Κtulocity

Μια χρονιά σε μια ανάρτηση, μια χρονιά σε δώδεκα λέξεις

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Wed, 14 Dec 2011 18:38:00 +0000

Άλλος ένας χρόνος φεύγει σιγά-σιγά. Τον κοιτώ καθώς αρχίζει να αχνοφαίνεται το 2012 και στο μυαλό μου έρχονται δώδεκα λέξεις...

01.) ηρεμία
02.) αποκάλυψη
03.) στενοχώρια
04.) ενοχές
05.) τσακωμός
06.) 'τσαλάκωμα'
07.) εγωισμός
08.) εγχείρηση
09.) αμφισβήτηση
10.) διακοπές
11.) Παρίσι
12.) Σαντορίνη

Καλές γιορτές σε όλους...

Η φάρμα των ζώων

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Fri, 20 Aug 2010 12:16:00 +0000

Καιρό τώρα καθόταν στην βιβλιοθήκη μου το αριστουργηματικά αλληγορικό έργο του Τζωρτζ Όργουελ, ‘Η φάρμα των ζώων’, δίχως να έχω αξιωθεί να το διαβάσω. Αυτή την καλοκαιρινή περίοδο όμως, ξέκλεψα λίγο από τον νεκρό χρόνο μεταξύ των δραστηριοτήτων, για να ταξιδέψω μέσω της ιστορίας στην από πολλές απόψεις ταραγμένη δεκαετία του 1940.

Σ’ αυτή μου την ανάρτηση δεν έχω σκοπό να αναλύσω το πολιτικό περιεχόμενο του βιβλίου, αλλά ούτε και να γράψω μια κριτική με διθυράμβους που να αφορούν τα γραφόμενα του συγγραφέα. Αυτό το έχουν κάνει άλλοι πριν από εμένα και μάλιστα αρκετά επιτυχημένα. Σκοπός μου είναι να παραθέσω κάποια από τα στιγμιότυπα που τσίγκλησαν το μυαλό μου για περαιτέρω σκέψεις. Πάμε λοιπόν…

«…τίποτα δεν έφθειρε τόσο πολύ την ιδέα του Σοσιαλισμού, όσο η πεποίθηση ότι η Ρωσία είναι σοσιαλιστική χώρα και ότι κάθε ενέργεια των κυβερνώντων πρέπει να συγχωρείται…»

«Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον στον κόσμο που παίρνει χωρίς να δίνει.»

«…δεν πρέπει ποτέ ένα ζώο να καταπιέσει την ίδια του τη φυλή…»

«Τέσσερα πόδια καλό, δύο πόδια κακό.»

«Η ανδρεία δεν φθάνει. Η υποταγή και η υπακοή έχουν μεγαλύτερη σημασία.»

«Η πείνα, ο μόχθος και η απογοήτευση είναι ο αμετάβλητος νόμος της ζωής.»

«Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά κάποια ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα.»

16/08/2010

Athens Voice

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Fri, 20 Aug 2010 12:14:00 +0000

Σε άδειους δρόμους οδηγώ
Και μέσα από σκιές διασχίζω γειτονιές
Καυτό τσιμέντο λιώνει τις σόλες
Και τις σκέψεις μου…

Χύνω λίγο νερό επάνω του και περιμένω
Πριν εξατμιστεί θα μου δείξει τον δρόμο
Η κατηφόρα σίγουρα θα με βγάλει στον προορισμό μου
Αφήνω την πόλη πίσω μου παραπονεμένη
Και πιο έρημη…

Ο ορίζοντας της θάλασσας με καλωσορίζει
Και για πρώτη φορά το κεφάλι μου γαληνεύει..
Βουτώ στο νερό και κρατώ την αναπνοή μου..
Ησυχία..
Αναδύομαι στην επιφάνεια
Και αντικρίζω ένα καινούριο φως..

Όλα παίρνουν τις σωστές τους διαστάσεις
Και μέσα μου γεμίζω χρώματα
Όλα δείχνουν καλύτερα

Από τον
Σωκράτη Αργείτη

14/08/2010

Της συγκατοίκησης το ανάγνωσμα

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Fri, 20 Aug 2010 12:05:00 +0000

Πάνε δώδεκα μέρες όπου συγκατοικώ στον ίδιο, ευτυχώς όχι μικρό, χώρο με άλλα πέντε άτομα του περίγυρου μου. Όσο προχωρά το καλοκαιράκι ομολογώ ότι αρχίζω και ζορίζομαι, μιας και η απουσία προσωπικού χρόνου με το ταίρι μου, η συνεχής προσπάθεια να συγχρονιστούμε με τους υπόλοιπους ακόμη και στα πιο απλά, έχει αρχίζει και κλονίζει την ήρεμη σκέψη.

Αρκετές φορές καλούμαι να κάνω τον πυροσβέστη για να σβήσω τις εστίες ανάμεσα σε εκείνους που άλλοτε τους βαράει η ζέστη στο κεφάλι, άλλοτε γιατί είναι ‘εκείνες οι μέρες του μήνα’, άλλοτε γιατί τα μικρά-μικρά γίνονται αρκετά μεγάλα (π.χ. τι μουσική θα ακούσουμε στο αυτοκίνητο για μια διαδρομή 5 λεπτών) και άλλες φορές γιατί οι απόψεις και τα ‘θέλω’ των εμπλεκομένων σχηματίζουν γωνία 180Ο. Ευτυχώς το καλοκαίρι παρέχει αρκετές ευκαιρίες για δραστηριότητες που εκτονώνουν την κατάσταση και σώζουν τελικά την ομοψυχία ανάμεσα στην ομάδα.

Αν διαρκούσε περισσότερο όμως όλη αυτή η κατάσταση, σίγουρα οι τσακωμοί θα επισκίαζαν τις όμορφες στιγμές και θα καταλήγαμε να κολυμπάμε στην φαγωμάρα, μιμούμενοι αρκετά πειστικά τους παίκτες των εκπομπών που έχουν βαφτίσει σαν reality shows. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι αρκετές φιλίες, σχέσεις έχουν διαλυθεί κατά την διάρκεια μιας ανεπιτυχούς συγκατοίκησης.

Τέλος, το πλέον οδυνηρό από την κατάσταση που περιέγραψα είναι να ‘τρίβεσαι’ με τον άνθρωπο σου για τρίτους και την συμπεριφορά ή λεγόμενα τους. Πληρώνεις για κάτι που δεν έχεις παραγγείλει από τον menu των διακοπών σου και μάλιστα ακριβά. Ώρα για βουτιά...

09/08/2010

Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Fri, 20 Aug 2010 12:02:00 +0000

Παραμονή Αυγούστου και εγώ πάλι στο νησί που αρχίζω και γνωρίζω, στο νησί που κάθε φορά με καλοδέχεται πιο ζεστά, στο νησί που φέρνει ‘ανοιξιάτικες’ εικόνες στο ποτισμένο από Αθηναϊκή τρέλα μυαλό μου.

Πάει ένας ολόκληρος χρόνος από τότε που πρώτο-πάτησα το πόδι μου στην Ικαρία και πολλά έχουν αλλάξει στον τρόπο που βλέπω την καθημερινότητα στις διακοπές. Ο χρόνος είναι σχετικός, το ρολόι μπαίνει στην μπροστά θήκη της τσάντας θαλάσσης μήπως και χρειαστεί να δούμε πόση ώρα έχουμε μέχρι…‘Μέχρι, τι;’ Η ερώτηση αυτή αναστέλλει την όποια επιθυμία να ενημερωθούμε για το χρονικό στίγμα. Πότε θα συναντηθούμε με τα υπόλοιπα παιδιά; Το βραδάκι…Πότε θα πάμε για τα μπάνια του λαού; Το μεσημεράκι…Όλα είναι σχετικά πλέον στον χρόνο-χάρτη.

Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό χρονικής άγνοιας προστίθεται ένας νέος όρος στο λεξικό μου. ‘Πανηγύρι’ (το)…Συνάθροιση ντόπιων και ‘ξένων’ σε συνδυασμό με κόκκινο κρασί, παραδοσιακή και λαϊκή μουσική, χορό και ξενύχτι μέχρι πρωίας. Στα προηγούμενα συστατικά της συνταγής για καλοκαιρινή διασκέδαση, μόνο ο χορός καθόταν κάπως ‘βαρύς στο στομάχι’ μου. Λίγη εξάσκηση, καλή παρέα και μια καλή κουβέντα στον ‘ξένο’ που προσπαθεί να μάθει, αρκούν για να με σηκώσουν από το τραπέζι των θεατών για να με σπρώξουν στον πυρήνα της διασκέδασης.

Και έτσι απλά οι μέρες περνούν, το ημερολόγιο ετοιμάζεται να υποδεχθεί τον Σεπτέμβριο, το μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι θυμίζει επισκέπτη που έκανε την στάση του και ετοιμάζει τα μπαγκάζια του για νέες περιπλανήσεις στην υφήλιο. ‘Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο’ όπως λέει το τραγουδάκι που ακούω τώρα…

31-07-2010

Είδα...

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Mon, 12 Jul 2010 07:22:00 +0000

...και μου άρεσε

(*) Το Sonisphere festival. Αγαπημένα συγκροτήματα που συμπύκνωσαν σε 7 ώρες, είκοσι χρόνια μουσικής ιστορίας. Hail to Hetfield, Mustaine, Ian, Lombardo!

(*) Το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου. Ορισμένοι αγώνες ήταν καλοί και μέσα στο κατακαλόκαιρο με τα κανάλια να δείχνουν 'Grey's Anatomy', '1000+1 νύχτες', 'Sex & City' και η 'Τούτσι από το Χαλκούτσι', αποδείχθηκε πραγματική όαση.

(*) Ο Diego Forlan. Καθαρά ο πιο πολύτιμος παίκτης του Mundial. Ποιος Messi, ποιος Ronaldo, ποιος Charisteas; Μια ομάδα μόνος του ο αρχηγός της Ουρουγουάης, παράδειγμα προς μίμηση για τους αστέρες που μας πλασάρουν.

(*) Beach handball. Άμμος, ήλιος, ιδρώτας, πιρουέτες, εναέριες μονομαχίες και goal. Καθαρά το πιο εντυπωσιακό, αλλά συνάμα αδικημένο, άθλημα από αυτά που γίνονται σε άμμο.

...και δεν μου άρεσε

(*) Η τρομερή κίνηση στον πηγαιμό προς οπουδήποτε εκτός Αττικής το Σ/Κ και η τάση των οδηγών να παίζουν Tetris μέσα στο μποτιλιάρισμα.

(*) Η κλοτσοπατινάδα της Ολλανδίας στο 1ο ημίχρονο του τελικού με την Ισπανία. Ο Μιγιάγκι-san θα ήταν περήφανος για τον De Jong.

(*) Η 'καθαρότητα' της Ουρουγουάης. Δεν νοείται η ομάδα με το πιο 'αντρικό' παρελθόν στο ποδόσφαιρο να έχει μόλις 9 κίτρινες στην διοργάνωση. Αλητεία!

(*) Η μεταγραφολογία των ημερών. Για να πουλήσουν, οι εφημερίδες έχουν φέρει στην Ελλάδα κάθε καρυδιάς-καρύδι. Τρανταχτό παράδειγμα, η έλευση του Ronaldinho.

Mundial 2010...Η εκδίκηση...

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Fri, 11 Jun 2010 10:43:00 +0000

Σήμερα ξεκινά μια διοργάνωση που για πρώτη φορά παρακολούθησα συστηματικά το 1994, όταν και η Εθνική μας ομάδα επισκέφθηκε τις Η.Π.Α. Για το ποδόσφαιρο που παίξαμε, δεν θα αναφέρω κάτι μιας και ο απολογισμός των 10 goal κατά και 0 goal υπέρ δεν μου αφήνει πολλά περιθώρια. Απλά θυμάμαι το match Βραζιλίας - Ολλανδίας (3-2), το καλύτερο επιθετικό δίδυμο (Ρομάριο - Μπεμπέτο) που έχω δει και το ηχηρότατο χαστούκι της Βουλγαρίας στα Panzer.

Ήδη θα σκέφτεσθε ότι ο τίτλος δεν ταιριάζει και τόσο με την εισαγωγή που έκανα. Απλά, τώρα που ξεκινά το αθλητικό γεγονός με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον (καλοί οι Ολυμπιακοί αλλά πλέον έχουν ξεφύγει από την αρχική τους μορφή και κατεύθυνση...το baseball, το bandminton και το ψάρεμα πέστροφας ΔΕΝ είναι ολυμπιακά αθλήματα), αρχίζω και ακούω παράπονα από γυναίκες για τον μήνα που θα περάσει.

Έτσι, γρήγορα σχηματίζεται ένα χαιρέκακο χαμόγελο στα χείλη μου, συνοδευόμενο με σκέψεις εκδίκησης για όλα τα ατάλαντα talent show που έχω δει, με χορούς, τραγούδια και κριτικές επιτροπές για τα πανηγύρια. Για όλες τις σειρές με γυναίκες που ενδιαφέρονται μόνο για γυαλιά, μαλλιά και πουλιά (όχι αυτά που πετάνε). Και τέλος, φυσικά για όλα τα επεισόδια της σειράς Grey's Anatomy...

Καλώς να αρχίσει και να μας προσφέρει ωραίο θέμα η διοργάνωση που ξεκινά σε λίγες ώρες...

Δώρο γεννεθλίων

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Thu, 29 Apr 2010 20:57:00 +0000

Αν και πέρασε κάμποσος καιρός από την ημέρα των γενεθλίων μου θα αναφερθώ σ' αυτά και στο πιο δημιουργικό δώρο που έχω λάβει τα τελευταία 29 χρόνια. Οι πρωτοδεσμίτες φίλοι μου φρόντισαν γι' αυτό με ένα ποίημα...

Μια μέρα σαν τις άλλες
κι ενώ κοιμότανε ο γαλαξίας
τρελάθηκε ο Θεός
και γεννήθηκε ο Ηλίας

Μα αυτό δεν ήταν θέλημα Θεού
δεν ήταν ευλογία
ήταν κατάρα σκέτη
μεγάλη μαλακία

Νεογνό σαν ήτανε
πριν δει του κόσμου τα ωραία
έκλαιγε ακατάπαυστα
και χούφτωνε την μαία

Όταν ήταν δύο χρονών
έτρωγε κρέμες σκέτες
μα εκείνος πήγαινε και έχεζε
πάνω στις μοκέτες

Πέντε χρονών του χάρισε
ένα αμαξάκι η θεία του η Άννα
όμως εκείνος πήγε και τράκαρε
την πριγκίπισσα Νταϊάνα

Στα οχτώ του προσπάθησε
να καρφώσει σαν τον Dale Ellis
και ξαφνικά έγινε ο Jordan της Κυψέλης

Μόλις 10 χρονών
βαπτίσθηκε ΑΕΚτζής
και η ΑΕΚ έχασε το πρωτάθλημα
της Α' Εθνικής

Στα 12 ο Ηλίας
ασκούνταν στην Ελβετική
και όσοι τον 'βλέπαν λέγαν
νάτος ο Bruce Lee

Στα 14 χρόνια του
ανακάλυψε τον υπολογιστή
μα αυτός δισκέτες έβλεπες
με πόρνες και με τραβεστί

Συμπλήρωσε 16 χρόνια ζωής
και ξενυχτούσε στα κέντρα
όμως στον δρόμο για τον γυρισμό
κουτούλαγε στα δέντρα

Δεκαεφτάρης σήμερα
χρόνια πολλά Ηλία
μακάρι τα χρόνια να μην σβήσουν
την δικιά μας την φιλία

Και αν το μετάνιωσε ο Θεός
μαζί του και ο γαλαξίας
εμείς θα επιμένουμε
Να ζήσει ο Ηλίας!

Το καθημερινό ξύρισμα

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Mon, 22 Feb 2010 10:06:00 +0000

Ένα ενδιαφέρον και συνάμα χιουμοριστικό κειμενάκι από τον Νίκο Δήμου, στο οποίο έπεσα πάνω τυχαία την προηγούμενη εβδομάδα και είπα να το μοιραστώ μαζί σας.

Το Καθημερινό Ξύρισμα

Σε πρώτη μορφή είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό "Ταχυδρόμος" το 1979 με άλλον τίτλο (Φαλλοκράτες όλης της γής ενωθείτε) που τον είχε βάλει η σύνταξη του περιοδικού. Μετά άρχισε να κυκλοφορεί σε λαθραία φωτοτυπημένα αντίτυπα, μέχρι που ενσωματώθηκε στο βιβλίο "Σάτιρες" (Νεφέλη 1993).

1.
Είμαστε το «ισχυρό φύλο». Και ζούμε - σε μέσο όρο - επτά χρόνια λιγότερο από το «ασθενές».

2.
Σκεφθείτε: επτά ολόκληρα χρόνια ζωής. Η επαχθέστερη φυλετική διάκριση που έγινε ποτέ.

3.
Και μόνο τα επτά χρόνια αρκούν για να καταρρεύσει ο μύθος της καταπίεσης. Πού ακούστηκε οι καταπιεζόμενοι να ζουν περισσότερο από τους καταπιεστές;

4.
Φαινομενικά μοιάζει να σας καταπιέζουμε - εξωτερικά. Αυτό όμως, κυρίες μου, είναι δική σας επινόηση. Όπως οι τρομοκράτες προκαλούν τις δικτατορίες που τους βοηθάνε να καταλήξουν κάποτε στη λαϊκή κυριαρχία, έτσι κι εσείς μας εγκαταστήσατε «κυρίαρχους», για να δημιουργήσετε την τρομοκρατία της ενοχής.

5.
Και ισχυρότερη καταπίεση από αυτήν της ενοχής δεν υπάρχει.

6.
'Aντρας σημαίνει ένοχος. Για όλα.

7.
Αρχίζετε τη μαζική παραγωγή και διανομή ενοχής σαν μητέρες. Και συνεχίζετε σαν αδελφές, ερωμένες, σύζυγοι . . .

8.
Από όλα τα πολυεθνικά μονοπώλια το πιο αλλοτριωτικό είναι το μονοπώλιο της ενοχής. Και το έχετε εσείς!

9.
Η ενοχή είναι που μας κόβει επτά χρόνια. Η ενοχή φέρνει τα εμφράγματα και τα έλκη.

10.
Χάρη σε σας νοιώθουμε πάντα ένοχοι. Από τη στιγμή που δεν θα βάλουμε το πουλόβερ μας (Γιαννάκη! θα με πεθάνεις!) ως τη στιγμή που πεθαίνουμε (Γιάννη μου, πού με αφήνεις!) Έτσι που του έρχεται του Γιάννη να ζητήσει συγγνώμη...

11.
Ένοχοι όταν σας αγκαλιάζουμε (σας πνίγουμε). Όταν δεν σας αγκαλιάζουμε (αδιαφορούμε). Όταν αφήνουμε τη μαμά μας (εγώ που έδωσα τη ζωή μου για σένα!). Όταν δεν την αφήνουμε (μα επιτέλους, άντρας είσαι εσύ;). Όταν σας παντρευόμαστε (σου έδωσα τα καλύτερά μου χρόνια!) κι όταν - οϊμέ! - δεν σας παντρευόμαστε (το αυτό, πιο δραματικά). Όταν σας πηδάμε (με πλάνεψες, με ζάλισες, με παρέσυρες!) κι όταν δεν σας πηδάμε (κατάλαβα - δεν μπορείς!). Όταν είμαστε ευγενείς (τοιούτος είναι;) κι όταν δεν είμαστε (τι αγροίκος!). Κι αλίμονο αν στην ευγενή πράξη της συνουσίας δε δεήσει να σας επισκεφθεί ο οργασμός. Ένοχοι εμείς και για αυτό. Αποκλειστικά. (Δεν τα καταφέρνεις, χρυσέ μου!).

12.
Κι έχουμε και το καθημερινό ξύρισμα...

13.
Η ενοχή μας αγκαλιάζει τα πάντα: φταίμε για τον πληθωρισμό, για τους πολέμους, για την ενεργειακή κρίση - ακόμα και για τον καιρό.

14.
Στην πραγματικότητα η μητριαρχία ουδέποτε έληξε. 'Aλλαξε μόνο μορφή. Από την ωμή δικτατορία του ρόπαλου, έγινε η εξευγενισμένη τυραννία των πλεγμάτων.

15.
«Πίσω από κάθε μεγάλο άντρα υπάρχει μια γυναίκα» Ίσως. Αλλά οπωσδήποτε πίσω από κάθε νευρωτικό, μαμόθρεφτο, αναποφάσιστο, ευνουχισμένο, κακομοίρη άντρα υπάρχει σίγουρα μια γυναίκα.

16.
Η κοινωνιολογική έρευνα έχει αποδείξει πως το 85% των αποφάσεων της οικογένειας παίρνονται άμεσα ή έμμεσα από τις γυναίκες (κυρίως έμμεσα).

17.
Αριστουργήματα μακιαβελικής πολιτικής. Μας υποβάλλετε την απόφασή σας και μετά (αν τα πράγματα δεν πάνε καλά) μας θεωρείτε υπεύθυνους για αυτή.

18.
Κι έχουμε και το καθημερινό ξύρισμα...

19.
Η φεμινιστική προπαγάνδα μας έχει ζαλίσει με την εικόνα της γυναίκας σκλάβας - που τρώει τα χέρια της στη μπουγάδα...

20.
Και η εικόνα του άντρα υποζυγίου (του κουβαλητή) που δουλεύει για να χάνει η κυρία του στο κουμ-καν?

21.
Φανερό είναι πως υπάρχουν αρκετές γυναίκες που δε σκοτώνονται για το νοικοκυριό. Ίσως να υπάρχουν κι άλλες που δεν παίζουν κουμ-καν. Αλλά άντρες μη κουβαλητές δεν υπάρχουν.

22.
Και δε φτάνει που ζείτε επτά χρόνια περισσότερο από μας, είστε και προνομιούχες στον έρωτα.

23.
Οι γυναίκες είναι ικανές για απεριόριστο αριθμό οργασμών την ημέρα - εσείς, κύριε, μπορείτε τρίπαξ?

24.
Και με τη νέα σεξουαλική επανάσταση έχουν κατορθώσει να μας περάσουν όλη την ευθύνη για την ικανοποίησή τους.

25.
Έτσι αν η κυρία είναι βραδυφλεγής, είσαι υποχρεωμένος να δουλεύεις δύο ώρες σαν χαμάλης - χρησιμοποιώντας όλες τις τεχνικές του Alex Comfort, των Masters και Johnson της Καμασούτρα και του Σουκιγιάκι για να χτυπήσουν κάποτε οι καμπάνες.

26.
Αν δεν χτυπήσουν φταίει ο κωδωνοκρούστης. Ποτέ ο κώδων.

27.
Και το τραγικότερο προνόμιο; Μια γυναίκα δεν είναι ποτέ ανίκανη (ή και αν κάποτε έτσι νοιώσει - δεν φαίνεται).

28.
Α! Η τρομακτική τρωτότης του γυμνού άντρα - όπου μπορείτε με μια ματιά να προσμετρήσετε την ψυχική του κατάσταση!

29.
Κι έχουμε και το καθημερινό ξύρισμα...

30.
Λένε πως το ωραιότερο πράγμα στον κόσμο είναι να κάνεις το κέφι σου και να σε πληρώνουν για αυτό.

31.
Υπάρχει πιο μεγάλο κέφι από τον έρωτα;

32.
Αλλά ποιον πληρώνουν για αυτό; Όχι βέβαια τους άντρες . . .

33.
Οι μεγάλες εταίρες είναι η κορυφαία στιγμή της γυναικείας παντοδυναμίας.

34.
Γοήτευαν, γλεντούσαν, κυβερνούσαν, διάλεγαν τους εραστές τους και αποσπούσαν περιουσίες για να δίνουν αυτό που η φύση χαρίζει δωρεάν σε όλους.

35.
Σαν να τιμολογούμε τον ήλιο ή το οξυγόνο.

36.
Αλλά και οι ταπεινές πόρνες είναι απόδειξη δύναμης. Γιατί - ποιος πληρώνει ποιον; Αυτός που έχει ανάγκη.

37.
Κι εσείς, κυρίες μου, δεν είχατε ποτέ ανάγκη. Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης πάντα μεροληπτούσε για σας.

38.
Κι έχουμε και το καθημερινό ξύρισμα...

39.
Οι γυναίκες καταναλώνουν τετραπλάσιο εισόδημα από αυτό που παράγουν (μαζί με τα οικιακά). Κατ’ επέκταση οι άντρες απολαμβάνουν το ένα τέταρτο της δουλειάς τους (πού είσαι Μαρξ με την υπεραξία σου... Να δεις ποιος δουλεύει... ή μάλλον ποιος δουλεύει ποιον!!)

40.
Δύο πράγματα μισούσα στη ζωή μου - το στρατιωτικό και την εργασία. Και μ’ έπιανε ζάλη όταν σκεφτόμουν πως το ωραίο φύλο - αυτονόητα - δεν είχε υποχρέωση ούτε για το ένα, ούτε για το άλλο.

41.
Οι γυναίκες παραπονιούνται πως δεν πληρώνονται σαν άντρες. Έχετε δει όμως πολλές γυναίκες να εργάζονται «σαν άντρες».

42.
Μια στατιστική αναφέρει πως οι γυναίκες απατούν τους άντρες σε μικρότερο ποσοστό (35% έναντι 48%).

43.
Μια άλλη στατιστική όμως λέει πως οι γυναίκες λένε ψέματα σε μεγαλύτερο ποσοστό (58% έναντι 22%).

44.
'Aρα η πρώτη στατιστική είναι ψευδής κατά 58%. 'Aρα οι γυναίκες απατούν τους άντρες τους σε μεγαλύτερο ποσοστό.

45.
'Aλλωστε απάτη δεν είναι να κοιμάσαι με κάποιον άλλο - απάτη είναι να λες ψέματα.

46.
Παρατηρήστε τα ζευγάρια σε μια λουτρόπολη. Όσο περνάνε τα χρόνια ο μέσος άντρας ολισθαίνει βαθμιαία στο ρόλο του ταλαιπωρημένου, ηλικιωμένου, καρτερικού συνταξιούχου. Είναι γεμάτος παραίτηση, εγκαρτέρηση και υποταγή.

47.
Ενώ όσο περνάνε τα χρόνια η μέση γυναίκα μεταμορφώνεται σε μέγαιρα. Απαιτητική, φωνακλού, υστερική, αυταρχική, καταπιεστική... πεθερά.

48.
Όσο περνούν τα χρόνια το κάθε φύλο δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο.

49.
Και το δικό μας πρόσωπο θέλει και καθημερινό ξύρισμα!

50.
Αφού όμως οι γυναίκες είναι το ισχυρό φύλο, τότε τι χρειάζεται η απελευθέρωση της γυναίκας;

51.
Η απελευθέρωση της γυναίκας είναι για τις γυναίκες η μεγαλύτερη παγίδα - και για μας η τελευταία ελπίδα.

52.
Έτσι και ολοκληρωθεί, σωθήκαμε! Τι είναι το να πλύνεις τρία πιάτα, μπροστά στο να κουβαλάς όλες τις ευθύνες (και την ενοχή) του κόσμου?

53.
Φαινομενικά η απελευθέρωση της γυναίκας θέλει να καταρρίψει την εξωτερική καταπίεση - ελπίζοντας πως θα συντηρήσει την εσωτερική.

54.
Αλλά αυτό είναι λάθος. Το δίχτυ της ενοχής είναι αποκλειστικό όπλο του υποτιθέμενου αδύναμου. Μόλις δυναμώσουν θα το χάσουν. Και θα λυθούν τα νήματα που μας κινούν (ή μας δένουν).

55.
Έτσι η «απελευθέρωση» της γυναίκας θα γίνει η απελευθέρωση του άντρα.

56.
(Και θα πάψω επιτέλους να ανοίγω τις πόρτες και να κρατάω παλτά. Ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί.)

57.
Ζήτω λοιπόν η απελευθέρωση της γυναίκας! Μια δεκαετία αφού ολοκληρωθεί, θα δείτε ποιος θα ζει επτά χρόνια παραπάνω.

58.
Θα δείτε ποιος θα αισθάνεται ένοχος όταν (και οπότε) δεν υφίσταται ερωτική διέγερση.

59.
Θα δείτε ποιος θα βγάζει χαρτζιλίκι κάνοντας το (κατά εξοχήν) κέφι του...

60.
Φαλλοκράτες όλου του κόσμου ενωθείτε. Κρατήστε λίγο ακόμα τους φαλλούς σας (ξέρω πόσο δύσκολο είναι).

61.
Αφήστε τις γυναίκες να μαίνονται κατά των φαλλών. Θα τους κάνουν έτσι είδος «ουσιώδες εν ανεπαρκεία»

62.
Μόνον τότε οι φαλλοί πραγματικά θα κυβερνήσουν τον κόσμο!

Equality

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Fri, 19 Feb 2010 11:53:00 +0000

"Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου. Κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους."

Τάδε έφη ο George Orwell στην προφητική "Φάρμα Των Ζώων" και ποια πιο ταιριαστή χώρα από την Ελλάδα για να ισχύει η παράθεση της εισαγωγής. Στις άλλες χώρες υπάρχουν νόμοι που τηρούνται, οι πολιτικοί κρίνονται και δεν έχουν άσυλο για οποιαδήποτε ατασθαλία διαπράξουν. Στις άλλες χώρες υπάρχει συνείδηση ατομική και εθνική . Στις άλλες χώρες τηρούνται οι δημοκρατικές διαδικασίες (π.χ. μια γραμματέας μπορεί να σύρει τον Πρόεδρο της χώρας στα δικαστήρια για μια πεολειξία). Στις άλλες χώρες δεν παραγράφονται τα αδικήματα μετά το πέρας 4-5 ετών. Στις άλλες χώρες υπάρχει σεβασμός σε αρχές και νόμους.

Εδώ όλοι "παίζουμε μπάλα" για τον εαυτό μας. Αν δε βγει κάτι που θίγει ένα υποσύνολο της κοινωνίας και ανήκουμε σ' αυτό, τότε κλείνουμε δρόμους, οι γιατροί σταματούν να κάνουν αυτό για το οποίο ορκίστηκαν στον Ιπποκράτη, οι τελωνειακοί σταματούν την εισαγωγή / εξαγωγή αγαθών από και προς την χώρα μας, οι αγρότες βγάζουν τα τρακτέρ στις εθνικές οδούς κ.α. Παρ' όλα αυτά έχουμε δημοκρατία και όλοι 'κρίνονται' από τους ίδιους νόμους, όλοι είμαστε ίσοι. Βέβαια όπως σωστά διάβασα, η δημοκρατία σου εξασφαλίζει μόνο ίσες ευκαρίες και όχι ίσες συνθήκες...

Υ.Γ.: Για τους μόνους που θέλω να συνεχίσουν την απεργία τους είναι οι ταξιτζήδες, αφού οι περισσότεροι είναι χείριστοι επαγγελματίες (ναι, η επιλογή πελάτη σε κάνει χείριστο επαγγελματία) και μολύνουν την ατμόσφαιρα με τα ταξί-ατμομηχανές που οδηγούν.

Ένας αρτίστας στο Μιλάνο

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Tue, 16 Feb 2010 21:23:00 +0000

Ποδόσφαιρο. Ένα άθλημα που πλέον η λογική και τα συστήματα έχουν μπει πάνω από την φαντασία και την ατομική ενέργεια. Βλέπεις εικοσιδύο παίκτες να γεμίζουν το γήπεδο όπως οι εικονικοί αντικαταστάτες τους σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Αυτοματισμοί, εναλλαγές θέσεων, πάσες με απίστευτη ακρίβεια, σφιχτές άμυνες και σχόλια του Σωτηρακόπουλου για 'ασπίδες προστασίες' και πολυπρόσωπα τείχη.

Και εκεί που όλα πάνε σύμφωνα με το πρόγραμμα, εμφανίζεται ένας μελαψός νεαρός με κοτσίδα από την Βραζιλία, που έχει παραπανίσια κιλά, του αρέσουν τα διήμερα πάρτι με αλκοόλ - γκόμενες - σάμπα, και έρχονται τα πάνω-κάτω. Κάθε άγγιγμα του στην μπάλα κάνει τους υπόλοιπους γύρω του να φαντάζουν με απλά 'ξύλινα στρατιωτάκια'. Όλο αυτό μου θυμίζει το περιστατικό με τον Hendrix και τον Pete Townshend (The Who) που έλαβε μέρος στο Monterey και στο οποίο ο Jimi τους προειδοποίησε "If I'm gonna follow you, I will pull all the stops". Όπερ και εγένετο...(http://www.youtube.com/watch?v=TRY6PcRpAc8)

Πως να δεις μετά από μια έμπνευση του Ronaldo de Assis Moreira τον κάθε Fletcher, Gary Neville και Τάσο Πάντο που ταλαιπωρούν την μπάλα; Κάποιοι θα πουν ότι πλέον δεν κερδίζει αυτού του είδους το ποδόσφαιρο αλλά εκείνο των συστημάτων και της φυσικής κατάστασης. Κάποιοι θα πουν ότι αυτοί οι παίκτες θυμίζουν την πριμαντόνα στην όπερα (δεν μαρκάρουν, δεν τρέχουν, γκρινιάζουν κτλ.) Ας είναι...Οι στιγμές ποδοσφαιρικής ιδιοφυΐας και δημιουργικής σκέψης υπερκαλύπτουν όλα τα παραπάνω.

http://www.youtube.com/watch?v=uOK0nUpAdMI

Περί σεβασμού...

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Tue, 16 Feb 2010 12:10:00 +0000

Σε έναν ειδυλλιακό κόσμο τα πάντα θα ξεκινούσαν από τον σεβασμό. Από τον σεβασμό στο περιβάλλον, στον γείτονα, στον γονιό, στον δάσκαλο, στον αγαπημένο/η σου. Έτσι όλα θα είχαν μια στέρεη βάση για να περάσουν ομαλά από την θεωρία στην πράξη.

Αμ δε...Στην Ελλάδα ισχύει ότι και στο γνωστό ανέκδοτο με τον Εβραίο..."Όλοι γύρω γύρω είχαν Σάββατο και εγώ είχα Κυριακή". Εδώ πρέπει να απαιτείς το εξ' ορισμού δικαίωμα σου, δηλαδή να σε αντιμετωπίζουν με στοιχειώδη σεβασμό και όχι σαν ένα σάκο του box. Όχι δεν είμαι το μέσο με το οποίο θα συμπληρώσει κάποιος το βαρετό 8ωρο του και δεν θέλω να είμαι ο 'προνομιούχος' που θα εισπράξει νεύρα επειδή έτυχε να βρίσκεται στο λάθος μέρος εκείνη τη στιγμή.

Εκεί καταντήσαμε λοιπόν σαν κοινωνία, που ανέδειξε αναρίθμητα φωτεινά 'στοιχεία'. Εμείς να νιώθουμε καλά (και αν δεν νιώθουμε ας το εξαπλώσουμε) και όλοι οι υπόλοιποι να πάνε να συνουσιαστούν. Τελικά τι κοινό έχουμε πια με τους πρόγονους μας; Απλά αναμασάμε το παραμύθι για τα περασμένα μεγαλεία, χάνοντας το παρόν και καταστρέφοντας τις ευκαιρίες για ένα υγιές αύριο.

St. Anger round my neck
St. Anger round my neck
He never gets respect
St. Anger round my neck

Metallica - St. Anger

A year in the life of...

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Fri, 12 Feb 2010 11:55:00 +0000

Ένας χρόνος πέρασε. 365 μέρες με λύπες και χαμόγελα. Με λάθη και σωστά. Λίγες δύσκολες και αρκετές ήρεμες στιγμές. Αφιερωμένο σ' εκείνη που με κάνει να χαμογελώ κάθε πρωί που ξυπνώ δίπλα της και μου δίνει ώθηση όταν εμφανίζονται οι ανηφόρες.

Daniel Merriweather - Impossible

http://www.youtube.com/watch?v=YkXOfuS5T7c

Systematic Chaos

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Tue, 19 Jan 2010 13:51:00 +0000

Αυτό μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι την χώρα που μένω. Χάος πασπαλισμένο με ελληνικές πινελιές. Κράτος αποδιοργανωμένο, που προσπαθεί να κλείσει τις"οπές", που άφησαν ανοιχτές οι προηγούμενοι, με κάθε τρόπο. Πολιτικοί με σπουδές, περγαμηνές και όλα τα προσόντα να 'αστράφτουν' (η ευθιξία υπάρχει άραγε κάπου στα ψιλά γράμματα;) για να έχει να λέει ο λαός.

Και ο λαός εκεί, να παλεύει για καλύτερες συνθήκες, να παραμυθιάζεται με τα ίδια ψέμματα, να παραμένει παθητικός όταν η προχειρότητα τον φέρνει αντιμέτωπο με 'δύσπεπτες' αλλαγές, να περιμένει την αλλαγή σαν το μάνα εξ ουρανού, να ξεχνάει και να μην τιμωρεί (όχι, δεν είναι τιμωρία να μην βγει κάποιος βουλευτής στις επόμενες εκλογές). Ανησυχώ για την Ελλάδα μας και αυτός είναι ο λόγος πίσω από αυτό το κείμενο. Είμαι απαισιόδοξος για τα όσα θα έρθουν σε εμάς και τα παιδιά μας, μιας και δεν υπάρχει συνείδηση δεμένη με το έθνος. Στο μόνο που ελπίζω είναι η συσπείρωση που φέρνουν μαζί τους οι "φουρτούνες" των ημερών.

A nightmare to remember

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Tue, 29 Dec 2009 13:30:00 +0000

Ένα τηλέφωνο χτυπά το καλοκαιρινό απόγευμα του Αυγούστου. Ο παππούς απαντά και μαθαίνει τα νέα. "Είναι στο νοσοκομείο..." και η γραμμή κλείνει. Τα μαντάτα διαδίδονται γρήγορα, παραλλάσσονται και λίγες στιγμές αργότερα η ερώτηση που σχηματίζεται στα χείλη του ξάδερφου..."Είναι ζωντανός...;".

Λίγο πιο νότια, εγώ να ανοίγω τα μάτια μου και να κοιτώ τον γαλανό ουρανό. Το κεφάλι μου 'αγκαλιασμένο' σφιχτά από το κράνος. Το σώμα μου να καίγεται από την άσφαλτο και ο πόνος να τρέχει μέσα μου με διακόσια. "Όχι...Εγώ το πέρασα αυτό...Δεν συμβαίνει πάλι".

Απότομο ξύπνημα. Ένας εφιάλτης που θα αργήσει να ξεθωριάσει...

A nightmare to remember
I'd never be the same
What began as laughter
So soon would turn to pain

The sky was clear and frigid
The air was thick and still
Now I'm not one to soon forget
And I bet I never will

Dream Theater - A nightmare to remember

Αριθμοί

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Fri, 27 Nov 2009 19:33:00 +0000

Τελικά θα αθετήσω μια την υπόσχεση του προηγούμενου post μου. Και πως να μην το κάνω δηλαδή όταν η καθημερινότητα μου περιστρέφεται γύρω από μια 'άτυχη' στιγμή του καλοκαιριού. Και αριθμοί...Αριθμοί αρκετοί για να βάζω τους δικούς μου 'σελιδοδείκτες' στον καιρό που πέρασε και για να μου θυμίζουν. Αριθμοί σφηνωμένοι μέσα μου, που αυξάνονται μόνο και με βοηθούν όποτε θέλω να κάνω μια σύντομη αναδρομή.

1...μήνα έκανα να πατήσω το πόδι μου κάτω
2...βίδες στο γόνατο
3...μήνες αναρρωτική άδεια
4...μήνες μακριά από τη δουλειά
5...το πρωινό ξύπνημα του πρώτου καιρού
6...βίδες στην κερκίδα του δεξιού χεριού
7...μέρες η ίδια σύριγγα σφηνωμένη μέσα μου
15...μέρες ξαπλωμένος στο νοσοκομείο
18...ράμματα στο αντιβράχιο και άλλα τόσα στο γόνατο
25...ευρώ για να 'επιπλέω' στο χλωριωμένο νερό
29...Αυγούστου η στενή επαφή με τα κάγκελα της Αρδηττού
30...Νοεμβρίου επιστρέφω στο γραφειάκι μου
32...επισκέψεις για φυσικοθεραπεία (και έχει κι΄άλλο)
67...κιλά μόλις βγήκα από το Λαϊκό
73...κιλά τώρα μετά από προσπάθεια

End of the line

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Mon, 12 Oct 2009 10:30:00 +0000

Φτάνει κάποια στιγμή λοιπόν που αποφασίζεις να βάλεις την τελεία. Φθάρηκα όλον αυτόν τον καιρό, οπότε ήρθε η ώρα να παύσω να γράφω για την περιπέτεια των τελευταίων σαράντα ημερών.

Όσο και να διαφωνούν ορισμένοι οι "πατερίτσες" με δίδαξαν καλά το μάθημα που έπρεπε να είχα μάθει εδώ και καιρό. Τέρμα οι εφηβικές "ονειρώξεις", οι απερισκεψίες και τα ακροβατικά. Σε παλαιότερη ανάρτηση, είχα αποτάξει τον παράγοντα ασφάλεια από πάνω μου. Εκείνη την εποχή με έπνιγε αλλά η θολούρα έκρυψε το επικείμενο κόστος. Λάθος μου, και τώρα είναι η ώρα της πληρωμής.

Το δικό μου "σεντούκι" κλείνει και μαζί του παίρνει ένα κομμάτι του εαυτού μου που το είχα αφήσει ελεύθερο να αλωνίζει, να με "χρεώνει" και να αλλοιώνει. Το δικό μου "σεντούκι" δεν έχει χώρο για σκληρά συναισθήματα , οργή, θυμό και μίσος, παρ' όλο που άνετα θα μπορούσαν να στριμωχτούν μέσα του. Το δικό μου "σεντούκι" θα καεί για να μην μπορώ να το βρω σε θάλασσες και λάκκους.

Είναι ώρα για αναδόμηση και σκέψη. Δίχως πολλά λόγια και υπερβολές. Δίχως τάση διαφήμισης και ωραιοποίησης. Μόνο πράξεις για τους αγαπημένους μου και εμένα. Λόγια που λέγονται για μια μόνο φορά. Πράξεις που θα γίνονται συνέχεια...

"Dead hourglass of time
Sand we will not ever find
We gather here today
Say goodbye
Cause you've reached the end of the line"

Metallica - The end of the line

Black Gives Way To Blue

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Fri, 02 Oct 2009 06:54:00 +0000

Οι μέρες περνούν γρήγορα όπως είπα και σε προηγούμενη ανάρτηση μου. Και έτσι έρχονται πίσω οι δυνάμεις μου, ξυπνούν οι αγκυλωμένοι μύες και το ηθικό παίρνει το ασανσέρ για ψηλότερα πατώματα.

Νιώθω να γεμίζω πάλι από ενέργεια και θέληση για να συνεχίσω, να κυνηγήσω τους στόχους μου και όλα αυτά που ήθελα να κάνω καιρό τώρα. Βέβαια για να μην είμαι αχάριστος , έχω δίπλα μου ανθρώπους που με ωθούν να πετάξω από πάνω μου όποιες 'βοηθητικές ρόδες΄.

Εκείνη σταθερή, δίπλα στα πρώτα μου βήματα, η 'σφαλιάρα' όποτε πάω να ξεστρατίσω από το μονοπάτι που οδηγεί στην αποκατάσταση των τραυμάτων. Δεν θα βαρεθώ να το γράφω. Είναι η κινητήριος δύναμη μου αυτές τις ημέρες. Τελικά είμαι τυχερός μέσα στην ατυχία μου. Θέλω κάποτε να το ανταποδώσω όλο αυτό. Όχι για να είμαστε πάτσι, αλλά επειδή το αξίζει μέχρι και την 'τελευταία σταγόνα' που έλεγε η ρεκλάμα.

Και ο ουρανός αρχίζει να γίνεται γαλανός ξανά...

"Lay down, black gives way to blue
Lay down, I'll remember you..."

Alice In Chains - Black Gives Way To Blue

1 μήνα μετά

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Tue, 29 Sep 2009 06:48:00 +0000

Ένας μήνας ακριβώς σήμερα, από τότε που ξεκίνησε η περιπέτεια μου και να που συνεχίζω ακόμη να μαθαίνω.

α.) Δεν μου αρέσει το βλέμμα συμπόνοιας που εισπράττω όταν με βλέπουν στον δρόμο. Τραυματίας είμαι, όχι 'έτοιμος προς αναχώρηση'.
β.) Στο λύγισμα καλά τα πάμε. Στο τέντωμα έχουμε δουλειά ακόμη (βλ. γόνατο)
γ.) Η αξία του αντίχειρα είναι ανεκτίμητη, και όταν δεν λειτουργεί οι πιο απλές ενέργειες φαντάζουν βουνό (βλ. άνοιγμα βρύσης).
δ.) Οι μικροί αλτήρες (2-3kg) που σνόμπαρα επιδεικτικά, τώρα παίρνουν την εκδίκηση τους.
ε.) Όσο ξεθαρρεύω, τόσο πιο ανυπόμονος γίνομαι.
στ.) Τρώω συνέχεια και μέχρι πριν λίγες μέρες έχανα βάρος.
ζ.) Μια βόλτα στο πάρκο των παιδικών μου αναμνήσεων, μετά από ένα σ/κ κλεισμένος στο σπίτι είναι το καλύτερο φάρμακο για την ψυχολογία μου.
η.) Τελικά το Black Album είναι πέρα κριτικής (άρεσε στην μητέρα μου :)
θ.) Μια εβδομάδα έμεινε μέχρι να αποτινάξω από πάνω μου τις πατερίτσες.
ι.) Η υπομονή είναι ο καλύτερος σύμμαχος, αρκεί να τον αποκτήσεις.

Fast Forward

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Sun, 27 Sep 2009 10:00:00 +0000

Όλα γίνονται τόσο γρήγορα. Οι ώρες περνούν σαν το τραίνο express που διασχίζει χωρίς στάση τους ενδιάμεσους σταθμούς. Οι ώρες κυλούν σαν το ποτάμι που φούσκωσε από την φθινοπωρινή βροχή. Έτσι και η ζωή μου αυτές τις ημέρες.

Ξύπνημα, πρωινό συνοδευόμενο από μια μικρή δόση απαισιοδοξίας, χάζεμα στις σελίδες του διαδικτύου, μια ματιά στην χαρτούρα του ΙΚΑ που κάθε μέρα θα συμπληρώσω αύριο, ασκήσεις για το δεξί μου γόνατο. Και η επανάληψη θα συνεχιστεί. Μέχρι πότε; Μέχρι να χωνέψω κάποια πράγματα και αποφασίσω να σοβαρευτώ.

Έπειτα έρχεται το βράδυ και μαζί με αυτό εκείνη που κάνει το σκοτάδι να μοιάζει λιγότερο μαύρο απ' όσο είναι. Με την παρουσία της με κάνει να θέλω να προσπαθήσω ακόμη πιο σκληρά για να ορθοποδήσω. Είναι το δικό μου χαπάκι για ντόπινγκ (και είναι και νόμιμο)...

Exit Night, Enter Light

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Fri, 25 Sep 2009 08:13:00 +0000

Έφτασε κιόλας (;;;) η στιγμή που περίμενα δύο εβδομάδες τώρα. Αύριο βγαίνω και ήδη νιώθω καλύτερα. Καθαρά ψυχολογικά και μόνο, νιώθω σαν να έχει φύγει από πάνω μου μια άγκυρα που με έδενε για τα καλά στο δωμάτιο 252.

Ναι, κουράστηκα, φθάρηκα και θέλω νέο αέρα. Τι; Κοστίζει; Πληρώνω μετρητοίς γι' αυτό που έχω απολέσει 15 x 24 ώρες. Καλά, και τι είναι αυτό που σου λείπει τόσο και μας έγινες τόσο ανοιχτοχέρης ξαφνικά; Μου έλειψε ο χώρος μου, η ησυχία μου, οι ανθρώπινες στιγμές με εκείνη δίχως την παρουσία κανενός, δίχως τις κλεφτές ματιές και τα ένοχα βλέμματα.

Βρέχει έξω. Πόσο θα ήθελα να είμαι με ομπρέλα στο χέρι και να τριγυρνώ στα σοκάκια των Εξαρχείων για να δω κιθάρες, comics και βιβλία. Έπειτα μια κούπα ζεστό καφέ στο Studio με εκείνη να κοιτάζει μέσα από το θολό τζάμι, δίχως πολλά λόγια. Τόσο ζωντανές εικόνες. Τόση ανάγκη να γίνω καλά για να βγω από αυτό το σκοτεινό τούνελ και τρέξω πάλι σε δρόμους συννεφιασμένους, με ήλιο και παγωνιά.

(11 Σεπτεμβρίου 2009)

Εικόνες του μυαλού μου

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Wed, 23 Sep 2009 08:55:00 +0000

Οι μέρες που απομένουν μέχρι να αναρρώσω πλήρως, μου θυμίζουν αγώνα σε τροχιά σπειροειδή που στο κέντρο έχει στρογγυλοκάτσει ο πόνος. Δίπλα μου τρέχει εκείνη υπομονετικά, με ρυθμό που να μπορώ να αντέξω για να συνεχίσω. Λίγο πριν ολοκληρώσω την διαδρομή, μου αφήνει το χέρι, ορμάει μπροστά και με περιμένει στον τερματισμό με μια αγκαλιά ανοιχτή για να ξεκουραστώ μέσα της...

Πόσα προλαβαίνεις να μάθεις σε 8 μέρες;

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Mon, 21 Sep 2009 15:59:00 +0000

1.) Και μη χειρότερα.
2.) Το γινάτι βγάζει μάτι (διαπιστωμένο εις διπλούν).
3.) Το νοσοκομείο με αρρωσταίνει με τον πιο υγιεινό τρόπο.
4.) Η ακινησία με τρελαίνει.
5.) "Αυτό που οι σκύλοι βάφτισαν ..." δεν λέγεται μονάχα μέσα από λόγια. Γίνεται φανερό από πράξεις και ένα μόνο βλέμμα.
6.) Μισό χαμόγελο της αλλάζει την γκρίζα παλέτα που ετοιμάζεις κάθε βράδυ.
7.) Υπάρχει και χειρότερο από την τουαλέτα του στρατού (βλ. καθετήρας, πάπια).
8.) Ο μικρός θάλαμος νοσηλείας είναι καλύτερος από τον μεγάλο. Ο άδειος θάλαμος είναι καλύτερος και από τους δυο.
9.) Ο ήσυχος βραδινός ύπνος είναι ανάμνηση πλέον.
10.) Οι βλακείες που μπορείς να πεις πάνω στην απελπισία σου, είναι απλά τραγικές.
11.) Ο πόνος ξυπνά μαζί σου κάθε βράδυ αρκετές φορές, έτσι ώστε να θυμίζει πράγματα που πρέπει να γίνουν 'τατουάζ' στο μυαλό.
12.) Μπορεί να νυστάζεις αλλά δε θες να κοιμηθείς στο κρεβάτι αγκαλιά με τον πόνο.
13.) Η κακιά νοσοκόμα είναι ξανθιά (βαμμένη) και κοντή. Η καλή έχει ρεπό :(
14.) Ένας φίλος που περίμενα να δω, μάλλον δεν θα έρθει...

(6 Σεπτεμβρίου 2009)

Πόνος

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Fri, 18 Sep 2009 07:51:00 +0000

Τελικά, είναι από τα πιο πολυσύνθετα συναισθήματα που "κυκλοφορούν" πάνω μας. Γιατί; Να κάποιοι λόγοι που πέρασαν από το κεφάλι μου:

σου δείχνει με τον πιο σαφή τρόπο ότι είσαι ζωντανός
αν έχει πήξει λίγο το μυαλό, σου μαθαίνει πράγματα, σε κάνει να εκτιμάς και να "ζυγίζεις" καλύτερα καταστάσεις
αν δεν σε σκοτώσει σε κάνει πιο δυνατό από πριν (βλ. πλάκα ευγενούς μετάλλου σφηνωμένη @ δεξί αντιβράχιο)
δεν δημιουργεί παραισθήσεις και συννεφάκια τυλιγμένα με αυταπάτες
σου ρίχνει την μυωπία μιας και αρχίζεις να βλέπεις διαφορετικά καθημερινά πράγματα και καταστάσεις
σε κάνει να "ακούς" καλύτερα την γνώμη, μια ιστορία ακόμη και κάτι που αρχικά μοιάζει αδιάφορο
σε μαθαίνει με το ζόρι ότι η σωματική ακεραιότητα ΔΕΝ διαπραγματεύεται για κανέναν λόγο
σε μαθαίνει ότι η ακινησία είναι ο χειρότερος εχθρός σου και ο καλύτερος σύμμαχος του
σε κάνει να ονειρεύεσαι τις στιγμές που θα έρθουν αφότου τελειώσει η επίσκεψη του πάνω στο σώμα σου

“We must embrace pain and burn it as fuel for our journey.”

Kenji Miyazawa

(10 Σεπτεμβρίου 2009)

iLiAS non-Walker

noreply@blogger.com (.: iLiAS :.) — Tue, 15 Sep 2009 10:52:00 +0000

Πέμπτη και 5η μέρα στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Σκέφτομαι πότε θα βγω από εδώ έτσι ώστε να συρθώ σιγά-σιγά μακριά (βλ. πατερίτσες, νάρθηκας) από το δωμάτιο 252 της Ορθοπεδικής κλινικής.

Τρία κρεβάτια, τηλεόραση υγρών κρυστάλλων, κουρτίνα με όμορφα μπλε-κίτρινα γεωμετρήματα και θέα την ταράτσα της απέναντι πτέρυγας. Τα μάτια μου έχουν οργώσει τον χώρο 100άδες φορές από την στιγμή που άνοιξαν την Κυριακή και αφότου είχε αποχωρήσει η θολούρα της νάρκωσης.

Θέλω κιόλας να βγω έξω, να τρέξω μέσα στην αγκαλιά όλων αυτών που με περιμένουν. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά. Πρέπει να πονέσω, και θα πονέσω. Αυτό δε με πειράζει όμως γιατί θα μου μάθει πράγματα για εμένα. Ηθικό; Μια φορά και έναν καιρό, ακμαιότατο. Τώρα στα υπόγεια γιατί γνωρίζω πόσες ωραίες στιγμές θα στερήσω απ' όλους και κυρίως εκείνη που ξεροσταλιάζει δίπλα στον κύριο ξεροκέφαλο.

Νύσταξα...Λειτούργησε το παυσίπονο που μου δίνουν. Αφήνομαι στον Μορφέα...

(Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2009)