La vivo de Kunar

Brilanta stelo sur la monto, kiel sunradio

kunar — Mon, 12 Oct 2009 21:43:01 GMT

Nenio nova povas komenciĝi sen foje fini ion. Hodiaŭ estas mia 33a naskiĝtago kaj mi estas pli feliĉa kaj trankvila ol dum ĉiuj antaŭaj jaroj, kiam mi skribis mian muzikan taglibron. Mi uzas tiun okazon por finfine fermi la taglibron ĉi tie. Ĝin mi daŭrigos sub la nova adreso www.kunar.eu/taglibro. Teknike ankoraŭ ne ĉio pretas, sed gravas meti finan punkton ĉi tie.

Unu kanto aparte akompanis min dum la pasintaj monatoj: Stella Splendens. Pri ĝi indos skribi pli detale alian fojon. Nun mi prezentu du videojn, kiuj plaĉas al mi:

La versio de Jordi Savall ravas kaj gajigas min ĉiufoje, kiam mi aŭskultas ĝin.

Ŝatanto de mezepoka muziko lerte kunmetis multajn diversajn surbendigojn de la kanto. En la informoj li mencias ĉiujn artistojn, albumojn kaj aperojarojn. La spacaj fotoj donas bonegan akompanon al la muziko!

Ĝis relego kaj reskribo ĉe www.kunar.eu/taglibro !

Eta ĉambro en granda urbo

kunar — Sun, 10 May 2009 20:03:50 GMT

Quelle / fonto: Pressebereich / gazetara sekcio

Einmal im Jahr schreibe ich eine Rezension in meinen beiden Muttersprachen Deutsch und Esperanto. Nach zwei Comics (2003, 2005) und vier Musikalben (2004, 2006, 2007, 2008) geht es erneut um Musik.

Unufoje en la jaro mi skribas recenzon en ambaŭ miaj gepatraj lingvoj, la germana kaj Esperanto. Post du komiksoj (2003, 2005) kaj kvar muzikalbumoj (2004, 2006, 2007, 2008) ĉifoje denove temas pri muziko.

Ich kannte Gerold Kukulenz als Schlagzeuger. Er hat bei einem Konzert meiner Band "La Kuracistoj" (Die Ärzte auf Esperanto) mitgespielt. Tatsächlich kennt er jedoch viele Instrumente, Trommeln fällt da unter "mache ich auch". Als er sein erstes Soloalbum ankündigte, war ich sehr gespannt, wie es wohl klingen würde.

Mi konis Gerold Kukulenz kiel drumiston. Li ludis dum koncerto de mia grupo "La Kuracistoj". Reale tamen li regas multajn instrumentojn, tamburado listiĝas sub "ankaŭ tion mi faras". Kiam li anoncis sian unuan soloalbumon, mi estis tre scivolema, kiel ĝi sonas.

Es stellte sich heraus, dass er eine ruhige CD zum Entspannen aufgenommen hat. Das war schon im Jahr des Erscheinens (2005) keine Sensation mehr. Selbst die großen Zeiten von Chicane schienen vorbei zu sein.

Montriĝis, ke li surbendigis trankvilan kompaktdiskon por senstreĉiĝi. Tio jam ne plu estis sensacio en la jaro de &285#;ia apero (2005). Eĉ la grandaj tempoj de Chicane ĝajnis estis pasintaj.

Was mir an "Miles High" jedoch gleich beim ersten Hören aufgefallen ist: Im Gegensatz zu vielen sehr künstlichen Werken dieser Art klingt hier alles echt, warm, natürlich. Was macht den Unterschied? Ich meine, es ist die Tatsache, dass Gerold Kukulenz nicht nur Synthesizer programmiert, sondern vor allem Keyboard, Gitarre und Bass selbst gespielt hat.

Kion mi tamen rimarkis ĉe "Miles High" tuj je la unua aŭskultado: Kontraŭe al multaj tre artefaritaj verkoj de tiu speco ĉi tie ĉio sonas vere, varme, nature. Kio kaŭzas la diferencon? Mi opinias, ke estas la fakto, ke Gerold Kukulenz ne nur programis sintezilojn, sed precipe mem ludis klavaron, gitaron kaj bason.

Das erinnert weniger an ruhige elektronische Musik, die in den 1990ern hochkam, als vielmehr an Weltmusik wie "Q" oder "39°" von Meninos Album 39°.

Tio memorigas malpli pri trankvila elektronika muziko, kiu populariĝis en la 1990aj jaroj, ol pri monda muziko kiel "Q" aŭ "39°" de la Menino-albumo 39°.

Es fällt schwer, aus dem Gesamtwerk einzelne Stücke hervorzuheben. Meine Anspieltipps sind "On The Nighttrain" und "Space Walk."

Malfacilas al mi elstarigi unuopajn pecojn el la kompleta verko. Miaj rekomendoj por ekaŭskulti estas "On The Nighttrain" und "Space Walk."

Gloro en vi

kunar — Sat, 09 May 2009 12:51:37 GMT

Hieraŭ mi anoncis, ke mi hodiaŭ klarigos, kial mi apenaŭ uzis mian muzikan taglibron dum la pasintaj monatoj. Kiel dum la pasintaj jaroj, mi uzas la 9an de majo por skribi iomete pri mia reta taglibro mem - sen perdi la rilaton al muziko, kompreneble. Kiel ofte, estas kombino de diversaj kialoj. Mi prezentu la plej gravajn:

1. Al mi mankas tempo. Vivo iĝis hasta. Por koncentriĝi pri la plej gravaj aferoj en la vivo, ofte necesis neglekti ĉiun malesencajn. Skribi muzikan taglibron estas bela hobio, sed certe ne la decida afero kiu ŝanĝos la mondon (aŭ radikale mian vivon).

2. Al mi mankas volo, verki tiel, kiel eblus. Mi ŝatas verki enskribojn, kiuj enhavas ĉiujn informojn kaj la gravajn ligojn. Tio postulas tempon, kiun mi ne havas (vidu supre). Mi povus skribi haste kaj fajfi pri tiuj detaloj. Sed tio ne estas mia afero. Krome tion faras aliaj homoj jam sufiĉe - por tio mi ne bezonas mem skribi, sed povas tute rezigni.

3. Al mi ne plu plaĉas la teknikaj cirkonstancoj. LiveJournal montras reklamon, se oni ne estas ensalutita. Tio malrapidas ŝarĝadon de la paĝo kaj krome aspektas malbele. Aldone la ebloj, meti respurigon, estas limigitaj. Daŭre mankas al mi esperantigo de la menuo. (Kvankam mi scias, ke iuj uzantoj havas tion por sia taglibro, mi neniam mem sukcesis trovi tion aŭ krei tion mem. Plie mi ne havas grandan volon, fari tion denove, se iu jam faris tion antaŭe.) Plej grave: Mi havas miajn muzikajn TTT-paĝojn, mian taglibron, miajn MP3-paĝojn en la sociaj retejoj - kaj ĉion ĉe diversaj adresoj, kaj nenion kun facile memorigebla adreso! Tio estas ege malpraktike.

Pro ĉio tio mi decidis paŭzigi, aŭ, verŝajne, eĉ tute haltigi pluverkadon de tiu ĉi taglibro. Kio ne plu estas harmoniigebla kun mia cetera vivo, tion mi lasu kaj ne daŭrigu nur pro tradicio. Tamen mi verkos lastan dulingvan recenzon morgaŭ por havi bonan finan enskribon ĉi tie.

Sed ankaŭ hodiaŭ ne manku muzika enhavo! Mi ĉiam serĉas, ĉu iuj homoj uzas miajn kantojn. Mi trovis po unu videon ĉe Youtube kaj iu simila videa Bulgara TTT-ejo:

"DJ Kunar: Mortal Combat 2 (remix #1)"
http://www.vbox7.com/play:d883c541

"DJ Kunar: Laughing Joker [rebuilt]"
http://www.youtube.com/watch?v=8WLgLHjp8M0

Mi perdis min mem en somera pluvo

kunar — Tue, 27 Jan 2009 22:55:35 GMT

Hodiaŭ mia taglibro denove aĝas unu jaron pli, nun ses entute. Dum la pasintaj monatoj mi malofte skribis ion, sed tio iĝu temo por la morgaŭa enskribo. Nun mi - kiel kutime dum la 8a de majo - pritraktu melankolian muzikon:

Fine de la pasinta jaro, mi kreis U2-ludoliston ĉe Youtube, kiu enhavis mian alternativan version de la U2-albumo "All That You Can't Leave Behind". Per la ilustraĵoj de la disko kaj ties unua disketo, nigrablankaj fotoj ĉe flughaveno komenciĝis mia muzika taglibro. La unua enskribo kun teksto enhavis la klarigon, kial tiu melankolia rokmuziko tiom movas mian koron.

Al la kutima eldono mankis la aldona kanto de la versio aperinta en la Unuiĝinta Regno, sed el la unuopaj kantoj mi ne ŝatis ĉiujn. La ludolisto prezentas kantoelekton, kiun mi ŝatas kaj kiu konsideras surbendigitajn verkojn el tiu tempo, kiu tamen ne eniris la albumon.

Kvankam origine mi ne intencis la diskojn, kiuj enhavas tiujn kantojn, mi intertempe realigis tion: Mi aĉetis la sonŝpuron de "The Million Dollar Hotel" kaj la du disketojn "Beautiful Day" kaj "Walk On". Nur mankas en mia kolekto la kanto "Love You Like Mad". Sed ĝi aperis nur en MP3-kolekto. Mi ne ŝatas aĉeti MP3-dosierojn - krome la kolekto ne plu haveblas. Kaj kial elspezi multan monon por dekoj da kantoj, se oni nur volas unu el ili?

Mi portas la ĉemizon nigran

kunar — Tue, 20 Jan 2009 22:40:35 GMT

Kio restas por diri pri la 52 Internacia Seminario en Biedenkopf? La plej grandan parton mi jam skribis en artikolo por revuo Esperanto. Tial nun sekvu nur kelkaj noticoj pri la internacia vespero.

La Kuracistoj ankoraŭfoje kontribuis. Dum la koncerto en la gufujo, Sebastian kaj mi uzis nur akustikan gitaron. Por adekvate prezenti "Vi volas kisi", necesas elektra baso.

Cetere n_true verkis IS-raporton. Kaj kompreneble kun iom da prokrasto, sed tamen min kaptis la post-IS-sindromo.

Cetere finfine mi estis la "numero 1", ĉar Andi Münchow ne venis al la IS. Antaŭe li estis la nura kun pli longa neinterrompita serio de partoprenoj.

Lasta muzika kulmino de la 52a IS estis la komuna kantado de la IS-kanto. Ĝi iĝis 25-jara! Mi ankoraŭ bone memoras ĝian 20an naskiĝtagon.

Min mortigas la menlankoli'

kunar — Mon, 19 Jan 2009 22:36:53 GMT

La Kuracistoj jam ludis dum tri diversaj okazoj en 2008, nome dum la Germana Esperanto-Kongreso, dum la doktoriĝa festo de Sebastian kaj dum la internacia vespero de la IJK. Do ni ne plu bezonis pruvi ion, sed povis libere muziki dum la 52a Internacia Seminario. Ni faris koncerton en la gufujo, dum kiu ni ludis la sekvajn kantojn:

La Kuracistoj: Westerland

La Kuracistoj: Ne plu

Amplifiki: Mi kaj ŝi

La Kuracistoj: Sen vi

La Kuracistoj: La okulvitroj de Buddy Holly

JoMo: Hej la nizoj

La Kuracistoj: Nur pro vi

Team': En kaĉ'

La Kuracistoj: Junula amo

Esperanto Desperado: Ska-virino

La Kuracistoj: La grasa Elke

La publiko reagis tre pozitive kaj ni mem estis kontentaj pri la rezulto. Oni eĉ invitis nin al la Internacia Junulara Festivalo (IJF) en Italujo dum pasko.

Amu ĝis malamo malaperos de la surfaco de la tero

kunar — Sun, 18 Jan 2009 22:38:32 GMT

La 52 Internacia Seminario ofertis plurajn koncertojn. Venis Alejandro Cossavella, kiu turneis tra Eŭropo. Oni konas lin pro lia antaŭa grupo La Porkoj, kun kiu li faris la albumon "ŝako", kaj pro lia posta albumo sub la nomo "Strika Tango", sur kiu li muzikis kun diversaj aliaj personoj. Antaŭe mi nur unufoje havis la oportunon spekti koncerton de li, nome dum la Kultura Esperanto-Festivalo 2005.

Intertempe li surbendigis la kanton "Grava" kaj tiel iĝis la kvara Esperanto-artisto, kiu ludas ĝin: Origine ĝi venas de Esperanto Desperado.
Mi ludis ĝin kun "Junas kaj pli junas" dum la Internacia Junulara Festivalo 2004. Poste Flávio Fonseca prezentis tre konvinkan version dum la Kultura Esperanto-Festivalo en 2005.

Kompare al la altiĝintaj normoj, kiujn mi intertempe ĝuas dum Esperanto-renkontiĝoj, la koncerto de Alejandro Cossavella estis "nur" en ordo. Ĉiel ajn mi ĝojis revidi kaj reaŭi lin - kaj je la fino tio estas, kio gravas.

Inicialoj DC kutime ĉiam plaĉas al mi. Li estas - kune kun ekzemple Martin Wiese - unu de la malmultaj Esperanto-artistoj, kiuj ne seniluziigis min muzike dum la pasintaj jaroj. La unua koncerto de li, kiun mi ĉeestis, okazis dum la IS 2004/05. Tiam li estis furorulo. Tute kontraŭe, li iomete perdiĝis en plenŝtopita programo dum la IS 2006/07, kvankam mi denove ŝatis lin. Ĉifoje mi dancis en la malantaŭo, dum la plej granda parto de la publiko restis sidanta sur la seĝoj. Nu bone, ĉiu laŭ siaj preferoj - mi tamen daŭre opinias, ke li estas granda pliriĉigo de muzika Esperantujo per siaj kantoj kaj videoj.

Dolchamar revenis - kaj denove en nova konsisto! Male al la pasinta koncerto 2006/07, ĉifoje Sebastian kaj mi ne partoprenis kiel gastmuzikistoj. La etoso iomete memorigis min pri la "fruaj" tagoj de la grupo (ĉirkaŭ 2000, kiam ili koncertis dum la KEF kaj la IS).

Mi ne povis ripozi, mi devis pluserĉi

kunar — Sat, 17 Jan 2009 21:38:22 GMT

La silvestra balo de la 52a Internacia Seminario denove meritis tiun nomon. Mi eĉ pli ŝatis ĝin ol tiun de la IS 2007/08. La negativaj spertoj de aliaj jaroj, ekzemple la IS 2006/07, la IS 2005/06 kaj la IS 2004/05, ne ripetiĝis. DĴ Leo faris la danckonkurson kaj zorgis pri tio, ke ĝi ne tro longe daŭris kaj la aliaj homoj ŝatis spekti ĝin anstataŭ foriri. La premiadon de la plej bona kostumo (laŭ la temo "katastrofoj", en ambaŭ sencoj) bedaŭrinde okazis post noktomezo, do malfrue laŭ mia opinio.

La festo tamen daŭris sufiĉe longe: Mi enlitiĝis je la 6a kaj 30, dum tuta grupo ankoraŭ dancis. Ĉifoje la Rusa nova jaro je la 22a ricevis pli grandan atenton de mi. Mi estis kunportinta diskon de Дискотека Авария (Diskoteka Avariya) por la nova jaro laŭ Moskva tempo. En la kanto Новогодняя eksonas en la rusa la tipa bondeziro por la nova jaro. Tial mi petis DĴ Leo, surmeti ĝin ĝuste dum la 22a. Tio estis bonega afero, la ĉeestantaj Rusoj reagis tre entuziasme al tio kaj la homoj gaje dancis.

Denove mi DĴumis dum la silvestra balo. La transdono de la aparataro okazis tiom senprobleme kiom eblis. Mi surmetis muzikon inter la 1a kaj la 3a. Mi komencis per "New Year's Day" de U2 por la nova jaro en Britujo kaj Irlando. Poste baldaŭ sekvis la kostumkonkurso. Tiam mi surmetis i.a. muzikon el Star Trek VIII kaj la du kantojn de Star Wars Cantina Band. Ĉiujn tri rekonis n_true, pri kio mi tre ĝojis. Iom similis al elgrande, kiu rekonis muzikon el la filmo "Donnie Darko" dum la silvestra balo de la IS 2007/08, aŭ n_true kaj muziko el la komputila ludo GTA en la trinkejo de la IS 2004/05.

Kompare al antaŭaj jaroj, pri kiuj mi skribis, do la IS 2007/08, la IS 2006/07, la IS 2005/05, la IS 2004/05 kaj la IS 2003/04, mi DĴumis malmulte. Sed ne gravas la kvanto, nur gravas, ke la homoj estas kontentaj en la diskoteko. Dum tiu ĉi IS, mi festis mian 15-jaran DĴ-jubileon.

Nun pluvas pli ol iam ajn

kunar — Fri, 16 Jan 2009 22:35:47 GMT

Dum la 52a Internacia Seminario en Biedenkopf dufoje oni okazigis karaokeon en la trinkejo. Karaokeo dum Esperanto-renkontiĝoj povas esti bona (ekzemple kun viva muzikgrupo kiel dum la Kultura Esperanto-Festivalo 2005) aŭ malbona (ekzemple dum la IJF 2004). Ĉifoje eblis kanti en diversaj lingvoj. Kio tre plaĉis al mi, estis la anonco, ke oni pligrandigos la kantoliston por estontaj fojoj. Mi mem prezentis tri kantojn: It's No Good de Depeche Mode, Fly Away de Lenny Kravitz kaj la IS-kanton de Amplifiki.

La karaokeado eble kaŭzis, ke mi neniam uzis mian kantaron por gitara rondo. Tio estas grava diferenco al la IS 2007/08, la IS 2006/07, la IS 2005/06 kaj la IS 2004/04. Eble estonte mi ne plu kunpreni kompletan paperan version, sed simple PDF-dosieron por presi ĝin surloke, se dezirata. Tio ŝparos kelkajn kilogramojn en mia pakaĵo!

La diskejo okazis malofte, sed bone. DĴ Leo ĉifoje multe pli bone trafis la guston de la publiko. Mi jam skribis post la IS 2006/07, ke li havas talenton, kaj post la IS 2005/06, ke li certe estas bone ekipita rilate al teknikaĵoj. Ĉifoje oni spertis, kiel efikas la afero, se la muzikelekto estas taŭga por IS.

Mi volas esti kun vi, kun vi tage kaj nokte

kunar — Thu, 15 Jan 2009 22:30:25 GMT

Antaŭ unu semajno mi revenis de feriumado. Ĝis nun mankis tempo por skribi pri la 52a Internacia Seminario en Biedenkopf ĉi tie. Sed tamen mi jam finis raporton pri ĝi: Mi verkis la artikolon por la paĝo "Malferme" de Revuo Esperanto. Marek Blahuŝ skribis pri la IS, sed eblis facile mencii pliajn informojn. Fakte min ĉiam ĉagrenis, ke dum la pasintaj jaroj ne aperis artikolo pri la IS en Revuo Esperanto, sed pri la konkurencaj silvestraj aranĝoj. La simpla kialo estis, ke neniu proponis sin por artikolo. Tion la Germana Esperanto-Junularo evidente neglektis en sia gazetara laboro. Kiam Stano Marĉek, la redaktanto, vizitis la domon de miaj gepatroj fine de 2008, li rekte demandis min, ĉu mi ne povas verki ion mem, kaj mi promesis fari tion.

Kion skribi ĉi tie pri la IS? Mi havas pli multan spacon kaj povas pritrakti detalojn, kiuj ne havus lokon en papera gazeto. En mia muzika taglibro, kompreneble muziko ricevas grandan emfazon. Krome mi uzas mian liberecon, rakonti el mia propra vidpunkto sed doni grandan atenton al "asocia diplomatio".

Al la 52a Internacia Seminario venis 138 partoprenantoj el 24 landoj. Estis la plej malgranda IS, kiun mi iam partoprenis, kaj la plej malgranda ekde la komenciĝo de la 1980aj jaroj. Se oni komparas la kvanton da homoj al tiuj la antaŭaj jaroj - 180 en 2007/2008, iom pli ol 200 en 2006/2007, 170 en 2005/2006, 240 en 2004/2005 kaj pli ol 300 en 2003/2004 - oni klare vidas la malkreskon kaj kiam ĝi komenciĝis. La lasta IS en kutima grandeco okazis antaŭ kvin jaroj. La malkresko ne komenciĝis en Xanten, kiel multaj opinias, sed jam unu jaron antaŭe en Wetzlar. Cetere inter la 24 landoj troviĝis i.a. tiom foraj devenlandoj kiel Aŭstralujo, Kanado, Argentino, Peruo, Ĉinujo kaj orienta Rusujo. Rilate al la internacieco, la IS estis tute akceptebla.

Pro la malgrandeco de la aranĝo la organizantoj rezignis pri tuttaga ekskurso al Marburg. Tamen al Marburg mi faris privatan ekskurson ekster la programo. Tuj apud la ejo troviĝis naĝejo, sed ĝi ŝajne estis fermita dum vintro. Tial ankaŭ ne okazis naĝposttagmezo.

Pli negative tamen rimarkeblis la malmultaj homoj ĉe aliaj partoj de la programo: La tema programo preskaŭ neniam vere furoris dum la renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis. Same kiel mi jam skribis pri la IS 2005/06 kaj la IJK 2008, mi trovis apenaŭ ion interesan. Necesas mencii tamen prelegon pri Ĉernobilo, kiun mi ial maltrafis, sed kiu certe estis deca kontribuo al la temo "katastrofoj". Por la estontaj jaroj mi deziras, ke "taga programo" denove estu tasko de du homoj, kiuj okupiĝas aŭ sole pri tema aŭ pri distra programo. Ne sufiĉas simple atendi, kiu proponas sin mem, ĉar tiam venas ĉiufoje la samaj homoj, kiuj ofte eĉ volas ĉefe propagandi sian vivstilon aŭ -filozofion. Necesas aktive alparoli spertulojn, kiuj povas altnivele kontribui. Krome mi demandas min, ĉu ne ekzistas temo, pri kiu oni povas diskuti iom kontroverse, anstataŭ ĉiam finiĝi en iu "Ni ĉiuj ŝatas unu la alian"-harmonio. Per nova temo eblus facile distingiĝi de aliaj renkontiĝoj kun sia kutima Eŭropo/lingvoj/kulturoj/malplimultoj/integriĝo-temo, kiun mi renkontis dum la pasintaj 10-15 jaroj ĉiam denove en iom alia vortumo.

Movada laboro, por kiu kutime bonege taŭgas renkontiĝo, apenaŭ okazis. Antaŭ kelkaj jaroj ankoraŭ Francoj, Italoj, landaj ligoj de la Germana Esperanto-Junularo faris siajn kunsidojn. Dum pasintaj fojoj (ekzemple la IS 2007/08 kaj la IS 2005/06) mi plendis, ke paralele al la GEJ-forumo okazis interesaj programeroj, kiuj allogis GEJ-membrojn. Ĉifoje la forumo tute ne okazis, kvankam estis gravaj aferoj por priparoli kaj pripensi antaŭ la jarĉefkunveno.

Sed necesas mencii, ke la IS havis multajn bonajn flankojn: Principe gravas la etoso, kaj tiu estis pli bona ol dum pluraj antaŭaj fojoj. La ejo montriĝis tre taŭga: La manĝejo, kiun eblis enrigardi de ĉiu flanko en la domo, servis kiel salono por la vespera programo. La enirhalo iĝis la centra loko por hazardaj renkontoj. Tie homoj komputilumis, uzante la senpagan sendratan reton, trinkis kafon aŭ rigardis al la libroservo. Dum du vesperoj grupo ĉirkaŭ Leo Sakaguchi vendis tie koktelojn, tiel revivigante memorojn al simila oferto dum la IS 2003/04 en Naumburg kaj 1996/97 en Freiburg.

Post kelkaj tagoj tie ankaŭ eblis aliĝi al la IJK en Liberec'. Tio postlasis entute bonan impreson ĉe mi: La aliĝilo estis komprenebla kaj ĉiuj gravaj informoj, precipe la kotizokalkulado, troviĝis sur unu paĝo. La ĉeforganizanto Marek Blahuŝ krome tiel prezentis la Internacian Junularan Kongreson antaŭ la vespera programo, ke mi ne enuis kaj eĉ sekvis la tutan prezentadon. Varbado dum renkontiĝoj por estonta renkontiĝo (en bona, konvinka maniero) ofte estis neglektita dum la pasintaj jaroj; ĉi tie estis kontraŭekzemplo.

La trinkejo bone funkciis. Mi neniam havis la impreson, ke mankis helpantoj. Ĉar oni uzis la eksteran malvarmon, la biero ĉiam estis agrable malvarma. La gufujo denove havis la etoson, kiun oni konas de ĝi. Mi malofte vizitis ĝin, sed mi aŭdis multajn laŭdojn de aliaj. Tie ankaŭ okazis la novjara koncerto, kiun mi tamen maltrafis.

Malgraŭ kelkaj teknikaj problemoj, dum la vespera programo tre amuzis min la ludo "Kiu volas iĝi milionulo?", Esperanto-versio de la konata televida elsendo. timwi organizis ĝin jam la duan fojon post 2007/08.

Dum la unua plena tago, Johannes Mueller ofertis ekskurson al la kastelo de Biedenkopf. Li ankaŭ prepariĝis por doni kelkajn klarigojn pri diversaj konstruaĵoj kaj placoj.

Eĉ la noktaj filmoj allogis min. Mi spektis la filmon "Ĉeĥa revo" kaj parton de "Modernaj tempoj", ambaŭ kun Esperanto-subtekstoj. Precipe la unua tre pozitive surprizis min. Mi povintus facile imagi diskuton pri tio, kion oni lernis el la filmo.

La ludejon mi ne vizitis. Sed bone ke ĝi okazis en aparta ĉambro denove, ne sur laŭta koridoro kiel dum la pasinta jaro.

La ejo mem, same kiel Wewelsburg 2006/07, ofertis saŭnon. Ĝi estis uzebla dum la tuta semajno - kaj tre refreŝiga!

Entute estas imprese, kiom multajn kaj diversajn partojn de la programo mi partoprenis. Tio tute ne estas memkomprenebla.

Flamoj al cindro

kunar — Fri, 09 Jan 2009 22:20:27 GMT

Hieraŭ mi rigardis reen sed ankaŭ anoncis kelkajn instigojn por la nova jaro. Pri kio temas?

Kompreneble mi havas multajn ideojn kaj daŭre aldoniĝas kelkaj. Sed por ke mi ne ĉiam rigardu, kiel mi pene realigas unu kaj la resto prokrastiĝas dum jaroj, mi simple diras: Nu bone, ne eblas ĉio samtempe. Ĉiuj ideoj estas ebloj, sed ne taskoj.

Mian muzikan TTT-ejon mi prizorgu, kiam mi trovas tempon por tio. Estas simple stulte, krei grandegan liston da farendaĵoj kaj ĉiam havi malbonan konsciencon pro tio.

La sama validas por la reordigado de la MP3-paĝoj. Certe tio estas farinda, sed mi ankaŭ eltrovis, ke tio postulas multan koncentriĝon. Kaj precipe malaliĝo de MP3-TTT-ejoj montriĝis multe pli malfacila, ol mi pensis. Tre frustriga sperto!

Se temas pri tradukado de kantotekstoj de "Die Ärzte": La mondo ne finiĝas, se mi ne sukcesas, ĉiun jaron almenaŭ fintraduki unu. Mi mem spertis, ke la rezultoj ne aparte pliboniĝas, kiam mi devigas min mem. Tute male, ĝuste la plej bonaj tradukoj ĉiam venas ŝajne el la nenio, sen ajna plano. Se mi mem konsilas tion al aliaj homoj kiel en mia prelego, mi ankaŭ mem sekvu tiun rekomendon. Plie unuflanke intertempe jam ekzistas sufiĉe multaj tradukoj de "Die Ärzte", aliflanke restis malmultaj kantoj, kies tradukon mi mem persone taksas tre dezirinda.

Dum la Internacia Seminario venis interesa propono por la publika kantaro. Mi jam de tri jaroj ne publikigis novan version, ĉar mi ĉiam droniĝis en la laboro, finpoluri kantotekstojn kaj akordojn. Kantotekstoj kun akordoj reviziitaj de la artistoj mem certe daŭre estas tre havindaj. Sed anstataŭ lasi dekojn da kantoj en mia privata kolekto, pli utilus simple enretigi krudajn versiojn por la ĝenerala publiko. Tiuj, kiuj ne atentas pri detaloj aŭ povas mem eltrovi, kie fari korektetojn por pli aŭtentika reludado, jam kontentiĝas per ili. Se mi klare distingas inter "pretaj" kaj "polurindaj" kantoj, ekzemple uzante du diversajn dosierojn, ĉiu facile rimarkos la diferencon. Plej belus havi daton sur ĉiu paĝo, kiu indikas la lastan ŝanĝon. Tiel facilos poste eltrovi, ĉu presita paĝo estas aktuala aŭ ne. Sed eĉ se tio ne eblas: Ĉu mi vere tiom zorgu pri tio? La praktikaj efikoj intertempe ŝajnas al mi bagatelaj.

Dum pli ol kvin jaroj mi ĉiam limigis min al ĉirkaŭ 40 diskoj, kiujn mi kunportis al Esperanto-renkontiĝoj por DĴumi. Nun venis deca momento por diri: Tiel ne eblas praktike daŭrigi. Ĉiam mi devas prepari novan diskon, trarigardi la kolekton kaj pene decidi, kion kunpreni kaj kion ne. Kaj al kompleta refarado de diskokolekto mi ĉiel ajn ne venas inter du feriumadoj, ĉar mi neniam povas motivigi min al tio, pasigi tutajn vesperojn nur per diskokompilado kaj provaŭskultado. Pli facile estas MP3-igi ĉion unufoje, poste meti ĉion al transportebla ilo (USB-bastoneto aŭ io ajn) kaj uzi komputilon. Mi ĉiel ajn jam konas komfortan programon por DĴumado de komuna laboro kun DĴ Arafat. Kial ne faciligi al mi la vivon?

Estas tempo por kelkaj ŝanĝoj en mia vivo. Pri iuj dikfingraj reguloj, opinioj kaj gvidlinioj, kiuj servis min sufiĉe bone dum kelkaj jaroj, sed kiuj intertempe ne plu estas adekvataj al mia situacio en la hodiaŭa tempo, mi simple rezignu.

Nur ĉar mi malvenkas, tio ne signifas, ke mi estas perdita

kunar — Thu, 08 Jan 2009 22:46:04 GMT

Hieraŭ mi revenis de la feriumado. Kion skribi pri 2008?

Multaj muzikaj projektoj devis paŭzi dum tiu jaro. Mi simple ne trovis la tempon por okupiĝi pri ili

Mia muzika TTT-ejo

La publika kantaro

(fin-)tradukado de "Die Ärzte"-kantotekstoj

recenzoj de Esperanto-kompaktdiskoj por "Esperanto aktuell"

(kompleta) reordigado de miaj MP3-paĝoj en la reto

(kompleta) refarado de mia diskokolekto por DĴumado

Male al antaŭaj jaroj, mi estis malpli aktiva rilate al Esperanto-muziko kaj muziko ĝenerale. Tamen mi ne bedaŭras tion, ĉar alia faktoro decidas pri mia kontenteco:

Mi sukcesis fari la gravajn aferojn. Mia vivo estis pli plena je ĝojo ol antaŭe.

Kaj tiam ne estas miraklo, ke hobioj, kiuj postulas multan tempon en trankvila soleco, estas ŝovitaj al posta tago. Kial mi devigu min al io, kio feliĉigu min, se aliaj aferoj, kiuj pli gravas, postulas mian atenton?

Sed mi jam havas interesajn planojn por la nova jaro. Mi kolektis ilin dum la Internacia Seminario. Pri ili mi skribos morgaŭ.

La grundo sub ŝiaj piedoj

kunar — Wed, 24 Dec 2008 11:10:35 GMT

La jaro finiĝas kaj estas tempo por fari lastan specialan enskribon. Denove mi skribas pri la U2-albumo "All That You Can't Leave Behind", kies melankolia rokmuziko kaj nigrablankaj fotoj ĉe flughaveno ĉiam aparte ravis kaj kortuŝis min.

La kutiman eldonon mi ekposedis en 2004. Kiam mi skribis pli detale pri la unuopaj kantoj de la disko, mi notis ke sur la versio de la KD, kiu aperis en la Unuiĝinta Regno, troviĝas aldona kanto, nome "The Ground Beneath Her Feet". Tial mi hezitis definitive prijuĝi la albumon, ĉar por plena recenzo mi unue akiru tiun version. Fakte mi tenis tion en mia koro kiel promeson al mi mem dum la pasintaj jaroj.

Sed nur en novembro mi ekhavis la ŝancon, rekte aĉeti la albumon. Mia provo, akiri specialan diskon, sukcesis denove tra jpc.de. Kia emociiga momento, kiam mi tenis tiun diskon en mia mano. Sed nun venis tempo por pensi pri la promeso. Fakte mi relegis, kion mi siatempe skribis pri la kantoj kaj rimarkis, ke preskaŭ ĉio ankoraŭ validas. Nur la bonusan kanton mi ŝatas pli ol je la unua aŭskultado sen la resto.

Tial nun ne havas sencon, perdi pliajn vortojn: Mi jam kreis alternativan version de la albumo, kaj tio estas mia respondo, kia estintus mia persona eldono de la disko. De tio mi nenion povas postlasi!

Dum iom da tempo mi pripensis, ĉu ne serĉi la diskojn, kiuj enhavas la kantojn, kiujn mi enmetis plie al tiuj de la origina albumo, anstataŭigante kelkajn, kiuj ne plaĉis al mi. Sed tio povas daŭri denove tre longe. Krome unu kanto eĉ ne aperis surdiske ĝis nun!

Tial mi faris alian solvon: Mi kreis kantoliston ĉe Youtube kun videoj de tiuj 12 kantoj: Ĉio, kion vi ne povas postlasi

Ĉio, kion vi ne povas postlasi
n-ro	daŭro	titolo
01.	4:04	Beautiful Day
02.	3:50	Elevation
03.	4:34	Walk On
04.	3:37	In A Little While
05.	4:16	When I Look At The World
06.	5:32	New York
07.	3:52	The Ground Beneath Her Feet
08.	4:07	Stateless
09.	4:09	Summer Rain
10.	3:59	Stuck In A Moment You Can't Get Out Of (Acoustic Version)
11.	4:20	Love You Like Mad
12.	3:48	Always

Kun ĉiu korobato

kunar — Tue, 23 Dec 2008 22:06:28 GMT

Kiel mi jam skribis kelkfoje antaŭe, kombinado de Youtube kaj la Vikipedio tre helpas ĉe trovado de bona muziko kaj diskoj.

Komence de la jaro min menciis la kanton "With Every Heartbeat" de Robyn. La origina elektronika versio (jen video) ravis min dum unu vintro, sed mi tamen hezitis aĉeti ĝin sur disko.

Pasis monatoj. Tiam mi legis en la popkultura blogo Coffee & TV pri Umbrella-reludversioj. Origine ĝin kantis Rihanna. En tiu enskribo la aŭtoro Lukas Heinser ligas al Youtube-videoj de la diversaj surbendigoj kaj mencias ĉe unu, ke ĉe radio BBC 1 oni jam spertis la plej strangajn reludversiojn. Tio instigis min ne nur spekti tiun videon, sed serĉi aliajn de la sama radielsendo. Tiel mi stumblis preter akustika viva BBC-versio de "With Every Heartbeat", en kiu Robyn nur estas akompanata de piano. Ĝi multe pli tuŝis min ol la elektronika versio.

En la komentoj sub la video, unu uzanto skribis ke akustika versio de la kanto troviĝas sur la "Rakamonie"-albumeto de Robyn. La Vikipedio menciis akustikan version sur iuj versioj de la origina "With Every Heartbeat"-disketo, sed ankaŭ konfirmis la indikon pri la albumeto, tamen ne por ĉiu versio de ĝi.

Serĉo ĉe jpc.de agrable surprizis min: Oni ofertis la albumon je modesta prezo! La albumo entute enhavas kvin kantojn. Estas interesa kontrasto, ĉar unuflanke temas pri tre agresema popmuziko, aliflanke pri ege melankoliaj baladoj, ekzemple ankaŭ la akustika versio de "Be Mine".

Rekte al danĝera zono

kunar — Mon, 01 Dec 2008 22:50:26 GMT

Pri sonŝpuroj kaj ilia kompleteco mi ankoraŭ skribis hieraŭ. Do mi ne bezonas mencii ĉion jam denove.

Antaŭ iom da tempo, mi aĉetis la sonŝpuron de la filmo "Top Gun". La kanton "Take My Breath Away" de Berlin mi jam pritraktis pli frue. La resto konsistas ĉefe el vigla popmuziko tipa por la 1980aj jaroj. La kantoj stile tre similas unu al la alia kaj estas foje iom tro 1980aj eĉ por mia gusto!

Fakte temas pri nova versio de la sonŝpuro, kiu enhavas kvin muzikaŝojn, kiuj ne troviĝis sur la origina eldono. Unu nur estas remikso, do neglektebla. Laŭ imdb.com, tie mankas nur unu kanto, "Radar Radio" de Giorgio Moroder kun Joe Pizzulo. Ĝi aperis kiel b-flanko de la disketo "Take My Breath Away" de Berlin.

En la anglalingva Vikipedio ekzistas
aparta artikolo pri la filmmuziko same kiel alineo pri la muziko en la artikolo pri la filmo. Tie legeblas, ke krome mankas granda parto de la simfonia muziko komponita de Harold Faltermeyer.

Harold Faltermeyer fakte verkis ankaŭ la famegan instrumentan pecon "Axel F." el la filmo "Beverly Hills Cop". Kune kun ĝi kaj "Back to the future", Top Gun estas por mi la filmo el la 1980aj jaroj kun la tipa sonŝpuro el la 1980aj jaroj.

Ho, arĝentul...

kunar — Sun, 30 Nov 2008 22:56:02 GMT

Pri la du "La Boum"-filmoj kaj ilia muziko mi jam skribis antaŭe. Dum mia DĴumado en Münster, unu paro demandis ĉu mi ankaŭ kunportis la kanton "Dreams Are My Reality" de Richard Sanderson, la plej grava muzikaĵo el la unua filmo. Tio estis nova instigo, serĉi la sonŝpuron. Fakte mi jam estis trovinta diskon kun la muziko el ambaŭ filmoj, sed ŝajne ĝuste "Silverman", la kanto, kiu plej interesis min, nur haveblis en instrumenta versio sur ĝi. Refoja esploro en la interreto tamen rivelis, ke simple temis pri malĝusta priskribo: La unua versio estis la origina kaj nur la dua instrumenta. Poste estis iom malfacile, akiri la diskon denove, ĉar ĝi nek haveblis tra interreta vendado nek en la kutimaj magazenoj. Finfine tamen mi trovis unu ekzempleron en apuda granda vendejo. Tiel mi aĉetis la muzikon de ambaŭ filmoj sur unu KD. Laŭ imdb.com, la sonŝpuro sur la disko estas kompleta.

Tiel ĝi distingiĝas de sonŝpuroj por aliaj filmoj, kiujn mi ege ŝatas. Mi jam ofte skribis pri mankanta kompleteco de sonŝpuroj, plej menciinde kaj bedaŭrinde ĉe "Back to the future", "Highlander" kaj "Mortal Kombat", sed ankaŭ ekzemple "Willow", "Pulp Fiction" kaj "Dirty Dancing". Aliflanke "Lost Boys" estis agrabla surprizo: Nenio decida mankis.

La plej grava kanto el la dua "La Boum"-filmo sendube estas "Your Eyes" de Cook da Books. De ilia kanto "Silverman" troviĝas muzikvideo kun fotoj el la filmo kaj de la grupo en la reto.

Pluiru, pluiru

kunar — Sat, 01 Nov 2008 21:33:50 GMT

Denove venis la tempo por skribi pri "All That You Can't Leave Behind", la U2-albumo, kies nigrablankaj ilustraĵoj estis la enhavo de la unua enskribo en mia taglibro kaj kiun mi aĉetis nur en 2004, kvankam mi konis ĝin jam multe pli longe. Unue ĉefe interesis min la kantoj Beautiful Day kaj Elevation. Poste mi ankaŭs skribis pri la aliaj kantoj, el kiuj mi tre ekŝatis kelkajn. Mankis sur la kutima versio de la albumo la kanto "The Ground Beneath Her Feet", kiu aperis en la filmo la "Miliono da dolaroj"-hotelo.

Kvin kantoj de la albumo tamen neniam konvinkis min: "Stuck In A Moment You Can't Get Out Of", "Kite", "Wild Honey", "Peace On Earth" kaj "Grace". Mi ĉiam demandis min, ĉu ne ekzistis alternativoj. Plian fojon youtube.com kaj la Vikipedio helpis rilate al muziko. Mi tiel eltrovis, kiujn kantojn U2 surbendigis dum tiu tempo, sed kiuj pro diversaj kialoj ne trovis lokon sur la albumo:

b-flankoj de la disketo "Beautiful Day":
- Always: frua versio de "Beautiful Day", eble iomete tro simila al ĝi por eniri la albumon (sed bona bonusa kanto!)
- Summer Rain: akustika, sed pli vigla ol la malrapidaj kantoj sur la albumo (bonega albuma kanto)

el la surbendigaj sesioj por la albumo:
- Levitate: iom kruda, sonas kiel ankoraŭ ne preta
- Love You Like Mad: la drumo memorigas iomete pri la kanto "New York" de la albumo (bona albuma kanto)
- Flower Child: akustika, malrapida, sonas kiel malsprita versio de Beatles-kanto

el la sonŝpuro por la filmo "Million Dollar Hotel":
- Stateless: malrapida, ŝveba sono (albuma kanto)
- The Ground Beneath Her Feet: ne brila, sed tamen akceptebla (regula albuma kanto)

b-flanko de "Walk On":
- Stuck In A Moment You Can't Get Out Of (acoustic) (akustika versio de la disketo kaj albuma kanto, multe pli bona)

El tio eblas facile fari alternativan kantoliston por versio de "All That You Can't Leave Behind", de kiu mi vere ne volas postlasi ion. Forigu la kvin kantojn, kies malŝaton mi supre menciis, kaj anstataŭigu ilin per la jenaj:

- "Summer Rain"
- "Love You Like Mad"
- "Stateless"
- "The Ground Beneath Her Feet" (regula albuma kanto)
- "Stuck In A Moment You Can't Get Out Of (acoustic)"
- "Always" (bonusa kanto por la Brita kaj la Japana versioj)

La plej malfacila part'

kunar — Fri, 31 Oct 2008 21:13:16 GMT

Ekde mia unua prijuĝado de la albumo "X&Y" de Coldplay, mi ŝanĝis mian opinion. Fakte jam tiam mi supozis, ke tio okazos, ĉar necesas iom da tempo por vere ŝati ne tro glatan muzikon. Dum la unua aŭskultado, al mi ne plaĉis "Speed Of Sound", dum poste ĝi estis la unua kanto, kiu konvinkis min.

Tra aŭskultado de la radio, mi alkutimiĝis al la aliaj disketoj. Do tamen ekzistas kelkaj bonaj kantoj sur "X&Y". Kompare al la unuaj du albumoj, ĝi daŭre estas la plej malforta inter la tri. Sed laŭ la muziko indis aĉeti ĝin:

bonegaj:
- Speed Of Sound
- Talk (bazita sur "Computerliebe" de Kraftwerk)
- The Hardest Part

en ordo:
- White Shadows
- A Message

Eĉ pli ol antaŭe ĝenas la fortega kopiprotektado. Necesis terura baraktado per diversaj programoj por kopii la muzikon al mia durdisko. Kiel mi ĝuu albumon, se mi nur povas uzi la kompaktdiskon, sed ne komforte meti ĝin al mia komputilo? Tio forte influas la prijuĝadon de la muziko, ĉar kiel mi supre skribis, necesas ofta aŭskultado de la muziko por ŝati ĝin, kaj tio ne okazos, se mi ĉiam devas pene preni la diskon el la malproksima KD-ujo. Tion mi certe ne faras, se samtempe centoj da aliaj kantoj de aliaj grupoj troviĝas nur kelkajn musklakojn for.

Samtempe mi ne plu volas aŭskulti kelkajn kantojn pro la senfina provaŭskultado. Protekti la kopiadon havas bumerangan efikon: Mi ne plu emas aŭskulti tiun muzikon. En la interreto mi legis multajn raportojn de ĉagrenitaj aĉetintoj, kiuj eĉ ne sukcesis aŭskultigi la diskon per kutimaj KD-aŭskultigilo! Kompreneble preventado de ajna uzo estas la plej efika rimedo kontraŭ misuzo. Kompaktdiskon, kiun neniu aĉetas, cetere ankaŭ neniu pirate kopias. Sed ŝajne neniu komprenis, ke tio ne estas la vera celo.

Malgraŭ ĉiuj provoj, mi ne sukcesis perfekte ciferecigi kvin kantojn: "What If", "White Shadows", "Fix You", "X&Y" kaj "Low". Ŝajne daŭre estas etaj (sed nur tre malfacile percepteblaj) brusonoj.

Kia ironio, ke Coldplay pledas por "justa komerco" en la KD-libreto. Kiel oni povas engaĝiĝi por justa traktado de aliaj homoj se oni jam agas tiom malbone kaj suspekteme al siaj rektaj klientoj?

Kiam mi regis la mondon

kunar — Sun, 12 Oct 2008 18:07:09 GMT

Hodiaŭ mi havas rondan naskiĝtagon, se oni uzas deksesuman aŭ duuman nombrosistemon. Laŭ ili, mi nun havas 20 resp. 100.000 jarojn. Se mi rerigardas al la pasintaj naskiĝdatrevenoj (nun uzante la kutiman dekuman sistemon), tiam mi sentas min same bone nun kiel kun 31 jaroj, kaj multe pli bone ol kun 30, 29, 28 aŭ 27 jaroj. Mia privata vivo dum multaj jaroj ne estis tiom bona.

Unu belan aferon mi realigis dum la pasinta vivojaro: Mi DĴumis en Münster! Neniam antaŭe estis la okazo por surmeti la muzikon en mia naskiĝurbo. Dum naskiĝtago de kolegino mi transprenis la taskon, zorgi pri bona muziko - kaj nekredeble bone funkciis! La gastoj estis tre simpatiaj kaj ofte faris bonajn muzikdezirojn. Tre imprese por homoj, kiuj havas jam ĉirkaŭ 30 jarojn, la gastoj tre longe festis. Mi foriris nur post la kvina matene.

Mi estas tre fiera pri la rezulto, ĉar mi vere prepariĝis al tiu evento. Mi kunportis propran KD-aŭskultigilon kaj MP3-igis miajn dek du kompilajn diskojn, kiuj estas la kerna parto de mia KD-aro. Poste mi uzis i.a. kopiojn de tiuj diskoj, kiujn la kolegino estis farinta el la MP3-dosieroj. Estas vere tempo, MP3-igi ĉiujn taŭgajn kantojn el mia diskaro kaj prepari novan KD-aron por DĴumado. Kaj tiuj 225 kantoj povas esti la unua paŝo al tio.

Cetere malhelpis la DVD-ludilo, kiu servis kiel dua KD-aŭskultigilo. Ĝi ne estis facile uzebla por aŭkultigi muzikon kaj mi devis simile barakti kiel dum mia DĴumado en Rusujo. Sen mia propra KD-aparato, mi estintus perdita!

Du semajnojn poste mi denove DĴumis dum festo de mia frato. La plej multan tempon tamen DĴ Arafat laboris. Sed estis agrabla sperto, denove dividi la laboron!

Kaj la koloroj brilas

kunar — Wed, 01 Oct 2008 21:49:01 GMT

Ankoraŭ indas unufoje skribi pri la disketoj de la dua Klee-albumo "Jelängejelieber". Se oni kunmetas la enhavon de la kvar diskoj, oni ricevas sep kantojn de la albumo kaj du de la antaŭa. Fakte eĉ estas du el tri disketoj de la albumo "Unverwundbar", nur mankas la tria disketo "Lichtstrahl".

Kompreneble ne ĉiam temas pri la samaj versioj, fakte nur trifoje. Sed la alternativaj versioj foje pli plaĉas al mi. Tio validas por la ruslingva versio de "Nicht immer aber jetzt", kiun mi metis al mia disko por mia unua vojaĝo al Rusujo.

Same tio validas por la Cinerame-reludversio de "Erinner Dich", kiu klare venkas kontraŭ la originalo. La muziko estas gitare roka kaj ne elektronike popa. Tre interese, ke Usonanoj pli bone interpretas germanlingvan kanton ol Germanoj malgraŭ malpli bona prononcado!

En la reludversio la ĉefa kantisto estas viro kun virino en la malantaŭo. Imprese, ke tio pli plaĉas al mi ol la originalo. La kantistino de Klee havas bonan voĉon, sed ĉifoje la iom glata-plata aranĝado nenecese paligas la kompletan impreson.

La tipa enhavo de disketo troviĝas ankaŭ ĉe la kvar diskoj en diversaj varioj. Mi ne listigas videojn kaj bildojn, sed nur la muzikajn trakojn mem:

2 Fragen

2 Fragen (Radioversion)

2 Fragen (Albumversion)

2 Fragen (Original-Demo Januar 2004)

Nicht immer aber jetzt (Russisch)

Gold

Gold

Wenn Dich die Liebe trifft

Erinner Dich

Targa & Mike Litt Session Mix

Tausendfach

Tausendfach (Radioversion)

Tausendfach (Albumversion)

Red nicht von Straßen

Mein Geheimnis (live)

Für alle die

Für alle, die (Radioversion)

Keine zehn Pferde (live)

Wunschfrei (live)

Evidente la tria disketo estas la plej bona kompare al la aliaj tri. Ke mi ne metis ĝian A-flankon al la kvara eldono de mia kompilo kun germanlingva muziko, sed la A-flankon de la dua disketo, havas du kialojn: Unue la spaco sufiĉis nur por la pli mallonga versio. Mi preferas tamen ĝenerale la albuman version. Due mi jam havis sufiĉe multajn melankoliajn kantojn sur la kompilo kaj volis havi unu pli rapidan, danceblan anstataŭe.

Tiom bela tag'

kunar — Tue, 30 Sep 2008 21:47:25 GMT

La du plej gravaj germanlingvaj punkrokgrupoj, Die Ärzte kaj Die Toten Hosen, havas interesan rilaton unu al la alia, kiun oni foje komparas al tiu inter "The Beatles" kaj "The Rolling Stones". Plej interese, ke dum "Die Ärzte" ofte mencias, ke ilin influis "The Beatles", "Die Toten Hosen" ludis kiel antaŭgrupo por "The Rolling Stones". Kaj se oni demandus min "Ĉu Ärzte aŭ Toten Hosen?", mi elektus la unuan, same kiel ĉe la demando "Ĉu Beatles aŭ Rolling Stones?". Ĝis hodiaŭ mi posedas nur du albumojn de "Die Toten Hosen". Unu el ili, Damenwahl, mi aĉetis kiam mi kompilis diskon por mia unua vojaĝo al Rusujo.

Jam jarojn antaŭe mi akiris la albumon "Kauf MICH!". Ĝi aperis en la jaro 1993, same kiel la albumo "Die Bestie in Menschengestalt" de "Die Ärzte". Fakte de ambaŭ albumoj mi metis po unu kanton al mia kvara versio de kompilo kun germanlingva muziko.

Iom ĝenis min eltrovi, ke la trakolimoj de "Kauf mich!" ne komplete kongruas al la komencoj kaj finoj de kantoj. Tial mi devis ripari tion mane kiam mi MP3-igis kelkajn kantojn.

La albumo bone montras, kial mi preferas "Die Ärzte". "Die Toten Hosen" havas nur unu ĉefan kantiston, kiu krome montras malmultan varion en la voĉo. Anstataŭ alta kantado li ofte prezentas kriadon. (Jen denove io, kio memorigas min pri la diferenco inter "The Beatles" kaj "The Rolling Stones".) Necesas aldoni, ke la kantisto de Die Toten Hosen tamen bone solvis tion ĉe la pli frua sukceso "Hier kommt Alex" kaj li bone kantis je la posta verko "Nur zu Besuch". Alia kritikpunkto estas ke ĉiam eksonas la samaj instrumentoj - kaj same. La nura vario konsistas en la infana ĥoro ĉe "Wünsch Dir was", kiu mirakle estas eĉ bona kaj ne ĝena.

La kantoj temas pri konsumkritiko aŭ estas direktitaj kontraŭ novnaziuloj. Krome oni trovos unu romantikan pecon kaj kelkajn malseriozajn. Se oni komparas la politikan kanton "Sascha, ein aufrechter Deutscher", ĝi klare perdas kontraŭ la furora "Schrei nach Liebe", kiun "Die Ärzte" publikigis sur sia albumo "Schrei nach Liebe", do dum la sama tempo kaj pri la sama temo.

Aliflanke la kanto "Deine Schuld", kiu aperis sur la "Die Ärzte"-albumo "Geräusch" en 2003, similas al "Wünsch Dir was". Ie mi legis, ke Farin Urlaub (kantisto kaj gitaristo de "Die Ärzte") ŝerce komentis, ke "Deine Schuld" estas la plej bona kanto de "Die Toten Hosen", kiun ili ne skribis (aŭ simile).

"Gute Reise" de "Die Toten Hosen" el la albumo "Kauf mich!" memorigas min pri la kanto "Mysteryland" de Die Ärzte. Ambaŭ kantoj havas similan sonon kaj la tekstoj enhavas similajn bildojn pri vojaĝo, strangaj aferoj kaj alia lando. (La due menciitan kanton mi tradukis al Esperanto. La traduko nomiĝas Misteroland'.)

Fine de "Kauf mich!" troviĝas ankoraŭ sekreta kanto. Tie okazas finfine alta kantado kaj bona malantaŭa kantado.

Entute mi vere ŝatas la kantojn "Wünsch Dir was" kaj "Hot-Clip-Video-Club". Krome meze bonaj estas "Gute Reise" kaj "Der letzte Tag". Por albumo de "Die Ärzte" tio estus magra rezulto, sed por verko de "Die Toten Hosen" tio ŝajnas normala.

Kiel je l' unua tag'

kunar — Mon, 01 Sep 2008 21:01:33 GMT

En septembro 2003, dum ekskurso al Bochum, mi aĉetis albumon de Die Ärzte kiu ĝis hodiaŭ ne rajtas esti vendita al personoj sub 18 jaroj en Germanujo. Krome oni malpermesis varbi publike por ĝi. Kiel mi jam skribis hieraŭ, tamen multaj kantoj de tiu albumo aperis en unu aŭ alia formo poste sur du kompiloj kun "plej bonaj kantoj" de Die Ärzte. Ĝuste la republikigo de pluraj kantoj en variaj versioj sur diversaj albumoj instigis min al alternativa versio de la albumo:

nr-o	min	titolo	disko
01	03:42	Wie am ersten Tag (Remix '94)	c
02	03:59	Mysteryland (Remix)	b
03	02:48	Sweet sweet Gwendoline	a, c
04	04:35	Ist das alles (Remix '94)	c
05	03:18	Ewige Blumenkraft	c
06	02:45	Alleine in der Nacht	a, b, c
07	03:59	Jenseits von Eden	a
08	04:00	Wir werden schön	a
09	03:44	Für immer	a
10	04:20	Ich bin reich	a, c
11	04:25	Zum letzten Mal (Remix '94)	c
	41:35

disko a: La origina albumo
disko b: Ist das alles? (13 Höhepunkte mit den Ärzten)
disko c: Das Beste von kurz nach früher bis jetze

Unu kanton mi anstataŭigis per tute alia. La originalo estis la kanto, kiu kaŭzis la jurajn paŝojn. Ĝi neniel plaĉas al mi. La anstataŭa kanto (Ewige Blumenkraft) estas B-flanko de disketo, kiu aperis de tiu albumo. Poste tiu kanto estis metita al la dua kompilo.

Nur tri kantoj sole aperis sur la origina albumo (Jenseits von Eden, Wir werden schön, Für immer). Aliaj kantoj aperis neŝanĝite sur la du kompiloj (Alleine in der Nacht, Ich bin reich, Sweet Sweet Gwendoline). Interese, ke unu el ili (Alleine in der Nacht) eĉ troviĝas sur ambaŭ! Du pliaj kantoj aperis en du diversaj versioj sur la du kompiloj (Wie am ersten Tag, Ist das alles?). Dum ĉe unu oni uzis unufoje disketan version (Ist Das alles? (Maxi Remix)), ĉe la alia oni kreis novan version (Wie am ersten Tag (Remix)).

Kvar kantojn mi tradukis por La Kuracistoj ĝis nun. La Esperanto-versioj nomiĝas "Por ĉiam", "Ĉu jam ĉio?", "Solege en la nokt'" kaj "Misteroland'".

La kunmetita alternativa albumo enhavas multajn kantojn, kiujn mi tre ŝatas. Estas rimarkinde, kiom malhele ĝi sonas. Sendube tio estas rezulto de la influo de la drumisto, kiu interesiĝas pri nokto, vampiroj ktp. kaj kiu verkis pli multajn kantojn ol averaĝe por tiu albumo. Dum tiu tempo "Die Ärzte" ne havis basiston, do konsistis nur el du konstantaj membroj.

Meze de amikoj, mirinda vivmedi'

kunar — Sun, 31 Aug 2008 20:01:33 GMT

Sur la du "plej bonaj kantoj"-albumoj de Die Ärzte troviĝas kelkaj interesaj remiksoj, kiuj ne aperis sur iu disketo aŭ alia albumo. "Remikso" tamen plej ofte signifas, ke oni surbendigis la kanton denove parte aŭ eĉ komplete.

Ist das alles? (13 Höhepunkte mit den Ärzten):

Mysteryland (Remix)

El Cattivo (1987 Bad Boy-Mix)

Dein Vampyr (Remix)

Wie am ersten Tag (Remix)

Das Beste von kurz nach früher bis jetze:

Ist das alles (Remix '94)

Zum letzten Mal (Remix '94)

Wie am ersten Tag (Remix '94)

Gute Zeit (Remix '94)

Kvin el la ok kantoj origine aperis sur certa albumo, kies vendado estas malpermesita al junuloj kaj por kiu oni ne rajtas varbi. La originaloj do estas multe malpli facile akireblaj.

Interese, ke mi preskaŭ ĉiam preferas la plej novajn versiojn. Ekzemple la tria kaj lasta surbendigo de "Ist das alles?" instigis min al la traduko "Ĉu jam ĉio?" por La Kuracistoj. Simile la duan version de "Mysteryland", kiu havas iomete alian tekston, mi uzis kiel bazon por "Misteroland'". Nur ĉe "Gute Zeit" mi pli ofte aŭskultis la originalon, kiu motivigis min verki la Esperanto-version "Bona tempo". "Wie am ersten Tag" eĉ aperis dufoje denove, sed la tria kaj lasta versio estas tiu, kiu vere konvinkas min.

Kial vi nenion lernis?

kunar — Tue, 19 Aug 2008 07:24:21 GMT

Kiel mi menciis hieraŭ, mi ne plutradukis kantotekstojn dum la IJK. Sed Stephan Schneider kontaktis min nun kaj anoncis, ke li tradukis "Junge".

Estas lia dua traduko de "Die Ärzte"-kanto. La unuan li verkis antaŭ preskaŭ unu jaro.

La teksto "Filo" ne kontentigas min rilate al ĉiuj detaloj, sed por vere grumbli, mi devus unue verki pli bonan version. Fakte La Kuracistoj kaj Stephan jam intencis traduki "Junge" por la koncerto dum la Germana Esperanto-Kongreso, sed kiel ĉiam mankis tempo kaj inspiro. Mi fakte ĝojas, ke mi nun povas koncentriĝi pri aliaj tradukoj, ĉar tiu kanto ne estas mia plej ŝatata kandidato.

Stephan Schneider cetere ankaŭ koncertis dum unu vespero dum la IJK (kaj poste Paŭlo Moĵajev). Bedaŭrinde mi estis ege laca kaj nur kaptis parton de la koncerto. Sed kion mi aŭdis, tion mi ŝatis!

En la IJK povas okazi io ajn

kunar — Mon, 18 Aug 2008 21:58:29 GMT

Dimanĉe antaŭ du semajnoj mi revenis de mia feriumado. La tempo denove nur sufiĉis por unu Esperanto-renkontiĝo. La 9a Kultura Esperanto-Festivalo (KEF) en Danlando ne okazis. Mia sekva elekto estis la Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Szombathely, Hungarujo. La pasintan fojon mi estis ĉe la IJK antaŭ naŭ jaroj! Ankaŭ ĝi okazis en Hungarujo, nome en Veszprém.

La tempo antaŭ la renkontiĝo bedaŭrinde estis plena je obstakloj venkendaj: Kvankam mi jam preparis tion komence de la jaro, ĝis kelkaj semajnoj antaŭ la IJK necesis barakti por invitletero, kiun mi petis por alia partoprenanto. Krome du ĝiroj, kiuj mi faris (unu tra UEA kaj unu tra la Germana Esperanto-Junularo), unue ne estis rimarkitaj, tiel ke necesis skribi kelkajn retmesaĝojn kaj kunporti la kontoeltirojn. Strikis la pilotoj de Eurowings kaj Cityline kaj teknikistoj kaj kabinaj dungitoj de Lufthansa komencis striki. Nur pro bonŝanco miaj flugoj falis ĝuste en tiun tempan koridoron, kiam ĝuste ĉiuj paŭzigis la strikojn. Fine necesis organizi tranokteblon en Budapeŝto, sed tio montriĝis unue pli malfacile ol pensite. Je la fino tamen ĉio bone finiĝis, sed mi povintus facile rezigni pri la streĉo, kiun alportis ĉiuj tiuj aferoj anticipe!

Laŭ anoncoj dum la internacia vespero, partoprenis 365 personoj el 36 landoj. Dum la pasinta IJK en Hungarujo, estis pli ol 500 personoj; la IJK 1996 en Germanujo estis taksita malsukcesa rilate al la kvanto de partoprenantoj - venis 360. La averaĝa aĝo estis iom pli ol 31 jaroj. Mi estis super tio nur je kelkaj monatoj. Krom el Hungarujo, la plej multaj homoj venis el Rusujo kaj Germanujo. Ke ĉeestis tiom da Germanoj, mi ne rimarkis - tre agrable. Mi neniam dum la tuta semajno sentis la volon, paroli la germanan. Mia alia gepatra lingvo tute ne mankis al mi. Sufiĉe ĝenis min la multa krokodilado de Rusoj.

La programon mi ne povas komplete prijuĝi ĉar mi ne partoprenis multon. Interese, ke kelkaj veteranoj grumblis pri tro mallonga kaj malofta diskoteko kaj ioma manko de etoso.

Negative restis en mia memoro precipe tri aferoj: La tema programo estis malriĉa kaj tipa ("io kun lingvoj, kulturoj, malplimultoj, diskrimancio, Eŭropa Unio"). Oni ne havis la kuraĝon, elprovi ion novan. La Hungara IJK estis kvazaŭ granda IJS. Mia pasinta IJS estis bonega - mi nur atendis, ke oni prezentus ankoraŭ iun specialan aldonaĵon dum la IJK. Tute male, estis la kutimaj programeroj. Tamen mankis unu tradicia afero: Ne okazis balo dum la IJK. Do mi estis kunportinta festajn vestaĵojn vane.

Pozitive menciindas multaj aferoj: Unue mi revidis multajn homojn. Fakte okazis io, kion mi nomas la Shrek-3-fenomenon: Estis tiom multaj konatuloj, ke apenaŭ restis tempo por pritrakti ĉiun adekvate kaj paroli kun ĉiu eĉ nur kvin minutojn. Pluraj homoj, kiuj ne estis vidintaj min dum kelkaj jaroj, tute ne rekonis min unue, ĉu pro la alia hararo, la nun normala pezo aŭ la tute novaj okulvitroj. Sed ĉiuj konsentis, ke mi aspektas bone. Neniu miraklo, ĉar mi estas feliĉa. Ĝenerale partopreni la Internacian Junularon Kongreson similas al veni hejmen. Tiu sento okazas dum bonegaj Esperanto-renkontiĝoj.

Partoprenis multaj homoj el aliaj kontinentoj, kvankam ĉirkaŭ 100 ne povis veni pro vizoproblemoj. La Kultura kaj Lingva Festivalo estis agrabla festo, kiu samtempe alcelis iomete la neesperantlingvan publikon. La kvizo "La plej malforta ĉenero" estis bonega varbado por la Internacia Seminario. Mi fakte antaŭe tute ne atendintus, ke povus okazi io tia, kaj estis tute agrable surprizita. Bone, ke mia pesismismo foje rekte malpruviĝas. La trinkejon kaj la gufujon mi vizitis malofte. La gufujo troviĝis en la plej supra etaĝo, tiel ke mankis la forto, iri tien, kiam mi bezonis refreĝiĝon. Sed la teo bongustis kiel ĉiam. Bedaŭrinde mi maltrafis prelegon de Thierry Salomon pri "ripetiĝantaj fuŝoj en la informado pri Esperanto". Ĝuste kelkajn semajnojn antaŭ la IJK mi estis leginta kelkajn de liaj tekstoj. Mi ne konsentas pri ĉiu unuopa detalo, sed lia vidpunkto prezentas bonegan diskutobazon kaj alparolas kelkajn gravajn verojn.

Denove montriĝis, kial Hungarujo estas ŝatata feriolando de mi. Vetero, manĝaĵo, homoj estis ĝenerale tre agrablaj. Eksterordinara kulmino estis la maloficiala postkongreso en Budafok. Mi nur restis dum unu nokto, sed plene spertis nekredeblan gastigemon. Unu organizantino kaj ŝia edzo ofertis bonegan manŝaĵon, bongustegan vinon kaj ĝenerale prizorgis ĉiujn gastojn elstare.

Ĉifoje mi ne mem publikigas liston da ligoj al fotoj, raportoj kaj videoj. Lejla Kollár kolektas ilin. Alternativa fonto estas la TEJO-Vikio.

Sed nun finfine necesas mencii la muzikan programon!

JoMo koncertis dum la IJK. Kiel jam kelkfoje, laste antaŭ unu jaro, mi kantis "La Bamba" kun li.

La Kuracistoj ludis tri kantojn dum la internacia vespero: Westerland, Junula amo kaj Sen vi. Ni ne ekzercis antaŭe kaj tamen funkciis bone! Kaj krome mi sukcesis spontanee instigi la homojn kunkanti la refrenojn.

Kiel interkonsentite antaŭe, dum unu nokto mi DĴumis. La diskoteko okazis en koridoro kaj la baso de unu KD-aŭskultigilo ne funkciis. Tamen mi kreis bonan etoson kaj dancigis la homojn.

Krome mi donis kelkajn diskojn al la trinkejo. Bedaŭrinde mi forgesis repreni ilin ĉiujn, tiel ke mi ne plu havas la unuan volumon de mia trinkeja kompilo. Sed ĉiel ajn jam estas tempo, por prepari novan eldonon kun aliaj kantolistoj.

Male al antaŭaj jaroj, mi ne uzis la publikan kantaron kaj mi ankaŭ ne plutradukis iun kantotekston. Simple mankis tempo.

Mi ricevis diskon kun muziko de du Italaj metalrokgrupoj, kiuj ludas po du kantojn en Esperanto! La novaĵo atingis min kelkajn tagojn antaŭ la IJK kaj mi jam havis la ŝancon aŭskulti la kantojn en la reto.

La unua impreso estas bona, kvankam kompreneble necesas ankoraŭ detale kontroli la tekstojn. Sed almenaŭ oni ne intencis vendi iun definitivan diskon, sed disdonis senpage demo-albumon. Tio tre laŭdindas kaj imitindas!