Bayram geldi derken, zamanın azizliğine uğradık yine. Bir diğeri daha bitti. Zaman geçip gidiyor ama hala “naber?” sorusuna “iyilik” deyip geçiştiriyoruz. İyi miyiz, orası bilinmez. Bir şeylerin eksikliği içerisinde çırpınıp gidiyoruz.

Küçükken kardeşler arasında en küçüğü ben olduğum için şanslı olduğum söylenirdi. Hatta bir şeyden yakındığımda “kızım arabayı senle aldık, ne telefon vardı bizim zamanımızda ne bilgisayar. hepsine sen yetiştin ne şanslısın” derlerdi. O zamanlar verebildiğim pek yanıt yoktu. Sonra fark ettim ki şans göreceli bir kavram. Kime göre şans? neye göre şans?

Diğerlerinin mezuniyetlerinde, üniversite kayıtlarında, doğum günlerinde, başarılarında, sevinçlerinde, üzüntülerinde tüm aile birarada olurken, sende durum kopuyor. Herkes ayrı bir yerde. Kopuk kopuk yaşıyoruz artık hayatı. Fotoğraflarda 5 kişi değil de 2 kişi oluyor.Bu mu şans, tartışılır.

Her türlü imkana sahip olma durumu mu, birarada olmak mı deseler ikincisini tercih ederim kesinlikle. Ama insanoğlu işte ne yaşarsak yaşayalım, genelde tatmin olmuyoruz. başka birileri de birinciyi istiyor belki. Hep daha fazlasını istemek olarak nitelendirilemez bu, bir şeyleri tamamlayıp devamını istemiyoruz çünkü. Eksik yerleri tamamlamayı deniyoruz ama imkansıza yakın bir şey aslında istediğimiz. Hayat öyle ya da böyle herkese zor.

(eskiden olsa daha kolay yazardım, duraksamadan, daha net. yapacak bir şey yok bir dahaki sefere. )

Eğitim sistemimizi suçluyorum; çünkü bir öğrenci için bu kadar bilginin son sınıfta tekrar tekrar yüklenilmesi çoğu öğrenciyi bunaltıyor. İnsan beyni aynı anda birçok konuyu kavrayamıyor. Bir matematik dersinin bile üçe bölünmesi bir öğrenci için çalışılacak, öğrenilecek daha çok konu demek. Son sınıf için okulların hala zorluyor olması, değişen sınav sistemleri…Kendi fikrim ve bende oluşan durum bu yönde. Kavramları birbirine karıştırmaya başlamak üzereyim.

Kendimi suçluyorum; çünkü ne yapmam gerektiğini bildiğim halde üzerimde nedenini bilmediğim bir rahatlık var.

İnsanların beyinlerine yerleşmiş ve çıkmak bilmeyen düşünceleri suçluyorum, önyargılarından hoşlanmıyorum. Çünkü değerlendirdikleri insanları belli kalıplara sokmaya çalışıyorlar. Onlar için o kişi, istedikleri kalıba girmiyorsa yok, giriyorsa var.

O kadar klişe yaklaşımlarda bulunup o kadar alakasız beklentilerde bulunuyorlar ki ister istemez baskı oluşturuyorlar.

Bunun önüne geçmek için önyargılardan kurtulup, kulakları tıkamak lazım.Aynı zamanda eğitim sistemi böyle devam ettiği sürece her gelen iktidarla, her gazla sistem değişirse biraz zor.

Bir şekilde açılan blogla uzun süre ilgilenememek…

Aslında yazmayı çok severken, bir türlü fırsat bulamamak. E malum bu sene de sınav var, bu bir bahane değil ancak bu sene bile yeterince ilgilenememişken önümüzdeki yıl ilgilenebileceğimi sanmıyorum. En azından 8-9 ay gibi bir süre blog yazmaya ara veriyorum. Bu süreden sonra geri döneceğim.

Bir süre sonra unutursun ya da bıkarsın o parçadan. başka yerde başka durumda duyduğunda aynı anıları tekrar tekrar yaşar gibi olursun.

Yazarken dinleyip, dinlerken yazarsın. İster istemez gülümsememin altındaki o hüznü geri getirir Some Day.

“Some day, you will find a better place to stay.” kısmıyla bir umut beslerim her nakaratta.  Sonra yeniden, yeniden geçmiş. Tekrar. En nefret ettiğim şeydir aslında bir kez düştüğüm hataya bile bile bir kez daha düşmek. Nefret ettiklerim gelir, bulur. Kim bilir belki bir gün kalacak daha iyi bir yer bulurum.

08 – Some Day

Karşındakinin seni tanıdığı kadarsın.

Karşındakine kendini tanıttığın kadar…

Onlar seni senden çok bilemeyecekler.

Seninle ilgili kötü konuşacaklar, sen sadece gülümseyeceksin. Onlar bunu, onların düşüncelerinin kanıtı olarak algılayacaklar. Ama bilmeyecekler senin tüm bu saçmalıklara karşılık sadece gülümsediğini!

Birilerinin hayatından gitmesini isteyeceksin, onlar gidecekler. Niye gittiklerini bilmeden… Sana hakaret yağdıracaklar, sen onları üzmemeye çalışırken.

Birine bir durumu sadece açık açık anlatabileceksin, ima kullanamayacaksın. Anlamayacaklar!

Vakit geçirdiğin insanlara göre yargılayacaklar seni. Sen, farklı insanlarla iletişim kurmayı seviyorken.

Sergilediğin hareketlerle sorgulayacaklar seni, ifadelerinle. Durumdan duruma değişiyorken davranışların, nasıl ifade etmen gerektiğini bilemeyeceksin.

Güldüğünü görecekler, özenecekler belki mutluluğuna. Nerden bilsinler ki değer verdiğin birini henüz kaybettiğini, aslında hiç de mutlu olmadığını.

Kimisi hiç yanaşmayacak sana. Kimisi seni çözmek isteyip “Hep yanındayım ben!” diyecek. Zoru görünce çekip gidecek. Kapalı bir kutusun sen!

Bir gün biri gelecek ve çözecek seni. O zamana kadarsa yapabilecek bir şey yok, sadece BEKLE!

NOT: Resimdeki poster etrafta boş boş dolanırken gördüğüm ve beğendiğim bir posterdir. Şu anda bir arkadaşımın odasında asılı durmaktadır.

Kahramanların vereceği kararlar, gideceği yerler… Seçim sizindi ve onları siz yönlendiriyordunuz. Aynı hayatta olduğu gibi… Aynı kimden kaçacağımıza bizim karar vermemiz gibi… Aynı birini üzüp, üzmemeyi seçmek gibi…Tek farkla. Kitabı okurken “Acaba bunu seçsem ne olur?” sorusunun cevabını çok çabuk alabiliriz. Eğer kötü devam ediyorsa dönüp diğer seçeneği seçebiliriz. Peki ya yaşam?

Yaşamda bu, malesef mümkün değil. İki durumu aynı anda seçemediğiniz gibi değiştiremiyorsunuz da seçiminizi. Değiştiremiyorsunuz; çünkü bir şeyler kopup gitmiş oluyor. Bu nedenle sevdiklerinizi kaybediyorsunuz sürekli!

Mutluluk ne demek? Mutlu olmak için önce bunu bilmek gerek. “Nasılsın?”, “İyi misin”, “Mutlu musun?” soruları geçiştirilerek cevaplandırılıyor. Düşünüyorum da son günlerde iyi olup olmadığımdan, mutluluğumdan bihaberim. Sorulan kaç soruya içimden gelerek yanıt verdim?

Kendini geliştirmen için azla yetinmemen gerek, doğru. Mutluluk için de aynı şey geçerli olmak zorunda mı? Herkes her şeyden şikayet ediyor. Herkes mutluluğu istiyor, aynı zamanda daha fazlasını da. İkisinin birarada olabileceği ise meçhul. Hep daha fazlasını istediğin sürece mutlu olamazsın ki.

Sanırım önce belirlenmesi gereken kimin mutluluğuna önem verdiğimiz. Kendimiz için mi yaşıyoruz, yoksa birilerini mutlu etmek için mi kendimiz gibi olmuyoruz? Gülüyoruz, gerçekliğine aldırmadan. Yapmacık oluyor çoğu zaman, aldırmıyoruz kimse de aldırmıyor. Çünkü herkes aynı.

Mutlu olmak gerek, sonra mutlu etmek. Eğer hayat seninse; onu senden başkası yaşamayacaktır.

Sınav haftası başlıyor pazartesi. Sonra cuma bitiyor. Böyle daha iyi oldu sanki ama sistemli çalışan için. Günde üç sınav olacak ve biz daha ne olduğunu anlamadan bitecek. Bir de değiştirdiler sınav sistemini. Öğleden sonra YGS ve LYS mantığıyla artık okuldaki sınavlar. Test, bir cevap anahtarı alınıp diğeri verilecek gibi gibi…

İyi olduğuna emin olduğum bir nokta var. İlk dönemki sınavlar sistemsizdi ve bir dersin bir sınavı bittiğinde, diğer dersin ikinci sınavı başlıyordu. Böylece dönem sonuna kadar sürekli sınav. Bu sistem sayesinde her şeyin daha güzel olması dileğiyle.

“Annem beni bırakmıştı…”

Acaba yıllar sonra nasıl bir kişiliği olacak 5 yaşındaki çocuğun.
Gerçekten nasıl gelişecek ruhu?
“Ağladım, ağladım kimse beni duymayınca sustum ve tahtalara tütündüm” demiş…
Annesinin tercihi beyninde nasıl bir kıvrıma sıkışacak acaba?
Hadi biraz daha ileri gidersek; “sevmeye engel bir yara” olacak mı acaba bu yaşadığı?
“…Annem beni bırakmıştı”

Çocuklarını kurtarmaya çalışan anne, gücü kesilen kollarından bıraktığı oğlunun ertesi gün bulunmasından sonra ağlamış. Tanrı’ya şükretmiş. “Kendimi hiçbir zaman affedemezdim” demiş. Evlerine dönmüşler. Ama belli ki kurtulmuş hayatlarında artık hep bu olay var…
Bir kere kolları çözülmüş annenin. Ne anne affedebilir kendini, ne de Lachie annesini…
Bazen yakınım dediğiniz insanların ihaneti de sizi sulara bırakması gibi değil midir?
Mesela arkadaşımdır dediğiniz birinin sizi kırmızı soğanlı lakerda ile pilaki arasındaki tabağa sarhoş mezesi yapması?
Arkanızdan konuşması…
Öyle ya, bu yiyeceklerin ve içkinin yanına bir de konu lazım…
Uzatılacak, iştahlandıracak, rahatlatacak…
“…Annem beni bırakmıştı” kadar sızlatır bence bu gerçek insanın kalbini…
Sevgi tercih kabul etmiyor
Ama hayat hep bir tercihe sürüklüyor insanı.
“Akıp giden günlerimiz” bazen tsunami dalgaları kadar vahşice alıp götürüyor bir şeyleri…
İnsan, kollarının direnme gücü tükendiğinde vazgeçiyor bir şeylerden…
Bir tercihte bulunuyor…
Ya annesini seçiyor ya da karısını.
Ya karısını seçiyor ya da sevdiğini.
Ya sevdiğini seçiyor ya da çevresini…
O vahşi sular alıp götürüyor bir şeyleri.
Kuşandığımız, takındığımız, bir yerlere tıkıştırdığımız ne varsa çekip alıyor. Bir can, bir de ten kalıyor çıplak…
İşte o zaman ağlayıp ağlayıp susuyoruz. Bulduğumuz bir tahta parçasına tutunuyoruz…
Uzanan elleri ya da sulara bırakanları unutmuyoruz hiç…
O “tercihler” bir yerlere çörekleniyor…
Ve bir gün bir başka kişisel tercihin sebebi oluyor…

İCLAL AYDIN

Bu yazıyı İclal Aydın’ın “Gördüğüme Sevindim” adlı kitabını okurken gördüm. Çok hoşuma gitti.Tercihler… Birinden birini seçmek zorunda kaldığımız zamanlar…

Üç senedir devam edilen dersaneyi son sene değiştirmek. Herkesin tepkisi aynı olur. “Alışabilecek misin?” , “Nasıl bu kadar risk alabiliyorsun, ya kadrosu iyi değilse?” gibi gibi gibi. Herkes kuruma ayıp olacağını düşünür ama ya öğrenci? Kuruma ayıp olmasın diye, içinde kalanı yapmamak. Birkaç sene sonra “Keşke” dememektense şimdi birilerine ayıp etmek daha mantıklı gibi. Aslında ayıp etmek de değil. Babamın kurumu mu? -Hayır. Tamam 3 yıl emekleri olmuştur üzerimde. Ancak  her yerde böyledir bu. Yeterli imkanlar sağlanamazsa gider insan.

Dershanelerin yönetim anlayışları da farklı tabi. Öğrenciye verdikleri değer kime, neye göre fazla? Sağladıkları etüt imkanları kime, neye göre yeterli?

Öğretmenler bile uzun yıllar birlikte çalıştıkları kurumlarını anlaşamayıp bırakıyorlarken, öğrenciler böyle bir hamle yaptığında kötü gözle bakılıyor. Bu, öğrenciyi kaybetmek istememelerinden kaynaklanıyor diyoruz. Peki o zaman neden o öğrenciye istediğini vermiyorlar?

Düşünmek gerekir ki, sergilenen her davranışın altında bir sebep vardır. Arkadaşlarını ezerek, sürekli göz önünde olmak isteyen birinin geçmişine bakıldığındaanlaşılacaktır belki de bu davranışının sebebi.Belki de henüz ilkokul zamanında arkadaşları tarafından hor görülmüş, küçük düşürülmüştür sürekli. Bununla ilgili kesin bir şey söyleyebilir miyiz o da meçhul. Biraz kin, hırs da girer işin içine. Önceki zamanlarda ezilmesinin sebebini kendi pısırıklığına bağlamış olabilir. Bu yüzden bundan sonra böyle davranmayacağına dair söz verir kendi kendine. Sonra da hırs yapar ve önceden sergilediği davranışlar için “Madem böyle olmuyor ben de onlar gibi davranırım.” diye düşünür. Böylece bizim onaylamadığımız, kötülediğimiz insan modeline dönüşebilir

Daha iyi anlatabilmek amacıyla küçük bir örnekti aslında bu. Her gün, her an gördüğümüz şeyler. Çünkü herkesin geçmişten gelen, çeşitli eksikliklerine bağlı olarak yaşadığı çeşitli olaylar vardır. Bunu kendileri inkar etseler bile…

Değerlendirme yaparken önce durup düşünmek gerek bu yüzden.Aynı şeyleri biz yapıyor muyuz, yapmıyor  muyuz? Sorgulamak lazım neden böyle davranıyor diye. Tabii düşünmüyoruz biz bunları ayrı ayrı insanlarız “Ben ona nasıl davranıyorsam o da bana öyle olacak!”  Yanlış mı bu tutum, doğru mu bilmem.  Ama her ne kadar uygulayamasak da anlamaya çalışmalıyız en azından insanları. Önyargılar olduğu müddetçe ne anlayabiliriz, ne de dostluk kurabiliriz.

Ölüm… Bilimsel olarak doğal bir olay. Canlılar doğar,büyür,gelişir,ölür! Bu doğallık içerisinde nedir insanların kendini bu kadar parçalaması?Merhum yakınlarını rahatlatmak için söylenen sözler de bu yöndedir hep. Ama herkes de bilir ki bu sözler gelir ve geçer. Merhum yakının o an onu düşünecek hali yoktur,düşünmesi de beklenemez. O da bilmiyordur belki neye üzüldüğünü. Belki onu bir daha hiç göremeyeceği için, belki yıllardır yanında olan insanın bıraktığı boşluk büyük olduğundan…  Belki de bugüne kadar böyle geldiği için, herkes biri öldüğünde ağladığı için şartlanmıştır. Beklemiyordur belki O’nun gideceğine hazırlamamıştır kendini.

Beklenen ölümler vardır bir de beklenmeyenleri… Beklenenlere de üzülür insan ama çok yaşlıysa,yatalak hastaysa en azından yakınları onun ölümüne hazırlamıştır kendini. Hem onun acı çekmemesi hem de yakınlarının onun o haline üzülmemesi için en hayırlısı ölümüdür. Ancak bir de ani ölümler vardır ki onlar şaşırtır insanı. Üzer. Yakın zamanda çevreden aklıma gelenler var. 5 yaşındaki bir çocuğun otobüsten indikten sonra heyecandan annesinin elini bırakıp otobüsün arkasından geçmeye çalışması ve annesinin gözleri önünde otobüsün altında kalması, gencecik insanların geçirdikleri trafik kazaları sonucu ölümleri, gayet sağlıklı olan insanların bir sabah yatağında ölü bulunması vb… Hepsi olması gerekenler tabi. “O niye öldü?” sorusu sorulmaz bile. Ama beklenmeyen ölümler insanlara gerçekçi gelmiyor. “Yok canım şaka yapıyorsun değil mi?” diyesi gelir insanın. Bir süre geçince ve O’nun gerçekten gittiğini anlarsın!

Bir fayda geldiği görülmemiştir bu insanlardan. Nadirdir bizi mutlu edecek bir şeyler yapmaları. Mutlu ederler, yaparlar belki ancak kısa sürelidir sevgileri, sevinçleri,üzüntüleri…

Herkes dengesizdir biraz. Ben de,sen de, o da, en yakınımızdakiler de… Bir dediğimiz bir dediğimizi tutmayabilir bazı zamanlar. Çünkü duygular değişir, o konu hakkında doğru olanı öğreniriz ona göre fikrimizi değiştiririz.Öyle kabul ederiz birbirimizi çünkü küçük ayrıntılardır bunlar. Dengeler yanında dengesizlikler göz ardı edilir.

Bahsettiğim; saniyede bir, hiçbir etki altında kalmadan değişenler. İşte zarar onlardan gelir. Bir söz verir size, arkanızı döndüğünüz gibi unutur. “Şunu benim için oraya götürür müsün?” der birkaç saniye sonra “N’apıyorsun sen, niye götürdün onu oraya?” diye kızar.

Bu insanlar iki arada bir derede kalmanıza da neden olanlardır aynı zamanda. Onlara karşı tutumunuzun ne olacağına iyi karar vermek gerekir. Gördüğün yerde bir dengesizlik sezdiğin an kaçacaksın ! Benden size tavsiye.

Kadir DURGUN

Gittiğim dershanedeki Türkçe öğretmenimdir Kadir Durgun. Aynı zamanda Kocaeli Gazetesi’nde köşe yazarıdır. Bir dersinde iki arkadaşımız arasında çıkan gereksiz bir tartışma sonucu bu yazıyı okuma gereği duymuştur bize. Çok da beğendiğim bir yazı olmuş. Elinize sağlık hocam.

Bu buluşmaya eski mezunlarla tanışmak, okulda nelerin değiştiğini görmek, onların hangi yollardan geçerek şu an bulundukları konuma geldiklerini öğrenmek ve onları anlamak amacıyla katıldım aslında. Ancak hepsiyle tanışma fırsatı bulamadım tabiki. Katılan en eski mezun 1997 yılında okulumuzdan ayrılmış. İlk mezunlarla da tanışmak isterdim tabiki ama bu ilk buluşma olduğu için biraz aceleye geldi gibi.

Programa göre;

Önce mezunlar toplandı ve yemekhanede yemek yenildi. Sonrasında sinevizyon gösterisi için konferans salonunda toplanıldı. Bu arada mezunlar da anı defterine okulla ilgili düşündüklerini yazdılar. Eski öğretmenlerimiz de ilk mezunlar buluşmasında öğrencilerini yalnız bırakmadılar. Katılabilen öğretmenler de aramızdaydı.

Sonrasında okul binasında kokteyl vardı. Mezunlarla öğretmenler ve hala KKFL öğrencisi olanlar sohbet ettiler. Mezunlar için eskileri hatırlamak, öğrenciler içinse geçmişi öğrenmek eğlenceliydi.

Bu buluşmaya katılan en eski mezun (1997) ile ortak bir şeyimiz vardı. Okulumuzun yıllardır değişmeyen ve ne zaman değişeceğini de bilmediğimiz resmi aracı Yolda bırakana dek bizimle.

Genel olarak eğlenceli geçti. Dernek ve okul idaresi tarafından alınan karara göre bu buluşma her yıl nisan ayının 3.pazarında tekrarlanacak. Böylece köklü okullardaki gibi (Galatasaray Lisesi, Kabataş Erkek Lisesi, İstanbul Lisesi vb…) mezunlarımız birbirleriyle sürekli iletişim halinde olacaklar.

Bu fikir belki herkesin aklına geliyordu ancak uygulama aşamasında duruyordu. KKFLMED ve okul yönetimine teşekkürler. Sonraki yıllarda katılımın artması dileğiyle.