. അവിടെ ശ്രീകൃഷ്ണൻ പതിനാറായിരം രാജകന്യകമാരെ കണ്ടു, അവരെ ഭൗമാസുരൻ വിവിധ രാജാക്കന്മാരിൽ നിന്ന് ബലമായി പിടിച്ചുകൊണ്ടുവന്നതായിരുന്നു. ഭഗവാൻ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആ സ്ത്രീകൾ മന്ത്രമുഗ്ധരായി. വിധിനിയോഗത്താൽ അവിടെ എത്തിയ ഭഗവാനെ അവർ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ പത്നിപദത്തിനായി മനസ്സുകൊണ്ട് സ്വീകരിച്ചു. "ഈ പുരുഷൻ എന്റെ ഭർത്താവായിത്തീരട്ടെ" എന്ന് വിചാരിച്ച് ഓരോ രാജകുമാരിയും തങ്ങളുടെ ഹൃദയം കൃഷ്ണനിൽ അർപ്പിച്ചു. ഭഗവാൻ ആ രാജകുമാരിമാരെ ശുദ്ധവും മനോഹരവുമായ വസ്ത്രങ്ങൾ അണിയിക്കുകയും, രഥങ്ങളും കുതിരകളും മറ്റ് വിലപിടിപ്പുള്ള സമ്പത്തുക്കളോടൊപ്പം അവരെ പല്ലക്കുകളിൽ ദ്വാരകയിലേക്ക് അയക്കുകയും ചെയ്തു.

ഐരാവതത്തിന്റെ വംശത്തിൽപ്പെട്ട, നാല് കൊമ്പുകളുള്ള അറുപത്തിനാല് വേഗതയേറിയ വെള്ളാനകളെയും ഭഗവാൻ അയച്ചു. തുടർന്ന് ഭഗവാൻ ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി മാതാവ് അദിതിക്ക് അവരുടെ കമ്മലുകൾ തിരികെ നൽകി. അവിടെ ഇന്ദ്രനും പത്നിയും കൂടി കൃഷ്ണനെയും സത്യഭാമയെയും പൂജിച്ചു. പിന്നീട് സത്യഭാമയുടെ ആഗ്രഹപ്രകാരം ഭഗവാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ പാരിജാതവൃക്ഷം പിഴുതെടുത്ത് ഗരുഡന്റെ പുറത്ത് വെച്ചു. ഇന്ദ്രനെ തോൽപ്പിച്ചു കൃഷ്ണൻ ആ പാരിജാതത്തെ തന്റെ തലസ്ഥാനത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. നട്ടുപിടിപ്പിച്ചപ്പോൾ പാരിജാതവൃക്ഷം സത്യഭാമാദേവിയുടെ കൊട്ടാരത്തിലെ ഉദ്യാനത്തെ മനോഹരമാക്കി. അതിന്റെ സുഗന്ധത്തിനും തേനിനും വേണ്ടി സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് തേനീച്ചകൾ വൃക്ഷത്തെ അനുഗമിച്ചു വന്നു.

ഭഗവാന്റെ മുന്നിൽ നമസ്കരിക്കുകയും തന്റെ കിരീടാഗ്രങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളിൽ സ്പർശിക്കുകയും തന്റെ ആഗ്രഹം സാധിച്ചുതരാൻ അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും, ആ ലക്ഷ്യം നേടിയിട്ടും ഇന്ദ്രൻ പരമപുരുഷനുമായി യുദ്ധം ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. അഹോ! ദേവന്മാരുടെ ഇടയിലും എന്ത് അജ്ഞതയാണ്! ഒരുതരം, "വിനാശകാലേ വിപരീതബുദ്ധി", എന്ന് പറയുംപോലെ.! തുടർന്ന് പരമപുരുഷൻ ഓരോ വധുവിനും വെവ്വേറെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ഓരോ കൊട്ടാരത്തിലുമായി അവരെ എല്ലാവരെയും ഒരേ സമയം നിയമപ്രകാരം വിവാഹം കഴിച്ചു. അചിന്ത്യമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ഭഗവാൻ, മറ്റേതൊരു വസതിയേക്കാളും മികച്ചതും അതുല്യവുമായ തന്റെ ഓരോ രാജ്ഞിമാരുടെയും കൊട്ടാരങ്ങളിൽ എപ്പോഴും വസിച്ചു. അവിടെ, സ്വയം പൂർണ്ണതൃപ്തനായിരുന്നിട്ടും, അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പത്നിമാരോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു. ഒരു സാധാരണ ഭർത്താവിനെപ്പോലെ അദ്ദേഹം തന്റെ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമധർമ്മങ്ങൾ നിറവേറ്റി.

ബ്രഹ്മാവിനെപ്പോലെയുള്ള വലിയ ദേവന്മാർക്കുപോലും അജ്ഞാതനായിട്ടുള്ള ഭഗവാൻ, അങ്ങനെയുള്ള ആ ലക്ഷ്മീപതിയെയാണ് ആ സ്ത്രീകൾക്ക് ഭർത്താവായി ലഭിച്ചത്. വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന സന്തോഷത്തോടെ അവർ അവനിൽ പ്രേമഭക്തി അനുഭവിക്കുകയും, ചിരിയോടെ നോട്ടങ്ങൾ കൈമാറുകയും, തമാശയും ലജ്ജയും നിറഞ്ഞ സാമീപ്യത്തിൽ അദ്ദേഹവുമായി ലയിക്കുകയും ചെയ്തു. പരമപുരുഷനായ ഭഗവാന്റെ ഓരോ രാജ്ഞിക്കും നൂറുകണക്കിന് തോഴിമാരുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അവർ സ്വയം ഭഗവാനെ സേവിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. വിനയത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ സമീപിക്കുക, ഇരിക്കാൻ ഇരിപ്പിടം നൽകുക, ഉത്തമമായ വസ്തുക്കൾ കൊണ്ട് ആരാധിക്കുക, പാദങ്ങൾ കഴുകി തിരുമ്മി കൊടുക്കുക, മുറുക്കാൻ നൽകുക, വീശുക, സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനലേപനം പൂശുക, പുഷ്പമാലകൾ അണിയിക്കുക, മുടി ചീകിക്കെട്ടുക, കിടക്ക ഒരുക്കുക, കുളിപ്പിക്കുക, പലതരം സമ്മാനങ്ങൾ നൽകുക തുടങ്ങിയവയിലൂടെ അവർ അദ്ദേഹത്തെ സേവിച്ചു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അന്പത്തിയൊമ്പതാമദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<>>>>>

10:58 കാളിന്ദി, മിത്രവിന്ദ, സത്യ, ലക്ഷ്മണ, ഭദ്ര എന്നിവരുടെ വിവാഹം

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Wed, 4 Mar 2026 21:07:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം അദ്ധ്യായം - 59

കാളിന്ദി, മിത്രവിന്ദ, സത്യ, ലക്ഷ്മണ, ഭദ്ര എന്നിവരുടെ വിവാഹം

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ പരീക്ഷിത്ത് രാജൻ!, ഒരിക്കൽ, ഐശ്വര്യമൂർത്തിയായ ഭഗവാൻ പാണ്ഡവന്മാരെ സന്ദർശിക്കാനായി ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് പോയി. അപ്പോഴേക്കും പാണ്ഡവന്മാർ വീണ്ടും പൊതുരംഗത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു. യുയുധാനനും മറ്റ് അനുചരന്മാരും ഭഗവാനോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. മുകുന്ദൻ എത്തിയത് കണ്ടപ്പോൾ പാണ്ഡവന്മാരായ പൃഥയുടെ പുത്രന്മാരെല്ലാം പ്രാണവായു തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഉണരുന്നതുപോലെ ഉടൻതന്നെ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു. ആ വീരന്മാർ അച്യുതനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. അവിടുത്തെ ശരീരസ്പർശം അവരെ പാപങ്ങളിൽനിന്ന് മുക്തരാക്കി. ഭഗവാന്റെ സ്നേഹനിർഭരവും പുഞ്ചിരി തൂകുന്നതുമായ മുഖം കണ്ട് അവർ ആനന്ദത്തിൽ ആറാടി. യുധിഷ്ഠിരന്റെയും ഭീമന്റെയും പാദങ്ങളിൽ വീണ് നമസ്കരിച്ച ശേഷം ഭഗവാൻ അർജ്ജുനനെ ഗാഢമായി ആലിംഗനം ചെയ്തു. തുടർന്ന് നകുലൻ, സഹദേവൻ എന്നീ ഇരട്ട സഹോദരന്മാരുടെ വന്ദനങ്ങളും ഭഗവാൻ സ്വീകരിച്ചു. പാണ്ഡവന്മാരുടെ നവവധുവായ പാഞ്ചാലി വളരെ സാവധാനത്തിലും അല്പം നാണത്തോടും കൂടി ശ്രീകൃഷ്ണനെ സമീപിച്ച് വന്ദിച്ചു. പാണ്ഡവന്മാരിൽനിന്ന് ആദരവും സ്വീകരണവും ഏറ്റുവാങ്ങിയശേഷം സാത്യകിയും ഒരു ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു. ഭഗവാന്റെ മറ്റ് അനുചരന്മാരും ഉചിതമായ ആദരവുകളോടെ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ ഇരുന്നു.

പിന്നീട് ഭഗവാൻ തന്റെ അമ്മായിയായ കുന്തിദേവിയെ കാണാൻ പോയി. അദ്ദേഹം അവരെ നമസ്കരിച്ചു. അത്യധികമായ വാത്സല്യത്താൽ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ കുന്തി ഭഗവാനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. ശ്രീകൃഷ്ണൻ അവരോടും മരുമകളായ ദ്രൗപദിയോടും അവരുടെ ക്ഷേമത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചു. അവർ തിരിച്ചും ഭഗവാനോട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധുക്കളെക്കുറിച്ച് ദീർഘനേരം കുശലാന്വേഷണം ചെയ്തു. സ്നേഹത്താൽ കണ്ഠമിടറുകയും കണ്ണുകൾ നിറയുകയും ചെയ്ത കുന്തിദേവി താനും തന്റെ പുത്രന്മാരും അനുഭവിച്ച ദുരിതങ്ങൾ ഓർത്തു. തന്റെ ഭക്തരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ നീക്കാൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ശ്രീകൃഷ്ണനോട് അവർ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു. എന്റെ പ്രിയ കൃഷ്ണാ!, താങ്കൾ ഞങ്ങളെ ഓർക്കുകയും, എന്റെ സഹോദരനെ ഞങ്ങളെ സന്ദർശിക്കാൻ അയച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് സംരക്ഷണം നൽകുകയും ചെയ്തപ്പോഴാണ് ഞങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ഉറപ്പായത്. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അഭ്യുദയകാംക്ഷിയായ സുഹൃത്തും പരമാത്മാവുമായ താങ്കൾക്ക് “ഞങ്ങൾ”, “അവർ” എന്ന വേർതിരിവില്ല. എന്നിരുന്നാലും, എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന അവിടുന്ന്, അങ്ങയെ നിരന്തരം സ്മരിക്കുന്നവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു.

യുധിഷ്ഠിരമഹാരാജാവ് പറഞ്ഞു: ഹേ പരാമനിയന്താവേ!, യോഗികൾക്ക് പോലും കാണാൻ പ്രയാസമുള്ള അങ്ങയെ കാണാൻ ഞങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള മൂഢന്മാർ എന്ത് പുണ്യമാണ് ചെയ്തതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.

രാജാവിന്റെ അഭ്യർത്ഥന മാനിച്ച്, സർവ്വശക്തനായ ഭഗവാൻ മഴക്കാല മാസങ്ങളിൽ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു. അത് നഗരവാസികൾക്ക് വലിയൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ, ശത്രുധ്വംസകനായ അർജ്ജുനൻ തന്റെ കവചം ധരിച്ച്, ഹനുമാന്റെ ചിഹ്നമുള്ള കൊടി കെട്ടിയ തേരിലേറി, വില്ലും അക്ഷയമായ രണ്ട് ആവനാഴികളും എടുത്തു. ക്രൂരമൃഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വലിയൊരു വനത്തിൽ വിഹരിക്കാനായി ശ്രീകൃഷ്ണനോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു. അർജ്ജുനൻ തന്റെ അസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് ആ വനത്തിലുണ്ടായിരുന്ന കടുവകൾ, കാട്ടുപന്നികൾ, കാട്ടുപോത്തുകൾ, റുരു, ശരഭം, ഗവയം, കാണ്ടാമൃഗം, കരിമാൻ, മുയലുകൾ, മുള്ളൻപന്നികൾ എന്നിവയെ വേട്ടയാടി. യാഗങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കാൻ പാകത്തിലുള്ള മൃഗങ്ങളെ പരിചാരകർ യുധിഷ്ഠിരമഹാരാജാവിന്റെ അടുക്കൽ എത്തിച്ചു. തുടർന്ന് ദാഹവും ക്ഷീണവും അനുഭവപ്പെട്ട അർജ്ജുനൻ യമുനാനദിയുടെ തീരത്തേക്ക് പോയി. ഇരുവരും അവിടെ സ്നാനം ചെയ്തശേഷം നദിയിലെ തെളിനീർ കുടിച്ചു. അപ്പോൾ ആ മഹാന്മാരായ യോദ്ധാക്കൾ സമീപത്തുകൂടി നടന്നുപോകുന്ന അതീവസുന്ദരിയായ ഒരു യുവതിയെ കണ്ടു.

തന്റെ സുഹൃത്തായ കൃഷ്ണന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, അർജ്ജുനൻ ആ യുവതിയെ സമീപിച്ചു. സുന്ദരിയായ ആ യുവതിയോട് അദ്ദേഹം ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചു.

അർജ്ജുനൻ പറഞ്ഞു: സുന്ദരീ, നീ ആരാണ്? ആരുടെ പുത്രിയാണ്? നീ എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത്? നീ ഇവിടെ എന്ത് ചെയ്യുകയാണ്? നീ നിന്റെ നാഥനെ തേടുകകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ദയവായി എല്ലാം വ്യക്തമായി പറയൂ.

ആ യുവതി പറഞ്ഞു: ഞാൻ സൂര്യദേവന്റെ പുത്രിയാണ്. ഏറ്റവും ഉത്തമനും ഉദാരമതിയുമായ ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിനെ ഭർത്താവായി ലഭിക്കാൻ ഞാൻ കഠിനമായ തപസ്സ് അനുഷ്ഠിക്കുകയാണ്. ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ അധിവാസസ്ഥാനമായ ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിനെയല്ലാതെ മറ്റാരെയും ഞാൻ ഭർത്താവായി സ്വീകരിക്കില്ല. അശരണരുടെ അഭയസ്ഥാനമായ ആ മുകുന്ദൻ എന്നിൽ പ്രസാദിക്കുമാറാകട്ടെ!. ഞാൻ കാളിന്ദി എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. യമുനയുടെ ജലത്തിനടിയിൽ എന്റെ പിതാവ് എനിക്കായി നിർമ്മിച്ച കൊട്ടാരത്തിലാണ് ഞാൻ താമസിക്കുന്നത്. ഭഗവാൻ അച്യുതനെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത് വരെ ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ തുടരും.

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: രാജാവേ!, കാളിന്ദി പറഞ്ഞതെല്ലാം അർജ്ജുനൻ ഭഗവാനെ അറിയിച്ചു. എല്ലാം നേരത്തെ അറിയാമായിരുന്ന ഭഗവാൻ, കാളിന്ദിയെ തന്റെ തേരിലേക്ക് കയറ്റി, യുധിഷ്ഠിരമഹാരാജാവിനെ കാണാൻ മടങ്ങി.

ശുകദേവൻ പഴയൊരു സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുന്നു: പാണ്ഡവന്മാരുടെ അഭ്യർത്ഥനപ്രകാരം, അവർക്കായി വിശ്വകർമ്മാവിനെക്കൊണ്ട് അതിശയകരമായ ഒരു നഗരം നിർമ്മിക്കാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. തന്റെ ഭക്തരെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ ഭഗവാൻ കുറച്ചുനാൾ ആ നഗരത്തിൽ താമസിച്ചു. ഒരിക്കൽ, ഖാണ്ഡവവനം അഗ്നിദേവന് കാഴ്ചവെക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച കൃഷ്ണൻ അർജ്ജുനന്റെ തേരാളിയായി മാറി. സന്തുഷ്ടനായ അഗ്നിദേവൻ അർജ്ജുനന് ഒരു വില്ലും, വെളുത്ത കുതിരകളെയും, ഒരു തേരും, അക്ഷയമായ രണ്ട് ആവനാഴികളും, ആയുധങ്ങൾക്കൊന്നും ഭേദിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കവചവും സമ്മാനിച്ചു. സുഹൃത്തായ അർജ്ജുനനാൽ അഗ്നിയിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കപ്പെട്ട മയാസുരൻ, അർജ്ജുനന് ഒരു സഭാമണ്ഡപം സമ്മാനിച്ചു. അവിടെ വെച്ചാണ് ദുര്യോധനന് സ്ഥലജലഭ്രമം ഉണ്ടായത്. പിന്നീട് അർജ്ജുനന്റെയും മറ്റ് ബന്ധുക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും അനുമതിയോടെ ശ്രീകൃഷ്ണൻ സാത്യകിയോടും മറ്റ് അനുചരന്മാരോടും കൂടി ദ്വാരകയിലേക്ക് മടങ്ങി. ശുഭകരമായ ആ ദിവസത്തിൽ, ഋതുക്കളും നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹനിലയും അനുകൂലമായപ്പോൾ ഭഗവാൻ കാളിന്ദിയെ വിവാഹം കഴിച്ചു. അങ്ങനെ ഭഗവാൻ തന്റെ ഭക്തർക്ക് പരമാനന്ദം നൽകി.

അവന്തിയിലെ ഭരണാധികാരികളായ വിന്ധ്യനും അനുവിന്ധ്യനും ദുര്യോധനന്റെ അനുയായികളായിരുന്നു. അവരുടെ സഹോദരിയായ മിത്രവിന്ദയുടെ സ്വയംവരസമയത്ത്, അവൾക്ക് കൃഷ്ണനോട് താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, കൃഷ്ണനെ വരിക്കാൻ അവർ അനുവദിച്ചില്ല. പ്രിയ രാജാവേ!, തന്റെ അമ്മായി രാജാധിദേവിയുടെ പുത്രിയായ മിത്രവിന്ദയെ, മറ്റെല്ലാരാജാക്കന്മാരും നോക്കിനിൽക്കെ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ബലമായി കൊണ്ടുപോയി.

രാജാവേ!, കോസലദേശത്തെ ധാർമ്മികനായ നഗ്നജിത്ത്രാജാവിന് സത്യ അഥവാ നാഗ്നജിതി എന്ന് പേരുള്ള സുന്ദരിയായ ഒരു മകളുണ്ടായിരുന്നു. അവളെ വിവാഹം കഴിക്കാനെത്തിയ രാജാക്കന്മാർക്ക്, കൂർത്ത കൊമ്പുകളുള്ള ഏഴ് കാളകളെ മെരുക്കിയാൽ മാത്രമേ അവളെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആ കാളകൾ വളരെ ദുഷ്ടവും ആരെയും വകവെക്കാത്തവയുമായിരുന്നു. പോരാളികളുടെ ഗന്ധംപോലും അവയ്ക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. വൈഷ്ണവരുടെ നാഥനായ ഭഗവാൻ, ആ രാജകുമാരിയെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, വലിയൊരു സൈന്യവുമായി കൗശലനഗരത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ശ്രീകൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ സന്തുഷ്ടനായ കോസലരാജാവ് സിംഹാസനത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ഭഗവാനെ ആദരപൂർവ്വം പൂജിച്ചു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനും രാജാവിനെ ബഹുമാനത്തോടെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു. ആ സുമുഖനായ വരൻ എത്തിയത് കണ്ടപ്പോൾ, ലക്ഷ്മീപതിയായ ഭഗവാനെത്തന്നെ തനിക്ക് ഭർത്താവായി ലഭിക്കണമെന്ന് രാജകുമാരി ആഗ്രഹിച്ചു. “അദ്ദേഹം എന്റെ ഭർത്താവാകട്ടെ. ഞാൻ എന്റെ വ്രതങ്ങൾ കൃത്യമായി പാലിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഈ അഗ്നി എന്റെ ആഗ്രഹം സഫലമാക്കട്ടെ” എന്ന് അവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു. “ലക്ഷ്മീദേവി, ബ്രഹ്മാവ്, ശിവൻ, മറ്റ് ലോകപാലകന്മാർ എന്നിവരെല്ലാം അവിടുത്തെ പാദപൂളികൾ ശിരസ്സിലണിയുന്നു. താൻതന്നെ സൃഷ്ടിച്ച ധർമ്മസംഹിതകൾ സംരക്ഷിക്കാൻ അവിടുന്ന് പല അവതാരങ്ങൾ എടുക്കുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള ആ പരമാത്മാവ് എന്നിൽ പ്രസാദിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണ്?”

നഗ്നജിത്ത് രാജാവ് ആദ്യം ഭഗവാനെ ഉചിതമായി പൂജിച്ചശേഷം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നാഥനായ നാരായണാ!, അങ്ങ് സ്വന്തം ആത്മീയ ആനന്ദത്തിൽ പൂർണ്ണനാണ്. അങ്ങേക്ക് വേണ്ടി എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും?”

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കുരുവശത്തിൽ പിറന്ന പ്രിയ രാജാവേ!, സന്തുഷ്ടനായ ഭഗവാൻ ഒരു ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നശേഷം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മേഘഗർജ്ജനം പോലെയുള്ള ശബ്ദത്തിൽ രാജാവിനോട് സംസാരിച്ചു.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, രാജധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്ന ഒരാൾ ഭിക്ഷ യാചിക്കുന്നത് പണ്ഡിതന്മാർ നിഷിദ്ധമായി കരുതുന്നു. എങ്കിലും, താങ്കളുടെ സൗഹൃദം ആഗ്രഹിച്ച് ഞാൻ താങ്കളുടെ മകളെ ചോദിക്കുന്നു. പകരം ഞങ്ങൾക്ക് ഒന്നും നൽകാനില്ല.

രാജാവ് പറഞ്ഞു: ഭഗവാനേ!, എല്ലാ ആത്മീയഗുണങ്ങളും തികഞ്ഞ അങ്ങയേക്കാൾ മികച്ചൊരു വരൻ എന്റെ മകൾക്ക് ആരാണുണ്ടാവുക? ലക്ഷ്മീദേവി എപ്പോഴും അവിടുത്തെ കൂടെത്തന്നെ വസിക്കുന്നു. എങ്കിലും സാത്വതവംശജരുടെ പ്രഭോ!, എന്റെ മകൾക്ക് അനുയോജ്യനായ വരനെ കണ്ടെത്താൻ ഞങ്ങൾ നേരത്തെ ഒരു ഉപാധി വെച്ചിരുന്നു. ഈ ഏഴ് കാളകളെ മെരുക്കുക അസാധ്യമാണ്. അവ പല രാജകുമാരന്മാരെയും തോൽപ്പിക്കുകയും അവർക്ക് അംഗവൈകല്യങ്ങൾ വരുത്തുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. യദുവംശജനായ താങ്കൾക്ക് ഇവയെ മെരുക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, താങ്കൾ തീർച്ചയായും എന്റെ മകൾക്ക് അനുയോജ്യനായ വരനായിരിക്കും. ഇത് കേട്ട ഭഗവാൻ തന്റെ വസ്ത്രം മുറുക്കിയുടുത്ത്, ഏഴ് രൂപങ്ങളായി മാറി, ആ കാളകളെ നിഷ്പ്രയാസം മെരുക്കി. അഹങ്കാരവും ശക്തിയും തകർന്നുപോയ കാളകളെ ഭഗവാൻ കയറുകൊണ്ട് കെട്ടി. ഒരു കുട്ടി മരത്തടി കൊണ്ടുള്ള കളിപ്പാട്ടക്കാളകളെ വലിക്കുന്നത് പോലെ അവിടുന്ന് അവയെ വലിച്ചു. അപ്പോൾ സന്തുഷ്ടനും ആശ്ചര്യചകിതനുമായ നഗ്നജിത്ത് രാജാവ് തന്റെ മകളെ ശ്രീകൃഷ്ണന് സമർപ്പിച്ചു. ഭഗവാൻ വേദവിധിപ്രകാരം ആ വധുവിനെ സ്വീകരിച്ചു. രാജാവിന്റെ പത്നിമാർ ശ്രീകൃഷ്ണനെ മകളുടെ ഭർത്താവായി ലഭിച്ചതിൽ അതീവ സന്തുഷ്ടരായി. അവിടെ വലിയ ആഘോഷങ്ങൾ നടന്നു.

ശംഖനാദങ്ങളും കൊമ്പുകളും ചെണ്ടമേളങ്ങളും ഉയർന്നു. ഗാനങ്ങളും വാദ്യമേളങ്ങളും ബ്രാഹ്മണരുടെ അനുഗ്രഹങ്ങളും മുഴങ്ങി. സന്തോഷഭരിതരായ സ്ത്രീപുരുഷന്മാർ പുതുവസ്ത്രങ്ങളും മാലകളും ധരിച്ച് അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി. സ്ത്രീധനമായി നഗ്നജിത്ത് രാജാവ് പതിനായിരം പശുക്കളെയും, സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ മൂവായിരം ദാസിമാരെയും, ഒമ്പതിനായിരം ആനകളെയും, ആനകളുടെ നൂറിരട്ടി തേരുകളെയും, തേരുകളുടെ നൂറിരട്ടി കുതിരകളെയും, കുതിരകളുടെ നൂറിരട്ടി ഭൃത്യന്മാരെയും നൽകി. സ്നേഹം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ കോസലരാജാവ് വധൂവരന്മാരെ തേരിൽ ഇരുത്തി, വലിയൊരു സൈന്യത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ യാത്രയാക്കി. അസൂയാലുക്കളായ മറ്റ് രാജാക്കന്മാർ ഇത് കേട്ടറിഞ്ഞു. കൃഷ്ണൻ വധുവിനെയും കൊണ്ട് പോകുന്ന വഴിയിൽ വെച്ച് തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ നേരത്തെ കാളകൾ രാജാക്കന്മാരുടെ ശക്തി തകർത്തതുപോലെ, യദുവംശജരായ പോരാളികൾ ഇപ്പോൾ അവരുടെ ശക്തി തകർത്തു.

തന്റെ സുഹൃത്തായ കൃഷ്ണനെ എപ്പോഴും പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഗാണ്ഡീവധാരിയായ അർജ്ജുനൻ, ഭഗവാന്റെ നേർക്ക് അസ്ത്രങ്ങൾ എയ്ത ആ ശത്രുക്കളെ ഓടിച്ചുവിട്ടു. ഒരു സിംഹം നിസ്സാരരായ മൃഗങ്ങളെ ഓടിച്ചുവിടുന്നത് പോലെ അദ്ദേഹം അത് ചെയ്തു. യദുവംശത്തിന്റെ തലവനായ ദേവകീപുത്രൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, സ്ത്രീധനത്തോടൊപ്പം സത്യയെയും കൂട്ടി ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി സന്തോഷത്തോടെ അവിടെ കഴിഞ്ഞു.

ഭദ്ര, കേകയരാജ്യത്തിലെ രാജകുമാരിയും, കൃഷ്ണന്റെ അമ്മായിയായ ശ്രുതകീർത്തിയുടെ പുത്രിയുമായിരുന്നു. സന്ദർദ്ധനന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സഹോദരന്മാർ ഭദ്രയെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഭഗവാന് സമർപ്പിച്ചപ്പോൾ ഭഗവാൻ അവളെ വിവാഹം ചെയ്തു. പിന്നീട് ഭഗവാൻ മദ്രരാജാവിന്റെ പുത്രിയായ ലക്ഷ്മണയെ വിവാഹം കഴിച്ചു. അവളുടെ സ്വയംവരത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ശ്രീകൃഷ്ണൻ, ഗരുഡൻ പണ്ട് ദേവന്മാരുടെ അമൃത് മോഷ്ടിച്ചതുപോലെ അവളെ കൊണ്ടുപോയി. ഭൗമാസുരനെ വധിക്കുകയും ആ രാക്ഷസൻ തടവിലാക്കിയ സുന്ദരികളായ കന്യകമാരെ മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ഇവർക്ക് തുല്യരായ ആയിരക്കണക്കിന് മറ്റ് പത്നിമാരെയും ശ്രീകൃഷ്ണൻ സ്വീകരിച്ചു.

ഇങ്ങനെ ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അൻപത്തിയെട്ടാമദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<>>>>>

10:57 സത്രാജിത്തിന്റെ മരണവും സ്യമന്തകമണി കണ്ടെടുക്കലും

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Wed, 4 Mar 2026 00:15:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം 57

സത്രാജിത്തിന്റെ മരണവും സ്യമന്തകമണി കണ്ടെടുക്കലും

ശ്രീ ബാദരായണൻ പറഞ്ഞു: പാണ്ഡവരും കുന്തിയും തീപിടുത്തത്തിൽ മരിച്ചുവെന്ന വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, സത്യം എന്താണെന്ന് മുൻകൂട്ടി അറിയാമായിരുന്ന ഭഗവാൻ കുടുംബത്തോടുള്ള തന്റെ കടമകൾ നിറവേറ്റുന്നതിനായി ബലരാമനോടൊപ്പം കുരുരാജ്യത്തേക്ക് പോയി. രണ്ടുപേരും ഭീഷ്മർ, കൃപർ, വിദുരർ, ഗാന്ധാരി, ദ്രോണർ എന്നിവരെ കണ്ടു. അവരോടൊപ്പം ദുഃഖം പങ്കിട്ടുകൊണ്ട്, "അയ്യോ, എത്ര വേദനാജനകമാണിത്!" എന്ന് അവർ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ഈ അവസരം മുതലെടുത്ത്, അക്രൂരനും കൃതവർമ്മാവും ശതധന്വാവിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്ന് ചോദിച്ചു, "സ്യമന്തകരത്നം എന്തുകൊണ്ട് എടുത്തുക്കൂടാ?" സത്രാജിത്ത് തന്റെ രത്നം പോലെയുള്ള മകളെ നമുക്ക് തരാമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ട്, പിന്നീട് അവളെ പുച്ഛത്തോടെ കൃഷ്ണന് കൊടുത്തു. പിന്നെ എന്തിനാണ് സത്രാജിത്ത് തന്റെ സഹോദരന്റെ പാത പിന്തുടരാത്തത്? അവരുടെ ഉപദേശത്താൽ സ്വാധീനിക്കപ്പെട്ട ശതധന്വാവ്, അത്യാഗ്രഹം കാരണം സത്രാജിത്തിനെ ഉറക്കത്തിൽ കൊന്നു. അങ്ങനെ പാപിയായ ശതധന്വാവ് സ്വന്തം ആയുസ്സ് കുറച്ചു. സത്രാജിത്തിന്റെ കൊട്ടാരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ അലമുറയിട്ട് കരയവെ, ശതധന്വാവ് രത്നവുമായി പോയി. സത്രാജിത്തിന്റെ മൃതദേഹം കണ്ട സത്യഭാമ ദുഃഖത്തിലാണ്ടു. "എന്റെ അച്ഛാ, എന്റെ അച്ഛാ! അയ്യോ, ഞാൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു!" എന്ന് വിലപിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ബോധരഹിതയായി വീണു. രാജ്ഞി സത്യഭാമ തന്റെ പിതാവിന്റെ മൃതദേഹം എണ്ണത്തോണിയിൽ സൂക്ഷിച്ചു ഹസ്തിനപുരത്തേക്ക് പോയി. അവിടെവെച്ച്, കാര്യങ്ങൾ നേരത്തെ അറിഞ്ഞിരുന്ന കൃഷ്ണനോട് തന്റെ പിതാവിന്റെ കൊലപാതകത്തെക്കുറിച്ച് അവൾ ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു.

ഈ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ കൃഷ്ണനും ബലരാമനും, വളരെ ദുഖിതരായി കാണപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ മായാമാനുഷരായി അനുകരിച്ചുകൊണ്ട്, അവർ കണ്ണുനീർ പൊഴിച്ച് വിലപിച്ചു. ഭഗവാൻ തന്റെ പത്നിയോടും ജ്യേഷ്ഠനോടും കൂടി തലസ്ഥാനത്തേക്ക് മടങ്ങി. ദ്വാരകയിലെത്തിയ ശേഷം, ശതധന്വാവിനെ കൊന്ന് രത്നം വീണ്ടെടുക്കാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറെടുത്തു. കൃഷ്ണൻ തന്നെ കൊല്ലാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നുവെന്നറിഞ്ഞ ശതധന്വാവ് ഭയപ്പെട്ടു. ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ അവൻ കൃതവർമ്മാവിനെ സമീപിച്ചു, എന്നാൽ കൃതവർമ്മാവ് സഹായം നിരസിച്ചു.

കൃതവർമ്മാവ് പറഞ്ഞു: "കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും ദ്രോഹിക്കാൻ എനിക്ക് ധൈര്യമില്ല. അവരെ ദ്രോഹിക്കുന്നവർക്ക് എന്ത് നല്ല ഫലമാണ് ലഭിക്കുക? കംസനും അനുയായികളും അവരോടുള്ള ശത്രുത കാരണം എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട് മരിച്ചു. ജരാസന്ധനാകട്ടെ, പതിനേഴു തവണ യുദ്ധം ചെയ്തിട്ടും രഥം പോലും അവശേഷിച്ചില്ല."

സഹായം ലഭിക്കാത്ത ശതധന്വാവ് അവിടെനിന്നും അക്രൂരന്റെ അടുത്തെത്തി. അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു, "അവരുടെ ശക്തി അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ആര് അവരെ എതിർക്കും? ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതും പരിപാലിക്കുന്നതും നശിപ്പിക്കുന്നതും ആ നാരായണനാണ്. മായയിൽ അന്ധരായവർക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം മനസ്സിലാക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല. ഏഴു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ഒരു മല മുഴുവൻ പിഴുതെടുത്ത് ഒരു കുട്ടി കൂൺ പിടിക്കുന്നതുപോലെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. അത്ഭുതകരമായ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യുന്ന ആ കൃഷ്ണനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹമാണ് പരമാത്മാവും എല്ലാ അസ്തിത്വത്തിന്റെയും ഉറവിടവും."

അക്രൂരനും സഹായം നിരസിച്ചപ്പോൾ, ശതധന്വാവ് രത്നം അക്രൂരനെ ഏൽപ്പിച്ച് വളരെ ദൂരം സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയുന്ന കുതിരപ്പുറത്ത് രക്ഷപ്പെട്ടു. പ്രിയ രാജാവേ!, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ഗരുഡധ്വജമുള്ള രഥത്തിൽ കയറി ശതധന്വാവിനെ പിന്തുടർന്നു. മിഥിലയുടെ അതിർത്തിയിലുള്ള ഒരു പൂന്തോട്ടത്തിൽ വെച്ച് കുതിര വീണു. ഭയന്നുപോയ ശതധന്വാവ് ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു, കൃഷ്ണൻ അവനെ പിന്തുടർന്നു. ഓടുന്ന ശതധന്വാവിന്റെ തല കൃഷ്ണൻ തന്റെ സുദർശനചക്രത്താൽ മുറിച്ചുമാറ്റി. തന്തിരുവടി രത്നത്തിനായി അയാളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു. രത്നം കാണാത്തതുകൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ സഹോദരനോട് പറഞ്ഞു, "നമ്മൾ ശതധന്വാവിനെ കൊന്നത് വെറുതെയായി, രത്നം ഇവിടെയില്ല."

ബലരാമൻ പറഞ്ഞു, "തീർച്ചയായും അവൻ രത്നം മറ്റാരെയെങ്കിലും ഏൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. കൃഷ്ണാ!, നീ ദ്വാരകയിലേക്ക് മടങ്ങി ആ വ്യക്തിയെ കണ്ടെത്തുക. ഞാൻ എന്നെ വളരെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന മിഥിലാരാജാവിനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ബലരാമൻ മിഥിലയിലേക്ക് പോയി.

രാജാവ് ബലരാമനെ കണ്ട് എഴുന്നേറ്റുനിന്ന് ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു. ബലരാമൻ കുറെ വർഷങ്ങൾ അവിടെ താമസിച്ചു. ആ സമയത്ത് ദുര്യോധനൻ ബലരാമനിൽ നിന്ന് ഗദായുദ്ധം അഭ്യസിച്ചു. ഭഗവാൻ ദ്വാരകയിലെത്തി ശതധന്വാവിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചും രത്നം കിട്ടിയില്ലെന്ന കാര്യവും സത്യഭാമയോട് പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം സത്യഭാമയെ പ്രീതിപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ സംസാരിച്ചു. സത്രാജിത്തിന്റെ ശവസംസ്കാരചടങ്ങുകൾ കൃഷ്ണൻ നടത്തി.

രത്നമോഷണത്തിന് പ്രേരണ നൽകിയ അക്രൂരനും കൃതവർമ്മാവും ഇത് കേട്ടപ്പോൾ ഭയന്ന് ദ്വാരകയിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോയി. അക്രൂരൻ പോയതോടെ ദ്വാരകയിൽ ദുശ്ശകുനങ്ങൾ കണ്ടുതുടങ്ങി. ജനങ്ങൾ കഷ്ടപ്പെട്ടു. ചിലർ ഇതിന് കാരണം അക്രൂരന്റെ അസാന്നിധ്യമാണെന്ന് പറഞ്ഞു. ഭഗവാൻ നാരായണൻ വസിക്കുന്നിടത്ത് എങ്ങനെ വിപത്തുണ്ടാകാൻ? മുമ്പ് ഇന്ദ്രൻ മഴ നിഷേധിച്ചപ്പോൾ കാശിരാജാവ് തന്റെ മകൾ ഗാന്ധിനിയെ ശ്വഫൽക്കന് നൽകി, അപ്പോൾ മഴ പെയ്തു. അക്രൂരൻ എവിടെ താമസിക്കുന്നുവോ അവിടെ ഇന്ദ്രൻ മഴ നൽകും, ആ സ്ഥലം ദുരിതമുക്തമായിരിക്കും. ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ശ്രീകൃഷ്ണൻ അക്രൂരനെ ദ്വാരകയിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "ദാനധർമ്മങ്ങളിൽ കേമനായ അക്രൂരാ!, സ്യമന്തകരത്നം ശതധന്വാവ് നിങ്ങളെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും അത് ഇപ്പോഴും നിങ്ങളുടെ പക്കലുണ്ടെന്നും ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാം. സത്രാജിത്തിന് പുത്രന്മാരില്ലാത്തതിനാൽ, അവന്റെ മകളുടെ മക്കൾക്ക് സ്വത്ത് ലഭിക്കണം. എങ്കിലും ആ രത്നം നിങ്ങളുടെ സംരക്ഷണയിൽതന്നെ ഇരിക്കട്ടെ!, കാരണം മറ്റാർക്കും അത് സുരക്ഷിതമായി സൂക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ എന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ ഇക്കാര്യം വിശ്വസിക്കാൻ മടിക്കുന്നതിനാൽ, ഒരിക്കൽ മാത്രം അതൊന്ന് കാണിച്ചുതരുക."

കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ലജ്ജിതനായ അക്രൂരൻ രത്നം ഭഗവാന് കൈമാറി. അത് സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങി. ബന്ധുക്കൾക്ക് രത്നം കാണിച്ചുകൊടുത്ത് കൃഷ്ണൻ അത് തിരികെ അക്രൂരനെതന്നെ ഏൽപ്പിച്ചു.

ഭഗവാൻ ശ്രീമഹാവിഷ്ണുവിൻ്റെ ലീലകളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായ ഈ കഥ, പാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുകയും എല്ലാവിധ മംഗളങ്ങളും പ്രദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നതുമാകുന്നു. ഇത് പാരായണം ചെയ്യുകയോ കേൾക്കുകയോ സ്മരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന ഏതൊരാളും തങ്ങൾക്ക് ജീവിതത്തിൽ നേരിടേണ്ടിവന്ന അപവാദങ്ങളെയും പാപങ്ങളെയും അകറ്റി സമാധാനം കൈവരിക്കും.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അൻപത്തിയേഴാമദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<>>>>>

10:56 ഭഗവാൻ ജാംബവതിയേയും സത്യഭാമയെയും വിവാഹം കഴിക്കുന്നു

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Sun, 1 Mar 2026 14:00:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 56

ഭഗവാൻ ജാംബവതിയേയും സത്യഭാമയെയും വിവാഹം കഴിക്കുന്നു

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനെ അപമാനിച്ചതിന് പ്രായശ്ചിത്തമെന്ന നിലയിൽ, തന്റെ പുത്രിയെയും സ്യമന്തകം എന്ന രത്നത്തെയും അവിടുത്തേക്ക് സമർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് തന്നാലാവും വിധം പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാൻ സത്രാജിത്ത് ശ്രമിച്ചു.

മഹാരാജാവ് പരീക്ഷിത്ത് ചോദിച്ചു: ഹേ ബ്രാഹ്മണാ!, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനെ അപമാനിക്കാൻ സത്രാജിത്ത് എന്ത് പ്രവർത്തിയാണ് ചെയ്തത്? സ്യമന്തകം എന്ന രത്നം അദ്ദേഹത്തിന് എവിടെനിന്നാണ് ലഭിച്ചത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം തന്റെ പുത്രിയെ പരമപുരുഷനായ ഭഗവാന് നൽകിയത്?

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജൻ!, സൂര്യദേവന് തന്റെ ഭക്തനായ സത്രാജിത്തിനോട് വലിയ വാത്സല്യമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സുഹൃത്തായി വർത്തിച്ചുകൊണ്ട്, സൂര്യദേവൻ തന്റെ സംതൃപ്തിയുടെ അടയാളമായി സ്യമന്തകം എന്ന രത്നം സത്രാജിത്തിന് നൽകി. കഴുത്തിൽ ആ രത്നവുമണിഞ്ഞ് സത്രാജിത്ത് ദ്വാരകയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. സൂര്യനെപ്പോലെതന്നെ ശോഭിച്ച അദ്ദേഹത്തെ, രത്നത്തിന്റെ പ്രഭ കാരണം ആരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. ദൂരെനിന്ന് സത്രാജിത്തിനെ നോക്കിയ ജനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിളക്കം കണ്ട് അന്ധരായിപ്പോയി. അവർ അദ്ദേഹത്തെ സൂര്യദേവനാണെന്ന് കരുതി, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനോട് വിവരങ്ങൾ പറയാൻ പോയി.

ദ്വാരകയിലെ നിവാസികൾ പറഞ്ഞു: നാരായണാ!, ശംഖചക്രഗദാധാരാ!, താമരക്കണ്ണാ! ദാമോദരാ!, ഗോവിന്ദാ!, യാദവകുലത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനായ അങ്ങേയ്ക്ക് നമസ്കാരം! വിശ്വനാഥാ!, സൂര്യദേവൻ അതാ അങ്ങയെ കാണാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. തന്റെ തീഷ്ണമായ രശ്മികൾകൊണ്ട് അദ്ദേഹം എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകളെ അന്ധമാക്കുന്നു. മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെയും ഉന്നതരായ ദേവന്മാർ അങ്ങയെ തേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, അങ്ങിപ്പോൾ യാദവവംശത്തിൽനിന്ന് മറഞ്ഞിരിക്കുകയാണല്ലോ. അജനായ സൂര്യദേവൻ അങ്ങയെ കാണാൻ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു.

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: ഈ നിഷ്കളങ്കമായ വാക്കുകൾ കേട്ട താമരക്കണ്ണനായ ഭഗവാൻ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "ഇത് സൂര്യദേവനല്ല, കഴുത്തിൽ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന രത്നം കാരണം പ്രകാശിക്കുന്ന സത്രാജിത്താണ്."

സത്രാജിത്ത് തന്റെ ഐശ്വര്യപൂർണ്ണമായ വീട്ടിൽ പ്രവേശിച്ച് മംഗളകരമായ ചടങ്ങുകൾ നടത്തി. അദ്ദേഹം യോഗ്യരായ ബ്രാഹ്മണരെക്കൊണ്ട് വീട്ടിലെ പൂജാമുറിയിൽ സ്യമന്തകം രത്നം പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. ഓരോ ദിവസവും ആ രത്നം എട്ട് ഭാരം സ്വർണ്ണം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. അത് സൂക്ഷിക്കുകയും കൃത്യമായി പൂജിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സ്ഥലം ക്ഷാമം, അകാലമരണം, പാമ്പുകടി, മാനസികവും ശാരീരികവുമായ അസുഖങ്ങൾ, വഞ്ചകന്മാരുടെ സാന്നിധ്യം തുടങ്ങിയ വിപത്തുകളിൽ നിന്ന് മുക്തമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ആ രത്നം യാദവരാജാവായ ഉഗ്രസേനന് നൽകണമെന്ന് സത്രാജിത്തിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു, എന്നാൽ സത്രാജിത്ത് അത് നൽകാൻ വിസമ്മതിച്ചു. ഭഗവാന്റെ അഭ്യർത്ഥന നിരസിച്ചതിലൂടെ താൻ ചെയ്ത അപരാധത്തിന്റെ ഗൗരവത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചില്ല. ഒരിക്കൽ സത്രാജിത്തിന്റെ സഹോദരൻ പ്രസേനൻ, തിളങ്ങുന്ന ആ രത്നം കഴുത്തിലണിഞ്ഞ് കുതിരപ്പുറത്ത് കയറി കാട്ടിൽ വേട്ടയാടാൻ പോയി. ഒരു സിംഹം പ്രസേനനെയും കുതിരയെയും കൊന്ന് രത്നം കവർന്നു. എന്നാൽ സിംഹം ഒരു മലഞ്ചുരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ആ രത്നം ആഗ്രഹിച്ച ജാംബവാൻ അതിനെ കൊന്നു. ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ ജാംബവാൻ സ്യമന്തകരത്നം തന്റെ ചെറിയ മകന് കളിക്കാനായി നൽകി. അതേസമയം, അവിടെ തന്റെ സഹോദരൻ തിരിച്ചുവരാത്തതുകൊണ്ട് സത്രാജിത്താണെങ്കിൽ അങ്ങേയറ്റം അസ്വസ്ഥനുമായി. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "കഴുത്തിൽ രത്നമണിഞ്ഞ് കാട്ടിലേക്ക് പോയ എന്റെ സഹോദരനെ കൃഷ്ണൻ കൊന്നിരിക്കാനാണ് സാധ്യത." ഈ ആരോപണം കേട്ട ജനങ്ങൾ അത് പരസ്പരം അടക്കം പറയാൻ തുടങ്ങി.

ഈ കിംവദന്തി കേട്ടപ്പോൾ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ തന്റെ പ്രശസ്തിയിലെ കളങ്കം നീക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അതിനാൽ ദ്വാരകയിലെ കുറച്ചു പൗരന്മാരെയും കൂട്ടി പ്രസേനൻ സഞ്ചരിച്ച പാതയിലൂടെ അദ്ദേഹം പുറപ്പെട്ടു. കാട്ടിൽ അവർ സിംഹത്താൽ കൊല്ലപ്പെട്ട പ്രസേനനെയും അവന്റെ കുതിരയെയും കണ്ടെത്തി. കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ ജാംബവാനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ട സിംഹത്തെയും അവർ കണ്ടു. കരടിരാജാവിന്റെ ഭയാനകവും ഇരുണ്ടതുമായ ഗുഹയ്ക്ക് പുറത്ത് തന്റെ പ്രജകളെ നിർത്തി ഭഗവാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ ഏറ്റവും വിലപിടിപ്പുള്ള രത്നം ഒരു കുട്ടിയുടെ കളിപ്പാട്ടമായി മാറിയത് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ കണ്ടു. അത് തിരികെ എടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം കുട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. തങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അസാധാരണനായ ആ വ്യക്തിയെ കണ്ട് കുട്ടിയുടെ പരിചാരിക ഭയന്ന് നിലവിളിച്ചു. കരുത്തരിൽ കരുത്തനായ ജാംബവാൻ ആ നിലവിളി കേട്ട് ദേഷ്യത്തോടെ ഭഗവാന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവന്നു. ഭഗവാൻ ആരാണെന്നറിയാതെ, ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനാണെന്ന് കരുതി ജാംബവാൻ തന്റെ യജമാനനായ പരമപുരുഷനോട് ദേഷ്യത്തോടെ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

ഇരുവരും വിജയിക്കണമെന്ന നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെ കഠിനമായി പൊരുതി. വിവിധ ആയുധങ്ങളും പിന്നീട് കല്ലുകളും മരത്തടികളും അവസാനമായി തങ്ങളുടെ കൈകളും ഉപയോഗിച്ച് യുദ്ധം ചെയ്ത അവർ ഇറച്ചികഷണത്തിന് വേണ്ടി പോരാടുന്ന രണ്ട് പരുന്തുകളെപ്പോലെ പോരാടി. ഇടിമുഴക്കത്തിന്റെ ശബ്ദത്തോടെ പതിക്കുന്ന തങ്ങളുടെ മുഷ്ടികൾ കൊണ്ട് പരസ്പരം അടിച്ചുകൊണ്ട്, ഇരുപത്തിയെട്ട് ദിവസങ്ങളോളം വിശ്രമമില്ലാതെ ആ യുദ്ധം നീണ്ടുനിന്നു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ മുഷ്ടികൾ കൊണ്ടുള്ള പ്രഹരങ്ങളേറ്റ് പേശികൾ തളർന്ന്, ശക്തി ക്ഷയിച്ച്, ശരീരം വിയർത്ത ജാംബവാൻ, അങ്ങേയറ്റം അത്ഭുതപ്പെട്ട് ഒടുവിൽ ഭഗവാനോട് സംസാരിച്ചു.

ജാംബവാൻ പറഞ്ഞു: എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും പ്രാണനും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും മനസ്സിനും ശരീരത്തിനുമുള്ള ശക്തിയും അങ്ങാണെന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു. അങ്ങ് സാക്ഷാൽ വിഷ്ണുവും, ആദിപുരുഷനും, സർവ്വശക്തനായ നിയന്താവുമാണ്. അങ്ങ് പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ സ്രഷ്ടാക്കളുടെയും പരമമായ സ്രഷ്ടാവാണ്, സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട എല്ലാറ്റിന്റെയും അടിസ്ഥാന തത്വം അങ്ങാണ്. അങ്ങ് എല്ലാ നിയന്താക്കളെയും അടക്കിഭരിക്കുന്ന പരമപ്രഭുവും എല്ലാ ആത്മാക്കളുടെയും പരമാത്മാവുമാണ്. അങ്ങയുടെ നേരിയ കോപം പ്രകടമാക്കുന്ന ഒരു ഒളിഞ്ഞുനോട്ടം സമുദ്രത്തിലെ മുതലകളെയും തിമിംഗലങ്ങളെയും അസ്വസ്ഥമാക്കിയപ്പോൾ, സമുദ്രത്തോട് വഴിമാറാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടത് അങ്ങാണ്. തന്റെ കീർത്തി സ്ഥാപിക്കാൻ വലിയൊരു പാലം പണിതതും, ലങ്കാനഗരം അഗ്നിക്കിരയാക്കിയതും, രാവണന്റെ തലകൾ അറുത്തുമാറ്റി നിലത്തുവീഴ്ത്തിയ അമ്പുകൾ തൊടുത്തതും അങ്ങാണ്.

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: ഹേ രാജാവേ!, സത്യം മനസ്സിലാക്കിയ കരടിരാജാവിനോട് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ സംസാരിച്ചു. ദേവകീപുത്രനും താമരക്കണ്ണനുമായ ഭഗവാൻ, സർവ്വ അനുഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്ന തന്റെ കൈകൊണ്ട് ജാംബവാനെ സ്പർശിക്കുകയും, മേഘഗർജ്ജനം പോലെ ഗംഭീരമായ സ്വരത്തിൽ തന്റെ ഭക്തനോട് അത്യന്തം കരുണയോടെ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഈ രത്നത്തിന് വേണ്ടിയാണ്, ഹേ കരടിരാജാവേ!, ഞങ്ങൾ നിന്റെ ഗുഹയിൽ വന്നത്. എനിക്കെതിരെയുള്ള ആരോപണങ്ങൾ തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ ഞാൻ ഈ രത്നം ഉപയോഗിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു.

ഇതു കേട്ട ജാംബവാൻ തന്റെ മകളായ ജാംബവതിയെ രത്നത്തോടൊപ്പം ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന് നൽകി സന്തോഷത്തോടെ ആദരിച്ചു. ഭഗവാൻ ശൗരി ഗുഹയിൽ പ്രവേശിച്ചതിനുശേഷം, കൂടെപ്പോയ ദ്വാരകയിലെ ജനങ്ങൾ അവിടുന്ന് പുറത്തുവരുന്നത് കാണാതെ പന്ത്രണ്ട് ദിവസത്തോളം കാത്തിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവർ പ്രതീക്ഷ കൈവിടുകയും വലിയ ദുഃഖത്തോടെ തങ്ങളുടെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഭഗവാൻ ഗുഹയിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്നില്ല എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ ദേവകിയും രുക്മിണീദേവിയും വസുദേവനും ഭഗവാന്റെ മറ്റ് ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും അതീവ ദുഖത്തിലായി. സത്രാജിത്തിനെ ശപിച്ചുകൊണ്ട് ദ്വാരകയിലെ ദുഃഖിതരായ നിവാസികൾ ചന്ദ്രഭാഗ എന്ന ദുർഗ്ഗാദേവിയുടെ ബിംബത്തിനുമുന്നിൽ കൃഷ്ണന്റെ മടങ്ങിവരവിനായി പ്രാർത്ഥിച്ചു. അവർ ദേവിയെ പൂജിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവരുടെ അപേക്ഷ സാധിച്ചുതരാമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തുകൊണ്ട് ദേവി അവരോട് സംസാരിച്ചു. തൊട്ടുപിന്നാലെ, തന്റെ ഉദ്ദേശ്യം സാധിച്ച ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ പുതിയ പത്നിയോടൊപ്പം അവർക്ക് മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, അത് അവരിൽ സന്തോഷം നിറച്ചു.

മരണത്തിൽ നിന്നെന്നപോലെ മടങ്ങിയെത്തിയ ഭഗവാൻ ഹൃഷീകേശനെയും, അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പമുള്ള പുതിയ പത്നിയെയും, കഴുത്തിൽ സ്യമന്തകരത്നവും കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും ആനന്ദത്തിലാറാടി. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ സത്രാജിത്തിനെ രാജസഭയിലേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്തി. അവിടെ രാജാവ് ഉഗ്രസേനന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ഭഗവാൻ രത്നം കണ്ടെത്തിയ വിവരം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ഔദ്യോഗികമായി അത് സത്രാജിത്തിന് നൽകുകയും ചെയ്തു. അങ്ങേയറ്റം ലജ്ജയോടെ തലകുനിച്ച സത്രാജിത്ത് രത്നം വാങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, അതേസമയം തന്റെ പാപകരമായ പെരുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ഖേദിച്ചു.

താൻ ചെയ്ത ഗുരുതരമായ തെറ്റിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയും ഭഗവാന്റെ ശക്തരായ ഭക്തരുമായുള്ള സംഘർഷത്തെക്കുറിച്ച് ഭയപ്പെടുകയും ചെയ്ത സത്രാജിത്ത് ചിന്തിച്ചു, "എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായ ഈ അപരാധത്തിൽനിന്നും ഞാൻ എങ്ങനെ രക്ഷനേടും? ഭഗവാൻ അച്യുതൻ എന്നിൽ എങ്ങനെ സംതൃപ്തനാകും? ഇത്രയും ദീർഘവീക്ഷണമില്ലാത്തവനും പിശുക്കനും മൂഢനും അത്യാഗ്രഹിയുമായ എനിക്ക്, ജനങ്ങളുടെ ശാപം ഏൽക്കാതെ എന്റെ സൗഭാഗ്യം വീണ്ടെടുക്കാൻ എന്തുചെയ്യാൻ കഴിയും? സ്ത്രീകളിൽ രത്നമായ എന്റെ പുത്രിയെ, സ്യമന്തകരത്നത്തോടൊപ്പം ഞാൻ ഭഗവാന് നൽകും. അവിടുത്തെ ശാന്തനാക്കാനുള്ള ഒരേയൊരു മാർഗ്ഗം അതാണ്."

ഇപ്രകാരം ബുദ്ധിപൂർവ്വം തീരുമാനമെടുത്ത സത്രാജിത്ത്, തന്റെ മകളായ സത്യഭാമയെയും സ്യമന്തകരത്നത്തെയും ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന് സമർപ്പിക്കുവാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ കൂട്ടി. ഭഗവാൻ വിധിപ്രകാരം സത്യഭാമയെ വിവാഹം കഴിച്ചു. സൗന്ദര്യവും വിശാലമനസ്കതയും മറ്റ് എല്ലാ ഗുണങ്ങളുമുള്ള അവളെ പലരും വിവാഹം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.

പരമപുരുഷനായ ഭഗവാൻ സത്രാജിത്തിനോട് പറഞ്ഞു: ഈ രത്നം തിരിച്ചെടുക്കാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല, ഹേ രാജാവേ!, നിങ്ങൾ സൂര്യദേവന്റെ ഭക്തനാണ്, അതിനാൽ അത് നിങ്ങളുടെ കൈവശം തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. അങ്ങനെ അതിന്റെ ഗുണങ്ങളും ഞങ്ങൾ അനുഭവിക്കാമല്ലോ!.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അൻപത്തിയാറാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>

10:55 പ്രദ്യുമ്നചരിതം

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Fri, 27 Feb 2026 22:04:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 55

പ്രദ്യുമ്നചരിതം

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ രാജാവേ!, വാസുദേവന്റെ അംശമായ കാമദേവൻ മുൻപ് രുദ്രന്റെ കോപത്താൽ ഭസ്മീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ ശരീരം ലഭിക്കുവാനായി അദ്ദേഹം ഭഗവാൻ വാസുദേവന്റെ ശരീരത്തിൽ ലയിച്ചു. ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ വീര്യത്താൽ വൈദർഭിയുടെ ഗർഭത്തിൽ അദ്ദേഹം ജനിക്കുകയും പ്രദ്യുമ്നൻ എന്ന് നാമകരണം ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഒരു കാര്യത്തിലും അദ്ദേഹം തന്റെ പിതാവിനേക്കാൾ താഴ്ന്നവനായിരുന്നില്ല. താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന രൂപം സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ശംബരൻ എന്ന അസുരൻ, പ്രദ്യുമ്നന് പത്തുദിവസം പോലും പ്രായമാകുന്നതിന് മുൻപ് ആ ശിശുവിനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. പ്രദ്യുമ്നൻ തന്റെ ശത്രുവാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ശംബരൻ, ശിശുവിനെ കടലിലെറിഞ്ഞ ശേഷം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. ശക്തനായ ഒരു മത്സ്യം പ്രദ്യുമ്നനെ വിഴുങ്ങി. ആ മത്സ്യം മറ്റു മത്സ്യങ്ങളോടൊപ്പം ഒരു വലിയ വലയിൽ കുടുങ്ങുകയും മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ അതിനെ പിടികൂടുകയും ചെയ്തു.

മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ ആ അസാധാരണമായ മത്സ്യത്തെ ശംബരന് സമ്മാനിച്ചു. ശംബരൻ അത് പാചകപ്പുരയിൽ എത്തിച്ചു. പാചകക്കാർ ഒരു വലിയ കത്തി ഉപയോഗിച്ച് അത് മുറിക്കാൻ തുടങ്ങി. മത്സ്യത്തിന്റെ വയറ്റിൽ ഒരു ആൺകുഞ്ഞിനെ കണ്ട് പാചകക്കാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവർ ആ ശിശുവിനെ മായാവതിക്ക് നൽകി. അപ്പോൾ നാരദമുനി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് കുട്ടിയുടെ ജനനത്തെക്കുറിച്ചും മത്സ്യത്തിന്റെ വയറ്റിൽ എത്തിയതിനെക്കുറിച്ചും എല്ലാം അവൾക്ക് വിവരിച്ചു കൊടുത്തു. മായാവതി യഥാർത്ഥത്തിൽ കാമദേവന്റെ പ്രശസ്തയായ പത്നി രതിയായിരുന്നു. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ പുനർജന്മത്തിനായി കാത്തിരുന്ന അവൾക്ക്, ശംബരന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കാനുള്ള ചുമതലയായിരുന്നു നൽകിയിരുന്നത്. ഈ ശിശു യഥാർത്ഥത്തിൽ കാമദേവനാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ മായാവതിക്ക് അവനോട് അനുരാഗം തോന്നിത്തുടങ്ങി. കുറഞ്ഞ കാലയളവിനുള്ളിൽ, കൃഷ്ണപുത്രനായ പ്രദ്യുമ്നൻ പൂർണ്ണയൗവനം പ്രാപിച്ചു. തന്നെ നോക്കുന്ന എല്ലാ സ്ത്രീകളെയും അദ്ദേഹം വശീകരിച്ചു.

പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവേ!, താമരയിതൾപോലെ വിടർന്ന കണ്ണുകളും നീണ്ട കൈകളുമുള്ള, അതിസുന്ദരനായ തന്റെ ഭർത്താവിനെ മായാവതി ലജ്ജയോടെയും പുരികക്കൊടികൾ ഉയർത്തിയും അനുരാഗപൂർവ്വം സമീപിച്ചു. പ്രദ്യുമ്നൻ അവളോട് പറഞ്ഞു, "അമ്മേ, നിങ്ങളുടെ മനോഭാവം മാറിയിരിക്കുന്നു. ഒരു മാതാവിനുണ്ടാകേണ്ട വികാരങ്ങൾ അതിലംഘിച്ച് നിങ്ങൾ ഒരു കാമുകിയെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നു."

രതി പറഞ്ഞു: അങ്ങ് ഭഗവാൻ നാരായണന്റെ പുത്രനാണ്, ശംബരൻ അങ്ങയെ മാതാപിതാക്കളുടെ അടുത്തുനിന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നതാണ്. അങ്ങ് കാമദേവനായതുകൊണ്ട് ഞാനാണ് അങ്ങയുടെ ധർമ്മപത്നിയായ രതി. പ്രഭോ!, അങ്ങേയ്ക്ക് പത്തുദിവസംപോലും പ്രായമാകുന്നതിന് മുൻപ് ആ ശംബരൻ അങ്ങയെ കടലിലെറിഞ്ഞു. ഒരു മത്സ്യം അങ്ങയെ വിഴുങ്ങി. പിന്നീട് ഇവിടെവച്ച് മത്സ്യത്തിന്റെ വയറ്റിൽ നിന്നാണ് ഞങ്ങൾ അങ്ങയെ കണ്ടെടുത്തത്. അങ്ങയുടെ ഭീകരശത്രുവായ ഈ ശംബരനെ ഇപ്പോൾതന്നെ വധിക്കൂ. അവൻ നൂറുകണക്കിന് മാന്ത്രികവിദ്യകൾ അറിയുന്നവനാണെങ്കിലും, അങ്ങേയ്ക്ക് മായയിലൂടെ അവനെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ കഴിയും. മകനെ നഷ്ടപ്പെട്ട അങ്ങയുടെ പാവം അമ്മ, ഒരു കുരരിപക്ഷിയെപ്പോലെ അങ്ങയെ ഓർത്ത് കരയുകയാണ്. തന്റെ പശുക്കിടാവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട പശുവിനെപ്പോലെ അവൾ പുത്രവാത്സല്യത്താൽ തകർന്നിരിക്കുകയാണ്.

ശുകദേവ ഗോസ്വാമി തുടർന്നു: രാജാവേ!, ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, മായാവതി പ്രദ്യുമ്നന് 'മഹാമായ' എന്ന ദിവ്യവിദ്യ ഉപദേശിച്ചുകൊടുത്തു. ഇത് മറ്റെല്ലാ മായകളെയും നശിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ളതാണ്. പ്രദ്യുമ്നൻ ശംബരനെ സമീപിച്ച് യുദ്ധത്തിന് വിളിച്ചു. ശത്രുത വർദ്ധിപ്പിക്കാനായി അസഹനീയമായ പരിഹാസവാക്കുകൾ അവനോട് പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകളാൽ പ്രകോപിതനായ ശംബരൻ, ചവിട്ടേറ്റ പാമ്പിനെപ്പോലെ ക്ഷോഭിച്ചു. അവൻ ഗദയുമായി പുറത്തുവന്നു, ക്രോധത്താൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു. ശംബരൻ തന്റെ ഗദ വേഗത്തിൽ കറക്കി പ്രദ്യുമ്നന് നേരെ എറിഞ്ഞു. അത് ഇടിമിന്നൽ പോലെ ഭയങ്കരമായ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. തനിക്കുനേരെ വരുന്ന ശംബരന്റെ ഗദയെ പ്രദ്യുമ്നൻ സ്വന്തം ഗദ കൊണ്ട് തട്ടിമാറ്റി. പിന്നീട് ക്രോധത്തോടെ തന്റെ ഗദ ശത്രുവിന് നേരെ എറിഞ്ഞു. മയദാനവൻ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്ത ആസുരമായ മാന്ത്രികവിദ്യകൾ പ്രയോഗിച്ച് ശംബരൻ ആകാശത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും കൃഷ്ണപുത്രന് മേൽ ആയുധവർഷം ചൊരിയുകയും ചെയ്തു. ആയുധവർഷത്താൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ട പ്രദ്യുമ്നൻ, സാത്വികമായ 'മഹാമായ' എന്ന വിദ്യ പ്രയോഗിച്ചു. ഇത് മറ്റെല്ലാ മാന്ത്രിക ശക്തികളെയും തകർക്കാൻ ശേഷിയുള്ളതായിരുന്നു.

തുടർന്ന് അസുരൻ ഗുഹ്യകൻമാർ, ഗന്ധർവ്വൻമാർ, പിശാചുക്കൾ, ഉരഗൻമാർ, രാക്ഷസൻമാർ എന്നിവരുടെ നൂറുകണക്കിന് മാന്ത്രിക ആയുധങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചുവെങ്കിലും പ്രദ്യുമ്നൻ അവയെല്ലാം തകർത്തെറിഞ്ഞു. പ്രദ്യുമ്നൻ തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള വാളെടുത്ത് ശംബരന്റെ തല അറുത്തുമാറ്റി. കിരീടവും കുണ്ഡലങ്ങളും ചുവന്ന മീശയും ഉള്ള ആ തല നിലംപതിച്ചു. ദേവന്മാർ പ്രദ്യുമ്നന്റെമേൽ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തുകയും സ്തുതികൾ ആലപിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്നി, രതി ആകാശത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും അദ്ദേഹത്തെ ആകാശമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ ദ്വാരകാനഗരിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്തു.

രാജാവേ!, സുന്ദരികളായ സ്ത്രീകൾ നിറഞ്ഞ കൃഷ്ണന്റെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് ആകാശത്തുനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്ന പ്രദ്യുമ്നനും പത്നിയും, മിന്നലോടുകൂടിയ മേഘത്തെപ്പോലെ ശോഭിച്ചു. കാർമേഘം പോലുള്ള ശ്യാമവർണ്ണവും, മഞ്ഞപ്പട്ടു വസ്ത്രവും, നീണ്ട കൈകളും, ചെന്താമരക്കണ്ണുകളും, മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിതൂകുന്ന മുഖവും, ആഭരണങ്ങളും, നീലനിറത്തിലുള്ള ചുരുളൻമുടിയും കണ്ടപ്പോൾ കൊട്ടാരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ അദ്ദേഹം ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനാണെന്ന് കരുതി. അവർ ലജ്ജിച്ച് പലയിടങ്ങളിലായി ഒളിച്ചു. പിന്നീട് കൃഷ്ണന്റെ രൂപവുമായുള്ള ചെറിയ വ്യത്യാസങ്ങളിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം ഭഗവാനല്ലെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. അത്ഭുതത്തോടും സന്തോഷത്തോടുംകൂടി അവർ പ്രദ്യുമ്നനെയും സ്ത്രീരത്നമായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്നിയെയും സമീപിച്ചു. മധുരമായ ശബ്ദവും കറുത്ത കണ്ണുകളുമുള്ള പ്രദ്യുമ്നനെ കണ്ടപ്പോൾ രുക്മിണി തന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട മകനെ ഓർത്തു. വാത്സല്യത്താൽ അവളുടെ സ്തനങ്ങൾ ചുരന്നു.

ശ്രീമതി രുക്മിണിദേവി പറഞ്ഞു: താമരക്കണ്ണുകളുള്ള ഈ പുരുഷശ്രേഷ്ഠൻ ആരാണ്? ഇദ്ദേഹം ആരുടെ മകനാണ്? ഏത് സ്ത്രീയാണ് ഇദ്ദേഹത്തെ ഗർഭം ധരിച്ചത്? ഇദ്ദേഹം പത്നിയായി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ സ്ത്രീ ആരാണ്? പ്രസവമുറിയിൽനിന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ട എന്റെ മകൻ എവിടെയെങ്കിലും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ, അവന് ഈ യുവാവിന്റെ പ്രായവും രൂപവും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഈ യുവാവിന്റെ ശരീരപ്രകൃതിയും, അവയവങ്ങളും, നടപ്പും, സംസാരവും, പുഞ്ചിരിയും എല്ലാം ശാർങ്‌ഗധാരിയായ എന്റെ നാഥൻ കൃഷ്ണനോട് ഇത്രയധികം സാമ്യമുള്ളത് എങ്ങനെയാണ്? അതെ, ഇദ്ദേഹം എന്റെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ ജനിച്ച എന്റെ മകൻതന്നെയായിരിക്കണം. കാരണം ഇദ്ദേഹത്തോട് എനിക്ക് വലിയ വാത്സല്യം തോന്നുന്നു, എന്റെ ഇടതുകൈ തുടിക്കുന്നു.

രുക്മിണിദേവി ഇപ്രകാരം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ദേവകീപുത്രനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ വസുദേവരോടും ദേവകിയോടുമൊപ്പം അവിടെയെത്തി. എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹം മൗനം പാലിച്ചു. എന്നാൽ നാരദമുനി അവിടെയെത്തി, ശംബരൻ കുട്ടിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത് മുതലുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വിവരിച്ചു. കൊട്ടാരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ ഈ അത്ഭുതകരമായ കഥ കേട്ടപ്പോൾ, വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നഷ്ടപ്പെട്ട മകൻ മരിച്ചതിനിടയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ സന്തോഷത്തോടെ പ്രദ്യുമ്നനെ സ്വീകരിച്ചു. ദേവകിയും വസുദേവരും കൃഷ്ണനും ബലരാമനും കൊട്ടാരത്തിലെ എല്ലാ സ്ത്രീകളും, പ്രത്യേകിച്ച് രുക്മിണിദേവിയും ആ യുവദമ്പതികളെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് ആനന്ദിച്ചു.

കാണാതായ പ്രദ്യുമ്നൻ തിരികെയെത്തിയ വിവരമറിഞ്ഞപ്പോൾ ദ്വാരകാവാസികൾ പറഞ്ഞു, "ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ, മരിച്ചെന്ന് കരുതിയ കുട്ടി ഇതാ തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നു!" പ്രദ്യുമ്നനോട് പുത്രവാത്സല്യം തോന്നേണ്ട കൊട്ടാരത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക്, അദ്ദേഹം ഭഗവാനാണെന്ന് തോന്നി അനുരാഗം തോന്നിയതിൽ അത്ഭുതപ്പെടാനില്ല. കാരണം ആ മകൻ തന്റെ പിതാവിന്റെ തനിപ്പകർപ്പായിരുന്നു. ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ അഭയസ്ഥാനമായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണ പ്രതിഫലനമായിരുന്നു പ്രദ്യുമ്നൻ. തന്റെ അമ്മയുടെ സ്ഥാനത്തുള്ളവർക്ക് പോലും അദ്ദേഹത്തോട് അനുരാഗം തോന്നിയെങ്കിൽ, മറ്റ് സ്ത്രീകളുടെ കാര്യം പറയേണ്ടതുണ്ടോ?

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അൻപത്തിയഞ്ചാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>

10:54 രുക്മിണീസ്വയംവരം

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Fri, 13 Feb 2026 17:24:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 54

രുക്മിണീസ്വയംവരം

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, അതിശക്തരായ യോദ്ധാക്കളെ പരാജയപ്പെടുത്തി ഭഗവാൻ രുക്മിണീദേവിയെയും കൊണ്ട് കടന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ. അതിനുശേഷം കുപിതരായ ആ രാജാക്കന്മാരെല്ലാം യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി തങ്ങളുടെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പിന്നാലെ പോയി. ശത്രുക്കൾ ആക്രമിക്കാൻ ഓടിയെത്തുന്നത് കണ്ട യാദവസൈന്യാധിപന്മാർ, വില്ലുകൾ കുലച്ചുകൊണ്ട് അവർക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞ് ഉറച്ചുനിന്നു. കുതിരപ്പുറത്തും ആനപ്പുറത്തും തേരുകളിലും ഇരുന്നുകൊണ്ട്, ആയുധവിദ്യയിൽ വിദഗ്ധരായ ശത്രുരാജാക്കന്മാർ, പർവ്വതങ്ങളിൽ മഴ മേഘങ്ങൾ ചൊരിയുന്നതുപോലെ യാദവർക്ക് മേൽ അമ്പുകൾ വർഷിച്ചു. അമ്പുകളുടെ പെരുമഴയിൽ തന്റെ നാഥന്റെ സൈന്യം മൂടപ്പെട്ടത് കണ്ട്, രുക്മിണി ഭയം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ലജ്ജയോടെ അവിടുത്തെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. മറുപടിയായി ഭഗവാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾക്ക് ഉറപ്പുനൽകി, ദേവീ!, ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. നിന്റെ ഈ സൈനികർ ഉടൻ തന്നെ ശത്രുസൈന്യത്തെ നശിപ്പിക്കും."

ഗദനും സങ്കർഷണനും നേതൃത്വം നൽകുന്ന ഭഗവാന്റെ സൈന്യത്തിലെ വീരന്മാർക്ക് ശത്രുരാജാക്കന്മാരുടെ ഈ ആക്രമണം സഹിക്കാനായില്ല. അങ്ങനെ അവർ ഇരുമ്പ് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ശത്രുക്കളുടെ കുതിരകളെയും ആനകളെയും തേരുകളെയും തകർക്കാൻ തുടങ്ങി. തേരുകളിലും കുതിരപ്പുറത്തും ആനപ്പുറത്തും യുദ്ധം ചെയ്തിരുന്ന ദശലക്ഷക്കണക്കിന് സൈനികരുടെ തലകൾ നിലംപതിച്ചു; ചില തലകളിൽ കുണ്ഡലങ്ങളും കിരീടങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു, മറ്റുള്ളവയിൽ തലപ്പാവുകളും. തുടകളും കാലുകളും വിരലുകളില്ലാത്ത കൈകളും, വാളുകളും ഗദകളും വില്ലുകളും മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കൈകളും, കുതിരകൾ, കഴുതകൾ, ആനകൾ, ഒട്ടകങ്ങൾ, കാട്ടുകഴുതകൾ, മനുഷ്യർ എന്നിവരുടെ തലകളും എല്ലായിടത്തും ചിതറിക്കിടന്നു. വിജയത്തിനായി വെമ്പുന്ന വൃഷ്ണികളാൽ തങ്ങളുടെ സൈന്യം തകർക്കപ്പെടുന്നതുകണ്ട്, ജരാസന്ധന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള രാജാക്കന്മാർ നിരാശരായി യുദ്ധക്കളം വിട്ടു.

ഭാര്യയെ നഷ്ടപ്പെട്ട പുരുഷനെപ്പോലെ അസ്വസ്ഥനായിരുന്ന ശിശുപാലനെ രാജാക്കന്മാർ സമീപിച്ചു. അവന്റെ മുഖത്തെ നിറം മങ്ങിയിരുന്നു, ആവേശം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു, മുഖം വാടിയിരുന്നു. രാജാക്കന്മാർ അവനോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

ജരാസന്ധൻ പറഞ്ഞു: ശിശുപാലാ!, പുരുഷകേസരി!, കേൾക്കൂ!, നിന്റെ വിഷാദം ഉപേക്ഷിക്കൂ!. രാജാവേ!, ദേഹധാരികളുടെ സുഖവും ദുഃഖവും ഒരിക്കലും ശാശ്വതമായി കാണപ്പെടാറില്ല. ഒരു നൂൽപ്പാവക്കളിക്കാരന്റെ ആഗ്രഹത്തിനനുസരിച്ച് പാവകൾ ആടുന്നതുപോലെ, ആ പരമപുരുഷനാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന ഈ ലോകം സുഖത്തിലും ദുഃഖത്തിലും കഷ്ടപ്പെടുന്നു. കൃഷ്ണനുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ ഞാനും എന്റെ ഇരുപത്തിമൂന്ന് സൈന്യങ്ങളും പതിനേഴ് തവണ തോറ്റു; ഒരിക്കൽ മാത്രമാണ് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ തോൽപ്പിച്ചത്. എങ്കിലും ഞാൻ ഒരിക്കലും വിലപിക്കുകയോ സന്തോഷിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല, കാരണം ഈ ലോകം കാലത്താലും വിധിയാലും നയിക്കപ്പെടുന്നതാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഇപ്പോൾ സൈന്യാധിപന്മാരുടെ വലിയ നേതാക്കളായ നമ്മളെല്ലാവരും യാദവരാലും കൃഷ്ണനാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന അവരുടെ ചെറിയ അനുയായികളാലും പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ സമയം അവർക്ക് അനുകൂലമായതിനാൽ ശത്രുക്കൾ വിജയിച്ചു, എന്നാൽ ഭാവിയിൽ സമയം നമുക്ക് അനുകൂലമാകുമ്പോൾ നമ്മൾ വിജയിക്കും.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജൻ! തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ വാക്കുകളാൽ പ്രേരിതനായി ശിശുപാലൻ തന്റെ അനുയായികളുമായി തലസ്ഥാനത്തേക്ക് മടങ്ങി. അവശേഷിച്ച യോദ്ധാക്കളും അവരവരുടെ നഗരങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി. എങ്കിലും, ശക്തനായ രുക്മിക്ക് കൃഷ്ണനോട് കടുത്ത അസൂയ ഉണ്ടായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ സഹോദരിയെ രാക്ഷസരീതിയിൽ വിവാഹം കഴിക്കാൻ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത് അദ്ദേഹത്തിന് സഹിക്കാനായില്ല. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം ഒരു വലിയ സൈന്യവുമായി ഭഗവാനെ പിന്തുടർന്നു. നിരാശനും കോപാകുലനുമായ രുക്മി, കവചം ധരിച്ച് വില്ലേന്തി എല്ലാ രാജാക്കന്മാരുടെയും സമക്ഷത്തിൽ ഇപ്രകാരം പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തിരുന്നു, "യുദ്ധത്തിൽ കൃഷ്ണനെ കൊന്ന് രുക്മിണിയെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇനി കുണ്ഡിനപുരിയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല. ഇത് ഞാൻ നിങ്ങളോട് സത്യം ചെയ്യുന്നു." ഇത് പറഞ്ഞിട്ട് അദ്ദേഹം തന്റെ തേരിലേറി തേരാളിയോട് പറഞ്ഞു, "കൃഷ്ണൻ പോയിടത്തേക്ക് കുതിരകളെ വേഗത്തിൽ ഓടിക്കുക. എനിക്ക് അവനുമായി യുദ്ധം ചെയ്യണം." "തന്റെ വീര്യത്തിൽ മതിമറന്ന ആ ദുഷ്ടബുദ്ധിയായ ഇടയബാലൻ എന്റെ സഹോദരിയെ ബലം പ്രയോഗിച്ച് തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. എന്നാൽ ഇന്ന് എന്റെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് ഞാൻ അവന്റെ അഹങ്കാരം തീർക്കും."

പരമപുരുഷന്റെ ശക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ വ്യാപ്തി അറിയാതെ ഇങ്ങനെ വീമ്പു പറഞ്ഞ മൂഢനായ രുക്മി, തന്റെ തേരിലെത്തി ഗോവിന്ദനെ വെല്ലുവിളിച്ചു, "നിൽക്കൂ, യുദ്ധം ചെയ്യൂ!." രുക്മി തന്റെ വില്ല് ശക്തിയായി കുലച്ച് മൂന്ന് അമ്പുകൾ കൃഷ്ണന്റെ നേർക്കെയ്തു. എന്നിട്ട് അവൻ പറഞ്ഞു, "യദുവംശത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ!, അല്പനേരം ഇവിടെ നിൽക്കൂ!". "ബലിയിലെ നെയ്യ് മോഷ്ടിക്കുന്ന കാക്കയെപ്പോലെ എന്റെ സഹോദരിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന നിന്നെ നീ എവിടെപ്പോയാലും ഞാൻ പിന്തുടരും. മൂഢാ!, വഞ്ചകാ!, യുദ്ധത്തിൽ ചതിക്കുന്നവനേ!, ഇന്ന് നിന്റെ മിഥ്യാഭിമാനം ഞാൻ ഇല്ലാതാക്കും!". "എന്റെ അമ്പുകളേറ്റ് മരിച്ചു വീഴുന്നതിനുമുമ്പ് എന്റെ പെങ്ങളെ വിട്ടയയ്ക്കൂ!"

ഇതിന് മറുപടിയായി ശ്രീകൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിക്കുകയും ആറ് അമ്പുകൾ രുക്മിക്ക് നേരെ എയ്ത് അവന്റെ വില്ല് തകർത്തു. ഭഗവാൻ രുക്മിയുടെ നാല് കുതിരകളെ എട്ട് അമ്പുകൾ എയ്തും, തേരാളിയെ രണ്ട് അമ്പുകൾ എയ്തും, തേരിലെ കൊടിയെ മൂന്ന് അമ്പുകൾ എയ്തും തകർത്തെറിഞ്ഞു. രുക്മി മറ്റൊരു വില്ലെടുത്ത് അഞ്ച് അമ്പുകൾ ഭഗവാന് നേരെ തൊടുത്തുവിട്ടു. ഈ അമ്പുകളൊക്കെ ഏറ്റിട്ടും അച്യുതൻ വീണ്ടും രുക്മിയുടെ വില്ല് തകർത്തു. രുക്മി വേറൊരു വില്ലെടുത്തു, പക്ഷേ അച്യുതൻ അതുകൂടി കഷണങ്ങളാക്കി. ഇരുമ്പുഗദ, തൃശൂലം, വാളും പരിചയും, കുന്തം, എന്നുവേണ്ടാ, രുക്മി എടുത്ത സകല ആയുധങ്ങളും ഹരി തകർത്തെറിഞ്ഞു. പിന്നീട് രുക്മി തേരിൽ നിന്നിറങ്ങി വാളുമേന്തി, കാറ്റിനെതിരെ പറക്കുന്ന പക്ഷിയെപ്പോലെ കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാനായി കോപത്തോടെ അവിടുത്തെ നേരെ അടുത്തു. രുക്മി തന്നെ ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, ഭഗവാൻ അയച്ച അമ്പുകൾ രുക്മിയുടെ വാളും പരിചയും കഷണങ്ങളാക്കി. തുടർന്ന് കൃഷ്ണൻ തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള വാളെടുത്ത് രുക്മിയെ കൊല്ലാൻ തയ്യാറായി. തന്റെ സഹോദരനെ കൊല്ലാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന ശ്രീകൃഷ്ണനെ കണ്ട് സാധ്വിയായ രുക്മിണി പരിഭ്രാന്തയായി. അവൾ ഭഗവദ് പാദങ്ങളിൽ വീണ് ദയനീയമായി ഇപ്രകാരം അപേക്ഷിച്ചു.

ശ്രീ രുക്മിണി പറഞ്ഞു: സർവ്വ യോഗശക്തികളുടെയും നിയന്താവേ!, അളവറ്റവനേ!, ദേവാധിദേവാ!, പ്രപഞ്ചനാഥാ! സർവ്വമംഗളകാരിയും മഹാബാഹുവുമായ അങ്ങേയ്ക്ക് വന്ദനം, ദയവായി എന്റെ സഹോദരനെ കൊല്ലരുതേ!

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രുക്മിണിയുടെ ഭയം കാരണം അവളുടെ കൈകാലുകൾ വിറയ്ക്കുകയും വായ ഉണങ്ങുകയും ചെയ്തു, സങ്കടംകൊണ്ട് തൊണ്ട ഇടറി. അവളുടെ പരിഭ്രമത്തിൽ സ്വർണ്ണമാല ചിതറിപ്പോയി. അവൾ കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു, ഭഗവാൻ കരുണ തോന്നി ആ സംരംഭത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറി. ശ്രീകൃഷ്ണൻ ആ ദുഷ്ടനെ ഒരു തുണിക്കഷണം കൊണ്ട് കെട്ടിയിട്ടു. എന്നിട്ട് അവന്റെ മീശയുടെയും മുടിയുടെയും ഭാഗങ്ങൾ വിചിത്രമായ രീതിയിൽ ക്ഷൗരം ചെയ്യിച്ചു അവനെ വിരൂപനാക്കി. അപ്പോഴേക്കും യാദവവീരന്മാർ ശത്രുക്കളുടെ വലിയ സൈന്യത്തെ താമരപ്പൂവിനെ ആന ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നതുപോലെ തകർത്തിരുന്നു. യാദവർ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, നാണക്കേട് കൊണ്ട് മൃതപ്രായനായി നിൽക്കുന്ന രുക്മിയെ കണ്ടു. സർവ്വശക്തനായ ബലരാമൻ രുക്മിയെ കണ്ടപ്പോൾ, കരുണയോടെ അവനെ മോചിപ്പിക്കുകയും ശ്രീകൃഷ്ണനോട് ഇപ്രകാരം പറയുകയും ചെയ്തു.

ബലരാമൻ പറഞ്ഞു: പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണാ!, നീ ചെയ്തത് ശരിയായില്ല!. ഈ പ്രവൃത്തി നമുക്ക് നാണക്കേടുണ്ടാക്കും, കാരണം ഒരു അടുത്ത ബന്ധുവിന്റെ മീശയും മുടിയും ക്ഷൗരംചെയ്ത് അവനെ വിരൂപനാക്കുന്നത് അവനെ കൊല്ലുന്നതിന് തുല്യമാണ്.

[രുക്മിണിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞുകൊണ്ട് ബലരാമൻ തുടർന്നു:] പുണ്യവതീ, നിന്റെ സഹോദരനെ വിരൂപനാക്കിയതിലുള്ള ഉത്കണ്ഠ കാരണം ഞങ്ങളോട് അപ്രീതി തോന്നരുത്. സ്വന്തം സുഖത്തിനും ദുഃഖത്തിനും അവനവൻതന്നെയാണ് ഉത്തരവാദി, കാരണം ഒരു മനുഷ്യൻ അനുഭവിക്കുന്നത് സ്വന്തം കർമ്മഫലമാണ്.

വീണ്ടും കൃഷ്ണനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ട് ബലരാമൻ പറഞ്ഞു: ഒരു ബന്ധു വധശിക്ഷ അർഹിക്കുന്ന തെറ്റ് ചെയ്താലും അവനെ കൊല്ലരുത്. പകരം അവനെ കുടുംബത്തിൽനിന്ന് പുറത്താക്കണം. അവൻ തന്റെ പാപത്താൽതന്നെ മരിച്ചവനായിക്കഴിഞ്ഞു, പിന്നെ എന്തിനാണ് അവനെ വീണ്ടും കൊല്ലുന്നത്?

[രുക്മിണിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞുകൊണ്ട് ബലരാമൻ തുടർന്നു:] ബ്രഹ്മാവ് നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള ക്ഷത്രിയധർമ്മമനുസരിച്ച് ഒരാൾക്ക് സ്വന്തം സഹോദരനെപ്പോലും കൊല്ലേണ്ടിവന്നേക്കാം. അത് തീർച്ചയായും വളരെ ഭയാനകമായ ഒരു നിയമമാണ്.

[വീണ്ടും ബലരാമൻ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു:] തങ്ങളുടെ ഐശ്വര്യങ്ങളിൽ അഹങ്കാരം ബാധിച്ച മനുഷ്യർ രാജ്യം, ഭൂമി, സമ്പത്ത്, സ്ത്രീകൾ, പദവി, അധികാരം എന്നിവയ്ക്ക് വേണ്ടി മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിക്കുന്നു.

[രുക്മിണിയോട് ബലരാമൻ പറഞ്ഞു:] ദേവീ!, നിന്റെ മനോഭാവം ശരിയല്ല, കാരണം എല്ലാ ജീവികളോടും ശത്രുത പുലർത്തുന്നവർക്കും നിന്റെ യഥാർത്ഥ സുഹൃത്തുക്കളെ ദ്രോഹിച്ചവർക്കും നീ നന്മ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പരമപുരുഷന്റെ മായ മനുഷ്യരെ അവരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം മറക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു, അങ്ങനെ ശരീരത്തെ ആത്മാവായി തെറ്റിദ്ധരിച്ച് അവർ മറ്റുള്ളവരെ സുഹൃത്തുക്കളോ ശത്രുക്കളോ ആയി കാണുന്നു. ഭ്രമത്തിലായവർ എല്ലാ ദേഹധാരികളിലും വസിക്കുന്ന ഏകമായ പരമാത്മാവിനെ അനേകമായി കാണുന്നു, ആകാശത്തിലെ പ്രകാശത്തെയോ ആകാശത്തെയോ പലതായി കാണുന്നതുപോലെ. തുടക്കവും ഒടുക്കവുമുള്ള ഈ ഭൗതികശരീരം പഞ്ചഭൂതങ്ങളാലും ഇന്ദ്രിയങ്ങളാലും ഗുണങ്ങളാലും നിർമ്മിതമാണ്. അജ്ഞതയാൽ ആത്മാവിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ശരീരം ഒരാളെ ജനനമരണചക്രത്തിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ദേവീ!, ആത്മാവ് ഒരിക്കലും ഭൗതിക വസ്തുക്കളുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തുകയോ അവയിൽ നിന്ന് വേർപെടുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല, കാരണം ആത്മാവ് അവയുടെ ഉത്ഭവവും പ്രകാശവുമാണ്. സൂര്യൻ കാഴ്ചയുമായോ കാണപ്പെടുന്ന വസ്തുക്കളുമായോ ബന്ധപ്പെടാത്തതുപോലെ ആത്മാവും നിസ്സംഗനാണ്. ജനനവും മറ്റ് മാറ്റങ്ങളും ശരീരത്തിനാണ് സംഭവിക്കുന്നത്, ആത്മാവിനല്ല. ചന്ദ്രന്റെ കലകൾക്ക് മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ചന്ദ്രന് മാറ്റമില്ലാത്തതുപോലെയാണിത്. ഉറങ്ങുന്ന ഒരാൾ തന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ തന്നെയും ഇന്ദ്രിയ സുഖങ്ങളെയും കർമ്മഫലങ്ങളെയും കാണുന്നത് പോലെ, ബുദ്ധിയില്ലാത്തവൻ ഭൗതിക ജീവിതത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു. അതുകൊണ്ട്, അവിടുത്തെ മനസ്സിനെ തളർത്തുകയും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദുഃഖത്തെ ദിവ്യജ്ഞാനത്താൽ അകറ്റുക. ഹേ രാജകുമാരി, നിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ഭാവത്തിലേക്ക് മടങ്ങുക.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ബലരാമന്റെ ജ്ഞാനോപദേശത്താൽ പ്രബുദ്ധയായ രുക്മിണി തന്റെ വിഷാദം മറന്ന് ആത്മീയ ബുദ്ധിയാൽ മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കി. പ്രാണൻ മാത്രം ബാക്കിയായി, ശത്രുക്കളാൽ പുറത്താക്കപ്പെട്ട്, ശക്തിയും തേജസ്സും നഷ്ടപ്പെട്ട രുക്മിക്ക് താൻ അപമാനിക്കപ്പെട്ടത് മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നിരാശയിൽ അവൻ തന്റെ താമസത്തിനായി ഭോജകടം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു വലിയ നഗരം നിർമ്മിച്ചു. "ദുഷ്ടനായ കൃഷ്ണനെ കൊന്ന് എന്റെ അനുജത്തിയെ തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നത് വരെ ഞാൻ കുണ്ഡിനപുരിയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല" എന്ന് പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തതിനാൽ, കോപത്തോടെയും നിരാശയോടെയും രുക്മി അവിടെത്തന്നെ താമസം ഉറപ്പിച്ചു. കുരുവംശ സംരക്ഷകനായ രാജാവേ!, ഇങ്ങനെ ശത്രുരാജാക്കന്മാരെയെല്ലാം തോൽപ്പിച്ച്, ഭഗവാൻ ഭീഷ്മകപുത്രിയെ തന്റെ തലസ്ഥാനത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരികയും വൈദിക വിധിപ്രകാരം വിവാഹം കഴിക്കുകയും ചെയ്തു.

രാജാവേ!, അക്കാലത്ത് യാദവരുടെ തലവനായ കൃഷ്ണനെ മാത്രം സ്നേഹിച്ചിരുന്ന യദുപുരിയിലെ എല്ലാ വീടുകളിലും വലിയ ആഘോഷങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. സന്തോഷഭരിതരും തിളങ്ങുന്ന ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞവരുമായ എല്ലാ സ്ത്രീപുരുഷന്മാരും വിവാഹസമ്മാനങ്ങളുമായി വന്ന് വധൂവരന്മാരെ വന്ദിച്ചു. യദുക്കളുടെ നഗരം അതീവസുന്ദരമായി കാണപ്പെട്ടു: അവിടെ അലങ്കരിച്ച തൂണുകളും പുഷ്പമാലകളും തോരണങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച കവാടങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ വാതിലുകളിലും മംഗളകരമായ പൂർണ്ണകുംഭങ്ങളും അകിൽസുഗന്ധവും വിളക്കുകളും ഒരുക്കിയിരുന്നു. വിവാഹത്തിന് അതിഥികളായി വന്ന പ്രിയപ്പെട്ട രാജാക്കന്മാരുടെ ആനകൾ തെരുവുകൾ വൃത്തിയാക്കി, വാതിലുകളിൽ വാഴകളും കവുങ്ങുകളും വച്ച് നഗരത്തിന്റെ ഭംഗി വർദ്ധിപ്പിച്ചു. കുരു, സൃഞ്ജയ, കൈകേയ, വിദർഭ, യദു, കുന്തി വംശങ്ങളിലെ രാജകുടുംബാംഗങ്ങൾ വലിയ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ സന്തോഷത്തോടെ പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടി. എല്ലായിടത്തും പാട്ടുകളിലൂടെ വാഴ്ത്തപ്പെട്ട രുക്മിണിയുടെ അപഹരണകഥ കേട്ട് രാജാക്കന്മാരും അവരുടെ പുത്രിമാരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ഐശ്വര്യങ്ങളുടെ നാഥനായ കൃഷ്ണൻ ലക്ഷ്മിദേവിയായ രുക്മിണിയുമായി ഒന്നിക്കുന്നതുകണ്ട് ദ്വാരകയിലെ ജനങ്ങൾ അത്യധികം സന്തോഷിച്ചു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അൻപതിനാലാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>

10:53 കൃഷ്ണൻ രുക്മിണിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Thu, 12 Feb 2026 01:16:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 53

കൃഷ്ണൻ രുക്മിണിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ രാജൻ!, വൈദർഭീരാജകുമാരിയുടെ അതീവ രഹസ്യമായ സന്ദേശം കേട്ടയുടനെ, യദുനന്ദനനായ ഭഗവാൻ ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ കരങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കുകയും പുഞ്ചിരിയോടെ ഇപ്രകാരം അദ്ദേഹത്തോട് സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: രുക്മിണിയുടെ മനസ്സ് എന്നിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെതന്നെ എന്റെ മനസ്സും അവളിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്നു. രാത്രിയിൽ എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ല. അസൂയ കാരണം രുക്മിണിയുടെ സഹോദരൻ, രുക്മി നമ്മുടെ വിവാഹത്തെ എതിർക്കുന്ന കാര്യം എനിക്കറിയാം. അവൾ പൂർണ്ണമായും എനിക്കായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടവളാണ്, അവൾ സൗന്ദര്യവതിയാണ്. വിറകിൽനിന്ന് ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയെ പുറത്തെടുക്കുന്നതുപോലെ, യുദ്ധത്തിൽ ആ വിലകെട്ട രാജാക്കന്മാരെ പരാജയപ്പെടുത്തി ഞാൻ അവളെ ഇവിടേക്ക് കൊണ്ടുവരും.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: മധുസൂദനനായ ഭഗവാൻ രുക്മിണിയുടെ വിവാഹത്തിനുള്ള കൃത്യമായ മുഹൂർത്തം മനസ്സിലാക്കി. അവിടുന്ന് തന്റെ സാരഥിയോട് പറഞ്ഞു: "ദാരുഖാ, എന്റെ തേര് ഉടൻ തയ്യാറാക്കൂ." ഉടൻതന്നെ ദാരുഖാനാകട്ടെ, ശൈബ്യം, സുഗ്രീവം, മേഘപുഷ്പം, ബലാഹകം എന്നീ കുതിരകളെ കെട്ടിയ തേരുമായി ദാരുഖൻ എത്തി. തുടർന്ന് കൈകൾ കൂപ്പി അദ്ദേഹം ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. ഭഗവാൻ ശൗരി തന്റെ തേരിലേറുകയും ബ്രാഹ്മണനോട് അതിൽ കയറാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാന്റെ വേഗതയേറിയ കുതിരകൾ ഒരൊറ്റ രാത്രികൊണ്ട് അവരെ ആനർത്തദേശത്തുനിന്ന് വിദർഭയിലെത്തിച്ചു. കുണ്ഡിനപുരിയുടെ അധിപനായ ഭീഷ്മകരാജാവ്, പുത്രനോടുള്ള സ്നേഹത്തിന് വശപ്പെട്ട് തന്റെ മകളെ ശിശുപാലന് നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. രാജാവ് ആവശ്യമായ എല്ലാ ഒരുക്കങ്ങളും നടത്തി. രാജാവ് പ്രധാന വീഥികളും കവലകളും വൃത്തിയാക്കി വെള്ളം തളിച്ചു. നഗരം തോരണങ്ങൾ കൊണ്ടും വർണ്ണാഭമായ പതാകകൾ കൊണ്ടും അലങ്കരിച്ചു. നഗരവാസികൾ നിർമ്മലമായ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ച് ചന്ദനക്കുറി അണിഞ്ഞു. അവരുടെ ഭവനങ്ങൾ അഗരുവിന്റെ സുഗന്ധത്താൽ നിറഞ്ഞു.

രാജാവേ, ശാസ്ത്രവിധിപ്രകാരം ഭീഷ്മകമഹാരാജാവ് പിതൃക്കളെയും ദേവന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണരെയും പൂജിക്കുകയും അവർക്ക് ഭക്ഷണം നൽകുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് വധുവിന്റെ നന്മയ്ക്കായി മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചു. വധു നിത്യകർമങ്ങൾ കഴിച്ച് മംഗളകരമായ വിവാഹമാല അണിഞ്ഞു. പുത്തൻ വസ്ത്രങ്ങളും ഉത്തമമായ രത്നാഭരണങ്ങളും ധരിച്ച് അവൾ ശോഭിച്ചു. ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠർ വധുവിന്റെ സംരക്ഷണത്തിനായി ഋഗ്, സാമ, യജുർ വേദങ്ങളിലെ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചു. അഥർവ്വവേദത്തിൽ പണ്ഡിതനായ പുരോഹിതർ ഗ്രഹദോഷങ്ങൾ മാറാനായി ഹോമങ്ങൾ നടത്തി. ആചാരങ്ങളിൽ അറിവുള്ള രാജാവ് ബ്രാഹ്മണർക്ക് സ്വർണ്ണം, വെള്ളി, വസ്ത്രങ്ങൾ, പശുക്കൾ, എള്ളും ശർക്കരയും എന്നിവ ദാനം നൽകി. ചേദിരാജാവായ ദമഘോഷനും തന്റെ പുത്രന്റെ ഐശ്വര്യത്തിനായി മന്ത്രജ്ഞരായ ബ്രാഹ്മണരെക്കൊണ്ട് ആവശ്യമായ ചടങ്ങുകളെല്ലാം നടത്തിച്ചു. ദമഘോഷ രാജാവ് ആനപ്പടയോടും തേരുകളോടും കാലാൾപ്പടയോടും കൂടി കുണ്ഡിനപുരിയിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു.

വിദർഭ രാജാവായ ഭീഷ്മകൻ നഗരത്തിന് പുറത്തുവന്ന് ദമഘോഷരാജാവിനെ സ്വീകരിക്കുകയും അവർക്കായി പ്രത്യേകം തയ്യാറാക്കിയ വസതിയിൽ താമസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ശിശുപാലന്റെ പക്ഷക്കാരായ ശാല്വൻ, ജരാസന്ധൻ, ദന്തവക്ത്രൻ, വിദൂരഥൻ എന്നിവരും പൗണ്ഡ്രകനും മറ്റ് ആയിരക്കണക്കിന് രാജാക്കന്മാരും അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നു. രുക്മിണിയെ ശിശുപാലനുതന്നെ ലഭിക്കാനായി, കൃഷ്ണനോടും ബലരാമനോടും അസൂയയുള്ള രാജാക്കന്മാർ ഇപ്രകാരം തീരുമാനിച്ചു: "ബലരാമനോടും യാദവപ്പടയോടും കൂടി കൃഷ്ണൻ വധുവിനെ തട്ടിയെടുക്കാൻ വന്നാൽ, നമ്മൾ ഒന്നിച്ച് അവനെ നേരിടും." അങ്ങനെ അവർ വലിയ സൈന്യത്തോടൊപ്പം വിവാഹത്തിനെത്തി. ശത്രുരാജാക്കന്മാരുടെ ഈ ഒരുക്കങ്ങളെക്കുറിച്ചും കൃഷ്ണൻ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയതിനെക്കുറിച്ചും കേട്ടപ്പോൾ ബലരാമൻ യുദ്ധം നടക്കുമെന്ന് ഭയപ്പെട്ടു. തന്റെ സഹോദരനോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ അദ്ദേഹം വലിയൊരു സൈന്യവുമായി കുണ്ഡിനപുരിയിലേക്ക് തിരിച്ചു. ഭീഷ്മകന്റെ സുന്ദരിയായ പുത്രി കൃഷ്ണന്റെ വരവിനായി ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നു. എന്നാൽ ബ്രാഹ്മണൻ തിരിച്ചുവരാത്തതുകണ്ട് അവൾ ഇപ്രകാരം ചിന്തിച്ചു.

രുക്മിണി ചിന്തിച്ചു: "കഷ്ടം! ഇന്ന് രാത്രി കഴിഞ്ഞാൽ എന്റെ വിവാഹം നടക്കും. ഞാൻ എത്ര നിർഭാഗ്യവതിയാണ്! താമരക്കണ്ണനായ കൃഷ്ണൻ വരുന്നില്ല. എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ദൂതനായി പോയ ബ്രാഹ്മണനും മടങ്ങിയെത്തിയിട്ടില്ല." "ഒരുപക്ഷേ, ഇവിടേക്ക് വരാൻ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ എന്നിൽ എന്തെങ്കിലും കുറ്റം കണ്ട് ഭഗവാൻ എന്റെ കൈപിടിക്കാൻ വരാതിരുന്നതാകാം." "സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവോ പരമശിവനോ എന്നോട് പ്രീതിയുള്ളവരല്ല, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിർഭാഗ്യവതിയാണ്. അല്ലെങ്കിൽ പാർവ്വതീദേവി എനിക്ക് വിരോധിയായിട്ടുണ്ടാകാം."

ഇപ്രകാരം ചിന്തിക്കവേ, കൃഷ്ണനാൽ മനസ്സ് കവരപ്പെട്ട ആ പെൺകൊടി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ പൂട്ടി, ഇനിയും സമയമുണ്ടല്ലോ എന്ന് സ്വയം ആശ്വസിച്ചു. രാജാവേ, ഗോവിന്ദന്റെ വരവിനായി കാത്തിരുന്ന വധുവിന്റെ ഇടത്തെ തുടയും കൈയും കണ്ണും തുടിച്ചു. ഇത് ശുഭകരമായ എന്തോ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നതിന്റെ ലക്ഷണമായിരുന്നു. അപ്പോൾത്തന്നെ, കൃഷ്ണന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ആ പുണ്യശ്ലോകനായ ബ്രാഹ്മണൻ കൊട്ടാരത്തിന്റെ അന്തപ്പുരത്തിൽ രുക്മിണീദേവിയെ കാണാനെത്തി. ബ്രാഹ്മണന്റെ പ്രസന്നമായ മുഖവും ശാന്തമായ ചലനങ്ങളും കണ്ടപ്പോൾ, ലക്ഷണങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിവുള്ള രുക്മിണി പുഞ്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹത്തോട് വിവരങ്ങൾ ചോദിച്ചു. അതിന് മറുപടിയായി, യദുനന്ദനനായ ഭഗവാൻ എത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നും അവളെ വിവാഹം കഴിക്കുമെന്ന് ഭഗവാൻ വാഗ്ദാനം നൽകിയതായും ബ്രാഹ്മണൻ അറിയിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ വരവറിഞ്ഞ വൈദർഭീരാജകുമാരി അത്യധികം സന്തോഷിച്ചു. ബ്രാഹ്മണന് നൽകാൻ മറ്റൊന്നും കൈവശമില്ലാത്തതിനാൽ അവൾ അദ്ദേഹത്തെ വണങ്ങി. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും എത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നറിഞ്ഞ ഭീഷ്മകരാജാവ്, സംഗീത അകമ്പടിയോടെ വഴിപാടുകളുമായി അവരെ സ്വീകരിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. മധുപർക്കം, പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിവ നൽകി അദ്ദേഹം അവരെ യഥാവിധി പൂജിച്ചു. ഭീഷ്മകരാജാവ് ഭഗവാൻമാർക്കും അവരുടെ സൈന്യത്തിനും താമസിക്കാൻ ആഡംബരപൂർണ്ണമായ സൗകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കി. വിവാഹത്തിനെത്തിയ മറ്റ് രാജാക്കന്മാർക്കും അവരുടെ പദവിക്കനുസരിച്ചുള്ള ബഹുമാനവും സൗകര്യങ്ങളും അദ്ദേഹം നൽകി. കൃഷ്ണൻ വന്നിട്ടുണ്ടെന്നറിഞ്ഞ വിദർഭനിവാസികൾ ഭഗവാനെ കാണാൻ ഓടിയെത്തി. അവർ തങ്ങളുടെ കണ്ണുകളാകുന്ന പാത്രങ്ങളിൽ ആ താമരമുഖത്തിലെ തേൻ നുകർന്നു.

നഗരവാസികൾ പറഞ്ഞു: "രുക്മിണി മാത്രമേ അവിടുത്തെ പത്നിയാകാൻ യോഗ്യയുള്ളൂ. ഭഗവാൻ മാത്രമാണ് രുക്മിണിക്ക് അനുയോജ്യനായ ഭർത്താവ്." "ഞങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും പുണ്യം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, മുജ്ജഗങ്ങളുടെയും നാഥനായ അച്യുതൻ രുക്മിണിയുടെ കൈ പിടിക്കട്ടെ."

നഗരവാസികൾ ഇപ്രകാരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, കാവൽക്കാരുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ രുക്മിണി അന്തപ്പുരത്തിൽ നിന്നും അംബികാക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ഭവാനി ദേവിയുടെ പാദാരവിന്ദങ്ങൾ വന്ദിക്കാനായി രുക്മിണി കാൽനടയായി നീങ്ങി. അമ്മമാരും തോഴിമാരും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. സൈനികർ അവൾക്ക് സംരക്ഷണമൊരുക്കി. അവളുടെ മനസ്സ് കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ അർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. മൃദംഗം, ശംഖ് തുടങ്ങിയ വാദ്യമേളങ്ങൾ മുഴങ്ങി. വധുവിന് പിന്നാലെ പൂജദ്രവ്യങ്ങളുമായി ആയിരക്കണക്കിന് സ്ത്രീകളും ബ്രാഹ്മണപത്നിമാരും ഗായകരും നടന്നു നീങ്ങി. ക്ഷേത്രത്തിലെത്തിയ രുക്മിണി കൈകാലുകൾ കഴുകി ആചമനം നടത്തി ശുദ്ധിയായി പാർവ്വതീ ദേവിയുടെ സന്നിധിയിലെത്തി. മുതിർന്ന ബ്രാഹ്മണസ്ത്രീകൾ രുക്മിണിയെക്കൊണ്ട് ഭവാനി-ശങ്കരന്മാരെ പൂജിപ്പിച്ചു.

രുക്മിണി പ്രാർത്ഥിച്ചു: "അല്ലയോ അംബികേ!, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ എന്റെ ഭർത്താവായി തീരേണമേ!. അവിടുത്തെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വണങ്ങുന്നു."

രുക്മിണിദേവിക്ക് ജലം, ഗന്ധം, വസ്ത്രം, ആഭരണങ്ങൾ എന്നിവ സമർപ്പിച്ചു. ബ്രാഹ്മണ സ്ത്രീകളും പൂജകൾ നടത്തി വധുവിനെ അനുഗ്രഹിച്ചു. അവൾ ആ പ്രസാദം സ്വീകരിച്ചു. മൗനവ്രതം വെടിഞ്ഞ രാജകുമാരി ഒരു തോഴിയുടെ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ക്ഷേത്രത്തിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരു മായയെപ്പോലെ അതീവസുന്ദരിയായി കാണപ്പെട്ട രുക്മിണിയെക്കണ്ട് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന രാജാക്കന്മാർ മോഹിതരായി. അവളുടെ നടപ്പും സൗന്ദര്യവും അവരെ അമ്പരപ്പിച്ചു. അവളുടെ പുഞ്ചിരി കണ്ട് അവർ മയങ്ങിപ്പോയി. പലരും കയ്യിലെ ആയുധങ്ങൾ താഴെയിട്ട് ബോധരഹിതരായി വീണു. എന്നാൽ രുക്മിണി കൃഷ്ണനെമാത്രം തിരയുകയായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ ഇടതുകൈകൊണ്ട് മുടി വകഞ്ഞുമാറ്റി രാജാക്കന്മാരുടെ ഇടയിലൂടെ കൃഷ്ണനെ നോക്കി. ആ നിമിഷം അവൾ കൃഷ്ണനെ കണ്ടു. ശത്രുക്കൾ നോക്കിനിൽക്കെ ഭഗവാൻ അവളെ തന്റെ തേരിലേക്ക് പിടിച്ചുയർത്തി. ഗരുഡധ്വജമുള്ള തന്റെ തേരിലേക്ക് രാജകുമാരിയെ കയറ്റിയ ഭഗവാൻ മാധവൻ, രാജാക്കന്മാരെ തുരത്തിക്കൊണ്ട് അവിടെനിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. കുറുക്കന്മാരുടെ ഇടയിൽ നിന്ന് ഇരയുമായി പോകുന്ന സിംഹത്തെപ്പോലെ ബലരാമന്റെ അകമ്പടിയോടെ അവിടുന്ന് യാത്രയായി.

ജരാസന്ധൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ശത്രുരാജാക്കന്മാർക്ക് ഈ തോൽവി സഹിക്കാനായില്ല. അവർ പറഞ്ഞു: "കഷ്ടം! നമ്മൾ ഇത്രയും വലിയ വില്ലാളികളായിട്ടും സാധാരണ ഇടയന്മാർ നമ്മുടെ മാനം കവർന്നല്ലോ!"

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അമ്പത്തിമൂന്നാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>

10:52 രുക്മിണീദേവി ശ്രീകൃഷ്ണന് അയച്ച സന്ദേശം

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Tue, 3 Feb 2026 21:08:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 52

രുക്മിണീദേവി ശ്രീകൃഷ്ണന് അയച്ച സന്ദേശം

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവേ!, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട മുചുകുന്ദൻ ഭഗവാനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുകയും നമസ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് ഇക്ഷ്വാകു വംശജനായ ആ മുചുകുന്ദൻ ഗുഹാമുഖത്തിലൂടെ പുറത്തുകടന്നു. മനുഷ്യരുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും മരങ്ങളുടെയും ചെടികളുടെയും ഒക്കെ വലിപ്പം വളരെ കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ കലിയുഗം അടുത്തെത്തിയെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കുകയും തുടർന്ന് അദ്ദേഹം വടക്ക് ദിക്കിലേക്ക് യാത്രയാകുകയും ചെയ്തു. ഭൗതികബന്ധങ്ങൾക്കും സംശയങ്ങൾക്കും അതീതനായ ആ ധീരനായ രാജാവ് തപസ്സിന്റെ മൂല്യത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. തന്റെ മനസ്സിനെ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനിൽ അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഗന്ധമാദന പർവ്വതത്തിലെത്തി. അവിടെ അദ്ദേഹം നര-നാരായണന്മാരുടെ വാസസ്ഥലമായ ബദരീകാശ്രമത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. അവിടെ എല്ലാ ദ്വന്ദ്വങ്ങളെയും സഹിഷ്ണുതയോടെ നേരിട്ടുകൊണ്ട്, കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ അദ്ദേഹം ഭഗവാൻ ശ്രീഹരിയെ സമാധാനപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.

ഭഗവാൻ മഥുരയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി. അപ്പോഴും മഥുര യവനന്മാരാൽ വളയപ്പെട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഭഗവാൻ മ്ലേച്ഛ സൈന്യത്തെ നശിപ്പിക്കുകയും അവരുടെ സമ്പത്ത് ദ്വാരകയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ആ സമ്പത്ത് അവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നതിനിടയിൽ, ഇരുപത്തിമൂന്ന് അക്ഷൗഹിണി സൈന്യവുമായി ജരാസന്ധൻ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഹേ രാജാവേ!, ശത്രുസൈന്യം അതിഭയാനകമായി ഇരമ്പിവരുന്നത് കണ്ട്, രാമകൃഷ്ണന്മാർ മനുഷ്യരെപ്പോലെ അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട് വേഗത്തിൽ അവിടെനിന്നും ഓടിയകന്നു. അമിതമായ സമ്പത്ത് ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭയമില്ലെങ്കിലും ഭയം അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട്, അവർ തങ്ങളുടെ താമരപ്പൂവ് പോലുള്ള പാദങ്ങളാൽ അനേകം യോജന ദൂരം സഞ്ചരിച്ചു. അവർ ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ശക്തനായ ജരാസന്ധൻ ഉറക്കെ ചിരിക്കുകയും തേരാളികളോടും പടയാളികളോടും ഒപ്പം അവരെ പിന്തുടരുകയും ചെയ്തു. ബലദേവനേയും കൃഷ്ണനെയും ഉള്ളവണ്ണം മനസ്സിലാക്കാൻ അവന് സാധിച്ചില്ല. വളരെയധികം ദൂരം ഓടിയതിനാൽ തളർന്നതായി കാണപ്പെട്ട ഭഗവാന്മാർ, ഇന്ദ്രൻ നിരന്തരം മഴ പെയ്യിക്കുന്ന പ്രവർഷണ എന്ന ഉയർന്ന പർവ്വതത്തിൽ കയറി. അവർ പർവ്വതത്തിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ജരാസന്ധന് അവരുടെ യാതൊരു അടയാളവും കണ്ടെത്താനായില്ല. അതിനാൽ ഹേ രാജാവേ!, അവൻ പർവ്വതത്തിന് ചുറ്റും തീയിട്ടു. പതിനൊന്ന് യോജന ഉയരമുള്ള ആ കത്തുന്ന പർവ്വതത്തിൽ നിന്ന് അവർ പെട്ടെന്ന് താഴേക്കെടുത്തുചാടി. ശത്രുവിനോ അനുയായികൾക്കോ കാണാൻ കഴിയാത്ത വിധം, ഉന്നതരായ ആ രണ്ട് യാദവ ശ്രേഷ്ഠരും സമുദ്രത്താൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന തങ്ങളുടെ നഗരമായ ദ്വാരകയിലേക്ക് മടങ്ങി. എന്നാൽ ബലരാമനും കേശവനും തീയിൽ വെന്തുമരിച്ചുവെന്ന് ജരാസന്ധൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. അതുകൊണ്ട് അവൻ തന്റെ വലിയ സൈന്യത്തെയും പിൻവലിച്ച് മഗധ രാജ്യത്തേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ആനർത്തയിലെ രാജാവായ രൈവതൻ തന്റെ മകളായ രൈവതിയെ ഭഗവാൻ ബലരാമന് വിവാഹം കഴിച്ചു നൽകി. ഇത് മുൻപ് ചർച്ച ചെയ്തിട്ടുള്ളതാണ്. ഹേ കുരുവംശത്തിലെ വീരനായ രാജാവേ!, ലക്ഷ്മിദേവിയുടെ സാക്ഷാൽ അവതാരമായ ഭീഷ്മകപുത്രി വൈദർഭിയെ ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദൻ തന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചു. അവളുടെ ആഗ്രഹപ്രകാരമാണ് ഭഗവാൻ ഇത് ചെയ്തത്. ആ പ്രക്രിയയിൽ ശിശുപാലന്റെ പക്ഷം പിടിച്ച സാൽവൻ മുതലായ രാജാക്കന്മാരെ അവിടുന്ന് തോൽപ്പിച്ചു. ഗരുഡൻ ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് അമൃത് തട്ടിയെടുത്തതുപോലെ, എല്ലാവരും നോക്കി നിൽക്കെ കൃഷ്ണൻ രുക്മിണിയെ കൊണ്ടുപോയി.

പരീക്ഷിത്ത് രാജാവ് പറഞ്ഞു: ഗുരോ!, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഭീഷ്മകന്റെ സുന്ദരിയായ പുത്രി രുക്മിണിയെ രാക്ഷസരീതിയിൽ വിവാഹം കഴിച്ചു എന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. മഗധൻ, സാൽവൻ തുടങ്ങിയ രാജാക്കന്മാരെ തോൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അമിതപ്രതാപിയായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ തന്റെ വധുവിനെ എങ്ങനെ കൊണ്ടുപോയി എന്ന് കേൾക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഹേ ബ്രാഹ്മണപ്രഭോ!, ലോകത്തിലെ മാലിന്യങ്ങളെ കഴുകിക്കളയുന്നതും പുണ്യകരവും ആകർഷകവും നിത്യനൂതനവുമായ കൃഷ്ണകഥകൾ കേട്ട് ആർക്കാണ് മതിവരിക?

ശ്രീ ബാദരായണി പറഞ്ഞു: രാജൻ!, വിദർഭരാജ്യത്തെ ശക്തനായ ഭരണാധികാരിയായി ഭീഷ്മകൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് അഞ്ച് പുത്രന്മാരും സുന്ദരിയായ ഒരു മകളുമുണ്ടായിരുന്നു. രുക്മിയായിരുന്നു മൂത്തമകൻ. അതിനുശേഷം രുക്മരഥൻ, രുക്മബാഹു, രുക്മകേശൻ, രുക്മമാലി എന്നിവർ ജനിച്ചു. അവരുടെ സഹോദരിയായിരുന്നു ഉത്തമയായ രുക്മിണി. കൊട്ടാരത്തിൽവന്ന് ഭഗവാന്റെ ഗുണഗാനങ്ങൾ ആലപിക്കുന്നവരിൽനിന്ന് മുകുന്ദന്റെ സൗന്ദര്യം, വീര്യം, ദിവ്യ സ്വഭാവം, ഐശ്വര്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് കേട്ട രുക്മിണി, ഭഗവാൻ തനിക്ക് അനുയോജ്യനായ ഭർത്താവായിരിക്കുമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. രുക്മിണിക്ക് ബുദ്ധിശക്തി, ശുഭലക്ഷണങ്ങൾ, ഉദാരമനസ്കത, സൗന്ദര്യം, സുശീലഗുണം എന്നിവയുണ്ടെന്ന് കൃഷ്ണനും അറിയാമായിരുന്നു. അവൾ തനിക്ക് അനുയോജ്യയായ ഭാര്യയായിരിക്കുമെന്ന് കരുതി അവളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഭഗവാനും തീരുമാനിച്ചു.

ഹേ രാജാവേ!, രുക്മിക്ക് ഭഗവാനോട് കടുത്ത അസൂയയായിരുന്നതിനാൽ, കുടുംബാംഗങ്ങൾക്ക് താല്പര്യമുണ്ടായിട്ടും തന്റെ സഹോദരിയെ കൃഷ്ണന് നൽകുന്നത് അവൻ തടഞ്ഞു. പകരം രുക്മിണിയെ ശിശുപാലന് നൽകാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. കറുത്ത കണ്ണുകളുള്ള വൈദർഭി ഈ പദ്ധതിയറിഞ്ഞ് അത്യധികം അസ്വസ്ഥയായി. സാഹചര്യം വിശകലനം ചെയ്ത അവൾ വിശ്വസ്തനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ ഉടൻതന്നെ ഒരു കത്തും കൊടുത്ത് കൃഷ്ണന്റെ അടുത്തേക്ക് അയച്ചു. ദ്വാരകയിലെത്തിയ ആ ബ്രാഹ്മണനെ കാവൽക്കാർ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ സ്വർണ്ണസിംഹാസനത്തിലിരിക്കുന്ന ആദിപുരുഷനായ ഭഗവാനെ അദ്ദേഹം കണ്ടു. ബ്രാഹ്മണനെ കണ്ടപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണപ്രിയനായ ഭഗവാൻ സിംഹാസനത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്ന് അദ്ദേഹത്തെ ആസനസ്ഥനാക്കി. തുടർന്ന് ദേവന്മാർ തന്നെ ആരാധിക്കുന്നതുപോലെ ഭഗവാൻ ആ ബ്രാഹ്മണനെ ആരാധിച്ചു. ബ്രാഹ്മണൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു വിശ്രമിച്ചുകഴിഞ്ഞതിനുശേഷം ഭക്തന്മാരുടെ ലക്ഷ്യമായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ അദ്ദേഹത്തിനരികിലെത്തി. തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ പാദങ്ങൾ തടവിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ ഭഗവാൻ അദ്ദേഹത്തോട് ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചു.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഹേ ബ്രാഹ്മണ ശ്രേഷ്ഠാ!, പൂർവ്വികർ നിർദ്ദേശിച്ചവണ്ണമുള്ള താങ്കളുടെ മതപരമായ അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ തടസ്സമില്ലാതെ നടക്കുന്നുണ്ടോ? താങ്കളുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും സംതൃപ്തമാണോ? ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ, തനിക്ക് ലഭിക്കുന്നതിൽ സംതൃപ്തനാവുകയും തന്റെ ധർമ്മത്തിൽനിന്ന് വ്യതിചലിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ ധർമ്മംതന്നെ അവന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന ഒരു കാമധേനുവായി മാറുന്നു. അസംതൃപ്തനായ ബ്രാഹ്മണൻ സ്വർഗ്ഗരാജാവായാൽപോലും ലോകങ്ങൾതോറും അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു. എന്നാൽ സംതൃപ്തനായ ബ്രാഹ്മണൻ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും സമാധാനത്തോടെ വിശ്രമിക്കുന്നു. തങ്ങൾക്ക് എന്ത് ലഭിക്കുന്നുവോ, അതിൽ സംതൃപ്തരായ ബ്രാഹ്മണരെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വണങ്ങുന്നു. അഹങ്കാരമില്ലാത്തവരും ശാന്തരുമായ അവർ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ഉത്തമരായ ഹിതൈഷികളാണ്. ഹേ ബ്രാഹ്മണപ്രഭോ!, അവിടുത്തെ രാജാവ് അങ്ങയുടെ ക്ഷേമത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ? പ്രജകൾ സന്തോഷവാന്മാരും സുരക്ഷിതരുമായിരിക്കുന്ന രാജ്യത്തെ രാജാവ് എന്നും എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്. ദുർഘടമായ സമുദ്രം കടന്ന് അങ്ങ് എവിടെനിന്നാണ് വരുന്നത്? എന്ത് ആവശ്യത്തിനാണ് അങ്ങിവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്? അത് രഹസ്യമല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങളോട് വിശദീകരിക്കുക. ഞങ്ങൾക്ക് അങ്ങേയ്ക്കായി എന്ത് ചെയ്യാൻ സാധിക്കുമെന്ന് പറയുക.

ലീലകൾ ആടാനായി അവതരിച്ച ഭഗവാൻ ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഭഗവാനോട് പറഞ്ഞു. രുക്മിണിദേവി കൊടുത്തയച്ച ആ കത്ത് ഭഗവാനെ അദ്ദേഹം വായിച്ചുകേൾപ്പിച്ചു.

ആ കത്തിലൂടെ ശ്രീ രുക്മിണി പറഞ്ഞു: ലോകസുന്ദരനായ ഹേ കൃഷ്ണ!, കേൾക്കുന്നവരുടെ കാതുകളിലൂടെ പ്രവേശിച്ച് അവരുടെ ശാരീരിക ദുഃഖങ്ങൾ അകറ്റുന്ന അങ്ങയുടെ ഗുണങ്ങളെക്കുറിച്ചും, കാണുന്നവരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് തൃപ്തി നൽകുന്ന അങ്ങയുടെ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചും കേട്ടറിഞ്ഞ്, ലജ്ജയില്ലാത്ത എന്റെ മനസ്സ് അങ്ങയിൽ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഹേ മുകുന്ദാ!, കുലം, സ്വഭാവം, സൗന്ദര്യം, അറിവ്, യൗവനം, സമ്പത്ത്, സ്വാധീനം എന്നിവയിൽ അങ്ങേയ്ക്ക് തുല്യനായി അങ്ങു മാത്രമേയുള്ളൂ. പുരുഷകേസരേ!, അങ്ങ് മനുഷ്യരുടെയെല്ലാം മനസ്സിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു. ഉന്നതകുലജാതയും വിവേകമതിയുമായ ഏത് പെൺകുട്ടിയാണ് ശരിയായ സമയത്ത് അങ്ങയെ ഭർത്താവായി തിരഞ്ഞെടുക്കാത്തത്? അതുകൊണ്ട് എന്റെ പ്രിയ ഭഗവാനേ!, ഞാൻ അങ്ങയെ എന്റെ ഭർത്താവായി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. സർവ്വവല്ലഭനായ അങ്ങ് വേഗത്തിൽ വന്ന് എന്നെ പത്നിയായി സ്വീകരിക്കുക. സിംഹത്തിന്റെ വിഹിതം കുറുക്കൻ തട്ടിയെടുക്കുന്നതുപോലെ ശിശുപാലൻ ഒരിക്കലും വീരനായ അങ്ങയുടെ വിഹിതത്തെ സ്പർശിക്കാനിടയാക്കരുത്. പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ, യാഗങ്ങൾ, ദാനം, അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ, വ്രതങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെയും ദേവന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണരെയും ഗുരുക്കന്മാരെയും ആരാധിച്ചതിലൂടെയും ഞാൻ ഭവാനെ വേണ്ടത്ര ആരാധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഗദാഗ്രജനായ അങ്ങ് വന്ന് എന്റെ കൈ പിടിക്കട്ടെ!; ദമഘോഷന്റെ മകനോ മറ്റാരെങ്കിലുമോ വരാതിരിക്കട്ടെ!. ഹേ അജയ്യനായ ഭഗവാനേ!, നാളെ എന്റെ വിവാഹച്ചടങ്ങുകൾ തുടങ്ങാനിരിക്കെ, അങ്ങ് ആരും കാണാതെ വിദർഭയിലെത്തുകയും അങ്ങയുടെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം അവിടെ വരികയും വേണം. എന്നിട്ട് ചേദിരാജാവിന്റെയും മഗധരാജാവിന്റെയും സൈന്യങ്ങളെ തകർത്ത് അങ്ങയുടെ ശക്തിയാൽ എന്നെ രാക്ഷസരീതിയിൽ വിവാഹം കഴിക്കുക. അന്തപുരത്തിനുള്ളിൽ കഴിയുന്ന എന്നെ ബന്ധുക്കളെ കൊല്ലാതെ എങ്ങനെ കൊണ്ടുപോകും എന്ന് അങ്ങ് ചിന്തിച്ചേക്കാം. അതിനൊരു വഴിയുണ്ട്: വിവാഹത്തിന്റെ തലേദിവസം കുലദൈവത്തെ വന്ദിക്കാൻ പോകുന്ന വലിയൊരു ഘോഷയാത്രയുണ്ട്. ആ യാത്രയിൽ വധു ഗിരിജാദേവിയെ സന്ദർശിക്കാൻ നഗരത്തിന് പുറത്തേക്ക് പോകും. താമരക്കണ്ണാ!, പരമശിവനെപ്പോലെയുള്ള മഹാൻമാർ അങ്ങയുടെ പാദധൂളിയിൽ കുളിക്കാനും അതുവഴി തങ്ങളുടെ അജ്ഞത നശിപ്പിക്കാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എനിക്ക് അങ്ങയുടെ കാരുണ്യം ലഭിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ ചെയ്യുന്ന കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ ക്ഷയിച്ച എന്റെ പ്രാണനെ ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കും. അങ്ങനെയെങ്കിലും നൂറുകണക്കിന് ജന്മങ്ങൾ നീളുന്ന പ്രയത്നത്തിന് ശേഷം എനിക്ക് അങ്ങയുടെ കാരുണ്യം ലഭിച്ചേക്കാം.

ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: ഹേ യദുനാഥാ!, ഇതാണ് ഞാൻ കൊണ്ടുവന്ന രഹസ്യ സന്ദേശം. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ എന്ത് വേണമെന്ന് ചിന്തിച്ച് ഉചിതമായത് ഉടൻ ചെയ്യുക.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അൻപത്തിരണ്ടാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>

10:51 കാലയവനവധവും മുചുകുന്ദസ്തുതിയും

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Sun, 1 Feb 2026 13:03:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 51

കാലയവനവധവും മുചുകുന്ദസ്തുതിയും

ശുുകദേവൻ പറഞ്ഞു: മഹാനായ പരീക്ഷിത്തേ!, ഉദിച്ചുയരുന്ന ചന്ദ്രനെപ്പോലെ മഥുരയിൽനിന്നും പുറത്തുവരുന്ന ഭഗവാനെ കാാലയവനൻ കണ്ടു. ശ്യാമവർണ്ണവും പീതാംബരവും ധരിച്ച ഭഗവാൻ അതീവസുന്ദരനായിരുന്നു. അവിടുത്തെ വക്ഷസ്സിൽ ശ്രീവത്സചിഹ്നവും കഴുത്തിൽ കൗസ്തുഭരത്നവും ശോഭിച്ചിരുന്നു. നീണ്ട നാല് കൈകളുള്ള ഭഗവാന്റെ മുഖം താമരപ്പൂവുപോലെ പ്രസന്നമായിരുന്നു. താമരയിതൾ പോലെയുള്ള കണ്ണുകളും, തിളങ്ങുന്ന കവിൾത്തടങ്ങളും, മനോഹരമായ ചിരിയും, സ്രാവിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള കുണ്ഡലങ്ങളും ആ പരാമപുരുഷന്റെ സുന്ദര്യത്തിന് മാറ്റ് കൂട്ടി. നാരദമുനി പറഞ്ഞ ലക്ഷണങ്ങളെല്ലാം ഒത്തിണങ്ങിയ തന്തിരുവടി വാസുദേവൻ തന്നെയാണെന്ന് ആ യവനൻ ഉറപ്പിച്ചു. ആയുധമില്ലാതെ കാൽനടയായി പോകുന്ന ഭഗവാനെ ആയുധമില്ലാതെതന്നെ നേരിടാനുറച്ച് അവൻ പിന്നാലെ ഓടി. യോഗീശ്വരന്മാർക്കുപോലും അപ്രാപ്യനായ ഭഗവാൻ അവനെ വഴിതെറ്റിക്കാൻ മുന്നിൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പിടികൊടുക്കാതെ ഭഗവാൻ ഹരി അവനെ ഒരു പർവ്വത ഗുഹയിലേക്ക് നയിച്ചു. തന്നെ പിടിക്കാൻ കഴിയാത്തതിൽ ദേഷ്യം വന്ന യവനൻ ഭഗവാനെ നിന്ദിച്ചു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പാപങ്ങൾ കഴുകിക്കളയാത്തതിനാൽ അവന് ഭഗവാനെ തൊടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ ഭഗവാൻ ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചു. പിന്നാലെ ചെന്ന കാാലയവനൻ അവിടെ ഒരാൾ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.

"ഇത്രയും ദൂരം എന്നെ ഓടിച്ചിട്ട് ഇപ്പോൾ ഒരു സാധുവിനെപ്പോലെ ഉറങ്ങുകയാണോ?" എന്ന് കരുതി വിഡ്ഢിയായ അവൻ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ആ ആളെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ചവിട്ടി. ദീർഘനിദ്രയിലായിരുന്ന ആ മനുഷ്യൻ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്ന് ചുറ്റും നോക്കി. ഭയങ്കരമായ ദേഷ്യത്തോടെയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ നോട്ടം ഏറ്റ മാത്രയിൽ കാാലയവനൻ അഗ്നിക്കിരയായി ഭസ്മമായിത്തീർന്നു.

മുചുകുന്ദന്റെ ചരിത്രം

പരീക്ഷിത്ത് മഹാരാജാവ് ചോദിച്ചു: അല്ലയോ മഹർഷേ!, "ബ്രഹ്മണ്യനായ ആ പുരുഷൻ ആരായിരുന്നു? അദ്ദേഹം ഏത് വംശജനാണ്? എന്തുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ഗുഹയിൽ ഉറങ്ങിയത്?"

ശുുകദേവൻ മറുപടി നൽകി: അദ്ദേഹം ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിൽ മാന്ധാതാവിന്റെ പുത്രനായി ജനിച്ച മുചുകുന്ദൻ ആയിരുന്നു. ദേവന്മാരെ സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി അദ്ദേഹം വളരെക്കാലം അസുരന്മാരോട് യുദ്ധം ചെയ്തു. പിന്നീട് ദേവന്മാരുടെ സേനാപതിയായി കാർത്തികേയൻ വന്നപ്പോൾ, ഇന്ദ്രാദി ദേവന്മാർ മുചുകുന്ദനോട് വിശ്രമിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.

ദേവന്മാർ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു: "രാജാവേ!, മനുഷ്യലോകത്തെ നിങ്ങളുടെ രാജ്യം ഇപ്പോൾ നിലവിലില്ല. കാലപ്രവാഹത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കളും പ്രജകളുമെല്ലാം കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. സർവ്വശക്തനായ കാലം ഭഗവാന്റെതന്നെ രൂപമാണ്. നിങ്ങൾക്ക് മോക്ഷമൊഴികെ എന്ത് വരവും ഞങ്ങൾ നൽകാം, കാരണം, മോക്ഷം നൽകാൻ വിഷ്ണുഭഗവാന് മാത്രമേ കഴിയൂ."

മുചുകുന്ദൻ വിശ്രമം വരമായി ചോദിച്ചു. ഗുഹയിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന തന്നെ ആരെങ്കിലും വിളിച്ചുണർത്തിയാൽ അവർ ഭസ്മമായിപ്പോകട്ടെ എന്ന വരവും അദ്ദേഹം നേടിയിരുന്നു. തുടർന്നാണ് ഭഗവാൻ തന്റെ ഭക്തനായ മുചുകുന്ദന് ദർശനം നൽകിയത്.

മുചുകുന്ദ സ്തുതി

ഭഗവാന്റെ ദിവ്യരൂപം കണ്ട മുചുകുന്ദൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ശ്യാമവർണ്ണവും നാല് കൈകളും കൗസ്തുഭവും ധരിച്ച ആ തേജസ്വി ആരാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിനയപൂർവ്വം ചോദിച്ചു. ഭഗവാൻ, താൻ വസുദേവപുത്രനായ വാസുദേവനാണെന്നും അധർമ്മത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ അവതരിച്ചതാണെന്നും വെളിപ്പെടുത്തി. ഭഗവാനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ മുചുകുന്ദൻ ഇപ്രകാരം സ്തുതിച്ചു: "ഭഗവാനേ!, ഈ ലോകത്തുള്ളവർ അങ്ങയുടെ മായയിൽപ്പെട്ട് കുടുംബജീവിതത്തിലെ ദുഃഖങ്ങളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അമൂല്യമായ ഈ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും അങ്ങയെ ആരാധിക്കാത്തവൻ ഇരുട്ടിൽവീണ മൃഗത്തെപ്പോലെയാണ്. ഞാനും ഇത്രകാലം രാജഭരണത്തിന്റെയും അഹങ്കാരത്തിന്റെയും പുറകെ പോയി സമയം കളഞ്ഞു. മൺപാത്രമോ മതിൽക്കെട്ടോ പോലെ നശ്വരമായ ഈ ശരീരമാണ് 'ഞാൻ' എന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചു." "അച്യുതാ!, അങ്ങയുടെ ഭക്തന്മാരുടെ സംഗമം ലഭിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരാൾക്ക് അങ്ങയോടുള്ള ഭക്തി ഉണരുന്നത്. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഈ രാജ്യാധികാരത്തിൽ താല്പര്യമില്ല. അങ്ങയുടെ പാദസേവനമല്ലാതെ മറ്റൊരു വരവും എനിക്ക് വേണ്ട. മോക്ഷദാതാവായ അങ്ങയെ ആരാധിച്ചിട്ട് വീണ്ടും സംസാരബന്ധനത്തിൽ പെടുത്തുന്ന വരങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ ആർക്കാണ് കഴിയുക?"

ഭഗവാന്റെ അനുഗ്രഹം

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "രാജാവേ!, നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് ശുദ്ധമാണ്. ഞാൻ വരങ്ങൾ നൽകി പ്രലോഭിപ്പിച്ചിട്ടും നിങ്ങൾ ഭൗതികമായ ഒന്നും ആഗ്രഹിച്ചില്ല. എന്റെ ഏകാന്തഭക്തന്മാരുടെ ബുദ്ധി ഒരിക്കലും വഴിതെറ്റുകയില്ല. ഇനി നിങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ എന്നിൽ മനസ്സുറപ്പിച്ച് സഞ്ചരിക്കുക." "ക്ഷത്രിയ ധർമ്മം പാലിക്കുന്നതിനിടയിൽ വേട്ടയാടിയും മറ്റും നിങ്ങൾ ചെയ്ത പാപങ്ങൾ തപസ്സിലൂടെ ഇല്ലാതാകും. അടുത്ത ജന്മത്തിൽ നിങ്ങൾ ഉത്തമനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനായി ജനിച്ച് എന്നിൽ വന്നുചേരും."

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അമ്പത്തിയൊന്നാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>

10:50 കൃഷ്ണൻ ദ്വാരക നഗരം സ്ഥാപിക്കുന്നു

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Sat, 31 Jan 2026 13:11:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 50

കൃഷ്ണൻ ദ്വാരക നഗരം സ്ഥാപിക്കുന്നു

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ ഭരതവംശജനായ രാജാവേ!, കംസൻ വധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്നിമാരായ അസ്തിയും പ്രാപ്തിയും അതീവ ദുഃഖിതരായി തങ്ങളുടെ പിതാവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. വിധവകളായിത്തീർന്ന തങ്ങളുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ആ ദുഃഖിതരായ രാജ്ഞിമാർ പിതാവായ മഗധരാജാവ് ജരാസന്ധനോട് വിവരിച്ചു. ഈ ദുഃവാർത്ത കേട്ട ജരാസന്ധൻ ദുഃഖത്താലും കോപത്താലും നിറഞ്ഞു. യാദവരെ ഭൂമിയിൽനിന്ന് തുടച്ചുനീക്കാൻ അദ്ദേഹം സർവ്വശക്തിയും സംഭരിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വലിയ ദൗത്യം ആരംഭിച്ചു. ഇരുപത്തിമൂന്ന് അക്ഷൗഹിണി പടയുമായി അദ്ദേഹം യാദവതലസ്ഥാനമായ മഥുരയെ എല്ലാ വശത്തുനിന്നും വളഞ്ഞു. ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആദികാരണമാണെങ്കിലും ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചപ്പോൾ ഒരു മനുഷ്യനെപ്പോലെ ലീലകൾ ആടി. ജരാസന്ധന്റെ സൈന്യം കടൽ കരകവിഞ്ഞൊഴുകുന്നതുപോലെ നഗരത്തെ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നതും, അത് തന്റെ പ്രജകളിൽ ഭയമുണ്ടാക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, തന്റെ അവതാരലക്ഷ്യത്തിനും സമയത്തിനും അനുയോജ്യമായ പ്രതികരണം എന്തായിരിക്കണമെന്ന് ഭഗവാൻ ചിന്തിച്ചു.

ഭഗവാൻ ഇപ്രകാരം ചിന്തിച്ചു: മഗധരാജാവ് പലയിടങ്ങളിൽനിന്നായി ശേഖരിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന കാലാൾപ്പടയും, കുതിരകളും, രഥങ്ങളും, ആനകളും അടങ്ങുന്ന ഈ സൈന്യത്തെ ഞാൻ നശിപ്പിക്കും. കാരണം ഇത് ഭൂമിക്ക് വലിയൊരു ഭാരമാണ്. എന്നാൽ ജരാസന്ധനെ ഇപ്പോൾ കൊല്ലേണ്ടതില്ല, കാരണം ഭാവിയിൽ അവന് വീണ്ടുംവീണ്ടും മറ്റ് സൈന്യങ്ങളെ സംഘടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുവരേണ്ടതുണ്ട്. ഭൂമിയുടെ ഭാരം ലഘൂകരിക്കുക, പുണ്യവാന്മാരെ സംരക്ഷിക്കുക, ദുഷ്ടന്മാരെ നിഗ്രഹിക്കുക എന്നിവയാണ് എന്റെ ഈ അവതാരത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. കാലക്രമേണ അധർമ്മം വർദ്ധിക്കുമ്പോൾ ധർമ്മസംരക്ഷണത്തിനായി ഞാൻ മറ്റു ശരീരങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നു.

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: ഗോവിന്ദൻ ഇപ്രകാരം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് ആകാശത്തുനിന്ന് സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന രണ്ട് രഥങ്ങൾ ഇറങ്ങിവന്നു. അവ സാരഥികളോടും എല്ലാ യുദ്ധോപകരണങ്ങളോടും കൂടിയവയായിരുന്നു. ഭഗവാന്റെ നിത്യമായ ദിവ്യ ആയുധങ്ങളും സ്വയം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവ കണ്ടപ്പോൾ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ നാഥനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ സങ്കർഷണമൂർത്തിയായ ബലരാമനോട് പറഞ്ഞു.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: പ്രിയപ്പെട്ട ജ്യേഷ്ഠാ!, അങ്ങയെ ആശ്രയിച്ചുകഴിയുന്ന യാദവർ നേരിടുന്ന ഈ അപകടം നോക്കൂ!. അങ്ങയുടെ സ്വന്തം രഥവും ആയുധങ്ങളും ഇതാ അങ്ങയുടെ മുന്നിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ഭക്തരുടെ ക്ഷേമം ഉറപ്പാക്കാനാണ് നാം ജന്മമെടുത്തത്. അതുകൊണ്ട് ഭൂമിക്ക് ഭാരമായ ഈ ഇരുപത്തിമൂന്ന് സൈന്യങ്ങളെ ദയവായി അങ്ങ് നശിപ്പിച്ചാലും.

ഭഗവാൻ തന്റെ സഹോദരനെ ക്ഷണിച്ചതിനുശേഷം, കവചം ധരിച്ചും തിളങ്ങുന്ന ആയുധങ്ങൾ ഏന്തിയും അവർ നഗരത്തിന് പുറത്തേക്ക് രഥം ഓടിച്ചു. വളരെ ചെറിയൊരു സൈന്യം മാത്രമേ അവരെ അനുഗമിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. ദാരുകൻ രഥം തെളിക്കുമ്പോൾ നഗരത്തിന് പുറത്തെത്തിയ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ പാഞ്ചജന്യം മുഴക്കി. അതുകേട്ട ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ ഹൃദയം ഭയത്താൽ വിറച്ചു. ജരാസന്ധൻ അവരെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: ഹേ കൃഷ്ണാ!, മനുഷ്യരിൽ അധമനായവനേ! വെറുമൊരു ബാലനോട് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് എനിക്ക് നാണക്കേടായതിനാൽ നിന്നോട് പോരാടാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഭീരുവേ!, സ്വന്തം ബന്ധുക്കളെ കൊന്നവനേ!, ഇവിടെനിന്ന് പോകൂ! ഞാൻ നിന്നോട് യുദ്ധം ചെയ്യില്ല. രാമാ!, നിനക്ക് ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ എന്നോട് യുദ്ധം ചെയ്യൂ!. എന്റെ അമ്പുകളേറ്റ് ശരീരം തകർന്ന് സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ വധിക്കുകയോ ചെയ്യാം.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഹേ ജരാസന്ധൻ!, യഥാർത്ഥ വീരന്മാർ വെറുതെ വീമ്പിളക്കുകയല്ല, മറിച്ച് പ്രവൃത്തിയിലൂടെ പൗരുഷം കാണിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. മരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവന്റെയോ പരിഭ്രാന്തനായവന്റെയോ വാക്കുകളെ ഞങ്ങൾ ഗൗരവമായി കാണുന്നില്ല.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, കാറ്റ് സൂര്യനെ മേഘങ്ങളാൽ മറയ്ക്കുന്നതുപോലെയും അഗ്നിയെ പൊടിപടലങ്ങളാൽ മൂടുന്നതുപോലെയും, ജരാസന്ധൻ തന്റെ കൂറ്റൻ സൈന്യവുമായി മധുവംശജരായ ആ രണ്ടുപേരെയും അവരുടെ സൈനികരെയും രഥങ്ങളെയും വളഞ്ഞു. നഗരത്തിലെ ഗോപുരങ്ങളിലും കൊട്ടാരങ്ങളിലും മാളികകളിലും നിന്നിരുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് ഗരുഡധ്വജവും പനയുടെ അടയാളവുമുള്ള ആ രഥങ്ങൾ കാണാതായപ്പോൾ അവർ ദുഃഖിതരായി ബോധരഹിതരായി വീണു. ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ കഠിനമായ ശരവർഷത്താൽ തന്റെ സൈന്യം പീഡിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ഹരി ദേവാസുരന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന തന്റെ ശാർങ്‌ഗമെന്ന വില്ല് കുലച്ചു. ഭഗവാൻ തന്റെ ആവനാഴിയിൽനിന്ന് അമ്പുകളെടുത്ത് വില്ലിൽ തൊടുത്തു തൊടുത്തുവിട്ടു. മൂർച്ചയുള്ള ആ അമ്പുകൾ ശത്രുക്കളുടെ രഥങ്ങളെയും ആനകളെയും കുതിരകളെയും കാലാൾപ്പടയെയും തകർത്തു. അമ്പുകൾ തൊടുക്കുന്ന ഭഗവാനെ കണ്ടാൽ കത്തുന്ന തീവലയം പോലെ തോന്നിയിരുന്നു. നെറ്റിത്തടം പിളർന്ന് ആനകൾ നിലംപതിച്ചു, കഴുത്തറുക്കപ്പെട്ട് കുതിരകൾ വീണു, രഥങ്ങൾ തകർന്നു, സൈനികർ കൈകാലുകളും തോളുകളും വേർപെട്ട് മരിച്ചുവീണു. യുദ്ധക്കളത്തിൽ മനുഷ്യരുടെയും ആനകളുടെയും കുതിരകളുടെയും അവയവങ്ങളിൽനിന്ന് നൂറുകണക്കിന് രക്തനദികൾ ഒഴുകി. ആ നദികളിൽ മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ട കൈകൾ പാമ്പുകളെപ്പോലെയും, മനുഷ്യത്തലകൾ ആമകളെപ്പോലെയും, ചരിഞ്ഞ ആനകൾ ദ്വീപുകളെപ്പോലെയും തോന്നിപ്പിച്ചു. വില്ലുകൾ തിരമാലകളായും ആയുധങ്ങൾ കാടുകളായും രക്തപ്പുഴയിൽ ഒഴുകി. മുപ്പാരുകളെയും സൃഷ്ടിക്കുകയും പരിപാലിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന, അനന്തഗുണങ്ങളുള്ള ആ ഭഗവാന് ഒരു ശത്രുപക്ഷത്തെ കീഴടക്കുക എന്നത് ഒട്ടും അത്ഭുതകരമായ കാര്യമല്ല. എങ്കിലും ഭഗവാൻ മനുഷ്യനെപ്പോലെ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ മഹർഷിമാർ ആ ലീലകളെ വാഴ്ത്തുന്നു.

രഥം നഷ്ടപ്പെട്ട്, സൈന്യമെല്ലാം നശിച്ച ജരാസന്ധൻ ശ്വാസം മാത്രമായി അവിടെ അവശേഷിച്ചു. ആ സമയത്ത് ബലരാമൻ ഒരു സിംഹം മറ്റൊന്നിനെ എന്നപോലെ ആ ശക്തനായ പോരാളിയെ പിടികൂടി. വരുണപാശത്താലും സാധാരണ കയറുകളാലും ബലരാമൻ ജരാസന്ധനെ ബന്ധിച്ചു. എന്നാൽ ജരാസന്ധനെക്കൊണ്ട് ഇനിയും ചില കാര്യങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദൻ ബലരാമനെ തടഞ്ഞു. ലോകനാഥന്മാരാൽ മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ട ജരാസന്ധൻ ലജ്ജിതനായി തപസ്സുചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ വഴിമധ്യേ ചില രാജാക്കന്മാർ ലൗകികവും ആത്മീയവുമായ ന്യായങ്ങൾ പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തെ പിന്തിരിപ്പിച്ചു. "യാദവരോടേറ്റ പരാജയം നിങ്ങളുടെ മുൻകർമ്മഫലം മാത്രമാണ്" എന്ന് അവർ അദ്ദേഹത്തെ സമാശ്വസിപ്പിച്ചു. സൈന്യമെല്ലാം നശിച്ചവനായി, ഭഗവാനാൽ അവഗണിക്കപ്പെട്ടവനായി ബൃഹദ്രഥപുത്രനായ ജരാസന്ധൻ ദുഃഖത്തോടെ മഗധയിലേക്ക് മടങ്ങി.

തന്റെ സൈന്യത്തിന് ഒരു പോറലുമേൽക്കാതെ ഭഗവാൻ മുകുന്ദൻ ശത്രുസൈന്യമാകുന്ന സമുദ്രത്തെ കടന്നു. ആകാശത്തുനിന്ന് ദേവന്മാർ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. ആകുലതകളൊഴിഞ്ഞ മഥുരയിലെ ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ ഭഗവാനെ സ്വീകരിക്കാൻ എത്തി. വന്ദിമാഗധന്മാർ വിജയഗീതങ്ങൾ ആലപിച്ചു. ഭഗവാൻ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ശംഖുകളും നഗാരകളും മുഴങ്ങി. വീണകളും വേണുവും മൃദംഗങ്ങളും ഒത്തുചേർന്ന് സംഗീതം പൊഴിച്ചു. നഗരവീഥികൾ ശുദ്ധമാക്കപ്പെട്ടു, എല്ലായിടത്തും കൊടിതോരണങ്ങൾ തൂക്കി. വേദമന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളാൽ നഗരം മുഖരിതമായി. നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ സ്നേഹത്തോടെ ഭഗവാനെ നോക്കി പുഷ്പമാലകളും തൈരും മലരും പുത്തൻ മുളകളും വർഷിച്ചു. യുദ്ധക്കളത്തിൽനിന്ന് ലഭിച്ച മരിച്ച വീരന്മാരുടെ ആഭരണങ്ങളും സമ്പത്തും ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ യാദവ രാജാവായ ഉഗ്രസേനന് സമർപ്പിച്ചു.

ഇതേ രീതിയിൽ പതിനേഴ് തവണ മഗധരാജാവ് പരാജയപ്പെട്ടു. എന്നിട്ടും ഓരോ തവണയും അദ്ദേഹം അക്ഷൗഹിണി പടയുമായി കൃഷ്ണനാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന യാദവർക്കെതിരെ യുദ്ധത്തിന് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ ശക്തിയാൽ വൃഷ്ണിവംശജർ ജരാസന്ധന്റെ സൈന്യത്തെ ഓരോ തവണയും നശിപ്പിച്ചു. സൈന്യം നശിക്കുമ്പോൾ ശത്രുക്കളാൽ വിട്ടയയ്ക്കപ്പെട്ട് രാജാവ് വീണ്ടും മടങ്ങിപ്പോകും.

അങ്ങനെ, പതിനെട്ടാംയുദ്ധത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, നാരദരാൽ അയയ്ക്കപ്പെട്ട കാലയവനൻ എന്ന ഒരു മ്ലേച്ഛൻ യുദ്ധക്കളത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായി. മൂന്ന് കോടി മ്ലേച്ഛസൈനികരുമായി വന്ന കാലയവനൻ മഥുരയെ വളഞ്ഞു. തനിക്ക് തുല്യനായ ഒരു എതിരാളിയെ ഇതുവരെ കണ്ടെത്താത്ത അയാൾ, വൃഷ്ണി വംശജർ തനിക്ക് തുല്യരാണെന്ന് കേട്ടറിഞ്ഞാണ് വന്നത്. കാലയവനനെ കണ്ടപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ സങ്കർഷണനോട് പറഞ്ഞു: "യാദവർക്ക് ഇപ്പോൾ രണ്ടു വശത്തുനിന്നും അപകടം ഭീഷണി ഉയർത്തുന്നു." "ഈ യവനൻ നമ്മളെ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു, മഗധരാജാവായ ജരാസന്ധൻ ഇന്നും നാളെയുമായി എത്തും." "നമ്മൾ കാലയവനനുമായി യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ ജരാസന്ധൻ എത്തിയാൽ, അവൻ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കളെ വധിക്കുകയോ മഗധയിലേക്ക് കടത്തിക്കൊണ്ടുപോവുകയോ ചെയ്തേക്കാം." "അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യർക്ക് തകർക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കോട്ട നമ്മൾ ഉടൻ നിർമ്മിക്കണം. കുടുംബാംഗങ്ങളെ അവിടെ സുരക്ഷിതരാക്കിയശേഷം നമുക്ക് ഈ മ്ലേച്ഛനെ വധിക്കാം."

ബലരാമനുമായി ചർച്ച ചെയ്തശേഷം ഭഗവാൻ സമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ പന്ത്രണ്ട് യോജന വിസ്തീർണ്ണമുള്ള ഒരു കോട്ട നിർമ്മിച്ചു. അതിനുള്ളിൽ അത്ഭുതകരമായ എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളുമുള്ള ഒരു നഗരവും പണിതു. വിശ്വകർമ്മാവിന്റെ എല്ലാ വാസ്തുവിദ്യാനൈപുണ്യവും ആ നഗരത്തിൽ പ്രകടമായിരുന്നു. വിശാലമായ പാതകൾ, സ്വർണ്ണ ഗോപുരങ്ങൾ, സ്ഫടിക മാളികകൾ, സ്വർണ്ണ മേൽക്കൂരയുള്ള വീടുകൾ എന്നിവയാൽ അത് മനോഹരമായിരുന്നു. വെള്ളിയിലും പിത്തളയിലും തീർത്ത വായുശാലകളും കുതിരലായങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ വർണ്ണങ്ങളിൽപ്പെട്ട ജനങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആ നഗരം ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കൊട്ടാരങ്ങളാൽ അതീവ സുന്ദരമായി. ദേവേന്ദ്രൻ സുധർമ്മ എന്ന സഭാമണ്ഡപവും പാരിജാതവൃക്ഷവും കൃഷ്ണനായി കൊണ്ടുവന്നു. വരുണൻ മനോവേഗമുള്ള കുതിരകളെയും, കുബേരൻ തന്റെ നിധികളെയും സമർപ്പിച്ചു. എല്ലാ ലോകപാലകരും തങ്ങളുടെ ഐശ്വര്യങ്ങൾ ഭഗവാന് കാഴ്ചവെച്ചു. തന്റെ യോഗമായാ ശക്തിയാൽ പ്രജകളെയെല്ലാം പുതിയ നഗരത്തിലേക്ക് മാറ്റിയ ശേഷം ഭഗവാൻ മഥുരയിൽ കാവൽ നിന്ന ബലരാമനോട് സംസാരിച്ചു. തുടർന്ന് ആയുധങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, വനമാലമാത്രം ധരിച്ച് ഭഗവാൻ മഥുരയുടെ പ്രധാന കവാടത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അമ്പതാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>

10:49 അക്രൂരന്റെ ഹസ്തിനപുരത്തേക്കുള്ള യാത്ര

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Tue, 27 Jan 2026 11:52:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം 49

അക്രൂരന്റെ ഹസ്തിനപുരത്തേക്കുള്ള യാത്ര

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ പരീക്ഷിത്ത് രാജൻ!, ഭഗവാന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം അക്രൂരൻ പൗരവരാജാക്കന്മാരുടെ മഹിമയാൽ പ്രശസ്തമായ ഹസ്തിനപുര നഗരത്തിലെത്തി. അവിടെ അദ്ദേഹം ധൃതരാഷ്ട്രർ, ഭീഷ്മർ, വിദുരർ, കുന്തി എന്നിവരെയും ബാഹ്ലികനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രൻ സോമദത്തനെയും കണ്ടു. കൂടാതെ ദ്രോണാചാര്യർ, കൃപാചാര്യർ, കർണ്ണൻ, ദുര്യോധനൻ, അശ്വത്ഥാമാവ്, പാണ്ഡവർ, മറ്റ് അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കൾ എന്നിവരെയും അദ്ദേഹം സന്ദർശിച്ചു. ഗാന്ദിനിയുടെ പുത്രനായ അക്രൂരൻ തന്റെ എല്ലാ ബന്ധുക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും ഉചിതമായി അഭിവാദ്യം ചെയ്തതിനുശേഷം, അവർ അദ്ദേഹത്തോട് തങ്ങളുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. അക്രൂരൻ തിരിച്ചും അവരുടെ ക്ഷേമാന്വേഷണങ്ങൾ നടത്തി. ദുഷ്ടന്മാരായ ഉപദേശകർക്ക് വഴങ്ങുന്നവനും, ദുർബുദ്ധികളായ പുത്രന്മാരുള്ളവനുമായ ആ ദുർബലമനസ്കനായ രാജാവിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുന്നതിനായി അക്രൂരൻ മാസങ്ങളോളം ഹസ്തിനപുരത്ത് താമസിച്ചു.

കുന്തിയും വിദുരരും ചേർന്ന് ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരുടെ ദുഷ്ടലാക്കുകളെക്കുറിച്ച് അക്രൂരനോട് വിശദമായി വിവരിച്ചു. പാണ്ഡവരുടെ പ്രഭാവം, യുദ്ധനൈപുണ്യം, ശാരീരികബലം, വീര്യം, വിനയം എന്നിവയും പ്രജകൾക്ക് അവരോടുള്ള അഗാധമായ സ്നേഹവും സഹിക്കാൻ ദുര്യോധനാദികൾക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ പാണ്ഡവർക്ക് വിഷം നൽകാൻ ശ്രമിച്ചതും മറ്റ് ഗൂഢാലോചനകൾ നടത്തിയതും ഒക്കെ കുന്തിയും വിദുരരും ചേർന്ന് അക്രൂരനെ അറിയിച്ചു. തന്റെ സഹോദരനായ അക്രൂരന്റെ സന്ദർശനം പ്രയോജനപ്പെടുത്തി കുന്തിദേവി അദ്ദേഹത്തെ രഹസ്യമായി സമീപിച്ചു. തന്റെ ജന്മനാടിനെ ഓർത്ത് കണ്ണുനീരോടെ അവർ സംസാരിച്ചു.

കുന്തിദേവി പറഞ്ഞു: ഹേ സൽഗുണസമ്പന്നനായ അക്രൂരാ!, എന്റെ മാതാപിതാക്കളും സഹോദരങ്ങളും സഹോദരിമാരും മരുമക്കളും കുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകളും എന്റെ ബാല്യകാല സഖികളും ഒക്കെ ഇന്നും ഞങ്ങളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഭക്തരുടെ കാരുണ്യസങ്കേതവും പുരുഷോത്തമനുമായ എന്റെ അനന്തരവൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ അമ്മായിയുടെ പുത്രന്മാരെ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? താമരക്കണ്ണനായ ബലരാമൻ അവരെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ചെന്നായ്ക്കളുടെ ഇടയിൽപ്പെട്ട പേടമാനിനെപ്പോലെ ശത്രുക്കൾക്കിടയിൽ ഞാൻ കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, അനാഥരായ എന്റെ പുത്രന്മാരെയും എന്നെയും ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ കൃഷ്ണൻ വരുമോ?

കൃഷ്ണാ! കൃഷ്ണാ! മഹായോഗേശ്വരാ! പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രക്ഷകാ! ഗോവിന്ദാ! അങ്ങയെ ശരണം പ്രാപിച്ച എന്നെ രക്ഷിക്കൂ. ഞാനും എന്റെ പുത്രന്മാരും കഷ്ടതകളിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. മരണത്തെയും പുനർജന്മത്തെയും ഭയപ്പെടുന്നവർക്ക്, പരമപുരുഷനായ അങ്ങയുടെ മോക്ഷദായകമായ പാദാരവിന്ദങ്ങളല്ലാതെ മറ്റൊരു അഭയം ഞാൻ കാണുന്നില്ല. പരമപരിശുദ്ധനും സത്യസ്വരൂപനും പരമാത്മാവും ഭക്തിയുടെ നാഥനും ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉറവിടവുമായ അങ്ങയെ ഞാൻ വണങ്ങുന്നു. കൃഷ്ണാ!, ഞാൻ അങ്ങയെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ രാജാവേ!, ഇപ്രകാരം തന്റെ കുടുംബാംഗങ്ങളെയും പ്രപഞ്ചനാഥനായ കൃഷ്ണനെയും ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങയുടെ വന്ദ്യമാതാവായ കുന്തിദേവി ദുഃഖത്താൽ കരയാൻ തുടങ്ങി. കുന്തിയുടെ സുഖദുഃഖങ്ങളിൽ പങ്കുചേർന്ന അക്രൂരനും വിദ്വാനായ വിദുരരും ചേർന്ന്, പാണ്ഡവരുടെ അസാധാരണമായ ജനനത്തെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കുന്തിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ധൃതരാഷ്ട്രർക്ക് തന്റെ പുത്രന്മാരോടുള്ള അമിതമായ വാത്സല്യം പാണ്ഡവരോട് നീതികേട് കാണിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. യാത്ര തിരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, അക്രൂരൻ രാജാവിനെ സമീപിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധുക്കളായ കൃഷ്ണനും ബലരാമനും സൗഹൃദപൂർവ്വം നൽകിയ സന്ദേശം അറിയിച്ചു.

അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: വിചിത്രവീര്യന്റെ പുത്രനും കുരുവംശത്തിന്റെ മഹിമ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനുമായ ഹേ രാജാവേ!, അങ്ങയുടെ സഹോദരൻ പാണ്ഡു അന്തരിച്ചതിനെത്തുടർന്ന് അങ്ങ് ഇപ്പോൾ സിംഹാസനസ്ഥനായിരിക്കുന്നു. ധർമ്മനിഷ്ഠയോടെ ഭൂമിയെ സംരക്ഷിച്ചും, പ്രജകളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചും, എല്ലാ ബന്ധുക്കളോടും തുല്യമായി പെരുമാറിയും അങ്ങ് തീർച്ചയായും കീർത്തി നേടും. എന്നാൽ മറിച്ചാണ് അങ്ങ് പ്രവർത്തിക്കുന്നതെങ്കിൽ, ഈ ലോകം അങ്ങയെ നിന്ദിക്കുകയും പരലോകത്ത് അങ്ങ് നരകത്തിൽ പതിക്കുകയും ചെയ്യും. അതിനാൽ പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രന്മാരോടും സ്വന്തം പുത്രന്മാരോടും തുല്യഭാവത്തോടെ പെരുമാറിയാലും. ഹേ രാജാവേ!, ഈ ലോകത്ത് ആർക്കും ആരോടും ശാശ്വതമായ ബന്ധമില്ല. സ്വന്തം ശരീരത്തോടൊപ്പം പോലും നമുക്ക് എന്നും കഴിയാനാവില്ല, പിന്നെങ്ങനെ ഭാര്യയുടെയും മക്കളുടെയും കാര്യം പറയേണ്ടതുണ്ട്? ഓരോ ജീവിയും തനിച്ചാണ് ജനിക്കുന്നതും മരിക്കുന്നതും. അവനവൻ ചെയ്യുന്ന പുണ്യപാപങ്ങളുടെ ഫലം അനുഭവിക്കുന്നതും ഒറ്റയ്ക്കാണ്. മൂഢനായ ഒരു മനുഷ്യൻ പാപത്തിലൂടെ സമ്പാദിക്കുന്ന ധനം, അവന്റെ ആശ്രിതർ എന്ന വ്യാജേന അന്യർ കവർന്നെടുക്കുന്നു; മത്സ്യക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ അത് ജീവിക്കുന്ന വെള്ളം കുടിച്ചു തീർക്കുന്നത് പോലെയാണത്. തന്റെ ജീവിതവും സമ്പത്തും മക്കളും ബന്ധുക്കളും എല്ലാം എന്റേതാണെന്ന് കരുതി ഒരു മൂഢൻ അവയെ സംരക്ഷിക്കാൻ പാപം ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ അവസാനം ഇവയെല്ലാം അയാളെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുന്നു. ബന്ധുക്കളാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടും, ജീവിതലക്ഷ്യം അറിയാതെയും, കടമകൾ മറന്നും ലക്ഷ്യം നേടാനാകാതെയും ആ മൂഢാത്മാവ് തന്റെ പാപഫലങ്ങളുമായി നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. അതുകൊണ്ട് രാജാവേ!, ഈ ലോകത്തെ ഒരു സ്വപ്നമായോ മായയായോ കണ്ട് ബുദ്ധിശക്തിയോടെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച് ശാന്തിയും സമചിത്തതയും കൈവരിക്കൂ.

ധൃതരാഷ്ട്രർ പറഞ്ഞു: ദാനപതിയായ അല്ലയോ അക്രൂരാ!, അങ്ങയുടെ ശുഭകരമായ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ട് എനിക്ക് മതിയാകുന്നില്ല. ദേവാമൃതം ലഭിച്ച ഒരു മർത്യനെപ്പോലെയാണ് ഞാൻ. എങ്കിലും പ്രിയപ്പെട്ട അക്രൂരാ!, എന്റെ പുത്രവാത്സല്യം കാരണം ചഞ്ചലമായ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഈ വാക്കുകൾക്ക് സ്ഥിരമായി നിൽക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. മിന്നൽപ്പിണരിന് മേഘത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെയാണിത്. ഭൂമിയുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കാൻ യദുവംശത്തിൽ അവതരിച്ച ആ പരമപുരുഷന്റെ ആജ്ഞകളെ ആർക്കാണ് ലംഘിക്കാൻ കഴിയുക? തന്റെ അചിന്ത്യമായ മായാശക്തിയാൽ ഈ പ്രപഞ്ചം സൃഷ്ടിക്കുകയും, ഗുണങ്ങളെ വിഭജിച്ച് ഇതിനുള്ളിൽ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആ പരമപുരുഷനെ ഞാൻ വണങ്ങുന്നു. ആരുടെ ലീലകളാണോ മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളത്, ആ ഭഗവാനിൽ നിന്നാണ് ജനനമരണചക്രവും അതിൽ നിന്നുള്ള മോക്ഷവും ഉണ്ടാകുന്നത്.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവിന്റെ മനോഭാവം മനസ്സിലാക്കിയ അക്രൂരൻ തന്റെ ബന്ധുക്കളോടും സുഹൃത്തുക്കളോടും യാത്ര ചോദിച്ച് യാദവതലസ്ഥാനത്തേക്ക് മടങ്ങി. ധൃതരാഷ്ട്രർ പാണ്ഡവരോട് എങ്ങനെയാണ് പെരുമാറുന്നത് എന്ന് അക്രൂരൻ ബലരാമനെയും കൃഷ്ണനെയും അറിയിച്ചു. ഇപ്രകാരം തന്നിൽ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ദൗത്യം അദ്ദേഹം പൂർത്തിയാക്കി.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിയൊമ്പതാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<>>>>>

10:48 ഭഗവാൻ ത്രിവക്രയുടെയും അക്രൂരന്റെയും ഭവനങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുന്നു

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Sun, 25 Jan 2026 14:00:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 48

ഭഗവാൻ ത്രിവക്രയുടെയും അക്രൂരന്റെയും ഭവനങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുന്നു

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ രാജൻ!, പിന്നീട്, വൃന്ദാവനത്തിൽ വച്ച് നന്ദമഹാരാവും ഗോപികമാരും ഒക്കെയായി നടന്ന സംഭാഷണങ്ങളെകുറിച്ച് ഉദ്ധവർ പറഞ്ഞതിനുശേഷം, സർവ്വചരാചരങ്ങളുടെ ആത്മാവും സർവ്വജ്ഞനുമായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, കാമത്താൽ വലഞ്ഞിരുന്ന ത്രിവക്ര എന്ന സേവികയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അങ്ങനെ അവിടുന്ന് അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. ത്രിവക്രയുടെ വീട് അതിമനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചതും കാമവികാരങ്ങളെ ഉണർത്തുന്ന ഇന്ദ്രിയസുഖദായകമായ വസ്തുക്കളാൽ നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു. അവിടെ കൊടികൾ, മുത്തുമാലകൾ, മേലാപ്പുകൾ, മനോഹരമായ കിടക്കകൾ, ഇരിപ്പിടങ്ങൾ എന്നിവയും സുഗന്ധപൂരിതമായ ധൂപവർഗ്ഗങ്ങൾ, എണ്ണവിളക്കുകൾ, പൂമാലകൾ, ചന്ദനലേപം എന്നിവയും ഉണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഭഗവാൻ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ത്രിവക്ര പെട്ടെന്ന് തന്റെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. തന്റെ തോഴിമാരോടൊപ്പം വിനീതയായി മുന്നോട്ട് വന്ന്, അവൾ അച്യുതനെ ആദരവോടെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യുകയും ഭഗവാന് ഉത്തമമായ ആസനവും മറ്റ് പൂജാദ്രവ്യങ്ങളും നൽകുകയും ചെയ്തു. ഉദ്ധവർ ഒരു പുണ്യപുരുഷനായതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിനും ആദരണീയമായ ഒരു ഇരിപ്പിടം ലഭിച്ചു, എന്നാൽ അദ്ദേഹം അതിൽ തൊട്ടു വന്ദിച്ചുകൊണ്ട് നിലത്തിരുന്നു. പിന്നീട് മായാമാനുഷനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, വിലപിടിപ്പുള്ള ഒരു കിടക്കയിൽ ഇരുന്നു. ത്രിവക്ര കുളിച്ച്, ദേഹത്ത് ലേപനങ്ങൾ പുരട്ടി, നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചും ആഭരണങ്ങളും മാലകളും സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളും അണിഞ്ഞും വെറ്റില ചവച്ചും സുഗന്ധമുള്ള പാനീയങ്ങൾ കുടിച്ചും സുന്ദരിയായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിനിന്നു. അവൾ നാണത്തോടെയുള്ള പുഞ്ചിരിയോടും കടാക്ഷങ്ങളോടുംകൂടി മാധവനെ സമീപിച്ചു.

ഈ പുതിയ സമാഗമത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയിൽ പരിഭ്രമിച്ചും ലജ്ജിച്ചും നിന്നിരുന്ന തന്റെ പ്രിയതമയെ ഭഗവാൻ അരികിലേക്ക് വിളിച്ച്, അവളുടെ വളയിട്ട കൈകളിൽ പിടിച്ച് കിടക്കയിലേക്ക് ചേർത്തിരുത്തി. അങ്ങനെ ഭഗവാന് ചന്ദനലേപം സമർപ്പിച്ചു എന്ന ഒരേയൊരു പുണ്യം മാത്രം കൈമുതലായുള്ള ആ സുന്ദരിയോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ പാദപങ്കജങ്ങളുടെ സുഗന്ധം ശ്വസിച്ചതിലൂടെമാത്രം, കാമദേവൻ തന്റെ സ്തനങ്ങളിലും മാറിലും കണ്ണുകളിലും ഉണർത്തിയ ജ്വലിക്കുന്ന കാമം ത്രിവക്ര കഴുകിക്കളഞ്ഞു. ആനന്ദസ്വരൂപനായ തന്റെ കാമുകൻ ശ്രീകൃഷ്ണനെ അവൾ തന്റെ കൈകളാൽ മാറോട് ചേർത്ത് പുണർന്നു, അങ്ങനെ അവൾ തന്റെ ദീർഘകാലത്തെ ദുഃഖം വെടിഞ്ഞു. ഭഗവാന് വെറും ചന്ദനലേപം സമർപ്പിച്ചതിലൂടെ, ലഭിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള പരമാത്മാവിനെ സ്വന്തമാക്കിയ നിർഭാഗ്യവതിയായിരുന്ന ത്രിവക്ര, ഭാഗ്യവതിയായിമാറി, പരമസ്വാതന്ത്ര്യനായ ഭഗവാനോട് ഇപ്രകാരം അപേക്ഷിച്ചു.

ത്രിവക്ര പറഞ്ഞു: "അല്ലയോ പ്രിയതമ, ദയവായി കുറച്ചുദിവസം കൂടി ഇവിടെ എന്നോടൊപ്പം താമസിച്ച് ആനന്ദിച്ചാലും. താമരക്കണ്ണാ,! അങ്ങയുടെ സാമീപ്യം ഉപേക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല!". അവളുടെ ഈ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തുകൊണ്ട്, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെയും നാഥനും കരുണാമയനുമായ കൃഷ്ണൻ ത്രിവക്രയെ വന്ദിച്ചുകൊണ്ട് ഉദ്ധവരോടൊപ്പം തന്റെ അതിമനോഹരമായ വസതിയിലേക്ക് മടങ്ങി. സർവ്വദേവന്മാരുടെയും നാഥനായ വിഷ്ണുഭഗവാനെ സമീപിക്കുക എന്നത് സാധാരണഗതിയിൽ പ്രയാസകരമാണ്. അവിടുത്തെ ശരിയായി ആരാധിച്ചശേഷം ലൗകികമായ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കായി വരം ചോദിക്കുന്നവൻ നിശ്ചയമായും ബുദ്ധിശൂന്യനാണ്, കാരണം അവൻ നിസ്സാരമായ ഫലത്തിൽ സംതൃപ്തനാകുന്നു. പിന്നീട് ശ്രീകൃഷ്ണൻ ചില കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനായി ബലരാമനോടും ഉദ്ധവരോടും കൂടി അക്രൂരന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. അക്രൂരനെ പ്രീതിപ്പെടുത്താനും ഭഗവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

അക്രൂരൻ ദൂരെനിന്ന് തന്റെ ബന്ധുക്കളും ഉത്തമപുരുഷന്മാരായ രാമകൃഷ്ണന്മാരും വരുന്നതുകണ്ട് വലിയ സന്തോഷത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു. അവരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അഭിവാദ്യം ചെയ്തശേഷം അക്രൂരൻ കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും വന്ദിച്ചു, അവർ തിരികെ അദ്ദേഹത്തെയും അഭിവാദ്യം ചെയ്തു. തുടർന്ന് അതിഥികൾ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, അദ്ദേഹം ശാസ്ത്രവിധിപ്രകാരം അവരെ ആരാധിച്ചു. രാജാവേ!, അക്രൂരൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും പാദങ്ങൾ കഴുകുകയും ആ പാദതീർത്ഥം തന്റെ തലയിൽ തളിക്കുകയുംചെയ്തു. അദ്ദേഹം അവർക്ക് ഉത്തമമായ വസ്ത്രങ്ങൾ, സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനലേപം, പൂമാലകൾ, വിലപിടിപ്പുള്ള ആഭരണങ്ങൾ എന്നിവ സമ്മാനിച്ചു. അങ്ങനെ അവരെ ആരാധിച്ചശേഷം അദ്ദേഹം തറയിൽ തലതൊട്ട് വന്ദിച്ചു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങൾ തന്റെ മടിയിൽ വെച്ച് തിരുമ്മിക്കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങി, വിനയത്തോടെ തല കുനിച്ച് അദ്ദേഹം കൃഷ്ണനോടും ബലരാമനോടും ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: "അല്ലയോ നാഥന്മാരേ, നിങ്ങൾ ദുഷ്ടനായ കംസനെയും അനുയായികളെയും വധിച്ചതും, അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ വംശത്തെ അനന്തമായ ദുരിതങ്ങളിൽനിന്ന് രക്ഷിച്ച് അഭിവൃദ്ധിപ്പെടുത്തിയതും ഞങ്ങളുടെ ഭാഗ്യമാണ്." "നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാരണവും അതിന്റെ സത്തയുമായ ആദിപുരുഷന്മാരാണ്. നിങ്ങളിൽ നിന്നല്ലാതെ ഈ സൃഷ്ടിയുടെ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു കാരണമോ പ്രകടമായ ഒരു ഉൽപ്പന്നമോ നിലനിൽക്കുന്നില്ല." "അല്ലയോ പരമമായ സത്യമേ!, അങ്ങയുടെ സ്വകാര്യ ശക്തികളാൽ അങ്ങ് ഈ പ്രപഞ്ചം സൃഷ്ടിക്കുകയും അതിൽ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ പണ്ഡിതന്മാരിൽനിന്ന് കേൾക്കുന്നതിലൂടെയും നേരിട്ടുള്ള അനുഭവത്തിലൂടെയും അങ്ങയെ പല രൂപങ്ങളിൽ ദർശിക്കാൻ കഴിയും." "ഭൂമി തുടങ്ങിയ പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ ചലിക്കുന്നതും ചലിക്കാത്തതുമായ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളിലും പലവിധത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നതുപോലെ, സ്വതന്ത്രമായ ഏക പരമാത്മാവായ അങ്ങ് അങ്ങയുടെ വൈവിധ്യമാർന്ന സൃഷ്ടികളിൽ പലതായി കാണപ്പെടുന്നു." "അങ്ങ് അങ്ങയുടെ വ്യക്തിപരമായ ശക്തികളാകുന്ന സത്വ-രജ-തമോഗുണങ്ങളാൽ ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, എങ്കിലും അങ്ങ് ഒരിക്കലും ഈ ഗുണങ്ങളിലോ അവ ഉളവാക്കുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളിലോ കുടുങ്ങുന്നില്ല. അങ്ങ് എല്ലാ അറിവിന്റെയും മൂലസ്രോതസ്സായതിനാൽ, എന്തിനാണ് അങ്ങയെ മായയാൽ ബന്ധിക്കാൻ കഴിയുക?" "അങ്ങ് ഭൗതികമായ ശാരീരികപദവികളാൽ മൂടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് ഒരിക്കലും തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ, അങ്ങയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ജനനമോ ദ്വൈതമോ ഇല്ലെന്ന് നിഗമനം ചെയ്യണം. അതിനാൽ അങ്ങ് ഒരിക്കലും ബന്ധനത്തിനോ മോചനത്തിനോ വിധേയനാകുന്നില്ല, ഇനി അങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഞങ്ങൾ അങ്ങയെ അങ്ങനെ കാണണമെന്ന അങ്ങയുടെ ആഗ്രഹം കൊണ്ടോ അല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങളുടെ വിവേകമില്ലായ്മ കൊണ്ടോ മാത്രമാണ്." "മുഴുവൻ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെയും നന്മയ്ക്കായി വേദങ്ങളുടെ പുരാതനമായ പാത അങ്ങ് ആദ്യം അരുളിച്ചെയ്തു. നിരീശ്വരവാദത്തിന്റെ പാത പിന്തുടരുന്ന ദുഷ്ടന്മാർ ആ പാതയെ തടസ്സപ്പെടുത്തുമ്പോഴെല്ലാം, അങ്ങ് അങ്ങയുടെ അവതാരങ്ങളിൽ ഒന്ന് സ്വീകരിക്കുന്നു, അവയെല്ലാം അതീന്ദ്രിയമായ സത്വഗുണത്തിലുള്ളവയാണ്."

"എന്റെ നാഥാ!, അങ്ങ് ആ പരമപുരുഷൻ തന്നെയാണ്, ഇപ്പോൾ അങ്ങ് വസുദേവരുടെ ഭവനത്തിൽ അങ്ങയുടെ പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളുടെ വിപുലീകരണമായ രാജാക്കന്മാരുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള നൂറുകണക്കിന് സൈന്യങ്ങളെ വധിച്ചുകൊണ്ട് ഭൂമിയുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കാനും ഞങ്ങളുടെ വംശത്തിന്റെ കീർത്തി വ്യാപിപ്പിക്കാനുമാണ് അങ്ങ് ഇത് ചെയ്തത്." "ഭഗവാനേ!, അങ്ങ് പ്രവേശിച്ചതിനാൽ ഇന്ന് എന്റെ വീട് ഏറ്റവും ഭാഗ്യമുള്ളതായിരിക്കുന്നു. പരമമായ സത്യമെന്ന നിലയിൽ, അങ്ങ് പിതൃക്കളെയും സാധാരണ ജീവികളെയും മനുഷ്യരെയും ദേവന്മാരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു, അങ്ങയുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയ വെള്ളം മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. അല്ലയോ അതീന്ദ്രിയനായവനേ!, അങ്ങ് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആത്മീയ ഗുരുവാണ്." "അങ്ങയുടെ ഭക്തരോട് സ്നേഹമുള്ളവനും നന്ദിയുള്ളവനും സത്യസന്ധനുമായ അങ്ങെയല്ലാതെ മറ്റാരെയാണ് അഭയം പ്രാപിക്കാൻ ഏതൊരു പണ്ഡിതൻ ആഗ്രഹിക്കുക? അങ്ങയെ ആത്മാർത്ഥമായ സൗഹൃദത്തോടെ ആരാധിക്കുന്നവർക്ക് അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം, അങ്ങയെത്തന്നെയും അങ്ങ് നൽകുന്നു, എങ്കിലും അങ്ങ് ഒരിക്കലും കൂടുകയോ കുറയുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല."

"ജനാർദ്ദനാ!, യോഗാചാര്യന്മാർക്കും പ്രധാന ദേവന്മാർക്കും പോലും വലിയ പ്രയാസത്തോടെ മാത്രം നേടാൻ കഴിയുന്ന ഈ ലക്ഷ്യം ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് സാധ്യമായിരിക്കുന്നത് ഞങ്ങളുടെ വലിയ ഭാഗ്യം കൊണ്ടാണ്. കുട്ടികൾ, ഭാര്യ, സമ്പത്ത്, സ്വാധീനമുള്ള സുഹൃത്തുക്കൾ, വീട്, ശരീരം എന്നിവയോടുള്ള ഞങ്ങളുടെ മായാബന്ധനത്തിന്റെ ചങ്ങലകൾ ദയവായി വേഗത്തിൽ മുറിച്ചുമാറ്റിയാലും. ഇത്തരം എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും അങ്ങയുടെ മായാശക്തിയുടെ ഫലം മാത്രമാണ്."

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: രാജാവേ!, തന്റെ ഭക്തനാൽ ഇപ്രകാരം ആരാധിക്കപ്പെടുകയും സ്തുതിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത ഭഗവാൻ ഹരി പുഞ്ചിരിയോടെ അക്രൂരനോട് സംസാരിച്ചു, തന്റെ വാക്കുകളാൽ അദ്ദേഹത്തെ പൂർണ്ണമായും ആകർഷിച്ചു.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "അങ്ങ് ഞങ്ങളുടെ ആത്മീയ ഗുരുവുമാണ്, പിതൃസഹോദരനുമാണ്, സ്തുത്യർഹനായ സുഹൃത്തുമാണ്. ഞങ്ങൾ അങ്ങയുടെ മക്കളെപ്പോലെയാണ്, എല്ലായ്പ്പോഴും അങ്ങയുടെ സംരക്ഷണത്തെയും പരിപാലനത്തെയും കാരുണ്യത്തെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു." "ജീവിതത്തിലെ പരമമായ നന്മ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് അങ്ങയെപ്പോലുള്ള ഉത്തമരായ ആത്മാക്കൾ യഥാർത്ഥ സേവനത്തിന് അർഹരും ഏറ്റവും ആരാധിക്കപ്പെടേണ്ടവരുമാണ്. ദേവന്മാർ പൊതുവെ സ്വന്തം താൽപ്പര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധാലുക്കളാണ്, എന്നാൽ പുണ്യവാന്മാരായ ഭക്തർ ഒരിക്കലും അങ്ങനെയല്ല." "പുണ്യനദികളുള്ള തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രങ്ങളുണ്ടെന്നോ മണ്ണും കല്ലും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച വിഗ്രഹരൂപങ്ങളിൽ ദേവന്മാർ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നോ ആർക്കും നിഷേധിക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ ഇവ ദീർഘകാലത്തിന് ശേഷം മാത്രമേ ആത്മാവിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയുള്ളൂ, എന്നാൽ പുണ്യപുരുഷന്മാർ ദർശനം കൊണ്ട് തന്നെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു." "അങ്ങ് ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമനാണ്, അതിനാൽ ദയവായി ഹസ്തിനപുരത്തേക്ക് പോയി പാണ്ഡവരുടെ സുഹൃത്ത് എന്ന നിലയിൽ അവർക്ക് എങ്ങനെയുണ്ടെന്ന് അന്വേഷിച്ചാലും." "അവരുടെ പിതാവ് അന്തരിച്ചപ്പോൾ, ദുഃഖിതയായ അമ്മയോടൊപ്പം ബാലന്മാരായ പാണ്ഡവരെ ധൃതരാഷ്ട്രരാജാവ് തലസ്ഥാനത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നുവെന്നും അവർ ഇപ്പോൾ അവിടെ താമസിക്കുന്നുണ്ടെന്നും ഞങ്ങൾ കേട്ടു." "അംബികയുടെ പുത്രനായ ധൃതരാഷ്ട്രർ തന്റെ ദുഷ്ടരായ പുത്രന്മാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരിക്കുന്നു, അതിനാൽ ആ അന്ധനായ രാജാവ് തന്റെ സഹോദരപുത്രന്മാരോട് നീതിപൂർവ്വം പെരുമാറുന്നില്ല." "ധൃതരാഷ്ട്രർ ശരിയായിട്ടാണോ പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന് പോയി നോക്കുക. ഞങ്ങൾ അത് അറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ, ഞങ്ങളുടെ പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളെ സഹായിക്കാൻ ആവശ്യമായ ക്രമീകരണങ്ങൾ ചെയ്യും."

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: അക്രൂരന് ഇപ്രകാരം പൂർണ്ണമായ നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകിയ ശേഷം, ഭഗവാൻ ഹരി ബലരാമനോടും ഉദ്ധവരോടും ഒപ്പം തന്റെ വസതിയിലേക്ക് മടങ്ങി.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിയെട്ടാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>

10:47 ഭ്രമരഗീതയും ഉദ്ധവഗീതയും

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Sun, 25 Jan 2026 11:59:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 47

ഭ്രമരഗീതയും ഉദ്ധവഗീതയും

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ രാജാവേ!, ദീർഘങ്ങളായ കൈകളും, വിടർന്ന താമരയിതൾ പോലെയുള്ള കണ്ണുകളും ഉള്ളവനും, മഞ്ഞപ്പട്ടും വനമാലയും ധരിച്ചവനും, തിളങ്ങുന്ന കുണ്ഡലങ്ങളാൽ ശോഭിക്കുന്ന മുഖപത്മത്തോടു കൂടിയവനുമായ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ദാസനായ ഉദ്ധവരെ കണ്ട് വ്രജസുന്ദരിമാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. "ആരാണ് ഈ സുന്ദരൻ? ഇദ്ദേഹം എവിടെ നിന്ന് വരുന്നു? ആരെയാണ് സേവിക്കുന്നത്? കൃഷ്ണന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളുമാണല്ലോ ഇദ്ദേഹം ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്!" എന്നിങ്ങനെ ചോദിച്ചുകൊണ്ട്, ഉത്തമശ്ലോകനായ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പാദാരവിന്ദങ്ങളെ അഭയം പ്രാപിച്ച ഉദ്ധവന്റെ ചുറ്റും ആ ഗോപിമാർ ആവേശത്തോടെ തടിച്ചുകൂടി. വിനയപൂർവ്വം തലകുനിച്ച്, നാണം കലർന്ന പുഞ്ചിരിയോടെയും മധുരമായ വാക്കുകളാലും ആ ഗോപികമാർ ഉദ്ധവരെ യഥാവിധി ആദരിച്ചു. ഭാഗ്യലക്ഷ്മിയുടെ നാഥനായ കൃഷ്ണന്റെ ദൂതനാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവർ, അദ്ദേഹത്തെ ഒരു ശാന്തമായ സ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി സുഖമായി ഇരുത്തിയ ശേഷം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഗോപികമാർ പറഞ്ഞു: യാദവകുലപതിയായ കൃഷ്ണന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ദാസനാണ് അങ്ങെന്നും, മാതാപിതാക്കൾക്ക് സന്തോഷം നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന അങ്ങയുടെ യജമാനന്റെ കല്പനപ്രകാരമാണ് അങ്ങ് ഇവിടെ വന്നതെന്നും ഞങ്ങൾക്കറിയാം. ഈ വ്രജഭൂമിയിൽ അവിടുത്തേക്ക് ഓർക്കാൻ തക്കതായി മറ്റൊന്നും ഞങ്ങൾ കാണുന്നില്ല. സ്വന്തം കുടുംബാംഗങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹബന്ധം മുറിച്ചുമാറ്റാൻ ജ്ഞാനികൾക്ക് പോലും പ്രയാസമാണ്. കുടുംബാംഗങ്ങളല്ലാത്തവരോട് കാണിക്കുന്ന സൗഹൃദം എപ്പോഴും സ്വാർത്ഥതാൽപ്പര്യങ്ങൾ മുൻനിർത്തിയുള്ളതായിരിക്കും. ലക്ഷ്യം നിറവേറുന്നതുവരെമാത്രം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു അഭിനയമാണത്. പുരുഷന്മാർക്ക് സ്ത്രീകളോടും, വണ്ടുകൾക്ക് പൂക്കളോടുമുള്ള താല്പര്യം പോലെ മാത്രമാണത്. പണമില്ലാത്തവനെ വേശ്യകളും, അപ്രാപ്തനായ രാജാവിനെ പ്രജകളും, വിദ്യാഭ്യാസം കഴിഞ്ഞാൽ ഗുരുവിനെ ശിഷ്യന്മാരും, ദക്ഷിണ ലഭിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പുരോഹിതനും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ഫലങ്ങൾ തീർന്നാൽ പക്ഷികൾ വൃക്ഷത്തെയും, ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞാൽ അതിഥി വീടിനെയും, കാട്ടുതീ പടർന്നാൽ മൃഗങ്ങൾ വനത്തെയും, എത്ര അനുരാഗമുണ്ടെങ്കിലും അനുഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ കാമുകൻ കാമുകിയെയും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.

രാജാവേ!, ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ദൂതനായ ഉദ്ധവർ എത്തിയതോടെ, ശരീരം കൊണ്ടും വാക്കും മനസ്സും കൊണ്ടും ഗോവിന്ദനിൽ അർപ്പിതരായ ആ ഗോപിമാർ തങ്ങളുടെ നിത്യജോലികളെല്ലാം മാറ്റിവെച്ചു. തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണൻ ബാല്യത്തിലും കൗമാരത്തിലും ചെയ്ത ലീലകൾ സദാ സ്മരിച്ചുകൊണ്ട്, അവർ ലജ്ജയില്ലാതെ കരഞ്ഞും പാടിയും കഴിഞ്ഞു. കൃഷ്ണനുമായുള്ള മുൻകാലത്തെ അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിച്ചിരുന്ന ഒരു ഗോപി, തന്റെ മുന്നിൽ ഒരു വണ്ടിനെ കണ്ടപ്പോൾ അത് പ്രിയപ്പെട്ടവൻ അയച്ച ദൂതനാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ച് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

ആ ഗോപി പറഞ്ഞു: ഹേ മധുകരമേ!, വഞ്ചകന്റെ കൂട്ടുകാരനായ നീ നിന്റെ മീശകൾ കൊണ്ട് എന്റെ പാദങ്ങളിൽ തൊടരുത്! കൃഷ്ണന്റെ മാലയിൽ മറ്റൊരു കാമുകിയുടെ മാറിൽനിന്നുള്ള കുങ്കുമം പറ്റിയിട്ടുണ്ടാകും. കൃഷ്ണൻ മഥുരയിലെ സ്ത്രീകളെ സന്തോഷിപ്പിക്കട്ടെ. നിന്നെപ്പോലെയുള്ള ഒരു ദൂതനെ അയക്കുന്നവനെ യാദവസഭയിൽ തീർച്ചയായും പരിഹസിക്കും. ഒരിക്കൽ മാത്രം തന്റെ അധരങ്ങളിലെ മാസ്മരിക മധുരം നുകരാൻ നൽകിയ ശേഷം, പൂക്കളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന വണ്ടിനെപ്പോലെ കൃഷ്ണൻ ഞങ്ങളെ പെട്ടെന്ന് ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്നിട്ടും ലക്ഷ്‌മിദേവി എന്തിനാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദങ്ങളെ സേവിക്കുന്നത്? കഷ്ടം! കൃഷ്ണന്റെ വഞ്ചനാപരമായ വാക്കുകളാൽ അവളുടെ മനസ്സ് അപഹരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കണം. ഹേ ഭ്രമരമേ!, വീടില്ലാത്ത ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ എന്തിനാണ് നീ യാദവനാഥനെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ പാടുന്നത്? ഈ കഥകളൊക്കെ ഞങ്ങൾക്ക് പഴയതാണ്. അർജ്ജുനന്റെ ആ ചങ്ങാതിയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുതിയ കാമുകിമാരുടെ മുന്നിൽ പോയി പാടുക. അവരുടെ ഹൃദയത്തിലെ താപം അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ ശമിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. നീ ഇരക്കുന്ന ദാനം അവർ നിനക്ക് നൽകും. സ്വർഗ്ഗത്തിലോ ഭൂമിയിലോ പാതാളത്തിലോ അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിക്കാത്ത സ്ത്രീകൾ ആരുണ്ട്? പുരികം ഒന്ന് ഉയർത്തുകയും മായാചിരി ഒന്ന് ചിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തിന്റേതാകും. സാക്ഷാൽ ലക്ഷ്മിദേവി പോലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദധൂളിയെ വന്ദിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ കാര്യം പറയണോ? എങ്കിലും, നിരാലംബരായവർക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ 'ഉത്തമശ്ലോകൻ' എന്ന നാമം ജപിക്കാമല്ലോ.

നിന്റെ തല എന്റെ പാദങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറ്റൂ! നീ എന്തിനാണ് ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയാം. മുകുന്ദനിൽനിന്ന് നയതന്ത്രം പഠിച്ച നീ ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൂതനായി സ്തുതിവചനങ്ങളുമായി വന്നിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിനുവേണ്ടി മക്കളെയും ഭർത്താവിനെയും ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ചവരെ അദ്ദേഹം കൈവിട്ടു. അദ്ദേഹം വെറും നന്ദികെട്ടവനാണ്. ഞാനിനി എന്തിന് അദ്ദേഹവുമായി ഒത്തുതീർപ്പിന് വരണം? വേട്ടക്കാരനെപ്പോലെ അദ്ദേഹം ക്രൂരമായി വാനരരാജാവായ ബാലിയെ അമ്പെയ്തു കൊന്നു. ഒരു സ്ത്രീക്ക് വശംവദനായി, കാമത്തോടെ വന്ന മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ അദ്ദേഹം വിരൂപയാക്കി. ബലിമഹാരാജാവിന്റെ ദാനങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചിട്ടും അദ്ദേഹത്തെ ഒരു കാക്കയെ എന്നപോലെ ചരടുകൊണ്ട് ബന്ധിച്ചു. അതുകൊണ്ട്, ആ കറുത്ത ബാലനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് നിർത്താൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും അവനുമായുള്ള എല്ലാ സൗഹൃദവും നമുക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാം.

കൃഷ്ണൻ നടത്തുന്ന ലീലകളെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുന്നത് ചെവികൾക്ക് അമൃതമാണ്. ആ അമൃതിന്റെ ഒരു തുള്ളി പോലും ഒരിക്കൽ ആസ്വദിക്കുന്നവരുടെ ഭൗതികബന്ധങ്ങൾ തകരുന്നു. അത്തരത്തിലുള്ള അനേകം ആളുകൾ തങ്ങളുടെ വീടും കുടുംബവും ഉപേക്ഷിച്ച്, ദരിദ്രരെപ്പോലെ വൃന്ദാവനത്തിൽ പക്ഷികളെപ്പോലെ അലഞ്ഞുതിരിയുകയും ഭിക്ഷാടനം നടത്തി ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വഞ്ചനാപരമായ വാക്കുകൾ സത്യമാണെന്ന് വിശ്വസിച്ച്, ക്രൂരനായ വേട്ടക്കാരന്റെ പാട്ടു വിശ്വസിക്കുന്ന പെൺമാനുകളെപ്പോലെ ഞങ്ങൾ ആയിത്തീർന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നഖക്ഷതങ്ങളാൽ കാമത്തിന്റെ കഠിനവേദന ഞങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് അനുഭവിച്ചു. ഹേ ദൂതനേ!, ദയവായി കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ചല്ലാതെ മറ്റെന്തെങ്കിലും പറയൂ.

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ സുഹൃത്തേ!, അദ്ദേഹം നിന്നെ വീണ്ടും ഇങ്ങോട്ട് അയച്ചതാണോ? നിന്നെ ഞാൻ ആദരിക്കേണ്ടതുണ്ട്, നിനക്ക് വേണ്ട വരം ചോദിച്ചുകൊള്ളൂ. പക്ഷേ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ആ പ്രണയത്തിലേക്ക് ഞങ്ങളെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകാൻ നീ എന്തിനാണ് വന്നത്? ഹേ സൗമ്യനായ ഭ്രമരമേ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാറിടത്തിൽ ലക്ഷ്മിദേവി എപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടല്ലോ.

ഹേ ഉദ്ധവാ! കൃഷ്ണൻ മഥുരയിൽ വസിക്കുന്നത് ഖേദകരമാണ്. അദ്ദേഹം തന്റെ അച്ഛന്റെ വീട്ടുകാര്യങ്ങളും ഗോപാലന്മാരായ സുഹൃത്തുക്കളെയും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഹേ മഹാത്മാവേ! തന്റെ ദാസിമാരായ ഞങ്ങളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം എപ്പോഴെങ്കിലും സംസാരിക്കാറുണ്ടോ? അഗരു സുഗന്ധമുള്ള തന്റെ കൈകൾ അദ്ദേഹം എപ്പോഴാണ് ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ വെക്കുക?.

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: രാജാവേ!, ഇതുകേട്ട ഉദ്ധവൻ, കൃഷ്ണനെ കാണാൻ കൊതിച്ചിരിക്കുന്ന ഗോപിമാരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അദ്ദേഹം അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ സന്ദേശം ഇപ്രകാരം അറിയിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ശ്രീ ഉദ്ധവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ ഗോപിമാരേ!, നിങ്ങൾ സർവ്വവിജയികളും ലോകരാൽ വന്ദിക്കപ്പെടേണ്ടവരുമാണ്. കാരണം നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ പൂർണ്ണമായും പരമപുരുഷനായ വാസുദേവനിൽ അർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ദാനം, വ്രതങ്ങൾ, തപസ്സ്, ഹോമങ്ങൾ, ജപം, വേദപഠനം, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം തുടങ്ങി അനേകം പുണ്യകർമ്മങ്ങളിലൂടെയാണ് കൃഷ്ണനോടുള്ള ഭക്തി കൈവരുന്നത്. എന്നാൽ മുനിമാർക്ക് പോലും ലഭിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഉത്തമശ്ലോകനായ ഭഗവാനോടുള്ള ശുദ്ധഭക്തിയുടെ അത്യുജ്ജ്വലമായ മാതൃക നിങ്ങളുടെ വലിയ ഭാഗ്യം കൊണ്ട് നിങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ വലിയ ഭാഗ്യം കൊണ്ട് മക്കളെയും ഭർത്താവിനെയും ശാരീരിക സുഖങ്ങളെയും വീടിനെയും ഉപേക്ഷിച്ച് നിങ്ങൾ കൃഷ്ണൻ എന്ന പരമപുരുഷനെ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഹേ മഹതികളായ ഗോപികമാരേ!, ഭഗവാനോടുള്ള അചഞ്ചലമായ പ്രേമത്തിന് നിങ്ങൾ അർഹരായിരിക്കുന്നു. വിരഹവേദനയിലും കൃഷ്ണനോടുള്ള നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുക വഴി നിങ്ങൾ എന്നോട് വലിയ കാരുണ്യമാണ് കാണിച്ചിരിക്കുന്നത്. പുണ്യവതികളായ സ്ത്രീകളേ!, നിങ്ങളുടെ യജമാനന്റെ രഹസ്യദാസനായ ഞാൻ നിങ്ങൾക്കായി കൊണ്ടുവന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ സന്ദേശം കേട്ടുകൊള്ളുക.

ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ: നിങ്ങൾ എന്നിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും വേർപെട്ടിട്ടില്ല, കാരണം ഞാൻ സർവ്വചരാചരങ്ങളുടെയും ആത്മാവാണ്. ആകാശം, വായു, അഗ്നി, ജലം, ഭൂമി എന്നീ പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ എല്ലാ വസ്തുക്കളിലും ഇരിക്കുന്നതുപോലെ, ഞാൻ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിലും പ്രാണനിലും ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും ഭൗതിക ഗുണങ്ങളിലും കുടികൊള്ളുന്നു. എന്റെതന്നെ മായാശക്തിയാൽ, ഭൗതിക മൂലകങ്ങളെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ എന്നെ എന്നിൽനിന്നുതന്നെ സൃഷ്ടിക്കുകയും എന്നിൽത്തന്നെ നിലനിർത്തുകയും എന്നിലേക്കുതന്നെ സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനസ്വരൂപമായ ആത്മാവ് ഭൗതികവസ്തുക്കളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. ജാഗ്രത്ത്, സ്വപ്നം, സുഷുപ്തി എന്നീ മൂന്ന് അവസ്ഥകളിലൂടെ നമുക്ക് ആത്മാവിനെ തിരിച്ചറിയാം. ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്ന ഒരാൾ സ്വപ്നം മിഥ്യയാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നതുപോലെ, മനസ്സ് ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളെ ധ്യാനിക്കുന്നു. അതിനാൽ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച് ജാഗരൂകരാകണം. എല്ലാ വേദങ്ങളുടെയും യോഗത്തിന്റെയും സാംഖ്യത്തിന്റെയും തപസ്സിന്റെയും സത്യത്തിന്റെയും അന്തിമലക്ഷ്യം ഇതൊക്കെത്തന്നെയാണെന്ന് പണ്ഡിതന്മാർ പറയുന്നു; നദികളെല്ലാം സമുദ്രത്തിൽ ചെന്നുചേരുന്നതുപോലെ. നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവനായ ഞാൻ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കാൻ കാരണം, എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ ധ്യാനം തീവ്രമാക്കാനും നിങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ എന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കാനുമാണ്. കാമുകൻ ദൂരത്തായിരിക്കുമ്പോൾ, കൂടെയുള്ളപ്പോഴത്തേക്കാൾ അധികമായി ഒരു സ്ത്രീ അവനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും എന്നിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നതിനാലും മറ്റ് ചിന്തകൾ ഇല്ലാത്തതിനാലും നിങ്ങൾ എന്നെ സദാ സ്മരിക്കുന്നു. അതിനാൽ വളരെ വേഗം നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ വീണ്ടും ലഭിക്കും. ചില ഗോപിമാർക്ക് വനത്തിലെ രാസലീലയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, എന്റെ ലീലകളെ ധ്യാനിച്ചത് വഴി അവർക്കും എന്നെ ലഭിച്ചു.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ രാജൻ!, തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണന്റെ ഈ സന്ദേശം കേട്ട് വ്രജസ്ത്രീകൾ സന്തുഷ്ടരായി. ആ വാക്കുകൾ അവരുടെ സ്മരണകളെ ഉണർത്തി. അവർ ഉദ്ധവരോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

ഗോപിമാർ പറഞ്ഞു: യാദവരുടെ ശത്രുവായ കംസനും അനുചരന്മാരും കൊല്ലപ്പെട്ടത് നന്നായി. അച്യുതൻ തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോടും ബന്ധുക്കളോടും ഒപ്പം സന്തോഷമായി കഴിയുന്നതും അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതും ഏറെ സന്തോഷകരം. ഉദ്ധവാ!, കൃഷ്ണൻ ഇപ്പോൾ മഥുരയിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് ഞങ്ങൾക്ക് അവകാശപ്പെട്ട സന്തോഷമാണ് നല്കികൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ആ സ്ത്രീകൾ പുഞ്ചിരിയോടെയും നാണത്തോടെയും അവിടുത്തെ ആരാധിക്കുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് ഞങ്ങൾ കരുതുന്നു. ശ്രീകൃഷ്ണൻ പ്രേമകാര്യങ്ങളിൽ അതിവിദഗ്ദ്ധനാണ്. അവിടുത്തെ സ്ത്രീകളുടെ മനോഹരമായ വാക്കുകളിലും ഭാവങ്ങളിലും അവൻ കുടുങ്ങിപ്പോകാതിരിക്കുമോ? ഹേ ഉദ്ധവാ!, നഗരത്തിലുള്ള ആ സ്ത്രീകളുമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഗോവിന്ദൻ എപ്പോഴെങ്കിലും ഞങ്ങളെ ഓർക്കാറുണ്ടോ? ഈ ഗ്രാമീണപെൺകുട്ടികളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം എപ്പോഴെങ്കിലും സംസാരിക്കാറുണ്ടോ?

താമരയും മുല്ലപ്പൂക്കളും നിറഞ്ഞ, നിലാവുള്ള വൃന്ദാവനത്തിലെ ആ രാത്രികളെ അദ്ദേഹം ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലീലകളെ പുകഴ്ത്തി പാടുമ്പോൾ, കിലുങ്ങുന്ന പാദസരങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ രാസനൃത്തത്തിൽ അവിടുന്ന് ഞങ്ങളോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചിരുന്നല്ലോ. അവൻ ഏൽപ്പിച്ച വിരഹതാപത്താൽ വെന്തുരുകുന്ന ഞങ്ങളെ ആ അംഗസ്പർശത്താൽ പുനർജീവിപ്പിക്കാൻ ആ ദാശാർഹകുലജാതൻ എന്നെങ്കിലും തിരിച്ചുവരുമോ? ഇന്ദ്രൻ മഴമേഘങ്ങളാൽ വനത്തെ പുനർജീവിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ അവൻ ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കുമോ? പക്ഷേ, ശത്രുക്കളെ കൊന്ന് രാജ്യം നേടി രാജകുമാരിമാരെ വിവാഹം കഴിച്ച കൃഷ്ണൻ എന്തിനാണ് ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നത്? സുഹൃത്തുക്കളോടും ബന്ധുക്കളോടും ഒപ്പം അദ്ദേഹം അവിടെ തൃപ്തനാണ്. മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ ലക്ഷ്മീപതിയാണ്. ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും അവിടുന്ന് തനിയെ നേടുന്നു. സ്വയം പൂർണ്ണനായ അദ്ദേഹത്തിന് വനവാസികളായ ഞങ്ങളെക്കൊണ്ട് എന്ത് കാര്യമാണുള്ളത്? ആഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷമെന്ന് പിംഗള എന്ന വേശ്യ പോലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതറിഞ്ഞിട്ടും കൃഷ്ണനെ ലഭിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ഉത്തമശ്ലോകനായ ഭഗവാനുമായുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആർക്ക് കഴിയും? അദ്ദേഹം താല്പര്യം കാണിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും ലക്ഷ്മീദേവി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാറിലെ സ്ഥാനം വിട്ടുപോകുന്നില്ലല്ലോ.

പ്രിയ ഉദ്ധവാ!, കൃഷ്ണൻ സങ്കർഷണനോടൊപ്പം ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ഈ നദികളും കുന്നുകളും വനങ്ങളും പശുക്കളും ഓടക്കുഴൽ വിളിയും എല്ലാം ഞങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചിരുന്നു. ഇതെല്ലാം നന്ദകുമാരനെ ഞങ്ങളെ സദാ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവിക ചിഹ്നങ്ങളുള്ള കൃഷ്ണന്റെ പാദമുദ്രകൾ ഇവിടെ കാണുന്നതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹത്തെ ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നടപ്പും പുഞ്ചിരിയും നോട്ടവും തേൻ പോലെയുള്ള വാക്കുകളും ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം കവരുമ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ അവിടുത്തെ മറക്കാൻ കഴിയും? ഹേ നാഥാ!, ലക്ഷ്മീപതേ!, വ്രജനാഥാ! ദുഃഖം തീർക്കുന്ന ഗോവിന്ദാ!, മുങ്ങിത്താഴുന്ന നിന്റെ ഗോകുലത്തെ ദുഃഖസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ദയവായി നീ കരകയറ്റൂ!

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: രാജൻ! കൃഷ്ണന്റെ സന്ദേശം അവരുടെ വിരഹതാപം ശമിപ്പിച്ചു. ഗോപിമാർ ഉദ്ധവരെ കൃഷ്ണനിൽനിന്ന് ഭിന്നനല്ലെന്ന് കണ്ട് ആരാധിച്ചു. ഉദ്ധവർ മാസങ്ങളോളം അവിടെ താമസിച്ച് കൃഷ്ണലീലകൾ പാടി ഗോപിമാരുടെ ദുഃഖമകറ്റി. അദ്ദേഹം ഗോകുലവാസികൾക്കെല്ലാം സന്തോഷം നൽകി. ഉദ്ധവർ അവിടെ താമസിച്ച നാളുകൾ വ്രജവാസികൾക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലെ തോന്നി. കാരണം അദ്ദേഹം എപ്പോഴും കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് തന്നെയായിരുന്നു സംസാരിച്ചിരുന്നത്. ഹരിയുടെ ആ ദാസൻ വ്രജത്തിലെ നദികളും വനങ്ങളും മലകളും പൂത്തുനിൽക്കുന്ന മരങ്ങളും കണ്ട് വ്രജവാസികളിൽ കൃഷ്ണന്റെ ഓർമ്മകൾ ഉണർത്തിച്ചുകൊണ്ട് അവരെ ആനന്ദിപിച്ചു. കൃഷ്ണനിൽ പൂർണ്ണമായും ലയിച്ചിരിക്കുന്ന ഗോപിമാരെ കണ്ട് ഉദ്ധവർ അത്യന്തം സന്തുഷ്ടനായി. അവരെ ആദരിക്കാനായി അദ്ദേഹം ഇപ്രകാരം പാടി.

ഉദ്ധവൻ പാടി: ഭൂമിയിലെ എല്ലാ മനുഷ്യരിലും വച്ച് ഈ ഗോപികമാർ മാത്രമാണ് തങ്ങളുടെ ജന്മം സഫലമാക്കിയത്. കാരണം അവർ ഗോവിന്ദനിൽ നിഷ്കാമമായ പ്രേമം നേടിയെടുത്തു. മുനിമാരും ഞങ്ങളും കൊതിക്കുന്ന ആ ശുദ്ധപ്രേമം ലഭിച്ചവർക്ക് ഉന്നതനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനായോ ബ്രഹ്മാവായോ ജനിച്ചിട്ട് എന്ത് കാര്യം? കാട്ടിൽ അലഞ്ഞുനടക്കുന്ന, ആചാരമൊന്നുമറിയാത്ത ഈ സാധാരണ സ്ത്രീകൾ പരമാത്മാവായ കൃഷ്ണനിൽ ഇത്രയും ശുദ്ധപ്രേമം നേടിയത് അത്ഭുതംതന്നെ! മരുന്നിന്റെ ഗുണമറിയാതെ കഴിച്ചാലും അത് ഫലം നൽകുന്നതുപോലെ, ഭഗവാൻ തന്റെ ഭക്തരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു. രാസലീലയിൽ ഭഗവാൻ ഗോപിമാരെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. ലക്ഷ്മിദേവിക്കോ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ സുന്ദരിമാർക്കോ ലഭിക്കാത്ത മഹാഭാഗ്യമാണത്. ഭൗതിക ലോകത്തെ സുന്ദരിമാരുടെ കാര്യം പിന്നെ പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. വേദങ്ങളിലൂടെ തിരയേണ്ട കൃഷ്ണന്റെ പാദാരവിന്ദങ്ങളെ അഭയം പ്രാപിക്കാൻ ഈ ഗോപികമാർ തങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മാരെയും മക്കളെയും കുടുംബത്തെയും ഉപേക്ഷിച്ചു. വ്രജത്തിലെ ഒരു ചെടിയോ വള്ളിയോ പുല്ലോ ആയി ജനിക്കാൻ എനിക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടാകട്ടെ; കാരണം ഈ ഗോപിമാരുടെ പാദധൂളി ഏൽക്കാൻ അപ്പോൾ എനിക്ക് കഴിയും. ബ്രഹ്മാവിനും ലക്ഷ്മിദേവിക്കും യോഗികൾക്കും മനസ്സിൽ മാത്രം ധ്യാനിക്കാൻ കഴിയുന്ന ആ പാദങ്ങൾ രാസനൃത്തവേളയിൽ ഭഗവാൻ ഗോപിമാരുടെ മാറിൽ വച്ചു. ആ പാദങ്ങളെ ആലിംഗനം ചെയ്തതോടെ അവരുടെ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും നീങ്ങി. നന്ദഗോപരുടെ വ്രജത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ പാദധൂളിയെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദിക്കുന്നു. അവർ കൃഷ്ണന്റെ കീർത്തനങ്ങൾ പാടുമ്പോൾ ആ ശബ്ദം മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, ഉദ്ധവർ പിന്നീട് ഗോപിമാരോടും നന്ദഗോപരോടും യശോദയോടും യാത്ര ചോദിച്ചു. അദ്ദേഹം തന്റെ രഥത്തിൽ കയറി. ഉദ്ധവർ പോകാറായപ്പോൾ നന്ദഗോപരും മറ്റുള്ളവരും പൂജാദ്രവ്യങ്ങളുമായി വന്നു. കണ്ണീരോടെ അവർ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

നന്ദഗോപരും മറ്റ് ഗോപാലന്മാരും പറഞ്ഞു: ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും കൃഷ്ണന്റെ പാദാരവിന്ദങ്ങളിൽ അഭയം തേടട്ടെ!. ഞങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ എപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാമങ്ങൾ ജപിക്കട്ടെ!. ഞങ്ങളുടെ ശരീരം എപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തെ വന്ദിക്കട്ടെ!. കർമ്മഫലമനുസരിച്ച് ഞങ്ങൾ എവിടെ അലഞ്ഞാലും ഞങ്ങളുടെ പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ കൃഷ്ണനോടുള്ള പ്രേമം ഞങ്ങൾക്ക് നൽകട്ടെ!.

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: ഇപ്രകാരം വ്രജവാസികളാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട ഉദ്ധവർ കൃഷ്ണനാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന മഥുരയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഭഗവാനെ വന്ദിച്ച ശേഷം ഉദ്ധവർ വ്രജവാസികളുടെ അപാരമായ ഭക്തിയെക്കുറിച്ച് കൃഷ്ണനോട് വിവരിച്ചു. വസുദേവർക്കും ബലരാമനും ഉഗ്രസേന മഹാരാജാവിനും അദ്ദേഹം ഇത് വിവരിച്ചു നൽകുകയും താൻ കൊണ്ടുവന്ന സമ്മാനങ്ങൾ അവർക്ക് നൽകുകയും ചെയ്തു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിയേഴാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>

10:46 ഉദ്ധവരുടെ വൃന്ദാവനസന്ദർശനം

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Thu, 22 Jan 2026 17:51:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 46

ഉദ്ധവരുടെ വൃന്ദാവനസന്ദർശനം

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ രാജൻ!, ഇനി ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത് മഹാനായ ഉദ്ധവരുടെ വൃന്ദാവനസന്ദർശനത്തെ കുറിച്ചാണ്. വൃഷ്ണിവംശത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉപദേശകനും, ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തും, ബൃഹസ്പതിയുടെ നേരിട്ടുള്ള ശിഷ്യനുമായിരുന്നു അത്യന്തം ബുദ്ധിമാനായ ഉദ്ധവർ. ശരണാഗതരായവരുടെ ദുഃഖം അകറ്റുന്ന ഭഗവാൻ ഹരി, ഒരിക്കൽ തന്റെ പരമഭക്തനും പ്രിയമിത്രവുമായ ഉദ്ധവരുടെ കൈകൾ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്തു.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഹേ! സൗമ്യനായ ഉദ്ധവാ!, നീ വ്രജഭൂമിയിലേക്ക് പോയി ഞങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ സുഖവിവരങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചുവരുക. എന്നിൽനിന്നുള്ള വേർപാടിൽ ദുഃഖിക്കുന്ന ഗോപികമാർക്ക് എന്റെ സന്ദേശം നൽകി അവരുടെ സങ്കടങ്ങൾ അകറ്റുക. ആ ഗോപികമാരുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും എന്നിൽ ലയിച്ചിരിക്കുകയാണ്, അവരുടെ ജീവൻതന്നെ എനിക്കായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടതാണ്. എനിക്കുവേണ്ടി അവർ തങ്ങളുടെ ശരീരം, ലൗകിക സുഖങ്ങൾ, പരലോകസുഖത്തിനായുള്ള മതപരമായ കടമകൾ എന്നിവയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ മാത്രമാണ് അവരുടെ ആത്മാവും മറ്റെല്ലാവും. എനിക്കുവേണ്ടി സകല ലൗകിക ധർമ്മങ്ങളും വെടിഞ്ഞ അത്തരം ഭക്തരെ ഞാൻ പ്രത്യേകം സംരക്ഷിക്കുന്നു. പ്രിയ ഉദ്ധവാ!, ഗോകുലത്തിലെ ആ സ്ത്രീകൾക്ക് ഞാൻ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്. അതിനാൽ, ദൂരെയുള്ള എന്നെ അവർ ഓർക്കുമ്പോൾ വേർപാടിന്റെ ആകുലതയാൽ അവർ തളർന്നുപോകുന്നു. ഞാൻ മടങ്ങിവരുമെന്ന എന്റെ വാഗ്ദാനത്തിൽ വിശ്വസിച്ചു മാത്രമാണ്, എന്നിൽ പൂർണ്ണമായും അർപ്പിതരായ ആ ഗോപികമാർ എങ്ങനെയൊക്കെയോ തങ്ങളുടെ ജീവൻ നിലനിർത്തുന്നത്.

ശുകദേവസ്വാമി പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, ഭഗവാന്റെ നിർദ്ദേശം കേട്ട ഉദ്ധവർ ആ സന്ദേശം ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കുകയും തേരിലേറി നന്ദഗോകുലത്തിലേക്ക് തിരിക്കുകയും ചെയ്തു. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്ന നേരത്താണ് ഉദ്ധവർ നന്ദമഹാരാജാവിന്റെ ഗോശാലയിൽ എത്തിയത്. മടങ്ങിവരുന്ന പശുക്കളും മറ്റ് മൃഗങ്ങളും തങ്ങളുടെ കുളമ്പുകൾ കൊണ്ട് പൊടിപടലങ്ങൾ ഉയർത്തിയതിനാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ രഥം ആരുടെയും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതെ കടന്നുപോയി. മദമിളകിയ കാളകൾ പശുക്കൾക്കായി പരസ്പരം പോരടിക്കുന്ന ശബ്ദത്താലും, അകിട് നിറഞ്ഞ പശുക്കൾ തങ്ങളുടെ കിടാങ്ങളെ വിളിക്കുന്ന കരച്ചിലിനാലും, പാൽ കറക്കുന്നതിന്റെയും വെളുത്ത പശുക്കിടാങ്ങൾ തുള്ളിച്ചാടുന്നതിന്റെയും ശബ്ദത്താലും ഗോകുലം മുഖരിതമായിരുന്നു. ഓടക്കുഴൽ വിളിയുടെ മാറ്റൊലിയും, സുന്ദരമായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയ ഗോപന്മാരും ഗോപികമാരും കൃഷ്ണബലരാമന്മാരുടെ മംഗളകരമായ ലീലകൾ പാടുന്നതും അവിടെ മാറ്റുകൂട്ടി. അഗ്നിഹോത്രം, സൂര്യൻ, അതിഥികൾ, പശുക്കൾ, ബ്രാഹ്മണർ, പിതൃക്കൾ, ദേവന്മാർ എന്നിവരെ ആരാധിക്കാനുള്ള വിഭവങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ഗോപാലകരുടെ വീടുകൾ അതീവ മനോഹരമായിരുന്നു. നാനാഭാഗത്തും പൂത്തുലഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന വനങ്ങളും, പക്ഷികളുടെ കളകൂജനങ്ങളും, വണ്ടുകളുടെ മൂളലും, ഹംസങ്ങളും കാറണ്ഡവപക്ഷികളും താമരക്കൂട്ടങ്ങളും നിറഞ്ഞ തടാകങ്ങളും ആ പ്രദേശത്തെ സുന്ദരമാക്കി.

ഉദ്ധവർ നന്ദമഹാരാജാവിന്റെ ഭവനത്തിൽ എത്തിയ ഉടനെ നന്ദൻ അദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിക്കാനായി മുന്നോട്ടുവന്നു. ഗോപരാജാവ് അദ്ദേഹത്തെ അതീവസന്തോഷത്തോടെ ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും ഭഗവാൻ വാസുദേവനിൽ നിന്ന് അഭിന്നനായി കണ്ട് ആരാധിക്കുകയും ചെയ്തു. ഉദ്ധവർ ഭക്ഷണം കഴിച്ചതിനും സഖമായി ശയ്യയിൽ ഇരുന്നതിനും ശേഷം, പാദപൂജയാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്ഷീണമകറ്റിയ നന്ദമഹാരാജാവ് ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചു.

നന്ദമഹാരാജാവ് പറഞ്ഞു: അത്യന്തം ഭാഗ്യവാനായ ഉദ്ധവാ1, ശൂരസേനന്റെ പുത്രൻ (വസുദേവർ) ഇപ്പോൾ ബന്ധവിമുക്തനായി തന്റെ മക്കളോടും ബന്ധുക്കളോടും ഒപ്പം സുഖമായിരിക്കുന്നുണ്ടോ? സ്വന്തം പാപങ്ങൾ നിമിത്തം പാപിയായ കംസനും അവന്റെ സഹോദരന്മാരും കൊല്ലപ്പെട്ടു. അവൻ എപ്പോഴും സാധുക്കളും ധർമ്മിഷ്ഠരുമായ യാദവരെ വെറുത്തിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ ഞങ്ങളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? അവന്റെ അമ്മയെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും ഗുണകാംക്ഷികളെയും ഒക്കെ അവൻ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? അവൻ അധിപനായ ഈ വ്രജഭൂമിയെയും ഗോപാലകരെയും പശുക്കളെയും വൃന്ദാവനത്തെയും ഗോവർദ്ധന പർവ്വതത്തെയും അവൻ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? തന്റെ കുടുംബത്തെ കാണാൻ ഗോവിന്ദൻ ഒരിക്കലെങ്കിലും മടങ്ങിവരുമോ? അവൻ വരികയാണെങ്കിൽ, സുന്ദരമായി പുഞ്ചിച്ച ആ മുഖം ഞങ്ങൾക്ക് ഒന്നുകൂടി കാണാമായിരുന്നു. കാട്ടുതീയിൽ നിന്നും കൊടുങ്കാറ്റിൽ നിന്നും മഴയിൽ നിന്നും കാളരൂപിയായ അസുരനിൽ നിന്നും സർപ്പത്തിൽ നിന്നും - മറികടക്കാൻ ആവാത്ത ഇത്തരം മാരകമായ അപകടങ്ങളിൽ നിന്നുമെല്ലാം ആ മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണനാണ് ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചത്. ഹേ ഉദ്ധവാ!, കൃഷ്ണൻ ചെയ്ത അത്ഭുതപ്രവൃത്തികളും, അവന്റെ ലീലാവിലാസങ്ങളോടുകൂടിയ കടാക്ഷങ്ങളും, പുഞ്ചിരിയും, വാക്കുകളും ഒക്കെ ഓർക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ലൗകികമായ സകല കാര്യങ്ങളും ഞങ്ങൾ മറന്നുപോകുന്നു.

മുകുന്ദൻ തന്റെ പാദപദ്മങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച നദികളും കുന്നുകളും വനങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആ ലീലാരംഗങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും അവനിൽ ലയിക്കുകയാണ്. ഗർഗ്ഗമുനി പണ്ട് പ്രവചിച്ചതുപോലെ, ദേവന്മാരുടെ ഏതോ വലിയ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ ഈ ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ച ഉന്നതരായ രണ്ട് ദേവന്മാരായിരിക്കണം ഈ കൃഷ്ണനും ബലരാമനും എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും, പതിനായിരം ആനകളുടെ കരുത്തുള്ള കംസനെയും, ചാണൂരൻ, മുഷ്ടികൻ മുതലായ ഗുസ്തിക്കാരെയും, കുവലയാപീഡം എന്ന ആനയെയും ഒക്കെ, ഒരു സിംഹം ചെറിയ മൃഗങ്ങളെ എന്നപോലെ, നിഷ്പ്രയാസം കൊന്നുതള്ളാൻ കൃഷ്ണബലരാമന്മാർക്ക് കഴിഞ്ഞല്ലോ. ഒരു ഗജരാജൻ ഒരു വടി ഒടിക്കുന്ന അത്രയും ലാഘവത്തോടെ, മൂന്ന് താലം നീളമുള്ള കൂറ്റൻ വില്ല് കൃഷ്ണൻ ഒടിച്ചു. ഒരു കൈ കൊണ്ട് ഏഴു ദിവസം അവൻ ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇവിടെ വൃന്ദാവനത്തിൽവച്ച്, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും തോൽപ്പിച്ച പ്രലംബൻ, ധേനുകൻ, അരിഷ്ടൻ, തൃണാവർത്തൻ, ബകൻ തുടങ്ങിയ അസുരന്മാരെ കൃഷ്ണബലരാമന്മാർ വളരെ എളുപ്പത്തിൽ വധിച്ചു.

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണനെ വീണ്ടും വീണ്ടും തീവ്രമായി ഓർത്തുകൊണ്ട്, ഭഗവാനിൽ പൂർണ്ണമായും ലയിച്ച മനസ്സോടുകൂടിയ നന്ദമഹാരാജാവ്, തന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആധിക്യത്താൽ നിശബ്ദനായിപ്പോയി. തന്റെ മകന്റെ ലീലകളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ യശോദ മാതാവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുകയും വാത്സല്യം കൊണ്ട് സ്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് പാൽ ചുരുക്കുകയും ചെയ്തു. നന്ദനും യശോദയും പരമപുരുഷനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനോട് പുലർത്തുന്ന ഈ പരമമായ സ്നേഹം നേരിട്ട് കണ്ട ഉദ്ധവർ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ നന്ദമഹാരാജാവിനോട് സംസാരിച്ചു.

ശ്രീ ഉദ്ധവർ പറഞ്ഞു: ആദരണീയനായ നന്ദമഹാരാജാവേ!, സർവ്വ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ജഗദ്ഗുരുവായ നാരായണഭഗവാനോട് ഇത്രയും വലിയ അനുരാഗം വളർത്തിയെടുത്ത നിങ്ങളും യശോദ മാതാവുമാണ് തീർച്ചയായും ഈ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രശംസനീയരായ വ്യക്തികൾ. ഈ രണ്ട് പ്രഭുക്കളായ മുകുന്ദനും ബലരാമനും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാരണകേന്ദ്രങ്ങളാണ്. അവർ സകല ജീവികളുടെയും ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ച് അവരുടെ ബോധത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. അവർ ആദിപുരുഷന്മാരാണ്. മരണസമയത്ത് ഒരു നിമിഷം മാത്രം അവനിൽ മനസ്സ് അർപ്പിക്കുന്ന ഏതൊരാളും, അശുദ്ധമായ അവസ്ഥയിലാണെങ്കിൽപോലും, സകലപാപങ്ങളും എരിച്ചുകളഞ്ഞ് സൂര്യനെപ്പോലെ തേജസ്സുള്ള ശുദ്ധമായ ആത്മരൂപത്തിൽ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു. എല്ലാറ്റിന്റെയും ആത്മാവും സകല അസ്തിത്വത്തിന്റെയും കാരണഭൂതനും, മനുഷ്യാകൃതി പൂണ്ട മഹാത്മാവുമായ ആ നാരായണഭഗവാന് നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അസാധാരണമായ പ്രേമഭക്തിയോടെ സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. ഇനി നിങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടതായി എന്ത് പുണ്യകർമ്മമാണുള്ളത്?

ഭക്തവത്സലനായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ വൈകാതെ തന്നെ വ്രജത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരും. യാദവരുടെ ശത്രുവായ കംസനെ മല്ലയുദ്ധത്തിൽ വധിച്ച കൃഷ്ണൻ, ഇനി നിങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങിവരുമെന്ന തന്റെ വാഗ്ദാനം തീർച്ചയായും പാലിക്കും. അത്യന്തം ഭാഗ്യവാന്മാരായ നിങ്ങൾ ദുഃഖിക്കരുത്. നിങ്ങൾക്ക് വൈകാതെ തന്നെ കൃഷ്ണനെ കാണാൻ സാധിക്കും. വിറകിൽ അഗ്നി ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ഹൃദയങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നു. അവന് പ്രത്യേകം പ്രിയപ്പെട്ടവരോ വെറുക്കപ്പെട്ടവരോ ആയിട്ട് ആരുംതന്നെ ഇല്ല, ഉയർന്നവരോ താഴ്ന്നവരോ ഇല്ല. എങ്കിലും അവൻ ആരോടും ഉദാസീനനുമല്ല. അവൻ ബഹുമാനിക്കപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും മറ്റുള്ളവർക്കെല്ലാം ബഹുമാനം നൽകുന്നു. അവന് മാതാവോ പിതാവോ ഭാര്യയോ മക്കളോ ബന്ധുക്കളോ ഇല്ല. അവന് ആരും ബന്ധുക്കളല്ല, ആരും അപരിചിതരുമല്ല. അവന് ഭൗതികമായ ശരീരമോ ജനനമോ ഇല്ല. ഭൗതികമായ സത്വ-രജ-തമോ ഗുണങ്ങൾക്ക് അതീതനാണെങ്കിലും, ഭഗവാൻ തന്റെ ലീലയ്ക്കായി അവയുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. ജനനമില്ലാത്ത ആ പരമപുരുഷൻ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സൃഷ്ടിസ്ഥിതിസംഹാരങ്ങൾക്കായി ഈ പ്രകൃതി ഗുണങ്ങളെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഭൂമി ചുറ്റുന്നതായി തോന്നുന്നതുപോലെ, അഹങ്കാരത്താൽ ബാധിക്കപ്പെട്ട ഒരാൾ മനസ്സ് പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ താനാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന് കരുതുന്നു. ശ്രീകൃഷ്ണൻ നിങ്ങളുടെ മകൻ മാത്രമല്ല. അവൻ എല്ലാവരുടെയും പുത്രനും ആത്മാവും പിതാവും മാതാവുമാണ്. അച്യുതനിൽനിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി ഒന്നുംതന്നെ നിലനിൽക്കുന്നില്ല - കേൾക്കുന്നതോ കാണുന്നതോ ആയ ഒന്നും, ഭൂതവർത്തമാനകാലങ്ങളിൽ ഉള്ളതോ അല്ലാത്തതോ ആയ ഒന്നും, ചലിക്കുന്നതോ ചലിക്കാത്തതോ ആയ ഒന്നും, വലുതോ ചെറുതോ ആയ ഒന്നും അവനില്ലാതെയില്ല. അവൻ തന്നെയാണ് എല്ലാം, കാരണം അവൻ പരമാത്മാവാണ്.

ഉദ്ധവർ നന്ദനോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ രാത്രി അവസാനിച്ചു. ഗോകുലത്തിലെ സ്ത്രീകൾ ഉറക്കമുണർന്ന് വിളക്കുകൾ തെളിയിച്ച് തങ്ങളുടെ ഗൃഹദൈവങ്ങളെ ആരാധിച്ചു. ശേഷം അവർ തൈര് കടയാൻ ആരംഭിച്ചു. തൈര് കടയുന്ന കയറുകളിൽ വലിക്കുമ്പോൾ, വളകളണിഞ്ഞ ആ സ്ത്രീകളുടെ കൈകളിലെ ആഭരണങ്ങൾ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ശോഭിച്ചു. അവരുടെ അരഞ്ഞാണങ്ങളും മാലകളും ചലിച്ചു. കുങ്കുമം അണിഞ്ഞ അവരുടെ മുഖങ്ങൾ കമ്മലുകളുടെ തിളക്കം കവിളുകളിൽ തട്ടി പ്രകാശിച്ചു. താമരക്കണ്ണനായ കൃഷ്ണന്റെ മഹിമകൾ വ്രജസ്ത്രീകൾ ഉറക്കെ പാടിയപ്പോൾ, ആ ഗാനങ്ങൾ തൈര് കടയുന്ന ശബ്ദവുമായി ചേർന്ന് ആകാശത്തോളമുയരുകയും സകലദിക്കുകളിലുമുള്ള അശുഭങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുകയും ചെയ്തു.

സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, നന്ദമഹാരാജാവിന്റെ വീട്ടുവാതിൽക്കൽ ഒരു സ്വർണ്ണരഥം നിൽക്കുന്നത് വ്രജവാസികൾ കണ്ടു. "ഇത് ആരുടേതാണ്?" അവർ ചോദിച്ചു. "ഒരുപക്ഷേ അക്രൂരൻ മടങ്ങിവന്നതായിരിക്കും - താമരക്കണ്ണനായ കൃഷ്ണനെ മഥുരയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി കംസന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റിയ അതേ അക്രൂരൻ. "അവന്റെ സേവനത്തിൽ സംതൃപ്തനായിരുന്ന തന്റെ യജമാനന് ബലി അർപ്പിക്കാൻ അവൻ നമ്മുടെ മാംസം ഉപയോഗിക്കുമോ?" സ്ത്രീകൾ ഇപ്രകാരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, പ്രഭാതകൃത്യങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് ഉദ്ധവർ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം പതിനാറാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>

10:45 കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഗുരുപുത്രനെ രക്ഷിക്കുന്നു

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Tue, 20 Jan 2026 14:00:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 45

കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഗുരുപുത്രനെ രക്ഷിക്കുന്നു

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ പരീക്ഷിത്ത് രാജൻ!, തന്റെ മാതാപിതാക്കൾ തന്റെ ഐശ്വര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കിത്തുടങ്ങിയെന്നറിഞ്ഞ ഭഗവാൻ, അത് ഇപ്പോൾ സംഭവിക്കാൻ പാടില്ല എന്ന് നിശ്ചയിച്ചു. അതിനാൽ അവിടുന്ന് ഭക്തരെപ്പോലും വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന തന്റെ യോഗമായയെ വിന്യസിച്ചു. സാത്വതവംശജരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ ജ്യേഷ്ഠനോടൊപ്പം മാതാപിതാക്കളെ സമീപിച്ചു. വിനീതനായി തലകുനിച്ചും, "എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മേ", "എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛാ" എന്ന് ആദരവോടെ അഭിസംബോധന ചെയ്തും അവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: അച്ഛാ!, അമ്മേ!, നിങ്ങളുടെ മക്കളായ ഞങ്ങളെ ഓർത്ത് നിങ്ങൾ രണ്ടാളും എപ്പോഴും ഉത്കണ്ഠാകുലരായിരുന്നു. അതിനാൽ ഞങ്ങളുടെ കുട്ടിക്കാലമോ കൗമാരമോ യൗവനമോ ഒന്നും നിങ്ങൾക്ക് ആസ്വദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വിധിയാൽ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട ഞങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ കൂടെ താമസിക്കുവാനോ, കുട്ടികൾക്ക് മാതാപിതാക്കളിൽനിന്നും ലഭിക്കുന്ന സ്നേഹലാളനകൾ ആസ്വദിക്കുവാനോ സാധിച്ചില്ല. ശരീരം കൊണ്ട് ഒരാൾക്ക് ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും കൈവരിക്കാൻ കഴിയും. ആ ശരീരത്തിന് ജന്മം നൽകുന്നതും അതിനെ പോഷിപ്പിക്കുന്നതും എല്ലാം മാതാപിതാക്കളാണ്. അതിനാൽ നൂറുവർഷം പൂർണ്ണമായി സേവിച്ചാലും ഒരു മനുഷ്യനും തന്റെ മാതാപിതാക്കളോടുള്ള കടം വീട്ടാൻ കഴിയില്ല.

കഴിവുണ്ടായിട്ടും തന്റെ ശാരീരിക വിഭവങ്ങളും സമ്പത്തും ഉപയോഗിച്ച് മാതാപിതാക്കളെ സംരക്ഷിക്കാത്ത മക്കൾ, മരണശേഷം സ്വന്തം മാംസം ഭക്ഷിക്കാൻ നിർബന്ധിതനാകുന്നു. പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളെയോ, പതിവ്രതയായ ഭാര്യയെയോ, കൊച്ചു കുട്ടിയെയോ, ആത്മീയ ഗുരുവിനെയോ സംരക്ഷിക്കാത്തവൻ, അല്ലെങ്കിൽ കർമ്മം കൊണ്ടുള്ള ഒരു ബ്രാഹ്മണനെയോ അഭയം ചോദിച്ചു വരുന്നവരെയോ അവഗണിക്കുന്നവൻ, ശ്വസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽകൂടി മരിച്ചവനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കംസനെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയത്താൽ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും അസ്വസ്ഥമായിരുന്നതിനാൽ നിങ്ങളെ ശരിയായി ആദരിക്കാൻ കഴിയാതെ ഞങ്ങൾ ഇത്രനാളും പാഴാക്കി. പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛാ, അമ്മേ, നിങ്ങളെ സേവിക്കാൻ കഴിയാത്തതിന് ദയവായി ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കൂ. ഞങ്ങൾ സ്വതന്ത്രരായിരുന്നില്ല, ക്രൂരനായ കംസനാൽ ഞങ്ങൾ ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടുകയായിരുന്നു.

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: രാജാവേ!, തന്റെ ആന്തരികമായ മായാശക്തിയാൽ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട പ്രപഞ്ചനാഥനായ ഹരിയുടെ വാക്കുകളിൽ മോഹിതരായ മാതാപിതാക്കൾ സന്തോഷത്തോടെ അവിടുത്തെ മടിയിലിരുത്തി ആലിംഗനം ചെയ്തു. ഭഗവാന്റെ മേൽ കണ്ണുനീർ വർഷിച്ചുകൊണ്ട്, സ്നേഹപാശത്താൽ ബന്ധിതരായ ആ മാതാപിതാക്കൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. രാജാവേ!, അവർ വികാരാധീനരാവുകയും അവരുടെ തൊണ്ട ഇടറുകയും ചെയ്തു. ഇപ്രകാരം മാതാപിതാക്കളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചതിനുശേഷം, ദേവകീപുത്രനായി അവതരിച്ച ഭഗവാൻ തന്റെ മാതാമഹനായ ഉഗ്രസേനനെ യദുക്കളുടെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്തു.

ഭഗവാൻ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു: മഹാരാജാവേ!, ഞങ്ങൾ അങ്ങയുടെ പ്രജകളാണ്, അതിനാൽ ദയവായി ഞങ്ങളോട് ആജ്ഞാപിച്ചാലും. യയാതിയുടെ ശാപം കാരണം യദു വംശജർക്ക് രാജസിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അങ്ങയുടെ അനുയായിയായി ഞാൻ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ, സകല ദേവന്മാരും മറ്റ് ഉന്നത വ്യക്തികളും ആദരവോടുകൂടി അങ്ങേക്ക് ഉപഹാരങ്ങൾ അർപ്പിക്കാൻ വരും. അങ്ങനെയെങ്കിൽ മനുഷ്യരാജാക്കന്മാരുടെ കാര്യം പറയേണ്ടതുണ്ടോ?.

രാജാവേ!, അതിനുശേഷം, കംസനെ ഭയന്ന് വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് പലായനം ചെയ്തിരുന്ന തന്റെ അടുത്ത കുടുംബാംഗങ്ങളെയും മറ്റ് ബന്ധുക്കളെയും ഒക്കെ ഭഗവാൻ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. യദുക്കൾ, വൃഷ്ണികൾ, അന്ധകന്മാർ, മധുക്കൾ, ദാശാർഹന്മാർ, കുകുരന്മാർ തുടങ്ങിയ വംശജരെ അവിടുന്ന് ഉചിതമായ ബഹുമതികളോടെ സ്വീകരിച്ചു. അന്യദേശങ്ങളിൽ താമസിച്ചു മടുത്ത അവരെ അവിടുന്ന് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് പ്രപഞ്ചസ്രഷ്ടാവായ കൃഷ്ണൻ അവരെ അവരുടെ വീടുകളിൽ പുനരധിവസിപ്പിക്കുകയും വിലപ്പെട്ട സമ്മാനങ്ങൾ നൽകി സന്തോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. രാമകൃഷ്ണന്മാരാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട അവർ തങ്ങളുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും സഫലമായതായി അനുഭവിച്ചു. അങ്ങനെ അവർ കുടുംബത്തോടൊപ്പം വീട്ടിൽ വസിച്ച് പൂർണ്ണമായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും സാന്നിധ്യം കാരണം അവർക്ക് ഭൗതിക ജീവിതത്തിന്റെ ദുരിതങ്ങൾ ഒന്നുംതന്നെ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. സ്നേഹനിധികളായ ആ ഭക്തർക്ക് കാരുണ്യം നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി തൂകുന്ന മുകുന്ദന്റെ പ്രസന്നമായ താമരമുഖം എല്ലാ ദിവസവും ദർശിക്കുവാനും കഴിഞ്ഞു.

നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രായം ചെന്നവർ പോലും മുകുന്ദന്റെ താമരമുഖമാകുന്ന അമൃത് നിരന്തരം പാനം ചെയ്തുകൊണ്ട് യുവത്വവും ശക്തിയും ഓജസ്സും ഉള്ളവരായി കാണപ്പെട്ടു. അനന്തരം, ഹേ പരീക്ഷിത്ത് മഹാരാജാവേ!, ദേവകീപുത്രനായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ബലരാമനോടൊപ്പം നന്ദമഹാരാജാവിനെ സമീപിച്ചു. അവർ അദ്ദേഹത്തെ ആലിംഗനം ചെയ്തുകൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു. : അച്ഛാ!, അങ്ങും യശോദാമ്മയുംചേർന്ന് ഞങ്ങളെ അത്രയധികം വാത്സല്യത്തോടെ പരിപാലിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു!. തീർച്ചയായും, മാതാപിതാക്കൾ സ്വന്തം ജീവനേക്കാൾ ഉപരിയായി മക്കളെ സ്നേഹിക്കുന്നു. തങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്ത ബന്ധുക്കളാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട കുട്ടികളെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ സംരക്ഷിക്കുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥ മാതാപിതാക്കൾ. പ്രിയപ്പെട്ട പിതാവേ!, ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ വ്രജത്തിലേക്ക് മടങ്ങുക. നമ്മുടെ വേർപാടിൽ ദുഃഖിക്കുന്ന കുറെ ബന്ധുക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും കണ്ടാലുടൻ ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ കാണാൻ വരും.

നന്ദമഹാരാജാവിനെയും വ്രജത്തിലെ മറ്റാൾക്കാരെയും ഇപ്രകാരം ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അച്യുതനായ ഭഗവാൻ അവർക്ക് വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും വീട്ടുപകരണങ്ങളും മറ്റും സമ്മാനമായി നൽകി ആദരിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സ്നേഹത്താൽ വിവശനായ നന്ദമഹാരാജാവ് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവരെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം ഗോപന്മാരോടൊപ്പം വ്രജത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

രാജാവേ!, അതിനുശേഷം ശൂരസേനപുത്രനായ വസുദേവൻ തന്റെ രണ്ട് പുത്രന്മാരുടെയും ഉപനയനസംസ്കാരം നിർവഹിക്കുന്നതിനായി പുരോഹിതനെയും മറ്റ് ബ്രാഹ്മണരെയും ഏർപ്പാട് ചെയ്തു. ബ്രാഹ്മണരെ ആരാധിച്ചും അവർക്ക് നല്ല ആഭരണങ്ങളും പശുക്കളെയും നൽകിയും വസുദേവൻ അവരെ ആദരിച്ചു. സ്വർണ്ണമാലകളും പൂമാലകളും അണിഞ്ഞ പശുക്കളെയാണ് അദ്ദേഹം ദാനം ചെയ്തത്. കൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും ജനനസമയത്ത് താൻ മനസ്സുകൊണ്ട് ദാനം ചെയ്ത പശുക്കളെക്കുറിച്ച് വസുദേവൻ ഓർത്തു. കംസൻ അപഹരിച്ചിരുന്ന ആ പശുക്കളെ വീണ്ടെടുത്ത് വസുദേവൻ ഇപ്പോൾ ദാനമായി നൽകി. ഉപനയനത്തിലൂടെ ദ്വിജത്വം നേടിയ ഭഗവാൻമാർ യദുക്കളുടെ ആത്മീയ ഗുരുവായ ഗർഗ്ഗമുനിയിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മചര്യം സ്വീകരിച്ചു.

തങ്ങളുടെ സഹജമായ ജ്ഞാനത്തെ മനുഷ്യസഹജമായ പ്രവർത്തനങ്ങളാൽ മറച്ചുവെച്ച്, സകല ജ്ഞാനശാഖകളുടെയും ഉറവിടവും സർവ്വജ്ഞന്മാരുമായ ആ പ്രപഞ്ചനാഥന്മാർ കുറച്ചുനാൾ ഒരു ഗുരുകുലത്തിൽ വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അങ്ങനെ അവർ അവന്തി നഗരത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന കാശി സ്വദേശിയായ സാന്ദീപനി മുനിയെ സമീപിച്ചു. അപ്രതീക്ഷിതമായി ലഭിച്ച ഈ രണ്ട് ശിഷ്യന്മാരെ സാന്ദീപനിമഹർഷി വളരെയധികം ബഹുമാനിച്ചു. ഭഗവാനെ സേവിക്കുന്ന ഭക്തിയോടെ അദ്ദേഹത്തെ സേവിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരു ഗുരുവിനെ എങ്ങനെ ആരാധിക്കണം എന്നതിന് രാമകൃഷ്ണന്മാർ ലോകത്തിന് ഉത്തമമായ മാതൃക കാണിച്ചുകൊടുത്തു. ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനായ സാന്ദീപനിമുനി അവരുടെ വിനയത്തിൽ സംതൃപ്തനായി. അദ്ദേഹം അവർക്ക് ആറ് അംഗങ്ങളോടും ഉപനിഷത്തുകളോടും കൂടിയ വേദങ്ങൾ മുഴുവൻ പഠിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം അവർക്ക് ധനുർവേദം അതിന്റെ രഹസ്യങ്ങളോടൊപ്പം പഠിപ്പിച്ചു. കൂടാതെ ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾ, തർക്കശാസ്ത്രം, രാഷ്ട്രതന്ത്രം എന്നിവയും അഭ്യസിപ്പിച്ചു.

രാജാവേ!, സകല വിദ്യകളുടെയും ഉത്ഭവസ്ഥാനമായ കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ഓരോ വിഷയവും ഒരിക്കൽ കേട്ടപ്പോൾത്തന്നെ അവകൾ ഗ്രഹിച്ചുതുടങ്ങി. അങ്ങനെ അറുപത്തിനാല് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവർ അറുപത്തിനാല് കലകൾ അഭ്യസിച്ചു. അതിനുശേഷം അവർ ഗുരുദക്ഷിണ നൽകി ഗുരുവിനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. മഹാരാജാവേ!, വിദ്വാനായ സാന്ദീപനി മുനി ഭഗവാൻമാരുടെ മഹിമയേറിയ ഗുണങ്ങളെയും അമാനുഷിക ബുദ്ധിയെയും കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. തുടർന്ന് തന്റെ പത്നിയുമായി ആലോചിച്ച ശേഷം, പ്രഭാസതീർത്ഥത്തിലെ കടലിൽ മരിച്ചുപോയ തന്റെ മകനെ തിരികെ വേണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു. "അങ്ങനെയാകട്ടെ" എന്ന് പറഞ്ഞ് അമിതപരാക്രമികളായ ആ വീരന്മാർ ഉടൻതന്നെ രഥത്തിലേറി പ്രഭാസത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെയെത്തിയ അവർ കടൽത്തീരത്ത് കുറച്ചുനേരം ഇരുന്നു. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ സമുദ്രദേവൻ അവരെ പരമാത്മാവായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പൂജാദ്രവ്യങ്ങളുമായി സമീപിച്ചു.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ സമുദ്രദേവനോട് പറഞ്ഞു: "നിന്റെ വലിയ തിരമാലകളാൽ നീ ഇവിടുന്ന് തട്ടിയെടുത്ത എന്റെ ഗുരുവിന്റെ മകനെ ഉടൻ ഹാജരാക്കുക."

സമുദ്രം മറുപടി പറഞ്ഞു: "കൃഷ്ണാ, അവനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത് ഞാനല്ല. ശംഖിന്റെ രൂപത്തിൽ വെള്ളത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന പഞ്ചജൻ എന്ന ഒരു അസുരനാണ്."

അവൻ കുട്ടിയെ കൊണ്ടുപോയി എന്ന് കേട്ടതും കൃഷ്ണൻ കടലിലിറങ്ങി പഞ്ചജനെ കണ്ടെത്തി വധിച്ചു. എന്നാൽ ആ അസുരന്റെ വയറ്റിൽ കുട്ടിയെ കണ്ടെടുക്കാൻ ഭഗവാന് കഴിഞ്ഞില്ല.ആ അസുരന്റെ ശരീരത്തിൽനിന്ന് ഉണ്ടായ പാഞ്ചജന്യം എന്ന ശംഖുമായി ഭഗവാൻ രഥത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. തുടർന്ന് തന്തിരുവടി യമരാജന്റെ തലസ്ഥാനമായ സംയമനിയിലേക്ക് പോയി. അവിടെയെത്തി ശംഖനാദം മുഴക്കിയപ്പോൾ യമധർമ്മൻ ഉടൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഭഗവാനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചതിനുശേഷം യമരാജൻ ചോദിച്ചു: "ഭഗവാനേ!, സാധാരണ മനുഷ്യരെപ്പോലെ അഭിനയിക്കുന്ന അങ്ങേയ്ക്കായി ഞാൻ എന്തുവേണം?"

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "സ്വന്തം കർമ്മഫലത്താൽ എന്റെ ഗുരുപുത്രൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ ആജ്ഞയനുസരിച്ച് ആ കുട്ടിയെ ഉടൻ എനിക്ക് വിട്ടുതരിക."

യമരാജൻ "അപ്രകാരം തന്നെ" എന്ന് പറഞ്ഞ് ഗുരുപുത്രനെ കൊണ്ടുവന്നു. അവർ ആ കുട്ടിയെ ഗുരുവിന് സമർപ്പിക്കുകയും മറ്റൊരു വരം കൂടി ചോദിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

ഗുരു പറഞ്ഞു: "മക്കളേ!, ഒരു ശിഷ്യൻ ഗുരുവിന് നൽകേണ്ട കടമകൾ നിങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും നിറവേറ്റിക്കഴിഞ്ഞു. നിങ്ങളെപ്പോലുള്ള ശിഷ്യന്മാരുള്ളപ്പോൾ ഒരു ഗുരുവിന് മറ്റെന്ത് ആഗ്രഹമാണുണ്ടാവുക?". "വീരന്മാരേ!, ഇനി നിങ്ങൾ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുക. നിങ്ങളുടെ കീർത്തി ഈ ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കട്ടെ!, വേദമന്ത്രങ്ങൾ ഈ ജന്മത്തിലും അടുത്ത ജന്മത്തിലും നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ എന്നും പുതുമയോടെ നിലനിൽക്കട്ടെ!."

രാജാവേ!, അങ്ങനെ, ഗുരുവിന്റെ അനുവാദം വാങ്ങി അവർ വായുവേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു രഥത്തിൽ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. കുറെ ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും കണ്ടപ്പോൾ നഗരവാസികൾ സന്തോഷിച്ചു. നഷ്ടപ്പെട്ട സമ്പത്ത് തിരികെ ലഭിച്ച ഒരാളെപ്പോലെ അവർക്ക് ആനന്ദം തോന്നി.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിയഞ്ചാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>

10:44 കംസവധം

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Sat, 17 Jan 2026 00:56:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 44

കംസവധം

ശുക്രദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, തങ്ങളോട് മല്ലയുദ്ധം ചെയ്യണമെന്ന ചാണൂരന്റെയും മുഷ്ടികന്റെയും ആവശ്യവും അതിലൂടെയുണ്ടായ വെല്ലുവിളികളും ഭഗവാൻ സ്വീകരിച്ചു. അവിടുന്ന് ചാണൂരനോടും, ബലരാമൻ മുഷ്ടികനോടും എതിരിടാൻ തയ്യാറായി. പരസ്പരം കൈകൾ കോർത്തും കാലുകൾ പൂട്ടിയും, വിജയത്തിനായി കൊതിക്കുന്ന ആ എതിരാളികൾ ശക്തമായി പോരാടി. അവർ മുഷ്ടികൊണ്ട് മുഷ്ടിയിലും, മുട്ടുകൾകൊണ്ട് മുട്ടുകളിലും, തലകൊണ്ട് തലയിലും, നെഞ്ചുകൊണ്ട് നെഞ്ചിലും അടിച്ചു. ഓരോ പോരാളിയും തൻ്റെ എതിരാളിയെ വട്ടത്തിൽ വലിച്ചിഴച്ചും, തള്ളിയും, ചതച്ചും, താഴെയിട്ടും, മുന്നിലും പിന്നിലും ഓടിയും പൊരുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പരസ്പരം ശക്തിയോടെ ഉയർത്തുകയും ചുമക്കുകയും, തള്ളിമാറ്റുകയും അമർത്തിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്, ആ പോരാളികൾ വിജയത്തിലുള്ള വലിയ ആവേശം കാരണം സ്വന്തം ശരീരത്തെപ്പോലും മുറിപ്പെടുത്തി.

എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവേ!, ഈ മത്സരം നീതിയുക്തമായ ഒന്നല്ലെന്ന് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ സ്ത്രീകളും മനസ്സിലാക്കി. ശക്തരും ദുർബലരും തമ്മിലുള്ള ഈ മത്സരം അധർമ്മമാണെന്ന് അവർ വിലയിരുത്തി. അവർ കരുണയാൽ അങ്ങേയറ്റം ഉത്കണ്ഠാകുലരായി. അവർ അഖാഡയ്ക്ക് ചുറ്റും കൂട്ടംകൂടി നിന്ന് പരസ്പരം ഇപ്രകാരം സംസാരിച്ചു.

സ്ത്രീകൾ പറഞ്ഞു: കഷ്ടം! ഈ രാജസദസ്സിലെ അംഗങ്ങൾ എത്ര വലിയ അധർമ്മമാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്! ശക്തരും ദുർബലരും തമ്മിലുള്ള ഈ പോരാട്ടം രാജാവ് നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ, അവരും അത് കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ ശക്തമായ അവയവങ്ങളും പർവ്വതതുല്യമായ ശരീരവുമുള്ള ഈ രണ്ട് ഗുസ്തിക്കാരും, അതികോമളമായ അവയവങ്ങളുള്ള പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത ഈ രണ്ട് ബാലന്മാരും തമ്മിൽ എന്ത് താരതമ്യമാണുള്ളത്? ഈ സദസ്സിൽ തീർച്ചയായും ധർമ്മനിയമങ്ങൾ ലംഘിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അധർമ്മം തഴച്ചുവളരുന്ന ഒരിടത്ത് ഒരു നിമിഷം പോലും ആരും നിൽക്കാൻ പാടുള്ളതല്ല. പങ്കെടുക്കുന്നവർ അധർമ്മം പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ ബുദ്ധിമാനായ ഒരാൾ സദസ്സിൽ പ്രവേശിക്കരുത്. അഥവാ അത്തരമൊരു സദസ്സിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ട് സത്യം പറയാതിരിക്കുകയോ, കള്ളം പറയുകയോ, അറിവില്ലായ്മ നടിക്കുകയോ ചെയ്താൽ അയാൾ തീർച്ചയായും പാപത്തിന് അർഹനാകുകതന്നെ ചെയ്യും. തൻ്റെ ശത്രുവിന് ചുറ്റും പായുന്ന കൃഷ്ണൻ്റെ താമരമുഖം നോക്കൂ! കഠിനമായ പോരാട്ടം മൂലമുണ്ടായ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ നിറഞ്ഞ ആ മുഖം മഞ്ഞുതുള്ളികൾ വീണ താമര പോലെ ശോഭിക്കുന്നു. മുഷ്ടികനോടുള്ള ദേഷ്യംകൊണ്ട് ചെമ്പുനിറമായ കണ്ണുകളോടും, ചിരിയും പോരാട്ടത്തിലെ ഏകാഗ്രതയും കൊണ്ട് സൗന്ദര്യം വർദ്ധിച്ചതുമായ ഭഗവാൻ ബലരാമൻ്റെ മുഖം നിങ്ങൾ കാണുന്നില്ലേ?

വ്രജഭൂമി എത്രയോ പുണ്യഭൂമിയാണ്! അവിടെ ആദിപുരുഷനായ ഭഗവാൻ മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച് തൻ്റെ ലീലകൾ ആടി നടക്കുന്നു. അതിമനോഹരമായ വനമാലകൾ അണിഞ്ഞ്, ശിവനും ലക്ഷ്മിദേവിയും പാദങ്ങളിൽ വന്ദിക്കുന്ന അവിടുന്ന്, ബലരാമനോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിക്കുമ്പോൾ പുല്ലാങ്കുഴൽ വായിക്കുന്നു. ഗോപികമാർ എന്ത് തപസ്സായിരിക്കും ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവുക! സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ സത്തയായ, മറ്റൊന്നിനോടും ഉപമിക്കാനാവാത്ത കൃഷ്ണരൂപമാകുന്ന അമൃതിനെ അവർ തങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് എപ്പോഴും പാനം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ രൂപം സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെയും പ്രശസ്തിയുടെയും ഐശ്വര്യത്തിൻ്റെയും ഏക വാസസ്ഥാനമാണ്. അത് സ്വയം പൂർണ്ണവും എന്നും പുതുമയുള്ളതും അത്യപൂർവ്വവുമാണ്.

വ്രജത്തിലെ സ്ത്രീകൾ സ്ത്രീകളിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും ഭാഗ്യവതികളാണ്. കാരണം, അവരുടെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും കൃഷ്ണനിൽ അർപ്പിതമാണ്. പശുക്കളെ കറക്കുമ്പോഴും, ധാന്യം പാറ്റുമ്പോഴും, വെണ്ണ കടയുമ്പോഴും, ചാണകം ശേഖരിക്കുമ്പോഴും, ഊഞ്ഞാലാടുമ്പോഴും, കരയുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കുമ്പോഴും, മുറ്റമടിക്കുമ്പോഴും എല്ലാം അവർ കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ചുതന്നെ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവരുടെ ഉന്നതമായ കൃഷ്ണപ്രേമം കാരണം അവർക്ക് ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം താനേ ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. രാവിലെ കൃഷ്ണൻ പശുക്കളുമായി വ്രജം വിട്ടുപോകുമ്പോഴോ വൈകുന്നേരം തിരിച്ചുവരുമ്പോഴോ അവിടുന്ന് പുല്ലാങ്കുഴൽ വായിക്കുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ, ആ പെൺകുട്ടികൾ അവിടുത്തെ കാണാനായി വേഗത്തിൽ വീടിനു പുറത്തേക്ക് വരുന്നു. വഴിയിലൂടെ നടന്നുപോകുന്ന അവിടുത്തെയും, തങ്ങളെ കാരുണ്യത്തോടെ നോക്കുന്ന ആ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖവും കാണാൻ അവർ ഒട്ടേറെ പുണ്യങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകണം.

ശുക്രദേവൻ തുടർന്നു: രാജൻ!, ആ സ്ത്രീകൾ ഇപ്രകാരം സംസാരിക്കവേ, യോഗേശ്വരനായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ തൻ്റെ എതിരാളിയെ കൊല്ലാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഭഗവാന്മാരോടുള്ള സ്നേഹം കാരണം, സ്ത്രീകളുടെ ഭയാനകമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവരുടെ മാതാപിതാക്കളായ ദേവകിയും വസുദേവരും ദുഃഖിതരായി. തങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരുടെ ശക്തി അറിയാതെ അവർ വിലപിച്ചു. ഭഗവാൻ ബലരാമനും മുഷ്ടികനും, അനേകം ഗുസ്തി വിദ്യകൾ പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കൃഷ്ണനും എതിരാളിയും പൊരുതിയതുപോലെ തന്നെ പോരാടി. ഭഗവാൻ്റെ അവയവങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കഠിനമായ പ്രഹരങ്ങൾ ചാണൂരൻ്റെ മേൽ ഇടിമിന്നൽ പോലെ പതിച്ചു. അത് അവൻ്റെ ശരീരത്തിൻ്റെ ഓരോ ഭാഗത്തെയും തകർക്കുകയും അവനെ കൂടുതൽ വേദനയിലേക്കും തളർച്ചയിലേക്കും നയിക്കുകയും ചെയ്തു. രോഷാകുലനായ ചാണൂരൻ ഒരു പരുന്തിൻ്റെ വേഗതയിൽ ഭഗവാൻ വാസുദേവനെ ആക്രമിക്കുകയും തൻ്റെ രണ്ട് മുഷ്ടികൾ കൊണ്ട് അവിടുത്തെ നെഞ്ചിൽ അടിക്കുകയും ചെയ്തു. പൂമാലകൊണ്ട് അടിയേറ്റ ഒരു ആനയെപ്പോലെ, ആ അസുരൻ്റെ ശക്തമായ പ്രഹരങ്ങളാൽ ഒട്ടും കുലുങ്ങാതെ, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ചാണൂരനെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു വട്ടം കറക്കി നിലത്തടിച്ചു. വസ്ത്രങ്ങളും മുടിയും മാലയും ചിതറി, ആ ഗുസ്തിക്കാരൻ ഒരു വലിയ ഉത്സവസ്ഥംഭം വീഴുന്നതുപോലെ ചത്തു വീണു.

അതുപോലെതന്നെ, മുഷ്ടികനാകട്ടെ ഭഗവാൻ ബലദേവന്റെ മുഷ്ടികൊണ്ടുള്ള അടിയേൽക്കുകയും ഉടൻതന്നെ കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാൻ്റെ കൈപ്പത്തി കൊണ്ടുള്ള ശക്തമായ പ്രഹരമേറ്റ് ആ അസുരൻ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുകയും രക്തം ഛർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. കാറ്റത്തു ഇളകിവീണ ഒരു മരം പോലെ ഒടുവിൽ അവൻ ജീവനില്ലാതെ നിലംപതിച്ചു.

അടുത്തതായി കൂടൻ എന്ന ഗുസ്തിക്കാരനെ നേരിട്ടപ്പോൾ, പോരാളികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ബലരാമൻ തൻ്റെ ഇടതുകൈ കൊണ്ട് അവനെ നിസ്സാരമായി അടിച്ചുകൊന്നു. പിന്നീട് കൃഷ്ണൻ ശലൻ്റെ തല ചവിട്ടിപ്പൊട്ടിക്കുകയും തോശലനെ രണ്ടായി വലിച്ചുകീറുകയും ചെയ്തു. രണ്ടുപേരും മരിച്ചുവീണു. ചാണൂരൻ, മുഷ്ടികൻ, കൂടൻ, ശലൻ, തോശലൻ എന്നിവർ കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ ബാക്കിയുള്ള ഗുസ്തിക്കാർ തങ്ങളുടെ ജീവനും കൊണ്ട് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

രാജാവേ!, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും തങ്ങളുടെ ഗോപാലസുഹൃത്തുക്കളെ കൂടെക്കൂട്ടി. സംഗീത ഉപകരണങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ അവരുടെ കാൽച്ചിലങ്കകൾ കിലുങ്ങവേ ഭഗവാന്മാർ നൃത്തം ചെയ്യുകയും വിനോദങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്തു. കംസൻ ഒഴികെ എല്ലാവരും കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ചെയ്ത ഈ അത്ഭുതകൃത്യത്തിൽ സന്തോഷിച്ചു. ശ്രേഷ്ഠരായ ബ്രാഹ്മണരും സാധുക്കളും "അതിഗംഭീരം! അതിഗംഭീരം!" എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. തൻ്റെ മികച്ച ഗുസ്തിക്കാരെല്ലാം കൊല്ലപ്പെടുകയോ ഓടിപ്പോകുകയോ ചെയ്തത് കണ്ട ഭോജരാജാവ്, തൻ്റെ സന്തോഷത്തിനായി ഒരുക്കിയിരുന്ന സംഗീതപരിപാടികൾ നിർത്തിവെച്ചു കൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

കംസൻ പറഞ്ഞു: വസുദേവൻ്റെ ദുഷ്ടന്മാരായ ഈ രണ്ട് പുത്രന്മാരെയും നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുക! ഗോപാലകരുടെ സ്വത്തുക്കൾ മുഴുവൻ കണ്ടുകെട്ടുകയും ആ വിഡ്ഢിയായ നന്ദനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുക!. ഏറ്റവും വലിയ ദുഷ്ടനായ ആ വസുദേവനെ ഇല്ലാതാക്കുക!. എൻ്റെ ശത്രുക്കളുടെ പക്ഷംചേർന്ന എൻ്റെ പിതാവ് ഉഗ്രസേനനെയും അയാളുടെ അനുയായികളെയും കൊല്ലുക!

കംസൻ ഇപ്രകാരം ധിക്കാരത്തോടെ സംസാരിക്കവേ, അച്യുതനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ അതിയായ ദേഷ്യത്തോടെ രാജവേദിയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ ചാടിക്കയറി. മൃത്യുരൂപത്തിൽ വരുന്ന കൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ, കംസൻ വേഗത്തിൽ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് വാളും പരിചയും കയ്യിലെടുത്തു. വാളും കൈയിലേന്തി കംസൻ ആകാശത്തിലെ പരുന്തിനെപ്പോലെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും വേഗത്തിൽ നീങ്ങി. എന്നാൽ ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ, അപ്രതിരോധ്യമായ ശക്തിയുള്ള കൃഷ്ണൻ ആ അസുരനെ ബലമായി പിടികൂടി. കംസനെ മുടിക്കെട്ടിൽ പിടിച്ചു വലിക്കുകയും കിരീടം തട്ടിത്തെറിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് ഭഗവാൻ അവനെ ഉയർന്ന വേദിയിൽ നിന്ന് ഗുസ്തിക്കളത്തിലേക്ക് എടുത്തെറിഞ്ഞു. വീഴ്ചയുടെ ആഘാതത്തിൽ കംസൻ മരണമടഞ്ഞു. തുടർന്ന് പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ മുഴുവൻ ആധാരമായ ഭഗവാൻ അവൻ്റെ മേൽ ചാടിവീണു. സിംഹം ചത്ത ആനയെ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നതുപോലെ, ഭഗവാൻ കംസൻ്റെ ശവശരീരം എല്ലാവരും കാൺകെ നിലത്തുകൂടി വലിച്ചിഴച്ചു. രാജാവേ!, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ജനങ്ങളെല്ലാം "ഹാ! കഷ്ടം!" എന്ന് നിലവിളിച്ചു.

ഭഗവാൻ തന്നെ കൊല്ലുമെന്ന ചിന്ത കംസനെ എപ്പോഴും വേട്ടയാടിയിരുന്നു. അതിനാൽ കുടിക്കുമ്പോഴും, ഉണ്ണുമ്പോഴും, നടക്കുമ്പോഴും, ഉറങ്ങുമ്പോഴും, ശ്വസിക്കുമ്പോഴും ഒക്കെ സുദർശനചക്രമേന്തിയ ഭഗവാൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടിരുന്നു. അങ്ങനെ കംസൻ ഭഗവാൻ്റേതിന് തുല്യമായ രൂപം പ്രാപിക്കുക എന്ന അപൂർവ്വ വരം നേടി. കംസൻ്റെ എട്ട് അനുജന്മാർ, കങ്കൻ്റെയും നാഗ്രോധകൻ്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ, തങ്ങളുടെ സഹോദരൻ്റെ മരണത്തിന് പകരം വീട്ടാൻ ദേഷ്യത്തോടെ ഭഗവാനെ ആക്രമിച്ചു. അവർ ഭഗവാന്മാരെ അടിക്കാൻ വേഗത്തിൽ ഓടിവന്നപ്പോൾ, സിംഹം മറ്റു മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലുന്നതുപോലെ രോഹിണിപുത്രനായ ബലരാമൻ തൻ്റെ ഗദകൊണ്ട് അവരെ വധിച്ചു. ആകാശത്ത് ദുന്ദുഭികൾ മുഴങ്ങി. ബ്രഹ്മാവും ശിവനും മറ്റ് ദേവന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ ഭഗവാന് മേൽ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. അവർ സ്തുതിഗീതങ്ങൾ പാടുകയും അവരുടെ പത്നിമാർ നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.

എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവേ!, കംസൻ്റെയും സഹോദരന്മാരുടെയും പത്നിമാർ തങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മാരുടെ മരണത്തിൽ ദുഃഖിതരായി, കണ്ണീരോടെ തലയിലടിച്ചു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടുവന്നു. വീരചരമം പ്രാപിച്ച തങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മാരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആ സ്ത്രീകൾ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു.

സ്ത്രീകൾ നിലവിളിച്ചു: ഹാ നാഥാ! പ്രിയപ്പെട്ടവനേ! ധർമ്മം അറിയുന്നവനേ! അശരണരുടെ സംരക്ഷകനേ! അങ്ങ് വധിക്കപ്പെട്ടതോടെ ഞങ്ങളും ഞങ്ങളുടെ കുടുംബവും മക്കളും എല്ലാം നശിച്ചിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യരിലെ മഹാവിരാടായ അങ്ങയെ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ, ഈ നഗരം അതിൻ്റെ എല്ലാ സൗന്ദര്യവും ഐശ്വര്യവും ആഘോഷങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ട് ശൂന്യമായിരിക്കുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ടവനേ!, നിരപരാധികളായ ജീവികളോട് അങ്ങ് ചെയ്ത ക്രൂരത കാരണമാണ് അങ്ങേക്ക് ഈ അവസ്ഥ വന്നത്. മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിക്കുന്നവർക്ക് എങ്ങനെ സന്തോഷം ലഭിക്കാനാണ്? ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനാണ് ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവികളുടെയും ജനനത്തിനും മരണത്തിനും കാരണം. അവിടുത്തെ ബഹുമാനിക്കാത്തവർക്ക് ഒരിക്കലും സന്തോഷമായി കഴിയാനാവില്ല.

ശുക്രദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജകുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകളെ ആശ്വസിപ്പിച്ച ശേഷം, ലോകരക്ഷകനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ കംസനുള്ള അന്ത്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ഏർപ്പാട് ചെയ്തു. പിന്നീട് കൃഷ്ണനും ബലരാമനും തങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളെ ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുകയും, അവരുടെ പാദങ്ങളിൽ തലതൊട്ട് വന്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും പ്രപഞ്ചനാഥന്മാരാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ദേവകിക്കും വസുദേവർക്കും കൈകൾ കൂപ്പി നിൽക്കാൻ മാത്രമേ കഴിഞ്ഞുള്ളു. ഒരുതരം ഭയം തോന്നിയതിനാൽ അവർ തങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരെ ആലിംഗനം ചെയ്തില്ല.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പതിനാലാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>

10:43 കൃഷ്ണൻ കുവലയാപീഡം എന്ന ആനയെ വധിക്കുന്നു

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Fri, 16 Jan 2026 01:23:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 43

കൃഷ്ണൻ കുവലയാപീഡം എന്ന ആനയെ വധിക്കുന്നു

ശ്രീശുകബ്രഹ്മർഷി പറഞ്ഞു: ശത്രുനാശകനായ ഹേ പരീക്ഷിത്തേ!, ആവശ്യമായ എല്ലാ ശുദ്ധീകരണ കർമ്മങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, ശ്രീകൃഷ്ണനും ബലരാമനും മല്ലയുദ്ധക്കളത്തിൽ നിന്നുള്ള ദുന്ദുഭികളുടെ നാദം കേട്ടു. അവിടെ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് കാണാനായി അവർ അങ്ങോട്ട് പുറപ്പെട്ടു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ രംഗവേദിയുടെ പ്രവേശന കവാടത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, പാപ്പാൻ്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം തന്റെ വഴി തടഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കുവലയാപീഡം എന്ന ആനയെ കണ്ടു. തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ മുറുക്കിക്കെട്ടിയും ചുരുളൻ മുടിക്കെട്ടുകൾ ഒതുക്കിവെച്ചും, മേഘഗർജ്ജനം പോലെ ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ആ ആനപ്പപ്പാനോട് സംസാരിച്ചു.

ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഹേ പാപ്പാനേ!, ഉടൻ വഴിമാറി ഞങ്ങളെ കടന്നുപോകാൻ അനുവദിക്കൂ! അല്ലാത്തപക്ഷം ഇന്നുതന്നെ നിന്നെയും നിന്റെ ആനയെയും ഞാൻ യമപുരിക്കയക്കും!

ഭഗവനുയർത്തിയ ആ ഭീഷണി കേട്ട ആനപ്പപ്പാൻ കോപിഷ്ഠനായി. കാലനും മൃത്യുവിനും യമരാജനും തുല്യമായി തോന്നിച്ച തന്റെ ആനയെ അയാൾ കൃഷ്ണനെ ആക്രമിക്കാനായി പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഗജരാജൻ കൃഷ്ണന് നേരെ കുതിച്ചെത്തുകയും തന്റെ തുമ്പിക്കൈകൊണ്ട് അവിടുത്തെ ബലമായി പിടിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അവിടെനിന്ന് വഴുതിമാറുകയും ആനയ്ക്ക് ഒരു പ്രഹരം നൽകി അതിന്റെ കാലുകൾക്കിടയിൽ മറയുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാൻ കേശവനെ കാണാൻ കഴിയാത്തതിൽ പ്രകോപിതനായ ആന, തന്റെ ഘ്രാണശക്തി ഉപയോഗിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ തിരഞ്ഞു. കുവലയാപീഡം വീണ്ടും ഭഗവാനെ തുമ്പിക്കൈ കൊണ്ട് പിടികൂടിയെങ്കിലും, ഭഗവാൻ അതിൽ നിന്നും സ്വയം മോചിതനായി. തുടർന്ന് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ശക്തനായ കുവലയാപീഡത്തിന്റെ വാലിൽ പിടിച്ചു. ഗരുഡൻ ഒരു പാമ്പിനെ വലിച്ചിഴക്കുന്നതുപോലെ ഇരുപത്തിയഞ്ച് വില്ല് ദൂരത്തോളം അവിടുന്ന് ആ ആനയെ തന്റെ ലീലകളാടിക്കൊണ്ട് വലിച്ചിഴച്ചു.

അച്യുതൻ വാലിൽ പിടിച്ചു വലിക്കുമ്പോൾ, ആന ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും കുതറി മാറാൻ ശ്രമിക്കുണ്ടായിരുന്നു. പശുക്കിടാവിനെ വാലിൽ പിടിച്ചു വലിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചുബാലനെപ്പോലെ ഭഗവാൻ ആനയുടെ നീക്കങ്ങൾക്ക് വിപരീത ദിശയിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നീട് കൃഷ്ണൻ ആനയുടെ മുന്നിലെത്തി അതിനെ അടിക്കുകയും ഓടിമാറുകയും ചെയ്തു. കുവലയാപീഡം ഭഗവാനെ പിന്തുടർന്നു, ഓരോ ചുവടിലും അദ്ദേഹത്തെ സ്പർശിക്കാൻ ആ ആന ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ ആനയെ കബളിപ്പിക്കുകയും അതിനെ തട്ടിവീഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ അങ്ങുമിങ്ങും വെട്ടിച്ചുമാറുന്നതിനിടയിൽ ലീലയാടിക്കൊണ്ട് നിലത്തു വീഴുകയും പെട്ടെന്നുതന്നെ എഴുന്നേൽക്കുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ താഴെ വീണുവെന്ന് കരുതിയ ആന തന്റെ കൊമ്പുകൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ കുത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കൊമ്പുകൾ മണ്ണിലാണ് ആഴ്ന്നത്.

തന്റെ കരുത്ത് പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ കുവലയാപീഡം നിരാശയാൽ പ്രകോപിതനായി. എന്നാൽ പാപ്പാന്മാർ അതിനെ വീണ്ടും പ്രേരിപ്പിക്കുകയും അത് കൃഷ്ണന് നേരെ അതിശക്തമായി കുതിക്കുകയും ചെയ്തു. മധുസൂദനനായ ഭഗവാൻ ആക്രമിച്ചു വന്ന ആനയെ നേരിട്ടു. ഒരു കൈകൊണ്ട് അതിന്റെ തുമ്പിക്കൈയിൽ പിടിച്ച കൃഷ്ണൻ അതിനെ നിലത്തടിച്ചു. ഒരു സിംഹത്തെപ്പോലെ അനായാസമായി ഭഗവാൻ ഹരി ആനയുടെ മുകളിൽ കയറി അതിന്റെ കൊമ്പ് പിഴുതെടുത്തു. ആ കൊമ്പ് കൊണ്ട് ആനയെയും അതിന്റെ പാപ്പാന്മാരെയും അദ്ദേഹം വധിച്ചു.

ചത്തുവീണ ആനയെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ച്, പിഴുതെടുത്ത ആനക്കൊമ്പും കൈയിലേന്തി കൃഷ്ണൻ മല്ലയുദ്ധക്കളത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. തോളിൽ വെച്ചിരുന്ന കൊമ്പും, ശരീരത്തിൽ തളിക്കപ്പെട്ട ആനയുടെ രക്തത്തുള്ളികളും, വിയർപ്പുതുള്ളികൾ നിറഞ്ഞ താമരപ്പൂവ് പോലുള്ള മുഖവും ചേർന്ന് ഭഗവാൻ അതീവ സുന്ദരനായി ശോഭിച്ചു.

പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവേ!, ആനക്കൊമ്പുകൾ ആയുധമാക്കി ഭഗവാൻ ബലദേവനും ജനാർദ്ദനനും ഗോപബാലന്മാരോടൊപ്പം രംഗവേദിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. ജ്യേഷ്ഠനോടൊപ്പം പ്രവേശിച്ച കൃഷ്ണനെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന വിവിധ ജനവിഭാഗങ്ങൾ പല രീതിയിലാണ് ദർശിച്ചത്. മല്ലന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ ഇടിമിന്നലായും, മഥുരയിലെ പുരുഷന്മാർ പുരുഷോത്തമനായും, സ്ത്രീകൾ സാക്ഷാൽ കാമദേവനായും, ഗോപാലന്മാർ തങ്ങളുടെ ബന്ധുവായും കണ്ടു. ദുഷ്ടരായ ഭരണാധികാരികൾ ശിക്ഷകനായും, മാതാപിതാക്കൾ തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞായും, ഭോജരാജാവായ കംസൻ തന്റെ മൃത്യുവായും കൃഷ്ണനെ കണ്ടു. അറിവില്ലാത്തവർ ഭഗവാൻ്റെ വിശ്വരൂപമായും, യോഗികൾ പരമസത്യമായും, വൃഷ്ണികൾ തങ്ങളുടെ പരമദൈവമായും അദ്ദേഹത്തെ ദർശിച്ചു.

കുലവയാപീഡം കൊല്ലപ്പെട്ടതും അതുപോലെ, രാമകൃഷ്ണന്മാർ അജയ്യരാണെന്നും കണ്ട കംസൻ അതീവ ഉത്കണ്ഠാകുലനായി. വിവിധ ആഭരണങ്ങളും മാലകളും വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച ആ രണ്ടു പരാക്രമശാലികൾ, വേഷമിട്ട രണ്ട് നടന്മാരെപ്പോലെ രംഗവേദിയിൽ പ്രശോഭിച്ചു. തങ്ങളുടെ തേജസ്സുകൊണ്ട് അവർ കാണികളുടെ മനസ്സിനെ കീഴടക്കി. രാജാവേ!, ആ ദേശത്തെ പൗരന്മാരും ദൂരദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് വന്നവരും ആ രണ്ട് പരമപുരുഷന്മാരെ നോക്കിനിന്നു. സന്തോഷാധിക്യത്താൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ വിടരുകയും മുഖങ്ങൾ വികസിക്കുകയും ചെയ്തു. തൃപ്തി വരാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും അവർ ഭഗവാൻ്റെ മുഖം കണ്ടു ആസ്വദിച്ചു. ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും പാനം ചെയ്യുന്നതായും, നാവുകൊണ്ട് രുചിക്കുന്നതായും, മൂക്കുകൊണ്ട് മണക്കുന്നതായും, കൈകൾ കൊണ്ട് ആശ്ലേഷിക്കുന്നതായും തോന്നി. ഭഗവാന്റെ സൗന്ദര്യം, സ്വഭാവം, വശ്യത, വീര്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അവർ പരസ്പരം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ജനങ്ങൾ പറഞ്ഞു: വസുദേവരുടെ ഭവനത്തിൽ വന്ന് ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് അവതരിച്ച പരമപുരുഷനായ നാരായണന്റെ അംശങ്ങളാണ് ഈ രണ്ട് ബാലന്മാരും. കൃഷ്ണൻ ദേവകിയിൽ ജനിച്ച് ഗോകുലത്തിൽ വളർന്നവനാണ്. നന്ദഗോപരുടെ വീട്ടിൽ ഇത്രയും കാലം ഒളിവിൽ കഴിഞ്ഞാണ് ഇവൻ വളർന്നത്. പൂതനയെയും തൃണാവർത്തനെയും ഇവൻ വധിച്ചു, മരുത് മരങ്ങളെ പിഴുതെറിഞ്ഞു, ശംഖചൂഡൻ, കേശി, ധേനുകൻ തുടങ്ങിയ അസുരന്മാരെയും കൊന്നു. കാട്ടുതീയിൽ നിന്നും ഇവൻ പശുക്കളെയും ഗോപാലന്മാരെയും രക്ഷിച്ചു, കാളിയനെ ദമിപ്പിച്ചു. ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഒരു കൈകൊണ്ട് ഒരാഴ്ചയോളം താങ്ങിനിർത്തി ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം ശമിപ്പിക്കുകയും ഗോകുലവാസികളെ മഴയിൽ നിന്നും കാറ്റിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.

പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞ ആ മുഖം ദർശിക്കുന്നതിലൂടെ ഗോപികമാർ തങ്ങളുടെ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും മറന്ന് പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു. ഇവന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ യദുവംശം അത്യന്തം പ്രശസ്തമാകുമെന്നും ഐശ്വര്യവും കീർത്തിയും ശക്തിയും കൈവരിക്കുമെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. ഈ ജ്യേഷ്ഠൻ, ബലരാമൻ എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളുടെയും അധിപനാണ്. പ്രലംബൻ, വത്സകൻ, ബകൻ തുടങ്ങിയ അസുരന്മാരെ വധിച്ചത് ഇദ്ദേഹമാണ്.

ജനങ്ങൾ ഇപ്രകാരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടുനിൽക്കെ വാദ്യമേളങ്ങൾ മുഴങ്ങി. ആ സമയം, ചാണൂരൻ എന്ന മല്ലൻ കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും അഭിസംബോധന ചെയ്തു. ചാണൂരൻ പറഞ്ഞു: നന്ദകുമാരാ!, ഹേ രാമാ!, നിങ്ങളിരുവരും ധീരന്മാരാൽ ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്നവരും മല്ലയുദ്ധത്തിൽ നൈപുണ്യമുള്ളവരുമാണല്ലോ. നിങ്ങളുടെ വീര്യത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞ് രാജാവ് നിങ്ങളെ നേരിട്ട് കാണാനായി ഇങ്ങോട്ട് വിളിപ്പിച്ചതാണ്. രാജാവിനെ തന്റെ ചിന്തകൊണ്ടും പ്രവൃത്തികൊണ്ടും വാക്കുകൊണ്ടും സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പ്രജകൾക്ക് ഭാഗ്യം സിദ്ധിക്കും. അല്ലാത്തവർക്ക് വിപരീതഫലമായിരിക്കും ലഭിക്കുക. ഗോപബാലന്മാർ കാടുകളിൽ പശുക്കളെ മേയ്ക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും സന്തോഷവാന്മാരാണെന്നും അവർ പരസ്പരം മല്ലയുദ്ധം ചെയ്യാറുണ്ടെന്നും എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്നതാണല്ലോ. അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് രാജാവിന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാം. രാജാവ് എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും പ്രതിനിധിയായതിനാൽ അത് എല്ലാവരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കും.

ഇതുകേട്ട ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, മല്ലയുദ്ധത്തെ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും ആ വെല്ലുവിളിയെ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് സമയത്തിനും സന്ദർഭത്തിനും അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ മറുപടി നൽകി. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ വനവാസികളാണെങ്കിലും ഭോജരാജാവിന്റെ പ്രജകളാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഞങ്ങൾ നിറവേറ്റേണ്ടതുണ്ട്. അത്തരം പെരുമാറ്റം ഞങ്ങൾക്ക് വലിയ ഗുണം ചെയ്യും. ഞങ്ങൾ കൊച്ചു കുട്ടികളാണ്, അതുകൊണ്ട് തുല്യശക്തിയുള്ളവരുമായി മാത്രമേ മത്സരിക്കാവൂ. സദസ്സിലെ മാന്യവ്യക്തികൾക്ക് അധർമ്മമെന്ന് തോന്നാത്തവിധം വേണം മല്ലയുദ്ധം നടക്കാൻ.

അത് കേട്ട ചാണൂരൻ പറഞ്ഞു: നീയോ ബലരാമനോ വെറും കുട്ടികളല്ല. ആയിരം ആനകളുടെ കരുത്തുള്ള ആനയെ വെറും ലീലകളാടി കൊന്നവരാണ് നിങ്ങൾ. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ കരുത്തരായ മല്ലന്മാരോട് തന്നെ പോരാടണം. അതിൽ അനീതിയില്ല. വൃഷ്ണിവംശജനായ നീ എന്നോടും, ബലരാമൻ മുഷ്ടികനോടും പൊരുതട്ടെ.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിമൂന്നാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>

10:42 യാഗചാപഭഞ്ജനം

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Wed, 14 Jan 2026 17:37:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 42

യാഗചാപഭഞ്ജനം

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ ശ്രീ പരീക്ഷിത്തു രാജാവേ!, ഭഗവാൻ മാധവൻ രാജവീഥിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, സുമുഖിയും, എന്നാൽ, കൂനുള്ളവളുമായ ഒരു യുവതിയെ കണ്ടു. കൈകളിൽ സുഗന്ധലേപനങ്ങൾ അടങ്ങിയ പാത്രവും വഹിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു അവൾ നടന്നിരുന്നത്. പ്രേമാനന്ദദായകനായ ഭഗവാൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളോട് ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചു.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഹേ സുന്ദരി!, നീ ആരാണ്? ആഹാ!, സുഗന്ധക്കൂട്ട്! ഇത് ആർക്കുവേണ്ടിയുള്ളതാണ് പ്രിയപ്പെട്ടവളേ!, ദയവായി സത്യം പറയൂ. നിന്റെ പക്കലുള്ള ഏറ്റവും മികച്ച ഈ സുഗന്ധലേപനം ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും കൂടി ഇത്തിരി നൽകിക്കൂടേ?. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്ന പക്ഷം, നിനക്ക് നല്ലയൊരു അനുഗ്രഹമാണുണ്ടാകാൻ പോകുന്നത്.

രാജാവേ!, അതുകേട്ട്, അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു: ഹേ സുന്ദരരൂപാ!, ഞാൻ കംസരാജാവിന്റെ ദാസിയാണ്. ഞാൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന സുഗന്ധലേപനങ്ങൾ കാരണം രാജാവിന് എന്നോട് വലിയ ബഹുമാനമാണ്. ത്രിവക്ര എന്നാണ് എന്റെ പേര്. ഭോജരാജാവിന് ഇത്രയധികം ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഈ സുഗന്ധലേപനങ്ങൾ നിങ്ങളല്ലാതെ മറ്റാരാണ് അർഹിക്കുന്നത്?

കൃഷ്ണന്റെ സൗന്ദര്യം, വശ്യത, മാധുര്യം, പുഞ്ചിരി, വാക്കുകൾ, നോട്ടം എന്നിവയാൽ മനംമയങ്ങിയ ത്രിവക്ര, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ധാരാളം സുഗന്ധലേപനങ്ങൾ നൽകി. അവരുടെ ശരീരനിറത്തിന് വിപരീതമായ നിറങ്ങളുള്ള ആ ഉത്തമ സൗന്ദര്യവർദ്ധക വസ്തുക്കൾ അണിഞ്ഞപ്പോൾ, രണ്ട് ഭഗവാന്മാരും അതീവ സുന്ദരന്മാരായി കാണപ്പെട്ടു. ത്രിവക്രയിൽ സംപ്രീതനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, തന്റെ ദർശനത്തിലൂടെ ഒരുവന് ലഭിക്കുന്ന ഫലം കാണിച്ചു കൊടുക്കുവാനായി ആ സുന്ദരിയായ കൂനിയുടെ വൈകല്യം മാറ്റാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഭഗവാൻ അച്യുതൻ തന്റെ രണ്ടു പാദങ്ങളും കൊണ്ട് അവളുടെ കാൽവിരലുകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിക്കുകയും, രണ്ടു കൈകളിലെയും ഓരോ വിരലുകൾ അവളുടെ താടിയുടെ താഴെ വെച്ച് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തുകയും ചെയ്ത് അവളുടെ ശരീരം നേരെയാക്കി. ഭഗവാൻ മുകുന്ദന്റെ സ്പർശനത്താൽ മാത്രം, ത്രിവക്ര പെട്ടെന്ന് നേരായ അവയവങ്ങളും മനോഹരമായ ശരീരവുമുള്ള അതിസുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീയായി മാറി. സൗന്ദര്യവും സ്വഭാവഗുണവും ഔദാര്യവും ലഭിച്ച ത്രിവക്രയ്ക്ക് ഭഗവാൻ കേശവനോട് അനുരാഗം തോന്നി. ഭഗവാന്റെ ഉത്തരീയത്തിന്റെ അറ്റത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട് പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

ത്രിവക്ര പറഞ്ഞു: ഹേ വീരാ!, നമുക്ക് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം. അങ്ങയെ ഇവിടെ വിട്ടുപോകാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. പുരുഷോത്തമാ!, എന്റെ മനസ്സിനെ അങ്ങ് ചഞ്ചലപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു, അതിനാൽ എന്നോട് ദയ കാണിക്കണം.

അവളുടെ അപേക്ഷ കേട്ട ശ്രീകൃഷ്ണൻ ആദ്യം ഈ സംഭവങ്ങൾ നോക്കിനിൽക്കുന്ന ബലരാമന്റെ മുഖത്തേക്കും പിന്നീട് ഗോപബാലന്മാരുടെ മുഖത്തേക്കും നോക്കി. തുടർന്ന് കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളോട് ഇപ്രകാരം മറുപടി നൽകി.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഹേ സുന്ദരീ!, എന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കിയ ഉടൻതന്നെ നിന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ തീർച്ചയായും വരും. ഭവനരഹിതരായ ഞങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള യാത്രക്കാർക്ക് നീ തന്നെയാണ് ഏറ്റവും വലിയ അഭയം.

മധുരമായ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് അവളെ അവിടെ വിട്ട് ശ്രീകൃഷ്ണൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു. വഴിയിലുണ്ടായിരുന്ന വ്യാപാരികൾ താമ്പൂലം, മാലകൾ, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ എന്നിവ നൽകി ഭഗവാനെയും ജ്യേഷ്ഠനെയും ആദരവോടെ ആരാധിച്ചു. കൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ ഹൃദയത്തിൽ കാമദേവൻ ഉണർന്നു. പരിഭ്രാന്തരായ അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ മറന്നു. അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളും തലമുടിയും വളകളും ഒക്കെ അഴിഞ്ഞുപോയി, അവർ ചിത്രത്തിലെ പ്രതിമകളെപ്പോലെ നിശ്ചലരായി നിന്നു. ധനുർയാഗം നടക്കുന്ന സ്ഥലം എവിടെയാണെന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ നാട്ടുകാരോട് ചോദിച്ചു. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ഇന്ദ്രന്റെ വില്ലിന് സമാനമായ അത്ഭുതകരമായ ഒരു വില്ല് ഭഗവാൻ കണ്ടു. ധാരാളം ആളുകൾ ആ വില്ലിന് കാവൽ നിൽക്കുകയും അതിനെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാവൽക്കാർ തടയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും കൃഷ്ണൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി ആ വില്ല് കൈയ്യിലെടുത്തു. തന്റെ ഇടതുകൈ കൊണ്ട് ആ വില്ല് വളരെ നിസ്സാരമായി ഉയർത്തിയ ഉരുകക്രമനായ ഭഗവാൻ, രാജകീയ കാവൽക്കാർ നോക്കിനിൽക്കെ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അതിൽ ഞാൺ കെട്ടി. തുടർന്ന് ശക്തിയോടെ ആ വില്ല് വലിക്കുകയും, മദയാന കരിമ്പ് ഒടിക്കുന്നതുപോലെ അതിനെ രണ്ടായി ഒടിക്കുകയും ചെയ്തു.

വില്ല് ഒടിയുന്ന ശബ്ദം ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും എല്ലാ ദിശകളിലും മുഴങ്ങി. അത് കേട്ട കംസൻ ഭയവിഹ്വലനായി. കോപിഷ്ടരായ കാവൽക്കാർ ആയുധങ്ങളെടുത്ത് കൃഷ്ണനെയും കൂട്ടുകാരെയും പിടികൂടാനായി അവരെ വളഞ്ഞു. "അവനെ പിടിക്കൂ! കൊല്ലൂ!" എന്ന് അവർ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ദുരുദ്ദേശ്യത്തോടെ വരുന്ന കാവൽക്കാരെ കണ്ട് ബലരാമനും കേശവനും വില്ലിന്റെ രണ്ട് ഭാഗങ്ങൾ എടുത്ത് അവരെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി. കംസൻ അയച്ച സൈനികരെയും വധിച്ച ശേഷം, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും യാഗശാലയുടെ പ്രധാന കവാടത്തിലൂടെ പുറത്തുകടന്ന് നഗരത്തിലെ കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് യാത്ര തുടർന്നു. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ചെയ്ത അത്ഭുത പ്രവൃത്തികളും അവരുടെ കരുത്തും ധീരതയും സൗന്ദര്യവും കണ്ട നഗരവാസികൾ, അവർ ഏതോ പ്രമുഖരായ ദേവന്മാരായിരിക്കുമെന്ന് കരുതി. സൂര്യാസ്തമയമായപ്പോൾ അവർ ഗോപബാലന്മാരോടൊപ്പം നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള തങ്ങളുടെ താവളത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

മുകുന്ദൻ വൃന്ദാവനത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുമ്പോൾ, മഥുരയിലെ നിവാസികൾക്ക് വലിയ ഭാഗ്യങ്ങൾ ലഭിക്കുമെന്ന് ഗോപിമാർ പ്രവചിച്ചിരുന്നു. പുരുഷരത്നമായ കൃഷ്ണന്റെ സൗന്ദര്യം നുകരുന്ന ആ നഗരവാസികളിലൂടെ ആ പ്രവചനം സത്യമായി മാറുകയായിരുന്നു. ഐശ്വര്യദേവതയായ ലക്ഷ്മി പോലും ഈ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ തണൽ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. കൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും പാദങ്ങൾ കഴുകിയ ശേഷം അവർ പാൽചോറ് കഴിച്ചു. കംസന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ അറിയാമായിരുന്നിട്ടും അവർ ആ രാത്രി അവിടെ സുഖമായി വിശ്രമിച്ചു. ദുഷ്ടനായ കംസനാകട്ടെ, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും വില്ല് ഒടിച്ചതും സൈനികരെ വധിച്ചതും കേട്ട് പരിഭ്രാന്തനായി. ഉറക്കത്തിലും ഉണർവിലും അവൻ ദുശ്ശകുനങ്ങൾ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ സ്വന്തം തല കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; നക്ഷത്രങ്ങളും ചന്ദ്രനും രണ്ടായി കാണപ്പെട്ടു; നിഴലിൽ സുഷിരം കണ്ടു; ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; മരങ്ങൾ സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ കാണപ്പെട്ടു; സ്വന്തം പാദമുദ്രകൾ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പ്രേതങ്ങൾ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നതായും, കഴുതപ്പുറത്ത് കയറി വിഷം കുടിക്കുന്നതായും അവൻ സ്വപ്നം കണ്ടു. ഇത്തരം ശകുനങ്ങൾ കണ്ട് കംസൻ മരണഭയത്താൽ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട് ഇരുന്നു.

രാത്രി കഴിഞ്ഞ് സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, കംസൻ മല്ലയുദ്ധത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി. രാജാവിന്റെ ആളുകൾ മല്ലയുദ്ധക്കളം പൂജിക്കുകയും വാദ്യമേളങ്ങൾ മുഴക്കുകയും തോരണങ്ങളും പൂമാലകളും കൊണ്ട് അവിടം അലങ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു. ബ്രാഹ്മണരുടെയും ക്ഷത്രിയരുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ നഗരവാസികൾ ആ മല്ലയുദ്ധം കാണാനായി അവിടെ വന്നിരുന്നു. വിശിഷ്ടാതിഥികൾക്ക് പ്രത്യേക ഇരിപ്പിടങ്ങൾ നൽകി. മന്ത്രിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് കംസൻ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു. എന്നാൽ ചുറ്റും രാജാക്കന്മാരുണ്ടായിട്ടും അവന്റെ ഹൃദയം ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മല്ലയുദ്ധത്തിന്റെ സംഗീതം മുഴങ്ങിയപ്പോൾ, ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ മല്ലന്മാർ തങ്ങളുടെ പരിശീലകർക്കൊപ്പം വളരെ പ്രൗഢിയോടുകൂടി അവിടേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. സംഗീതത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായ ചാണൂരൻ, മുഷ്ടികൻ, കൂടൻ, ശലൻ, തോശലൻ എന്നിവർ മല്ലയുദ്ധത്തിനുള്ള മെത്തയിൽ ഇരുന്നു.

ഭോജരാജാവായ കംസന്റെ ക്ഷണമനുസരിച്ച് നന്ദമഹാരാജാവും മറ്റ് ഗോപന്മാരും തങ്ങളുടെ കാഴ്ചദ്രവ്യങ്ങൾ സമർപ്പിച്ച ശേഷം നിർദ്ദിഷ്ടസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിരണ്ടാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>

10:41 ശ്രീകൃഷ്ണനും ബലരാമനും മഥുരയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Tue, 13 Jan 2026 23:19:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 41

ശ്രീകൃഷ്ണനും ബലരാമനും മഥുരയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, അക്രൂരൻ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടുനിൽക്കേ, ഒരു നടൻ തന്റെ പ്രകടനം അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ വെള്ളത്തിൽ വെളിപ്പെടുത്തിയ തന്റെ രൂപം പിൻവലിച്ചു. ആ അത്ഭുതദർശനം അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ അക്രൂരൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന് തന്റെ നിത്യകർമ്മങ്ങൾ വേഗത്തിൽ പൂർത്തിയാക്കി. തുടർന്ന് അത്ഭുതസ്തബ്ധനായി അദ്ദേഹം തേരിനടുത്തേക്ക് മടങ്ങി. ആ സമയം, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ അക്രൂരനോട് ചോദിച്ചു: "ഭൂമിയിലോ ആകാശത്തോ വെള്ളത്തിലോ നിങ്ങൾ അത്ഭുതകരമായ എന്തെങ്കിലും കണ്ടോ? നിങ്ങളുടെ ഭാവത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അങ്ങനെ തോന്നുന്നുവല്ലോ."

ശ്രീ അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: "ഭൂമിയിലും ആകാശത്തും വെള്ളത്തിലും ഉള്ള അത്ഭുതകരമായ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അങ്ങയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങ് സർവ്വവ്യാപിയായിരിക്കെ, അങ്ങയെ കാണുമ്പോൾ ഞാൻ കാണാത്തതായി മറ്റെന്താണുള്ളത്? പരമസത്യമായ അങ്ങയെ ഇപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നു, ഭൂമിയിലെയും ആകാശത്തിലെയും വെള്ളത്തിലെയും എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളും അങ്ങയിൽ വസിക്കുന്നു. അങ്ങയെ കാണുമ്പോൾ ഈ ലോകത്ത് മറ്റ് എന്ത് അത്ഭുതങ്ങളാണ് എനിക്ക് കാണാനുള്ളത്?"

ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞ് ഗാന്ദിനിയുടെ പുത്രനായ അക്രൂരൻ രഥം മുന്നോട്ടെടുത്തു. ഏകദേശം ഉച്ചസമയം കഴിഞ്ഞതോടെ അദ്ദേഹം ബാലരാമനും കൃഷ്ണനുമൊപ്പം മഥുരയിലെത്തി. അവർ പോയ വഴികളിലെല്ലാം ഗ്രാമവാസികൾ വരികയും വസുദേവന്റെ രണ്ട് പുത്രന്മാരെയും വലിയ സന്തോഷത്തോടെ നോക്കിനിൽക്കുകയും ചെയ്തു. ഗ്രാമവാസികൾക്ക് അവരിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അക്രൂരൻ രാമകൃഷ്ണന്മാരുമായി മഥുരയിൽ എത്തുന്നതിനുമുമ്പ് തന്നെ നന്ദമഹാരാജാവും വൃന്ദാവനത്തിലെ മറ്റ് നിവാസികളും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. അവർ കൃഷ്ണനെയും ബാലരാമനെയും കാത്ത് നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള ഒരു തോട്ടത്തിൽ തങ്ങി. നന്ദഗോപരോടും മറ്റുള്ളവരോടും ചേർന്ന ശേഷം, പ്രപഞ്ചനാഥനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ വിനീതനായ അക്രൂരന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: "അങ്ങ് രഥവുമായി ഞങ്ങൾക്ക് മുമ്പേ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുക. എന്നിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് പോകുക. ഇവിടെ കുറച്ചുനേരം വിശ്രമിച്ച ശേഷം ഞങ്ങൾ നഗരം കാണാൻ വരാം."

ശ്രീ അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, അവിടുന്നില്ലാതെ ഞാൻ മഥുരയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല. ഞാൻ അങ്ങയുടെ ഭക്തനാണ്, എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് കഷ്ടമാണ്, കാരണം അങ്ങ് എല്ലായ്പ്പോഴും ഭക്തരോട് വാത്സല്യമുള്ളവനാണല്ലോ. അങ്ങയുടെ ജ്യേഷ്ഠനോടും ഗോപന്മാരോടും കൂട്ടുകാരോടും ഒപ്പം എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരണം. അങ്ങയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് എന്റെ വീടിനെ അനുഗ്രഹിക്കണം. യജ്ഞങ്ങളിൽ താല്പര്യമുള്ള ഒരു സാധാരണ ഗൃഹസ്ഥനാണ് ഞാൻ, അങ്ങയുടെ പാദധൂളികളാൽ എന്റെ വീടിനെ പവിത്രമാക്കണം. ആ ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെ എന്റെ പിതൃക്കളും അഗ്നിയും ദേവന്മാരും സംതൃപ്തരാകും. അങ്ങയുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയതിലൂടെയാണ് ബലി മഹാരാജാവ് കീർത്തിയും സമാനതകളില്ലാത്ത ശക്തിയും ഭക്തരുടെ പരമഗതിയും നേടിയത്. അങ്ങയുടെ പാദസ്പർശമേറ്റ് പവിത്രമായ ഗംഗാജലം മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. ശിവഭഗവാൻ ആ ജലം തന്റെ ശിരസ്സിൽ സ്വീകരിച്ചു, ആ ജലത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ സഗരപുത്രന്മാർ സ്വർഗ്ഗം പൂകി. ദേവാദിദേവാ!, ജഗന്നാഥാ!, അങ്ങയുടെ കീർത്തനം പുണ്യകരമാണ്. യദുകുല ശ്രേഷ്ഠാ!, പരമപുരുഷനായ നാരായണാ!, ഞാൻ അങ്ങയെ വണങ്ങുന്നു."

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ ജ്യേഷ്ഠനോടൊപ്പം അങ്ങയുടെ വീട്ടിൽ വരാം, പക്ഷേ ആദ്യം യദുകുലത്തിന്റെ ശത്രുവിനെ വധിച്ചു എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും എനിക്ക് രക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്."

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: രാജൻ!, ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അക്രൂരൻ സങ്കടപ്പെട്ട മനസ്സോടെ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. തന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ വിജയം കംസരാജാവിനെ അറിയിച്ചശേഷം അദ്ദേഹം വീട്ടിലേക്ക് പോയി. മഥുര കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച കൃഷ്ണൻ വൈകുന്നേരത്തോടെ ബാലരാമനെയും ഗോപാലന്മാരെയും കൂട്ടി നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. സ്ഫടികം കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഗോപുരങ്ങളും വാതിലുകളും, സ്വർണ്ണ കവാടങ്ങളും, ചെമ്പും വെങ്കലവും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ധാന്യപ്പുരകളും, അജയ്യമായ കിടങ്ങുകളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു ആ മഥുരാനഗരം. മനോഹരമായ ഉദ്യാനങ്ങളും പൂന്തോട്ടങ്ങളും നഗരത്തിന് മാറ്റുകൂട്ടി. വീടുകളുടെ ജാലകങ്ങളിലും ബാൽക്കണികളിലും മയിലുകളും പ്രാവുകളും വസിച്ചിരുന്നു. വൈഡൂര്യം, വജ്രം, സ്ഫടികം, ഇന്ദ്രനീലം, പവിഴം, മുത്ത്, മരതകം എന്നിവയാൽ ബാൽക്കണികൾ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. രാജവീഥികളും കമ്പോളവീഥികളും ഒക്കെ വെള്ളം കുടഞ്ഞു ശുദ്ധമാക്കിയിരുന്നു. എല്ലായിടത്തും പുഷ്പങ്ങളും നെല്ലും വിതറിയിരുന്നു. വാതിലുകളിൽ വെള്ളം നിറച്ച കുടങ്ങൾ അലങ്കരിച്ചു വെച്ചിരുന്നു.

കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും നഗരവീഥിയിലൂടെ വരുന്നത് കണ്ട് മഥുരയിലെ സ്ത്രീകൾ അവരെ കാണാൻ തിടുക്കത്തിൽ ഒത്തുകൂടി. ചിലർ വീടിന്റെ മട്ടുപ്പാവുകളിൽ കയറിനിന്നു. തിടുക്കത്തിൽ വന്ന അവരിൽ ചിലർ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും മാറി ധരിച്ചു, ചിലർ ഒരു ചെവിയിൽ മാത്രം കമ്മലിട്ടു, ചിലർ ഒരു കണ്ണിൽ മാത്രം മഷിയെഴുതി. ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവർ അത് ഉപേക്ഷിച്ചു വന്നു, ഉറങ്ങിക്കിടന്നവർ ബഹളം കേട്ട് എഴുന്നേറ്റു വന്നു, കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് പാൽ കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന അമ്മമാർ അവരെ മാറ്റിനിർത്തി ഓടിവന്നു. മന്ദഹാസത്തോടെ നടന്നുവരുന്ന കൃഷ്ണന്റെ രൂപം ആ സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ചു. മഥുരയിലെ സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് ധാരാളം കേട്ടിരുന്നു, അവിടുത്തെ കണ്ടമാത്രയിൽതന്നെ അവരുടെ ഹൃദയം ഉരുകി. തന്റെ നോട്ടത്താൽ അവരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്ന കൃഷ്ണനെ അവർ കണ്ണുകളിലൂടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആനയിച്ചു. ആനന്ദസ്വരൂപനായ അവനെ അവർ മനസ്സാൽ പുണർന്നു.

മട്ടുപ്പാവുകളിൽ നിന്ന സ്ത്രീകൾ ബലരാമന്റെയും കൃഷ്ണന്റെയും മേൽ പൂമഴ ചൊരിഞ്ഞു. വഴിയിലുടനീളം ബ്രാഹ്മണർ തൈര്, അക്ഷതം, ജലകുംഭങ്ങൾ, മാലകൾ എന്നിവ നൽകി അവരെ സ്വീകരിച്ചു. മഥുരയിലെ സ്ത്രീകൾ പറഞ്ഞു: "ഈ ഗോപികമാർ എത്ര വലിയ തപസ്സായിരിക്കണം ചെയ്തത്! മനുഷ്യർക്കെല്ലാം ആനന്ദം നൽകുന്ന കൃഷ്ണനെയും ബാലരാമനെയും എപ്പോഴും കാണാൻ അവർക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടല്ലോ."

അങ്ങനെ, നഗരം ചുറ്റുന്നതിനിടയിൽ, ഒരു അലക്കുകാരൻ അതുവഴി വരുന്നത് കണ്ട കൃഷ്ണൻ തങ്ങൾക്ക് ധരിക്കാൻ നല്ല വസ്ത്രങ്ങളുണ്ടോ എന്നവരോട് തിരക്കി. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങൾക്ക് ധരിക്കാൻ യോഗ്യമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ നൽകുക. അതിലൂടെ നിങ്ങൾക്ക് നന്മ വരുന്നതായിരിക്കും." എന്നാൽ കംസന്റെ ദാസനായ അയാൾ അഹങ്കാരത്തോടെ അവരെ അപമാനിച്ചു. അയാൾ പറഞ്ഞു: "കാട്ടിലും മേട്ടിലും നടക്കുന്ന നിങ്ങൾക്കൊക്കെ ധരിക്കാനാണോ ഈ രാജവസ്ത്രങ്ങൾ? വേഗം ഇവിടെ നിന്ന് പോകൂ, ജീവൻ വേണമെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയുള്ള മോഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുക" ഇപ്രകാരം ധിക്കാരവാക്കുകൾ പറഞ്ഞ അലക്കുകാരന്റെ തല കൃഷ്ണൻ തന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകൊണ്ട് ഉടലിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തി. അയാളുടെ സഹായികൾ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു ഓടിപ്പോയി. കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും തങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുകയും ബാക്കിയുള്ളവ ഗോപന്മാർക്ക് നൽകുകയും ചെയ്തു.

തുടർന്ന് മറ്റൊരു നെയ്ത്തുകാരൻ അതുവഴി വരികയും അവർക്ക് മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും നൽകുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ആ വസ്ത്രങ്ങളിൽ അതിമനോഹരമായി ശോഭിച്ചു. ആ നെയ്ത്തുകാരന്റെ ഭക്തിയിൽ പ്രസന്നനായ കൃഷ്ണൻ അയാൾക്ക് ഇഹലോകത്തിൽ ഐശ്വര്യവും പരലോകത്തിൽ സാരൂപ്യമുക്തിയും നൽകി അനുഗ്രഹിച്ചു.

പിന്നീട് അവർ മാലകെട്ടുകാരനായ സുദാമന്റെ വീട്ടിലെത്തി. സുദാമൻ അവരെ കണ്ട ഉടനെതന്നെ ദണ്ഡനമസ്കാരം ചെയ്ത വണങ്ങി. അവരെ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരുത്തി പാദങ്ങൾ കഴുകി പൂജിച്ചു. സുദാമൻ പറഞ്ഞു: "ഭഗവാനേ, അങ്ങയുടെ വരവോടെ എന്റെ ഈ ജന്മം സഫലമായി. അങ്ങയെ പൂജിക്കുന്നതിലൂടെ എന്റെ പിതൃക്കളും ദേവന്മാരും സംതൃപ്തരായി. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാരണഭൂതരായ നിങ്ങൾ ലോകരക്ഷയ്ക്കായി അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. അങ്ങ് എല്ലാവരോടും തുല്യഭാവമുള്ളവനാണ്."

ഇങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് സുദാമൻ ആ രാമകൃഷ്ണന്മാർക്ക് സുഗന്ധമുള്ള പൂമാലകൾ നൽകി. കൃഷ്ണൻ സുദാമന് ഇഷ്ടമുള്ള അനുഗ്രഹങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ പറഞ്ഞു. എന്നാ സുദാമനാകട്ടെ, ഭഗവാനിൽ അചഞ്ചലമായ ഭക്തിയും, ഭക്തരോടുള്ള സൗഹൃദവും, സർവ്വ ജീവജാലങ്ങളോടും കരുണയും ഉണ്ടാകുന്നതിനായി മാത്രം വരം ചോദിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അയാൾക്ക് ആയുസ്സും ആരോഗ്യവും ഐശ്വര്യവും നൽകി അനുഗ്രഹിച്ച ശേഷം അവിടെനിന്നും യാത്ര തുടർന്നു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിയൊന്നാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>

10:40 അക്രൂരസ്തുതി

noreply@blogger.com (krishnakripaamrutham) — Wed, 7 Jan 2026 23:14:00 +0530

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം 40

അക്രൂരസ്തുതി

ശ്രീ അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: സർവ്വ കാരണങ്ങൾക്കും കാരണഭൂതനും, ആദിയും അവ്യയനും പരമപുരുഷനുമായ നാരായണനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ നാഭിയിലെ താമരപ്പൂവിൽനിന്നാണ് ബ്രഹ്മാവ് ജനിച്ചത്, അദ്ദേഹത്തിലൂടെയാണ് ഈ പ്രപഞ്ചം ഉണ്ടായത്. ഭൂമി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം, അതിന്റെ സ്രോതസ്സുകളായ അഹങ്കാരം, മഹത്തത്വം, പ്രകൃതി, പരമപുരുഷന്റെ വിപുലീകരണമായ പുരുഷൻ, മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ അധിദേവതകൾ - ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാരണങ്ങളെല്ലാം അങ്ങയുടെ ദിവ്യമായ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവയാണ്. ഈ പ്രകൃതിക്കോ മറ്റു സൃഷ്ടിഘടകങ്ങൾക്കോ അങ്ങയെ യഥാർത്ഥമായി അറിയാൻ കഴിയുകയില്ല, കാരണം, അവ ജഡവസ്തുക്കളാൽ നിർമ്മിതമാണ്. അങ്ങ് പ്രകൃതിയുടെ ഗുണങ്ങൾക്ക് അതീതനാണ്. അതിനാൽ ആ ഗുണങ്ങളിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട ബ്രഹ്മാവിനുപോലും അങ്ങയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം അറിയില്ല. പരിശുദ്ധരായ യോഗികളാകട്ടെ, ജീവജാലങ്ങൾ, അവയുടെ ശരീരം, അവയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ദേവതകൾ എന്നീ മൂന്ന് ഭാവങ്ങളിലൂടെ അങ്ങയെ പരമപുരുഷനായി ആരാധിക്കുന്നു.

വിഴുദ്ധങ്ങളായ മൂന്ന് അഗ്നികളെ ആരാധിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണർ, വേദമന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലിക്കൊണ്ടും പല രൂപങ്ങളും നാമങ്ങളുമുള്ള ദേവതകൾക്കായി യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തിയും അങ്ങയെ ആരാധിക്കുന്നു. ആത്മജ്ഞാനം തേടുന്ന ചിലർ സകല ലൗകികകർമ്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കുകയും, ശാന്തരായിത്തീർന്ന് ജ്ഞാനമെന്ന യജ്ഞത്തിലൂടെ അറിവിന്റെ ഉറവിടമായ അങ്ങയെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ശുദ്ധമായ ബുദ്ധിയുള്ള മറ്റുള്ളവർ, അങ്ങ് ഉപദേശിച്ച വൈഷ്ണവ ശാസ്ത്രങ്ങൾ പിന്തുടരുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ അങ്ങയിൽ അർപ്പിക്കുകയും വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ പ്രകടമാകുന്ന ഏക പരമാത്മാവായി അങ്ങയെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മറ്റു ചിലർ അങ്ങയെ ശിവരൂപത്തിൽ ആരാധിക്കുന്നു. അവർ ശിവൻ ഉപദേശിച്ചതും പല ആചാര്യന്മാർ പല രീതിയിൽ വ്യാഖ്യാനിച്ചതുമായ പാത പിന്തുടരുന്നു.

എന്റെ നാഥാ!, അങ്ങയിൽനിന്ന് മാറി മറ്റ് ദേവതകളെ ആരാധിക്കുന്നവർപോലും യഥാർത്ഥത്തിൽ സകല ദേവതകളുടെയും ആൾരൂപമായ അങ്ങയെ തന്നെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്. പർവ്വതങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്ന നദികൾ മഴവെള്ളത്താൽ നിറഞ്ഞ് എല്ലാ വശങ്ങളിൽ നിന്നും സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തുന്നതുപോലെ, ഈ പാതകളെല്ലാം ഒടുവിൽ അങ്ങയിൽ തന്നെയാണ് എത്തിച്ചേരുന്നത്. സത്വം, രജസ്സ്, തമസ്സ് എന്നീ പ്രകൃതിഗുണങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവ് മുതൽ ചലിക്കാത്ത ജീവികൾ വരെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും ബന്ധിക്കുന്നു. സകല ജീവികളുടെയും ആത്മാവായി ഇരുന്നു നിഷ്പക്ഷമായി എല്ലാം വീക്ഷിക്കുന്ന അങ്ങയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. അജ്ഞതയാൽ ഉണ്ടായ പ്രകൃതിഗുണങ്ങളുടെ ഒഴുക്ക് ദേവന്മാരായും മനുഷ്യരായും മൃഗങ്ങളായും തങ്ങളെ സ്വയം കരുതുന്ന ജീവികളിൽ ശക്തമായി ഒഴുകുന്നു.

അഗ്നി അങ്ങയുടെ മുഖമായും, ഭൂമി പാദങ്ങളായും, സൂര്യൻ കണ്ണായും, ആകാശം നാഭിയായും പറയപ്പെടുന്നു. ദിശകൾ അങ്ങയുടെ ശ്രവണേന്ദ്രിയവും, പ്രധാന ദേവതകൾ കൈകളും, സമുദ്രങ്ങൾ ഉദരവുമാണ്. സ്വർഗ്ഗം അങ്ങയുടെ ശിരസ്സും, വായു എന്നത് നിന്തിരുവടിയുടെ പ്രാണനും ശാരീരിക ബലവുമാണ്. വൃക്ഷങ്ങളും ചെടികളും അങ്ങയുടെ ശരീരത്തിലെ രോമങ്ങളും, മേഘങ്ങൾ ശിരസ്സിലെ കേശങ്ങളും, പർവ്വതങ്ങൾ അസ്ഥികളും നഖങ്ങളുമാണ്. പകലും രാത്രിയും അങ്ങയുടെ കണ്മിഴികളാകുന്നു. പ്രജാപതി അങ്ങയുടെ ജനനേന്ദ്രിയവും മഴ അങ്ങയുടെ വീര്യവുമാണ്. സകല ലോകങ്ങളും, അവിടുത്തെ അധിദേവതകളും, ജനങ്ങളും ഒക്കെ നാശമില്ലാത്ത പരമപുരുഷനായ അങ്ങയിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. ജലജീവികൾ കടലിലെന്നപോലെയും ചെറിയ പ്രാണികൾ അത്തിപ്പഴത്തിനകത്തെന്നപോലെയും, മനസ്സിനും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും ആധാരമായ അങ്ങയിൽ ഈ ലോകങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ ലീലകൾക്കായി അങ്ങ് ഈ ലോകത്തിൽ വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ അവതരിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ കീർത്തനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ പാടുന്നവരുടെ ദുഃഖങ്ങൾ ഈ അവതാരങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കുന്നു.

പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിയുടെ കാരണഭൂതനും പ്രളയകാലത്ത് സമുദ്രത്തിൽ നീന്തിത്തുടിച്ചവനുമായ മത്സ്യരൂപിയായ അങ്ങയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. മധു-കൈടഭന്മാരെ വധിച്ച ഹയഗ്രീവനും, മന്ദരപർവ്വതത്തെ താങ്ങിയ കൂർമ്മരൂപിയും, ഭൂമിയെ ഉയർത്തിയ വരാഹരൂപിയുമായ അങ്ങയെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഭക്തരുടെ ഭയമകറ്റുന്ന അത്ഭുത സിംഹമായ നരസിംഹമൂർത്തിക്കും മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും അളന്ന വാമനനും എന്റെ നമസ്കാരം. അഹങ്കാരികളായ രാജാക്കന്മാരുടെ വംശത്തെ നശിപ്പിച്ച ഭൃഗുപതിയായ പരശുരാമനും, രാവണനെ വധിച്ച രഘുവംശത്തിലെ ഉത്തമനായ ശ്രീരാമനും എന്റെ നമസ്കാരം. സാത്വതന്മാരുടെ നാഥനും വാസുദേവൻ, സങ്കർഷണൻ, പ്രദ്യുമ്നൻ, അനിരുദ്ധൻ എന്നീ രൂപങ്ങൾ ധരിച്ചവനുമായ അങ്ങയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. ദൈത്യന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും മോഹിപ്പിക്കുന്ന കുറ്റമറ്റ ബുദ്ധരൂപിയായ അങ്ങയെയും, രാജാക്കന്മാരുടെ വേഷമണിഞ്ഞ മാംസഭുക്കുകളെ നശിപ്പിക്കാൻ പോകുന്ന കൽക്കിയെയും ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

ഹേ പരമേശ്വരാ!, ഈ ലോകത്തിലെ ജീവികൾ അങ്ങയുടെ മായയാൽ മോഹിതരായിരിക്കുന്നു. 'ഞാൻ', 'എന്റേത്' എന്ന തെറ്റായ ചിന്തകളിൽപെട്ട് അവർ കർമ്മപാതകളിൽ ഉഴലാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു. അനന്തശക്തിയുള്ള നാഥാ!, ഞാനും അതുപോലെ വഴിതെറ്റിയിരിക്കുകയാണ്. സ്വപ്നംപോലെ മിഥ്യയായ എന്റെ ശരീരം, മക്കൾ, വീട്, ഭാര്യ, പണം, അനുയായികൾ എന്നിവയെല്ലാം സത്യമാണെന്ന് ഞാൻ മൂഢമായി വിചാരിക്കുന്നു. അസ്ഥിരമായതിനെ ശാശ്വതമെന്നും, ശരീരത്തെ ആത്മാവെന്നും, ദുഃഖത്തിന്റെ സ്രോതസ്സുകളെ സുഖത്തിന്റെ ഉറവിടമെന്നും തെറ്റിദ്ധരിച്ച് ഞാൻ ലൗകിക സുഖങ്ങളിൽ മുഴുകി. അജ്ഞതയാൽ മൂടപ്പെട്ടതിനാൽ എന്റെ യഥാർത്ഥ സ്നേഹത്തിന് പാത്രമായ അങ്ങയെ തിരിച്ചറിയാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല. വെള്ളത്തിന് മുകളിലെ പായൽ കണ്ട് വെള്ളമില്ലെന്ന് കരുതി മരീചികയ്ക്ക് പിന്നാലെ പായുന്ന മൂഢനെപ്പോലെ ഞാൻ അങ്ങയിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയി.

ലൗകിക ആഗ്രഹങ്ങളാലും കർമ്മങ്ങളാലും അസ്വസ്ഥമായ എന്റെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്നെ പല വഴികളിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ അധഃപതിച്ച ഞാൻ അങ്ങയുടെ പാദങ്ങളിൽ അഭയം തേടുന്നു. അശുദ്ധരായവർക്ക് അങ്ങയുടെ പാദങ്ങൾ ലഭ്യമല്ലെങ്കിലും അങ്ങയുടെ കരുണയാൽ അത് സാധിക്കുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. ലൗകികജീവിതം അവസാനിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ശുദ്ധരായ ഭക്തരെ സേവിക്കുന്നതിലൂടെ അങ്ങയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം ഒരാളിൽ ഉദിക്കുകയുള്ളൂ. അനന്തമായ ശക്തികളുള്ള പരമമായ സത്യത്തിന് അടിയന്റെ നമസ്കാരം. അങ്ങ് ശുദ്ധവും ദിവ്യവുമായ ജ്ഞാനത്തിന്റെ രൂപമാണ്, എല്ലാ അറിവുകളുടെയും ഉറവിടമാണ്, ജീവജാലങ്ങളെ ഭരിക്കുന്ന പ്രകൃതിശക്തികളുടെ നിയന്താവാണ്.

വാസുദേവപുത്രനായ അങ്ങയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. സകല ജീവികളും അങ്ങയിലാണ് വസിക്കുന്നത്. മനസ്സിന്റെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും നാഥാ!, അങ്ങയെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദിക്കുന്നു. പ്രഭുവേ!, അങ്ങയെ ശരണം പ്രാപിച്ച എന്നെ കാത്തുരക്ഷിക്കണേ.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പതാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>