Bilgisayar kullanmayı biraz biliyordum, ama gerçekten çok azdı. Necati’yle İbrahim’e bana bilgisayar alındı�?ını söyleyince çok sevindiler. Necati bana bir �?eyler ö�?retecek yarın ak�?am okuldan sonra. Anlayaca�?ın biraz daha ö�?renirsem bir Nisan Defteri’ne gerek kalmayacak.

Ama �?u anda çok yava�? yazıyorum bilgisayarda. Tu�?ların yerini bulmak falan zor oluyor. Kullandı�?ım tek parmak i�?aret parma�?ım zaten. Bir de ondan vakit kaybediyorum. Olsun, nasıl olsa alı�?ırım.

Bugün sinemaya gittik. Sana ilginç bir �?ey söyleyeyim mi Mart Defteri? Herkes kendi parasını ödedi. Aslında paraları olmasa verirdim tabii, ama vardı. Güzel bir filme gittik aslında. Ama ben yine de sıkıldım biraz. İki saat aynı yerde oturmaktan sıkılıyorum ya. Dediklerine göre üniversitede bazı dersler iki saat sürüyormu�?. Nasıl yaparım yahu? Bir de sınav var tabii. �?ç buçuk saat. Neyse, seneye alı�?ırız herhalde. Mecburen alı�?aca�?ız.

Sinemadan önce ilginç bir �?ey oldu. Sana bunu anlatmadan geçemeyece�?im. İbo…

Bir kafede oturuyorduk. Film saatinin gelmesini bekliyorduk. İbrahim’le Necati hararetli hararetli bir �?eyler tartı�?ıyorlardı. Konunun ne oldu�?unu hatırlamıyorum. Neyse, ben de pencereden dı�?arı bakıyordum. Dalmı�?ım. Yanımda bir ses bir �?ey söyledi, anlamadım. Döndüm.

Hava so�?uktu Mart Defteri, önce onu söyleyeyim. Hem de çok so�?uktu. Yanımda konu�?an ki�?i bir çocuktu. Elinde tuttu�?u ye�?il bir sakız kutusunu bana do�?ru uzatmı�?tı. �?ocu�?un üzerinde sadece ince ve çok eski bir kazak vardı. Kırmızı-ye�?il bir kazak. Ayakkabıları patlaktı. Ayak parmakları görünüyordu ayakkabının ucundan. Eli yüzü kirliydi. Belli ki ü�?ümü�?tü çok.

“Efendim?” dedim.

“Sakız alır mısın abi?” dedi.

Almayacaktım aslında. Ama çocu�?un dilenmiyor, sadece sakız satıyor olması beni etkiledi sanırım. Aslında tabii dileniyor da sayılabilirdi. Neyse.

“Ne kadar?” diye sordum.

Piyasadaki fiyatın iki katını söyledi.

“�?ok pahalıymı�? yahu!” dedim. Sonra güldüm ve “İyi, ver bakalım bir tane.” dedim.

Atıldı çocuk. “Abi be�? tane alsan.” dedi, sonra biraz yaptı�?ından utandı. “Bozu�?um yok da.”

“Ne yapaca�?ım karde�?im be�? tane sakızı? Neyse, tamam, be�? olsun. Ver.”

Kutudan be�? tane sakız çıkardı ve önüme koydu. Ye�?il naylon ka�?ıda sarılıydı sakızlar. �?ekersizdi üstelik. Ben de bir elimi kabanın içine sokup pantolonun cebinden cüzdanımı çıkarıyordum. �?bür elimle de sevimli yüzlü çocu�?un ba�?ını ok�?adım.

“Adın ne senin?” dedim. Cüzdanı da öyle zor çıkardım ki Mart Defteri, inanamazsın.

“İbo. Halil İbrahim, ama herkes İbo der.”

“Okuyor musun İbo?”

“Evet abi. �?çe gidiyorum.”

“Aferin. Dersler nasıl?”

“Pekiyi abi.” dedi.

Okul harçlı�?ını çıkarmak için sakız satıyor gibi görünüyordu. �?ok sevimli bir çocuktu. Aklımdan neler geçti bir anda Mart Defteri. Ben hiç böyle de�?ildim. �?ok de�?i�?tim. Aslında bu çocu�?un kazandı�?ı paraları ba�?ka birine verdi�?ini dü�?ündüm. İbo gibi bir sürü çocuk çalı�?tırıyordu mesela adam. Sakalı bıyı�?ı birbirine girmi�?, topluca bir adam canlandı gözümün önünde. Filmlerde gördü�?ümüz adamlar gibi. Zaten bir filmde görmü�?tüm galiba o adamı.

“Aferin.” dedim. Parayı verdim. Sonra da �?öyle dedim: “Ama bak, pahalı satıyorsun sakızları, ona göre. Kimse almazsa, karı�?mam sonra.”

Sonra çocuklara döndüm. Bir an çocu�?u fark etmi�?lerdi galiba. Ama ben ilgileniyorum diye oralı olmadılar. Sonra çocu�?un arkasından baktım. Ko�?arak kafeden çıkıyordu. Masanın üzerine be�? sakız daha bırakmı�?tı.

�?ok etkilendim Mart Defteri. �?ok utanıyorum. Ben kimsenin beni kandırdı�?ını dü�?ünmezdim. Nasıl yapabildim böyle bir �?eyi? O masum çocu�?a yaptı�?ım �?eye bak.

Benim a�?lamaklı oldu�?umu görünce çocuklar sordular. Ben de anlattım. �?ok üzülmü�?tüm.

Necati dedi ki, “�?zülme o kadar. �?ocuk da bir �?eyler ö�?renmi�?tir belki.”

“Ama,” dedim, “ben ona iyi davrandı�?ım için verdi o sakızları bana. Hiç kazanamadı belki de.”

İbrahim dedi ki o zaman, “Ernie, karde�?im, ne zaman vermen, ne zaman vermemen gerekti�?ine ancak sen karar verebilirsin. Ama bu kararı verirken, kar�?ındakileri iyi de�?erlendirmeye çalı�?. Verece�?in paraya gerçekten ihtiyacı var mı?”

“Ya varsa?”

“Olmayabilir de tabii. Olabilir de. Ama görünü�?e göre ihtiyacı vardı. E�?er görünü�?ü aldatıcı idiyse bu onun sorunu.”

�?a�?ırdım birden. “Ama” dedim, “o zaman yalan söylemi�? olmaz mı?”

“Olur elbette.”

“O zaman Ramazan’ın yaptı�?ından ne farkı kalır ki?”

İkisi birbirlerine baktılar. “Bir de �?u var.” dedi sonra İbrahim, “Burada bir alı�?veri�? vardı. Sen sakızları çocu�?un ihtiyacı oldu�?unu dü�?ünüp pahalı alabilirdin. Bir �?eyi pahalıya satmak yalan söylemek sayılmayabilir her zaman. �?ocuk bu so�?ukta kafe kafe geziyor. Biraz pahalı satması normal.”

Necati girdi araya. “Bak Ernie,” dedi, “sen iyi bir insansın ve aradaki farkı anlayabilecek kapasitedesin. Bu Ramazan’ın davranı�?ıyla aynı �?ey de�?il.”

�?züldüm yeniden. “Yani belki de çocu�?un hiç kazanamamasına sebep oldum.”

“Ama bunu isteyerek yapmadın. Bundan sonra içgüdülerine güven. E�?er birinin seni aldattı�?ından en ufak bir �?üpheye kapılırsan, alı�?veri�? yapma, ya da para verme. Ama e�?er için rahatsa, ver parayı gitsin.”

“Ya, ondan sonra bana Para Babası desinler, de�?il mi?”

İkisi yılmı�? gibiydi Mart Defteri. Bazı �?eyleri anlamam ne kadar zor. Hayat kocaman bir anla�?ılmazlık yuma�?ı. Di�?er insanların ço�?u anladıklarını dü�?ünüyorlar, ama bence sadece belli kurallara uyuyorlar. Ben anlamıyorum ve bunu biliyorum. Benim farkım bu.

İ�?te böyle Mart Defteri. Sonra sinemaya gittik i�?te. �?ocu�?u gece yatınca da dü�?ünece�?im büyük ihtimalle. Hayatı anlamaya çalı�?aca�?ım. Zor ama. Gerçekten.

Babam biraz kızdı Kerim’e vurdu�?umu duyunca. Ama olanları anlattı�?ım zaman anladı�?ını da hissettim. Eskisi kadar kızmıyor bana. Aramız iyi yani Mart Defteri. İdare ediyoruz. Herhalde ders çalı�?tı�?ım için.

Sana söylemeyi unuttum. Babam Ders Dini’ne inanır. Bir insanın ibadet eder gibi sürekli olarak ders çalı�?ması gerekti�?ini dü�?ünür. Yirmi dört saat çalı�?sam bile yeterli olmayaca�?ını dü�?ünürüm bazen. Ama ben de pek çalı�?mıyorum do�?rusu. Ders Dini’ne göre bir kafirim yani.

Gerçi son zamanlarda çalı�?ıyoruz. İbrahim’le aramız iyi. Okulda fiyakam yerinde yani. Bir insanın inekledi�?i için havalı olabilece�?ini hiç bilmiyordum. Millet bana daha iyi davranmaya ba�?ladı sanki. Belki de bana öyle geliyor, ha Mart Defteri? Sürekli elimi kaldırıyorum sınıfta. Evet, gerçekten, cevapları biliyorum. Aslında çok kolay hepsi. Bilmedi�?in zaman zor geliyor sadece. �?alı�?mak ne garip bir �?eymi�?. Biliyorsun, ama ba�?ka türlü bilmen mümkün de�?il.

Bugün Necati’ye hikayesindeki ki�?inin ben olup olmadı�?ımı sordum. Teneffüsteydik. Tahtanın yanında duruyorduk. Necati sanki sınıf kendi haremiymi�? gibi ellerini arkasında ba�?lamı�? herkesi inceliyordu. Güldü.

“Sensin tabii.” dedi.

“Sence ben o hikayedeki çocu�?a benziyor muyum? Neydi adı, Mahir’e…” dedim.

“�?ok benziyorsun.”

“Ama o çalı�?kan ve akıllı bir çocuk.”

Ellerini çözdü. “Sen de akıllısın Tahir. Aslında biliyor musun, sen hepimizden akıllısın.”

“Alay mı ediyorsun?” ka�?ımı tehditkar bir �?ekilde kaldırmı�?ımdır herhalde.

Ciddile�?ti. “Hayır, kesinlikle alay etmiyorum. Ke�?ke senin yarın kadar iyi niyetli olsaydım.” dedi.

Ellerim iki yanıma dü�?tü. “Ben iyi olmak istemiyorum.”

“Yapabilece�?in bir �?ey yok. Ayrıca artık çalı�?kansın da.” dedi ve güldü tekrar.

İbrahim’le de sohbet ettik bir ara. E�?lenceli bir çocuk. Esprilerini pek anlamadım aslında, ama yine de konu�?madan zevk aldım. Zaten ço�?unlukla sadece ikisiyle takılıyorum.

Bana ilginç bir �?ey söyledi. “Senin,” dedi, “olay ufkuna dikkat etmen gerekiyor. Bazı insanlar için bu �?arttır.”

“Olay ufku mu? O ne?”

“Olay ufku kara deliklerde olan bir �?eydir. Kara deli�?i biliyor musun?”

“Hayır.”

“Bazı yıldızlar ölünce çok küçülürler ve çekimleri çok artar. O kadar ki yakınına gelen her �?eyi kendilerine çeker ve yok ederler. Yutarlar yani.”

“Allah Allah. İlginçmi�?. Her �?eyi mi yutarlar?”

“Her �?eyi. I�?ı�?ı bile. O yüzden karadırlar.”

“Benimle ne ilgisi var bunun?”

“Her insanın bir kara deli�?i vardır gö�?sünde. E�?er olay ufkuna girersen, yani çok yakla�?ırsan seni yutar. Ne demek istedi�?imi anlıyor musun?”

Tabii ki gerçek anlamda yutmayı kastetmiyordu. İnsanlardan biraz uzak durmamı söylüyordu, bunu anlamı�?tım. Ama gözümün önünde beliren �?ekil çok garipti. Gözümün önüne Ramazan geldi. Ramazan’ın gö�?sünün içini, biyoloji dersinde asılan insan vücudu resmindeki gibi görebiliyordum. Gö�?sünün tam ortasında siyah bir daire vardı.

“Anladım galiba.” dedim.

“Bence anladın.”

Figen ve Rabia’yla muhabbet ettik bir ara da. �?ok iyi kızlar. Beni küçük görmüyorlar. Tabii sınıfta Kerim’e vurdu�?umu herkes biliyordu.

“Bence hak etti o çocuk bunu.” dedi Figen.

“Bence de. Herkesle alay edip duruyordu.” dedi Rabia da.

Bense pek memnun de�?ildim bu durumdan. “Bence ben hatalıydım. Vurmama gerek yoktu.” dedim. İkisi de hak verdiler bana sonra.

Kerim yine alay ediyordu aslında. Ama ben oralı olmadım. Onunla göz göze gelince ters ters baktım. Ben öyle bakınca, “Annee!” deyip yüzünü korur gibi yaptı, sonra da güldü.

“Deli kuvveti var o�?lanın.” dedi�?ini duydum bir ara teneffüste. Hala akıllanmadı. Ama artık kimse onu pek komik bulmuyordu galiba. Ya da eskiden de öyleydi de, ben yeni fark ettim belki.

Evet Mart Defteri. Sana okulda olanları anlattıktan sonra, en önemli olaya geldim. Ak�?am olana. Merak ediyorsun de�?il mi?

Eve geldi�?imde, annemle iki çift laf edip odama girdim. Orada ne vardı biliyor musun Mart Defteri? Bir bilgisayar. Evet ya, bana bir bilgisayar almı�?lar.

Hemen annemin yanına ko�?tum. �?ok �?a�?ırdı�?ım için ne diyece�?imi bilemedim. “Anne odamda bilgisayar var!” deyiverdim.

“Hayırlı olsun o�?lum. Senin o.”

“�?ok te�?ekkür ederim. �?ok güzel.”

Geri odaya döndüm. Annem de geldi arkamdan. Ellerimi üzerinde gezdirdim. �?ok güzel bir duyguydu. Hemen açtım.

“Ama derslerini aksatmak yok.” dedi annem.

“Tamam. Merak etme.” dedim.

Babam gelince ona da te�?ekkür ettim. “Ders çalı�?ıyorsun diye aldım bunu Tahir.” dedi, “�?alı�?mazsan geri alırım, ona göre.”

“�?alı�?ırım baba. Söz.”

Sonra çalı�?tım. Kendi kendime uzun zamandır ilk defa ders çalı�?tım. Ama çok mutluydum ve artık çalı�?mam bitti�?inde yapabilece�?im bir �?ey vardı. Tabii sana yazmak dı�?ında.

Ama sakın kıskanma lütfen. Sen Mart Defterisin. Seni bırakıp bilgisayarda yazacak de�?ilim. Kıskanacaksa Nisan Defteri kıskansın, çünkü senden sonra belki bilgisayarda yazarım.

İ�?te böyle. Güzel bir ak�?amdı. Bilgisayarla oynamama laf etmesinler diye mümkün oldu�?unca çok çalı�?tım. Sonra bilgisayarın ba�?ına geçtim. Ama gördü�?ün gibi sana döndüm.

Artık bir bilgisayarım var Mart Defteri. �?ok güzel, de�?il mi?

23 Mart

Bu ak�?am çalı�?tık yine Necati ve İbrahim’le. Necatiler’in evi güzel bir yer. Annesi de sevimli bir kadın. Benim annem gibi ev hanımı o da. Bize güzel bir �?eyler hazırlamı�?tı yiyecek. Bir de sütlü kahve içtik Mart Defteri. Sütlü kahveyi çok sevdi�?imi Necati söylemi�? annesine, o da benim için yapmı�?.

�?ok �?ey ö�?rendim. Birçok �?ey daha mantıklı geliyor eskisine göre. Gerçi hala anlamadı�?ım bazı konular var. Bazen oldu�?u gibi kabul etmek gerekiyor bazı konuları. Bazı formüller mesela. Onları her zaman anlayamayabiliyorsun. Anlamam mümkün olunca bana açıklıyorlar zaten. Bazı �?eyler kabul ediliyor oldu�?u gibi, buna yapacak bir �?ey yok. Fizikte örne�?in, o kadar çok kabul edilmi�? de�?er var ki. Aslında neden böyle yaptıklarını anlayabiliyorum tabii. İ�?lemleri kolayla�?tırmak için. Haklılar belki de.

Necati’nin güzel bir odası var. Küçük ve da�?ınık, ama güzel bir oda. Annesi biraz kızdı ona da�?ınıklık için, ama biz önemsemedik. Necati de önemsemedi zaten. Benim odama benziyor, sadece bir bilgisayarı var farklı olarak. İ�?te böyle.

Ama sana asıl önemli olan konuyu anlatmadım. Bunun sebebi bundan utanıyor olmam. Okulda olanlarla ilgili. Bunları anlatmak istedi�?imden de pek emin de�?ilim aslında. Biri okur diye korkuyorum seni. Zannetmiyorum gerçi. Annem ve babam benim özel hayatıma saygı duyarlar. Yani sanıyorum öyle.

Kısaca bugün kavga ettim. Yani pek kavga sayılmaz. Birine vurdum. Bir sürü sorun oldu okulda. Anlatayım en iyisi, seni merakta bırakmayayım.

Bir ara teneffüste Necati’yle konu�?uyorduk. Okulun koridorunda ayakta durup yaptı�?ımız konu�?malardan biriydi. Necati sırtını duvara yaslamı�?tı, elleri cebindeydi. Her �?ey yolundaydı. Yani ne bileyim, kendimi uzun zamandır ilk defa iyi hissediyordum. Kafam bombo�?tu sanki. Havadan sudan konu�?uyorduk. Sonra nasıl olduysa, konu Para Babası’na geldi. Aslında konuyu ben açtım.

“Necati?” dedim.

“Evet?”

“�?u �?arkı vardı ya? Para Babası. Onu kim yazmı�?tı?”

Yüzünü astı. “Ya, niye taktın bu kadar bu �?arkıya?”

Biraz dü�?ündüm. Niye bu kadar takmı�?tım gerçekten? Ama haklıydım bence. Benim hakkımda kötü �?eyler söylüyordu o �?arkı. Aptal de�?ilim ben Mart Defteri. Yani eskiden öyle dü�?ünüyordum, ama anladım ki ben o kadar aptal de�?ilim. Benim kendimi aptal sanmama o �?arkıyı yazan gibi insanlar sebep olmu�?lardı. Necati yani.

“Sen mi yazdın?” dedim en sonunda cesaretimi toplayıp.

Güldü. “Allah Allah. Nereden çıkardın bunu?”

“�?yle bir �?ey duydum.”

Ciddile�?ti. “Kim söyledi bunu?”

“Bo�? ver.”

Durdu biraz. Yüzüme baktı. “Ben yazmadım Ernie.” dedi, “Neden öyle bir �?ey yazayım?”

Ne diyece�?imi dü�?ünüyordum. Toparlar gibi olunca söyledim. “Eskiden aptal oldu�?umu dü�?ünüyormu�?sundur belki. Bence önemli de�?il o kadar. Sen yazdıysan, söyle.”

“Ben yazmadım Ernie.” dedi tekrar ve yine güldü.

“Kim yazdı o zaman?”

Kafasını salladı. “Ya ne yapacaksın bunu? Kim yazdıysa, yazdı. Sala�?ın biri yazdı i�?te.”

“Ama merak ediyorum Necati. Bu benim için önemli.”

Ellerini çıkardı cebinden. Omzuma koydu bir elini. “Ben yazmadım Ernie.” dedi, “Kim söylediyse, yalan söylemi�?. Kim söyledi peki bunu?”

“Ramazan.” dedim istemeyerek.

�?a�?ırdı. “Allah Allah. O niye böyle bir �?ey söylesin ki?”

“Niye o kadar �?a�?ırdın?”

“Ramazan yazmadı ki �?arkıyı.”

“Kim yazdı Necati? Ne olur, söyle.”

Ba�?ını e�?di, gözlerini kapatıp iki parma�?ını göz çukurlarına bastırdı. “�?imdi ne yapaca�?ım?” der gibi bir hali vardı.

Millet yanımızdan gelip geçiyordu. Zil çalmı�?tı ve derse girmemiz gerekiyordu. Bekledim biraz daha. Necati bir �?ey söylemedi. En sonunda yakasına yapı�?tım.

“Kim yazdı Necati? Söyle!” Sert çıktım herhalde biraz.

“Kerim.” dedi isteksiz bir ses tonuyla.

Hemen oradan ayrıldım. Bu Kerim’in yaptıkları artık canıma yetmi�?ti zaten. On aradım deli gibi etrafta. Necati arkamdan geliyor ve beni sakinle�?tirmeye çalı�?ıyordu. Kolumu tutuyor, “Dur Tahir, delilik yapma!” diyordu. Ben kolumu hırsla çekiyordum elinden.

Kerim’i sınıfta buldum. Yanına gittim. Sırada oturuyordu. Bana baktı ba�?ında dikildi�?im zaman.

“Ne oldu?” dedi gülerek.

“O �?arkıyı sen mi yazdın Kerim?” dedim burnumdan soluyarak.

“Ne �?arkısı lan?”

“Para Babası.”

Kalktı. Ciddile�?ti suratı. Yüzüme yüzünü iyice yakla�?tırıp, “Ben yazdım, ne olacak?” dedi.

Ona yumruk attım Mart Defteri. �?yle bir vurdum ki sıranın üzerinden kayıp arka tarafa dü�?tü. Pi�?manım. Sinirle yaptım bunu.

Oktay Hoca çok kızdı. Olanları hocaların önünde anlatmak zorunda kaldık. Benim haklı oldu�?umu dü�?ündüklerini sanmıyorum. Yani anla�?ılabilirdi yaptı�?ım, ama haklı de�?ildim. �?iddete ba�?vurmamalıydım.

�?ok pi�?manım Mart Defteri. Neyse, ceza falan almadım. Ama çok kötü bir gündü anlayaca�?ın. Kerim’in tam gözünün üzerine vurmu�?um. Gözünün çukuru morlukla doldu. Gözü de kanlandı.

Oktay Hoca çok kızdı ama. “O�?lum, sen böyle biri de�?ildin, ne oldu sana?” dedi.

Ba�?ım önümde cevap verdim. “�?zür dilerim hocam. Kendimi tutamadım.”

“Bana bak Tahir” dedi ciddi ciddi. Yüzüne baktım. “�?iddet hiçbir �?eyi çözmez. Buna benzer bir �?ey daha olursa, ceza alırsın. Anladın mı?”

“Anladım hocam.”

Kerim’i de çok azarladılar. Hocalar hakkında �?arkılar yazanın da o oldu�?u çıktı ortaya. Ama ona da ceza vermediler.

�?ok utanıyorum Mart Defteri. �?ok.

22 Mart

Bugün çok de�?i�?ik �?eyler oldu yine Mart Defteri. Nereden ba�?lasam anlatmaya? Dersten ba�?layayım en iyisi.

Bugün Fikret Hoca’nın dersi vardı, Matematik. Ne oldu biliyor musun? Sordu�?u bir soruyu tahtaya kalkıp cevapladım. Evet, aynen böyle oldu. İnanabiliyor musun? Ben, bir matematik sorusunu tahtada cevapladım.

Sınıf �?a�?ırdı. Hoca da �?a�?ırdı.

“Sen artık çalı�?ıyorsun ha, Tahir?�?? dedi Fikret Hoca bana.

“Biraz hocam.�?? dedim.

“Aferin o�?lum.�?? Sonra sınıfa döndü. �??Tahir’in ders çalı�?tı�?ını gözümle gördü�?üm için, ona sözlüden tam not veriyorum. Siz de çalı�?ın, siz de alın.�??

Tam notu verdi. Sonra yerime oturdum. İnanabiliyor musun? Matematikten tam not aldım. İbrahim’le Necati’nin anlattıklarını anlamı�?ım demek ki.

Zaten İbrahim dedi ki, �??Tebrikler Ernie. İnsanın anlattıkları aklında kalıyor. Senin gibisine ders anlatmak çok zevkli.�??

Necati de tebrik etti. �?�?le tatilinde yine çalı�?tırdılar beni. İbrahim’in deyimiyle, �??kampa girmi�?iz.�??

Belki de sandı�?ım kadar aptal de�?ilim Mart Defteri, ne dersin? Olabilir, de�?il mi?

Güzel oldu yani. Mutlu hissettim bugün kendimi. Bunun dı�?ında çok de�?i�?ik bir �?ey olmadı. Bir ara Kerim’le konu�?tuk. Kısa bir konu�?maydı.

Bir �?eyler söyledi, hatırlamıyorum. Ben pek yüz vermedim.

“Ne oluyor sana Tahir?�?? dedi, �??Akıllı numarası mı yapıyorsun?�??

“Sen beni kandırıyorsun.�??

“Ben herkesi kandırırım o�?lum. �?aka onlar. Küstün mü yoksa?�?? dedi son cümleyi söylerken bebek sever gibi yaparak.

Elini ittim. �??Kes be. Yalancı.�?? dedim.

“Aman aman. Sevsinler.�?? dedi ve gitti.

Sonra tahminlerime göre herkese anlattı benimle daha önce konu�?tuklarını. �?ünkü Figen bana gelip ondan uzak durmamı söyledi.

“Duruyorum zaten, de sen niye öyle dedin?�??

“�?ok dalgacı biri. Seni kandırır.�?? dedi Figen.

“Biliyorum.�??

İ�?te böyle. Ak�?am da Necati ve İbrahim’le çalı�?acaktık, ama İbrahim’in i�?i çıktı. Her halükarda artık çalı�?aca�?ız. İ�?in garibi eskiden hiç ho�?uma gitmezdi çalı�?mak, ama bugün olanlardan sonra canım çalı�?mak istedi yeniden. �?alı�?ınca bir sonuç almak güzel bir �?ey.

Oktay Hoca’yla da konu�?tum bir ara. Kerim’le ilgili geli�?meleri anlattım. Gülümsedi.

“O�?lum,�?? dedi, �??siz gençler bir garipsiniz. Hem arkada�?lı�?ı her �?eyden önemli sayıyorsunuz, hem de ona hiç saygı duymuyorsunuz. �?züldüm. Ama kendini savunman güzel.�??

“Hocam neden böyle yapıyor herkes?�?? dedim ben.

“Bir bilsem Tahir, bir bilsem.�?? dedi dü�?ünceli bir �?ekilde. Sonra ekledi, �??Necati ve İbrahim’le arkada�?lı�?ın iyi olmu�?. Ders çalı�?mana da sevindim. Kolay gelsin o�?lum.�??

“Sa�? olun hocam.�??

İ�?te böyle. Bir ara Ramazan’la kar�?ıla�?tık yine teneffüste. Bana biraz hüzünlü baktı sanki. Belki de yaptıklarına pi�?man oldu. Bilemiyorum. Ne olduysa oldu, beni ilgilendirmez. Ama Mart Defteri, onun maskelerle ya�?ayan biri oldu�?unu biliyorum. Onun için üzülüyorum.

Ak�?am anneme Matematik dersinde olanları anlattım. Sevindi. �??Aferin be o�?lum. Bak, çalı�?ınca oluyormu�? demek ki.�??

“Evet.�??

“Bu Necati ve İbrahim iyi çocuklar. Onlarla devam et sen.�??

“Tamam.�?? dedim. Sonra biraz durup aklımdan geçen bir �?eyi sordum: �??Anne, sence Ramazan pi�?man olmu�? mudur?�??

Yüzünü buru�?turdu. �??Aman, olmu�?sa olmu�?tur, sana ne?�??

“Bence pi�?mandır.�?? dedim.

“Bo�? ver o�?lum.�?? dedi, �??Sana arkada�? mı yok?�??

Babam geldi�?i zaman, ona da anlattı annem olayı. O da çok sevindi. �??O�?lum, aferin ya.�?? Ne dedi biliyor musun? Aynı �?eyi: �??Bak, çalı�?ınca oluyormu�? demek ki.�??

“Evet baba.�?? dedim

“Sen,�?? dedi, �??birayı bıraktıracaksın yani bana? Kararlı mısın?�?? Biraz sıkıntılı, biraz keyifli bir �?ekilde söyledi bunu.

“Bırakmanı isterim.�?? dedim.

Televizyona baktı biraz. Ben de döndüm baktım. Bir tartı�?ma programı vardı. Adamlar konu�?up duruyorlardı. Ne çok konu�?an insan var televizyonda. Sanki bir �?ey söylüyorlarmı�? gibi. Ne kadar konu�?salar da, her �?ey olaca�?ına varıyor, de�?il mi?

Sonra babam bana döndü. �??Ne yalan söyleyeyim,�?? dedi, �??bu sözü verirken senin sınıfı geçece�?ine hiç inanmıyordum.�??

Güldüm. Annem de güldü. Adam resmen birayı bırakmak zorunda kalmaktan korkuyor. Kendi açısından haklıydı belki. Ama sa�?lı�?ına zarar veriyor artık. Kocaman bir göbe�?i var yani. Kalbi falan da çok iyi durumda de�?il. Karaci�?eri daha büyük tehlikede.

Dedemin üç karde�?i sirozdan ölmü�?ler. Dedem a�?zına alkol koymadı�?ı halde, onun da karaci�?erinde sorunlar var. Yani babamın durumu çok tehlikeli Mart Defteri. Bundan korkuyoruz biz.

Az önce Necati’yle konu�?tum telefonda. Yarın ak�?am bizi evine bekliyormu�?. Ders çalı�?mak için. Annemlere sordum, olur dediler. İ�?in do�?rusu, olanlardan sonra izin vermemelerini beklemiyordum zaten. Hatta gezece�?im bile desem izin verirlerdi herhalde.

Ramazan’ın pi�?man olabilece�?ini dü�?ünüyorum hala biliyor musun Mart Defteri? Arada dü�?ünüyorum bunu. Beni biraz olsun önemsiyor mu acaba? Merak ediyorum do�?rusu. Yine Necati, Ahmet ve benimle beraber gezmek istiyor mu acaba?

Yüzünde ne�?esiz bir ifade vardı. İnsan ister istemez neden üzgün oldu�?unu merak ediyor. Belki kendi elleriyle berbat etti�?i ili�?kilerine üzülüyordur diyorum ben. Sen ne dersin?

E�?er öyleyse, artık çok geç herhalde.

21 Mart

Bugün benim için çok de�?i�?ik bir gündü. Ders çalı�?tım. İ�?in güzel tarafı, anladım da Mart Defteri. Bir de bir �?ey ö�?rendim. Aslında çok �?ey ö�?rendim tabii.

Bu sabah Necati’yi aradım ve konu�?ma arasında derslerden geçmek istedi�?imi de söyledim. Beni çalı�?tırabilece�?ini söyledi. İbrahim’le ikisini bize ça�?ırdım.

Serin bir gündü. Ya�?mur yoktu, ama dı�?arıda hava çok güzel de�?ildi. Bu nedenle kapalı bir yerde oturmak mantıklı bir fikirdi. İkisi bize geldiler. �?alı�?tık.

�?nce anlattıklarını anlamakta zorlandım. O yüzden bana bir konuyu anlatırlarken, ba�?tan ba�?layarak ele aldılar konuları. Yani çok temel bir ders aldım sayılır. Bilmedi�?im o kadar çok �?ey var ki, inanamazsın.
İbrahim çok de�?i�?ik bir çocuk. Ciddi, a�?ırba�?lı biri, ama arada bir espri patlatıyor birden. Benim de komik buldu�?um espriler genelde. Bu açıdan iyi anla�?tık onunla. E�?er o da beni sevdiyse, ne güzel. Sanırım sevdi.

Hep gömlek giyiyor. Okul dı�?ında da. Kazak bile giyse, altında gömlek oluyor. Onu birkaç kez okul dı�?ında görmü�?tüm. Hepsinde de gömlekliydi. Garip geliyor bana bu. Yani ben de gömlek giymeyi severim, ama her zaman da giymem. İlginç bir çocuk oldu�?u buradan belli bir kere.

Beni biraz matematik çalı�?tırdılar. Dersleri neden anlamadı�?ım da ortaya çıktı. İbrahim dersleri çok iyi biliyor. Benim matematikte çok, ama çok geri oldu�?umu anlayınca bana her soruyu çözerken temel bilgiler de verdi. Verimli bir gündü yani.

En sonunda bazı soruları kendim çözebilir oldum. Güzel bir duygu. Bundan sonra beraber ders çalı�?maya karar verdik.

Annem bize çay yaptı. Onların gelece�?ini ö�?renince kek de yapmı�?tı. Yedik içtik. Güzel bir gündü.
�?çümüz salondaki masada oturup çalı�?ırken kendimi hem çok iyi hissettim, hem de biraz tuhaf. Hava biraz kapalıydı. Bu yüzden lo�? sayılabilirdi salon. Annem bu yüzden ı�?ıkları yakana kadar, içimde bir sıkıntı var gibiydi. I�?ıklar yanıp salon sarı bir havaya bürününce rahatladım. �?ok güzel oldu.

Babam gelene kadar çalı�?tık. �?ok �?ey biliyorlar. Necati de bazı �?eyleri ö�?reniyor bir yandan. Pek sohbet etmedik yani.

Bir ara, derse ara verdi�?imize, biraz konu�?tuk. Ama havadan sudan. Hiç ciddi bir konuya de�?inmedik. Bugün sana anlatabilece�?im de�?i�?ik bir �?ey olmadı yani. Dersler bittikten sonraki konu�?malarımız dı�?ında.

“Bunlar çok zor.” dedim ben arkama yaslanarak.

“O kadar zor de�?il Ernie.” dedi Necati, “Anlıyorsun en azından.”

“Anlıyor muyum gerçekten?”

“Tabii ki. Soruları çözer oldun baksana.”

İbrahim girdi araya. “Senin bu aptallık takıntın nedir ya Ernie?”

“Aptal hissediyorum kendimi.” dedim, “Sizce de�?il miyim?”

İbrahim arkasına yaslandı. “Sende aptalca bir �?ey görmedim ben. Aptalca bir söz sarfetti�?ini de görmedim. İnsanlardan kötü �?eyler beklemiyorsun. Bu aptallık de�?il, cahillik sadece.”

“�?yle mi dersin?” dedim sevinerek.

“Bence asıl aptallar, sendeki bu safiyetin ne kadar güzel bir �?ey oldu�?unu göremeyenler. Ne yazık ki insanların ço�?u aptal.”

“Ama ben onlara uyamıyorum İbrahim. Tam olarak anlamıyorum niyetlerini.”

“Belki de daha iyidir bu. Bilemiyorum.”

Ben de bilemiyorum Mart Defteri. Ama sonunda bir fırsatını yakalamı�? olarak söze atıldım. “Ama Para Babası’nda benim aptallıklarımdan bahsediyor.” dedim ve göz ucuyla Necati’ye baktım. Suratını astı.

“Sen ne diyorsun Necati, o �?arkıya?”

“Bence düpedüz gerizekalı i�?i.”

“Gerçekten mi?”

“Tabii.” dedi omzunu silkerek.

Acaba sormalı mıydım Mart Defteri? �?arkıyı yazana gerizekalı dedi�?ine göre pi�?man olmalı, diye dü�?ündüm. En sonunda sordum.

“O �?arkıyı kim yazmı�?tı?”

“Ne yapacaksın ki bunu?” dedi Necati hafifçe.

“�?�?renmek istiyorum. �?arkıyı yazanı bilirsem, benim hakkımda ne dü�?ündü�?ünü daha iyi bilirim belki.”

“Bilmesen daha iyi olmaz mı?” dedi. Bilmemi istemiyor muydu? Bildi�?imi anlamamı�?tı demek ki. Sonra biraz yüzüme baktıktan sonra, “Hem bilirsen, intikam almak istemez misin?” dedi.

“İstemem herhalde. Sonunda �?arkıyı yazan da benim arkada�?larımdan biri.” Aslında çok kızgındım. Ama Necati’ye belli etmedim. E�?er özür dileseydi, gerçekten affedecektim. Ama bir türlü söylemedi.
İbrahim girdi yine araya: “Ernie �?arkıyı kimin yazdı�?ı önemli de�?il. Biri yazmsaydı, bir di�?eri yazabilirdi. Senin gerçe�?i anlamı�? olman önemli.”

“Peki o zaman.” dedim. �?zülmü�?tüm. Necati’nin o �?arkıyı yazdı�?ı için çok üzgün oldu�?unu sanıyordum. Bana bunu söylemesini isterdim. Ama söylemedi. İbrahim de biliyordu büyük ihtimalle, ama o da söylemedi. Böylece kapandı mesele.

Bütün sohbetimiz bundan ibaretti bütün gün. Onun dı�?ında sürekli olarak ders çalı�?tık. Bana anlattılar konuları. Kendileri de tekrar etmi�? olmu�?lar.

Ama anladım biliyor musun Mart Defteri? �?nümüzdeki haftanın konularını az çok biliyorum �?u anda. Daha önceki konuları ise epeyce anladım. Demek ki biri anlatırsa, anlayabiliyormu�?um.

Ben bu derslerden geçebilirim bence Mart Defteri. O zaman babam da birayı bırakır belki. Yalan söylemediyse tabii. O kadar çok yalancı var ki, kime güvenece�?imi bilemiyorum.

Sana daha önce de dedi�?im gibi, hayat zor be Mart Defteri, zor.

20 Mart

Bugün Kerim’le ilgili bir �?ey ö�?rendim Mart Defteri. �?zgünüm biraz. Aslında söz vermi�?tim, ama do�?rusu memnunum yine de durumdan.

Necati’yle görü�?tük bugün bir ara. Beni aradı. Dı�?arıda bulu�?tuk ve bir kafede oturduk. Havadan sudan konu�?tuk önce. Anlayaca�?ın aramız iyi �?imdilik. İbrahim de yanımızdaydı. Onunla da bir iki laf ettik. İbrahim’i de sevdim.

Necati’ye �?u ilaç meselesini sözümü bozmadan nasıl anlattıraca�?ımı dü�?ünüyordum. Bir yolunu buldum sonunda.

“Necati?” dedim.

“Evet?”

“Ya �?öyle zekayı geli�?tiren bir ilaç olsa, de�?il mi? Benim için çok iyi olurdu. Sence var mıdır öyle bir ilaç?”

Güldü. İbrahim de güldü. “Yok Ernie. �?yle bir ilaç geli�?tiremediler henüz.” dedi Necati.

“Emin misin? Yan etkisi falan olabilir belki.”

“Nereden aklına geldi �?imdi bu?”

Ne diyece�?imi bilemedim bir an. Ama hemen toparladım. “Bir arkada�?tan böyle bir �?eyin oldu�?unu duydum.”

Ciddile�?ti Necati. Ben de �?a�?ırdım bu kadar ciddi sormasına. Me�?er sebebi varmı�?. “Kimden duydun?”

“Duydum i�?te birinden.”

“Ne dedi sana?”

Kendisinden bahsetmeden nasıl söyleyece�?imi dü�?ündüm bunu. En sonunda anlatmaya karar verdim. Ba�?tan sona, ama kendisinin ismini kullanmadan anlattım meseleyi. Anlayaca�?ını biliyordum, ama anlamasında bir sakınca görmedim do�?rusu.

Necati’yle İbrahim birbirlerine baktılar. En sonunda İbrahim bana dedi ki, “Bunu Kerim’den mi duydun?”

Söylemek istemiyordum Mart Defteri. Ama mecbur kaldım. Bana açıkça sordular. Söylemesem olmazdı, de�?il mi? Kendimi biraz kötü hissediyorum, ama söyledim.

“Evet.” dedim.

“Bunun gibi ba�?ka �?eyler de anlattı mı?”

“Bir sürü. �?ok �?ey biliyor o.”

İkisi de sustular. Necati İbrahim’in omzuna vurdu hafifçe. İbrahim birden kalktı. “Ben,” dedi, “biraz dola�?aca�?ım. Hadi görü�?ürüz.”

“Görü�?ürüz İbrahim.” dedim ben.

Necati’yle ben kalınca, o bir süre dü�?ündü sanki. Ben bu ilaç meselesini bana anlataca�?ını sanıyordum. Ama o bamba�?ka bir �?ey söyledi. Daha do�?rusu sordu.

“Kerim sana neler anlattı ba�?ka?”

Anlattım aklıma gelenleri. Dikkatle dinledi Necati. Hiç bir �?a�?ırma belirtisi göstermedi anlattıklarım kar�?ısında. Ne tuhaf çocuk, diye dü�?ündüm ben de. Me�?er bir bildi�?i varmı�?.

Ben anlatmayı bitirince, bana baktı ve tek bir �?ey söyledi. “Bence Kerim’le görü�?me sen artık.”

�?a�?ırdım. “Neden?”

�?ne do�?ru e�?ildi. “Bak Ernie, sen iyi bir çocuksun. Aptal da de�?ilsin. �?ok �?eye yabancısın bizim toplumumuzda.”

“Bence aptalım.”

“�?yle mi? O hikayeyi sen yazmadın mı? Zeki bir insanın yazdı�?ı bir hikayeye benziyordu. İçinde flashback falan vardı.”

“O sadece bir hikaye.”

Kafasını salladı. Ondan sonra elini hafifçe kaldırarak �?öyle dedi: “Ernie, sen akıllı bir adamsın. İnsanlara çok fazla güveniyorsun sadece. Aptal insanlardan bir farkın var. Sen bilmedi�?in için böylesin. Sana söylüyorum. Kerim’le görü�? istersen, ama bil ki senin çok iyili�?ini istemiyor.”

“Nasıl yani?”

“Sen birçok �?eyi bilmedi�?in için seninle dalga geçiyor anlamıyor musun? Sana İtalyan mafyası market sahibi mantıklı geliyor mu? Dü�?ün biraz. İnsanlar sana bir �?ey söyledi�?inde biraz dü�?ün lütfen.”

Dü�?ündüm Mart Defteri. Dü�?ündü�?üm �?uydu: Aslında Kerim’in söylediklerinin hiçbiri kafama o kadar yatmamı�?tı. Hepsinde garip taraflar vardı. Bunları fark etti�?im halde üzerinde durmamı�?tım. Kerim’in bana yalan söylemesi için bir sebep olmadı�?ını dü�?ünmü�?tüm.

Ama bana yalan söylemesi çok saçma de�?il mi Mart Defteri? İnsan bu kadar gereksiz yalanları niye söyler ki? Neden söylemi�? olabilir? Bunları dü�?ündüm. Benim söylediklerinin yalan oldu�?unu anlamamamın nesi komik olabilir ki? Buna gerçekten gülüyor muydu?

Yani çok saçma de�?il mi Mart Defteri? Bir insanın bir �?eyi bilmemesinin nesi komik olabilir ki? Bunu anlamıyorum.

“Yani yalan mı söylüyordu?” dedim.

Kafasını salladı. “Maalesef.”

“Ama neden Necati? Neden herkes yalan söylüyor? Anlamıyorum.”

Sıranın üzerinde duran elime vurdu. “Bunu kimse anlamıyor Ernie. Ben de anlamıyorum. Ama bu böyle. Kendini koruman gerek. İnsanlar yalan söylüyorlar. Bir de kendilerini çok iyi insanlar sanıyorlar.”

“Sen bana yalan söylemezsin de�?il mi Necati?”

Gülümsedi. “Söylemem.”

İ�?te böyle Mart Defteri. Yine biraz üzgünüm. Bu yalan meselesini anlayamıyorum. İnsanların benim sandı�?ım kadar dürüst olmadı�?ını anlamı�? oldum bugün. Bundan sonra insanların söylediklerini iyice dü�?ünmem gerekecek herhalde.

Tabii bu konu�?madan sonra Kerim’e yüz vermedim. Beni aradı ve bir �?eyler anlatmaya kalktı. Ama hiç cevap vermedim. Yürüdüm gittim.

Kime güvenece�?imi bilemiyorum artık. Ne zaman neden yalan söylediklerini anlayamıyorum. En iyisi kimseye fazla güvenmemek galiba. Necati’nin söyledi�?i sözlerin mantı�?ıma yatmayan tarafı olmuyor genelde. Ona güvenebilirim sanırım.

�?arkıyı yazmı�? olmasına ra�?men, onunla aramızın iyi olmasından memnunum. Bunun için benden bir kez özür dileseydi, çok mutlu olurdum. Neyse artık.

Farkında mısın Mart Defteri, üç haftada ne kadar çok olay oldu? Arkada�?larımla ini�?li çıkı�?lı bir sürü ili�?kim oldu. Kaç ki�?iye küstüm iki haftadır. Garip do�?rusu.

Belki de en iyisi, az ve öz arkada�? sahibi olmaktır, ne dersin Mart Defteri? Ben herkesle iyi geçinmek istiyorum, ama herkes benimle iyi geçinmek istemiyor belli ki. Nedenini anlamıyorum, ama durum bu.

19 Mart

Bugün Necati’yle konu�?tum Mart Defteri. Güzel bir konu�?ma yaptık. Fazla derine inmedik, ama herhalde zamanla o da olur. Ayrıca çok garip �?eyler ö�?rendim bugün onun hakkında.

Teneffüste bir �?eyler okuyordu. Bu okuma adetini de yeni çıkardı. Herhalde İbrahim’in etkisiyle. İbrahim çok okur. Eline ne geçerse okur. Necati’ye güzel kitaplar tavsiye etmi�?tir herhalde. Yanına gittim.

“Merhaba Necati.” dedim.

Kafasını kaldırdı kitaptan. Yüzü aydınlandı birden beni görünce. “Merhaba.”

“N’aber?”

“İyilik. Senden?” dedi ve parmaklarını kitabın arasına koyup kitabı kapattı.

“İyiyim ben de. Ne okuyorsun?”

“Roman. Güzel bir �?ey.”

Onun önündeki sıraya ona dönük bir �?ekilde oturdum. Bana baktı. Ben ne diyece�?imi bilemedim. O konu�?tu neyse ki: “Bana kızgın de�?ilsin artık herhalde.”

“De�?ilim.” dedim.

“Sevindim. Ben senin iyili�?ini istedim sadece.”

“Biliyorum. Haklıydın. Ramazan’a çok kızgınım.”

Bir �?ey demedi. Ben konu�?tum bu sefer: “Hikayeni çok be�?endim.”

“Sa�? ol. Seninki kadar güzel de�?il.”

“Dergiye göndermem konusunda ciddi miydin?”

“Kesinlikle.”

Kafasını önüne e�?di. Bir �?eyler dü�?ünüyordu, ama ne dü�?ündü�?ünü anlayamadım. Bazen insan dü�?ünceleri okuyabilmeyi ne kadar istiyor.

Ama bu da kötü bir �?ey olurdu herhalde, de�?il mi Mart Defteri? Hiç duymak istemeyece�?in �?eyleri de duyardın. İnsanların bilmemen gereken sırlarını bilirdin. Ta�?ıması zor bir yük olurdu herhalde bu. Dü�?ündüm de, bunu istemezdim pek.

Sonra bir süre konu�?mayınca, “Görü�?ürüz.” dedim ve yanından uzakla�?tım. Ama konu�?mayı çok istiyordum. Yine de bugün için bu kadar yeterdi herhalde. �?imdilik iyiyiz yani.

Mutluyum, biliyor musun Mart Defteri? Eski arkada�?larının hepsini birden kaybetmek güzel olmuyor. Ramazan’la Ahmet’i kaybettim zaten.

Bugün Kerim de geldi. Biraz da onunla konu�?tuk. Bana anlattıklarını nereden ö�?rendi�?ini sordum.

“Benim kula�?ım deliktir.” dedi.

“Nasıl yani?”

“Yani ben çok �?ey duyarım. İnsanlar birçok �?eyi gelip bana anlatırlar.”

Sonra uzun bir �?eyler anlattı. �?o�?u ilginç �?eylerdi. Ama en ilginci Necati’yle ilgili olandı. Sana da anlatayım.

Necati eskiden, nasıl desem, çok aptalmı�?. Beni bunun için iyi anlıyormu�?. Bana acıyormu�?. Sonra alerjik oldu�?u için kullandı�?ı bir ilaç zekasını geli�?tirmi�?. Annesi ve babası yıllar sonra fark etmi�?ler. İlkokulda sınıfta kalıyormu�? Necati, ama sonra ilacı kullanmaya ba�?layınca dersleri çok iyi olmu�?.

Sonra fazla zeki oldu�?u için dersleri bo�? vermi�?. “Nasıl olsa geçerim.” diye dü�?ünüyormu�?. İ�?in kötüsü kullandı�?ı ilaç sonradan yasaklanmı�?. Necati’nin babası ilacın etkisini herkese anlatmaya çalı�?mı�?. Zekasının geli�?ti�?ini göstermeye çalı�?mı�?. Ama kimse onlara inanmamı�?. Hatta rakip ilaç firmaları babasına susması için para teklif etmi�?ler. Olmayınca televizyona çıkmasına engel olmu�?lar. Bu konu da öylece unutulmu�?.

Necati bir zamanlar kafasının fazla çalı�?madı�?ını kimsenin bilmesini istemiyormu�?. Bu yüzden kimseye söylemiyormu�? bunu. Kerim de bunu babasından ö�?renmi�?. Babası Necati’nin babasını tanıyormu�?. Bana bunları Necati’ye söylememem için söz verdirdi.

�?ok garip de�?il mi Mart Defteri? Necati’nin bir zamanlar aptal oldu�?una inanabiliyor musun? Bu kadar zekası geli�?ti�?ine göre çok etkili bir ilaç olmalı o. Ke�?ke ben de öyle bir ilaç bulabilsem. Ne güzel olurdu, de�?il mi? Herkesin ne yapmak istedi�?ini anlardım. Böylece ne dü�?ündüklerini bilmeme de gerek olmazdı.

Bunu Necati’ye sormak isterim aslında. Söz verdi�?im için soramıyorum. Neyse, belki bir gün kendisi anlatır bana.

Okuldan sonra da Kerim’le dola�?tık biraz. Bugün ya�?mur durmu�?tu, ama her yerde ya�?murun izleri vardı. Sokaklar çamurlanmı�?tı. Hava da tekrar ya�?abilecek gibi �?u anda.

Ak�?am anneme olanları anlattım. Ba�?tan sona. �?ocuklarla niye küstü�?ümü, �?arkı meselesini, hepsini anlattım. Necati’yle barı�?tı�?ımı söyledim.

Necati’yle barı�?mam annemin ho�?una gitti. Ama geri kalanına biraz bozuldu. “Arkada�?larının seninle paran için birlikte oldu�?unu niye anlamıyorsun o�?lum?”

“Anlayamadım i�?te.”

“Bunu anlamayacak bir çocuk de�?ilsin sen. Hakkını savunman lazım.”

Biraz dü�?ündüm. Bunu niye anlayamadım gerçekten? Herhalde arkada�?larıma fazla güveniyorum ben. Amerika’da insanlar, en azından benim tanıdı�?ım insanlar, bu tür konularda yalan söylemezlerdi. Gerçi benim tanıdıklarım çocuklardı orada.

�?ocuklar çok daha iyi oluyorlar, de�?il mi? Kafamızda bin bir türlü dü�?ünce oluyor çocukken, ama ço�?u ba�?kalarının kötülü�?ü için olmuyor. Kendi rahatımızı veya e�?lencemizi biraz fazla dü�?ünüyoruz ama çocukken. Biraz bencil oluyoruz belki, ama kesinlikle kötü kalpli olmuyoruz. �?ocuk olmayı özledim Mart Defteri. Her �?ey çok kolaydı o zaman.

Annem bunu duyunca çok üzüldü do�?rusu. Babama da anlatmadı bunu. O kadar üzüldü yani anlayaca�?ın. Bana bir sürü nasihat etti. Arkada�?larıma dikkat etmem konusunda. Kendi malının kıymetini bil, dedi. Paranı herkese harcatma, dedi. Konu�?tu da konu�?tu.

Onun üzülmesi hiç ho�?uma gitmiyor. Ke�?ke elimden gelse de, annemi ve babamı hiç üzmesem. Ama elimden gelmiyor i�?te. Derslerime çalı�?sam ve do�?ru dürüst arkada�?larım olsa, onlara yeterdi belki. Bana da yeter aslında.

Babama anlatmadı annem bunu. Onun haklı olmasından o da ho�?lanmıyor. Babam birasını içip oturdu ak�?am. Keyfi yerindeydi.

İ�?te böyle. Mart Defteri, Necati’nin içti�?i o ilaçtan bulsam ke�?ke. Zekam geli�?se, belki sorunlarımın ço�?u sona ererdi. Neyse.

Seni kimse okumasın Mart Defteri. Bunu hiç istemiyorum.

18 Mart

Ya�?mur yine ba�?ladı Mart Defteri. �?ok da �?iddetli ya�?ıyor yine. Artık yaz gelse ke�?ke. Okul da kapansa artık. Ama dersleri de geçsem. En azından biraz çalı�?sam. İçimden hiç gelmiyor ki. Do�?rusu �?u, çalı�?amayacak kadar gerisindeyim sınıfın.

Kerim de gelmedi bugün. Biraz sıkıldım okulda. Figen ve Rabia’yla takıldım. Kerim’i okul çıkı�?ında aradım. Grip olmu�?. Geçmi�? olsun demek için evine gitmeli miydim acaba?

Figen ve Rabia iyi kızlar. Okulda benimle ciddi ciddi muhabbet eden ender insanlardan ikisi de.

“Bence,” dedi Rabia, “sen hikaye yazmalısın bundan sonra. Ne de olsa Ernest’sın artık.”

“Becerebilece�?imden emin de�?ilim.” dedim.

“Deli misin o�?lum?” dedi.

“Sen gördü�?üm en güzel hikaye yazan adamsın.” dedi Figen.

“Sa�? ol Figen.” dedim mütevazi görünmeye çalı�?arak.

Uzun zaman sonra ilk kez bu kadar ciddi bir konu�?ma yaptım kızlarla. Kimleri okudu�?umu sordular.

Ben genelde hikaye okurum aslında Mart Defteri. Romanlarla pek aram yoktur. Filmler gibi. Roman okumak film izlemekten daha zevkli, ama çok uzun be. Sıkılıyorum. Yani bir yerde bitece�?ini biliyorum. Ayrıca romanları filmlerden daha iyi anlıyorum. Sevmiyorum diyorsam, okumadı�?ımı sanma Mart Defteri.

Klasiklerden epeyce okudum. �?o�?unu çok sevdim. Yenilerden de okudum. Ama biraz aceleciyim herhalde, hikaye okumak daha zevkli. Bir an önce sonuca ula�?ıyorsun. Bu nedenle ben hikaye yazmalıyım belki de, dedikleri gibi.

Bana Ernest demeleri bo�?una de�?il aslında Mart Defteri. �?ünkü bundan bir yıl önce Hemingway’in yazarlara tavsiyelerini okumu�?tum. Niye okumu�?tum bilmiyorum, ama aklımda kalmı�?. Kısa cümleler kurmak, basit bir dil kullanmak gibi tavsiyeleri vardı. Bunları okuyunca bazı romanları neden daha rahat okudu�?umu anladım. Onlar aklımda kalmı�? i�?te.

Neyse. Bu arada adım artık Ernest de�?il. �?o�?u hala Ernest diyor, ama bir kısım adımı çoktan Ernie’ye çevirdi. Bu isimde bir seri film kahramanı vardı. �?ok aptal biriydi. Sonunda her zaman ba�?arılı olurdu, ama çok aptaldı i�?te. Beni bu isimle ça�?ırmaları biraz canımı sıkıyor, ama sebebi iyi en azından. Beni ona de�?il, Hemingway’e benzetiyorlar. �?ükretmem gerekir.

Ramazan’a rastladım koridorda bir ara. Bana ters ters baktı. Yanında Ahmet de vardı, ama o bakmadı bana. Yanımdan geçerken, “Ernie mi oldun lan?” dedi.

Bir �?ey demedim. O devam etti: “Artık havanı atarsın. Hikayeci.”

“Kimseye hava atmak istemiyorum.” dedim ben, “Sadece arkada�? olmak istiyorum.”

“Arkada�?larını satıyorsun ama.” dedi ve uzakla�?tı.

Ben arkasından ba�?ırdım. “Ne arkada�?, ne arkada�?!”

Böyle i�?te. Bir de Necati’yle ufak bir konu�?mam oldu. Fazla uzun olmadı gerçi.

“Tahir,” dedi, “bence hikayeni bir yerlere göndermelisin.”

“Nereye mesela?”

“Bir dergiye falan. Bilemiyorum.”

“Bo�? ver.”

Ama fark ettim ki, bu kez o kadar kötü davranmadım ona. İçimden ona kötü davranmak gelmiyor. Bana yaptı�?ı da o kadar kötü bir �?ey de�?il aslında. O �?arkı çok kötüydü, ama nihayetinde bir �?akaydı.

Belki Necati’yle aramı düzeltmeliyim artık Mart Defteri. Ama aklımdan o sözleri çıkaramıyorum:

“Bana da para ver Para Babası,
Ben isterim, sen verirsin, böyle burası.
Burası Amerika’ya benzemez o�?lum,
Kalın de�?il bizim o kadar ensemiz o�?lum.”

Dü�?ündüm de, o kadar kötü de�?il aslında. Ne diyorum biliyor musun Mart Defteri? Bence Necati’yi affetmeliyim artık. Ben insanlara uzun süre küsecek biri de�?ilim. Ne dersin?

Bilemiyorum i�?te.

Bir ara da İbrahim’le konu�?tuk. “Ernie,” dedi, “sende kimsenin ke�?fetmedi�?i bir cevher gizliymi�?.”

“Sa�? ol İbrahim.” dedim.

Güldü. “Ama bu biraz da senin suçun, de�?il mi?” dedi.

“Niye?”

“Kendini satmayı bilmiyorsun be Tahir.”

“Olabilir.”

Bu kadar. Bugün olan bütün önemli olaylar bunlar. Yani pek önemli bir gün de�?ildi. Hareketsiz, sakin bir gündü. Okuldan dönene dek.

Ak�?am eve geldi�?imde ise bir telefon trafi�?i daha vardı. Kuzenler aradılar tek tek. Ne espriler yapmadılar ki? “O�?lum me�?hur bir yazar olursan, seni öldürür mirasına konarız.” mı demediler, “Orhan Pamuk’tan sonra seni tanırım.” mı demediler? Uzun uzun konu�?tuk. Ben fazla övmelerini istemedim beni, ama övdüler i�?te.

Belki de insanın en iyi arkada�?ı ailesidir, ne dersin Mart Defteri? Kuzenler Ankara’da de�?iller ama. Ke�?ke olsalardı.

Ama dü�?ünüyorum da, ben sanırım Necati’yi affedece�?im. Bunun gururuma bir zarar verip vermeyece�?ini bilemiyorum. Ama çok gururlu olmaktan bıktım. Ben gururumla de�?il, arkada�?larımla ya�?amak istiyorum. Ne dersin? Onu affetsem mi?

Aslında bunu sordu�?uma göre, affettim bile de�?il mi? Yarın Necati’yle konu�?aca�?ım. Evet Mart Defteri, kararım bu. Yarın İbrahim’le de konu�?ayım. İkisiyle muhabbet edeyim biraz.

Belki Kerim de bize takılır biraz. Neden olmasın? Kerim, Necati, İbrahim ve ben grup oluruz belki. Gerçi pek uyumlu bir grup olmaz gibi görünüyor. Kerim’le İbrahim’in anla�?acaklarından emin de�?ilim. Pek konu�?tuklarını görmedim. Necati de Kerim’i pek sevmez. Neyse, iki tarafla ayrı ayrı takılırım ben de.

�?ok rahatladım. Necati’yi affediyorum ve bu beni çok rahatlatıyor. İnsan affetmeyi ö�?renmeli. Bu bir erdemdir, de�?il mi?

17 Mart

Evet Mart Defteri, uzun zamandır korktu�?um ba�?ıma geldi. Bugün hikayemi sesli olarak okuttu Oktay Hoca sınıfta. Necati’yle ben sırayla kalkıp hikayelerimizi okuduk.

Sana anlatayım olanları bu noktada.

Bizim sınıfın panosu tahtanın yanındadır. Yani sıraların kar�?ısında yer alıyor. Oktay Hoca önce Necati’yi ça�?ırdı. Necati panonun yanında durdu.

“Oku bakalım hikayeni Necati.” dedi.

Necati hikayesini okudu. Herkes be�?endi�?ini belli eden sesler çıkardı. Necati ayakta dururken, onun hikayesini sanki me�?hur bir yazarın hikayesini anlatıyormu�? gibi yorumladı.

Ben bu arada ne kadar heyecanlandım tahmin edebilirsin. Bir yalan uydurup sınıftan kaçmayı bile dü�?ündüm. Necati de heyecanlıydı belli ki.

“İnsan,” dedi Oktay Hoca, “her durumda kullanılabilir. Arkada�? sandı�?ı insanlar onunla sadece çıkar için birlikte olabilirler. Sizin ya�?larınızda bunu anlamak çok daha zordur. Ama ya�?ınız ilerledikçe bunu daha iyi anlayacaksınız.” dedi.

Bunları söylerken bana da baktı bir ara. Ben Necati’nin hikayesi hakkında dü�?ünemiyordum ki. Onun gibi iyi okuyabilecek miydim hikayemi? Herkes gülecek miydi? Oktay Hoca anlatmaya devam ediyordu hikayeyi.

“İnsanlara olan güveninizden dolayı bazen do�?ru söyleyenleri de suçlarsınız. Mesela anneniz ya da babanız arkada�?larınıza pek güvenmedi�?inde onlara kızarsınız. Ama onlar tecrübe ile konu�?maktadırlar aslında.”

Sonra durdu, gözlü�?ünü çıkardı, cebinden çekti�?i güderiye silerken, “Do�?ru söyleyeni dokuz köyden kovarlar.” dedi.

“Te�?ekkürler Necati. Güzel bir hikaye olmu�?. Oturabilirsin.”

Necati oturdu yerine. Sonra Oktay Hoca bana baktı. “Ama,” dedi, “bu haftanın en güzel yazısı Tahir arkada�?ınızdan geldi. Gel bakalım Tahir.”

Kalktım, ama bacaklarım pek bana uymuyordu sanki. Dizlerimin ba�?ı çözülecek gibiydi her an. Gittim, panonun önünde durdum.

“Oku bakalım Tahir.” dedi Oktay Hoca.

Hikayeyi a�?ır a�?ır, yanlı�? yapmamaya çalı�?arak okudum. Bitince hocaya döndüm. Ama hoca da, ben de sınıftan gelen tepkiyle �?a�?ırıp, o tarafa döndük. Sınıfta ne oldu biliyor musun Mart Defteri? Müthi�? bir alkı�? koptu.

Bazı arkada�?lar olayı abartıp aya�?a kalktılar alkı�?larken. “Bravo!” falan diye ba�?ıranlar oldu. Bunu bilemezsin Mart Defteri. Nasıl mutlu oldum, nasıl utandım… Elimi kaldırıp “Tamam, tamam.” der gibi hafifçe salladım. Ama onlar alkı�?lamaya devam etti.

Bir süre sonra alkı�?lar dindi. Oktay Hoca girdi söze.

“Be�?endiniz de�?il mi?” dedi. “Arkada�?ınız farklı olan insanlara bakı�?ımızla ilgili profesyonellere yakı�?ır bir hikaye yazmı�?. Bana Hemingway’in tarzını hatırlattı. Güçlü, vurucu, akıcı. �?ok güzel.”

Bana baktı. “Aferin Tahir.” dedi. Sonra sınıfa döndü tekrar. “Hepimizin farklı olan insanlara kar�?ı bir önyargımız vardır. Olmasa bile, bazen onların onlara farklı olduklarını hatırlatmamızın ne kadar rahatsız edici oldu�?unu bilmeyiz. Onların neler hissetti�?ini fazla dü�?ünmeyiz. Bizim için sadece bizden farklı olmaları önemlidir. Bunu çok güzel anlatmı�? arkada�?ınız. Oturabilirsin Tahir.”

Oturdum yerime. Sonra bir �?ey daha oldu Mart Defteri. Sınıftakiler hocaya baskı yapmaya ba�?ladılar. “Hocam onlara sözlü notu verin.” Bize tam not vermesini istediler.

“Verelim mi arkada�?larınıza tam not?”

Herkes alkı�?ladı. Oktay Hoca, “Tamam.” dedi ve ikimize tam not verdi. Bu hayatımın en ilginç olayıydı Mart Defteri. Tam anlamıyla kısacık hayatımın en ilginç olayıydı. Bunu asla unutmayaca�?ım.

Yani güzel bir gündü. Hayatımda ilk defa bir i�?i di�?erlerinden daha iyi yaptım. İlk defa alkı�?landım. İlk defa tam not aldım hatta. �?ok güzeldi Mart Defteri.

Peki sana daha ilginç bir �?ey söyleyeyim mi Mart Defteri? Bana bir lakap taktılar. Ernest. Hemingway’e benzetti�?i için Oktay Hoca hikayemi, teneffüste herkes bana Ernest dedi sınıfta. Adım Ernest oldu bugün. Bakalım kaç gün sürecek?

Necati yanıma geldi. “Bo�?aç Han gibi isim kazandın Ernest, helal olsun.” dedi, güldü. Ben oralı olmadım pek. O da gitti.

Ak�?am okul çıkı�?ında biraz dü�?ündüm eve giderken. Necati fena bir çocuk de�?ildi aslında. Belki de onu affetmeliyim. Ama gelip özür bile dilemedi Mart Defteri. �?zür bile dilemeyen birini neden affedece�?im ki? Belki zamanla ben de unuturum bu olanları.

Kerim de geldi yanıma bir ara. “Ernest mı oldun lan? Valla bravo.” dedi, “Sen fena çocuk de�?ilsin.”

Yani sınıfta adım Ernest artık Mart Defteri. Belki de o kadar aptal biri de�?ilimdir, ne dersin? Ben de tam olarak bilemiyorum. Ama neden hiçbir �?eyi do�?ru düzgün yapamıyorum o zaman? Hayatımda iyi yaptı�?ım tek �?ey bu hikaye oldu.

Bir de di�?er derslerimi böyle do�?rultabilsem. Anneme anlattım hemen gidince olayı. Sanki pek önemsemiyormu�?um gibi anlattım, ama çok heyecanlandı�?ım belli oldu. Elimde de�?ildi. Annem çok gururlandı. Ak�?am babama da anlattı.

“Getir de �?u hikayeyi bir okuyalım o�?lum.” dedi babam. Getirdim. Okudu sakin sakin. Sonra bana baktı.

“Güzel olmu�? o�?lum. Nereden de aklına geldi?”

“Buna benzer bir �?ey olmu�?tu. Ben sadece olanı anlattım.”

“Aferin o�?lum.” dedi. Birayı biraz daha fazla içti ak�?am. Herhalde biraz duygulandı. Annem ise telefonla herkese anlattı olayı. Bütün akrabalar ö�?rendi hemen olayı.

Yani kendi çapımda me�?hur oldum. Artık adım Ernest. Benimle gurur duyabilirsin. �?ptüm.

16 Mart

Kerim’le takıldık bugün biraz okul çıkı�?ında. Galiba yeni bir arkada�?ım var Mart Defteri. �?ok e�?lendik.

�?ok gülüyor Kerim. Di�?er çocuklar da gülmeyi severdi, ama Kerim kadar de�?il. Espriler yapıyor ve hem beni, hem kendini güldürüyor.

�?ok da acayip �?eyler biliyor. �?zellikle çevredeki insanlar hakkında. Mesela oturdu�?umuz kafeyle ilgili öyle garip �?eyler anlattı ki.

Bu kafe tarihi bir kafeymi�?. Ankara’da tarihi bir kafe oldu�?unu bilmiyordum. �?ok eskiymi�? bu kafe. Cumhuriyet’ten öncesinde Rumlar i�?letiyormu�?. Sonra mübadele döneminde sahibi bütün parasını kafenin altına gömmü�?. Kafenin �?imdiki sahibi de kafeyi yaptırırken bu hazineyi bulmu�?. Ondan sonra kafe zinciri açmı�?.

Bana en garip gelen, hazine bulmu�? olmasına ra�?men, adamın kafesinin çok lüks bir yer olmamasıydı. Bunu Kerim’e de sordum. O da dedi ki, “Hazinenin ço�?unu yemi�?. Karısını terk etmi�?, genç bir kızla yemi�? paraları.”

İ�?te böyle. Hayat garip olaylarla dolu. O kafede otururken bunları dü�?ündüm uzun uzun. Kerim bana de�?i�?ik �?eyler anlattı durdu. Her �?eyi anlattıktan sonra da gülüyor kahkahalarla.

Mesela hocalarımızdan biriyle ilgili bir �?ey anlattı. Fikret Hoca. Anadolu Lisesi’nin Kamburu. Me�?er onun bir zamanlar bir skandalı olmu�?. Okulun en güzel kızıyla bir ili�?kisi oldu�?u ortaya çıkmı�? Mart Defteri. Ama sonra bunu hasıraltı etmi�?ler. İnsan inanamıyor. �?yle de sakin bir adam ki.

Kambur biridir anla�?ılaca�?ı üzere. Kısa boylu ve yüzü çiçek bozu�?u bir adam. Okulun en güzel kızının onunla ne i�?i oldu�?unu anlayamadım do�?rusu.

Ama hayat garip. Bunu Kerim’le takılmaya ba�?ladı�?ımda daha iyi anladım. �?evremizdeki herkesin sırları var. O bunları nasıl biliyor acaba? Her yerden bir �?eyler duyuyor demek ki. İnsan �?a�?ıyor do�?rusu.

Bunlardan önce okulda olanlar ise çok kayda de�?er de�?il. De�?i�?ik bir �?ey oldu, ama anlatmaktan çekiniyorum biraz. O da �?u:

Bütün okul, evet Mart Defteri, bütün okul hikayemi okudu. İnsanlar akın akın sınıfımıza gelip hikayemi okudular. Hepsi de be�?endi, dü�?ünebiliyor musun?

“Tahir sen ciddi ciddi yazarmı�?sın o�?lum.” dedi ço�?u. �?o�?u bir �?ey demedi, ama be�?endiklerini anladım. Yani benim hikaye okulda bir olaya dönü�?tü anlayaca�?ın.

Bunu söylemekten çekiniyorum sana. Bundan biraz utanıyorum do�?rusu. Bu hikayeyi bu kadar be�?enmeleri aslında biraz garibime gitti, çünkü o kadar harika bir hikaye de�?ildi. Bundan iyisini yazabilirdim bence.

Sınıfta okumaktan da çok çekinmiyorum �?u anda. �?ünkü bütün okulun okudu�?u bir hikayeyi sınıfta okumak o kadar zor olmayacak gibi.

Necati’nin hikayesini de okudular, ama o kadar nümayi�? yapmadı kimse. Acaba Necati’nin hikayesinin benimle ilgili oldu�?unu anladılar mı? Bunu bilmiyorum. Bu konuda sadece Figen’le konu�?tum.

“Sence senden mi bahsediyor?” dedi Figen.

“Tabii ki. �?ok bariz de�?il mi? Adı Mahir bir kere.”

“Olabilir. Sizin aranızda ne geçti ki?”

Anlattım. Figen bana baktı uzun uzun. “Do�?ru söylemi�?.” dedi, “Ramazanların seni kullandı�?ının herkes farkındaydı.”

�?a�?ırdım o zaman. “Neden söylemediniz hiçbiriniz?” dedim.

“İnanmazdın ki. Onları çok seviyordun. Necati’ninki cesaret i�?i.” dedi.

“Evet.” dedim dü�?ünceli bir �?ekilde. “Ama ona hala kızgınım.”

“Niye?”

“�?u �?arkı yüzünden.”

“Hangi �?arkı?”

“Para Babası. O yazmı�?.”

“�?yle mi? O mu yazmı�?? Allah Allah.”

İ�?te böyle. Gördü�?ün gibi kimse Necati’den böyle bir �?ey beklemiyormu�?. Yani bu sadece benim ba�?ıma gelen bir �?ey de�?il. Ama �?arkı benimle ilgili i�?te.

Neyse, anlayaca�?ın Kerim’le aramız iyi. Okulda takılmıyoruz fazla gerçi. Daha ziyade okul çıkı�?larında takılıyoruz. Ayrıca Kerim parayı hep bana ödetmiyor. Bu da benim için iyi bir durum.

Parayı bana ödetmek için yalan söylemelerini hazmedemiyordum Mart Defteri. Ama Kerim gibi bir arkada�?ım olduktan sonra artık Ramazan’la Ahmet’i hiç dü�?ünmeyece�?im bir daha. Onlara yeterince kafamı yordum.

Yarın hikayeyi okutacak mı acaba Oktay Hoca? �?ok heyecanlıyım. Gerçi herkes hikayeyi biliyor, hepsi de be�?endi, ama yine de heyecanlıyım. Sınıfın kar�?ısında hikayesini okumak zor bir i�?.

E�?er sınıfın kar�?ısında kendi hikayemi okuyamayacaksam, nasıl olacak da ö�?retmenlik yapaca�?ım, de�?il mi? Bir İngilizce ö�?retmeni oldu�?umda, bizim hocalar gibi sınıfın kar�?ısında bir sürü �?ey okumam gerekecek.

Ben nasıl ö�?retmen olaca�?ım onu da bilmiyorum. Derslerimi toparlamam lazım. Ders çalı�?mam lazım.

Sınıfı geçebilirsem, babam da birayı bırakacak. Do�?ru söylüyorsa tabii. Bazen beni kandırdıklarını hissediyorum. Ama genellikle yalan söylemez babam. Herhalde sınıfı geçersem birayı bırakacaktır.

Geçebilir miyim acaba? Ders çalı�?mam lazım. Kerim benimle çalı�?ır mı acaba? Onun da derslerle pek ilgisi yok. Daha ziyade e�?lenmeyi dü�?ünüyor. Derslere önem veren biriyle takılsam daha iyi olacaktı, ama buna da razıyım.

En azından �?u sıra mutluyum Mart Defteri. Kerim gibi bir arkada�?ım var. Sınıfın en zeki çocuklarından biri. Benimle takılması çok ho�?. Hem de o kadar çok �?ey biliyor ki. Neredeyse herkes hakkında bir �?eyler duymu�? adam. İnsan �?a�?ırıyor yani.

İ�?te böyle. Bugün olanlar bunlar. Görü�?ürüz.