Küçük Sinemalar

Michael Snow @ Aksanat 2012

2014-04-11T00:20:00.003+03:00

Konuyla ilgili Altyazı Dergisi'nin Devre Dışı bölümünde Mart 2012'de bir yazı yazmıştım. Aşağıdan okuyabilirsiniz...

Sonsuzluk, Şimdi ve Burada

Kuzey Amerika deneysel sinemasının kurucularından Michael Snow’un video enstalasyonları ve müzik dinletilerinden oluşan Solo Snow isimli bir sergi 18 Ocak - 25 Şubat tarihlerinde Aksanat’ta sergilendi. Bu ‘İstanbul için büyük’ adım neredeyse sessiz sedasız geçmiş gitmiş oldu maalesef. Halbuki Michael Snow’un işleri o kadar güzel, o kadar candan, o kadar dahiyane ki!

Kendi deyimiyle ‘çok da eskiden doğmamış olan’ (1) (1929, Toronto) Michael Snow, birçok medyada çalışan bir sanatçı: film, müzik, resim, video, ses enstalasyonu, fotoğraf, holografi, kitap, heykel ve çizim. Zaten etkilendiği sanatçılar listesi de bunun bir yansıması sanırım: Duke Ellington, Piet Mondrian, Hollis Frampton, John Cage, Jan Vermeer, Ernie Gehr, Bach, vs.

Wavelength
1967'de yaptığı Wavelength, deneysel sinemaya azıcık yer veren kitaplarda bile yer bulan nadir deneysel filmlerden. Film, bir odanın içinde 45 dakika süren ve sonunda duvardaki dalga fotoğrafına odaklanan bir zoomdan oluşuyor. Bu 45 dakika içinde odaya bir kitaplık taşınıyor, bir adam giriyor, yere düşüp ölüyor, sonra evin sahibi olduğu anlaşılan bir kadın içeri giriyor, telefonda Richard isimli birine yerde ölü bir adamın yattığını anlatıyor, vs. Yani kurmaca bir yönü de olduğu söylenebilir filmin. Ama o sürekli devam eden zoom nedeniyle herşeyden önce izlediğimiz filmin bir film olma özelliğine odaklanıyoruz. Snow’un kendisi ise bu filmi ‘sinir sistemimin, dini sezilerimin ve estetik fikirlerimin bir özeti’ (2) veya bir ‘zaman anıtı’ (3) olarak tanımlıyor. ‘Renkli ışığın düz bir yüzeyde yansıması. Materyellerim: ışık ve zaman. Ve üç boyut illüzyonu...’ (4)
Bu ‘üç boyut illüzyonu’ konusunda bir röportajında Snow, Cézanne’ı örnek gösteriyor. Cézanne’ı dış gerçekliği algılayışımızın öznelliğini temsil edilenden de daha fazla öne çıkarması nedeniyle önemli buluyor Snow. (5) Birşeyin temsilini yapmaktansa kendisi bir ‘şey’ olan sanata önem veriyor.

Michael Snow, Wavelength’ten sonra diğer sanat dallarında eserler vermeye devam ederken sinemanın doğasına dair araştırmaları da devam ediyor. Yönetmenin diğer önemli filmlerinden bazıları: La Région Centrale (1971), Rameau's Nephew by Diderot (Thanx to Dennis Young) by Wilma Schoen (1974), So Is This (1982), Corpus Callosum (2002)

Solo Snow
Aksanat’ta, galerilerde sergilenmek için yaptığı videolardan altı tanesi bulunuyordu. Aynı filmlerinde olduğu gibi video enstalasyonlarında da Michael Snow, kavramsal olanı biçim olarak da güzel olan ve bu ikisinin birbirinden ayrılamayacağı müthiş bir potada eritiyor. Bu eserlere bakarken aklımızdan binbir düşünce geçiyor ama aynı zamanda da o anda bakmakta olduğumuz şeye odaklanıyoruz. Yani 'burada', 'şimdi' olan ve deneyimi yaşayan kişinin o anda yaşamakta olduğu deneyime çok önem veren eserler bunlar. Belki de Snow’un işlerini güncel sanat dünyasında gördüğümüz birçok kavramsal işten ayıran da bu: kavramsal olanın duyusal olan ile beraber işlemesi. Zaten kendi yaptıklarını ‘duyusal felsefe’ olarak niteleyen bir sanatçıdan da bunu beklemek gerek sanırım. Neredeyse tüm eserlerinin derinliklerine işleyen mizah ise ekmek kadayıfının üzerindeki kaymak gibi.

Aksanat’taki videolardan That/Cela/Dat (2002), bir anlamda So Is This’in video enstalasyonu versiyonu. Her ikisi de, neredeyse sadece kelimelerin tek tek ekrana yansımasından oluşan cümleler ile ‘yazar’ın izleyiciye konuştuğu eserler. Ama sinemada film izleme deneyiminden bahseden So Is This’ten farklı olarak, bu sefer bir galeride bir işe bakıyor olma deneyimi üzerine konuşuyor ‘yazar’. Ve yine ‘bu’ kelimesi üzerine düşünmeye itiyor bizi. Bir şey hakkında ‘bu’ dediğimiz zaman ‘bu’ kelimesini mi ifade ediyoruz, yoksa ‘bu’ kelimesi ile ifade etmeye çalıştığımız nesneyi mi? Böyle bir eserde ‘bu’ kelimesi ekranda göründüğü zaman ekranda ışığın bir yansımasından mı bahsediyoruz, ışığın yansıdığı zeminden mi? Ya da metnin o anda gönderme yaptığı şeylerden mi? Hepsinden mi?

Burada da video bize ‘şimdi’ ve ‘burada’ olanı unutturmuyor. Örneğin o anda galeride olduğunu varsaydığı ‘güzel bir kız’a bakmamızı öneriyor, veya galerideki diğer eserlerin de ‘iyi olup olmadığını’ soruyor ve en sonunda da bize The Wizard of Oz’un ünlü şarkısına hep bir ağızdan karaoke yapmamızı öneriyor: ‘some-where o-ver the rain-bow skies are blue’. Bunu yaptıktan sonra kelime kelime sorduğu soru ise oldukça çarpıcı: ‘Bu kelimeleri okurken zihninizde kimin sesini duydunuz?’ Ve bu sorunun doğal yansıması: ‘Yazar’ kim? Michael Snow mu? Bir birey olarak izleyici mi? Veya hepimizin bunları okurken hayalini kurmaya çalıştığı kolektif bir izleyici mi var? Bir sanat eserine bakarken bir birey miyiz biz?

That/Cela/Dat’i birçok benzer soruları sorduran kavramsal sanat eserinden ayıran bu kelimelerin ekranda görünürkenki ritmi. Hepimizin konuşma ritmi farklı değil mi sonuçta? Aynı kelimeler ekranda farklı bir ritmde görünse farklı bir his yaşamayacak mıyız? Bir film veya video izlerken eserin manası, ritminden bağımsız düşünülebilir mi? Bach’ın veya Rameau’nun müzikte belirlediği yüksek standartlara yeltenebilecek kadar güzel bir ritm Snow’unki. Müzik gibi kendi başına bir ‘şey’.

Sergideki diğer işlerden, SHORT STORY veya SSHTOORRTY (2005), gerçek anlamda kurmaca bir film. Genç bir adam elinde Michael Snow’un stilinin bir parodisi olarak görülebilecek soyut bir tabloyla bir eve geliyor, onu güzel bir kadın karşılıyor, kadının kocası adamı karısıyla yatmakla suçlayıp yüzüne elindeki viskiyi boşaltıyor, bunun üzerine de genç adam elindeki resmi adamın kafasına geçirip kadından özür dileyerek evi terkediyor. Bu gayet gayri-ciddi olay örgüsünü garipleştiren (ve kurmacadan uzaklaştıran) şey ise hikayenin ilk bölümü ile ikinci bölümünün süperimpoze olarak beraber oynaması. Yani videonun iki bölümünü de aynı anda izliyoruz. Snow, SSHTOORRTY’yi ‘Hareketli bir resim hakkında hareketli bir resim’ (6) olarak tanımlıyor: “Renklerin hareketli bir şekilde birbirine girmesi beni çok ilgilendiriyordu. Mekan ve kostümlerdeki renkleri de aralarındaki ilişkilerin nasıl olacağını tahmin etmeye çalışarak seçtim. Bu ‘görüntülü’ bir iş ve benim için birşeye o anda bakıyor olmanın deneyimi, izleyicileri 'başka dünyalara' götürmekten çok daha önemli.” (7)

Son olarak, sergideki eserlerden Piano Sculpture (2009), bir odanın içindeki dört duvara yansıtılan görüntülerden oluşuyor. Her dört videoda Michael Snow’un kendisi piyano çalıyor. Biz sanatçının ellerini ve kuyruklu piyanoları görüyoruz. Görüntülerin yansıtıldığı duvarların ortasında birer de hoparlör var ve aslında görüntülerin bir bölümü de bu hoparlörlerin üstüne yansıtılmış oluyor. İlk başta bu dört videoda Michael Snow’un piyanoyla doğaçlamalarının hepsini senkron olarak dinliyoruz. Yani tam bir kakafoni. Sonra bu kakafoni yerine senkron olmayan ve sadece bir piyanodan gelen sesler duymaya başlıyoruz. Tüm bu süreç boyunca Eytan İpeker’in Küçük Sinemalar’da (8) anlattığı gibi kurgusunu kendimizin yaptığı neredeyse uçsuz bucaksız bir eserin karşısındayız. Ve sürekli olarak duyma ve görme yetilerimizin birbirini nasıl da derinden etkilediğini, hatta birbirinden bağımsız düşünülemeyeceğini hissediyoruz. Yavaş yavaş insan bu sonsuzluğun içinde kayboluyor ve bu kadar sınırlı görünen bir iş insana evreni de aynı bu şekilde algılama arzusu veriyor.

Michael Snow’u bu kadar büyük bir sanatçı yapan da bu sonsuzluk hissi zaten. Filmleriyle ve diğer eserleriyle duyularımız için büyük orgazmlar vaadeden Snow, aynı zamanda da zihnimizin ekstra mesai çalıştığı durumlar yaratıyor. Daha da ötesi, bu ikisinin, yani duyularımız ve zihnimizin aslında birbirinden bağımsız hiç çalışmadığının, her zaman etkileşimde olduklarının bilinci ve bu keşif sürecinin verdiği büyük hazlar için Michael Snow bu kadar önemli. Sözü Hollis Frampton’a bırakalım: ‘Film sanatının bir düzine civarında mucidi varsa, bunlardan biri de Michael Snow. Yapıtları daha şimdiden kendisinden önce gelen filmlere bakışımızı değiştirdi. Ve görülseler de görülmeseler de, gelecekte filmlerin yapılışını ve algılanışını değiştirecekler. Bu çok heyecan verici bir durum. Sfenks’i yaratan heykeltraşın adını ve adresini bilmek gibi birşey.’ (9)

1 http://www.mayastendhalgallery.com/vital_signs_bios_snow.html
2 Film Culture, Sayı 46, Ekim 1968
3 The Collected Writings of Michael Snow, Wilfrid Laurier University Press, 1994, 43
4 The Collected Writings of Michael Snow, Wilfrid Laurier University Press, 1994, 74
5 The Collected Writings of Michael Snow, Wilfrid Laurier University Press, 1994, 45
6 Sergideki açıklamadan
7 http://canyoncinema.com/catalog/film/?i=4135
8 http://kucuksinemalar.blogspot.com.tr/2012/02/akbank-sanat-galerisinde-michael-snow.html
9 On the Camera Arts and Consecutive Matters: The Writings of Hollis Frampton, MIT Press, 2009, 190

Küçük Sinemalar Bahar 2013 Playlist

2013-07-17T04:54:00.000+03:00

Bu bahar gerçekleştirdiğimiz iki Küçük Sinemalar gösterimlerinde gösterilen çoğu işi aşağıda izleyebilirsiniz. Ayrı yetten, Altyazı Dergisinin Temmuz-Ağustos 2013 sayısında bu gösterimler hakkında küçük bir yazı yayınlanacak. Geniş bir Gezi dosyasının da bulunduğu bu sayıyı katiyen edinmenizi tavsiye ederim.

April 19th, 2013
@ Experiments in Cinema v8.53
Albuquerque, New Mexico
w/ Zeynep Dadak & Merve Kayan, Can Eskinazi, Eytan İpeker, Yoel Meranda, Jonathan Schwartz, and Mustafa Uzuner. Moon and Stars Project of the American Turkish Society'sine destekleri için teşekkür ederiz.

Mayıs 18th, 2013
@ AMOA-Arthouse at the Jones Center
(Experimental Response Cinema'nın katkıları ile)
Austin, Texas
w/ Zeynep Dadak & Merve Kayan, Can Eskinazi, Eytan İpeker, Yoel Meranda, Jonathan Schwartz, Deniz Tortum, and Mustafa Uzuner. Moon and Stars Project of the American Turkish Society'sine destekleri için teşekkür ederiz.

Aşağıda bulunan program Experiments in Cinema festivalinde gösterilen programdır. Austin'daki programda Deniz Tortum'un Oğlun Burada isimli videosunu da programa ekleyip, farklı bir dizilim ile gösterdim. Ayrı yetten, Jonathan Schwartz'ın A Preface To Red isimli filmi yanlızca 16mm olarak vardır, digital hali yoktur. Zeynep Dadak ve Merve Kayan'ın Bu Sahilde isimli filmini bu linkte izleyebilirsiniz.

Lütfen full screen izleyin, emi?

Program:

Republic Day by Can Eskinazi
4.25min / digital / sound / 2010

A Preface to Red by Jonathan Schwartz
6min / 16mm / sound / 2010
A single recording, recorded in a tunnel that one passes through after exiting a boat taking you from one continent to another, where people are selling bright colored toys and bright white sneakers. for the brief variations in the movement on the periphery—Jonathan Schwartz

océanéant by Yoel Meranda
2.25min / digital / silent / 2009
“Yoel Meranda indulges a fascination with color in his extraordinary abstraction océanéant : fields of translucent reds gather upon themselves until they seem to congeal into something with mass, weight, and texture.” – Fred Camper

Peeling by Eytan İpeker
6min / digital / silent / 2011

Neyse Halin… by Mustafa Uzuner
5.43min / digital / sound / 2007
Programmers note: The title is a play on a popular phrase said before reading one’s coffee fortune: “Neyse halim, çıksın falım” (“Whatever my state may be, so shall my fortune be told”). Mustafa Uzuner switches the first person possessive pronoun (my) with the second person possessive (your), making it “Neyse halin…” (“Whatever your state may be”).

diagonal by Yoel Meranda
0.56min / digital / silent / 2009

Moscow Diaries, Part 2 – Statues by Can Eskinazi
2.46min / digital / sound / 2011
A mystery thriller featuring a rather unusual Russian cabdriver.

Material Ghost by Mustafa Uzuner
2.31min / digital / silent / 2010
Shot on an old SONY HDV camera usıng a macro lens converter.

Highway Screening by Yoel Meranda
2.07min / digital / silent / 2010
Silent video shot in İzmir while travelling from Urla to downtown (and back, at night) by car. Thanks goes to Can and the Eskinazi family for the wonderful hospitality. Do not watch this if you have photosensitive epilepsy.

Siamese by Eytan İpeker
4.37min / digital / silent / 2011
A video that winks back at its audience – Eytan Ipeker

Bu Sahilde (On this Coast) by Zeynep Dadak & Merve Kayan
21.47min / 16mm / sound/ 2010
Bu Sahilde (On the Coast) is a short essay film on the ephemeral feeling of summer, observed in Erikli, a small coastal town on the Aegean Sea in Turkey. The film reflects on the nature of vacation, as it is a transformed version of reality, the fantastical counterpart to winter.

Yeni Küçük Sinemalar gösterimleri

2013-03-21T07:00:00.000+02:00

Bu bahar, güney ABD'de iki tane Küçük Sinemalar gösterimi gerçekleşecek.

Experiments in Cinema Film Festival (v8.53)
19 Nisan, 2013
Albuquerque, New Mexico

AMOA-Arthouse
18 Mayıs, 2013
Austin, Texas

İki gösterim de Moon and Stars Project of the American Turkish Society'nin desteği ile gerçekleşecek. Programda Zeynep Dadak ile Merve Kayan, Can Eskinazi, Eytan İpeker, Yoel Meranda, Jonathan Schwartz ve Mustafa Uzuner'in film ve videoları bulunyor. Ayrı yetten, Austin'daki gösterimde Deniz Tortum'un bir kısa videosu da gösterilecek. Bu programın küratörlüğünü yapdığımdan dolayı, iki gösterimde de hazır bulunacağım. Programı altta ingilizce olarak görebilirsiniz. Deniz Tortum'un kısa videosunun bilgilerini de yakında bu sayfaya ekleyeceğim. Nice Küçük Sinemalara! - Ekrem Serdar

Program:

Republic Day by Can Eskinazi
4.25min / digital / sound / 2010

A Preface to Red by Jonathan Schwartz
6min / 16mm / sound / 2010
A single recording, recorded in a tunnel that one passes through after exiting a boat taking you from one continent to another, where people are selling bright colored toys and bright white sneakers. for the brief variations in the movement on the periphery—Jonathan Schwartz

océanéant by Yoel Meranda
2.25min / digital / silent / 2009
“Yoel Meranda indulges a fascination with color in his extraordinary abstraction océanéant : fields of translucent reds gather upon themselves until they seem to congeal into something with mass, weight, and texture.” – Fred Camper

Peeling by Eytan İpeker
6min / digital / silent / 2011

Neyse Halin… by Mustafa Uzuner
5.43min / digital / sound / 2007

diagonal by Yoel Meranda
0.56min / digital / silent / 2009

Moscow Diaries, Part 2 – Statues by Can Eskinazi
2.46min / digital / sound / 2011
A mystery thriller featuring a rather unusual Russian cabdriver.

Material Ghost by Mustafa Uzuner
2.31min / digital / silent / 2010
Shot on an old SONY HDV camera usıng a macro lens converter.

Highway Screening by Yoel Meranda
2.07min / digital / silent / 2010
Silent video shot in İzmir while travelling from Urla to downtown (and back, at night) by car. Thanks goes to Can and the Eskinazi family for the wonderful hospitality. Do not watch this if you have photosensitive epilepsy.

Siamese by Eytan İpeker
4.37min / digital / silent / 2011
A video that winks back at its audience – Eytan Ipeker

Bu Sahilde (On this Coast) by Zeynep Dadak & Merve Kayan
21.47min / 16mm / sound / 2010
Bu Sahilde (On the Coast) is a short essay film on the ephemeral feeling of summer, observed in Erikli, a small coastal town on the Aegean Sea in Turkey. The film reflects on the nature of vacation, as it is a transformed version of reality, the fantastical counterpart to winter.

Bios

Born in 1978 in Balıkesir, Zeynep Dadak has received her undergraduate degree in Film-TV from Marmara University and her graduate degree from Istanbul Bilgi University. Making short films and documentaries since 2001, she is also a writer and an editorial board member of Altyazı Film Magazine. Dadak teaches film classes at various universities, and is currently a PhD candidate in Cinema Studies at New York University.

Can Eskinazi graduated from Bard College. His writings and reviews have appeared in Altyazi Magazine, and his film The Phantom Behind screened in Anthology Film Archives. He lives in Istanbul.

Eytan Ipeker was born in 1981 in Istanbul and graduated from New York University’s Film & TV Production Program. His experimental and narrative shorts were screened at numerous international festivals around the world, including the Abstracta Film Festival in Italy and the Toronto Film Festival. In 2010, he won the best experimental video award at 30th IFSAK National Short Film and Documentary Festival. He is currently working on a documentary project on the acclaimed Turkish pianist Idil Biret.

Born in 1981, Merve Kayan grew up in Uzunköprü. After graduating from the Cinema Department at Denison University, she has worked as an editor and director of photography for various film directors in New York and Istanbul. She received her MFA in Visual Arts at University of California, San Diego and also taught film classes here. She has been making shorts and documentaries since 1999, which have been screened at many national and international film festivals.

Yoel Meranda lived in Chicago between 2000-2004 and worked at The Film-Makers' Cooperative between 2004-2006. Since 2006, he's back in Istanbul. Yoel's experimental videos have screened in Toronto, Edinburgh and Thessaloniki International Film Festivals. In 2011, five videos of his got a collective Honorable Mention at Onion City. Yoel's website is waysofseeing.org.

Jonathan Schwartz makes short films that circulate primarily in an experimental film context. He continues to work in 16mm film, producing films that are in conversation with travel, history, poetry, and sound. Recent completed works include ‘Between Gold’ and ‘A Preface to Red’ – portraits of dividing lines, gesture, rhythm, and light via riding boats back and forth on the Bosphorus, as well as an on-going series of short works that comprise an album of films entitled, the 33 1/3 series. His films have screened in the US and abroad in venues that include the New York Film Festival, London Film Festival, Intl Film Festival Rotterdam, Toronto Film Festival, Ann Arbor, Wexner Center for the Arts, Institute of Contemporary Art -Boston, Museo Nacional Centro de Art Reina Sofia, Harvard Film Archive, Pacific Film Archive, and others. Two of his films are in the permanent collection at the Austrian Film Museum in Vienna.
Since 2009 Jonathan Schwartz has been an assistant professor at Keene State College, coming from Boston where he taught at the School of Museum of Fine Arts and Massachusetts College of Art previously. Additionally, he has worked in freelance post-production with John Rubin Productions and others, and was employed by Emerson College as their film post-production manager. He holds a Masters of Fine Arts from Massachusetts College of Art + Design.

Ekrem Serdar is a filmmaker / programmer from Ankara, Turkey. He completed his M.F.A at the University at Buffalo, SUNY, and likes screening at Rustbelt Books, in Buffalo, NY. He frequently shows his work with the Küçük Sinemalar group, based in Istanbul, and is a co-programmer of Experimental Response Cinema in Austin, TX.

Mustafa Uzuner was born 1981 in Amasya. He studied Electronics Engineering in Istanbul and received a master’s degree from the Mel Hoppenheim School of Cinema at Concordia University. He currently lives and works in Montreal.

Robert Breer: Saniyede 24 kare (kere) sinema

2012-10-17T18:46:00.000+03:00

Eylül 2011 tarihinde Altyazı Dergisi'nde Robert Breer hakkında küçük bir yazım yayınlandı. En sevdiğim iki yönetmenden birinin ölümü üzerine yazdığım bu yazıyı aradan neredeyse bir sene geçtikten sonra siz güzel Küçük Sinemalar okuyucularıyla paylaşiyim dedim. İzinleri ve bana yer verdikleri için Altyazıcı kardaşlarıma teşekkür ederim. Yazı dergide yayınlandığı şekliyle alttadır. Ya da pdf olarak burdan indirebilirsiniz.

“Yaşasın formsuz film! Edebi olmayan, müzikal olmayan, hikâye anlatmayan, görsel... Soyut bir dansa dönüşmeyen, ya da bir mesaj vermeyen... İmajlarından kaçılamayan... Kelimelerin imaj veya sesler olduğu, ve düşünceler gibi atlayıp zıplayan... Aynı yemek yemek gibi, bakmak, koşmak gibi bir deneyim... Ağaç veya binalar gibi bir nesne... Akan ve çarpışan... Bir anlam üretmektense, kendisi bir anlam olan.”
- Robert Breer

Amerikan avangard sinemasının kurucularından, belki de gelmiş geçmiş en büyük birkaç yönetmenden biri olan Robert Breer 11 Ağustos’ta 85 yaşında hayatını kaybetti. 1926’da Detroit’te doğan Breer, mühendislik eğitiminin ardından Paris’te Mondrian’ın etkisinde resimler yaparak yaşamaya başladı. Daha sonra da küçük kartlara yaptığı resimlerden flip-booklar ve de bunlardan oluşturduğu filmler... Animasyonlar, kamerayla çekilmiş görüntüler, arka arkaya dizilmiş kareler, gazete kupürleri ve bunların her türlü karışımını, çoğunlukla bir veya birkaç kare kadar kısa, bazen de daha uzun göstererek ve bunların değişik dinamikleriyle oynayarak filmler yapıyordu. “Birbirini art arda hızla takip eden ve harekete dönüşen kareler. Sinema budur,” diyor ve animasyonlarında bu gerçeği değişik ritimler yaratmak için kullanıyordu. 1956’da yaptığı REcreation’ın yapım sürecini ise şöyle anlatıyordu yıllar sonra: “Elime gelen her şeyi filme koyuyordum. Ama genelde birbirinden mümkün olduğunca farklı imajları arka arkaya dizmeye çalıştım. Akıcılığı ne kadar bozabilirsem o kadar iyi.” Halen de filmlerini izlerken, bu hızlı ve çarpıcı devinim, izleyiciyi saniyenin 48’de birini (kareler arasındaki karanlık süreleri de sayarsak) hissetmeye zorlar... Aslında dikkat etmeye pek alışık olmadığımız bu zaman hissi Breer’in kesik ve saçık ritimleriyle birleşince, hiçbir zaman ‘müzikal’ olmayan ama saniyede 24 kare (kere) sürpriz dolu bir sinema çıkıyor ortaya. Avangard sinemanın bir başka ustası Jonas Mekas, Breer’in filmlerini bir ‘mutluluk sineması’ olarak tanımlıyor, “Breer’in filmlerini izlerken fark etmeden gülmeye başlarız,” diyor. Kişisel his dünyasını, korkularını, cinsel arzu ve sıkıntılarını, soyut konusundaki fikirlerini, soyut olanla olmayan arasındaki ince çizgiyi, sinemadaki derinlik ilüzyonunu, yaşlanma hissini, ölüm korkusunu, mekân ve perspektif algılarını aynı filmlerin içine yedirerek, belki de sinemada insanın ettiği en güzel danslardan birini yaratmayı başardı Breer. Filmlerinin gerçek formatları olan 16mm’de, ülkemizde de gösterilmesi dileğiyle...

Akbank Sanat Galerisinde Michael Snow!

2012-02-06T03:39:00.000+02:00

Akbank Sanat Galerisi 25 Şubat'a kadar Michael Snow sergisine ev sahipliği yapıyor.

Deneysel sinemanın İstanbul'da ne kadar az bilindiği düşünülürse Michael Snow'un ufak bir sergisinin İstanbul'a uğraması yılın sinema olayı sayılabilir. Gerçi sergide deneysel sinemadan ziyade enstalasyona kayan işler var. Ama işlerden bir tanesinde Snow şöyle bir cümle okutuyor bize(aklımda kaldığı kadarıyla): ''Ortalama galeri izleyicisinin ortalama bir galeride duvara yansıtılmış bir işi izleme süresi 10 saniyedir. 1-2-3-4-5-6-7-8-9-10. Biz şimdi aramızda bir anlaşma yapıp bunu bozalım.''

Sinema hissinden %100 kopuş sözkonusu değil. Örneğin alt kattaki dört duvara yasıtılmış piyanoların olduğu oda, korkutucu bir özgürlük hissi vadediyor: Kurgusunu(ki buna ses kurgusu da dahil) izleyicinin yaptığı bir çeşit soyut film. Yorumu izleyiciye bırakılmış bir ham malzeme. Sanki Snow önünüze bu malzemeleri atıyor ve ''hadi bakalım, oyna şimdi, canın nasıl oynamak isterse'' diyor. Kaosla(ya da özgürlük denilen şeyle) sizi tek başınıza bırakıyor. O nedenle hem kozmik, hem de oldukça kişisel bir deneyim. Üst kattaki ''That/Cela/Dat'' hem bir monolog, hem bir diyalog, hem de(odada birden fazla kişi olduğu anda) toplu halde yaşanan bir deneyim. Sanat eseri mi sizle konuşuyor, siz mi sanat eseriyle konuşuyorsunuz belli değil. Michael Snow belli ki bu tarz anlam kaymalarından çıkan gerilim ve mizaha bayılıyor . ''SSHTOORRTY'' adlı işini ''a moving picture about a moving picture'' olarak tanımlaması belki de tüm sergideki mizah duygusunun doruk noktası.

Sergide dinleyebileceğiniz Michael Snow imzalı müzikler de var: ''W in the D'' adlı dakikalarca süren bir ıslık doğaçlamasının en ilginç taraflarından biri hiç kurgulanmamış ya da dijital bir süreçten geçirilmemiş olması. Kendi başına zaten heyecan verici bu müziksel deneyime paralel olarak, Snow fiziksel olarak kendini sınıyor. Islıklar arasında nefes alıp vermek zorunda oluşunu deneyimlemek kelimelerle anlatılamayacak kadar sarsıcı bir deneyim. Benim için Snow'u Snow yapan şeyin özeti burada yatıyor: Kavramsal olanı inanılmaz ruhi bir boyutta yapması…ya da tam tersi.

Sergiye ilgili ayrıntılı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

Michael Snow'un eserleri 25 Şubat'a kadar Aksanat'ta. KAÇIRMAYIN!

2012-02-06T01:44:00.000+02:00

Evet, Küçük Sinemalar bu konuda daha önce yazı yazmadığı için tutuksuz yargılanmalı, haklısınız. Suçumuzu kabul ediyor, pişmanlığımızı açıkça ilan ediyoruz.

Rüya gibi zaten. Sadece deneysel sinemanın değil, tüm sinema tarihinin en büyük 20-30 yönetmeni arasında büyük bir içrahatlığı ile sayılabilecek Michael Snow, evet T-H-E Michael Snow'un videolarından oluşan bir sergi şu anda İstanbul'da Aksanat'ta devam ediyor. Bu sergi 18 Ocak'ta başladı, bugün Şubat'ın 6'sı, yani tam 19 gün gecikmeli olarak yazıyoruz bu yazıyı. Ulan o zaman siz ne işe yararsınız diye soracağınız tutarsa, ne diyelim, haklısınız. Neyse, geç olsun, güç olmasın deyip kendimizi avutuyoruz.

Bu sergi 25 Şubat'ta bitiyor. Yani halen gidip görecek BOLCA vaktiniz var. Belki birileri kızacak ama, etrafta 'sanat' diye bize pazarlaması yapılan binlerce şeyin arasında Michael Snow'un eserleri o kadar gerçek, o kadar insan, o kadar güzel, o kadar dahiyane duruyor ki. Ve tabi, bu sefer 10 saniyenizden daha fazlanızı ayırmanız gerekecek bu ilk bakışta basit görünen başyapıtların hakkını verebilmek için.

Önce isterseniz Michael Snow kimdir, ordan başlayalım. CFMDC'nin (Canadian Filmmakers Distribution Center / Kanadalı Yönetmenler Dağıtım Merkezi) biosunu da okuyabilirsiniz.

1929 doğumlu Michael Snow birçok medyada çalışan ve bunların hepsinde müthiş eserler üreten bir sanatçı: film, fotoğraf, holografi, müzik, kitap, video, ses enstallasyonu, heykel, resim ve çizim. Snow, Kuzey Amerika deneysel sinemasının babalarından. 1967'de yaptığı Wavelength halen o dönemin en önemli eserlerinden sayılıyor ve deneysel sinemaya azıcık yer veren kitaplarda bile yer bulan nadir deneysel filmlerden. 1974'te yaptığı 270 dakikalık Rameau's Nephew by Diderot (Thanx to Dennis Young) by Wilma Schoen ise belki de Michael Snow'un başyapıtlarının başyapıtı. Filmlerinde, videolarında ve diğer tüm eserlerinde, kavramsal olanı biçim olarak da güzel olan ve bu ikisinin birbirinden ayrılamayacağı müthiş bir potada eritiyor. Snow'un yapıtlarını izlerken insanın aklından binbir düşünce geçiyor ama aynı zamanda yapıtlar, izleyicinin hep o anda bakmakta olduğu şeye özellikle dikkat etmesini sağlıyor. Yani 'burda', 'şimdi' olan ve deneyimi yaşayan kişinin o anda yaşamakta olduğu deneyime çok önem veren yapıtlar bunlar. New York'ta kendisine konuyla ilgili bir soru sorduğumda da bana kavramsal olanla duyusal olanın birbirinden ayırt edilemeyeceğini ima eden bir cevap vermişti. Neredeyse tüm eserlerinin derinliklerine işleyen mizah ise ekmek kadayıfının üzerindeki kaymak gibi.

Zaten CFMDC'nin sayfasında da belirtildiği üzre, Snow eserlerini 'duyusal felsefe' olarak niteliyor ve 'Bir medyayı diğerlerinden ayıran temel özellikler nelerdir?' sorusunu soruyor.

Ve hepimizin bildiği üzere, sinemanın materyelleri, yani özü, ışık ve zaman (hikaye, karakterler, psikolojiler veya hareket değil).

Aksanat'taki işler için de bütün bunlar geçerli tabi. 83 yaşında halen Michael Snow'un ne kadar üretken olduğunu ve halen gücünden birşey yitirmediğini gayet açıkça görebiliyoruz.

Aslında burada bu eserler hakkında da birşeyler karalamak isterdim ama siz de takdir edersiniz ki bu kadar büyük deneyimleri bazen kelimelerle anlatmak çok zor olabiliyor. Umuyorum ki, Aksanat'a önümüzdeki günlerde birkaç kere daha uğradıktan sonra eserlere özel birşeyler de yazabilirim. Şimdilik oradaki favorilerimin SSHTOORRTY, Piano Sculpture, Condensation: A Cove Story ve tabi ki That/Cela/Dat olduğunu söyleyebilirim.

Bence 2005 yılının en büyük sinema olayı olan SSHTOORRTY videosu için Michael Snow şöyle diyor: ''Bu resim hakkında bir 'resim'. Renklerin hareketli bir şekilde birbirine girmesi beni çok ilgilendiriyordu. Renkleri de aralarındaki ilişkilerin nasıl olacağını tahmin etmeye çalışarak seçtim. Bu 'görüntülü' bir iş ve benim için birşeye o anda bakıyor olmanın deneyimi, izleyicileri 'başka dünyalara' götürmekten çok daha önemli.''

Yazının tamamını İngilizce olarak burdan okuyabilirsiniz.

Son olarak da üstad ile güzel bir röportaj.

Aksanat'a ve bu sergide emeği geçen herkese bu müthiş deneyim için teşekkür ediyoruz!

Sponeck!! 3 Aralık 2011

2011-12-05T22:56:00.001+02:00

Cumartesi gerçekleşen gösterimimize gelen herkese çok teşekkür ederiz. Bizim için çok değerli ve mutlu bir gündü. Özellikle de bu kadar zorlayıcı yönleri olan bir gösterime kırk-beş civarında kişinin gelmesi ve bunlardan sadece üçünün gösterimin ortasında çıkması aslında son derece ümit verici bir gerçek. Hepimizin çok daha büyük korkuları vardı açıkçası.

Programın tamamı gerçekleştiği haliyle aşağıdaki gibidir.

the gates of hell / Yoel Meranda / dijital video / sessiz / 0:34 / 2009
antalya dolmuşu / Yoel Meranda / dijital video / sessiz / 1:39 / 2009
HIGHWAY KEYING / Yoel Meranda / dijital video / sessiz / 1:34 / 2010
try an' duck / Yoel Meranda / dijital video / sessiz / 1:30 / 2010
scontro / Yoel Meranda / dijital video / sessiz / 0:45 / 2011
tarsus st. paul kilisesi / Yoel Meranda / dijital video / sessiz / 7:40 / 2011

Neyse Halin / Mustafa Uzuner / dijital video / sesli / 5:43 / 2010
fall. quandoquidem / Mustafa Uzuner / dijital video / sesli / 1:26 / 2011
Material Ghost / Mustafa Uzuner / dijital video / sessiz / 2:31 / 2010
22/11/2010 / Mustafa Uzuner / dijital video / sesli / 2:52 / 2010
Ayastefanos_1 / Ekrem Serdar / 16mm / sesli / 6:30 / 2010
Southtowns Postcard / Ekrem Serdar / dijital video / sesli / 11:00 / 2011
Buffalo Postcard / Can Eskinazi / dijital video / sesli / 10:36 / 2009
Moscow Diaries, Part 2 - Statues / Can Eskinazi / dijital video / sesli / 2:46 / 2010
Three Warning Signs / Eytan İpeker / dijital video / sesli / 3:12 / 2011

Siamese / Eytan İpeker / dijital video / sessiz / 4:37 / 2011

Peeling / Eytan İpeker / dijital video / sessiz / 6:00 / 2011

Bu programın toplamı 96 dakika gibi bir zaman sürdü sanırım.

Ekrem Ayastefanos_1 isimli 16mm filmini gösterirken gayet güzel çalışan projektörümüz maalesef daha sonra bozuldu ve Scott Stark ve Scott Puccio'nun filmlerini gösteremedik. Onun yerine uzuuuun uzuuuuun sinema konuştuk hep beraber, kendi yaptıklarımızla ilgili sorulara cevap verdik, vs.

Ben kendim için bile zorlayıcı anları olduğunu düşündüğüm bu gösterim hakkında bu kadar çok insandan güzel sözler duymaktan çok çok mutlu oldum kendi adıma. Bu hissi diğer Küçük Sinemalarcıların da paylaştığına eminim.

Son olarak, bu gösterimin da gazıyla daha şimdiden yeni gösterimler planladığımızı, kendi işlerimizin yanısıra sevdiğimiz başkalarının da işlerini göstermek gibi arzularımızın olduğunu, hele de para bulabilirsek yurtdışından önemli deneysel filmleri orjinal formatları olan 16mm'de getirmenin hayaliyle yaşadığımızı buradan duyurmuş olalım. Sevgiler.

(Gördüğünüz bu güzel fotoları Mustafa çekti.)

SPONECK!! Küçük Sinemalar - Deneysel Sinema Gösterimi

2011-12-02T17:13:00.001+02:00

Uzun zaman sonra herkese büyük harfle MERHABA demek istiyoruz!

Yarın (Cumartesi) İstanbul'da bir gösterim düzenliyoruz. Küçük Sinemalar üyelerinin (Can, Ekrem, Eytan, Mustafa, Yoel) son yıllarda yaptığı videolar ve filmlerin yanısıra Ekrem'in yanında getirdiği Scott Puccio'nun I am in ♥ ve Scott Stark'in I Walk with God isimli 16mm filmlerini gösteriyor olacağız.

Tarih: 3 Aralık Cumartesi 2011

Saat: 19:30

Yer: Galata Perform
Adres: Büyük Hendek Cad. No: 21/2 Galata Kuledibi, Beyoğlu (Galata Kulesi'nin hemen orası)

Facebook event sayfamıza buradan ulaşabilirsiniz.

Bu gösterim vesilesiyle bir Facebook sayfası da açtık kendimize.

Bu arada, bu gösterimin ismi neden "Sponeck" derseniz, çünkü Türkiye’deki ilk halka açık film gösterimi 1896 veya 1897 yılında (resimdeki bilgi büyük ihtimalle yanlış) Sponeck Birahanesi’nde yapıldı. Bu gösterimde de Lumiere kardeşlerin filmleri gösterildi. Konu hakkında detaylı bilgileri Nijat Özön’ün Türk Sineması Tarihi 1896-1960 kitabında bulabilirsiniz.

Ayrıca bu kitapta Ercüment Ekrem Talu'nun Sponeck Birahanesi'ndeki ilk gösterim hakkındaki izlenimleri de bulunuyor. Gerçekten çok heyecan verici bazı bölümleri var. Bir örnek:

''Derken ortalık birdenbire karardı. Zifiri karanlık içinde kaldık; korktuk. Elim gayri ihtiyari ağabeyimin elini aradı; buldum ve bir tehlike karşısında imişim gibi sımsıkı kavradım.

Arkamızdaki sıralardan ıslıklar fışkırıyordu. Karanlığın, vaziyet icabı olduğunu kimse takdir edemediğinden, pencerelere örtülen siyah perdelere itiraz ediyorlardı.

O vakitler İstanbul'da elektrik yoktu. (...)''

Sponeck Birahanesi artık yok ama bizim Küçük Sinemalar olarak hayalimiz o gösterimdeki heyecanı korumaya devam etmek. Hepinizi Cumartesi bekliyoruz.

Ankara Film Festivali 2011

2011-03-29T01:37:00.005+03:00

Ankara-İstanbul hızlı treninden cep telefonuyla yazmaya başladım bu satırları. Ankara Film Festivali dönüşündeyim. Bitirdiğim noktada bilgisayarda editlemiş olucam ama tabi... Tüm bilgiler kafamda diil ve bi de embed etmem gereken çok önemli bir video var.

Herşeyden önce Ankaralı sinemasever tayfasıyla yaptığımız müthiş sohbetleri anmadan son birkaç günden bahsetmem çok ayıp olur diye düşünüyorum. Ama ne konuştuğumuzu yazmıycam, o da bize kalsın, siz de gelseydiniz siz de katılsaydınız... Kıvanç, Serra, Ezgi ve Sinan'a teşekkürler...

Festivalin deneysel bilinci Ege Berensel sayesinde son derece kuvvetli... Daha ilk günümde içinde 2-3 tane gayet iyi videonun olduğu bir Arap Video Sanatı seçkisi izledim mesela. Seçkideki en aklımda kalan ise Basma Alsharif'in We Began By Measuring Distance / Mesafe Ölçmeğe Başladık videosu. Hem mizahı, hem zekası, hem de şiirsel görüntüleriyle gerçekten de güzel bir şiirsel-politik deneysel sinema örneğiydi bence. Daha sonra yorgunluktan çoğunda uyukladığım Matthias Müller gösterimi ve sonra da orada bizzat bulunan Müller'in buluntu film (found footage) üzerine güzel konuşması. Matthias, en büyük idolü olarak Bruce Conner'ı andı, Joseph Cornell'den bahsetti, Stan Brakhage'ın Murder Psalm'ı için 'en sevdiğim 10 filmden biri' dedi ve buluntu film sinemasının günümüzde geldiği aşırı ironik noktadan hiç memnun olmadığını söyleyerek benim kalbimi gerçekten kazanmış oldu. Herhangi bir festival standartında hiç de fena bi başlangıç diildi yani Ankaradaki ilk birkaç saat.

Onun dışında Ankara'da geçirdiğim üç günde bol bol kısa film (yarışmadakilerin hepsini) ve dört belgesel izledim. Belgesellerden sinema adına en çok beğendiğim Erdem Murat Çeliker'in Herkes Uyurken'i. Hem teknik olarak gördüğüm en iyi Türk belgesellerinden, hem de anlattığı karakter/hikayenin karmaşıklığına mesafeli saygısı bana ve salondaki herkese güzel bir 'helal olsun' dedirtti gerçekten.

Kısalar arasında, ve hatta festivalde izlediğim tüm filmler arasında izlediğim en iyi film, belki de açık ara, Eytan İpeker isimli bir adamın nerdeyse korkunç çağrışımlar içeren Nothing / Yok filmi oldu. Festivaldeki arkadaşlardan biriyle de konuşurken dediğim üzere, rakı gibi, viski gibi, belki alışması kolay olmayabilecek, ama alıştığın ve hisettiğin noktada büyük keyifler alabildiğin bir tat. Doku, ritm, vs. kaygılı ve sırtını sinema tarihinden de geriye belki de Bach'a kadar dayayan türden minimalist bişi. Işıkları kapatın, ekranı büyütün ve izleyin:

Bunun dışında da, gördüğüm kısa filmler arasında ikinci en çok beğendiğim, Semih Kaplanoğlu sinemasına bilinçli veya bilinçsiz bir saygı duruşu niteliğini güzelce taşıyan Burak Çevik ve Kutay Denizler'in Beklerken filmi... Ayrıca Beklerken, bu festivalde gördüğüm filmler arasında tek hatırı sayılır eksiltiyi (ingilizcesiyle 'ellipsis') içeren filmdi. Ölüm, hayat, belgesel, kurmaca gibi şeylerin güzel bir karışımı. Tek beni rahatsız eden şey oyunculuğun yapmacıklığı oldu, hatta o yan hikayeye ('oğul niye gelmiyor, aramıyor, sormuyor?') ihtiyaç var mıydı pek bilemedim doğrusu... Olsun, Burak ve Kutay'ı tebrik ediyorum...

Son olarak da kapanış töreninde gösterilen çok yönlü politik duruşların beni inanılmaz derecede umutlandırdığını söylemek istiyorum. Ertesi gün hayatımda ilk defa TBMM'yi gezerken (ki çok keyifliydi, tavsiye ederim) başım daha bir dik, ellerim daha bir cebimde dolaşmamı sağladı...

Kucuk Sinemalar'dan !f 2011 Tavsiyeleri

2011-02-05T06:00:00.002+02:00

Bu sene 10. yili munasebetiyle !f 2011 programina bir goz gezdirelim derim. Hem arkadasimiz Yoel'in bir filmiyle ve Eytanin da Gurcan Keltek'in filmine editoryal katkisiyla 10. yil ozel seckisi filmi Hepsi Senin Iyiligin Icin derlemesi icinde yer aldiklarini da hatirlatalim. Biletlerin onsatisi yarin basliyor.

kesif'ten 'la quattro volte' kacmaz, hatta tek bir filme gidebileceksiniz sadece bunu gorun derdim.. buradaki hocalarimdan birisi 'Tati's playtime staged in nature' demisti. son zamanlarda izleyebileceginiz en orjinal ve eglenceli filmlerden.. diger filmlerden Pal Adrienn (birkac yil once Fresh Air'la kalbimi calmisti bu kadin; belki biraz taraf tutuyor olabilirim ama cok iyi bir film!), 'R' ('un prophet'in biraz dogma/belgeselimsi versiyonu diyebilirim.) Kan Kokusu (cok orjinal bir korku filmi olacakmis gibi basliyor, sosyal gercekcilik ve korkuyu bir yere kadar cok iyi karistiriyor. son act'ini biraz yavan ve gereksiz bulsam da, takdir ettigim bir film olmustu.) 'notre jour viendra' da bildiginiz gibi video klipleriyle baya bir olay yaratan Romain Gavrais'in (kendisi de kapanis partisine de geliyormus!) ilk uzun metrajli filmi; ben denk gelemedim henuz ama twitch gibi sitelerin bu seneki kesifleri arasinda gosterdigi bir filmdi. Atlikarinca'yi da bilmiyorum. Ensesti islemesi dolayisiyla ilginc olabilir gibime geldi ama. (Fatih Ozguven Acik Radyo'daki bir soylesinde soyle buyurmus: "işin ensest kısmı ile ilgilenmedim ben/bu da çarpıcı ve önemsenmesi gereken bir konu ama ben bu filmde diğer filmlerdeki erkek yönetmenlerinin erkek bakışının yerine kadın bir yönetmenin gözünden aile babası erkek'in derin bir tahlil ile çizilmiş olmasını beğendim")

hit filmler bolumundeki filmler haklarinda daha cok sey duydugunuz filmlerdir diye cok fazla uzerinde durma geregi duymuyorum. Ama burada kacmaz filmlerden en basta gelen Arjantin filmi Carancho olmali diye dusunuyorum. (gecen sene Arjantinli elestirmenler, 2010'un en iyi filmi sectiler.. cidden Pablo Trapero'yu tekrar formunun zirvesinde gormek guzel. Kendisi de kes!f jurisi icin istanbul'da olacak.. Bir de Romen filmi "Marti, Dupa Cracuin", kadrajlari cok enteresan sekilde kullanan bir film. ben bu sene denk geldigim butun Romen yeni dalgasi filmlerine bayildim bu arada :) Keske gecen senenin en deneysel pek muhtesem Cavusesku belgeselini alsalardi! Bu arada festivalin takipcilerinin mutlaka ama mutlaka bakmasi gereken bir diger is, her filmiyle yeni bir seyler deneyen, belki de bicim uzerine jenerasyonu arasinda en cok kafa yoran adamlardan birisi olan Benedek Fliegauf'un Womb'u olmali. Dagitimcisinin olmamasi, ve muziklerin Max Richter tarafindan yapilmis olmasi ayri bir tercih sebebi olabilir!

Fantastik filmlerden Skeletons acayip orjinal. Baska bir yerde de dedigim gibi Celine and Julie Go Boating'le Charlie Kaufman senaryolari arasinda bir yerde.. Belki onlar kadar orjinal! Gene bu bolumden, Rubber da acayip eglenceli, ve yaratici hafiften de campy bir sey. Bir de Hayatta Kalmak cek surrealist yonetmen Svankmajer'in gorup gorebilecegimiz son filmi olabilir, seviyorsaniz kacirmayin. (Svankmajer de !f'in favori yonetmenlerindendir, bildigim kadariyla bu gosterilen 3. filmi..)

Ne Kadar Kurgu O Kadar Gercek bolumundeki filmler !f 2011'de gorebileceginiz en orjinal filmler olacak gibime geliyor. Her biri tek tek acayip yenilikci, ve tuhaf: konularina etnograik bir yaklasimlari oldugu soylenebilir. Ozellikle Hepiniz Kaptansiniz'i ve Summer of Goliath'i (bu seneki venedik'te en deneysel filmlerin gosterildigi orizzonti bolumunun en iyi filmi secildi. ) kucuk sinemacilarin kacirmamasi gerekiyor.. marwencol, ah evet, cok fazla bir sey soylemiyorum. cok kolay istismar edilebilecek bir konuyu cok hassas bir bicimde ele almis olmasi bile takdire sayan. akildan cikmayacak, inanilmaz orjinal bir hikayesi var.. benim bu seneki iki favori belgeselimden birisi.

Y-eni Kusak bolumunden Oksijen'i izledim bir tek. birkac yil once festivallerde kult olan Belcika filmi Ben X'in daha az konusunu istismar edeni diyebilirim. Fleurs du Mal ve Confessions'in da baya enteresan olduklarini duymustum.

Gokkusagi'ndan Dzi Croquettes'i cok sevmistim. Kor Bicak (108) da ilgilendigi konu itibariyle hic fena degildi. LA Zombie acayip ucmus durumda. En son Melbourne'de filmin gosterimini yapan underground festivalin yoneticisini hapse attiriyordu nerdeyse. Sirf controversy icin bile degebilir :)

Tabi geceyarisindan Amer var! Dunya promiyerini burada yapmisti gecen sene. Asiri bayilmamistim ama bakis acisiyla cok orjinal bir sekilde oynayan bir film. Neredeyse diyalog yok! Kesinlikle yenilikci! keske yonetmenlerin bu filmi onceleyen kisalarini da koysalarmis. Steven Severin'in canli performansiyla izlemistim ben burada..

Sesli Yasam bolumunden We Don't Care About Music Anyways, muzigin olusturulma 'surec'i uzerine hayli ilginc bir film. Muzik turune ilginiz olmasa dahi cok ilginc bulunabilecek cok kendine has bir film.

Bonus'dan Four Lions hayli iyi basliyor, ama isledigi konunun ciddiyetinde boguluyor gibi bir yerden sonra. Gene buradan bir onceki post'da Yoel'in de bahsettigi Sineklik tavsiye edilebilecek filmlerden. Bu film icin Charlie Chaplin'in kizi Geraldine simdiye kadar okudugu en iyi 3 senaryodan birisi oldugunu soylemis. Ben asiri bayilmamistim ama filmin cok eglenceli anlarinin oldugunu itiraf etmeliyim

Sundance'den gelen filmlerden henuz gormediyseniz ilginc bir belgesel/fiction hybrid olan Last Train Home'la (gecen sene kes!f odulunu alan Agrarian Utopia'yi andiriyor), ve bir nevi 'found footage' olarak adlandirilabilecek Black Power Mixtape epey iyi isler.

!f 2011 tavsiyelerim

2011-02-04T22:35:00.009+02:00

Selamlar, uzun zaman oldu görüşmeyeli.

!f 2011 hakkında aslında tavsiye yazmak bizim haddimize değil, filmlerin büyük bir oranını seyretmiş olan Küçük Sinemalar yazarı Mustafa kardeşim tavsiyelerini !f'in sitesinde yazmış. Herşeyden önce sizi oraya yönlendirmek istiyorum, linkiniz budur! Onun tavsiye ettiği filmlerin hepsini görmeyi kendime hedef edindim, bir tanesi dışında da o filmlere bu yazıda bilerek yer vermedim.

!f'in sitesinde fragmanların çoğunu bulabilirsiniz. Değişik nedenlerle merak ettiğim tüm filmlerin listesi budur.

Benim görmek için en sabırsızlandığım film Le Quattro Volte.

Notre Jour Viendra, aslında pek de umrumda olmayan yönetmen Costa Gavras'ın oğlu Romain Gavras'ın ilk uzun metrajı. Kendisini bir süredir çektiği klipler sayesinde takip ediyorum, bayaa da enteresan işler peşinde oldu şimdiye kadar (bkz. Vimeo sayfası). Romain'in Fransa'da yasaklanan bu klibi hakkında ilahlarımdan Chris Marker bir yazı yazmış, 'Kimsenin görmek istemediğini göstermek, şiirin işlevlerinden biridir' diyerek savunmuştu. Fransızcanız varsa yazıyı buradan okuyabilirsiniz.

Diğerlerinden ise, olağanüstü komik bir fragmanı olan La Mosquitera, güzel bir ruhu var gibi görünen Noel'den Sonraki Salı, mizahla dramı güzel harmanlayacak gibi duran Pál Adrienn, !f'in sitesinde fragmanı bulunmayan ama buradan bir kısa filminin bir bölümünü izlediğim Taha Karimi'nin Kandil Dağları ve dünya tatlısı insan Bruce LaBruce'un yurtdışında bazı yerlerde bile yasaklanmaktan zor dönen politik zombi filmi L.A. Zombie...

Kısalardan konu açılınca ise ben mümkün olduğunca hepsini görmeye çalışıcam. Aralarında değerli yönetmenler keşfedeceğimi umut ediyorum. En merak ettiğim ise Cem Öztüfekçi'nin ülkemizi Ocak ayında Angers'de temsil eden Nolya'sı.

Son olarak da, bu tarz şeyleri yazmayı pek sevmem ama... Hepsi Senin İyiliğin İçin seçkisinde benim de saldım çayıra... isimli bir kısa videom gösteriliyor. Bu vesileyle videomun müziğini yapan Lari Dilmen'e ve cep telefonuyla çektiği görüntülerle videoya müthiş bir katkı yapan dostum Okan Aydın'a buradan da teşekkür ediyorum. Bu seçkideki film/videoların neredeyse hepsini gördüm, aralarında birçok deneysel iş de var. Bayaa bir içinde olduğum için objektiflik iddiasında bulunamayacağım (hiçbir zaman bulunmuyorum gerçi) ama gerçekten tavsiye ederim. Süreci !f'in tanıtım yazısı güzel özetliyor.

Aynı gösterimde filmleri gösterilecek diğer yönetmenler: Ali Taptık, Deniz Buga, Emre Akay, Extramücadele & Serkan Tunç, Fatih Kızılgök, Gürcan Keltek, Selda Asal, Zeyno Pekünlü

Gürcan Keltek'in filminin kurgusu da yine bir Küçük Sinemalar yazarı Eytan İpeker'den...

Biletler yarın satışa çıkacak. Herkese iyi seyirler dilerim!

Küçük Sinemalar! - Hallwalls, 16 Ocak, 2011

2011-01-18T04:51:00.016+02:00

"Küçük Sinemalar!", Buffalo, NY'daki Hallwalls Contemporary Art Center'da gerçekleşen, Türkiye'den çıkan bir deneysel sinema gosterimi idi. Altta eklediğim albümde programın çoğunluğunu oluşturan videoların hepsini izleyebilirsiniz. Programda ayrıyetten üç tane 16mm'lik film de gosterildi: Filmmakers' Cooperative kataloğundan bulduğum, Cengiz Yetken'in Of Eh (1968) isimli filmi ile benim Ayastefanos'daki Rus Abidesinin Yıkılışı serisinden iki film. Videoları yapanlar ise bu siteden tanıyabileceğiniz isimler: Can Eskinazi, Eytan Ipeker, Yoel Meranda ve Mustafa Uzuner. Programın tamamını altta ekledim.

Daha fazla bilgi için: http://hallwalls.org/media-arts/4934.html

---

Of Eh / Cengiz Yetken / 12 min /
16mm / silent / 1968

electric lights near buyukada / Yoel Meranda /
2.29 min / digital / silent / 2010

Neyse Halin... / Mustafa Uzuner / 5.43 min / digital / sound / 2007

Legend of Nile / Eytan Ipeker / 7.22 min / digital / silent / 2008

straitscaping / Yoel Meranda / 0.29 min /
digital / silent / 2010

océanéant / Yoel Meranda / 2.25 min /
digital / silent / 2009

Material Ghost / Mustafa Uzuner / 2.31
min / digital / silent / 2010

22/11/10 / Mustafa Uzuner / 2.52
min / digital / sound / 2010

moonalpabet / Yoel Meranda / 1.45 min /
digital / silent / 2010

Republic Day (Prologue) / Can Eskinazi /
2.02 min / digital / sound / 2010

Republic Day / Can Eskinazi / 4.35 min /
digital / sound / 2010

The Eternal Wink / Eytan Ipeker / 1.50 min / digital / silent / 2009

The Destruction of the
Russian Monument at San Stefano: A Prelude / Ekrem Serdar / 13 min / 16mm / sound / 2010

The Destruction of the
Russian Monument at San Stefano: No / Ekrem Serdar /
6 min / 16mm / silent / 2010

---

Biografiler:

Can Eskinazi graduated from Bard College. His writings and reviews have appeared in Altyazi Magazine, and his film The Phantom Behind screened in Anthology Film Archives. He lives in Istanbul.

Eytan Ipeker was born in 1981 in Istanbul and graduated from New York University’s Film & TV Production Program. His experimental and narrative shorts were screened at numerous international festivals around the world, including the Abstracta Film Festival in Italy and the Toronto Film Festival. In 2010, he won the best experimental video award at 30th IFSAK National Short Film and Documentary Festival. He is currently working on a documentary project on the acclaimed Turkish pianist Idil Biret.

Yoel Meranda studied at Northwestern University, then moved to New York to work at The Film-Makers' Cooperative. Since 2006, he lives in Istanbul, working in film distribution and production. An essay he wrote on Douglas Sirk's "Imitation of Life" and an interview he did with François Ozon were published by the Radikal newspaper in Turkey. Yoel's experimental videos have been screened in New York, Chicago, Rome, Lucca, Thessaloniki and Istanbul. Four videos of his were screened at the City to City section of the 2010 Toronto International Film Festival. His website is waysofseeing.org.

Ekrem Serdar is from Ankara and lived in Buffalo for nine years and loved it. He mostly shows his work at Rustbelt Books in Buffalo and has also shown at the 2nd Electric City Spectacular, the !f Istanbul Film Festival and in the Pera Museum in Istanbul. He currently lives in Austin.

Mustafa Uzuner was born 1981 in Amasya. He studied Electronics Engineering in Istanbul and received a master’s degree from the Mel Hoppenheim School of Cinema at Concordia University. He currently lives and works in Montreal.

!Geceyarısı Filmleri!: Trash Humpers Gosterimi (03/12/2010)

2010-12-02T13:17:00.005+02:00

Serdar Kokceoglu, kendisinin kurgulayip yaklasik 2 senedir duzenledigi !Geceyarisi Filmleri! konseptine bir sey onerip oneremeyecegimi sormustu. Konu donup dolasip VHS'ye gelince, dedim neden "Trash Humpers"i (Copcinseller olarak mukemmel bir Turkce cevirisi vardir Istanbul Film Festivali sagolsun) gostermiyoruz? Gecenin adi "VHS 'nin Donusu" oldu, ben de uzaktan kuratorluk yapmis oluyorum.. Umuyorum ki ilginc bir gosterim olacak. Onunla ilgili burayi da bilgilendireyim dedim. (VHS'yi yollayali 1 hafta oldu olmasina ama tahmin ediyorum ki gosterime yetisecek.) Gosterim bilgileri, ve karaladigim ufak metin asagidadir. VHS'yle ilgili bircok suprizin daha olacagini soylememe gerek yok tabi ki!

Yer: KargART / Kadıköy

Kadife Sok. No: 16

Istanbul, Turkey

!Geceyarısı Filmleri!

Karanlıktan korkar mısınız?

Hazırlayan: KargART & Serdar Kökçeoğlu

'VHS'nin Dönüşü''

Konuk seçici: Mustafa Uzuner

Film: Trash Humpers (Çöpcinseller)

Oyuncular: Harmony Korine, Rachel Korine, Brian Kotzur, Travis Nicholson

Yönetmen: Harmony Korine

Tarih ve süre: 2009, 78 dk.

Harmony Korine’in (Gummo, Julien Donkey-Boy, Mister Lonely) donus filmi addedilen Trash Humpers birbirinden grotesk ve tuhaf karakterleriyle herseyden once VHS estetigini, dehseti ve igrencligi yuceltiyor. Bu karakterler (Korine'in -kendisinin- de kamerali adam olarak dahil oldugu), filmin isminden de anlasilabilecegi uzere coplerle cinsel munasabette bulunma konusunda hayli israrcilar; diger yandan oyuncaklara eziyet edip, arada ufak ceperli cinayetler isleyip, histerik kahkahalariyla dans etmekten de kendilerini alikoyamiyorlar. Bulunduklari dunyayi rahatsiz etmek, amacsizca yoketmek ve kelimelerin anlamlari tukene kadar tekrar etmek gibi bir sey olabilir asil dertleri, ama bu onlarin hic umrunda degil aslinda: tanimlamanin hapsediciligi onlari Paul McCarthy performanslariyla sulandirilmamis Jackass arasinda bir yere koyardi, arada erken donem Todd Browning’in, Diane Arbus’in adlarini gezindikleri kulturel cografyaya dusurmeyi ihmal etmezdi tabii ki. Ama bu karakterleri ve yaratmaya calistiklari kaosu tuhaf kilan bir cesit siirsellik oldugu da soylenebilir; dunyanin kiyisinda yasayan, onlarin kendi durumlariyla iliski kurmamazi umursamayan bir kendilikleri mevcut ve bu da galiba filme bircok sifatin yaninda ‘tuhaf’ diyebilmemizi kolaylastirmak icin mevcutmus gibi.. Mirildanislari arasinda gezinirken duydugumuz nakaratlarin arasinda "dunyanin insanlarin kafasi olmadan daha iyi bir yer olabilecegi" dusuncesi yaratmaya calistiklari anarsik/dadaci mizahin bir uzantisi olarak gorulebilir, ama her halukarda icra edilen ‘performans’ bizi vodvilin ve burleskin sinirlarinda bir yolculuga davet ediyor orasi kesin. Belki de soru soyle sorulmali: kotulugu selamlayabilecek, sanati copluklestiren bir estetik kurmak -hala- mumkun mudur? Sanatin herseye donusebildigi gunumuzde, gercekten kelimenin butun tarihsel agirligi ve cagrisimlariyla provakosyondan bahsedilebilir mi? Bilincli olarak VHS formatinda cekilip copte bulunmus izlenemi veren Korine’in rehabilitasyon sonrasi memleketi Nashville’de cektigi bu ilk filmi VHS’den izlemek isteyenler icin..

The Believer: Trash Humpers’la ilgili soyle bir alinti var ve diyor ki “’insan irki’ hakkinda sizi kotu hissettiren turde bir sey”,

Harmony Korine: Hayir, onu ben soylemedim. Beni de sasirtan gazetecilerden birisinin yazdigi bir seydi. Bence copcinseller kotulugu kutluyor. Igrencligi asiyor. Korkuyu bir sanat bicimine donusturuyorlar. Inanilmaz igrenc seyler yapiyorlar, ama oylesine umursamaz bicimde ve hevesle yapiyorlar. Iclerinde bir cesit siir var o karakterlerin. Bence normal insanlardan daha cok umursuyorlar, ama gosterme bicimleri sadece daha karmasik. Ben onlarin hayati onayladiklarini dusunuyorum. Ne demek istedigimi biliyor musun? Yok etmede de bir cesit guzellik mevcut. Bir sey yandiginda cok guzel gozukur. Bazen [zaten boktan olan] bir seyi patlatmak acayip heyecan verici olabilir. (The Believer, Mart-Nisan 2010)

Bu Cuma - Marie Losier ve Peter Hristoff!

2010-11-24T08:56:00.003+02:00

Pera Müzesi bu cuma günü oldukça ilginç bir gösterime ev sahipliği yapacak. Görmemiş olanlar için aşağıya ekliyorum. Hem Marie Losier ve de Peter Hristoff'un orada olacağını düşünürsek, gidip görmemek olmaz!

Pera Film
That’s Life! Hayat Bu! C’est La Vie!
Kısa Videolar / Short Videos

26 – 28 Kasım tarihleri arasında gösterilecek Hayat Bu programında Marie Losier ve Peter Hristoff’un hazırladığı 12 kısa video yer alıyor. Programda Losier ve Hristoff’un kısa film ve videoları dışında farklı sanatçıların da yapıtları yer alıyor. 26 Kasım Cuma akşamı saat 18:30’da Marie Losier ve Peter Hristoff ile program üzerine bir söyleşi gerçekleşecek.

26 – 28 Kasım / November 2010

Program Küratörleri
Program Curators

Marie Losier
Marie Losier sanatçılar Mike ve George Kuchar, Guy Maddin, Richard Foreman ve Tony Conrad’ın uluslararası kabul gören film portrelerini yarattı. Filmleri düzenli olarak Tate Modern, Whitney Museum, PS1, MOMA, Tribeca Film Festivali, Uluslararası Berlin ve Rotterdam Film Festivalleri ve Cinematheque Francaise’in de aralarında bulunduğu prestijli film festivalleri ve müzelerde gösteriliyor ve 2006 Whitney Bienali’nin parçasıydı. Uzun metraj belgeseli “The Ballad of Genesis and Lady Jaye”in tamamlanmamış bir versiyonu 2009’da Centre George Pompidou’da gösterildi. 2009’da IFP Market’in parçasıydı. Marie 2000’den beri Alliance Française’in New York’taki kuratörü.

Marie Losier has created internationally acclaimed film portraits of artists Mike and George Kuchar, Guy Maddin, Richard Foreman, and Tony Conrad. Her films are regularly shown at prestigious film festivals and museums, in-cluding The Tate Modern, The Whitney Museum, PS1, MOMA, Tribeca Film Festival, The International Berlin and Rotterdam Film Festivals and The Cinematheque Francaise, and she was included in the 2006 Whitney Biennial. A work-in-progress version of her documentary feature, “The Ballad of Genesis and Lady Jaye,” was presented in 2009 at The Centre George Pompidou. She was part of the IFP Market in September 2009. Marie is the film curator for the Alliance Francaise in New York since 2000.

Peter Hristoff
Peter Hristoff 1958’de İstanbul, Türkiye’de dünyaya geldi; ailesi 1963’te New York’a göç etti. Hristoff lisans eğitimini School of Visual Arts of New York’ta (1981) ve MFA’ini Hunter College, City University of New York’ta (1983) tamamladı. Resim için Joan Mitchell bursunu, çizim için The New York Foundation for the Arts bursunu ve Moon and Stars Project bursunu aldı.Hristoff 1981’den beri sergiler düzenliyor ve bugüne kadar 22 solo sergi ve 65 adet grup sergisi gerçekleştirdi. Son projeleri arasında Meandros Festivali, Residency Unlimited ile bir film işbirliği ve New York Flux Factory’de bir enstalasyon yer alıyor. Mezun olduğu okul olan School of Visual Arts’ta resim ve çizim profesörü. Hristoff İstanbul’daki C.A.M. Galerisi tarafından temsil ediliyor.

Peter Hristoff was born 1958 in Istanbul Turkey; his family immigrated to New York in 1963. Hristoff received his BFA from the School of Visual Arts of New York (1981) and his MFA from Hunter College, City University of New York (1983). He is the recipient of the Joan Mitchell Award in Painting, The New York Foundation for the Arts Award in Drawing and the Moon and Stars Project Grant. Hristoff has been exhibiting since 1981 and has had 22 solo and 65 group exhibitions to date. Recent projects include The Meandros Festival, a film collaboration with Residency Unlimited and an installation at the Flux Factory, New York. He is a professor of painting and drawing at his Alma Mater, the School of Visual Arts. Hristoff is represented by C.A.M. Gallery in Istanbul.

Programda yer alan kısa videolar / Short videos in the program

El Emeği / Manuelle Labor, 2007, 10’
Dokunuşa Yeniden Dokunuş / The Touch Retouched, 2002, 5’
Ontolojik Kovboy / The Ontological Cowboy, 2005, 15’
Tony Conrad: Rüya Minimalisti / Tony Conrad: DreaMinimalist, 2008, 26’
Papal Kırık Dans / Papal Broken-Dance
Gondolu Tokatla! / Slap the Gondola!, 2010, 15’
Cet Air La, 2010, 3’
Les Italiens, un debut, 2009, 7’
Çıngıraklar ve Kirazlar / Rattles and Cherries, 2006, 4’
Mor Çimento / Puce Cement, 2009, 6’
Bunu Yaparken Bana Bak / Look At Me When You Do That, 2010, 10’
Peter’ın Renkleri / The Colors of Peter, 2007, 5’

Toplam program süresi / Total Running Time: 111’

Gösterim Programı / Screening Schedule

26 Cuma / Friday

16:00 Hayat Bu / C’est La Vie! / That’s Life

18:30 Marie Losier ve Peter Hristoff Söyleşisi
Marie Losier and Peter Hristoff in Conversation

20:00 Hayat Bu / C’est La Vie! / That’s Life

27 Cumartesi / Saturday
14:00 Hayat Bu / C’est La Vie! / That’s Life

28 Pazar / Sunday
15:00 Hayat Bu / C’est La Vie! / That’s Life

D-I-Y Film ve 3 Kitapçık

2010-11-08T21:15:00.007+02:00

Daha İstanbul'a geçmiş haftasonu gelmiş olduklarından, hem Yoel hem de başka bir arkadaşımın bana yolladığı bir dosyaya link ediyim dedim. Bunu yaparken'de alakalı iki tane daha kitapçıkdan bahsetmiş olayım.

İlk olarak WORM'un yayınladığı To Boldly Go: A Starter's Guide To Hand Made and D-I-Y Films (.pdf) Film'le uğraşıp, onu yıkamak üzerine pek çok yararlı bilgi barındırıyor. Oldukça güzel.

İkincisini ise daha okumadım, ki daha yeni basıldı. Leeds'den Cherry Kino isimli sinemacı ve küratör kendi kitapçığını yayınlamış ve isteyene bedavaya yolluyor! Kitapçığı blogundan isteyebilirsiniz (burada.) Ben istedim bile.

Bahsetmek istediğim bu üç kitapçığın arasından en ünlüsü, zamanında Helen Hill'in derlediği Recipes for Disaster: A Handcrafted Film Cookbook (.pdf.) Helen Hill özellikle animasyon ile uğraşan ve dünya tatlısı animasyonlar yapan bir sinemacı idi; maalesef Katrina fırtanısı sonrası New Orleans'de evine giren bir hırsız tarafından öldürüldü. Artık Harvard Film Arşivi Helen Hill'in tüm filmlerinin arşivini ve dağıtımını üstlenmiş durumda. Ayrı yetten filmlerinin DVD'sini Peripheal Produce'dan (buradan) alabilirsiniz. Hill'in kitabı pek çok sinemacının yöntemleri, fikirleri ile dolu, her rafta bulunması gereken bir kitapçık.

Internette Helen Hill hakkında bir şeyler ararken, New Orleans daki bir sinemacı grubunun hazırladığı, hem Hill'in pek çok filmini hem de onunla söyleşiler barındıran bir saatlik bir derleme buldum. Altta ekliyorum. Özellikle 3:48'de başlayan Madame Winger Makes a Film isimli animasyonu herkese, ama herkese, şiddetle tavsiye ederim.

Timecode: NOLA 404 from Timecode NOLA on Vimeo.

(Türkiye'de artık vimeo'nun yasaklandığını, pardon arkadaşlar, bir anlık unutmuşum (halen, "hayır Youtube embed etme, onu kimse göremez" diye çalışıyor aklım.) Umarım bu yukarıda eklediğim filmi bir şekilde izleyebilirsiniz.)

Dutch Punch: İzlenimler

2010-11-07T18:11:00.001+02:00

Merhaba küçük sinema okuyucuları. Bir önceki post'ta Yoel'in belirttiği gibi, Hollanda'dan arkadaşlarımız bir deneysel sinema gösterimi düzenlediler. Dün ben gittim. Yoel gelemedi. Rapor etmek bana kaldı.

Açıkçası film gösterimi hakkında çok fikrim yoktu. Ne bekleyeceğimi bilmiyordum, hatta dürüst olmak gerekirse çok umutlu da değildim. Fakat Rotterdam'lı arkadaşlarımız beni yanılttılar. Uzun süredir gördüğüm en iyi film programı idi. Uzun süredir film programı görmemiş olmamın bu fikrimde bir etkisi var mı, emin değilim.

Bu arkadaşlarımız Rotterdam'dan WORM isimli bir sanat cemiyetinden gelmişler. Bu cemiyetin bünyesinde de, Filmwerksplaats isimli bir deneysel sinema atölyesi kurmuşlar. İsteyen buraya uğrayıp, atölyenin 16mm kameralarından, filmlerinden, found footaglarından, ve hatta anladığım kadarıyla bir optical printer'dan bile yararlanabiliyorlarmış. Dünkü seçkideki bazı filmler direk bu atölyedeki çalışmaların sonucuymuş.

Seçkinin küratörü Peter çok şeker bir giriş konuşmasından sonra ilk filmde göreceğimiz manzaranın Rotterdam olduğunu bize hatırlatark ışıkları söndürdü. Bu adam niye böyle birşey dedi, diye kendime sordum. Wim Gijzen'in 1971 tarihli, Verwisseling van de namen de steden Rotterdam en Den Haag filmi tek bir plandan oluşuyor. Peter'ın bize Rotterdam olduğunu söylediği manzarayı izliyoruz. Derken kadrajın köşesinden bir adam, elinde DEN HAAG, yazan bir tabelayla filme giriş yapıyor. Diğer elindeki büyük, karikatür bir çekiçle bu tabelayı, kadrajın tam ortasına gelecek şekilde toprağa çakıyor ve kadrajdan çıkıyor. Bu absürd jeste bir yandan gülerken, diğer yandan da içimde o manzarayı gerçekten Lahey olarak tahayyül etme isteği doğdu. İsimlerle olan ilişkimizde biraz böyle bir şey var. İnsan bir objenin, insanın, veya şehrin ismini duyunca onun içini doldurmak istiyor. İsimlerin gerçeğin üzerinde böyle bir kuvveti var. Proust da Swann'ın Yolu'ndaki İsim-Mekan adlı bölümde, kasabaların isimlerinden yola çıkarak karakterlerini tasvir etmişti. Gerçi Wim Gijzen'inki daha bir 70'ler. Yani Proust gibi şiirsel değil. İsim ve daha genelde dil kavramına daha structural (yapısevici) bir bakış açısından bakıyor. Wittgenstein'ın dediği gibi 'dünyamın sınırları kelimelerimin sınırları' mı acaba. Peter da bize o manzaranın Rotterdam olduğunu söyleyerek bir oyun mu oynadı. Kerata.

Wittgenstein Brakhage'a yetişmiş olsa fikrini değiştirip köy öğretmenliğine geri döner miydi bilinmez ama, Esther Urlus, Francien van Everdingen, ve Joost van Veen Brakhage ve arkadaşlarının filmlerini görmüşe benziyorlar. Hepsi Filmwerkplaat'da oluşturulmuş bu filmlerde, pelikülün maddiyati ve soyutla temsili olan arasındaki gelgitli ilişki hakkında bir farkındalık var. Pera Müzesi de uzun zamandır beklediğimiz kıyağı yaptı, ve bu filmleri 16mm olarak orijinal formatında gösterdi.

Esther Urlus'un Idyll'i (Hollanda, 2009, 6 dk, 16mm) Hollanda'nın dümdüz landscape'ini öyle masalsı bir hale çeviriyor ki, insanın dünyanın düz olduğuna inanansı geliyor. Çiftçileri, sürülen tarlaları, siloları ve ağaçları tasvir eden görüntüler, bazı optik ve kimyasal süreçler sonunda rengarenk, yer yer soyut resimlere dönüşüyorlar. Görüntü iyice soyut ve piktoral bir yere giderken, ses bandındaki çiftliklerde, tarlalarda kaydedilmiş olduğunu tahmin ettiğim konuşmalar ve ambians sesleri belgesel bir gerçekliğe tutunuyor. Fakat herşeyden önce, çok zor, teferruatlı ve kaybolmaya yüz tutmuş zanaatlar olan optical printing ve karanlık oda tekniklerini harikülade şekilde kullanması bile Idyll'in başlı başına bir başarısı. Durum böyle olunca yarı rüya, yarı belgesel ve sonuna kadar nostaljik bir dünya tahayyül eden film, artık yakında bir ortaçağ uğraşı sayılacak pelikül zanaatini de bu nostalji ve 'kayıp' denklemine katıyor. Bu film içimdeki romantiği uyandırdı, ben de kendime şu soruyu sordum: Rüyalarımız hep pelikülden miydi? Videodan rüya görebilir miyiz?

Frencien van Everdingen'in Monologue Exterieur'ü (Hollanda, 2003, 3dk, 16mm) da usta bir zanaatkarın elinden çıkmışa benziyordu. Seçkinin notlarında güzel yazmışlar: 'Francien van Everdingen, 20. yüzyılın başlangıcından bu yana nadir olarak görülen, büyük ve pahalı bir makine olan optik yazıcı ile çalışan birkaç insandan biri. Sonuç? Neredeyse sürreal, harikülade detaylanmış görüntüler. Monologue Exterieur, karanlıktan, uymayacak görünen yapbozun parçaları gibi iç mekan parçalarının görüldüğü Edouard Vuillard'ın resimlerinden ilham almış. Ağacın üst dallarının, yeşil yapraklar ve çiçeklerin nevrotik, klastrofobik, sürekli değişen manzarasında duvarlar konuşuyor.' Katılıyorum.

Önceki iki film gibi yine bazı kimyasal tekniklerden yararlanan Interlude (Joost van Veen, Hollanda, 2005, 3dk, 16mm) çok beğenildi. Filmin bir bölümünü şuradan izleyebilirsiniz:

http://www.youtube.com/watch?v=_XIWdJ-_4gQ

Film bana biraz bebek yatakları üzerinde dönüp duran oyuncakları hatırlattı. Bu çeşit sinemanın dil öncesi deneyimi kurcalamasını göz önüne alırsak, mantıklı. Fakat şu kaka dünyada kendimizi bu sulara kaptırıp sürüklenmekten ziyade, şakacı bir kavramsal sanatçı gibi bu filmi alıp digiturk'ün radyo kanallarındaki akvaryumlar ile karşılıklı yerleştirmek kariyerimiz için daha mı doğru bir adım olur, diye kendime sormadan edemedim.

Bizimkine kariyer denir mi, bilmem ama şu blog yazarları olarak hepimiz birşeyler üretmeye çalışıyoruz. (Kendi isimlerimiz altında açtığımız vimeo sayfalarımıza bekleriz) İster istemez de, gördüğümüz filmerle kendi yaptıklarımız veya yapmak istediklerimiz arasında bir ilişki kuruyoruz. Bazen de bir film çıkıyor ve uzun süre karanlıkta el yordamıyla bulmaya çalıştığımız bir şeyi önümüze koyuveriyor. Tim Leyendekker'in The Healers'ı (Hollanda, 2010, 10dk, 35mm) da benim için böyle bir deneyimdi.

Diğer filmlerde olduğu gibi bu filmi izlerken de hiçbir bilgim veya beklentim yoktu. Herhangi bir başlık veya giriş jeneriği olmadan, karanlık bir ekranın altından yavaş yavaş bir tekno şarkısı duyuldu. Ekranda mavi bir ışık dolaşmaya başladı. Bu ışık giderek daha büyüdü, ve yanıp sönmeye, strobe efekti yaratmaya başladı. Bu sırada arkaya dönüp baktım, acaba birisi projektörün önünde elleriyle ışığı engelliyor, canlı bir performans filan sergiliyor diye, ama kimsecikler yoktu. Bu arada ışık iyice yoğunlaşmış, artık sinema perdesinin sınırlarını filan takmadan, tüm salonu içine almıştı. Arkada çalan tekno ile beraber hepimiz bir hayalet diskoda gibiydik.

Zamanında Conrad'lar, Frampton'lar, McCall'lar da sinema frame'inin sınırları ile oynamışlar, sinema perdesini değil, tüm gösteri mekanını kapsayan işler yapmışlardı. İzlediğimin de açıkçası bu çizgide bir iş olduğunu düşünüp, başarılı bulmuştum.

Birdenbire kesilen ışık ve müzik, birkaç saniye siyahtan sonra bizi güzelce kadrajlanmış boş ve sessiz bir mekana taşıdılar. Boş odalar, jukeboxlar, kitch objeler, bir bar, boş bir dans pisti derken, kendimiz yavaş yavaş bir mekanı gezerken bulduk. Sessiz ve aydınlık bir dans pistinin üstünde, yanlız başına dönen bir disko topu, burasının bir gece klübü olduğuna işaret ediyordu. Boş yataklı boş odalar, yanar dönerli büyük bir hol ve ortasındaki merdiven, etraftaki penis karikatürleriyle burasının, müşterilerine her türlü olanağı sağlayan bir gay bar olduğunu anlamıştık.

Derken film üçüncü bölümüne geçti. Boş bir stüdyoda üç adam sandalyelerde oturmuş, hepsi ellerindeki senaryoyu okuyorlardı. Artık bu hayalet mekanın hayalet karakterlerini dinliyorduk. İki erkeğin birbirlerini nasıl tavladıklarının detaylarından çok, burada anlatılan ufak hikayenin o mekanda yaşanmış olduğu hissi, beni hatırlamaya zorluyordu. Ve artık bitiş jenerikleri akarken, hepimiz Rotterdam'ın gay sahnesini hatırlamaya başladık.

Film, çok uzak gibi görünse de Hollis Frampton'un Nostalgia ve Poetic Justice filmlerinin garip bir birleşimi ve güncellemesi sayılabilir. Çünkü sonunda esas film göz bebeklerimizin önünde değil, arkasında bir yerlerde oynuyor. Hem gözbebeklerimizin önünü hem de arkasını beslediği için, The Healers basit bir yapıbozucu deneyden öte bir şey olmayı başarıyor. Bu hayalet hikayesi olur da yakınızda bir sinemada hortlarsa, kaçırmayın derim.

Gerbrand Burger'in Rhila'sı (Hollanda, 2009, 11dk, hdv) da benzer bir anlatım tekniği benimemiş. Yine boş mekanlarda, dağlarda, boş bir şehrin, boş maketinin ortasında, hatta 3D bir rekonstrüksyonunu dolaşırken, üst ses Bakü'den Amsterdam'a gelen bir adamın hikayesini anlatıyor. Program notlarında belirtildiğine göre, 'karakter, 14.yy'dan günümüze olan ve esas olarak, Avrupa'ya yolculuk eden Araplar tarafından yazılmış edebiyat parçalarının toplamasından oluşturulmuş. Rihla başlığı, İslam bilgini ve gezgini İbn-i Battuta'nın kurgu, İslam çalışmaları, şiir ve yazının diğer zengin biçimlerini içeren kapsamlı bir yolculuk güncesi olan kitabından alınmış.'

Peter'ın programın başında dediği gibi Rotterdam'ı her yönüyle göstermeye çalışan bu seçki, şehrin yarısına yakınını oluşturan göçmenleri temsilen, 'öteki' kontenjanını bu filme ayrımış. Biraz da The Healers'ın etkisi altında, o filmin bir devamı olarak izlediğimden, açıkçası Rhila hakkında aklımda kalanlar biraz bulanık. Tekrar izlemem lazm.

Programın son filmi no.37 (Joost Rekveld, Hollanda, 2009, 31 dk, 35 mm scope) yüksek konsepti, pahalı tekniği ve Garanti Platformdan kazanılan bir residency ile Vasıf Kortun kontenjanını doldurmuşa benziyor. 'Kristal bilimcilerin, kristalleri incelemek için kullandığı X-ray ışınları,' 'evrenin şimdiye değin anlatılamayan unsurları' gibi kelimelerle program notlarında yer alan film, bir hayli uzun ve yavaş olmasının yanında, ambiant-mistik soundtrack'i ile salonda bir çok kişinin göz kapaklarını ağırlaştırdı.

Fakat dolu dolu bir saatin sonunda gelen güzel bir uykuyu Peter'ın bize yaptığı bir jest olarak alıyorum ve kendisini düzenlemiş olduğu bu harikülade gösterimden dolayı kutluyorum.

DUTCH PUNCH FILM - WORM ve Kultprom İstanbul!

2010-11-03T19:28:00.008+02:00

Esther Urlus – Idyll NL 2009, 6 dak, 16mm

Biraz geç haberdar oldum, ama olsun - bu haftasonu İstanbul Rotterdamlı WORM ve Kultprom organizasyonlarının bir festivaline tanık oluyor! Video ve 16mm'lik filmler ve çeşitli müzik gruplarının sahne alacağı festivalin tüm ayrıntıları aşağıda. Keşke gidebilsem.

WORM

////////////////////////////////////////////////////////////////
Perşembe, 4 Kasım, 2010:

PERA MUSEUM
http://www.peramuzesi.org.tr/

Wim Gijzen - Verwisseling van de namen van de steden Rotterdam en Den Haag – NL 1971, 2 dak, video

Esther Urlus - Idyll NL 2009, 6 dak, 16mm

Francien van Everdingen - Monologue Exterieur NL, 2003, 3 dak, 16mm

Joost van Veen - Interlude NL 2005, 3 dak, 16mm

Tim Leyendekker – The Healers NL 2010, 10 dak, 35mm

Katarina Zdjelar – Shoum NL/RS 2009, 7 dak, video

Gerbrand Burger – Rihla NL 2009, 11 dak, hdv

Joost Rekveld - #37 – NL 2009, 31 dak, 35mm, scope

Gösterim saati: 19:00

////////////////////////////////////////////////////////////////
Cuma, 5 KASIM, 2010:

PEYOTE
http://www.peyote.com.tr/v2/

kapı: 22:00
giriş ücreti: 10 TL

line up:
- EKLIN
- HEINZ KARLHAUSEN & THE DIATONICS
- ENI-LESS

////////////////////////////////////////////////////////////////
Cumartesi, 6 KASIM, 2010:

BRONX PI SAHNE
http://www2.bronxpisahne.com/

kapı: 21:00
giriş ücreti: 10 TL

line up:
- STÖMA
- COOLHAVEN
- MUNCHI

////////////////////////////////////////////////////////////////
Pazar, 7 KASIM, 2010:

ARKAODA
http://www.arkaoda.com/eng/

Saatler: 12:00 pm - 02:00 am
Canlı Program: 21:00 - 23:30
Giriş ücreti: 10 TL

line up:
- MACHINEFABRIEK
- LUKAS SIMONIS
- DANIELE MARTINI
- PETER FENGLER
- DJ SAXIXA

Black Door İstanbul'da deneysel film/video gösterimi

2010-09-26T20:53:00.003+03:00

Nathan Lee'nin küratörlüğünü yaptığı bir önceki video gösterimi hakkında yazmıştım hatırlarsanız. Bu sefer Nathan'ın kendisi İstanbul'da değil ama uzaktan kumandayla güzel bir gösterim ayarlamış, yeni açılan ve kesinlikle ziyaret etmenizi tavsiye ettiğim Black Door İstanbul'da bu Çarşamba (29 Eylül) akşam 8'de... Yukarda 'film/video' gösterimi dememin nedeni altta bir işinin fotosunu koyduğum mükemmel Joseph Cornell'in bir filminin video transferinin de programda yer alması...

Adres ve haritayı buradan görebilirsiniz. Feysbuk event sayfası da budur.

Davetiye metninin orijinal İngilizcesi ve program altta, önce benim çevirim:

A/B MAKİNELERİ: UYARICI NİTELİKTE BİR ÖYKÜ
Nathan Lee'nin küratörlüğünde bir video gösterimi

Lütfen ses ve video dolu bir akşam için bize katılın...
Black Door Istanbul / 29.09.2010 – 20:00
Toplam Süre: 74 dakika

Merhaba. Makinen ne? Nasıl çalışır ve nereye gider? Sen bir arşivleme makinesi misin? Dikkatli olmayı unutma.

Orijinal İngilizcesi:

A/B MACHINES: A CAUTIONARY TALE
Video selection curated by Nathan Lee

Please join us for an evening of sound and video
Black Door Istanbul / 29.09.2010 – 20:00
Total Runtime: 74 min

Hello. What is your machine? How does it work and where does it go? Are you an archival machine? Remember to be careful.

Program:

1
Sleigh Bells – A/B Machines Live in NYC at Creator’s Project – June 26, 2010 HD
michaeldmaning
2010, video, 3:50 min

2
By Night With Torch and Spear
Joseph Cornell (w/music by John Zorn)
1940’s, 16mm transferred to video, 8 min

3
The Disappointment: Or, the Force of Credulity
Brian Springer
2007, video, 70 min

4
Careful
RZA, Joseph Kahn
2000, video, 4 min

Boonmee Amcanız Filmekimi için İstanbul'a geliyor!

2010-09-24T22:03:00.009+03:00

Duyduk Duymadık Demeyin!

İstanbul'un şanslı, yalnız ve güzel insanları 8-14 Ekim tarihleri arasında İKSV'nin düzenlediği 9. Filmekimi Festivali'ni yaşayacaklar. (İKSV "festival" olarak lanse etmiyor ama bu "festival" değildir de nedir?)

Orada burada her türlü tavsiyeyi duyacaksınız zaten, ben sadece bildiğimi okumakla (ve yazmakla) yetineceğim:

Geçen hafta Toronto Film Festivali'nde izlediğim Apichatpong'un (söylemesi kolay ve zevkli aslında: A-Pİ-ÇA-TPONG) Palme d'Or alan filmi Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives bence benzersiz ve büyük bir başyapıt. Sadece sinema tarihinde değil, Apichatpong'un kendi filmografisinde de bunun benzeri bir film yok. Hadi polemik dozunu biraz daha arttıralım: bence Palme d'Or almış en büyük 5-6 filmden biri!

Ayrıca da Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives'ın bu blog açısından bir anlamı daha var: Apichatpong eğitimini Art Institute of Chicago'da görmüş bir abimiz. İlk uzun metrajı Mysterious Objects at Noon'un sonunda da hocası Daniel Eisenberg'e teşekkür ediyor. Daniel Eisenberg deneysel sinemaya yıllarını vermiş, sinemaya hikayeli filmler yoluyla olduğu kadar deneysel sinema yoluyla bakan bir adam. Art Institute'un sinemasında deneysel film gösterimleri yapar sonra da son derece rahat bir ruh halinde filmler hakkında konuşurdu. Jack Chambers'ın büyük filmi Hart of London'ı onun sayesinde izlemiştim. Bir de hangi film olduğunu hatırlamadığım bir Chris Marker gösterimi yapmıştı mesela...

Demeye çalıştığım Apichatpong'un bu durumdan etkilenmemiş olması mümkün değil, zaten filmlerine baktığınız zaman da bunu net bir şekilde görebiliyorsunuz. Örneğin Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives aslında Primitive Project isimli bir projenin bir parçası sadece. Bu projenin içinde video enstallasyonları, kısa filmler, vs. gibi birçok öğe var. Filmin adını hep tam olarak kullanmamın nedeni de bu biraz, aynı projenin içinde A Letter to Uncle Boonmee isimli bambaşka mı bambaşka bir kısa filmi bulunuyor Apichatpong'un. Buradan 1 Amerikan Doları vererek izleyebiliyonuz.

Bu konuyu Apichatpong'a Toronto'da sorma fırsatı buldum. Etkilendiğini belirttiği sinemacılar arasında ilk saydığı Bruce Baillie, hakikaten de deneysel sinemanın büyük dehalarından. Apichatpong'un sinemasına ilginç bir bakış kazandırıyor bize bu bilgi bence. İkisinde de aynı mitik, zaman-ötesi bir dünya yaratma arzusu ve aynı zamanda bu yaratılan dünyaya yarı-ironik bir mesafe var.

Apichatpong'un diğer saydığı yönetmenler arasında Stan Brakhage ve Kenneth Anger da vardı. Diğerlerini hatırlamıyorum.

Mustafa Emin Büyükcoşkun isimli arkadaşımız Apichatpong'la Hayal Perdesi sitesi için güzel bir söyleşi yapmış. Bu konuya da değinmiş sağolsun... Soru da, cevap da güzel olduğu için ikisini birden kopyalıyorum aşağıya. Röportajın bütününü buradan okuyabilirsiniz:

Mustafa Emin Büyükcoşkun: Oldukça özgün bir tarzınız var. Sadece sinemadan değil sinemanın alışılagelmiş kalıplarını aşmak için ciddi imkânlar taşıyan video-art ve deneysel sinemadan da beslenen interdisipliner bir bakış açısıyla filmler üretiyorsunuz. Deneysel sinema ve özellikle de video-artla olan bağınızı biraz anlatabilir misiniz? Bu medyalarda ne gibi avantajlar görüyorsunuz?

Apichatpong Weerasethakul: Benim için filmlerim melez hayvanlar gibi. Zira ben taşrada doğup büyüdüm, sonra başkent Bangkok’ta, ardından da bir süre Chicago’da yaşadım. O dönem deneysel sinemayla ilgileniyordum. Böylece 24 yaşındayken dünya sinemasının pek çok önemli örneğiyle karşılaştım. Sinemaya o kadar açtım ki ne bulursam seyrediyordum. Tayland’a döndüğümde “ömrüm boyunca böyle 16 mm, siyah-beyaz deneysel filmler yapacağım” dedim. Ama sonra anladım ki bu mümkün değil. Çünkü Tayland hikâyelerle dolu bir yer. Yani anlatacak çok şey var, ama deneysel sinema buna elverişli değil; belki fazla soğuk. Bu doğrultuda bir dil arayışına girdim ve bir tür deneysel-kurmaca bir form oluştu. Şimdilerde video-art alanında da işler üretiyorum, çünkü deneysel forma geri dönmek istiyorum. Bana göre sinema ve video-art birbirinin yankısı gibi. Meselâ son projem Primitive video-art ile sinemayı eşleştirdiğim bir çalışma. Bazen video-art filmlerimi etkiler bazen de filmlerim video-art çalışmalarımı etkiler.

Soğuk moğuk, bu deneysel sinema bilincinin yönetmenin filmlerine neler kattığını ifade etmek zor ama bunlardan bir tanesi filmin jeneriğinin başta veya sonda olması zorunluluğunu takmaması, örneğin Blissfully Yours'da jeneriği filmin üçte biri bittikten sonra girmesi. Bu kimilerine boş bir "gösteri" gibi gelebilir ama örneğin Michael Snow'u seviyorsanız bu taktiğin aslında ne kadar anlamlı kullanılabildiğini ve hem filme bir film gibi bakma dürüstlüğünü, hem de jeneriklerin bütün sanat eserinin entegre bir parçası olarak sunulmasının mizahi saygınlığını biliyorsunuz demektir.

Son olarak da, aslında henüz kendi kafamda toparlayamadığım bir şeyi farkettim geçen gün Tropical Malady'yi izlerken. "Bu kadar filmini izledim bu adamın, sürekli doğa gösteriyor, ama ben bu görüntülerden keyif alamıyorum!" diyordum kendime daha öncelerde. Tropical Malady'de birdenbire şimşekler çaktı: Apiçatpong'un tüm kompozisyonları aslında alıştığımız dışavurumcu kompozisyon mantıklarına ters. Hatta tam tersi, ve özellikle doğa görüntülerine yoğunlaşırsak, sanki özellikle bizim alıştığımız her türlü kompozisyonu kamera/yönetmen reddediyor gibi, çünkü birşeye alıştığımız kompozisyon mantığıyla bakıyorsak aslında alıştığımız ideolojiden yaklaşıyoruz demektir bir anlamda... Yani siz zaten anladınız ama demek istediğim şudur ki Apiçatpong'da doğa (büyük "Y" ile) Yönetmen'in hislerini dışavurması için bir araç değil, tersine tüm genişliğiyle algılanması beklenen, kompozisyonlara sığdırılmaması ve sıkıştırılmaması gereken, bizim yönettiğimiz değil sadece hissetmeye ve gizemini çözmeye çalıştığımız bir "şey".

Tabi bu da bazılarımıza Stan Brakhage'ın şu sözlerini hatırlatabilir: "İnsanların koyduğu perspektif kuralları tarafından yönlendirilmeyen bir göz düşünün… Kompozisyon mantığı tarafindan önyargılara boğulmamış, şeylere isimlerine göre tepki vermeyen, onun yerine hayatta her karşılaşılan objeyi bir macera sonunda algılayan bir göz… Yeşil kelimesini bilmeyen bir bebek için sizce çimlik bir alanda kaç değişik renk vardır?"

Yanlış anlamayın, kompozisyon mantığını reddetmek sadece deneysel sinemacılara özgüdür demiyorum (Rossellini ve Bresson'a ayıp olurdu azcık), ama deneysel sinemacılar da bunu bilinçli olarak yapmış ve üzerine düşünüp yazmışlar sonuçta.

Yoksa büyük tüm yönetmenler bildiğimiz kompozisyon mantığına darbe vurup ufkumuzu genişletmeyi becermişler diye düşünüyorum. Ve bu vesileyle Apichatpong Weerasethakul'a büyük yönetmenler listeme HOŞ GELDİN! diyorum.

Filmekimi'nden diğer iki tavsiyem: Uzun zamandır merakla beklediğim Kiarostami'nin yeni filmi Copie Conforme ve son olarak Toronto'da en son belgeselini izleyip hayran olduğum (Cave of Forgotten Dreams: 3D'nin şimdiye kadarki en güzel kullanımı!) Werner Herzog'un My Son, My Son, What Have Ye Done.

Bu filmlerin isimlerinin Türkçe çevirileriyle derdim var açıkçası... Tunç Şahin Twitter'da şöyle demiş, bayaa güldüm: 'Herzog'un "My Son, My Son, What Have Ye Done", filmini biz alsaydık, adını "Evladım, Evladım, Ne Yaptın Sen Yahu?" olarak vizyona sokardık.' Aynı şekilde Uncle Boonmee'nin Türkçesi de Önceki Hayatlarını Hatırlayan Boonmee Amcam olsaymış daha sempatik olurmuş bence.

Şimdiden iyi seyirler!

Kodak Tri-X ve Plus-X içın Negativ Yıkama

2010-08-22T03:38:00.006+03:00

(Denemeden önce lütfen Elle Yıkamada Gerekenler ve Güvenlik isimli yazıyı okuyun.)

Tri-X ve Plus-X panchromatic filmler olduğundan zifiri karanlıkta yıkamak zorundasınız. Yani bu filmlerde kırmızı ışık kullanamazsınız. Özellikle fixer oldukça feci bir şey olduğu için bol havalandırmalı bir oda da yapın. Altta Kodak firmasının kimyalarını versem de, farklı firmalardan aynı kimyasallar da kullanabilinir.

Gerekenler:

Kodak D19 Developer

Kodak Fixer

D19'u ilk önce 3.8 litre su ile karıştırın. Bu sizin ana karışımınız olacak. Bunun üzerine sonra 11.4 litre daha su ekleyerek zayıflatın. Bunun için yeteri kadar büyük bir kabınız yoksa su ve karışımın oranı 3:1 olsun. Bazı insanlar 2:1 de yapıyor.

Fixer'ı ise yanlızca 3.8 litre su ile farklı bir kapta karıştırın. Not: Filme sonradan tone/tinting yöntemleri ile renk katmak istiyorsanız kullanacağınız Fixer'in içersinde hardener olmamalı.

Zamanlamalar:

Developer: 2 1/2 dak.

Su'da Yıkama: 2 dak.

Fixer: 4 dak.

Son Yıkama: 2+ dak.

Toronto Film Festivali: Yaşasin!

2010-08-19T08:03:00.007+03:00

Bu seneki Toronto Film Festivalinin City to City programının tamamı, i'li bir Yaşasin! ile, İstanbul'a ayrılmış. Bildiğimiz uzun metraj filmlerinin yanı sıra, Yoel ve Eytan'ın da bulunduğu oldukça ilginç bir kısa programı yer alacak. Bu programa katılmış olan tüm sinemacılara tebrikler! Keşke gidebilsem! Programın tamamını burada görebilirsiniz.

Yaşaşin! Kısa Programı:

ascents in february Yoel Meranda, Turkey

not be or… Yoel Meranda, Turkey

On Thin Ice Burcak Kaygun, Turkey

rauscht Yoel Meranda, Turkey

Science Lab Eytan Ipeker, Turkey

straitscaping Yoel Meranda, Turkey

Waves Belmin Soylemez, Turkey

Takvim

2010-08-14T06:11:00.001+03:00

Durmadan Yoel ve Eytan'ın en yeni güzel gösterimleri hakkında yazmayı bıktığımdan (!), Küçük Sinemaların en altına bir Google Takvimi yerleştirdim. Takvimi RSS olarak okumak takip etmek isterseniz, linki şöyle:

http://www.google.com/calendar/feeds/apjsucdmacbqtc1klhnsd6u998%40group.calendar.google.com/public/basic

Serginizi, gösterimlerinizi takvime eklemek isterseniz, kucuksinemalar@gmail.com'a yazın!

Abstract İpeker / Galatasaray'lı Yoel

2010-08-05T01:33:00.010+03:00

Yine Yoel ve Eytan'dan haberler!

Yoel videolarını Galatasaray Lisesi mezunlarının işlerini gösterdiği bir programda, hepsi farklı videolar içeren üç farklı program olarak 6-13 Ağustos arası gösterilecek.

6 Ağustos Cuma 18:00 - Sekiz Deneysel: Zaman
7 Ağustos Cumartesi 16:00 - Sekiz Deneysel: Hareket
8 Ağustos Pazar 18:00 - İtalya Yolculuğum
10 Ağustos Salı 18:00 - Sekiz Deneysel: Zaman
11 Ağustos Çarşamba 16:00 - Sekiz Deneysel: Hareket
11 Ağustos Çarşamba 18:00 - İtalya Yolculuğum

Programın tamamını burada (.pdf) görebilirsiniz.

Diğer yandan Eytan Roma'da gerçekleştirilen 25-28 Ağustos Abstracta festivalinde So Abstract isimli video gösterilecek. Tüm program burada.

Daha haberlerde var! Onlar daha sonraya. O zaman'a dek Yoel'in Aber die Horen... isimli videosunu alta ekliyorum.

Aber die Horen... from Yoel Meranda on Vimeo.

Elle Yıkama - Çamaşır Suyu!

2010-08-03T23:30:00.009+03:00

***Önce "Elle Yıkamada Güvenlik" isimli yazıyı okuyun.***

Oldukça basit bir işlem ile başlayalım - film ve çamaşır suyu! Şimdi çamaşır suyu yerine (benim yandaki örnekdeki gibi) fotoğraf bleach'i de kullanabilirsiniz, ama çamaşır suyu da yeterli olacaktır. Çamaşır suyu film'in üzerindeki görüntüyü yavaş yavaş yok eder. Yandaki fotoğraf'da benim çektiğim, ve lensi fazla kapattığım bir film şeridi gözüküyor. Fotoğraf'ın alt kısımlarına baktığınızda oldukça karanlık bir kısım görebilirsiniz - çekip yıkadıktan sonra film esasen öyle çıktı. Fotoğraf'ın yukarıdaki kısımları ise çamaşır suyuna batırdığım kısımlar: karışım yavaş yavaş filmdeki siyahları yok etmeye başladı ve arkadaşın yüzü ve arkasındaki tahta duvar'da daha fazla ortaya çıkıyor. Bu işlem için:

Şimdi iki tane bidon'a ihtiyacınız var. a) Birinin içine bleach'i veya çamaşır suyunu su ile karıştırın. Yandaki fotoğrafı "yok ederken" fotoğraf bleach:su oranı 1:10'du. Bu çamaşır suyu için farklı olabilir, ama sonuçta tek yaptığımız şey bleach'in etkisini azaltmak. Unutmayın, bleach/çamaşır suyu feci bir şey - eldiven, önlük, gözlük, havalandırma! b) İkinci bidona ise su dolu olsun.
Filmi çamaşır suyu içine sokun. Karışımın içersinde bırakabilirsiniz, filmi azıcık ajite ederseniz şeridin üzerindeki ektisi daha hızlı olabilir.
Film üzerinde etkisini görür görmez karışımın içinden çıkartıp suya koyun ve ajite edin. Karışımın film üzerindeki etkisinin durması biraz zamana ihtiyacı var ve su içindeyken bile bu devam edecektir. Suyun içersinde 10 dk. bekletin, sonra kuruması için asın!

Filmi çamaşır suyuna sokarak 1-2 f-stop kazanabilirsiniz. Bir yan etkeni ise filmin odaklanması azıcık kayabilir. Şimdi bu yöntemi illa ki filmi "kurtarmak" için kullanmanız gerekmez. Mesela çamaşır suyunu bir damlatıcının içine sokup, film karesinin çeşitli yerlerini daha kontrollü bir şekilde yok edebilirsiniz. Filmi tamamıyla yok edip leader ya da çizim malzemesi olarak da kullanabilirsiniz. Meslela!

Daha renkli film ile denemedim, ama denediğim zaman onu da bu yazıya eklerim.

GÖSTERİM BİTTİ, UÇAK HALA GÖRÜNMÜYOR!

2010-07-31T18:05:00.003+03:00

Evet, heyecanla görmeyi umut ettiğimiz uçağı bir türlü göremedik, zaten bu nedenle homurdanan sesler yükseliyordu etraftaki Amerikalı ve Danimarkalı arkadaşlardan. Gösterim bittiğinde Nathan'ın üzerine yürüyenler oldu ama zanlı camdan atlayıp kaçmayı başardı.

Pardon... Ciddileşelim.

Hakkaten müthiş bir gösterimdi. Ben genelde küratörlük müessesesine çok inanmam diyerek dolaşırım etrafta ama bu düşüncem dün güzel bir hırpalanmış oldu. Nathan'a teşekkür ediyoruz.

Programa şuradan göz atabilirsiniz... Biz sırayla gidelim.

Birkaç yıldır Messiaen en sevdiğim 4-5 besteci arasında... Şuradan da dinleyebileceğiniz parçayı siyah ekran üzerine dinleyerek başladık. Çokseslilik, ilkel hisler, gizem, evrilen bir evren... Sonra Godard'ın bence aslında beş para etmez ama aperitif babında insanı heyecanlandıran ve en güzel tarafı bir dakika sürmesi olan videosunu izledik. Biraz bodozlamaca da olsa sinema ve görüntülerin doğası üzerine kafa yormaya başlamış olduk... Daha sonra programa ismini veren ve eğer görmediyseniz ne beklediğinizi bilmediğiniz B.I.T. Plane (ki buradan da izleyebilirsiniz) geldi. Şaşırtıcı derecede seviyeli bir text kullanımı ve bazen Chris Marker'ın üstseslerini andıran yarı-alakasız bilgiler eşliğinde Silicon Valley üzerinde uçan insansız bir uçağın bol piksellenen ön kamerası sayesinde uzunca bir yolculuk yaptık. Bilgi Çağı dedikleri mevzunun altında yatan ve içinde yaşadığımız için pek farkında olamadığımız ideolojileri deşifre etme amaçlı bu çaba hem zihin açıcı, hem de görsel olarak 'ne oluyor lan!' dedirtecek kadar çarpıcıydı. Ayrıca da gösterimin bütününe yayılan hoş bir mizahın da ilk izleri...

Bunu takip eden video için ayrı bir paragraf açmadan edemedim. Önce bir soru: Pierre Huyghe diye bir adam duydunuz mu? Kesinlikle bir daha izlemek ve başka işlerini görmek isterim Huyghe amcanın ama o neydi abi? Gerçek, kurgu, bilimkurgu, yaradılış miti, ekolojik belgesel, performans kayıdı, mood piece, gerilim, vs. gibi bilimum şeyin benzersiz bir birleşimi... Aklıma gelen tek yakın şey Ekrem'in Ohio Postcard videosu.

Karanlığın içinde robotu andıran garip ışıkların arkasından gelen soğuk ve karlı bembeyaz bir ekran, ve bu alanın içinde yürüyen sarı, turuncu kıyafetli adamlar, ve bunun gibi insanın bakıp bakıp 'ne güzel yaaaa...' diye kalakaldığı ritim-kaygılı müthiş bir sanat eseri A Journey That Wasn’t. (Filmin çekimlerinden görüntüler için...)

Daha sonra Adam Shecter isimli bir arkadaşın bir work-in-progress'ine tanık olduk. Yaratıcıydı, bilim-kurguydu, uzak bir geleceğin yaradılış miti havasındaydı, vs. ama ne yalan söyliyim bence çok bahse değecek bir durum da yoktu.

En sonunda da eminim bu blogu okuyan herkesin izlediği, izlemediyse de bir dolarcık vererek buradan izleyebileceği Apitchatpong'un harika mı harika A Letter to Uncle Boonmee'sinin gizemli coşkusuna bıraktık kendimizi. Kendini tekrar eden text Brakhage'ın Art of Vision'ını andırıyordu bir yönüyle... Bir şeyi aynı filmde bir süre sonra aynen tekrar ederseniz izleyici yeni contexti ile o şeye bambaşka anlamlar yüklerken arada da ister istemez hafıza üzerine mini-brainstormingler yapmış oluyor. Tabi bu filmde bir de o kendini tekrar eden textin yazılışı sırasında iki kişinin komik tartışmasına tanık oluyoruz daha sonra. Yeme de yanında yat yani...