വനമാല

ഒരുപേരിലെന്തിരിക്കുന്നു........

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Sun, 18 Feb 2018 09:29:00 +0000

ഒരുപേരിലെന്തിരിക്കുന്നു........
ശരിയാണ്.ഒരു പേരിലെന്തിരിക്കുന്നു.പ്രസക്തമായ ചോദ്യം. പക്ഷെ ഒരുപാടുകാര്യങ്ങള്‍ ഒരു പേരിലുണ്ടെന്ന് വിശ്വനാഥനു മനസ്സിലായത് ആ സംഭവത്തിനു ശേഷമാണ്.എന്താണേലും അയാള്‍ ഒരുകാര്യം തീര്ച്ച്പ്പെടുത്തി. പേരുമാറ്റുകതന്നെ. അത് അവളോടു ചോദിക്കാതെ എങ്ങനെ ചെയ്യും? അവളറിഞ്ഞാല്‍ സമ്മതിക്കുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല.എന്നാലും പറയുകതന്നെ. ആദ്യം അവള്‍ എതിര്ത്തു പറഞ്ഞു.അവസാനം തന്റെ കൂടെ ഇനിയുള്ള കാലം ജീവിയ്ക്കണമെങ്കില്‍ പേരുമാറ്റിയേമതിയാകൂ എന്നു തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. അതിലവള്‍ വീണുപോയി.
അയാള്‍ സര്ക്കാരാഫീസുതോറും കയറിയിറങ്ങി. ഇത്രയും വയസ്സായ ആളിന്റ പേരു മാറ്റാന്‍ ചെല്ലുന്നതുകണ്ട് പരസ്പരം ആള്ക്കാ ര്‍ കുശുകുശുക്കുന്നതും തന്നെത്തന്നെ തറപ്പിച്ചു നോക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോള്‍ വിശ്വനാഥന് ഒരു പന്തികേടുപോലെ തോന്നി.എന്നാലും അയാള്‍ പതറിയില്ല. അവനവന്റ ജീവനേക്കാള് വലുതല്ലല്ലൊ ഈ പേരുമാറ്റം.
അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു നിന്നപ്പോളാണ് ഒരു സര്ക്കാരു ഗുമസ്തന് അതിനിടയില്‍ നിന്നും രണ്ടും കല്പ്പിച്ച് അടുത്തു വന്നുചോദിച്ചത്. “അമ്മാവാ...ഇത്രയും വയസ്സായതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചുപോയതാ, ഇനി ഈ വയസ്സുകാലത്ത് ഭാര്യയുടെ പേരു മാറ്റണോ?”
“ വേണം...വേണം....ഈ പേര് എന്റ” ജീവനുതന്നെ ഇനി അപകടമാണെന്നെനിയ്ക്കു തോന്നി.”
അയാള്‍ ഷര്ട്ടുമാറ്റി തോളെല്ലിലെ മുറിവിന്റ ഉണങ്ങാത്ത വടുവ് കാട്ടിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
“ വളരെ നാളുകൂടീട്ടാ ഇറച്ചി തിന്നാനുള്ള കൊതിമുത്ത് ഇറച്ചിക്കടേ ചെന്നത്.ഏതിറച്ചിവേണമെന്ന് കടക്കാരന്‍ ചോദിച്ചു.കൂടെ വന്ന ഭാര്യയുടെ പേരു നീട്ടിവിളിച്ചു...പുറകില്‍നിന്നും തോളിലേയ്ക്കുവന്ന കത്തിയുടെ വാള്ത്തല അല്പ്പം മാറി.പിന്നീട് എപ്പോഴോ ആശുപത്രിയില്‍ വെച്ച് ബോധം വന്നു.”
വിശ്വനാഥന്റ മറുപടി കേട്ടപ്പോള്‍ ഒരുപേരിലൊരുപാടുകാര്യങ്ങളൊളിഞ്ഞിരുപ്പുണ്ടെന്ന് ആ സര്ക്കാരുഗുമസ്തനു മനസ്സിലായി.ഗസറ്റിലേയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്നതിനു മുന്പാായി സെക്‍ഷന്‍ ക്ലര്ക്ക് ഒന്നുകൂടി പേരുനോക്കി.....ഗോ.....മതി......

കരം തീരുവയില്ലാത്തവര്‍

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Sat, 14 Oct 2017 16:13:00 +0000

ആദ്യമാദ്യം ചെറിയ ഒരു നനവു മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. വേനലായതു കൊണ്ട് പൊടി പിടിച്ചുകിടന്ന വീടിന്‍റെ മുന്‍വശം .അല്‍പ്പം പൊടി ഒതുങ്ങി. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി. ‘നമുക്കു പണിയായല്ലൊ’ എന്ന് പറയാതെ പറയുകയായിരുന്നു.

ദിവസങ്ങള്‍ കഴിയും തോറും നനവിന്‍റെ തോത് കൂടിക്കൂടി വന്നു. വിളിയ്ക്കാനുള്ള സമയമായോഎന്ന് ഞാനദ്ദേഹത്തിനോടു ചോദിച്ചു. “ഇല്ല. പുറത്തേയ്ക്കു വരട്ടെഎന്നിട്ടാകാം.” ഇപ്പോഴേ വിളിച്ചാലല്ലേ പുറത്ത് എത്തി കുറച്ച് നല്ല ഒഴുക്കാകുമ്പോള്‍ എത്തുകയുള്ളുയെന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു.

കുറച്ചു ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞു. ഭൂമിയുടെ അടിയില്‍ നിന്നും ഒരു തെളി നീരുറവ വരുന്നതുപോലെ ഒരു ദിവസം, നോക്കിനില്‍ക്കേ പുറത്തേക്ക് വെള്ളം പൊട്ടി ഒഴുകി ത്തുടങ്ങി.

കൂടെക്കൂടെ ഉണ്ടാകാറുള്ള കുടിവെള്ളപൈപ്പു പൊട്ടല്‍. ഇനിയുള്ള ദിവസങ്ങള്‍ ഫോണ്‍ വിളിയുടേതാണ്. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും കേറിയും മാറിയും രാവിലേയും ഉച്ചയ്ക്കും വൈകിട്ടും നിരന്തരം വിളിയായിരിക്കും.ഇന്നു വിടാം നാളെ വിടാം ഇപ്പോള്‍ വിടാം എന്നുള്ള മറുപടികളുടെ ഒരു ഘോഷയാത്രയായിരിക്കും .ഒറ്റപ്പെട്ട , കുത്തനെ താഴോട്ടുള്ള ഇടവഴിയിലെ ആദ്യതാമസക്കാരായതിനാല്‍ മഴവെള്ളമാണെങ്കിലും പൈപ്പുപൊട്ടലാണെങ്കിലും തിരക്കിട്ട് ആദ്യമേ എത്തുന്നത് ഞങ്ങള്‍ക്കാണ്. അതു കഴിഞ്ഞേ അടുത്ത വീടുകളിലേയ്ക്ക് യാത്രയുള്ളു. മഴപെയ്യുന്ന ദിവസങ്ങളില്‍ മഴവെള്ളം ഒരരുവിപോലെ ഒഴുകിവരുന്ന ആ കാഴ്ച കണ്‍കുളിര്‍ക്കെ കാണാന്‍ പട്ടണം ആണെങ്കിലും ഭാഗ്യം കിട്ടിയതില്‍ ഞാന്‍ ഈശ്വരനു നന്ദി പറയാറുണ്ട്. കുട്ടിക്കാലത്ത് ഒഴുക്കുവെള്ളത്തില്‍ കടലാസ്സുവഞ്ചി ഒഴുക്കിവിട്ട് രസിച്ചതുപോലെ ഒന്ന് ഒഴുക്കിവിട്ടിരുന്നെങ്കിലെന്ന് പലപ്പോഴും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.

ഞാന്‍ അതു നോക്കി കുറച്ചുനേരം നിന്നു. പുറത്തുവന്ന വെള്ളം, കുത്തിയൊലിച്ചു വരാതിരിയ്ക്കാന്‍ കെട്ടിയിരിക്കുന്ന സിമന്‍റു തിട്ടയുടെ ഓരം ചേര്‍ന്ന് ഒഴുകി നിറഞ്ഞ് വീണ്ടും ഒരു കുഞ്ഞരുവിയായി താഴേയ്ക്ക് ഒഴുകി പുതിയ ഒഴുക്കു ചാലുണ്ടാക്കി അടുത്ത പറമ്പിലേയ്ക്ക് ഒഴുകിപ്പരക്കുന്നു. എല്ലാം തന്നിലേയ്ക്ക് ഏറ്റുവാങ്ങിയ ഭൂമി ഒഴുകിയിറങ്ങിയ വെള്ളം അവിടെ നിന്ന പുല്ലിനും പൂച്ചെടിക്കും ഒരേപോലെ തുല്യ അളവില്‍ പകുത്തുനല്‍കി. അപ്രതീക്ഷിതമായി കൊടിയ വേനലില്‍ കിട്ടിയ ദാഹജലം കുടിച്ച് പുല്ലിനും പൂച്ചെടിയ്ക്കും കുറുന്തോട്ടിയ്ക്കും മുക്കുറ്റിക്കും എല്ലാത്തിനും ഒരുണര്‍വായി. വീണ്ടും ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മുഖത്ത് നോക്കി .നന്നാക്കാന്‍ വിളിയ്ക്കാന്‍ സമയമായോ എന്നറിയുവാന്‍.

“ നാളെ രാവിലെ ആകട്ടെ. ഇനി എത്ര ദിവസം വിളിയ്ക്കണം. നാളെ തൊട്ട് വിളി തുടങ്ങാം. അടുത്തമാസത്തിലേ ബില്ലിലെ ചാര്‍ജ്ജ് വരുകയുള്ളു. “

“ അതു ശരിയാ അങ്ങനെയാകട്ടെ.” ഞാനും കൂടെ ചേര്‍ന്നു. “എന്തിനും നമുക്കാണല്ലൊ പ്രശ്നമുള്ളത്. അതുകൊണ്ട് നമ്മള്‍ തന്നെ വേണ്ടേ എപ്പോഴും വിളിയ്ക്കാന്‍.”

“നമ്മുടെ വീടിന്‍റെ മുന്‍പിലല്ലേ അതുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവര്‍ക്കെന്തു നഷ്ടം”

“പക്ഷേ വെള്ളം എല്ലാവര്‍ക്കും കൂടി ഉള്ളതല്ലേ.” ഞാന്‍ ന്യായവാദം നിരത്തി ഒന്നു മുന്നേറുവാന്‍ നോക്കി. “

പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മറുപടിയില്‍ ഞാന്‍ പരാജയപ്പെട്ടു കീഴടങ്ങി

“നമ്മുടെനാട്ടിലെ പോലെയല്ല. ഇതു പട്ടണമാ. അവനവന് അവനവന്‍റെ കാര്യം..ഇല്ലെങ്കില്‍ താനൊന്നു പരീക്ഷിച്ചു നോക്കിയെ. ഒന്നു ചെന്നു പറഞ്ഞേ. ഏതവനെങ്കിലും വരുമോന്ന് നോക്കട്ടെ. “

തോറ്റു തുന്നം പാടേണ്ടെന്നു കരുതി ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അടുക്കളയിലേയ്ക്കു പോയി.

പിറ്റേന്നുകാലത്തെണീറ്റ് ആദ്യംനോക്കിയത് വെള്ളം എന്തുമാത്രം ഒഴുകി വരുന്നുണ്ടെന്നാണ്. വീടിനു മുന്നിലെ സിമന്‍റു തിട്ടയ്ക്ക് ഒരു ചരിവ് ഉള്ളതുകൊണ്ട് വെള്ളം ചെറിയ ഒരു തടാകമായിട്ട് അതു നിറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞ് നല്ലൊരു അരുവിയായി ഒഴുക്കു തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.രാവിലെ ഈ കാഴ്ചകണ്ട് തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്നോടു പറഞ്ഞു. “ ആ ഇന്നു തൊട്ട് വിളി തുടങ്ങാം. രാവിലെ ഞാന്‍. ഉച്ചയ്ക്ക് താന്‍. “

ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു . “അതിനുപോലും എനിയ്ക്കു മുന്‍ഗണന ഇല്ല. “

അങ്ങനെ അദ്ദേഹം പത്തുമണിയായപ്പോള്‍ ആദ്യത്തെ വിളി തുടങ്ങി.

“ വാട്ടര്‍ അതോറിറ്റിയല്ലേ. ഇവിടെ പൈപ്പുപൊട്ടിയതു പറയാന്‍ വിളിച്ചതാ. ചാലക്കുഴി ലൈനില്‍.”

തിരിച്ചുള്ള മറുപടിയുടെ ആഘാതംകൊണ്ടായിരിക്കും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മുഖം ഒരുമാതിരി കിരിയാത്തു കഷായംകുടിച്ചതുപോലെയായത്.

പന്തിയല്ലെന്നു കണ്ട ഞാന്‍ അങ്ങോട്ടു നോക്കാനേ പോയില്ല. ഉച്ചവരെ ആളു നന്നാക്കാന്‍ വന്നില്ലെങ്കില്‍ എന്‍റെ ഊഴമാകുമല്ലൊ. അപ്പോള്‍ പറയുന്നതു കേള്‍ക്കാം എന്നു കരുതി.

ഉച്ചയ്ക്കുള്ള എന്‍റെ ഊഴമായി,

അങ്ങേത്തലയ്ക്കല്‍ നിന്നുള്ള പ്രതികരണം നേരിടാന്‍ തയ്യാറായി വിളിച്ചു. വളരെ ഭയഭക്തി ബഹുമാനത്തോടെ....

“വാട്ടര്‍ അതോറിറ്റിയല്ലേ.”

“ അതെ . എന്തുവേണം.”

“ ഒന്നും വേണ്ടാ... ചാലക്കുഴി ലൈനില്‍ പൈപ്പു പൊട്ടിയ കാര്യം പറയാന്‍ വിളിച്ചതാ.”

“ ഈ നംമ്പരില്‍ നിന്നല്ലെ രാവിലെയും വിളിച്ചത്.”

“ അതെ പക്ഷെ ഇതുവരെ നന്നാക്കാന്‍ വന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാ വീണ്ടും വിളിച്ചത്.”

“അവിടെ ഇതു തന്നെയാണല്ലൊ പണി. ഇതിപ്പോളെത്രാം പ്രാവശ്യമാ അവിടെയീ പൈപ്പുപൊട്ടല്‍.”

എപ്പോള്‍ വരുമെന്നൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അയാള്‍ ഫോണ്‍ കട്ടുചെയ്തു.

പിറ്റേന്നും അതിന്‍റെ പിറ്റെന്നും ഇതു തന്നെ ആവര്‍ത്തിച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം അല്‍പ്പം കൂടി കടുപ്പിച്ച ഭാഷയിലാണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്.

കുടിവെള്ളമാണെന്നും ആളുകള്‍ വെള്ളം കുടിയ്ക്കാനില്ലാതെ വിഷമിയ്ക്കുമ്പോള്‍ ഇങ്ങനെ വെള്ളം ഒഴുക്കി കളയുന്നത് നല്ലതല്ല എന്നും മറ്റും പറഞ്ഞ് അവരെ ഒന്ന് ഉത് ബോധിപ്പിയ്ക്കാനൊരു ശ്രമം നടത്തി. അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് എവിടെയോ പോയിവന്ന ഞങ്ങള്‍ കണ്ടത് വെള്ളം ഒലിപ്പു നിന്നിരിയ്ക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ്. പക്ഷേ പണിചെയ്ത ഒരു ലക്ഷണവുംഅവിടെങ്ങും കണ്ടില്ല. അകത്തുകയറി ഒന്നു നോക്കാമെന്നു കരുതിപൈപ്പു തിരിച്ചു. വെള്ളമില്ല. അദ്ദേഹം അവിടെ നിന്നുപറയുന്നതുകേട്ടുലൈന്‍ തുടങ്ങുന്നിടം വെച്ച് വാല്‍വ് പൂട്ടിക്കാണുമെന്നു്.. അന്നു മുഴുവനും പിറ്റേന്നും അതു തന്നെയായിരുന്നു സ്ഥിതി. മറ്റുള്ള ഉപഭോക്താക്കളാരും അതറിഞ്ഞ ഭാവമില്ലാതെ ഉള്ളവെള്ളം കൊണ്ട് ഉള്ളതുപോലെ കഴിച്ചുകൂട്ടി. അങ്ങനെയിരുന്നപ്പോള്‍ മൂന്നാംപക്കം രാവിലെ വെള്ളം വന്നു. ഒഴുക്കും ശക്തിയായിത്തുടങ്ങി.ഞാനദ്ദേഹത്തിനെ വീണ്ടും നോക്കി.

അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു “ഇനി മൂന്നാലു ദിവസം കഴിയട്ടെ. വിളിച്ചു തുടങ്ങാം”. ഞാന്‍ മിണ്ടാതെ അകത്തേയ്ക്കു പോന്നു. ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു ശരിയാണ്. ഇനിയും വിളിച്ചുപറഞ്ഞ് വാല്‍വ് അടപ്പിയ്ക്കണ്ട എന്നു് .

ടെറസ്സിനു മുകളില്‍ വക്കുപൊട്ടിയ ഒരു മണ്‍കലത്തില്‍ പക്ഷികള്‍ക്ക് കുടിയ്ക്കാന്‍ വെയ്ക്കുന്നവെള്ളം അതേപോലെ ഇരിക്കുന്നു.പതിവായി ഒരു കാക്കയും ഒരു മൈനയുമാണ് വെള്ളം കുടിയ്ക്കാറ്. അന്ന്അടുക്കളപ്പണി കഴിഞ്ഞ് സിറ്റൌട്ടില്‍ വന്നിരുന്നപ്പോഴാണ് ആ കാഴ്ച കണ്ടത്. സ്ഥിരമായി വരുന്ന കാവതിക്കാക്ക വെള്ളം കുടി കഴിഞ്ഞ് സുഖമായി ആ സിമന്‍റുതിട്ടയിലെ ചെറിയ തടാകത്തില്‍ ചിറകൊക്കെ വിടര്‍ത്തി കുളിയ്ക്കുന്നു.തൊട്ട് കരയില്‍ തന്‍റെ ഊഴം കാത്ത് മൈനഇണകളും ഇരിപ്പുണ്ട്. ഞാന്‍ ആ കാഴ്ച കൌതുകത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു. മനുഷ്യനില്ലാത്ത ക്ഷമ ആ പക്ഷികളില്‍ കണ്ടത്. കുളികഴിഞ്ഞ് കാക്ക തൊട്ടടുത്ത മരത്തിലിരുന്ന് ചിറകെല്ലാം ചുണ്ടുവെച്ച് കോതി മിനുക്കുന്നു. ഇടയ്ക്ക് ആ കോങ്കണ്ണുവെച്ച് ഗര്‍വ്വോടെ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കിയതിലൊരര്‍ഥം ധ്വനിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി ആ പൊട്ടക്കലത്തിലെ വെള്ളമൊന്നും എനിയ്ക്കാവശ്യമില്ല.പ്രകൃതിതന്നെ നല്ല സ്ഫടികസമാനമായ വെള്ളം ഞങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി ഒഴുക്കിവിടുന്നു. നിങ്ങളൊക്കെ അതിനെ കുഴലിലും ടാങ്കിലും ഒക്കെ സംഭരിച്ച് അവകാശം സ്ഥാപിക്കുകയല്ലേയെന്ന്. അടുത്ത ഊഴം ഇണകളായ മൈനകളുടെതായിരുന്നു. അവരും വേണ്ടുവോളം രണ്ടുപേരും കൂടിആസ്വദിച്ചു കുളിച്ചു. പറന്നുപോയി.

വൈകുന്നേരം, ഉണങ്ങാനിട്ട തുണി പെറുക്കാന്‍ പോയഞാന്‍ ആ പൊട്ടക്കലം എടുത്ത് ദൂരെ എറിഞ്ഞു.

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വാട്ടര്‍ അതോറിറ്റിയില്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഒന്നു വിളി തുടങ്ങിയ്ക്കോളാന്‍ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

തുടര്‍ച്ചയായി മണ്ണിനടിയില്‍നിന്നും വരുന്നവെള്ളം സിമന്‍റു തിട്ടയില്‍ ചെങ്കല്ലരിച്ചിട്ട് ഒഴുകിയതുകൊണ്ടാകാം ചെങ്കല്ല് ഒരു പാടയായി ചുവപ്പു പരവതാനിപോലെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിനടിയില്‍ കാണപ്പെട്ടു. അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു തെരുവുപട്ടി ആരോ പറഞ്ഞു വിട്ടതുപോലെ ഓടിവന്ന് വെള്ളം കുടിച്ചിട്ട്

ഉള്ള വെള്ളത്തിലൊരു കുളിനടത്താനുള്ള ശ്രമം ദയനീയമായി പരാജയപ്പെട്ടു. ആ ചെങ്കല്ലുപാടമുഴുവനും അതിന്‍റെ പൃഷ്ഠഭാഗത്ത് പറ്റിച്ചുകൊണ്ട് ചാപ്പ കുത്തിയതുപോലെ ഒരു പോക്കുപോയി.അതോടൊപ്പം തന്നെ സിമന്‍റു തിട്ടയിലെ കുഞ്ഞുതടാകം ആനകുളിച്ച വെള്ളംപോലെ കലങ്ങിമറിഞ്ഞുകിടന്നു. വൈകുന്നേരം വരുന്ന കുളിക്കാര്‍ക്കുവേണ്ടി ഞാന്‍ ചൂലെടുത്ത് അഴുക്കെല്ലാം കലക്കിവിട്ട് ആ കുഞ്ഞുതടാകം വൃത്തിയാക്കിയിട്ടു.

അന്നു വൈകുന്നേരം കാക്കയും മൈനയും കൂടാതെ വേറെ പുതിയ നീരാട്ടുകാരും കൂടി അവിടെ വന്നുചേര്‍ന്നു. .അതിലൊരാള് ഒരു തുത്തു കുലുക്കി പക്ഷിയും ഒന്ന് ഒരു തിത്തിരപ്പക്ഷിയും ആയിരുന്നു.

സ്ത്രീകളുടെ കുളക്കടവില്‍ പൊന്തക്കാട്ടിലൊളിച്ചിരുന്ന് കുളി കണ്ടു രസിക്കുന്ന ഒരു വിരുതനെപ്പോലെ ഞാന്‍ സിറ്റൌട്ടിലെ തൂണിന്‍റെ മറവിലിരുന്ന് വീട്ടുവാതുക്കലെ പുതിയ തടാകത്തിലെ കുളിക്കാരുടെ കുളി കണ്ടു രസിക്കുന്നത് പതിവാക്കി. ഒരു ശല്യവുമില്ലാതെ വീട്ടുപടിയ്ക്കലൂടെ ഒഴുകി അടുത്തപറമ്പില്‍ ചെന്നവസാനിയ്ക്കുന്നആകുഞ്ഞരുവി നിര്‍ബ്ബാധം ഒഴുകിയ്ക്കോട്ടെ എന്നുകരുതി ഞാനും കുളിക്കാരുമായി ഒരു പരസ്പരധാരണയുണ്ടാക്കി. അദ്ദേഹം ചോദിയ്ക്കുമ്പോളെല്ലാം ആപക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി ഞാന്‍ കള്ളവും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. വെള്ളംകുടി കഴിഞ്ഞ് അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ അതിന്‍റെ നന്ദി ആ കണ്ണുകളില്‍ സ്ഫുരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

വീട്ടുവാതുക്കലെ കുളിക്കാരുടെ എണ്ണം ദവസം പ്രതി കൂടി. അവരു തമ്മിലൊരു പരസ്പരധാരണയിലും ആയി.സമയം പകുത്ത്. രാവിലെയും ഉച്ചയ്ക്കും. വൈകിട്ടും ഞാന്‍ എല്ലാവരുടേയും കുളി കഴിയുമ്പോള്‍ ചൂലടിച്ച് വെള്ളവും അഴുക്കും എല്ലാം ഒന്ന് കഴുകി.വിട്ടു. വാട്ടര്‍ അതോറിറ്റിക്കാരെ അദ്ദേഹം എന്നും പള്ളു വിളിച്ചു തുടങ്ങി. എനിയ്ക്ക് എന്തോ കള്ളം ചെയ്തതുപോലെ മനസ്സിലൊരു കുറ്റ ബോധം. അതു പുറത്തുവരുത്താതെ ഞാനതിനൊരു സമാധാനം കണ്ടെത്തി. ഈ ഭൂമിയിലെ വെള്ളം ആ കുഞ്ഞു പക്ഷികള്‍ക്കും മൃഗങ്ങള്‍ക്കും ഒക്കെ കൂടി ഉള്ളതാണ്. അവര്‍ക്കു കുടിയ്ക്കാനുള്ള തണ്ണീര്‍തടാകങ്ങളും കുളങ്ങളും പാടവുംഎല്ലാം നികത്തി. ഭൂമിയിലുള്ള വെള്ളം സംഭരിച്ച് കുഴലിലാക്കി വിട്ട് സ്വാര്‍ത്ഥനായ മനുഷ്യന്‍ തന്‍റെ ആവശ്യത്തിനുമാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഒരിയ്ക്കലും ന്യായീകരിയ്ക്കാനാവില്ല.. അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ചെയ്തതാണ് ശരി. ഞാനെന്‍റെ വാദഗതിയിലുറച്ചുതന്നെ നിന്നു.

ഒരു ദിവസം അടുത്തവീട്ടിലെ ഒരു ഉപഭോക്താവ് എന്തോ കാര്യത്തിനായി വീട്ടില്‍ വന്നു. പുറത്ത് പൈപ്പു പൊട്ടി ഒലിയ്ക്കുന്ന കാഴ്ചകണ്ട് അയാള്‍ ചോദിച്ചു. “ഇതെത്ര ദിവസമായി.” കൃത്യമായി കണക്കെടുത്തില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞു.

ഞാന്‍ തിടുക്കത്തിലോടിവന്നു പറഞ്ഞു.” :എന്നും വിളിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. രണ്ടു ദിവസത്തിനകം വരുമെന്നാ പറഞ്ഞെ.”

“ ഞാനൊന്നു നോക്കട്ടെ. എന്‍റെ ഒരു പരിചയക്കാരന്‍ ആ ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്‍റിലുണ്ട്.” അയാള്‍ വിടുന്ന ലക്ഷണമില്ല.

പിറ്റേന്നു കാലത്ത് നാട്ടിലൊരു ബന്ധുവി‍ന്‍റെ കല്യാണത്തിനു പോകാനായി വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി. അപ്പോളാദ്യത്തെ കുളിക്കാരുടെ ഊഴമായിരുന്നു.

എന്നും വരാറുള്ള കാവതിക്കാക്കകള്‍. കാക്ക കുളിയ്ക്കുന്നതു കണ്ടു കൊണ്ട് യാത്ര പോകരുതെന്ന് പഴമക്കാര്‍ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

വിവാഹസ്ഥലത്തും തിരികെ വീട്ടിലോട്ടുള്ള യാത്രയിലും ഒക്കെ ഒരേ ഒരു ചിന്തയായിരുന്നു.അയല്‍പക്കത്തെ ഉപഭോക്താവ് വാട്ടര്‍ അതോറിറ്റിയില്‍ പൈപ്പു പൊട്ടിയത് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കാണുമോ? ആ കുഞ്ഞുതടാകത്തിലെ കുളിക്കാരുടെ കുളിമുട്ടിക്കാണുമോ? ഭൂമിയിലെ ഓരോതുള്ളിവെള്ളത്തിനും എല്ലാ ജീവജാലങ്ങള്‍ക്കും ഒരേപോലെ അവകാശമില്ലേ..?.

വ്യവസായത്തിലെ വിപണനതന്ത്രം

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Wed, 16 Mar 2016 19:12:00 +0000

ഒരു വ്യവസായം തുടങ്ങുമ്പോള്‍ പലതും അറിഞ്ഞിരിക്കണം പലരുമായും ആലോചിക്കണം .മുടക്കുമുതല്‍ വേണം. സ്ഥലം വേണം.ലോണ്‍തരാന്‍ ധനകാര്യസ്ഥാപനങ്ങള്‍ വേണം. കണ്‍സള്‍ട്ടന്‍സിക്ക് സാങ്കേതിക വിദഗ്ദ്ധര്‍ വേണം. ഉല്‍പ്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഉല്‍പ്പന്നങ്ങള്‍ വിറ്റഴിക്കാന്‍ നല്ല ബിസിനസ്സ് സ്ക്കൂളില്‍ നിന്നും പഠിച്ചിറങ്ങി പയറ്റി തെളിഞ്ഞ മാര്‍ക്കറ്റിംഗ് വിദഗ്ദ്ധരും വേണം.

ഇതിനെല്ലാത്തിനും ഉപരിയായി തുടങ്ങാന്‍ പോകുന്ന വ്യവസായത്തിനെ കുറിച്ച് ഉടമസ്ഥന് നല്ല പരിജ്ഞാനവും വേണം.

പക്ഷെ നെട്ടൂര്‍ കെ.റ്റി . എന്ന അപരനാമധേയത്തില്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന കേശവന് അധികമൊന്നും മുതല്‍ മുടക്കില്ലാതെ വലിയ കണ്‍സള്‍ട്ടന്‍റിന്‍റ

ആവശ്യം ഒന്നുമില്ലാതെ സ്വന്തം ബുദ്ധിവൈഭവം മാത്രം കൈമുതലാക്കികൊണ്ടാണ്പുതിയ വ്യവസായത്തിന് തുടക്കമിട്ടത്. ഉള്ളരണ്ടുമുറി വീടിന്‍റെ ഒരുകോണില്‍ ചായിപ്പിനോട് ചേര്‍ന്ന് പഴയ ഉരപ്പുരയില്‍ ഉപയോഗിക്കാതെ ഇട്ടിരുന്ന ഉരല്‍ ഇരിപ്പടമാക്കി കാലൊടിഞ്ഞമേശയെഇഷ്ടികയില്‍ താങ്ങി നിര്‍ത്തി വെച്ചെഴുത്ത് ഉപകരണമാക്കി അതു തുടങ്ങിയത്.

കെ.റ്റിയെന്ന് അച്ചടി മാധ്യമങ്ങളില്‍ വന്നിരുന്ന പേരിന്‍റെ പൂര്‍ണ്ണരൂപം എടുക്കുകയാണെങ്കില്‍ നിഘണ്ടുവിലെങ്ങും ഉള്‍പ്പെടാത്ത കുളംതപ്പിയെന്ന ഇരട്ടപേരായിരിക്കും കിട്ടുക. ആ പേരിലെ നെട്ടൂരില്‍ ചെന്നാല്‍ കേശവനെ അറിയപ്പെടുകുള്ളു. ഭഗവാന്‍രെ നാമധേയത്തില്‍ അച്ഛനും അമ്മയും ഇട്ടപേരിനെ നാട്ടുകാര്‍ വിസ്മരിച്ചു കള്ഞു. അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ഭഗവാന്‍രെ ചില്ലറ ദുശ്ശീലങ്ങള്‍ കേശവനെ ബാധിച്ചു. ഭഗവാന്‍ വെണ്ണ കട്ട് പേരുദോഷം വരുത്തിയത് കേശവന്‍ കുളംതപ്പി അണ്ട്യല്ലി ചെമ്പല്ലി എന്നൊക്കെ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന കുളമീനിനെ രാത്രികാലങ്ങളില്‍ കുംഭ മീന മാസങ്ങളില്‍ വെള്ളം വറ്റിയ കുളത്തീന്ന് കട്ടു പിടിച്ച് നേടിയ ഓമനപേരായിരുന്നു കുളം തപ്പിയെന്നുള്ളത്. എന്തായാലും വീടും കുടിയുംഒക്കെയായി വരുമാനശ്രോതസ്സില്ലാതെയിരുന്നപ്പോളാണ് പുതിയ വ്യവസായത്തിന് തുടക്കമിട്ടത്.

അതിനും ഒരു കാരണമുണ്ടായിരുന്നു. പൈങ്കിളി മാസികനടത്തി ഉപജീവനം നടത്തിവന്നിരുന്ന ആര്‍.പി. യെ പരിചയപ്പെട്ടതായിരുന്നു ജെ.പിയുടെ ജീവിതത്തിന്‍റെ വഴിത്തിരിവായത്. അങ്ങനെ.യാണ്കുളം തപ്പി കെ.റ്റി. യുടെ മനസ്സില്‍ നോവല്‍വ്യവസായത്തിന്‍റെ ബീജാവാപം നടന്നത്.

പതുക്കെ പതുക്കെ അതു മുളച്ചു വന്നു. സ്ഥലം ഒരുക്കി കഴിഞ്ഞ് നല്ലൊരു ദിവസം നോക്കി കെ.റ്റി പൈങ്കിളി വാരികക്കാരന്‍റെ ബിസ്സിനസ്സ് തന്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു. പത്രത്തില്‍ പരസ്യം കൊടുത്തു. മരിച്ചുപോയ അപ്പുപ്പന്‍റെ പേരിലൊരു നോവല്‍ മത്സരം. പ്രതിഫലം ബഹുകേമം. പതിനായിരം രൂപയും പ്രശംസി പത്രവും. ഫലകം വേറെയും.

സാഹിത്യത്തിന്‍റെ അക്ഷരമാലകളിലെ ആദ്യക്ഷരം പോലും തൊട്ടു തീണ്ടിയിട്ടില്ലാത്ത കന്നുപൂട്ടുകാരനായ അപ്പുപ്പനെ കേട്ടു കേഴ്വിയില്ലെങ്കിലും അങ്ങനെയും ഒരാള്‍ ക്രിസ്തുവിന് മുമ്പ് ഇന്ന നൂറ്റാണ്ടില്‍ ജനിച്ചിരുന്നതായും മലയാള സാഹിത്യം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോയ മഹാകവിയുടെ പേരില്‍ നോവല്‍

മത്സരം നടത്തി വീണ്ടും മണ്‍മറഞ്ഞുപോയ കവിയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുവരാനുള്ള വിപണന തന്ത്രം കെ. പി. നല്ല വണ്ണം മനസ്സിലാക്കി.

പത്രത്തില്‍ പരസ്യം കൊടുത്തതിന്‍രെ രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുതല്‍

ഒരപ്പുരയുടെ മൂലയില്‍ സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്ന കാലുപോയ മേശപ്പുറം മുഴുവനും നോവലുകളുടെ പ്രവാഹമായി. മേശ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞ് ബാക്കിയുള്ളത് ചിതലരിച്ചു വികൃതമാക്കിയ മൂടിയില്ലാത്ത പഴയ അരിപ്പെട്ടിയിലേക്ക് വീണു നിറഞ്ഞു. കെ.പിയുടെ മനസ്സു നിറഞ്ഞു. ഒരു കാലത്ത് അപ്പനപ്പുപ്പന്‍മാരുടെ കാലത്ത് അരിനിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞ അരിപ്പെട്ടി ഇപ്പോള്‍അരിവാങ്ങാനുള്ള ഉപാധിയായ പേപ്പര്‍ കവര്‍ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞതില്‍. കെ.പിയുടെ മനസ്സില്‍ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ ചാലിച്ച് വരച്ച മനോഹര രൂപങ്ങളായി നിറഞ്ഞു.

നോവല്‍ മത്സരത്തിന്‍രെ അവസാനദിവസവും കഴിഞ്ഞു. ഉരപ്പുരയിലെ ചിതലരിച്ച അരിപ്പട്ടി നിറ്ഞു കവിഞ്ഞ് മൂലയില്‍ സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്ന പഴയ മുപ്പറക്കുട്ടയും നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. കെ.പി.യുടെ ഉരപ്പുരയില്‍ വന്ന ആര്‍.പി.

സന്തോയം കൊണ്ടു തുള്ളിച്ചാടി.

നോവലിന്‍രെ സ്ക്ക്രീനിംഗും വിധികര്‍ത്താക്കളും ഒക്കെ കെ.റ്റി. ആന്‍റ്ആര്‍.പി

സംയുക്ത കമ്മറ്റി നിര്‍ണ്ണയിച്ചു.

അപ്പോളാണ് മത്സരത്തിലെ വിജയിക്കുള്ള സമ്മാനദാനത്തിന്‍റെ കാര്യം കെ.റ്റി നെട്ടൂരിന്‍റെ മുന്നില്‍ പ്രശ്നമായത്.

നോവല്‍ വ്യവസായത്തില്‍ തഴക്കവും പഴക്കവും വന്ന ആര്‍.പി. സുഹൃത്തിന്‍റെ ചെവിയിലോട്ട് ഇട്ടുകൊടുത്ത രഹസ്യം ജിന്നുകേറിയ

ദേഹം പോലെ കെറ്റിയെ ഉന്മാദത്തിലാക്കി.

ഈ ഒരു പുത്തി നേരത്തെ തോന്നാതിന് അവനവനെ തന്നെ പഴിച്ച കെ.റ്റി. പഴയ സാധനങ്ങള്‍ വില്‍ക്കുന്ന ആക്രിക്കടയില്‍ ചെന്ന് പിച്ചളവിലക്ക് പഴയ ഫലകം തപ്പിയെടുത്ത് മൂശാരിയുടെ അടുക്കലെത്തിച്ചു. അച്ചടിയിലും പേരിലും വേണ്ടമാറ്റങ്ങളൊക്കെ വരുത്തി.തേച്ചു വെളുപ്പിച്ച് പൊതിയാക്കി. ഉരപ്പുരയില്‍ സൂക്ഷിച്ചു.

അടുത്തപടിയായിട്ട് വിജയിക്ക് കൊടുക്കാനുള്ള സമ്മാന തുക കണ്ടെത്തലായിരുന്നു. ഇന്‍ഡ്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയബിസിനസ്സ് സ്ക്കൂളില്‍ പോലുംപഠിപ്പിക്കാത്ത ബിസിനസ്സ് തന്ത്രം പുറത്തെടുത്തപ്പോള്‍ ആര്‍.പി.യുടെ പഴയതന്ത്രം അതിനു മുന്നില്‍ തോറ്റു പോയി.

ആദ്യത്തെ ദിവസം സീരിയലു കച്ചവടക്കാരുടേതായിരുന്നു. പിറ്റെ ദിവസമാണ് പൈങ്കിളി വാരികക്കാരുടെ കൊട്ടേഷന്‍ പൊട്ടിച്ചത്.

അതിനടുത്ത ദിവസമായിരുന്നു സിനിമ വ്യവസായക്കാരുടെ ഊഴം.

കച്ചവടം പൊടിപൊടിച്ചു.

സമ്മാന ജേതാവുമായി ഒരു പരസ്പര ധാരണയിലെത്തി.കാഷ്പ്രൈസ് പത്തിലൊന്നാക്കി ചുരുക്കി. വലിയ മുടക്കു മുതലില്ലാതെ കിട്ടുന്ന പേരും പ്രശസ്തിയും മുന്‍ നിര്‍ത്തി കെ.റ്റി. ആര്‍.പി ജൂറി സമതി നിശ്ചയിച്ച എഴുത്തുകാരന് പഞ്ചായത്തു പ്രസിഡിന്‍റെയും സ്ഥലം എം.എല്‍.ഏയുടേയും അങ്ങനെ വ്യാകരണ തെറ്റില്‍ വാക്കുകളുടെ അര്‍ത്ഥം മാറ്റിയെടുക്കുന്ന പ്രമുഖരുടെ നിറഞ്ഞ സദസ്സില്‍ സമ്മാനദാനച്ചടങ്ങ് പ്രൌഢഗംഭീരമായി നടന്നു.

പിറ്റെന്ന് കുളംതപ്പി കെറ്റിയും ആശാന്‍ ആര്‍.പി.യും കൂടി ലാഭ നഷ്ട ക്കണക്കെടുത്തു.

മുടക്കുമുതലും ചെലവും എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് മിച്ചം വന്നതുക മൂന്നില്‍ രണ്ടും മൂന്നിലൊന്നും ആയി ആശാനും ശിഷ്യനും തമ്മില്‍ പങ്കിട്ടെടുത്തു. അടുത്തവര്‍ഷം ഇതിലും ഗംഭീരമാക്കി വ്യവസായം പൊടി പൊടിക്കണമെന്ന് ആര്‍.പി. പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോള്‍ എങ്ങനെ ആശാനെ തുരത്താം എന്നതായിരുന്ന കെറ്റിയുടെ

മനസ്സിലെ ചിന്ത.

പുതിയ വ്യവസായത്തിന്‍റെ വിപണന തന്ത്രം മനസ്സിലാക്കിയശിഷ്യനെ എങ്ങനെ ഒതുക്കാം എന്നതായിരുന്നു ആര്‍.പിയുടെ തലയില്‍.

ഇതൊന്നും അറിയാതെ രാവി‍ന്‍റെ നിശ്ശബ്ദതയില്‍ ഏകാന്തതയിലിരുന്ന് പാവം എഴുത്തുകാരന്‍ അടുത്ത മത്സരത്തിലേക്ക് ഇതുവരെ എങ്ങും പ്രസിദ്ധീകരിക്കാത്ത പുതിയസൃഷ്ടിയുടെ വേദനയില്‍ ഞെരിപിരികൊള്ളുകയായിരുന്നു.

ഗോളടിയ്ക്കാതെ ഫൌള്‍ ആകുന്നവര്‍

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Sun, 31 May 2015 06:50:00 +0000

രാവിലെ എണീറ്റ് അടുക്കളയിലെത്തിയാല്‍ രേവതിയുടെ വിരലുകള്‍ അവള്‍ പോലുമറിയാതെയാണ് ഭിത്തിയിലെ റേഡിയോയുടെ സ്വിച്ചിലേയ്ക്ക് അമരുന്നത്.

വര്‍ഷങ്ങളായുള്ള പതിവാണ്. വീടുവെച്ചപ്പോള്‍ ആകെ ആവശ്യപ്പെട്ടത് അടുക്കളയുടെ വലിപ്പവും പിന്നെ കറന്‍റു മുഖാന്തിരം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന റേഡിയോയ്ക്ക് ഒരു സ്വിച്ചും ആയിരുന്നു.

അതു രണ്ടും തന്‍റെ ഇഷ്ടത്തിനു കിട്ടിയതില്‍ അവള്‍ സന്തുഷ്ടയും ആയിരുന്നു.

ഭര്‍ത്താവും മക്കളും പോയിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ അവളുടെ ആകെയുള്ള കൂട്ട് ആ റേഡിയോയും ആയിരുന്നു. പഴയ സിനിമാഗാനങ്ങളും പഴയ കലാകാരന്മാരുടെ റെക്കാര്‍ഡുചെയ്ത ശബ്ദങ്ങളുടെ ഓര്‍മ്മച്ചെപ്പും പ്രസിദ്ധരായ കഥാകാരന്മാരുടെ കഥകളും ഒക്കെ കേട്ട് രസിയ്ക്കുമ്പോള്‍ ചെറിയ ഒരു അടുക്കളത്തോട്ടമുള്ള അവള്‍ക്ക് കൃഷിപാഠത്തില്‍ കൂടി വിജ്ഞാനപ്രദമായ കൃഷിരീതികളും ഒക്കെ പകര്‍ന്നുകൊടുത്തിരുന്ന ആ പാട്ടുപെട്ടി അവള്‍ക്ക് ഒരു പാട്ടുകേള്‍ക്കുന്ന യന്ത്രത്തിനേക്കാളുപരി ഒരു ജീവനുള്ള കൂട്ടുകാരനെപ്പോലെയാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്.

വീട്ടിലുള്ള അംഗങ്ങള്‍ അവരുടേതായലോകത്ത് വ്യാപരിക്കുമ്പോള്‍ രേവതിയോട് അവള്‍ക്കു വേണ്ടി മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന ആ യന്ത്രംവിരസതയില്ലാതെ അടുക്കളപ്പണിചെയ്യുവാനുള്ള ഒരു പ്രൊമോട്ടറും കൂടിയായിരുന്നു.

ചായയ്ക്ക് കടുപ്പം കൂടിയാലും കൂട്ടാന് സ്വാദു കുറഞ്ഞാലും അരിയ്ക്ക് പാകത്തിനു വേവുകിട്ടിയില്ലേലും എല്ലാം ജീവനില്ലാത്ത ആ വസ്തു അടുക്കളയിലിരുന്ന് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതു കൊണ്ടാണെന്നുള്ള പഴിയും കേള്‍ക്കാറുണ്ട്.

താന്‍ കേള്‍ക്കുന്ന പരിപാടിയുടെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞ് ഒന്നു രസിക്കുവാന്‍ ആ വീട്ടിലാരേയും കിട്ടാത്തതും രേവതിയുടെ സ്വകാര്യദുഃഖങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. മലക്കറിക്കാരി തങ്കി വീട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍ റേഡിയോയിലെ ഒരു പരിപാടിയും കേള്‍ക്കാത്ത തങ്കിയോട് അന്നു കേട്ട കഥയുടേയോ നിങ്ങളാവശ്യപ്പെട്ട ഗാനങ്ങളുടേയോ ഒക്കെ അഭിപ്രായം ചീരയും പച്ചമുളകും ഒക്കെ എടുത്തുവെയ്ക്കുമ്പോള്‍ പറയും.

ഉപഭോക്താവിന്‍റെ ശ്രദ്ധ തന്‍റെ വില്‍പ്പനച്ചരക്കില്‍ ഇല്ലെന്നു കാണുന്ന തങ്കി വളരെ ശ്രദ്ധയോടുകൂടി രേവതി പറയുന്നത് കേള്‍ക്കുന്നതായിട്ട് ഭാവിക്കുകയും മലക്കറിക്കുട്ടയിലെ ചീരയിലും പച്ചമുളകിലും ഒക്കെ തന്‍റെ വില്‍പ്പനതന്ത്രം വളരെ സമര്‍ത്ഥമായി പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് രേവതി അറിയുന്നില്ലായിരുന്നു.

അന്ന് ഒട്ടും പിടിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ പറ്റാഞ്ഞിട്ടാണ് ഒരുനല്ല കഥ കേട്ട സന്തോഷത്തില്‍ ഭര്‍ത്താവ് തീപ്പെട്ടിയെടുക്കാന്‍അടുക്കളയിലേയ്ക്കു കയറിവന്നപ്പോള്‍ ഇടിയപ്പം സേവനാഴിയിലേയ്ക്ക് പിഴിയുന്നതിനിടയില്‍ അവളാക്കഥയുടെ കാര്യംപറഞ്ഞത്.

തനിയ്ക്കിങ്ങനെ കഥയും കേട്ട് ഇവിടിരുന്നാല്‍ മതിയല്ലൊ എന്നൊരു പറച്ചില്‍ പറഞ്ഞ് പുറത്തോട്ടിറങ്ങിയ അയാളോട് പറയേണ്ടിയില്ലായിരുന്നെന്നും അന്നു തങ്കി വരുമ്പോള്‍ പറഞ്ഞാല്‍ മതിയായിരുന്നെന്നും അവള് വിചാരിച്ചു. തൊട്ടുപുറകേ എട്ടാംക്ലാസ്സില്‍ പഠിയ്ക്കുന്ന മോന്‍ വന്ന് അവന്‍റെ സ്ക്കൂള്‍ യൂണിഫോം തേയ്ക്കാന്‍ കയ്യില്‍ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് പോകുമ്പോള്‍ എവിടെയോ നടക്കുന്ന ഫുട്ബാള്‍ കളി ടീവീയില്‍ കണ്ടുരസിയ്ക്കുന്ന അച്ഛനോട് മോന്‍റെ ചോദ്യം.

“ ആരാഅച്ഛാ ഗോളടിച്ചത്.”

“ ഇതുവരെയൊന്നും ആയില്ല.”

തുടര്‍ന്ന് രേവതിയോട് .

“ ഈ അമ്മ ഇതൊന്നും കാണാത്തതെന്താ. “

അപ്പോള്‍ മനസ്സു പറഞ്ഞു. മറുപടിയില്ലാത്ത രണ്ടു ഗോള്‍ അച്ഛനും മകനും കൂടി നേടിയിരിക്കുന്നു.

വീണ്ടും അടുക്കളയാകുന്ന കോര്‍ട്ടിലേയ്ക്കിറങ്ങുമ്പോള്‍

ഗോളടിയ്ക്കാതെ കളിക്കളത്തില്‍ മനഃപ്പൂര്‍വ്വം ഫൌള്‍ ആകുന്നവരും ഉണ്ടെന്ന് ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ചുപറയുവാന്‍ തോന്നി. പക്ഷെ കളിക്കളത്തില്‍ നിന്നും ആജീവനാന്ത വിലക്കേര്‍ പ്പടുത്തി പുറത്താക്കിയാലോ എന്നു ഭയന്ന് മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞത് തൊണ്ടയില്‍ കുരുക്കി നിര്‍ത്തി.

നിങ്ങളുടെ ഉപദേശത്തിനുവേണ്ടി...... ഞാനിനി എന്തു ചെയ്യണം.

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Fri, 20 Feb 2015 13:39:00 +0000

നിരന്തരമായി ഐറ്റി ജീവനക്കാരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ കേട്ടും അനുഭവിച്ചും പ്രത്യേകിച്ചും അവരുടെകുഞ്ഞുങ്ങളുടെ നിസ്സാഹായവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കിയതുംകൊണ്ടാണ് കുറച്ച് എഴുത്തും സാമൂഹ്യപ്രവര്‍ത്തനവുമായി നടന്ന ഞാന്‍ ഇതിലേക്ക് ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചത്. . സാമൂഹിക പ്രവര്‍ത്തനം എന്നു പറഞ്ഞു നടക്കുന്ന പലരേയും ഞാന്‍ സമീപിച്ചെങ്കിലും നിരാശയായിരുന്നു ഫലം.

എന്‍റെ ബന്ധുക്കളോ മക്കളോ ആരും ഇപ്പോള്‍ ഐ.ടി.കമ്പനികളില്ല എന്നും എടുത്തുപറയട്ടെ.

മാതൃഭൂമി പത്രത്തില്‍ 30-5-2014ല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഒരു ലേഖനത്തില്‍ നിന്നായിരുന്നു തുടക്കം.

അതിന് വായനക്കാരുടെ നല്ലപ്രതികരണം ഉണ്ടാകുകയും അതും പേപ്പറില്‍ വരുകയും ചെയ്തു. അതില്‍ നിന്നു കിട്ടിയ ഊര്‍ജ്ജം മനുഷ്യാവകാശകമ്മീഷനില്‍ കൊടുക്കുവാന്‍ പ്രേരണയായി.

അവിടെനിന്നും എനിക്ക് അനുകൂലമായ ഒരു വിധി(16-7-2014) ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു. കുറച്ചുനാള്‍ ആ തീര്‍പ്പിന് ഒരു നടപടിയും നടന്നില്ല. ആകാശവാണി പിന്നീട് മനോര ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് കേരളകൌമുദി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്, ദേശാഭിമാനി പത്രം, കേരളകൌമുദി പത്രം, ജനയുഗം തുടങ്ങിയ പത്ര മാധ്യമങ്ങളും ,അമൃത ചാനല്‍, സൂര്യചാനല്‍,കൈരളി ടീവി തുടങ്ങിയ ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളും അതിന് വേണ്ട പബ്ളിസിറ്റി കൊടുത്തു.കൂടാതെ സുഹൃത്തുക്കളും എല്ലാത്തിനും ഉപരിയായി വീട്ടില്‍ നിന്നും ഉള്ള പിന്‍തുണയും കിട്ടിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഇതിന്‍റെ പുറകേയുള്ള ഒരു അന്വേഷണത്തിന് ഉത്സാഹം കിട്ടി.

പിന്നീട് ഞാനും സമാന ചിന്താഗതിയുള്ള എന്‍റെ നാലു സുഹൃത്തുക്കളും ആയി മന്ത്രിയുടെയടുക്കല്‍ പോയി എല്ലാ വിവരങ്ങളും കാണിച്ച് ഒരു ഫയല്‍ ആക്കി 29 -10-2014 ല്‍ ഒരു നിവേദനം നല്‍കി.തൊഴില്‍ മന്ത്രി വ്യവസായവകുപ്പു മന്ത്രിയുമായി ആലോചിച്ച് വേണ്ടതു ചെയ്യാം എന്ന് ഉറപ്പു നല്‍കി.

നിയമസഭ കൂടിയപ്പോള്‍ ( DEC.18, 2014)1961ലെ ആക്റ്റ് അമെന്‍റു ചെയ്തു. അതില്‍ 50 സ്ത്രീജീവനക്കാരില്‍ കൂടുതലുള്ള കമ്പനികളില്‍ ഹോസ്റ്റല്‍ സൌകര്യം ഉള്‍പ്പടെ വേറെ കുറെ ആനുകൂല്യങ്ങളും കൊടുക്കണമെന്ന് നിഷ്ക്കര്‍ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ലേബര്‍ കമ്മീഷണര്‍ 1961ലെ മെറ്റേണിറ്റി ബനഫിറ്റ് ആക്ടിലെ ചട്ടം ഭേദഗതിചെയ്തു. അതില്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപ്രകാരം കുഞ്ഞുങ്ങളെ കമ്പനിയുടെ അകത്ത് പരിരക്ഷിക്കാനുള്ളക്രഷ് കൂടാതെ എല്ലാകമ്പനികളിലും വിശ്രമമുറി,ടോയിലറ്റു സൌകര്യം. ഇത്രയും എത്രയുംപെട്ടെന്ന് നിലവില്‍ വരും എന്നറിഞ്ഞു (വിവരാവകാശപ്രകാരം കിട്ടിയ മറുപടി.). ഇതു കൂടാതെ ഇവര്‍ക്കും കൂടി ആറുമാസം പ്രസവാവധികൊടുക്കാനുള്ള ഒരു പ്രൊപ്പോസലും ലേബര്‍ കമ്മീഷണറുടെ ഓഫീസില്‍ നിന്നും മന്ത്രിക്ക് അയച്ചു.

കേന്ദ്രത്തില്‍ മനേകാ ഗാന്ധിക്കും ഇതു കാണിച്ച് ഒരു മെയില്‍നവംമ്പര്‍ രണ്ടിന്(2014) അയച്ചിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ കേന്ദ്ര തൊഴില്‍ വകുപ്പു മന്ത്രിക്കും ഇവിടെ വന്നപ്പോള്‍ ഒരു നിവേദനം 30-12-2014 കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.

ഇതനുസരിച്ച് കേരളത്തിലെ കടകളില്‍ നില്‍ക്കുന്ന സ്തീജീവനക്കാര്‍ക്കും ആനുകൂല്യം ലഭിക്കും എന്നു പറയട്ടെ. എന്തെന്നാല്‍ ഐറ്റി ജീവനക്കാര്‍ക്ക് shops and establishment act പ്രകാരമുള്ള നിയമമാണ്. അത് കടകള്‍ക്കും ബാധകമാണ്.

1961ലെ പ്രസവാനുകൂല്യ നിയമപ്രകാരം അതില്‍ പല്ല നല്ല വകുപ്പുകളും ഉണ്ട്. ഏറ്റവും പ്രധാനമായിട്ടുള്ളത് അതിന്‍റെ 11-)ം വകുപ്പാണ്. അതു പ്രകാരം സാധാരണ വിശ്രമ സമയം കൂടാതെ രണ്ടു നേഴ്സിംഗ് ബ്രേക്കുകൂടി കൊടുക്കണമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അത് കുഞ്ഞിനെ മുലയൂട്ടാനുള്ള അവസരമാണ്. സര്‍ക്കാര്‍ കമ്പനിയില്‍ ഇതേ നിയമപ്രകാരം പ്രസവാനുകൂല്യം ലഭിച്ച എനിയ്ക്ക് അതുപ്രകാരം ക്രഷ് കമ്പനിയ്ക്കുള്ളില്‍ ലഭിയ്ക്കുകയും എന്നെപ്പോലെയുള്ള മറ്റു സ്ത്രീകളും കുഞ്ഞിനെ ക്രഷില്‍ കൊണ്ടു വന്ന് ആയമാരുടെ സഹായത്തോടുകൂടി വളര്‍ത്തി എടുത്തതും കൊണ്ടാണ് ഇത് സൌജന്യമായി അവര്‍ക്ക് കിട്ടേണ്ട അവകാശമാണ് എന്നു ഞാന്‍ വാദിച്ചത്.

എന്തായാലും ഇതുവരെ ചട്ടം ഭേദഗതിയും ആക്‍റ്റ് അമെന്‍റുചെയ്തതും ഒന്നും ഗസറ്റില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടില്ല എന്നു തന്നെയല്ല ടെക്‍നോപാര്‍ക്കിലെ ഏറ്റവും ടോപ്പ് ലവലില്‍ നില്‍ക്കുന്ന വളരെ കുറച്ച് പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഒരു ക്ലബ്ബിന്‍റെ ലേബലില്‍ കുടുംബശ്രീയുമായിചേര്‍ന്ന് ഒരു കുഞ്ഞിന് മാസം5000രൂപ ഫീസും വാങ്ങി ഈമാസം അവസാനം20 കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കാനുള്ള സൌകര്യവുമായി അവിടെ ഒരു ക്രഷ് വരുന്നു എന്ന് എല്ലാ പേപ്പറിലും വാര്‍ത്തയുണ്ടായിരുന്നു. അതും കൂടുതല്‍ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ട് നറുക്കിട്ടാണ് എടുക്കുന്നതെന്ന് അറിഞ്ഞത്. ഇത് ലേബര്‍ ഓഫീസില്‍ എന്‍ ഫോര്‍സുമെന്‍റ് വിഭാഗത്തില്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞത് ഗസറ്റില്‍ വരട്ടെ വന്നു കഴിയുമ്പോള്‍ നിയമമാകുമല്ലൊ അപ്പോള്‍ നമുക്കെന്തെങ്കിലും ചെയ്യാം. എന്നൊക്കെയാണ്.

19-02-2015 ല്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും മന്ത്രിയെക്കണ്ട് ഇതിനുവേണ്ട നടപടി സ്വീകരിക്കണമെന്ന് അഭ്യര്‍ത്ഥിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഇപ്പോള്‍ അത്യാവശ്യമായി ചെയ്യാനുള്ളത്.

1. ടെക്‍നോപാര്‍ക്ക്, ഇന്‍ഫോപാര്‍ക്ക് മറ്റുള്ള ഐ.റ്റി കമ്പനികളിലെ CEO യെ കണ്ട് ക്രഷ് സൌജന്യമാക്കുക. അത് അവരുടെ അവകാശമാണെന്നു പറയുക.

2. എത്ര കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടോ അത്രയും പേര്‍ക്ക് ക്രഷ് സൌകര്യം കൊടുക്കുകയും അവരുടെ അമ്മമാര്‍ക്ക് അവരെചെന്ന് നോക്കി .നേഴ്സിംഗ് ബ്രേക്കില്‍ പരിപാലിയ്ക്കാനുള്ള സൌകര്യവും കൊടുക്കുക.

3.ഇവിടെ ചട്ടം ഭേദഗതി ചെയ്തതും ആക്റ്റ് അമെന്‍റുചെയ്തതും സ്ത്രീകളുടേയും പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളുടേയും കാര്യമായതിനാല്‍ കാലതാമസം കൂടാതെ യുദ്ധകാലടിസ്ഥാനത്തില്‍ നടപ്പാക്കാനും ലേബര്‍ എന്‍ ഫോര്‍സ് മെന്‍റ് വിഭാഗം പോയി ഐറ്റി കമ്പനികളില്‍ പരിശോധന നടത്തുക.( ഇപ്പോള്‍ അവരെങ്ങും ചെല്ലുന്നില്ലയെന്നാണ് എനിയ്ക്കു കിട്ടിയഅറിവ്..)

4. ആറുമാസം പ്രസവാവധികൊടുക്കുവാന്‍ ലേബര്‍ കമ്മീഷണര്‍ അയച്ച പ്രൊപ്പോസല്‍, സര്‍ക്കാരില്‍ നിന്നും റെക്കമെന്‍റു ചെയ്ത് 5-2-2015 തിങ്കളാഴ്ചത്തെ തപാലില്‍,(NO-- 31592 / E3 / 2014 / LBR ,DATE-- 29/1/2015 ) , secretary to govt of India ,ministry of labour and employment ലേക്ക് അയച്ചു എന്നാണ് തൊഴില്‍ വകുപ്പില്‍ നിന്നും പറഞ്ഞത്. സ്ത്രീകള്‍ക്കും കുട്ടികള്‍ക്കും ഒരുപാടുപ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്ന കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ MNCയുടെ ഭാഗത്തു നില്‍ക്കാതെ ഇത് എത്രയും പെട്ടെന്ന് നടപ്പിലാക്കാനുള്ള ശ്രമം നടത്തുക.

കാണാമറയത്ത് കരുക്കള്‍ നീക്കുന്നവര്‍

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Tue, 11 Nov 2014 11:41:00 +0000

അകലെയുള്ള നിയന്ത്രണ മുറിയിലിരുന്ന് കൈകാര്യം ചെയ്യാവുന്ന സംവിധാനത്തോടുകൂടിയ മുറിയുടെ വാതിലുകള്‍ . പുറത്ത് മുറിയോടുചര്‍ന്നു് മൂന്ന് കമ്പിവലകളാല്‍ സുരക്ഷിതമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വിസ്താരം കുറഞ്ഞ ചെറിയ മുറ്റം . നടുക്കുള്ള കമ്പിവലയില്‍ കൂടി എപ്പോഴും വൈദ്യുതി പ്രവഹിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും.. മുറിയോടുചേര്‍ന്ന് വായനയ്ക്കും പഠനത്തിനും ഉള്ള പുസ്തകങ്ങളുടെ ഒരു നിര. പ്രാഥമിക ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കുള്ള സംവിധാനവും മുറിയോടു ചേര്‍ന്നുണ്ട്.

സൂപ്പര്‍മാക്‍സ് ഫെസിലിറ്റിയുള്ള കൊളറോഡയിലെ “ എ.ഡി .എക്‍സ്. ഫ്ലോറന്‍സ്” . ജയിലിലെ “ഹോട്ട് ബോക്സ്” എന്ന ഓമനപ്പേരിനാല്‍ അറിയപ്പെടുന്ന തടവുമുറി.

തടവുകാരില്‍ ഏറ്റവും അപകടകാരികളായവര്‍ക്ക് ഏര്‍പ്പെടുത്തുന്ന സംവിധാനമാണ് ‘സൂപ്പര്‍ മാക്സ് പ്രിസണ്‍ ഫെസിലിറ്റി’.

ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂറില്‍ ഒന്നര മണിക്കൂര്‍ പുറത്തെ കമ്പിവേലിക്കുള്ളിലേക്ക് ഇറങ്ങാന്‍ അകലെ നിയന്ത്രണമുറിയിലിരുന്ന് കതകു തുറന്നു കൊടുക്കും. കൂട്ടിനകത്തുള്ള ‘വന്യജീവിയെ’ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാ കോണുകളിലും തോക്കുധാരികളായ ജയില്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ കൂടാതെ നിയന്ത്രണമുറിയില്‍ കൂടി ക്യാമറ നിരീക്ഷണവും.

.ഹഡ്സണ്‍ നദിക്കരയിലുള്ള സിംഗ്സിംഗ് ജയിലില്‍ നിന്നും ലവല്‍ അഞ്ചിലുള്ള ഈ ജയിലിലക്ക് മാറ്റിയത് കൂടുതല്‍ സുരക്ഷിതമാകാനാണ്. ‘ഡെത്ത് റോയി’ല്‍ കിടക്കുന്ന അതീവ അപകടകാരിയായ കുറ്റവാളി.

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സമ്പന്ന രാജ്യമെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന അമേരിക്കയിലെ ഒരുഏകാംഗതടവുകാരന്‍റെ മുറിയിലിരുന്ന് വികസ്വര രാജ്യത്തിന്‍റെ ഇങ്ങേയറ്റത്തുള്ള ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാട്ടിലെ പറകൊട്ടി പാട്ടുകാരനായിരുന്ന കുട്ടന്‍ വേലന്‍റെ മകന്‍ കൊച്ചു നാരായണന്‍ എന്ന ഡോക്ടര്‍ കെ.കെ നാരായണ്‍ ഇന്നലെകളിലെ വഴിത്താരയിലൂടെ ജീവിതത്തിനെ നോക്കി കാണുകയായിരുന്നു.

വീടു വീടാന്തരം കയറിയിറങ്ങി നാവു ദോഷവും കണ്ണുദോഷവും ശത്രുദോഷവും പറകൊട്ടിയകറ്റിയ കുട്ടന്‍ വേലന്‍റെ മകന്‍ കൊച്ചു നാരായണന് പൂര്‍വ്വികരുടെ ഒടി വിദ്യ പഠിച്ചെടുക്കാഞ്ഞ ദുഃഖം ഇപ്പോഴാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്.

കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോള്‍ അത്ഭുതം കൂറിയ കണ്ണുകളുമായി മുറ്റത്തെ ഇലഞ്ഞിമരച്ചുവട്ടില്‍ അച്ഛമ്മ പറഞ്ഞ ഒടിയന്മാരുടെ കഥകള്‍ കേട്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ഇങ്ങനെയൊരു ദുരന്തം ഭാവിയില്‍ തന്നെ തേടിയെത്തുമെന്ന് ഒരിയ്ക്കലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല. കൂത്താടി വേലന്‍റെ മകന്‍ കൂത്താടിയായി പറകൊട്ടി പാട്ടുകാരനായി നാട്ടാരുടെ നാവു ദോഷവും ശത്രുദോഷവും മാറ്റി നടക്കേണ്ടവനാകുമ്പോള്‍ ഒടിയനായി അപ്രത്യക്ഷനാകേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലൊ.

വിധി മറിച്ചാണു നിശ്ചയിച്ചത്.

ശാസ്ത്രത്തിന്‍റെ ഏറ്റവും ആധുനികശാഖയായ ജെനറ്റിക്‍എഞ്ചിനീയറിംഗിലെ ഗവേഷണ പ്രമുഖനായിരുന്നിട്ടുംതാന്‍ രക്ഷപ്പെടാനുള്ള പഴുതിനുവേണ്ടി പൂര്‍വ്വികരുടെ മന്ത്രവിദ്യയിലും മായ വിദ്യയിലും ഒരു നിമിഷം മുങ്ങിതാന്നു. വെള്ളം കുടിച്ചു ചാകാന്‍ കൈകാലിട്ടടിയ്ക്കുന്നവന്‍ കച്ചി തുരുമ്പില്‍ പിടിക്കുന്നതുപോലെ....

ഇല്ല. തനിയ്ക്കിവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടാനാകില്ല...മനസ്സ് മസ്തിഷ്ക്കത്തോട് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.

താനത്രയ്ക്ക വലിയ കുറ്റമാണോ ചെയ്തത്.? അല്ല ഒരിയ്ക്കലുമല്ല .താന്‍ ചെയ്തതാണ് ശരി..അതുമാത്രമാണ് ശരി.

ജെനിറ്റിക്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗിലുള്ള അടങ്ങാത്ത ആവേശമാണല്ലൊ തന്നെ ഇവിടെവരെയെത്തിച്ചത്.

ഉത്പത്തിയെ സംബന്ധിച്ച ആദ്യത്തെ സംശയം തന്നില്‍ നിന്നു തന്നെയാണ് തുടങ്ങിയത്.

കറുത്ത വേലന്‍റെയും കറുത്തവേലത്തിയുടേയും മൂത്തമകന്‍ നാരായണന്‍ വെളുത്തതും ഇളയമകന്‍

കണ്ണന്‍ കറുത്തതും. അതില്‍ നിന്നായിരുന്നു തുടക്കം. എല്ലാം തിരിച്ചറിവായി തുടങ്ങിയ കാലത്ത് വേലകിടാത്തന്‍റെ മനസ്സില്‍ പൊട്ടിമുളച്ച ആദ്യത്തെ സംശയം. അതിന്‍റെ ഉത്തരം തെരയുകയാണ്ആദ്യംചെയ്തത്. എല്ലാ സംശയങ്ങളും ചോദിക്കുന്നതുപോലെ അച്ഛമ്മയോടും അമ്മമ്മയോടും അമ്മയോടുംഒക്കെയാണ് മനസ്സില്‍ കുരുത്ത സംശയത്തിന് ഉത്തരം തേടിയത്.. പറകൊട്ടുന്ന കോലിട്ട് അച്ഛന്‍ തന്ന അടിയും അമ്മയുടെ പരുഷം പറച്ചിലും കൂടിയായപ്പോള്‍ സംശയങ്ങളെല്ലാം ഇലഞ്ഞിമരച്ചുവട്ടില്‍ കുഴിച്ചിട്ട കുഴിപ്പാറപോലെ മനസ്സിലൊരിടത്ത് കുഴിച്ചിട്ടു.

സ്ലേറ്റും കല്ലു പെന്‍സിലുമായി സര്‍ക്കാരു സ്ക്കൂളിലെ പടിയ്ക്കലെത്തുന്നതുവരെ വഴിയില്‍ കാണുന്നതെന്തും കൌതുകമായി തോന്നിയ നാരായണന്‍റെ മനസ്സെപ്പോഴും പ്രകൃതിയിലലിഞ്ഞു നടക്കുകയായിരുന്നു.

കണ്ണില്‍ പെടുന്നതെല്ലാം.... പൂവും പുല്‍ച്ചാടിയും മരവും മരംചാടിയും... എല്ലാത്തിന്‍റെയും ജനിതക രഹസ്യം അറിയാനുള്ള അടങ്ങാത്ത ആകാംക്ഷ അവനോടൊപ്പം വളര്‍ന്നു വന്നു.

കറുത്ത വേലനും കറുത്ത വേലത്തിക്കും ജനിച്ച വെളുത്ത കുഞ്ഞിന്‍റെ ജനിതക രഹസ്യം കണ്ടെടുക്കാന്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ വേണ്ടി വന്നു.

ഭഗവാന്‍റെ തിരുസന്നിധിയില്‍ ഓത്തും മുറോത്തും പാടാന്‍ ചെന്ന കൂത്താടികള്‍. മുറോത്തു പാടിയ വേലത്തിയോട് ഏതോ തമ്പ്രാനു തോന്നിയ കമ്പം. പാണതൂപ്പില്‍ ഓതിയാല്‍ തീരാത്ത ശത്രുദോഷമായി വേലത്തിയുടെ വയറ്റില്‍ കുരുത്ത കുഞ്ഞ് പാണപ്പഴം പോലെ ആരെയും മോഹിപ്പിച്ചു.

വേലനും വേലത്തിയും നാട്ടാരുടെദോഷങ്ങളകറ്റി അരപ്പട്ടിണയും മുഴുപ്പട്ടിണിയുമായി മണ്‍മറഞ്ഞു.

കൂടെപ്പിറപ്പ് അച്ഛന്‍റെ തൊഴിലേറ്റെടുത്തു.

എല്ലാ ക്ലാസ്സിലും ഒന്നാമനായ വേലന്‍ കൊച്ചുനാരായണന്‍.

പഠിത്തത്തിലുള്ള കഴിവുകണ്ടാണ് ക്ഷേത്രദര്‍ശനത്തിനു വന്ന ഒരു വല്യമ്പ്രാന്‍ പഠിപ്പിക്കാനുള്ള ചുമതലയേറ്റെടുത്തത് അതോ മുറോത്തുശിലുകള്‍ മനസ്സില്‍ മായാതെ കിടന്നിട്ടോ....

മനസ്സിലെ അത്ഭുതം.... പ്രകൃതിയുടെ രഹസ്യം.... ജീവന്‍റെ രഹസ്യം, ചെടിയുടേയും മരങ്ങളുടേയും രഹസ്യം...,ജീനുകളുടെ രഹസ്യം അറിയാനാണ് ജനറ്റിക്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗിലേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞത്.

പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലും പ്രവേശന പരീക്ഷയിലും തിളക്കമാര്‍ന്ന വിജയം കരസ്ഥമാക്കിയ നാരായണന് ഐ.ഐ.റ്റി ഖരക്ക്പൂരില്‍ ഇഷ്ടവിഷയമായ ജനറ്റിക്‍ എന്‍ജിനീയറിംഗ് കിട്ടാന്‍ ഒരു പ്രയാസവും നേരിടേണ്ടി വന്നില്ല. അങ്ങനെ പറകൊട്ടി പാടി നടക്കേണ്ടവേലച്ചെറുക്കന്‍ ജനിതക രഹസ്യം തേടിയുള്ള യാത്രയിലായത് നാട്ടുകാരെയെല്ലാം അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.

അവസാന വര്‍ഷ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ തെരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ വന്ന ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനിയായ സിഗ്മാ

കോര്‍പ്പറേഷന്‍റെ ഗവേഷണ വിഭാഗത്തിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുത്ത നാരായണന് പിന്നീടുള്ള ഓരോ ചുവടു വെയ്പും നേട്ടത്തിന്‍റേതായിരന്നു. നാല്‍പ്പതു രാജ്യങ്ങളില്‍ ശാഖകളുള്ള കമ്പനിയുടെ

ഗവേഷണ ലാബില്‍ കോശങ്ങളുടെയും ജീനുകളുടേയും ലോകത്ത് ചെലവിട്ട രാവുകളും പകലുകളും.

ജീവന്‍റെ മാന്ത്രികകൊട്ടാരം കണ്ട് വിസ്മയപ്പെട്ട പകലുകളും രാത്രികളും. ഒറ്റ കോശ ജീവി തൊട്ട് ഏകദേശം മൂന്നൂറുകോടി കോശങ്ങളുടെ ഉടമയായ മനുഷ്യന്‍റെ വരെ കോശ രഹസ്യം. അറിഞ്ഞ് അത്ഭുതം പൂണ്ട നിമിഷങ്ങള്‍! കോശത്തിന്‍റെ ഉത്തരവു കേന്ദ്രമായ ന്യുക്ലിയസ്സിന്‍റെകത്ത് അതി സൂഷ്മതയോടെ പൈതൃകം സൂക്ഷിച്ചു കുറിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന ക്രോമോ സോമുകള്‍ . എത്ര സൂഷ്മതയോടെ അടുത്ത തലമുറകളിലേയ്ക്കു കൈമാറുവാനുള്ള രേഖകള്‍ പ്രകൃതി ഭദ്രമായി കരുതി വെച്ചിരിക്കുന്നു.....

നാരായമുനയാല്‍ എഴുത്തോലയില്‍ പൂര്‍വ്വികര്‍ എഴുതിവെച്ചിരുന്ന പുരാരേഖകളേപ്പോലെ സുരക്ഷിതമായി !

പരീക്ഷണശാലയിലെ സൂക്ഷ്മദര്‍ശിനിയില്‍ കണ്ണുനട്ട് പരീക്ഷണം നടത്തി കിട്ടുന്ന ഓരോ കണ്ടെത്തലുകളില്‍ നിന്നും ഗവേഷണ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയുടെ കഴിവുകള്‍ മനസ്സിലാക്കിയകമ്പനി

പ്രോത്സാഹനമായി കണക്കില്ലാതെ നല്‍കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഡോളറുകള്‍.

ഗവേഷണത്തിനുള്ള പ്രബന്ധം അവതരിപ്പിച്ച് ഡോക്ടറേറ്റ് നേടിയതിനൊപ്പം വാരിക്കൂട്ടിയ അവാര്‍ഡുകളും അംഗീകാരങ്ങളും. അമേരിക്കന്‍ നാഷണല്‍ ഫൌണ്ടേഷനലില്‍ നിന്നും നാലു ലക്ഷം യു.എസ്സ്. ഡോളറിന്‍റെ കരിയര്‍ അവാര്‍ഡു ലഭിച്ച ആദ്യത്തെ മലയാളി.

കിട്ടിയ അവാര്‍ഡു തുകയെല്ലാം നാട്ടില്‍ പാവപ്പെട്ട നാട്ടിന്‍പുറത്തുകാരുടെ സാമൂഹിക വിദ്യാഭ്യാസ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കായി ചെലവാക്കിയപ്പോള്‍ വേലക്കിടാത്തന്‍റെ വെന്തു നീറിയ മനസ്സില്‍ മകരക്കുളിരിലെ തണുത്ത കാറ്റിന്‍റെ തലോടലേറ്റുവാങ്ങുകയായിരുന്നു.

ആദ്യമാദ്യം കമ്പനിയുടെ ആവശ്യം അനുസരിച്ച് ജീന്‍ തെറാപ്പി പ്രകാരം മരുന്നുകള്‍ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാനുള്ള സാങ്കേതിക വിദ്യ വികസിപ്പിച്ചെടുക്കലായിരുന്നു .

പിന്നീട് ഗവേഷണത്തിന്‍റെഗതിമാറി. അതിനു കൂട്ടു നില്‍ക്കുവാന്‍ വിസമ്മതം പറഞ്ഞപ്പോളാണ് രക്ഷപ്പെടാനാകാത്ത കെണിയിലാണ് അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്നു മനസ്സിലായത്.

പറകൊട്ടി പാടി നടക്കുന്നവേലന് ശബ്ദം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോളുണ്ടാകുന്ന മാനസികാവസ്ഥ.

രോഗമില്ലാതെ മരുന്നുണ്ടാക്കി. മരുന്നു ചെലവാകാന്‍ രോഗം ഉണ്ടാകണമല്ലൊ.അങ്ങനെയാണു പിന്നെ രോഗം വിതയ്ക്കുവാന്‍ ജീന്‍ തെറാപ്പിയെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി പുതിയപുതിയ വൈറസിനെ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുവാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതനായത്.

കമ്പനിയുടെ ഏജന്‍സികള്‍ ഭരണസംവിധാനത്തിന്‍റെ ഒത്താശയോടെ ലോകത്താകമാനമുള്ള വികസ്വര രാജ്യങ്ങളെ ലക്ഷ്യമിട്ടുകൊണ്ടുള്ള പുതിയ ബിസിനസ്സ് തന്ത്രം.

വികസ്വര രാജ്യങ്ങളിലെ ആദിവാസികളേയും ഗ്രാമീണരേയും കുട്ടികളേയും ഗിനിപ്പന്നികളാക്കി പരീക്ഷണം വിജയകരമാക്കുന്നതിന്‍റെ പിന്നില്‍ ഫെഡറല്‍ സര്‍ക്കാരിന്‍റെ ഒത്താശയും മരുന്നു കമ്പനിയ്ക്ക് ലഭിക്കുന്നുണ്ടെന്നുള്ള വിവരം കൂടെയുള്ള നീഗ്രോ സഹപ്രവര്‍ത്തകയാണ് ചോര്‍ത്തി തന്നത്. എമെല്‍ഡാ. അവളായിരുന്നു ആകെ ആശ്വാസവും.

മനസ്സ് കുറ്റ ബോധത്താല്‍ ആടി ഉലഞ്ഞു.. എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും പായ്മരം പൊട്ടിനടുക്കടലിലകപ്പെടുമെന്നുള്ള പായ്ക്കപ്പലിന്‍റെ അവസ്ഥ. എങ്ങനേയും രക്ഷപ്പെടണമെന്നുള്ള ചിന്ത മനസ്സില്‍ വേരുറച്ചു. ഇലഞ്ഞിമരച്ചുവട്ടില്‍ കുഴിച്ചിട്ട കുഴിപ്പാറ കിളിര്‍ത്തുവരാന്‍ കുട്ടിക്കാലത്ത് കാത്തിരുന്നതുപോലെ വൃഥാ കാത്തിരുന്നു .

സൂക്ഷ്മദര്‍ശിനിയുടെ കണ്ണുകളില്‍ കൂടി നോക്കി കണ്ടെത്തിയ കോശഘടനപോലെ....

എമെള്‍ഡായുടെ മനസ്സില്‍ പ്രതിഷ്ഠിച്ച രൂപം തന്‍റേതാണെന്നു കണ്ടെത്തിയപ്പോള്‍

ഇടയ്ക്കു കിട്ടുന്ന വിശ്രമവേളകള്‍ അവളോട് മനസ്സിന്‍റെ പിരിമുറുക്കം പങ്കുവെച്ചു. എമെള്‍ഡാ തന്ന ധൈര്യത്തില്‍ പിടിച്ചു നിന്നു.

പരീക്ഷണശാലയില്‍ നിന്നും ലഭിയ്ക്കാത്ത പാഠം....എത്ര വലിയ ഗവേഷകനും മനസ്സു പങ്കുവെയ്ക്കാനാളില്ലെങ്കില്‍ വേരറ്റമഹാവൃക്ഷം കടപുഴകിവീഴുംപോലെ വീഴുമെന്നുള്ള അവസാന പാഠവും പഠിച്ചു.

കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളുടെ രേഖകള്‍ അപ്പോഴപ്പോള്‍ തന്നെ തന്നില്‍ നിന്നും മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ കണ്ടു പിടിത്തം കഴിയുമ്പോഴും തനിയ്ക്കു തന്നിരുന്ന ലാബിലെ ലാപ്ടോപ്പും അനുബന്ധ ഉപകരണങ്ങളായ യുസ്ബിയും മൊബൈലും വരെ മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പുതിയ പ്രോജക്റ്റു തരുമ്പോള്‍ അത്യന്താധുനിക സൌകര്യമുള്ള ലാബില്‍ സ്വന്തം മസ്തിഷ്കത്തിന്‍റെ മെമ്മെറി വരെ അനലൈസ് ചെയ്ത് രഹസ്യങ്ങളില്ല എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി ! ലാബില്‍ നിന്നു വെളിയിലേയ്ക്കിറങ്ങുമ്പോഴും എല്ലാവിധമായ കര്‍ക്കശമായ പരിശോധനകളും.

അടുത്ത പ്രോജക്‍റ്റ് കൈമാറുന്നതിനു മുന്‍പായി എമെള്‍ഡ ആ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന രഹസ്യംതന്നോടു പറഞ്ഞു. ഇന്‍ഡ്യയിലെ ഗ്രാമീണരെ പ്രത്യേകിച്ചും കേരളീയരെ ലക്ഷ്യമിട്ടു കൊണ്ടുള്ളതാണ് അതെന്ന്. ജനിതക പ്രക്രിയയുടെ താളക്രമം തെറ്റിക്കാനായി തന്നെക്കൊണ്ടുതന്നെപരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടത്തി വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത പുതിയ വൈറസ്.

ഏതു കാലാവസ്ഥയും തരണം ചെയ്ത് ലോകത്തിന്‍റെ മുക്കിലും മൂലയിലും ദേശാടനപ്പക്ഷികളെപ്പോലെ എത്തപ്പെടുന്ന കേരളീയന്‍റെ ജനിതക പ്രക്രിയയില്‍ വിസ്മയം പൂണ്ട് അതിനെ താളം തെറ്റിക്കാനുള്ള പരീക്ഷണം.

വൈറസിനെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള മരുന്നും ഗവേഷണം നടത്തി കണ്ടുപിടിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

തന്‍റെ തന്നെ പേരിനെ ലോഭിപ്പിച്ച് പേരുകൊടുത്തു. “നയേന്‍” . നയേന്‍ വൈറസിനെ വിതയ്ക്കാനായി കണ്ടു പിടിച്ച പ്രദേശം. താന്‍ പൂത്തുമ്പിയേയും പുല്‍ച്ചാടിയേയും ഓലേഞ്ഞാലി പക്ഷിയേയും ഓമനിച്ചു നടന്ന തന്‍റെ കൊച്ചു ഗ്രാമം തന്നെ. തന്‍റെ അമ്മമ്മയും അച്ഛമ്മയും ജീവിച്ചു മരിച്ച മണ്ണ്. നാവു ദോഷവും കണ്ണുദോഷവും ശത്രു ദോഷവും പറകൊട്ടിയകറ്റിയ തന്‍റെ അച്ഛന്‍റെ ശബ്ദ വീചികള്‍ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ അലയടിച്ച നാട്. എല്ലാത്തിനും ഉപരിയായി പന്ത്രണ്ടു കളഭവവും പള്ളിപ്പാനയും ഏറ്റ് നാടിനെ കാത്തു രക്ഷിക്കുന്ന ഭഗവാന്‍ പള്ളികൊള്ളുന്ന നാട്.

ദൌത്യംനിറവേറ്റാനായി തന്നെ തന്നെയാണ് നിയോഗിച്ചത്. പ്രതിഫലമോ കോടിക്കണക്കിനു ഡോളറും. അമേരിക്കന്‍ പൌരത്വം എടുത്ത ഡോ.കെ.കെ. നാരായണന് പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്‍ഡ്യന്‍ ഗ്രാമത്തിനോട് പ്രതിപത്തി തോന്നേണ്ട ഒരു കാര്യവും ഉണ്ടെന്ന് സിഗ്മാ കോര്‍പ്പറേഷനെന്ന ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനി സംശയിച്ചില്ല. പൈസയ്ക്കു വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യുമെന്നു ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ദരിദ്ര നാരായണന്‍മാരുടെ നാട്ടില്‍ നിന്നു വന്ന കീഴാളന് കോടികളുടെ ഡോളര്‍ പ്രതിഫലമായി കിട്ടുമ്പോള്‍ പെറ്റ നാടിനെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുന്ന യൂദാസ്സായി മാറുമെന്നു വിചാരിച്ച കമ്പനി മേലധികാരികള്‍.

ഓരോ തിരമാലയുടെ പിന്നിലുംസമുദ്രത്തിന്‍റെ സമ്പൂര്‍ണ സാന്നിധ്യമുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞ സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്‍റെ വാക്കുകള്‍ കാതില്‍ മുഴങ്ങി.

ജന്മ സിദ്ധമായ ഒരു സംസ്കൃതിയുടെ ഉടമയായ താന്‍...മഹത്തായ വംശ പരമ്പരകളുടെ ഒരു കണ്ണിയാണെന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയാന്‍ തോന്നി..

നാടിന് ദോഷം ചെയ്ത മകന്‍റെ മയ്യത്തു കാണാന്‍ പോലും കൂട്ടാക്കാത്ത പെറ്റമ്മമാരുടെ ദേശസ്നേഹത്തിന്‍റെ കഥകളറിയാത്ത സായിപ്പിന്‍റെ കണക്കു കൂട്ടലുകളില്‍ പാരമ്പര്യത്തിനും

പൌരാണികത്വത്തിനും സ്ഥാനം ആകാശത്തെ അമ്പിളിക്കല പോലെ അങ്ങകലെ എവിടെയോ ആയിരുന്നു.

സംയമനം പാലിച്ച് കരാറില്‍ ഒപ്പു വെയ്ക്കുമ്പോള്‍ കൈ വിറയ്ക്കാതിരിക്കാന്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു.

ചോദിയ്ക്കാതെ തന്നെ സ്വിസ്ബാങ്കിലേക്ക് വന്‍ തുക നിക്ഷേപം.

നാട്ടിലേക്ക് വിമാന ടിക്കെറ്റുടുത്ത് എല്ലാം ഭദ്രമാക്കി തന്ന കമ്പനി മേലധികാരികള്‍ .കൂടെ സഹായിയായി കമ്പനിയില്‍ നിന്നും മറ്റു രണ്ടുപേരും. വൈറസടങ്ങിയ ബാഗ് അതീവ സുരക്ഷിതമായി പെട്ടിയിലിട്ടു സീലു ചെയ്തു. കുടിവെള്ളത്തില്‍ കൂടിയും വായുവില്‍ കൂടിയും മനുഷ്യ ശരീരത്തിലെത്തപ്പെടുന്ന വൈറസ്.

മൈക്രോ ഗുളികകളായി അവിടവിടെയായി ചിതറിയാല്‍ മതി. അതിനുള്ള ആള്‍ക്കാരെ നേരത്തെ തന്നെ ഡോളറെറിഞ്ഞ് സിഗ്മാ കോര്‍പ്പറേഷന്‍റെ കേരളത്തിലെ ചാരന്മാര്‍ സജ്ജമാക്കി നിര്‍ത്തിയിരുന്നു. കഥയറിയാതെ ആട്ടം കാണുന്ന കുറെ മരപ്പാവകളെ.

കൂടാതെ എല്ലാത്തിനും ഉപരിയായി നാടിന്‍റെ അഭിമാനമായി തിരിച്ചെത്തുന്ന കൂത്താടി കുട്ടന്‍ വേലന്‍റെ മകന്‍ ...അമേരിക്കന്‍ നാഷണല്‍ ഫൌണ്ടേഷനലില്‍ നിന്നും കരിയര്‍ അവാര്‍ഡു വാങ്ങിയ ആദ്യത്തെ മലയാളി. കൊച്ചു നാരായണന്‍ എന്ന ഡോക്ടര്‍. കെ.കെ. നാരായണിന് നാടിന്‍റെ വക ഗംഭീര സ്വികരണവും. അനിയന്‍ കണ്ണന്‍ എല്ലാം അപ്പോഴപ്പോള്‍ അറിയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. നാടിനെ ഒറ്റു കൊടുക്കുന്നതിന് മരുന്നു കമ്പനി തന്നെ സ്വീകരണവും ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു. ഒന്നും അറിയാത്ത അനിയന്‍റെ ആഹ്ളാദം ഫോണിന്‍റെ അങ്ങേ തലയ്ക്കല്‍ പ്രതിധ്വനിച്ചപ്പോള്‍

മറ്റൊരുഗവേഷണ പ്രബന്ധത്തിന്‍റെ അവസാന പേജുകളെഴുതി തീര്‍ത്ത് പ്രബന്ധം അവതരിപ്പിക്കുവാന്‍ മനസ്സു തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.

അറിയാതെ മനസ്സില്‍ നിന്നും പണ്ട് അച്ഛമ്മ പാടിതന്ന വായ്താരി പുറത്തേയ്ക്കു വന്നു.

‘ഏനിന്നലെ ....ചൊപ്പനം കണ്ടേ

കൂനനുറുമ്പണി ചേര്‍ ന്നൊരാനയെ കൊന്നെന്ന്

ഏരേരീ ഏരേരി രക രേരീരേരോ....’

കമ്പനിയുടെ ഉയര്‍ന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ എയര്‍ പോര്‍ട്ടില്‍ വന്ന് മംഗളം നേര്‍ന്ന് യാത്രയയ്ക്കുമ്പോള്‍

മനസ്സ്ജനിച്ച നാടിനെയും പിറന്നു വീണ ഓലക്കുടിലിനേയും വലം വെച്ച് ന്യൂയോര്‍ക്കിലെ അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളത്തില്‍ തിരികെയെത്തി.

വിമാനം പൊങ്ങുവാന്‍ നിമിഷങ്ങള്‍ മാത്രമെയുള്ളു. മനസ്സ് ഒന്നു കൂടി തയ്യാറെടുത്തു. സീലു ചെയ്ത പെട്ടി

കൂടെ അയച്ചസഹയാത്രികന്‍റെ കൈയ്യില്‍ ഭദ്രമാണ്.

എമെള്‍ഡയാണ് വിദഗ്ധമായി പൊതി തന്‍റെ പെട്ടിയിലേക്കു മാറ്റുവാന്‍ സഹായിച്ചത്. അമേരിക്കന്‍ ചാര സംഘടനയായ സി.ഐ.എയുടെ കൂടെ ജോലി ചെയ്ത പരിചയത്തില്‍ നിന്നു കിട്ടിയ പ്രായോഗിക ബുദ്ധി. വിമാനം വിടാന്‍ നിമിഷങ്ങള്‍ മാത്രം.അവസാനത്തെ യാത്രക്കാരനു വേണ്ടി തുടര്‍ച്ചയായ അനൌണ്‍സ്മന്‍റ്.

വിമാനത്താവളത്തിലെ ക്യാമറക്കണ്ണുകളില്‍ നിഴല്‍ പതിയാതിരിക്കുവാന്‍ കഴിവതും ശ്രമിച്ചു.

ടോയിലറ്റിലേക്കു പോയ നാരാണന്‍റെ ബാഗില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കുള്ള ജനല്‍വഴി വലിച്ചെറിഞ്ഞു പറത്തിയ വൈറസ്. അന്തക വൈറസ് ജനിച്ച നാട്ടിലെ വായുവില്‍ തന്നെ പറന്നകന്നു.

എല്ലാം നിമിഷങ്ങള്‍ കൊണ്ട് തീര്‍ത്തു. ദ്രുത വേഗത്തിലുള്ള കൈയ്യുടെ ചലനം. ചുണ്ടിലെ വന്ദേമാതരത്തിന്‍റെ ഈരടികള്‍ മനസ്സിനു കരുത്തു പകര്‍ന്നു

ചാരക്കണ്ണുകള്‍ പിന്‍തുടരുമെന്ന് എമെള്‍ഡാ സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു.പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ കിട്ടാവുന്ന ശിക്ഷയുടെ ഏകദേശരൂപം മനസ്സില്‍ കണക്കു കൂട്ടിയിരുന്നു.

വിമാനത്തില്‍ നിന്നും കൈയ്യാമം വെച്ച്.. വെളിയില്‍ വരുമ്പോഴേക്കും സി. എന്‍ എന്നില്‍ നിന്നും ന്യൂസ് പുറപ്പെട്ട് എല്ലായിടവും വൈറസ് പോലെ പറന്നു........

‘ ലോക പ്രശസ്ത മരുന്നു കമ്പനിയായ സിഗ്മ കോര്‍പ്പറേഷനിലെ ഗവേഷണവിഭാഗത്തിന്‍റെ തലവനായ ഡോ.കെകെ. നാരായണിനെ ഗവേ,ണ രഹസ്യങ്ങള്‍ വന്‍തുകയ്ക്ക് വില്‍ക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ഇന്‍ഡ്യയിലേക്ക് കടക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കവേ ന്യൂയോര്‍ക്ക് എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ വെച്ച് അറസ്റ്റു ചെയ്തു.........’.

വധശിക്ഷ തന്നെ ലഭിയ്ക്കത്തക്കവണ്ണം ചെയ്യാത്ത കുറ്റങ്ങള്‍ കുറേക്കൂടി തന്നിലേയ്ക്കാരോപിച്ചു.

പുറത്തെ കൂട്ടില്‍ നിന്നും ജയിലഴിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറാനുള്ള അലാറം കേട്ടാണ് ചിന്തയില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ന്നത്. ഗവേഷണ ലാബിലെ മറക്കാനാവാത്ത ഓര്‍മ്മയായി എമെള്‍ഡാ...... അവതരിപ്പിക്കാനാകാത്ത പ്രബന്ധതാളുകളായി മനസ്സില്‍ പറന്നു നടന്നു.......

നയതന്ത്ര പരിരക്ഷലഭിയ്ക്കാത്ത ഗവേഷകന്‍. പാരമ്പര്യത്തിന്‍റെ രഹസ്യം തേടിപ്പോയ വേലക്കിടാത്തന്‍. രോഗം മുളയ്ക്കാന്‍ വിത്തു വിതയ്ക്കുന്ന അദൃശ്യ കരങ്ങളെ തുറന്നു കാട്ടാനാകാതെ....

ഒരപസര്‍പ്പക കഥയിലെ നീരാളിയെപോലെ കാണാമറയത്ത് കരുക്കള്‍ നീക്കുന്ന കരങ്ങളുടെ കപടത വിളിച്ചു പറയാനാകാതെ..... കുളിച്ചീറനായി പാനപ്പന്തലിനു മുമ്പില്‍പുറക്കളം കുരുതിക്കു കാത്തുകിടക്കുന്നപുറനാടിയെപ്പോലെ ജയിലറയ്ക്കുള്ളില്‍ വിങ്ങുന്ന ഹൃദയത്തോടെ കാത്തു കിടന്നു.

വ്യാഴ ദൃഷ്ടി.(സമഷ്ടി ചെറുകഥാ മത്സരത്തില്‍ രണ്ടാം സ്ഥാനം കരസ്ഥമാക്കിയ കഥ)

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Tue, 23 Sep 2014 17:37:00 +0000

കമ്പനിയുടെ പടിയ്ക്കല്‍ പ്രസവിച്ചു കിടക്കുന്ന പട്ടിയുടെ അടുത്തുകൂടെ പോയപ്പോള്‍

അതൊന്നു മുരണ്ടു. കുഞ്ഞുങ്ങളോടുള്ള കരുതല്‍. മൂന്നു പട്ടിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ തള്ളയുടെ മുലപ്പാല്‍ മത്സരിച്ചു വലിച്ചുകുടിക്കുന്നു. എന്നാണ് അതു പ്രസവിച്ചത്? താന്‍ വരാതിരുന്നിട്ട് അഞ്ചു ദിവസമല്ലേ ആയുള്ളു. എന്നും ഗേറ്റിനരുകിലെ വാകയുടെചുവട്ടില്‍ ഗര്‍ഭാലസ്യത്തോടെ കിടക്കുന്ന ആ പെണ്‍ പട്ടിയെ മറികടന്നാണ് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നത്. അവള്‍ക്കു കൊടുക്കാനും എന്തെങ്കിലും എന്നും ടിഫിന്‍ ബാഗില്‍ കരുതിയിരുന്നു. വാലാട്ടിക്കൊണ്ട് തന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിന്നിരുന്ന അവള്‍. അവളുടെലക്ഷണം കണ്ടിട്ട് ഉടനെ പ്രസവിക്കുമെന്നു കരുതിയില്ല. ഇല്ലെങ്കിലും ലക്ഷണം കണ്ടിട്ട് ഒന്നും തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്താനാകുകയില്ലയെന്ന് മനസ്സിലാരോ പറയുന്നതുപോലെ തോന്നി.

പട്ടിയെയും കുഞ്ഞുങ്ങളേയും അറിയാതെ നോക്കിനിന്നുപോയി. ഗായത്രിയുടെ വിളികേട്ടാണ് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്.

“സുമാ, നീ....”

അവളുടെ നിന്നുപോയ വാചകം ഉചിതമായ ഉത്തരം കൊടുത്ത് പൂരിപ്പിച്ചു.

“ അതേ ഗായത്രി ഞാന്‍ ഇന്നു ജോയിന്‍ ചെയ്യുന്നു. ആകെ ഉണ്ടായിരുന്ന അഞ്ചു കാഷ്വല്‍ ലീവായിരുന്നു. അത് ഒരുമിച്ചുകിട്ടാന്‍തന്നെ പ്രോജക്റ്റ് മാനേജരുടെകാലുപിടിയ്ക്കേണ്ടി വന്നു.”

നോട്ടത്തിലൊരു ദയനീയത വരുത്തി അവള്‍ വൈകിട്ടു കാണാമെന്നു പറഞ്ഞ്

തൊട്ടടുത്ത മള്‍ട്ടിനാഷണല്‍ കമ്പനിയുടെ വിശാലമായ മുറ്റത്തേയ്ക്ക് ടൂവീലര്‍

ഓടിച്ചു പോയി.

പതിവിലും നേരത്തെ ചെന്ന തന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ പ്രോജക്റ്റ് മാനേജര്‍ക്ക് സന്തോഷമായി. ഹിന്ദിക്കാരനായ അമിതാബ് ചൌധരി. പകുതി ഹിന്ദിയിലും പകുതി ഇംഗ്ലീഷിലുമായി അയാളുടെ കുശലപ്രശ്നങ്ങള്‍.

“ സുമാ തും ബഹുത് ടയേര്‍ഡ് ലഗ് രഹെ ഹെ . ആര്‍ യൂ ബീമാര്‍ ഹൈ?.”

“ ജീ നഹീം. സര്‍.ഐ ആം ഓ.കെ.” എന്തോ കള്ളം പറഞ്ഞതുപോലെ മനസ്സു കിടന്നു പിടച്ചു.

“ അഛാ. ആര്‍ യുവര്‍ മദര്‍ ബികെയിം നോര്‍മല്‍.” അടുത്ത ചോദ്യം.

പെറ്റമ്മയ്ക്ക് സീരിയസ്സാണെന്നും പറഞ്ഞ് കെഞ്ചിയിട്ടാണ് അവനവന് അര്‍ഹതപ്പെട്ട അവധി എടുക്കാനായത്. മുഖത്ത് ഭാവഭേദമൊന്നും വരുത്താതെ കഥകളിക്കാരന്‍റെ നടനചാതുരിയോടെ മന്ദഹാസം വരുത്തി അതിനും ഉത്തരം കൊടുത്തു.

“ യെസ് സര്‍, ഷി യീസ് ആള്‍ റൈറ്റ്.”

“ അഛാ..ദെന്‍ ട്രൈ റ്റു ഫിനിഷ് ദ പ്രൊജക്റ്റ് വിത്തിന്‍ ദിസ് വീക്ക്”

അനുകൂലഭാവത്തില്‍ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് ക്യുബിക്കിളിലേയ്ക്ക് പോകുമ്പോള്‍

പ്രോജക്റ്റു തിര്‍ത്തുകൊടുക്കുവാന്‍ രാത്രി വൈകി ഇരിയ്ക്കേണ്ട കാര്യം വ്യംഗ്യാര്‍ഥത്തില്‍ സുചിപ്പിച്ച ഹിന്ദിക്കാരന്‍റെ ബിസ്സിനസ്സ് തന്ത്രം വ്യക്തമായി.

തന്‍റെ എല്ലാ കാര്യത്തിനും അനുഭവപ്പെട്ട തടസ്സം. അത് ജോലിയിലും കടന്നു കൂടി. അതിനു തലേ വര്‍ഷംവരെ തൂത്തെടുത്തുകൊണ്ടു പോയ കമ്പനികള്‍.തന്‍റെ ഊഴമായപ്പോള്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായി വന്നു പെട്ട റെസ്സിഷന്‍. ഒറ്റ കമ്പനിയും ആ കോളേജിലോട്ട് എത്തി നോക്കിയില്ല.

ഫ്രെഷേഴ്സിന് മാത്രം ഡിമാന്‍റുള്ള സമയത്തു പാസ്സായി മൂന്നു വര്‍ഷമായിട്ടും തനിക്ക് ജോലിയൊന്നും തരപ്പെടാതെയായതിന്‍റെ പരിഹാസപാത്രമായി മാറിയത് അമ്മയായിരുന്നു. പുറം ലോകം എത്തിനോക്കാതെ വീടിനകത്ത് ഒതുങ്ങി കൂടിയ തന്നെക്കാളും അമ്മയാണ് മോള്‍ക്കു ജോലി കിട്ടാത്തതിന്‍റെ പരിഹാസം ഏറ്റു വാങ്ങേണ്ടി വന്നത്.

അടിച്ചുതളിക്കാരിയുടെ മകള്‍ വല്ല ടീടീസിക്കും പോകാതെ എന്‍ജിനീയറിംഗിനു ചേര്‍ന്നു പഠിക്കുവാന്‍ പോയപ്പോള്‍ മുതല്‍ കുത്തുവാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് ഏറു തുടങ്ങിയതാണ്.

“ എന്‍റെ ഭാരതിയമ്മേ നിങ്ങക്ക് വേറെ ജോലിയൊന്നുമില്ലായിരുന്നോ . ആ പെണ്ണിനെ വല്ല ട്രെയിനിംഗിനോ മറ്റോ വിടാനുള്ളതിന് എഞ്ചിനീയറാക്കാന്‍ പോകണ്ട വല്ല ആവശ്യമുണ്ടോയിരുന്നോ? “

പഠിക്കാനുള്ള ഫീസിന് വല്ലവരുടേയും മുമ്പില്‍ ചെന്ന് കൈ നീട്ടേണ്ട എന്നു കരുതിയാണ് ആകെയുണ്ടായിരുന്ന നാലുസെന്‍റു പുരയിടത്തിന്‍റെയും ഓടിട്ട വീടിന്‍റെയും കൂടി പ്രമാണം തൊട്ടടുത്ത പൊതുമേഖലാ ബാങ്കില്‍ പണയം വെച്ചിട്ട് വിദ്യാഭ്യാസവായ്പ തരപ്പെടുത്തിയത്.

പാസ്സായിഇറങ്ങിയാല്‍ ഉടനെ കിട്ടുന്ന ജോലിയില്‍ ഒന്നരലക്ഷം കടം വലിയ പ്രയാസമില്ലാതെ വീട്ടി തീര്‍ക്കാം എന്ന കണക്കു കൂട്ടലുകളാണ് ഗ്രഹണ സമയത്തെ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ അസ്തമിച്ചു പോയത്. എല്ലാം തകിടം മറിഞ്ഞു. പഠിയ്ക്കാനായി വാങ്ങിയ കംപ്യൂട്ടറില്‍ ഫെയ്സ്ബുക്ക് അക്കൌണ്ട് തുറന്ന് തന്നനം പാടി ഇരുന്ന് സമയം പോക്കി. അമ്മ അയല്‍പക്കത്തെ തറവാടികളുടെ വീട്ടില്‍ അടിച്ചു തളിച്ചു കൊണ്ടുവരുന്ന തുച്ഛമായ വരുമാനത്തില്‍ ഒതുങ്ങിയ രണ്ടു വയറുകളുടെ വിശപ്പ്.

അകാലത്തില്‍ യാത്രയായ നിര്‍മ്മാണ തൊഴിലാളിയായിരുന്ന അച്ഛന്‍റെ പടത്തിനു മുമ്പില്‍ ചെന്ന് അമ്മ കരഞ്ഞു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചതിന്‍റെ ഫലമാകാം ഫെയ്സ് ബുക്ക് അക്കൌണ്ടിലെ തന്‍റെ ഫോട്ടോയുടെ സൌന്ദര്യത്തില്‍ എണ്ണപ്പാടത്ത് പണിയുള്ള ഒരു ഡിപ്ലോമക്കാരന്‍ കണ്ണു നട്ടത്. ചാറ്റിംഗില്‍ കൂടി ഫെയ്ക്ക് ഐ.ഡി. അല്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ച ശേഷമാണ് വടക്കേ മലബാറുകാരനായ അനൂപ് അച്ഛനേയും അമ്മയേയും കല്യാണ ആലോചനയ്ക്കു പറഞ്ഞു വിട്ടത്.

സ്ത്രീധനമൊന്നും വാങ്ങാതെ ഉറപ്പിച്ച കല്യാണം. കുറച്ചു സ്വര്‍ണ്ണവും ആരും അറിയാതെ അനൂപ് കൂട്ടുകാരന്‍റെടുക്കല്‍ കൊടുത്തുവിട്ടതും കണ്ടപ്പോളാണ് ഈശ്വരന്‍ കൈയയച്ച് സൌന്ദര്യം തന്നതിന്‍റെ ഗുണം മനസ്സിലായത്. അടുത്തവീട്ടിലെ പാറുവമ്മുമ്മ പറഞ്ഞതിന്‍റെ പൊരുളും അപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി.---“രാഘവന്‍ പോയങ്കിലെന്താ നിന്‍റെ മോളെ കണ്ടാലേഴാം കടലിനക്കരെ നിന്നും രാജകുമാരന്‍ വന്ന് കൊത്തിക്കൊണ്ടു പോം.”

ബാങ്കു മാനേജരുടെ അടുക്കല്‍ പോയി കരഞ്ഞു പറഞ്ഞ് വീടിന്‍റെയും

പറമ്പിന്‍റെയും ആധാരത്തിനു ബാക്കി കൂടി കിട്ടാവുന്നതും വാങ്ങി എങ്ങനെയെങ്കിലും അമ്മകല്യാണം നടത്തി. എഞ്ചിനീയറു പെണ്ണിനെ ഡിപ്ലോമക്കാരന്‍ അടിച്ചെടുത്തു എന്നു പറഞ്ഞ് സമാധാനം കണ്ടെത്തി നാട്ടുകാര്‍.

ഒരു മാസത്തെ ലീവു കഴിഞ്ഞ് അനൂപ് യാത്രയായി.

മനസ്സില്‍ കെട്ടിപ്പൊക്കിയസ്വപ്നങ്ങളൊന്നും യാഥാര്‍ത്ഥ്യമായില്ല. എണ്ണപ്പാടത്തിന്‍റെ വര്‍ണ്ണങ്ങളില്‍ മതിമയങ്ങിയിരുന്നാല്‍ വീടിന്‍റെ ലോണടയില്ലെന്നു ബോദ്ധ്യമായി.

അടിച്ചു തളിക്കാന്‍ വീടുകളില്‍ പോകാതെ അനൂപ് അയക്കുന്ന പരിമിതമായ തുകയില്‍

രണ്ടുവയറു കഴിഞ്ഞു കൂടി.

ലോണടയ്ക്കണമെങ്കില്‍ ഒരു ജോലി തരപ്പെടുത്താതെ പറ്റില്ലെന്നു വന്നപ്പോഴാണ് തലസ്ഥാന നഗരിയിലെ കമ്പനി സമുച്ചയങ്ങളുടെ പറുദീസയില്‍ കയറിയിറങ്ങി എല്ലാ കമ്പനികളുടെ ബോക്‍സിലും കൊണ്ട് ബയോഡേറ്റ നിക്ഷേപിച്ചത്.

വീടിന്‍റെ ആധാരം ബാങ്കിലാണെന്നുള്ള വിവരം അമ്മയ്ക്കും തനിക്കും മാത്രമറിയാവുന്ന രഹസ്യം. ഒരു ജോലി അത്യാവശ്യമായി വന്നു.

രണ്ടു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുതല്‍ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് വിളിച്ചു തുടങ്ങി. തണുത്ത മുറിയിലെ കറങ്ങുന്ന കസേരകളില്‍ ഇരുന്നുകൊണ്ടുള്ള ഇന്‍റെര്‍വ്യൂ ബോര്‍ഡിന്‍റെ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കും വ്യക്തമായ ഉത്തരം നല്‍കി. അവസാനത്തെ രണ്ടു ചോദ്യത്തിന്‍റെ ഉത്തരത്തിനാണ് നെഗറ്റീവ് മാര്‍ക്ക് വീണത്. മൂന്നാമത്തെ കമ്പനിയുടെയും സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റു വെരിഫിക്കേഷനൊക്കെ കഴിഞ്ഞു. ഇന്‍റെര്‍വ്യൂ പാനലിന് നല്ല തൃപ്തിയായി.

അടുത്ത ചോദ്യം എച്ചാറിന്‍റെതായിരുന്നു.മറ്റുള്ള കമ്പനിക്കാര്‍ ചോദിച്ച അതേ ചോദ്യം.

അവസാനത്തെ ചോദ്യത്തിന് നെഗറ്റീവ മാര്‍ക്ക് വീഴാതിരിക്കാന്‍ മനഃപൂര്‍വ്വം കളമൊന്നു മാറ്റി ചവിട്ടാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു..

“ ആര്‍ യൂ മാരീഡ്”

നാട്ടുകാരുടേയും വീട്ടുകാരുടേയും മുന്നെവെച്ച് നാലാളറിഞ്ഞു കഴിച്ച കല്യാണം. ധൈര്യ സമേതം പറഞ്ഞു.

“ എസ്സ്.. .”

എച്ചാറിന്‍റെ മുഖത്ത് മ്ലാനത. അനുബന്ധ ചോദ്യവും തൊട്ടു പുറകേ.

“ ആര്‍ യൂ കാരിയിംഗ്.”

“നോ..”

ബാങ്കു ലോക്കറില്‍ ഇരിക്കുന്ന ജപ്തി നോട്ടീസുവന്ന കിടപ്പാടത്തിന്‍റെ ആധാരമായിരുന്നു

മനസ്സിലപ്പോള്‍.

ഒന്നു കൂടി വിശദീകരിച്ചു. “ ഹി ഈസ് ആന്‍ എന്‍ ആര്‍ ഐ.”

കമ്പനി മേധാവികളുടെ മുഖം പ്രസന്നമായി.

ഒരു വര്‍ഷത്തേയക്ക് പേടിയ്ക്കണ്ടയെന്നും ഇനി ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞേ വരുകയുള്ളു എന്നും അവര്‍ മനസ്സില്‍ കണക്കു കൂട്ടി. കോഡിംഗും ഡികോഡിംഗുമായി രാവും പകലും വ്യത്യാസമില്ലാതെ നുകത്തില്‍ കെട്ടിയ കാളപോലെ ഉഴുതു മറിപ്പിക്കാനുള്ള യന്ത്രം. മനസ്സു പിറുപിറുത്തു.

ചൂരിദാറിന്‍റെ ചുരുക്കുകളില്‍ മൂന്നുമാസം പ്രായമായ വയറ്റിലെ കുട്ടിയെ ഒളിപ്പിച്ചു. അതി ജീവനത്തിനായി ഒരു കള്ളം.

കോളേജിലെതന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരി ഗായത്രിപറഞ്ഞാണ് ആ നഗ്നസത്യങ്ങളറിഞ്ഞത്.

ജോയിന്‍ ചെയ്യുമ്പോള്‍ കല്യാണം കഴിക്കുന്നതേ അനുവദനീയമല്ല .കഴിച്ചാല്‍ കുട്ടികളായി ലീവായി പിന്നെ പ്രോജക്റ്റു വൈകും. അങ്ങേയറ്റത്തുള്ള ക്ലൈയന്‍റിന് ഇവിടുത്തേ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ കല്യാണം കഴിക്കുന്നതും പ്രസവിക്കുന്നതും ഒന്നും വിഷയമല്ല.

അതുകൊണ്ട് കല്യാണംകഴിച്ചതും ഗര്‍ഭിണികളും ആയ ഉദ്യോഗാര്‍ത്ഥികളെ കഴിവതും കമ്പനികള്‍ ജോലിയ്ക്കെടുക്കുകയില്ലത്രെ!

പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കാതെ ഒരു ദിവസം ജോലിക്കുള്ള ഓര്‍ഡര്‍ കിട്ടി. പിറ്റെ ദിവസം ജോയിന്‍ ചെയ്തു.

വയറ്റില്‍ വളരുന്ന കുട്ടിയെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതും മനസ്സ് സന്തോഷമായി ഇരിക്കുന്നതും ഒക്കെ പറഞ്ഞ് അനൂപിന്‍റെ മെയില്‍ ദിവസം പ്രതി വരുന്നത് മിക്കപ്പോഴും വായിക്കാന്‍ തന്നെ സമയം കാണില്ല. ശരീര വലുപ്പവും ചൂരിദാറിന്‍റെ ഷേപ്പും വയറ്റിലെ കുട്ടിയെമറച്ചു. രാവിലെ ചെന്നിരുന്നാല്‍ രാത്രിവരെയുള്ള ഒരേ ഇരുപ്പും. വൈകിയെത്തുന്ന മകളെ സഹതാപത്തോടെ നോക്കുന്ന അമ്മ. എന്നാലും ബാങ്കിലെ ലോണടയുമ്പോള്‍

മനസ്സിനാശ്വാസം. മൂന്നുമാസത്തെ മെറ്റേണിറ്റി ലീവിന്‍റെയും കുറച്ചു ദിവസത്തെ ചൈല്‍ഡ് കെയര്‍ ലീവിന്‍റെയും ഒക്കെ കാര്യം പറഞ്ഞ് അനൂപിനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.

പത്തു മാസത്തേയ്ക്ക് ആകെകിട്ടുന്ന അഞ്ചു കാഷ്വല്‍ ലീവ്. അമ്മയേയും കൂട്ടി ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റിന്‍റെടുക്കല്‍ പോയി കാര്യങ്ങളെല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു. ഒരു നോര്‍മല്‍ പ്രസവം ആകാന്‍ ഈശ്വരനോട് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. കമ്പനിഗേറ്റിലെത്തുമ്പോള്‍ അവശതകളെല്ലാം ഓടിഒളിയ്ക്കും.ചൂരിദാറിന്‍റെ ഷാളില്‍ ശരീരത്തിനു വന്ന മാറ്റം ഒളിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.

പ്രോജക്റ്റു മാനേജരുടെ സംശയംകലര്‍ന്ന നോട്ടം ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അലോസരപ്പെടുത്തി.

അയാള്‍ എന്തെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കിയോ?

അയാളടുത്തേക്കു വരുമ്പോളെല്ലാം പിരിച്ചുവിട്ടുകൊണ്ടുള്ള

പേപ്പറ് കൈയ്യില്‍ തനിക്കു തരാന്‍‍ ഉണ്ടോ എന്നാണ് നോക്കുന്നത്.

കഴിവതും നേരത്തെ വന്ന് താമസിച്ചു പോകുന്നതുകൊണ്ട് നാഭീ നാളത്തില്‍ ചേക്കേറിയിരിക്കുന്ന അതിഥിയെആരും അറിഞ്ഞിട്ടും ഇല്ല എന്നാണ് തന്‍റെ വിശ്വാസം.

ഇയാള്‍ക്ക് വല്ലതും പിടികിട്ടിയോ ആവൊ. ധൈര്യം ചോര്‍ന്നു പോകാതെ അയാളെ കാണുമ്പോളെല്ലാം ഒരു ഗുഡ്മോണിംഗും ഒക്കെ പറഞ്ഞ് ഒന്നു കൂടി ഉല്ലാസവതിയായി

അഭിനയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

അകലെയുള്ള ഒരു ആശുപത്രിയാണ് പ്രസവത്തിനായി ഉദ്ദേശിച്ചത്.ഒരു കാരണവശാലും കമ്പനിയിലെ ആരും അറിയരുത്.

വലിയ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ആരും അറിയാതെ ഒളിച്ചിരുന്നവന്‍ പുറത്തു വന്നു.മൊത്തം അഞ്ചു കാഷ്വല്‍ ലീവില്‍ പ്രസവവും മുലയൂട്ടലും എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വന്നവരവിലാണ് ഗായത്രിയെ കണ്ടത്.

മാറിടം വിങ്ങി ടോയിലറ്റില്‍ പോയി മുലപ്പാല്‍ പിഴിഞ്ഞു കളയുമ്പോള്‍

കുപ്പിപാലിലെ നിപ്പിള്‍ വായിലിരിക്കുന്ന മോന്‍റെ നിസ്സാഹയമായ നിഷ്ക്കളങ്കമായ മുഖം മുന്നില്‍ തെളിഞ്ഞു വരും. പിഞ്ചുകുഞ്ഞിന്‍റെ കളങ്കമില്ലാത്ത മുഖത്തിനെ മറികടന്നു കിടപ്പാടം നഷ്ടപ്പെടുന്നവേദന മുന്‍പിലെത്തി.

കണ്ണില്‍കൂടി ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നകരളിന്‍റെ പിടച്ചില്‍ മായ്ക്കാന്‍ വാഷ് ബേസിനെ ശരണം പ്രാപിക്കുക പതിവായിരുന്നു.

ഒരുദിവസം മുഖം കഴുകിയിട്ടു വന്നപ്പോള്‍ പ്രോജക്‍റ്റു മാനേജര്‍ ചൌധരിയുടെ മുന്‍പില്‍ പെട്ടുപോയി.

ശരം തൊടുത്തു വിട്ടപോലെയുള്ള അയാളുടെചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം തപ്പി പിടിയ്ക്കാന്‍ അല്‍പ്പം പ്രയാസപ്പെട്ടു.

“ ക്യാ തും രോ രഹെ ഹൊ? വാട്ട് ഹാപ്പെന്‍റ് ടു യൂ സുമാ? “

കണ്ണില്‍ പൊടി വീണെന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞു രക്ഷപ്പെട്ടു.

തൊട്ടകലെയുള്ള ക്യാബിനുകളിലെ ഹിന്ദിക്കാരു പെണ്‍കുട്ടികളുമായി കഴിവതും അകലം പാലിച്ചു നിന്നു. കാണുമ്പോള്‍ ഒരു ചിരിയിലൊതുക്കി. കംപ്യൂട്ടര്‍ ലാംഗ്യേജുകളുമായുള്ള മല്‍പ്പിടുത്തത്തില്‍ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്നവരേപോലും ശ്രദ്ധിക്കുവാന്‍ പറ്റാത്തത് ഒരു വിധത്തിലനുഗ്രഹമായെന്നു തോന്നി.

ഒരുദിവസം വൈകുന്നേരം തന്നെ നോക്കികൊണ്ട് അമ്മ വരാന്തയില്‍ നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു.

കണ്ടപാടെ മോന്‍റെ ജാതകം എഴുതിച്ചെന്നു പറഞ്ഞു. വിശേഷപ്പെട്ടജാതകമാണു പോലും. ഗജകേസരിയോഗമാണത്രെ!

കുട്ടിയുടെ അമ്മയുടെ ജാതകവശാല്‍ കളത്രകാരകനായ ശുക്രനുമേല്‍ നീചഗ്രഹമായ ശനിയുടെ നോട്ടം പതിച്ചിരിക്കുന്നത്രേ. അതുകൊണ്ടുള്ള ബാലാരിഷ്ടതയാണുപോലും ഇപ്പോളനുഭവിക്കുന്നത്. പത്തു ദിവസമായ പിഞ്ചു കുഞ്ഞിന്‍റെ ജാതകം എഴുതി ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുന്ന അമ്മയുടെ നിസ്സാഹായവസ്ഥ.

മനസ്സു പറഞ്ഞു. ശരിയായിരിക്കാം. അനുഭവിച്ചു തീര്‍ക്കട്ടെ.

പിറ്റേന്ന് പ്രോജക്റ്റിലെ ഒരു മൊഡ്യൂളിനു പറ്റിയ എറര്‍ ഡിബെഗ്ഗു ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് ഞാറ്റുവേല മഴപോലെ വല്ലപ്പോഴും വന്നും പോയുമിരുന്ന ടീം മാനേജര്‍ കുമാര്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായി സീറ്റിനരുകിലേക്കു വന്നത്. കൈയ്യില്‍ ഒരു കവറും. താന്‍ ഭയന്നു കൊണ്ടിരുന്ന നിമിഷം. ചൌധരി പണി പറ്റിച്ചിരിക്കുന്നു.പിരിച്ചുവിടലിന്‍റെ പേപ്പറായിരിക്കും. അയാളെല്ലാം മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. മനസ്സു പിടച്ചു. കണ്ണിലിരിട്ടു കയറുന്നതുപോലെ... കൈ വിറച്ചുകൊണ്ട് കവര്‍ വാങ്ങി. മന്ദബുദ്ധിയേപ്പോലെ അയാളുടെ മുഖത്തു തന്നെ നോക്കി നിന്നു പോയി.

“ ഞാനും ഒരു അമ്മയുടെ മുലപ്പാല്‍ കുടിച്ചാണ് വളര്‍ന്നത്. നിങ്ങളുടെ പ്രയാസം എനിക്കു മനസ്സിലാക്കാന്‍ പറ്റും. എല്ലാംഅറിയാമായിരുന്ന ചൌധരിയും എന്നോടൊപ്പം നിന്ന് മാനേജുമെന്‍റില്‍ തനിക്കുവേണ്ടി വാദിച്ചു.” കുമാറിന്‍റെ വായില്‍ നിന്നും പ്രവഹിച്ച തെളിനീരുറവപോലത്തെ വാക്കുകളാണ് സ്ഥലകാലബോധം തിരിച്ചുതന്നത്.

പ്രസവാവധി അനുവദിച്ചുകൊണ്ട് കംമ്പനി മേധാവി ഒപ്പിട്ട ഉത്തരവ്.

വീട്ടിലെത്തി കുഞ്ഞിനെ വാരിയെടുത്ത് ഉമ്മയില്‍ പൊതിയുമ്പോള്‍ അമ്മയോടു പറഞ്ഞു.

കളത്രകാരകനുമേല്‍ ശുഭ ഗ്രഹമായ വ്യാഴത്തിന്‍റെ ദൃഷ്ടി പതിച്ചിരിക്കുന്നു!

വരുമെന്നുകരുതി കാത്തിരിക്കാം…..

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Fri, 29 Aug 2014 12:52:00 +0000

ഒരെഴുത്തുകാരി അല്ലെങ്കില്‍ ഒരെഴുത്തുകാരന്‍ എങ്ങനെയുള്ള ആള്‍ ആയിരിക്കണം. അങ്ങനെ വല്ലതുമുണ്ടൊ.

ഞാനതൊന്ന് വിശകലനം ചെയ്തു നോക്കി.ഒരിയ്ക്കലും സംശയദൃക്കാകാന്‍ പാടില്ല.മറ്റുള്ളവരോട് സഹാനുഭൂതി വേണോ? സ്വാര്‍ത്ഥമതിയാകാന്‍ പാടില്ല. കരുണയും സ്നേഹവും വേണോ? അതോ അതെഴുത്തില്‍ കൂടി വാരിക്കോരി കൊടുത്താല്‍ മതിയോ? നിഷ് പക്ഷമതിയായിരിക്കണം. ഒരു പാര്‍ട്ടിയുടേയും ചട്ടുകം ആയിക്കൂടാ. ഇതൊക്കെയാണോ വലിയ എഴുത്തുകാര്‍ക്കുള്ള യോഗ്യത ? ആവോ..ആര്‍ക്കറിയാം.

എന്തായാലും മേല്‍പ്പറഞ്ഞ ഗുണങ്ങളില്‍ ചിലതൊന്നും എനിയ്ക്ക് ഇല്ലയെന്ന് എനിയ്ക്കു തന്നെ അറിയാം. പക്ഷെ എന്‍റെ കഥകളില്‍ ഞാന്‍ വായനക്കാരന് ഇതെല്ലാം നിര്‍ലോഭം കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അതിന് ഒരു പിശുക്കും കാട്ടിയിട്ടില്ല

ഒന്നു കൂടി ഉണ്ടല്ലൊ. മൊബൈല്‍ ടവറിലെ സിഗ്നല്‍ പോലെ അവാര്‍ഡുകമ്മറ്റിക്കാരുമായിനിരന്തരം ബന്ധം പുലര്‍ത്തി ലൈവാക്കി നില്‍ക്കുന്ന ആളും ആയിരിക്കണം അവാര്‍ഡു മോഹിക്കുന്ന ഒരെഴുത്തുകാരന്‍.

. അപ്പോള്‍എഴുത്തുകാരുടെ സ്വഭാവം അവരുടെ എഴുത്തില്‍ നിന്നും മനസ്സിലാക്കാമെന്നു കരുതുന്നത് ശുദ്ധ മണ്ടത്തരമാണ്.

ഏതോ ഒരു വലിയ എഴുത്തുകാരന്‍ഒരിയ്ക്കല്‍ പറഞ്ഞത്രെ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കഥകളുടെ ആകെത്തുക എടുത്താല്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ജീവചരിത്രം ആകുമെന്ന്. എന്തോ എനിയ്ക്കങ്ങനെ തോന്നുന്നില്ലായേ..എന്‍റെ പൊന്നു തമ്പുരാനെ...

മറ്റുള്ളവരെ പോലെ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ രഹസ്യങ്ങള്‍ ഓരോ എഴുത്തുകാരനും കാണും. അതൊന്നും എഴുതി വായനക്കാരനെ അറിയിച്ച് തന്നിലേക്കുള്ള ആരാധന കുറയ്ക്കാന്‍ ആരും മുതിരുകയില്ല. എഴുത്തുകാരനല്ല ആരുംതന്നെ തന്നെ ചികഞ്ഞിട്ട് കൊത്തിപ്പെറുക്കി എടുക്കാന്‍ ആരേയും അനുവദിക്കുകയില്ല.

ഒരു ദിവസം അപ്രതീക്ഷിതമായിട്ടാണ് ഒരു വായനക്കാരന്‍ എനിയ്ക്കയച്ച ശില്‍പഭംഗിയുള്ള എഴുത്ത് പോസ്റ്റുമാന്‍ കൊണ്ടു തരുന്നത്.ഏതോ ഒരു ട്രെയിന്‍ യാത്രയിലെ വിരസതയകറ്റുവാന്‍ ഒരു വലിയ എഴുത്തുകാരന്‍റെ പുസ്തകത്തിനൊപ്പം വാങ്ങിയ എന്‍റെ കഥാപുസ്തകം.അതു കേട്ടപ്പോള്‍ തന്നെ എനിക്കു കുളിരു കോരി..കാരണം അത്ര വലിയഎഴുത്തുകാരന്‍റെ പുസ്തകത്തിനൊപ്പം എന്‍റെ പുസ്തകം അയാള്‍ വാങ്ങി അതിനെ തൊട്ടുരുമ്മി എന്‍റെ പുസ്തകം ഇരുന്നല്ലൊ എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍. ആ ട്രെയിന്‍ യാത്രയിലയച്ച എഴുത്ത്.

. എഴുത്തെങ്ങനെ ശില്‍പ്പ ഭംഗിയുള്ളതാക്കാം എന്ന് അന്നാണ്എനിയ്ക്കു മനസ്സിലാകുന്നത്.വടിവൊത്ത കൈയ്യക്ഷരത്തില്‍ വാക്കുകള്‍ കൊരുത്തെടുത്ത് വാചകങ്ങള്‍ വനമാലപോലെയാക്കി എന്‍റെ പുസ്തകത്തിലെ ഓരോ കഥകളേയും കുറിച്ച് ശില്‍പ്പ ചാരുതയോടെ വര്‍ണ്ണിച്ച്

എഴുതിയ ആഎഴുത്ത് ഇന്നുവരെ ഒരു വായനക്കാരനില്‍ നിന്നും ലഭിയ്ക്കാത്ത ഒന്നായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആ എഴുത്ത് ഞാന്‍ കീറിക്കളയാതെ വായിച്ചിട്ട് സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചു.

വിരിഞ്ഞു വരുന്ന ഒരു പൂവ് കണ്ണിനാനന്ദം നല്‍കി കൊഴിഞ്ഞു പോകുന്നതു പോലെ

അല്‍പ്പനേരത്തെ കര്‍ണ്ണസുഖം നല്‍കി, കാറ്റിലലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്ന അഭിനന്ദന പ്രവാഹം മൊബൈലില്‍ കൂടി പലരും അറിയിക്കുമ്പോള്‍ അങ്ങനെയല്ലാതെ നോക്കും തോറും മനസ്സിന് കുളിര്‍മ്മനല്‍കി നില്‍ക്കുന്ന വസന്തഋതുവിലെ ഒരു പൂന്തോട്ടം പോലെ പോലെ ....

ആഎഴുത്തിലെ വരികളില്‍ കൂടി കണ്ണോടിയ്ക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിലേയ്ക്ക് പകര്‍ന്നു കിട്ടുന്ന ഊര്‍ജ്ജം വീണ്ടും വീണ്ടും എഴുതുവാനുള്ള പ്രചോദനം തന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.പേനത്തുമ്പില്‍ നിന്നും പെറ്റു വീണ കഥാപാത്രങ്ങളെ മാനസ പുത്രന്‍മാരായും പുത്രിമാരായും വളര്‍ത്തി ഒരു പരുവത്തിലാക്കി വിടുമ്പോള്‍ മനസ്സിനു നല്‍കുന്ന സന്തോഷം അത് വര്‍ണ്ണനാതീതം ആയിരുന്നു.

അയാളുടെ വ്യക്തിപരമായ ഒരു വിവരവും നല്‍കാതെ കേവലം എന്‍റെ കഥകളുടെ മേന്മ മാത്രം എഴുതി അയച്ച് മടക്ക തപാലില്‍ മറുപടി അയയ്ക്കത്തക്കവണ്ണം അയാളുടെ അഡ്രസ്സെഴുതിയ കവറും പേപ്പറുമായി വന്ന കത്ത്. തിരക്കുള്ളതുകാരണം അടുത്ത കുറേ ദിവസങ്ങളില്‍ ആ എഴുത്തിന് മറുപടി അയയ്ക്കുന്ന കാര്യമേ മറന്നുപോയി. പിന്നീടെപ്പോഴോ ഒരുദിവസം ഓടിക്കിതച്ചുവന്ന് ഔട്ടറില്‍ സ്റ്റേഷന്‍ പിടിയ്ക്കാന്‍ കിടക്കുന്ന തീവണ്ടിയെപ്പോലെ ഒരു ജോലി തീര്‍ത്ത് അടുത്ത ജോലിയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നതിനു മുന്‍പായി അല്‍പ്പം വിശ്രമം കിട്ടിയ അവസരത്തിലാണ് ആ കത്തിനു മറുപടി എഴുതിയില്ലല്ലൊ എന്നോര്‍ത്തത്. അപ്പോഴും ഒരു സംശയം നീര്‍ക്കുമിളപോലെ ഉള്ളില്‍ നിന്നും വന്നു പൊട്ടിച്ചിതറി മനസ്സില്‍ വിഷപ്പുക നിറച്ചു.പുസ്തകത്തില്‍ ഫോണ്‍ നംമ്പര്‍

കൊടുത്തിട്ടുള്ളപ്പോഴും അയാളെന്തിനാണ് ഒരു കത്തയച്ചത്. ഇതേപോലെയുള്ള സംശയങ്ങളാണ് ഞാനാദ്യം സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ എഴുത്തുകാരനു വേണ്ട യോഗ്യതയില്‍ഞാനെന്നെ പെടുത്താതെ കരിംപട്ടികയില്‍ ഇട്ടിരിക്കുന്നത്.

പിറ്റെ ദിവസം തന്നെ ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളില്‍ മറുപടി ഇട്ടു. അയാളാരാണെന്നോ എന്തു ചെയ്യുന്നെന്നോ ഒന്നും തിരക്കിയില്ല.

കൂലിപ്പണിക്കാര്‍, ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍,സര്‍ക്കാരുദ്യോഗസ്ഥര്‍, കോളേജ് വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍,

വേലേം കൂലീം ഒന്നുമില്ലാത്ത വായിനോക്കികള്‍, വെറുതെയിരിക്കുമ്പോള്‍ സമയം പോക്കാന്‍ പഞ്ചാരയടിക്കുന്നവര്‍ .... ഇവരെല്ലാം വായനക്കാരായുള്ള എന്‍റെ പട്ടികയിലാരായിരിക്കും അയാള്‍? അറിയാന്‍ വെറുതെ ഒരാകാംക്ഷ.

വളരെ നാളുകള്‍ക്കുശേഷം ഒരു നൂതന ആശയം മനസ്സില്‍ പൊട്ടി വിടര്‍ന്നു.എന്‍റെ എല്ലാ വായനക്കാര്‍ക്കും ഓരോ കത്തെഴുതിക്കളയാം. പോസ്റ്റാഫീസില്‍ പോയി കുറെ കവറും സ്റ്റാമ്പും വാങ്ങി ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ വിളിച്ച് അഡ്രസ്സും വാങ്ങി ഒരു ദിവസം കുത്തിയിരുന്ന് തേച്ചു മിനുക്കിയ വെള്ളോട്ടുരുളിപോലെ അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങളെ തേച്ചുമിനുക്കി വര്‍ണ്ണങ്ങളില്‍ ചാലിച്ച് കടലാസ്സില്‍ പരത്തി അയച്ചു കൊടുത്തു. കൂടെ പുതിയ വായനക്കാരനും അയയ്കാന്‍ മറന്നില്ല.

കെണിയൊരുക്കി കാത്തിരുന്ന എലിപിടുത്തക്കാരനേപോലെ കാത്തിരുന്നു.

മാന്യ വായനക്കാരുടെയെല്ലാം( അങ്ങിനെ പറയാമോ എന്നറിയത്തില്ല. എല്ലാവരേയും അക്കൂട്ടത്തില്‍ പെടുത്തിയിട്ടില്ലല്ലൊ.) മറുപടികള്‍ ഒന്നൊന്നായി വന്നു തുടങ്ങി.കാക്ക

ചികയുന്നതുപോലെ എല്ലാം ചികഞ്ഞ് അടുത്തകഥകള്‍ക്കുള്ള വിഷയങ്ങള്‍..... അതിലൊളിഞ്ഞിരുന്നതെല്ലാം കൊത്തിപ്പെറുക്കി എടുത്തു.

പക്ഷെ ഒരാളുടെ മാത്രം മറുപടി വന്നില്ല. വാക്കുകളെ ശില്‍പ്പമാക്കി മാറ്റാന്‍ കഴിവുള്ള പുതിയ വായനക്കാരന്‍റെ മാത്രം മറുപടി വന്നില്ല.

ഒരു പക്ഷേ ആ എഴുത്ത് അയാള്‍ക്ക് കിട്ടികാണില്ലായിരിക്കുമോ? അതോ ആ ട്രെയിന്‍ യാത്രയില്‍ എഴുത്ത് തപാല്‍ പെട്ടിയില്‍ ഇട്ടു കഴിഞ്ഞ് അയാള്‍ക്കെന്തെങ്കിലും...ഛെ..മനസ്സെന്തൊക്കെയാണ് മിനഞ്ഞെടുക്കുന്നത്...

വരുമെന്നു കരുതി കാത്തിരിയ്ക്കാം............

തര്‍പ്പണം. ഇങ്ങനേയും.(ജനയുഗം പേപ്പറില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്)

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Mon, 11 Aug 2014 06:35:00 +0000

തര്‍പ്പണംഎന്നാല്‍ പിതൃയജ്ഞം, തൃപ്തിപ്പെടുത്തല്‍ എന്നൊക്കെ അര്‍ഥമുണ്ട്.അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു തര്‍പ്പണമാണ് ഇത്. എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും നിര്‍വ്വചിക്കാം.

ഞങ്ങളുടെ കുടുംബ സുഹൃത്തായ മുസ്ലീം സഹോദരിയെ ഈ കര്‍ക്കിട വാവുബലിയുടെ തലേന്ന് ഞാന്‍ വിളിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ വളരെ തിരക്കിലായിരുന്നു. സൌകര്യത്തിനായി അവളെ ഞാന്‍ ഷൈല എന്നു വിളിയ്ക്കട്ടെ.

കുടുംബ സുഹൃത്ത് എന്നു പറയുമ്പോള്‍ ഷൈലയുടെ കെട്ടിയോനും എന്‍റെ കെട്ടിയോനും ഒരേ സ്ഥാപനത്തില്‍ ജോലിചെയ്യുന്ന രണ്ടു തൊഴിലാളി സ്നേഹികളാണ്. അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം ഇത്ര അടുപ്പം ഞങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ വന്നത്. വ്യത്യസ്ത മതക്കാരാണെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ സഹോദരരെപ്പോലെയാണ് കഴിയുന്നതെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ അതൊരു പൊളിപറച്ചിലല്ല എന്നു തീര്‍ത്തു പറയട്ടെ!

ഇനി ഞാന്‍ കാര്യത്തിലേയ്ക്കു കടക്കട്ടെ .ചെറിയ പെരുന്നാള്‍ അടുത്തുവരുന്ന ദിവസങ്ങളായതിനാല്‍ ഇരുപത്തേഴാം നൊയമ്പിന്‍റെന്ന് ഷൈല തിരക്കിലാണെന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ സ്വാഭാവികമായും പെരുന്നാളിന്‍റെ തിരക്കായിരിക്കും എന്നാണ് ഞാന്‍ കരുതിയത്. പക്ഷെ പിറ്റെന്ന് കര്‍ക്കിട വാവുബലിയാണെന്നും അതിന്‍റെ തിരക്കാണെന്നും മറുപടി പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാനാകെ ഒരു കണ്‍ഫ്യൂഷനിലായി എന്നു പറയട്ടെ.

മുസ്ലീമായ ഇവള്‍ക്ക് എന്തോന്നു വാവുബലി. ഇനി ഹിന്ദുക്കളുടെ കൂടെ കൂടി ഇവളും ബലിയിടാന്‍ തുടങ്ങിയോ എന്നും മറ്റുമുള്ള കുറേ ചോദ്യങ്ങള്‍ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ തലപൊക്കി.

അതെല്ലാം മനസ്സിലിട്ടുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു...എന്തോന്നു ഷൈല നിനക്കെന്തോന്ന് ബലി. നിങ്ങക്കിപ്പോള്‍ നൊയമ്പല്ലേ. മറ്റെന്നാളല്ലെ പെരുന്നാള്.

പക്ഷെ എന്‍റെ ചോദ്യത്തിന് അവളുതന്ന മറുപടി കേട്ടപ്പോള്‍ എനിയ്ക്കതൊരു പുതിയ അറിവായിരുന്നു.

വാവിന് ഒരിയ്ക്കലു നോക്കി പിറ്റേന്ന് ബലിയിടാന്‍ പോണ എനിയ്ക്ക് തിരക്കൊന്നും ഇല്ലല്ലൊ എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഷൈല പറഞ്ഞത് പിതൃ തര്‍പ്പണത്തിന് കടല്‍ക്കരയില്‍ വരുന്നവരെല്ലാം നേരെ കാണുന്ന അവരുടെ വീട്ടിലേയക്കാണ് ബലിയിട്ടു കുളിച്ചിട്ട് ഈറന്‍ മാറാന്‍ വരുന്നതെന്നും തലേന്നേ ഒരിയ്ക്കലു നോക്കി വെളുപ്പിന് വെള്ളം പോലും കുടിയ്ക്കാതെ വരുന്ന അവര്‍ക്ക് ചായയും പലഹാരവും ഒക്കെ കഴിയ്ക്കാന്‍ കൊടുക്കണമെന്നും..

ഞാനതിശയിച്ചുപോയി. ഇത്രയും നാളും അവരുമായി ചങ്ങാത്തത്തിലായിട്ടും ഇങ്ങനെയൊരു കാര്യം ഷൈല പറഞ്ഞതേയില്ലല്ല്ലൊ എന്നോര്‍ത്തു....വലതു കൈകൊണ്ട് കൊടുക്കുന്നത് ഇടതു കൈ അറിയരുതെന്നു പഴമക്കാര്‍ പറയുന്ന പറച്ചില്‍ തികച്ചും അന്വര്‍ത്ഥമാക്കുന്ന ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ മുസ്ലീമിനെയാണ് അവരില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടത്.

പകലു മുഴുവന്‍ ആഹാരവും കഴിയ്ക്കാതെ നൊയമ്പു പിടിച്ചു കൊണ്ട് വാവു ബലിയിടാന്‍ കടല്‍ക്കരയില്‍ എത്തുന്ന പരിചയക്കാര്‍ക്കും അല്ലാത്തവര്‍ക്കും ഒരേപോലെ വീട്ടില്‍ സൌകര്യങ്ങള്‍ ഒരുക്കുകയും അവര്‍ക്കുവേണ്ടി നിറഞ്ഞമനസ്സോടെ രാവിലെ ചായയും പലഹാരവും കൊടുത്ത് അവരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തി വിടുന്ന ആ മുസ്ലീം കുടുംബത്തെ ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍

മറ്റൊരു ചിത്രവും എന്‍റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. തലേന്ന് പത്ര മാധ്യമങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്ന ആ വാര്‍ത്ത. “നോമ്പെടുത്ത കാന്‍റീന്‍ ജീവനക്കാരന്‍റെ വായില്‍ ഭക്ഷണം തിരുകിക്കയറ്റിയ ജനപ്രതിനിധികളുടെ പ്രവൃത്തിയില്‍ പാര്‍ലമെന്‍റില്‍ ബഹളം.”

ഏകോദര സഹോദരരെപ്പോലെ സന്തോഷത്തോടെ കഴിയാന്‍ പറ്റുന്ന നമ്മള്‍ മതത്തിന്‍റെയും രാജ്യത്തിന്‍റെയും പേരില്‍ അന്യോന്യം കൊന്നൊടുക്കുന്ന ഇക്കാലത്തും ഇങ്ങനെ നല്ലമനസ്സുള്ള കുറച്ച് ആള്‍ക്കാര്‍ മരുപ്പച്ച പോലെ ഭൂമിയില്‍ ഉണ്ടല്ലൊ എന്ന് നമുക്കാശ്വസിയ്ക്കാം. ഒരു ഇളം കാറ്റുപോലെ...ഒരു നറുമണംപോലെ...ഒരു ഈന്തപ്പഴത്തിന്‍രെ മധുരം പോലെ നമുക്ക് അത് ആനന്ദം പകരുന്നു.

നിങ്ങള്‍ക്കും റംലയുടെയും കുടുംബത്തിന്‍റെയും സേവനം സ്വീകരിക്കാം. കൊല്ലം തിരുമുല്ലവാരം കടപ്പുറത്തെ ബലിത്തറയില്‍ നിന്നും നേരെ നോക്കിയാല്‍ കാണുന്നതാണ് ആ സൌഹൃദ കൂടാരം.

നേശമ്മ

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Thu, 24 Jul 2014 14:23:00 +0000

വീണ്ടും കുടിപ്പള്ളീക്കൂടത്തിന്‍റെ വാതുക്കല്‍ എത്തിനില്‍ക്കുന്നതുപോലെയാണ് അവരതു പറഞ്ഞു നീങ്ങിയപ്പോളെനിയ്ക്കനുഭവപ്പെട്ടത്.. അവര്‍ നടന്നു നീങ്ങുന്നതും നോക്കി നിന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചെറുതായി .ചുരുങ്ങി ഉള്‍ വലിഞ്ഞ ആമയുടെ പുറംതോടായതുപോലെ... ഇനിയും എത്രയോ പഠിക്കാനുണ്ട്. മരണം വരെ നമ്മള്‍ പഠിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും എന്നുള്ളത് ആരോ പറയുന്ന തത്ത്വജ്ഞാനമല്ല എന്നെനിയ്ക്കുതോന്നി.കണ്ടും കേട്ടും അനുഭവിച്ചും ജീവിതയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളില്‍ നിന്നും പാഠങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊണ്ടും മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും എല്ലാം നമ്മള്‍ പഠിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. മരണത്തിന്‍റെ മണിയടി കേള്‍ക്കുന്നതുവരെ .....

മനസ്സിനേറ്റ ആഘാതം ...എന്നതിനെ നിര്‍വ്വചിക്കുവാന്‍ പറ്റുകയില്ല. പക്ഷെ എന്തെങ്കിലും ഒരു പേര് എന്‍റെ മനസ്സിന്‍റെ അപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥക്ക് കൊടുത്തേ പറ്റു. അതുകൊണ്ട് ഞാനതിന് അസ്ക്കിത എന്നാണ് പറയുവാന്‍ പോകുന്നത്. മനസ്സിനേറ്റ ആ അസ്ക്കിത അനായാസം മനസ്സില്‍ നിന്നും മായ്ചു കളയാന്‍ പറ്റുകയില്ല.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് നഗരത്തിലെ വീടുപണിയുമ്പോള്‍ പണിക്കാരുടെ ഇടയിലെ ഒരു വ്യത്യസ്ത കഥാപാത്രമായാണ് ഞാനവരെ അന്നു കണ്ടത്.ഇടിഞ്ഞു തൂങ്ങി പ്രതാപം നഷ്ടപ്പെട്ട മാറിടത്തിന്‍റെ നടുവര കാണും വിധം ജംബറിട്ട് മുട്ടിനുതാഴെ അടിയിലെപ്പാവാട കാട്ടും വിധം പേശയുടുത്ത് പേശയുടെ നീട്ടിയിട്ട കോന്തലയെടുത്ത് ജംബറിന്‍റെ മുകളറ്റത്തു കുത്തി വെള്ളിയിഴകെട്ടിയ തലമുടിയെ തോല്‍പ്പിക്കാനെന്നവണ്ണം കറുത്ത വെപ്പുമുടിവെച്ച് തലയേക്കാളും വലിയ ഒരു കുഴവിക്കെട്ടും കെട്ടി അതിനെതാങ്ങിനിര്‍ത്താന്‍പ്രയാസപ്പെടുന്നതലയും പേറി പൃഷ്ഠഭാഗത്തിനെ സ്വതന്ത്രമായി വിട്ടുകൊണ്ട് കരിങ്കല്ലു ചുമക്കുന്ന നേശമ്മയുടെ .... ആ മധ്യവയസ്ക്കയുടെ തൊഴിലിലുള്ള ആത്മാര്‍ത്ഥത എന്നെ അന്ന് അതിശയിപ്പിച്ചു. ജോലിക്കുമേടിക്കുന്നകൂലിക്കു തക്കവണ്ണം ജോലിചെയ്യണമെന്ന് എല്ലാവരേയും കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്ന വിധമായിരുന്നു അത്. ഇടയ്ക്ക് ക്ഷീണിക്കുമ്പോള്‍ അല്‍പ്പം അകലെയുള്ള മരച്ചുവട്ടില്‍ പോയി നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം തിരികെ വരുന്നതും കാണാമായിരുന്നു.

പല്ലും നാക്കും വായിലുള്ളത് മുറുക്കാന്‍ചവയ്ക്കാനുള്ളതു മാത്രമായിരുന്നു നേശമ്മയ്ക്ക്. മറ്റുള്ളവരോട് വര്‍ത്തമാനം പറയാനുള്ളതല്ല നമ്മുടെ വായെന്ന തോന്നലുണ്ടാക്കും വിധം ആരോടും അനാവശ്യമായി ഒരു വാക്കുപോലും പറയുന്നതും കണ്ടിട്ടില്ല. തീരെ നിവൃത്തിയില്ലാതെ മനസ്സില്‍ വിഷമം വരുമ്പോള്‍ മാത്രമേ നേശമ്മ വാ തുറക്കുകയുള്ളു.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം വീണ്ടും എന്‍റെ വീട്ടിലെ സഹായിയായി വന്നപ്പോളാണ് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ക്ഷീണം മാറ്റുന്നതെങ്ങിനെയെന്നതിന്‍റെ ഗുട്ടന്‍സ് എനിയ്ക്കു പിടികിട്ടിയത്. തെറുപ്പുബീഡിയുടെ പുകയില്‍ ക്ഷീണമകറ്റുന്ന നേശമ്മയുടെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത.

ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ പരിപ്പുവടയും കട്ടന്‍ചായയും കുടിച്ച് ബീഡിപ്പുകയില്‍ രാഷ്ട്രീയം ചര്‍ച്ച ചെയ്യാത്ത നല്ലൊരു തൊഴിലാളി നേതാവിനേയും കൂടിയാണ് നേശമ്മയിലെനിക്കു കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത്.

ഏകദേശം ഇരുപതു് ഇരുപത്തഞ്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷമാണ് വീണ്ടും ഞാന്‍ അവരെകാണുന്നത്. അപ്പോഴും തലയിലെ ചുമ്മാടു പോലത്തെ കേശലങ്കാരത്തിന് ഒരു മാറ്റവും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല.

ഒരു വ്യത്യാസം മാത്രം കയ്യിലൊരു തുണിസഞ്ചിയും അതു നിറയെ എന്തൊക്കെയോ. മഴയായലും വെയിലായാലും ഒരു പഴയ കുട കക്ഷത്തില്‍. വെളുത്ത സെറ്റും മുണ്ടും.പണിവേഷം പഴയതുപോലെ പേശയും ബ്ലൌസും.

പേശ വീട്ടുകാരു കൊടുക്കണം.

കരിങ്കല്ലു ചുമക്കാനുള്ള ആരോഗ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോളാണ് അവര്‍ വീട്ടുവേലയ്ക്കായി ഇറങ്ങിപുറപ്പെട്ടത്.

എന്നുവെച്ചാല്‍ പുറം പണിമാത്രം.

നേശമ്മയുടെ വാക്കുകളില്‍ പറഞ്ഞാല്‍

“ യെന്തരു മനുഷേര്. ത്യേങ്ങാതിരുമ്മി, പാത്രോം മോറി തുണിംതിരുമ്മി അക്കണ്ട മെറ്റം മുഴുവനും അടിച്ചുവാരി കുറുക്കൊടിഞ്ഞ് മണ്ടപൊളക്കുന്നവരെ ജ്യോലി ചയ്യിച്ചാ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും ങേഹേ..വേണോന്ന് കേക്കത്തില്ല. തുഷ്ട കൂട്ടങ്ങള്.”

ഇങ്ങനെ പറയിക്കരുതല്ലോന്നു കരുതി വീടു വൃത്തിയാക്കുന്ന ജോലി മാത്രം നേശമ്മയെ ഏല്‍പ്പിച്ചു.

എല്ലാ ദിവസവും വേണ്ട. ആഴ്ചയിലൊരു ഞായറാഴ്ച. അവധി ദിവസം മാത്രം. അഥവാ അന്ന് വരാന്‍ പറ്റിയില്ലെങ്കി അതിനു തലേന്നോ പിറ്റേന്നോ എന്‍റെ സൌകര്യം കണക്കാക്കി വരും.

വരുന്ന ദിവസം രാവിലത്തെ കാപ്പിയും . പോകാന്നേരം തലയില്‍ ഒരുപൊത്തെണ്ണയും .പുറത്തെ കുളിമുറിയില്‍ കുളിയ്ക്കാനുള്ള അനുവാദം നേരത്തെതന്നെ മുന്‍കൂറായി വാങ്ങിയിരുന്നു. വല്ലപ്പോഴും ഒരു വാസനസോപ്പും.

എന്നിലെ ബൂര്‍ഷാ ചിന്താഗതി നേരത്തെ തന്നെ ഉണര്‍ന്നു പ്രവര്‍ത്തിച്ചതിന്‍റെ ഫലമായി, വരുന്ന ദിവസത്തെ കൂലി അപ്പോള്‍ തന്നെ കൊടുത്ത് ഇടപാടു തീര്‍ക്കുകയായിരുന്നു പതിവ്.

നേശമ്മ വന്നിട്ട് വീണ്ടും ഇരുപതു വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞു.ഋതുഭേദങ്ങള്‍ മാറിവരും പോലെ വീട്ടിലും പലമാറ്റങ്ങളും സംഭവിച്ചു. പഴയതറയെല്ലാം മാറ്റി പുതിയ ടൈല്‍സിട്ട് തറക്ക് മേനി വരുത്തിയത് നേശമ്മയെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം ജോലിഭാരം കൂട്ടി. ചൊറിപിടിച്ച മൊസൈക്കു തറയായിരുന്നപ്പോള്‍ അഴുക്കായാലും പൊടിയായലും ആരും അത്ര കാര്യമാക്കാറില്ലായിരുന്നു. ജോലിയിലെ ആത്മാര്‍ത്ഥത മനസ്സിനുണ്ടെങ്കിലും ശരീരം മനസ്സിനു വഴിപ്പെടാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് നേശമ്മയുടെ ആരോഗ്യം പിന്നിലായി .കണ്ണിനു കാഴ്ച കുറഞ്ഞ നേശമ്മയുടെ കണ്ണില്‍ പെടാതെ ചപ്പും ചവറും കസേരയുടെയും മേശയുടെയും ഒക്കെ അടിയില്‍ ഒളിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ ജോലിയിലുള്ള അപാകത മനസ്സിലാക്കിയാല്‍ അവരുടെ മനസ്സിനുണ്ടാകുന്ന വേദന

അറിയാമായിരുന്നതുകൊണ്ട് നേശമ്മ പോയി കഴിയുമ്പോള്‍ എന്‍റെ ജോലി ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ചപ്പും ചവറും മാറ്റി വീട് വെടിപ്പാക്കുകയായിരുന്നു.

അരിയ്ക്ക് പത്തുരൂപ കിലോയ്ക്ക് വിലയുള്ളപ്പോള്‍ മൂന്നു കിലോ അരിയുടെ വിലയ്ക്ക് ജോലിയ്ക്കു പ്രവേശിച്ച നേശമ്മയ്ക്ക് എന്നിലെ ബൂര്‍ഷാമണം ചുവയ്ക്കുന്ന തൊഴിലാളി സ്നേഹി അവര്‍ ചോദിയ്ക്കാതെ തന്നെ കാലാകാലങ്ങളില്‍ കൂലി കൂട്ടി. അങ്ങനെ അരിയ്ക്കു കിലോവിന് നാല്‍പ്പതായി.

അന്നാദ്യമായാണ് നേശമ്മഎനിയ്ക്കൊരു സൂചന തന്നത്.

“ യെവിടെ പിന്നെ കേക്കാതെതന്നെ തരുന്നോണ്ടാ. മരുമോക്കൊക്കെ അവളു വേലയ്ക്കു പോകുന്നിടത്ത് വേലക്കൂലി കൂട്ടി. ഇപ്പം സാമാനത്തിനെല്ലാം നല്ല വെലയല്ലീ.”

വീണ്ടും ഞാന്‍ പിറ്റെ മാസം തൊട്ട് നേശമ്മയ്ക്ക് ഒരു കിലോ അരിയുടെ വില കൂടി കൂലിയുടെ കൂടെ കൂട്ടി കൊടുത്തു.

നാള്‍ക്കു നാള്‍ ആരോഗ്യം കുറഞ്ഞു വന്ന നേശമ്മ വീടു വൃത്തിയാക്കുന്നതിനിടയില്‍

പലപ്പോഴും വെര്‍ട്ടിഫൈഡ് ടൈലില്‍ തെന്നി വീഴാതെ തപ്പിതടഞ്ഞ് രക്ഷപ്പെട്ടു.

വീട്ടിനുള്ളില്‍ വെച്ച് താഴെ വീണ് ഒരു ദുരന്തം സംഭവിയ്ക്കാതിരിക്കാനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗമെന്തെന്ന് ഞാന്‍ കൂലം കഷമായി ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി.

നേശമ്മയ്ക്കു സന്തോഷമായിക്കൊള്ളട്ടെ എന്നു കരുതിയാണ് വീട്ടുകാരനുമായി ആലോചിച്ച് അങ്ങനെയൊരു തീരുമാനമെടുത്തത്. ഇത്രയും നാളും പണിയ്ക്കു വന്നവരല്ലെ. ചുമ്മാ പറഞ്ഞു വിടുന്നതു ശരിയല്ല്ലൊ.

പിറ്റെ ആഴ്ച പതിവുപോലെ വീടു വൃത്തിയാക്കല്‍ കഴിഞ്ഞ് കാപ്പികുടിയും കുളിയും എല്ലാം കഴിഞ്ഞു. നടന്നു തുടങ്ങിയപ്പോളാണ് നേശമ്മയെ ഞാന്‍ അടുത്തു വിളിച്ച് മുഖവുരയിട്ടു പറഞ്ഞത്.

“നേശമ്മ ഇവിടെ ജോലിയ്ക്കു വന്നിട്ട് ഏറെ നാളായല്ലൊ. ഇത്രയും വയസ്സായില്ലേ.ജോലി ചെയ്യുവാനുള്ള ആരോഗ്യവും കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ ജോലി ചെയ്താല്‍ കിട്ടുന്ന കൂലി എല്ലാ മാസവും വന്ന് ഇവിടെനിന്നും വന്ന് വാങ്ങിക്കൊള്ളുക.വീടു വൃത്തിയാക്കാന്‍ ഞാന്‍ വേറൊരാളിനെ ഏര്‍പ്പെടുത്തി.”.

മുഖം വിവര്‍ണ്ണമായ ആ വയോധിക തിരിച്ചു പറഞ്ഞ മറുപടി.

“വേലചെയ്യാത്ത കൂലി എനിയ്ക്കുവേണ്ട. വേല ചെയ്ത കൂലി കൊണ്ട് വാങ്ങുന്ന അരിയ്ക്കേ രുചി വരത്തൊള്ളു.”

ഓരോ ചുവട്ടടിയിലും ഓരോ പുതിയ പാഠങ്ങള്‍ മണ്‍തരിയിലൊപ്പിയിട്ടു കൊണ്ട് അകലേയ്ക്കു നടന്നു നീങ്ങിയ നേശമ്മയെ ഇമവെട്ടാതെ ഞാന്‍ നോക്കി നിന്നു....!!

ഞങ്ങളേയും അമ്മയുടെ മുലപ്പാലു കുടിയ്ക്കുവാന്‍ അനുവദിക്കൂ സര്‍ക്കാരെ

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Fri, 30 May 2014 05:27:00 +0000

മാതൃഭൂമിയിലെ

ആക്ഷേപങ്ങളും അഭിപ്രായങ്ങളും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്

പ്രത്യേക നിയമങ്ങളുണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നതിനാല്‍ അവരുടെ പ്രതികരണശേഷി പുറത്തോട്ടെടുക്കാന്‍ അവര്‍ക്കു പറ്റുന്നില്ല. നമുക്കു പ്രതികരിക്കാം അവര്‍ക്കുവേണ്ടി.

അമ്മയുടെ ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍ കിടന്ന് അമ്മയുടെ മുലപ്പാല്‍ കുടിച്ചു വളര്‍ന്ന

നിങ്ങളോരോരുത്തരും ഇതു വായിച്ചുകഴിഞ്ഞ് അഞ്ചു രൂപാ മുടക്കി ഇതിന്‍റെ അഭിപ്രായം

എഴുതി അറിയിക്കുക.

പത്രാധിപര്‍

വായനക്കാരുടെ കത്തുകള്‍

മാതൃഭൂമി

വഞ്ചിയൂര്‍

തിരുവനന്തപുരം.

ഇതൊരു തരംഗമാകട്ടെ. അവര്‍ക്കും നീതി ലഭിക്കട്ടെ.

ഇത് വായിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഒരു തമാശയായി തോന്നിയേക്കാം. എന്നാല്‍ കേരളത്തിനകത്തും പുറത്തും ഉള്ള പതിനായിര കണക്കിനു് ഐറ്റി പ്രൊഫഷണലുകളായ സ്ത്രീകളുടെ നവജാത ശിശുക്കളുടെ രോദനമാണ് ഇത്.

നേരാം വണ്ണം പ്രസവാവധി കൊടുക്കാത്ത കാരണം കൊണ്ട് ആ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് അമ്മയുടെ മുലപ്പാല്‍ നിഷേധിച്ചിരിക്കുകയാണ്.

സര്‍ക്കാര്‍ വകുപ്പുകളിലുള്ള അമ്മമാരുടെകുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് മുലപ്പാല്‍ കുടിയ്ക്കുവാനുള്ള അവസരം കൊടുക്കുമ്പോള്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളോട് എന്തിനിങ്ങനെ ചിറ്റമ്മനയം കാണിക്കുന്നു?

ആ അമ്മമാര്‍ക്ക് ഇതു ശബ്ദിക്കുവാന്‍ അവര്‍ക്ക് സംഘടനാ സ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ല. അഥവാ ശബ്ദിച്ചാല്‍ പിറ്റെന്ന് ഔട്ട് സോര്‍സിംഗ് ജോലിയുടെ ലഭ്യത കുറവു നിമിത്തം എന്നു പറഞ്ഞുള്ള ഒരു പിരിച്ചു വിടലായിരിക്കും കിട്ടുന്നത്.

കേരളത്തിലെ തൊഴിലാളി ക്ഷേമ ബോര്‍ഡിലെ ഉന്നതാധികാരികള്‍ക്ക് നഗ്നമായ ഈ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം അറിയാം. അവര്‍ ഇതിലിടപെട്ടാല്‍ ഐറ്റി വ്യവസായം തകര്‍ക്കുന്നു എന്ന്

പറഞ്ഞ് കമ്പനികള്‍ ബഹളം വെയ്ക്കും.

കേരളത്തിലെ എന്‍ജിനീയറിംഗ് കോളേജുകളില്‍ നിന്നും കാംപസ് റിക്രൂട്ടുമെന്‍റു നടത്തി തിരഞ്ഞെടുത്ത് ഏറ്റവും നല്ല കഴിവുള്ള കുട്ടികളെയാണ് കംമ്പനികള്‍ ജോലിയ്ക്കായി കൊണ്ടുപോകുന്നത്. രാവിലെ എട്ടരയ്ക്കും ഒന്‍പതിനും തുടങ്ങുന്ന ജോലി അവസാനിയ്ക്കുന്നത് രാത്രി എട്ടിനും ഒന്‍പതിനും ആയിരിക്കും.

കേരളത്തിലെ സര്‍ക്കാര്‍സര്‍വ്വീസുവെച്ചു നോക്കുമ്പോള്‍ ഇത്രയും മണിക്കൂറിനുള്ള പ്രതിഫലം അവര്‍ക്കു കിട്ടുന്നുണ്ടോ എന്നും സംശയിയ്ക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അതെന്തും

ആകട്ടെ.

ഇതിനിടയില്‍ വളരെ പരിമിതമായ അവധിയില്‍ അവരുടെ കല്യാണവും മധുവിധുവും എല്ലാം ആഘോഷിക്കും. പിന്നീടാണ് മേല്‍പ്പറഞ്ഞ തലക്കെട്ടിന്‍റെ പ്രസക്തി.

കുട്ടികള്‍ വേണമെന്ന് അവര്‍ ആഗ്രഹിച്ചാലും അവരുടെ ഈ ജോലി സമയവും, കൂടാതെ പ്രസവത്തിനു വേണ്ടി കംമ്പനി അനുവദിച്ചിരിക്കുന്ന വളരെ പരിമിതമായ അവധിയും കാരണം മിക്കവരും സ്വയം വന്ധ്യരാകുവാന്‍ നിര്‍ബ്ബന്ധിതരാകുകയാണ്.

നമുക്ക് നഷ്ടമാകുന്നത് നല്ല കഴിവുള്ള അച്ഛനമ്മമാരുടെ ബുദ്ധിയുള്ള അടുത്ത തലമുറയെയാണ്.

ഈ അടുത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ കേരളത്തിനുവെളിയില്‍ ജോലിചെയ്യുന്ന ഒരുസോഫ്റ്റുവെയര്‍ എന്‍ജിനീയറായ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ നവജാത ശിശുവിനെ കാണുവാന്‍ പോയി. പ്രസവാവധിയുടെ കാര്യം തിരക്കിയപ്പോളാണ് ആകെ എണ്‍പത്തിനാലുദിവസമേ ഉള്ളുഎന്നും അതില്‍ മുപ്പതു ദിവസം പ്രസവത്തിനു മുന്‍പെടുത്തു കഴിഞ്ഞു എന്നും ബാക്കി അന്‍പത്തിനാലു ദിവസമേ ഇനി ഉള്ളു എന്നും വളരെ വിഷമത്തോടെ ആ പെണ്‍കുട്ടി പറഞ്ഞത്. അവളുടെ അടുക്കല്‍ ചൂടുപറ്റി കിടക്കുന്ന ആ പിഞ്ചു കുഞ്ഞിന്‍റെ ദയനീയ അവസ്ഥയാണ് ഞാനപ്പോള്‍ ഓര്‍ത്തത്. സ്വന്തം അമ്മയുടെ പാല്‍ കമ്പനിയുടെ ടോയിലറ്റില്‍ ഇടവേളകളില്‍ പിഴിഞ്ഞ് കളയുമ്പോള്‍ ടിന്നില്‍ വരുന്ന ഏതെങ്കിലും പാല്‍പ്പൊടി രണ്ടുമാസത്തിനു മുന്‍പേ തന്നെ കലക്കി കുടിയ്ക്കേണ്ടിവരുന്ന ഹതഭാഗ്യയായ കുഞ്ഞ്.

കമ്പനിയ്ക്കകത്ത് കുഞ്ഞിനെ നോക്കുന്ന വല്ല സംവിധാനവും ഉണ്ടോയെന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍

അതും ഇല്ലയെന്നാണ് ആ നവജാത ശിശുവിന്‍റെ അമ്മ വളരെ സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞത്.

നമ്മുടെ കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ സര്‍വ്വീസിലും സ്റ്റേറ്റ് സര്‍വ്വീസിലും ഉള്ള സ്ത്രീകള്‍ക്ക് ആറുമാസം മുതല്‍ ഒരു വര്‍ഷം വരെ പ്രസവാവധി കൊടുത്ത് നവജാത ശിശുക്കള്‍ക്ക് അമ്മയുടെ മുലപ്പാലൂട്ടി പരിലാളനം കിട്ടുമ്പോള്‍ , അമ്മ പ്രൈവറ്റു കമ്പനിയിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥ ആയതിനാല്‍ മുലപ്പാല്‍ നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നത് ആ പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളോടു ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂരതയാണ്.

കേന്ദ്ര ഗവണ്‍മെന്‍റ് ജീവനക്കാര്‍ക്ക് കുട്ടിയുടെ പതിനെട്ടു വയസ്സിനുള്ളില്‍ എപ്പോള്‍

വേണമെങ്കിലും രണ്ടുവര്‍ഷം വരെ ചൈല്‍ഡ് കെയര്‍ ലീവും അമ്മയുടെ സര്‍വ്വീസില്‍ എടുക്കാന്‍ അനുവാദമുണ്ടെന്നാണ് അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞത്.

കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ സ്ഥാപനങ്ങളില്‍ ഭാര്യയുടെ പ്രസവത്തിന്പതിനഞ്ചു ദിവസത്തെ ലീവ് പുരുഷന്‍മാര്‍ക്കുവരെ അനുവദിച്ചു കൊടുത്തിട്ടുള്ള ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ് പ്രസവാവധി വേണ്ടപോലെ ലഭിയ്ക്കാത്ത കാരണത്താല്‍ ഒരു വിഭാഗം കമ്പനി പ്രൊഫഷണലുകളായ സ്ത്രീകള്‍ കുട്ടികളെ വേണ്ടെന്നു വരെ തീരുമാനം എടുക്കേണ്ടുന്ന ഗതികേടിലേയ്ക്ക് ആണ് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ടെക്‍നോപാര്‍ക്കില്‍ പ്രസവാവധി വെറും ഒരുമാസം മാത്രംകൊടുക്കുന്ന

കമ്പനികളും ഉണ്ടെന്നാണ്അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞത്.

1961ലെ മെറ്റേണിറ്റി ബെനിഫിറ്റ് ആക്റ്റ് പ്രകാരം പ്രസവത്തിന് ആറ് ആഴ്ച മുന്‍പും പ്രസവത്തിനുശേഷം ആറാഴ്ചയും ആണ് കംമ്പനികളിലെ ജീവനക്കാര്‍ക്കുള്ള പ്രസവാവധി.

പ്രസവത്തിനുശേഷം ആറാഴ്ച എന്നു പറയുമ്പോള്‍ കുട്ടിക്ക് വെറും ഒന്നരമാസം പ്രായമേ ആകുകയുള്ളു.

മുലയൂട്ടല്‍ വാരം ആഘോഷിച്ച് അമ്മയുടെ മുലപ്പാലിന്‍റെ പ്രാധാന്യത്തെപ്പറ്റി പ്രസംഗിച്ചു നടക്കുന്നവരൊന്നും ഇതറിയുന്നില്ലേ?

ഇങ്ങനെയുള്ള അവസ്ഥ വരുമ്പോളാണ് വനിതാ സംവരണ ബില്ല് പാസ്സാക്കത്തതിന്‍റെ നഷ്ടം നികത്താനാകാത്തതാണെന്നു തോന്നിപ്പോകുന്നത്.. ഒരുപക്ഷേ സ്ത്രീകളുടെ ഇതേപോലുള്ള അവകാശങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ സംരക്ഷിക്കുവാന്‍ അതു പാസ്സാക്കിയെടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍കഴിഞ്ഞേനെ.

ഒട്ടു മിയ്ക്ക സോഫ്റ്റുവെയര്‍ കമ്പനികളിലേയും കല്യാണം കഴിച്ച പെണ്‍കുട്ടികളും മേല്‍പ്പറഞ്ഞ കാരണങ്ങള്‍കൊണ്ട് ,അതായത് അവരുടെ ജോലി സമയവും പ്രസവാവധിയുടെ പരിമിതിയും കുട്ടികളെ വളര്‍ത്താനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടു കാരണം കുട്ടികള്‍ വേണ്ടയെന്നുള്ളഒരു രഹസ്യധാരണയില്‍ പോകുന്നവരാണ്.

ദാമ്പത്യത്തിന്‍റെ കെട്ടുറപ്പില്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളും ഒരുഘടകമാണ്. കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്ത ബന്ധം ദമ്പതികള്‍ക്ക് എളുപ്പം പൊട്ടിച്ചെറിയാനും സാധിയ്ക്കും. ഒട്ടുമുക്കാലും ഐറ്റി പ്രൊഫഷണലുകളുടെ ബന്ധവും ശിഥിലമാവുന്നത് ഇങ്ങനെയുള്ള കുറച്ച് അറിയപ്പെടാത്ത കാരണങ്ങളും അതിനു പിന്നിലുള്ളതു കൊണ്ടാണ്.

ഇതിനെയെല്ലാം മറു കടന്നാണ് ചിലര്‍ പ്രസവിയ്ക്കാന്‍ രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ച് തയ്യാറാകുന്നത്.

പ്രസവിച്ചു കഴിയുമ്പോളാണ് സമയ നിഷ്ടയില്ലാത്ത ജോലിയും പ്രസവാവധിയുടെ പരിമിതിയും മുലം ചെകുത്താനും കടലിനും ഇടയിലകപ്പെട്ട അവസ്ഥ അവര്‍ക്ക് നേരിടേണ്ടി വരുന്നത്. അവരുടെ കുട്ടികളുടെ ദയനീയ അവസ്ഥ ഇങ്ങനെയും.

കുഞ്ഞുങ്ങളെ പാലൂട്ടി വളര്‍ത്താന്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന ആരോഗ്യ വകുപ്പും നമ്മുടെ ഭരണാധികാരികളും ഇതൊന്നും അറിയുന്നില്ലേ. അതോ അറിഞ്ഞിട്ടും കമ്പനികളോട് കാണിയ്ക്കുന്ന ഔദാര്യമാണോ. എന്തുകൊണ്ട് നേരാം വണ്ണം പ്രസവാവധി കൊടുക്കാനുള്ള സംവിധാനം അവര്‍ക്കും കൂടി അനുവദിപ്പിച്ചു കൊടുക്കാത്തത്.

വെറുതെ സമയം പോകാന്‍ മാത്രം ജോലിക്കു പോകുന്നവരല്ല ഈ കുട്ടര്‍.

ജോലി അവര്‍ക്കും ജീവനോപാധി ആണ്. മിക്കവരും വിദ്യാഭ്യാസ ചെലവിനായിബാങ്കു ലോണും മറ്റും എടുത്തവരും ആയിരിക്കും. ആ കടം വീട്ടേണ്ട ബാദ്ധ്യതയും അവരുടെ അധിക ഭാരമാണ്.

സൊസൈറ്റി രജിസ്ട്രേഷന്‍ ആക്റ്റ് പ്രകാരം രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്തിട്ടുള്ള ഏതെങ്കിലും വോളന്‍റെറി സംഘടനകള്‍ മുന്നോട്ടു വന്ന് ഇതിനു വേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിച്ചാല്‍

നമ്മുടെ പ്രസിഡന്‍റിന് ഈ നിയമം ലിഫ്റ്റ് ചെയ്യാവുന്നതേ ഉള്ളു എന്നാണ്

ഇതിനെപ്പറ്റി അറിവുള്ളവര്‍ പറഞ്ഞു തന്നത്.

വീട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും ഒക്കെ അനുഗ്രഹിച്ച് കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചു വിടുന്ന

അവര്‍ക്കും കൂടി പ്രസവിയ്ക്കാനും കുഞ്ഞുങ്ങളെ കുറഞ്ഞപക്ഷം ഒരു വയസ്സുവരെയെങ്കിലും

പാലൂട്ടി വളര്‍ത്തുവാനും ഉള്ള ഒരവസരം കൊടുക്കുവാന്‍ ദയയുണ്ടാകണമെന്ന് സര്‍ക്കാരിനോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു.

സംഭവാമി യുഗേ യുഗേ..

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Sun, 04 May 2014 14:19:00 +0000

തെങ്ങില്‍ കെട്ടിവച്ചിരിക്കുന്ന കോളാമ്പിയില്‍നിന്നും ചുറ്റുപാടും ഭഗവത് ഗീതയിലെ വരികള്‍പ്രസരിച്ചു.

പരിത്രാണായ സാധൂനാം

വിനാശായ ച ദുഷ്കൃതാം

ധര്‍മ്മസംസ്ഥാപനാര്‍ത്ഥായ

സംഭവാമി യുഗേ യുഗേ..

മനസ്സതിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം പറഞ്ഞു.

സജ്ജനങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും ദുഷ്ടന്‍മാരുടെ സംഹാരത്തിനും ധര്‍മം നിലനിര്‍ത്തുന്നതിനും വേണ്ടി യുഗം തോറും ഞാന്‍ അവതരിക്കുന്നു.

ഭാഗവത സത്രം നടക്കുന്ന പന്തലില്‍ നിന്നും യജ്ഞാചാര്യന്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് തര്‍ജ്ജിമ ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഭഗവത് ഗീതയിലെ ഉദ്ധരണികളും കൊള്ളിക്കും.

എത്രയോ നാളു കൊണ്ടേ കേള്‍ക്കുന്നവരികള്‍...വീണ്ടും ആചാര്യന്‍ വിശദീകരിക്കുന്നു.

ഭൂമിയില്‍ പാപം കൂടുമ്പോള്‍ഞാനവതരിക്കും .സംഭവിക്കുന്നതെല്ലാം നല്ലതിനെന്നു കരുതുക.

മുഗ്ഗോപി തൊട്ട്, മുടി നീട്ടി വളര്‍ത്തി തന്‍റെ തൊട്ടു മുമ്പേയാണ് അയാള്‍ പോകുന്നത്.കറുത്ത ഉടുവസ്ത്രം. കറുത്ത വസ്ത്രം ഒരെണ്ണം പുതച്ചിരിക്കുന്നു. നഗ്നപാദന്‍.

തോളത്ത് പൊക്കണം. എവിടെ നിന്നോ തിടുക്കത്തില്‍വരുന്നതുപോലെയുള്ള നടത്തം. ഭാഗവത സത്രം തുടങ്ങിയതില്‍പിന്നെ പല അപരിചിതരും ആ വഴിയില്‍ കൂടി സത്ര ശാലയിലേക്ക് പോകുന്നതുകാണാം. എന്നും പതിവായി ഭഗവാനെ കാണാന്‍ പോകുന്ന തന്നെപ്പോലെ വളരെ കുറച്ചാളുകളുടെ നടവഴി. സപ്താഹം തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നീട് എപ്പോഴും ആള്‍ക്കാരുടെ വരത്തു പോക്കാണ്.

അങ്ങനെ കുചേലഗതിയുടെ ദിവസത്തിന്‍റെന്നു രാവിലെയാണ് അയാളെ കാണുന്നത്. ഒറ്റ നോട്ടത്തിലൊരു അവധൂതന്‍റെ ലക്ഷണം. മനസ്സു പറഞ്ഞു. ആരോ വരുകോ പോകുകയോ ചെയ്യട്ടെ. അതിനിത്ര പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്നതെന്തിന്.നടന്നടുത്ത അയാള്‍പന്തലിലൊരിടത്ത് ഒഴിഞ്ഞ കസേരയില്‍ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.അയാള്‍പുതച്ചിരുന്ന കറുത്ത കയിലി മടക്കി പൊക്കണത്തില്‍ താഴ്ത്തി.

ഭാഗവതാചാര്യന്‍ പാരായണം നടത്തുമ്പോളെല്ലാം തന്‍റ ഒരു കണ്ണ് അയാളിലായിരുന്നു. ആചാര്യന്‍ സംസ്ക്കൃത ശ്ലോകം ചൊല്ലുമ്പോളെല്ലാം അയാള്‍ തിരക്കിട്ട് ഡയറിയില്‍ കുത്തിക്കുറിയ്ക്കുന്നതു കാണാം. അര്‍ത്ഥം എഴുതിയെടുക്കുകയാവാം. താനും ഇങ്ങനെയാണ്. എവിടെയെങ്കിലും നല്ല പ്രസംഗമോ സാഹിത്യ സദസ്സോ ഉണ്ടെങ്കില്‍ അവിടെ കേള്‍ക്കുന്ന ഇഷ്ടപ്പെട്ട വരികളോ കാര്യങ്ങളോ കുത്തിക്കുറിയ്ക്കുക പതിവാണ്. അതുപോലെ ഭഗവാന്‍റെ ലീലാവിലാസങ്ങള്‍ ആചാര്യന്‍ തന്മയത്ത്വത്തോടെ വിവരിയ്ക്കുന്ന ഭാഗങ്ങള്‍ അയാളെ ആകൃഷ്ടനാക്കിയിട്ടുണ്ടാവാം. അതായിരിക്കാം കുത്തിക്കുറിച്ചെടുക്കുന്നത്. പാരാവാരം പോലെയുള്ള ഭഗവല്‍വിലാസങ്ങളാര്‍ക്കാണ് വെറും പേനയിലൊതുക്കി എഴുതുവാന്‍സാധിയ്ക്കുന്നത്.

പിന്നീടെപ്പോഴോ നോക്കിയപ്പോള്‍ അയാളുടെ സീറ്റൊഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നതു കണ്ടു. പ്രസാദം ഊട്ടിനുള്ള സമയമായില്ലല്ലോ. പിന്നെ ഇയാളിതെവിടെപ്പോയി.

മനസ്സു പറഞ്ഞു. ...എവിടെപ്പോയാല്‍തനിയ്ക്കെന്താ... ഇവിടെ സപ്താഹം കേള്‍ക്കാന്‍വന്നതോ...അതോ... കണ്ട സന്യാസിമാരുടെ വായി നോക്കാന്‍വന്നതോ...? ഞാനെന്നെത്തന്നെയൊന്നു ക്രോസ്സു വിസ്താരം നടത്തി,

കുചേലനോട് ഭാര്യ പറയുന്നഭാഗം കഴിഞ്ഞു. കല്ലും നെല്ലും ഒക്കെയായി അവില്‍ പൊതി കെട്ടി കൊടുത്തു. കുചേലന്‍ അതും കക്ഷത്തില്‍ വച്ച് നടപ്പു പിടിച്ചു. ഭഗവാന്‍റടുത്ത് എത്താറായി. ആളുകളെല്ലാം ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഭഗവാന്‍ ദ്വാരകയില്‍ രുക്‍മിണിയും സത്യഭാമയുമായി മഞ്ചലിലിരിക്കുന്ന ഭാഗമാണടുത്തത്. പാരായണം ഉച്ച ഊണിനായി നിര്‍ത്തി വച്ചു.

ഇനിയെല്ലാവരും പ്രസാദം ഊണു കഴിഞ്ഞു വരുവാന്‍ യജ്ഞാചാര്യന്‍ അനൌണ്‍സ് ചെയ്തു. ഇടവഴിയില്‍കൂടി അയാള്‍ അതാ തിരക്കിട്ടു വരുന്നു. ഇയാളിതെവിടെ പ്പോയി വരുന്നു. മനസ്സിനു പിന്നെയും അറിയാനുള്ള ത്വര . തിടുക്കത്തില്‍വന്ന് ഊണിനുള്ള വരിയിലൊരിടത്ത് നിന്നു. അയാളുടെ തൊട്ടു പുറകിലാണ് തനിയ്ക്ക് സീറ്റു കിട്ടിയത്. കറുത്ത പൊക്കണവും അടുത്തു വെച്ച് അയാള്‍ ചോറുണ്ണുവാന്‍തുടങ്ങി. മുഖം സൌമ്യമെങ്കിലും അയാളുടെ തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടം തന്നെ അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ദഹിപ്പിച്ചു എന്നു തന്നെ പറയാം. ഉണ്ടു തീരാറായപ്പോള്‍ വിശപ്പു മാറിയതിനാലാകാം അയാള്‍ തൊട്ടടുത്തിരുന്ന തന്‍റെ മുഖത്തു നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു.

ഉണ്ടു തീര്‍ന്ന ഉടനേ പൊക്കണവും തൂക്കി തിരക്കിട്ട് അയാള്‍എഴുന്നേറ്റുപോയി. താന്‍ വിചാരിച്ചു. അയാളുടെ എല്ലാ കാര്യത്തിനും ഒരു തിരക്കു തന്നെ. നടപ്പിനും ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കുന്നതിനും എല്ലാം. ഊണു കഴിച്ചിട്ട് വീണ്ടും സപ്താഹ പന്തലിലെത്തിയ തന്‍റെ കണ്ണുകളറിയാതെ അയാളെ തേടുകയായിരുന്നു. പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട് ഭഗവാന്‍ പല പല വേഷത്തില്‍ സപ്താഹം നടക്കുന്നിടത്ത് വരുമെന്നും പരീക്ഷിക്കുമെന്നും അത് ഭക്തന്മാരറിയാതെയാണെന്നും മറ്റും.

വീണ്ടും പാരായണം തുടങ്ങി. ഭഗവാന്‍ കുചേലനെ സ്വീകരിച്ചു കൊണ്ടിരുത്തി. കാലുകഴിച്ചു. സല്‍ക്കാരങ്ങള്‍. തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് കക്ഷത്തിലിരിക്കുന്ന അവല്‍ പ്പൊതി കാണുന്നത്. അവല്‍ പ്പൊതി പിടിച്ചു വാങ്ങിയ ഭഗവാന്‍ അതില്‍നിന്നം കല്ലും നെല്ലുമായ അവല്‍ വാരിതിന്ന് പണ്ട് ഗുരുകുല വിദ്യാഭ്യാസത്തില്‍ സുദാമായുടെ പക്കല്‍നിന്നും കിട്ടാത്ത അവലിന്റ കടം വീട്ടി. എല്ലാവരും രസിച്ചിരുന്ന് യജ്ഞാചാര്യന്റ തര്‍ജ്ജിമ കേട്ടിരിക്കുകയാണ് .

താനോര്‍ത്തു.. എല്ലാം ഒരു പകവീട്ടലായിരുന്നല്ലോ. ഭഗവാനും ചെയ്തത് അതു തന്നെ.പഴയ അവലിന്റ കടം വീട്ടാന്‍....ഗുരുപത്നി കാട്ടില്‍ വിറകുശേഖരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞുവിട്ടപ്പോള്‍ വിശക്കുമ്പോള്‍ കഴിയ്ക്കാന്‍ കൃഷ്ണനും കൂട്ടുകാരന്‍ സുദാമാവിനും കൂടി കൊടുത്തുവിട്ട അവല്‍ പ്പൊതി രണ്ടും ഒറ്റയ്ക്കു ഭക്ഷിച്ച സുദാമാ... അന്നത്തെ കടംവീട്ടാന്‍ പാവം കുചേലനെ ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെടുത്തി. അതുകൊണ്ടു കൊടുക്കുന്നിടം വരെ. കുചേലനെ ദാരിദ്ര്യദുഃഖത്തിലാറാടിച്ചു. ഗത്യന്തരമില്ലാതെ ആത്മാഭിമാനിയായ കുചേലന്‍ ഭാര്യയുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി ഭഗവാന്റടുക്കല്‍ കൈ നീട്ടാന്‍ പോയി. എന്നിട്ട് ഭഗവാന്‍തന്നെ പാര്‍ത്ഥനുപദേശം കൊടുക്കുന്നതു പോലെ ലോകത്തോടു പറയുന്നു. സംഭവാമി യുഗേ.... യുഗേ....

ഇപ്പോഴും പകവീട്ടല്‍ഒരു തുടര്‍ക്കഥപോലെ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ഭഗവത് ഗീതയുടെ പൊരുളായി ഭഗവാന്‍ പറഞ്ഞു വെയ്ക്കുന്നത് സംഭവിക്കുന്നതെല്ലാം നല്ലതിനാണെന്നാണ്. സംഭവിക്കുന്നതെല്ലാം നല്ലതിനാണോ?.

തന്റ കണ്ണുകള് വീണ്ടും അയാളെ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അതാ അയാള് ഝടുതിയില്‍ പൊക്കണവും തൂക്കി നടന്നു വരുന്നു.ഇപ്പോഴയാളുടെ മുഖം കണ്ടാലറിയാം അയാളാകെ അസ്വസ്ഥനാണെന്നുള്ളത്. താന്‍ചിന്തിച്ചു ഒരു യോഗിവര്യനെപ്പോലെ നഗ്ന പാദനായി എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് സര്‍വ്വസംഗ പരിത്യാഗിയെപ്പോലെ നടക്കുന്ന ഇയാളെന്തിനാണിത്ര അസ്വസ്ഥത കാണിയ്ക്കുന്നത്. പ്രസാദം ഊണിനിരുന്നപ്പോളത്തെ ചെറിയ ഒരു പരിചയം വെച്ചുകൊണ്ട് തന്‍റെ അടുത്തുള്ള ഒഴിഞ്ഞ കസേരയിലേയ്ക്ക് അയാളെ ഇരിക്കുവാന്‍ ക്ഷണിച്ചു. ഒന്നുമില്ലേലും..കാഷായ വസ്ത്ര്രമല്ലെങ്കിലും അയാളൊരു കറുപ്പു വസ്ത്ര ധാരിയായ സന്യാസി വര്യനാണല്ലോ. ശബരിമലയ്ക്കു പോകുന്ന അയ്യപ്പന്‍മാരുടെ വേഷം. അന്നു വൈകിട്ടത്തെ സായാഹ്ന ഇടവേളയിലെ കാപ്പികുടിവരെ അയാള് തന്‍റടുക്കല്‍തന്നെയാണുണ്ടായിരുന്നത്. അതിനോടകം ഞങ്ങളൊന്നു കൂടി പരിചയക്കാരായി എന്നു പറയാം. ആ സപ്താഹ പന്തലിലുള്ള ആര്‍ക്കും അയാളൊരു പുഞ്ചിരി പോലും സമ്മാനിക്കുന്നില്ലയെന്നുള്ളത് തന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.

താന്‍ ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ചുരുക്കമായി വള്ളുവനാടന്‍ഭാഷയിലുള്ള ഉത്തരം കേട്ടപ്പോള്‍ തനിക്കു മനസ്സിലായി അയാള്‍ അങ്ങകലെ എവിടെ നിന്നോ വന്ന സന്യാസി ആണെന്നുള്ളത്.

ഭാഗവത സത്രവും സപ്താഹവുമായി തള്ളി നീക്കുന്ന ജീവിതങ്ങള്‍. ജനിസ്മൃതികളുടെ രഹസ്യംതേടി നടക്കുന്നവര്‍. ഭൂമിയിലെ ബന്ധങ്ങളുടെ കെട്ടറുത്ത് ഈശ്വര സാക്ഷാത്കാരത്തിനായി ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചവരുടെ മുമ്പില്‍ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിന്‍റെ വേലിക്കെട്ടില്‍നിന്നും അല്‍പ്പനേരത്തെ ആശ്വാസത്തിനായി സപ്താഹപ്പന്തലിലിരിക്കുന്ന പലരുടെയിടയിലെ ഒരുവളായി ഇരിക്കുന്ന തന്‍റെ കെട്ടുപാടുകള്‍ . താനതു തമ്മിലൊന്നു തട്ടിച്ചു നോക്കി.

ഇയാളെന്തു ഭാഗ്യവാന്‍. ഒന്നും അറിയേണ്ട. ബന്ധങ്ങളും ബന്ധനങ്ങളുമില്ലാതെ .....തോളത്തെപ്പൊക്കണവുമായി ദേശദേശാന്തര സഞ്ചാരം. അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലടുത്തചോദ്യം പൊന്തിയത്. എന്തിനായിരിക്കാം ഇയാളൊരു സന്യാസി ആയത്. ഇത്ര ചെറുപ്പത്തിലേ… എന്താണെങ്കിലും ഈദിവസങ്ങളിലേതിലെങ്കിലും ഒരു സമയം അയാളോട് ഇതൊന്നു ചോദിക്കണം. ഒന്നു കൂടി അടുക്കട്ടെ. എന്നിട്ടാകാം . അന്നു വൈകിട്ടു വീട്ടില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ മനസ്സു നിറയെ ആ ചോദ്യമായിരുന്നു. എന്തായിരിക്കും കാരണം. ഒന്നുകിലൊരു പ്രേമനൈരാശ്യം. അല്ലെങ്കിലിത്ര ചെറുപ്പത്തിലേ ഇങ്ങനിറങ്ങിത്തിരിച്ചത് ?

ഇല്ലെങ്കില്‍പ്രവ്രജ്യായോഗം….. ഗ്രഹനിലയിലെവിടെയെങ്കിലും ജനനസമയത്ത് ഉണ്ടായിരിന്നിരിയ്ക്കാം.

സന്യാസയോഗം ജനനസമയത്തുണ്ടെങ്കില് തടുക്കുവാന്‍ പറ്റുകയില്ലയെന്നല്ലേ ആചാര്യ മതം.

പിറ്റെന്നു കാലത്തു് വീട്ടിലെ ജോലിയെല്ലാം തീര്‍ത്ത് സപ്താഹപ്പന്തലിലേയ്ക്കുപോകുമ്പോള്‍ ഒരു പ്രത്യേക ഉത്സാഹമായിരുന്നു. അവിടെയെത്തുന്നതിനുമുമ്പായി ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന ആള്‍താമസമില്ലാത്ത ആ പഴയ വീടിന്‍റെ ഒരു മൂലയ്ക്കിരുന്ന് അയാള്‍ഡയറിലെന്തൊക്കെയോ കുറിക്കുന്നു. ഒന്നു കൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അതെ. അതയാള് തന്നെ. അയാളുടെ ഇടതുകൈയ്യിലെ മൊബൈല്‍കണ്ടപ്പോളെനിയ്ക്കാകെ അത്ഭുതം തോന്നി. നഗ്നപാദനായി കാലില്‍ ചെരുപ്പുപോലുമില്ലാത്ത ഈ സന്യാസിവര്യനെന്തിനു മൊബൈല്‍? ഞാനൊന്നു കൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അതെ ഏറ്റവും പുതിയ മോഡലിലെ..എല്ലാ സെറ്റപ്പും ഉള്ള ഒരു മൊബൈല്‍. അയാളിടയ്ക്കിടയ്യ് അതില്‍സംസാരിക്കുന്നും ഉണ്ട്.ചെയ്തു തീര്‍ക്കാനറിയാതെ ഒരു വഴിക്കണക്ക് കിട്ടിയതുപോലെയായി. ഇയാള് തന്‍റെ കണക്കു കൂട്ടലുകള്‍ക്കും അപ്പുറമുള്ള ഏതോ ഒന്നാണെന്ന് തോന്നി. നമ്മളു കണക്കു കൂട്ടുന്നതും കരുതുന്നതും എല്ലാം വെറും തോന്നലുകള്‍മാത്രമാണെന്നു തോന്നി. അതിനപ്പുറം ആണ് കാര്യങ്ങള്‍. അയാളുടെ പൊക്കണം നിഗൂഢതകളുടെ ഒരു കൂമ്പാരം പോലെ തനിയ്ക്കു തോന്നി. തോന്നലായിരിക്കാം എന്ന് മനസ്സു പറഞ്ഞു.

അടുത്തുകൂടെ വന്ന പരിചയക്കാരിയുടെ ഒപ്പം താന്‍ സപ്താഹപ്പന്തലിലേയ്ക്ക് പോയി. ഭാഗവതാചാര്യന്‍ അവതാര രഹസ്യങ്ങളും സപ്താഹ മാഹാത്മ്യവും എല്ലാം പറയുമ്പോള്‍ തന്റെ മനസ്സു മുഴുവനും അവധൂതന്‍റ മൊബൈലിലായിരുന്നു.

കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോളയാള്‍ വന്ന് പന്തലിലൊരിടത്ത് ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. അയാള് തലേ ദിവസത്തിനേക്കാളും ഒന്നുകൂടി അസ്വസ്ഥനായിരുന്നെന്ന് അയാളെ എന്നും നിരീക്ഷിച്ചിരുന്ന തനിയ്ക്കു മനസ്സിലായി.

താനയാളുടെ അടുത്തുള്ള ഒഴിഞ്ഞ സീറ്റിലേയ്ക്ക് മാറി ഇരുന്നു. തലേ ദിവസത്തെ പ്രസാദം ഊണു സമയത്തെ ഒരു ചിരിയുടെ പരിചയത്തിലെന്നവണ്ണം ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചുകൊണ്ട് അയാളോടു പേരു ചോദിച്ചു. പൊടുന്നനവെ വെട്ടൊന്നു മുറി രണ്ടെന്നു പറഞ്ഞതുപോലെയുള്ള ഉത്തരം

" പൂര്‍വ്വാശ്രമത്തില്‍ഹിരണ്യന്‍. ഇപ്പോള്‍ സ്വാമി ശിവതീര്‍ത്ഥാനന്ദ"

തനിയ്ക്കു വീണ്ടും എന്തൊക്കെയോ ചോദിയ്ക്കണമെന്നും പറയണമെന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു.അയാളുടെ തീക്ഷ്ണമായ ഉത്തരം പറച്ചിലില്‍ ചോദിയ്ക്കാനുള്ളതെല്ലാം തൊണ്ടയ്ക്കു കുരുങ്ങിനിന്നു. പിന്നെ വിചാരിച്ചു. പതുക്കെയാകാം. ഇനിയും ദിവസങ്ങളുണ്ടല്ലോ.

അന്നും പതിവുപോലെ തര്‍ജ്ജമ ചെയ്ത കൂട്ടത്തിലാചാര്യന്‍ ഭഗവത് ഗീതയിലെ പതിനാറാം അധ്യായത്തിലെ ശ്ലോകങ്ങള്‍ ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടാണ് പ്രഭാഷണം തുടങ്ങിയത്.

പ്രവൃത്തിം ച നിവൃത്തിം ച

ജനാ ന വിദുരാസുരാഃ

ന ശൌചം നാപി ചാചാരോ

നസത്യം തേഷു വിദ്യതേ."

"ആസുരജനങ്ങള്‍ കര്‍മവും അകര്‍മവും അറിയുന്നില്ല.അവരുടെ ഇടയില്‍ ശുചിത്വം അറിയപ്പെടുന്നില്ല. സദാചാരവുമില്ല. സത്യവുമില്ല."

വീണ്ടും തുടര്‍ന്നു.

"ഏതാം ദൃഷ്ടിമവഷ്ടഭ്യ

നഷ്ടാത്മാനോ ല്പബുദ്ധയഃ

പ്രഭവന്ത്യുഗ്രകര്‍മ്മാണഃ

ക്ഷയായ ജഗതോ ഹിതാഃ"

"ഈ ദൃഷ്ടിയില്‍ ഉറച്ചു നിന്ന് സ്വയം നശിക്കുന്ന അല്‍പ്പ ബുദ്ധികള്‍ ഘോര കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്ത് ലോകത്തിന് അഹിതകാരികളായി ലോക നാശകാരികളായി ഭവിക്കുന്നു."

ആള്‍ക്കാരുടെ മനസ്സിനെ ആ വരികള്‍ മഥിക്കത്തക്കവണ്ണം.ആചാര്യന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ പ്രഭാഷണ ചാതുരിയില്‍ വീണ്ടും അതിനെ വിശദീകരിച്ചു.

ആചാര്യന്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുന്നു….

“ഘോര കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്ത് ലോകത്തിന് അഹിതകാരികളായി ലോക നാശകാരികളായി ഭവിക്കാതെ... അല്‍പ്പമായ ഈ ജീവിതത്തെ ലോകത്തിന് തന്നാലായ സത്കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്ത് ലോകോപകാരികളായി തീരാന്‍ അവനവനെ കൊണ്ടാകുന്നത് ചെയ്യുക."

താന്‍ വിചാരിച്ചു. കപടമായ അന്ധ വിശ്വാസത്തിലുള്ള ഈശ്വര വിശ്വാസം അല്ല വേണ്ടത്. ഇതില്‍ നിന്നും ഉള്‍ ക്കൊള്ളേണ്ടതു മാത്രം ഉള്‍ ക്കൊള്ളുക.

ഏതു ജാതിയുടേതാണെങ്കിലും പ്രഭാഷണം നടത്തുന്നവന്റെ കഴിവാണ് പ്രധാനം. ഏതിനെ ആധാരമാക്കിയാണെങ്കിലും....ഖുറാനോ, ബൈബിളോ..ഭാഗവതമോ എന്തു തന്നെ ആയിക്കോട്ടെ. അത്രയും സമയം കൊണ്ട് ആള്‍ക്കാരുടെ മനസ്സില്‍ നിന്നും ദുഷ്ടത മാറ്റി അല്‍പ്പമെങ്കിലും നല്ല ചിന്ത വരുത്തുവാന്‍ സാധിക്കുമെങ്കില്‍ അതുകൊണ്ട് പ്രയോജനമുണ്ട്.

സ്വാമി ശിവതീര്‍ത്ഥാനന്ദ എന്തോ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടു. അന്നു വരെ കാണാത്ത അയാളുടെ മുഖത്തെ ഭാവമാറ്റം. എന്തോ തീരുമാനിച്ചുറച്ചതുപോലെ. കുറച്ചുനേരം കൂടി അയാളവിടെ ഇരുന്നിട്ട് എഴുന്നേറ്റു പോകുന്നതു കണ്ടു.

അങ്ങിനെ അഞ്ചു ദിവസവും പിന്നിട്ടു.

ഇനി രണ്ടു ദിവസം മാത്രമേ സപ്താഹം തീരുവാനുള്ളു. വീണ്ടും അടുത്ത സപ്താഹം അടുത്ത മേട മാസത്തിലെ ഉള്ളു.. ഏഴു ദിവസത്തെ പാരായണം കഴിഞ്ഞ് അവഭൃത സ്നാന ദിവസം മനസ്സിലൊരു സങ്കടമാണ്.. പിറ്റെന്നു തൊട്ട് സപ്താഹപ്പന്തല് ആളും അനക്കവുമില്ലാതെ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നതു കാണുമ്പോള് മനസ്സിന് എന്തെന്നില്ലാത്ത പ്രയാസമാണ്.

ഇത്തവണ വേറെ ഒന്നു കൂടി . സപ്താഹം തീര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ അവധൂതനെ കാണുകയുമില്ലല്ലോ. അതും മനസ്സിനെ അലട്ടുന്നുണ്ട്.

ഏഴാം ദിവസം വൈകുന്നേരമാണ്. അവഭൃത സ്നാനം. അല്‍പ്പം അകലെയുള്ള ക്ഷേത്ര കുളത്തിലാണ്.

അയാളെ കുറച്ചു നേരം കൊണ്ട് അവിടെയെങ്ങും കാണാനില്ല. തന്റ കണ്ണുകളവിടെയെല്ലാം പരതി.

യജ്ഞാചാര്യന്‍വായിച്ചു നിര്‍ത്തുന്നതിനു തൊട്ടു മുമ്പാണ് ഒരു ചെവിയില്‍ നിന്നും മറുചെവിയിലേക്ക് ആ വാര്‍ത്ത കാട്ടു തീ പോലെ പടര്‍ന്നത് . ഭാഗവതസത്രത്തില്‍പങ്കെടുത്തു കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ഹിന്ദു സന്യാസിയെ പോലീസ് തീവ്രവാദി എന്നു സംശയിച്ച് അറസ്റ്റു ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

സപ്താഹപ്പന്തലൊന്ന് ഇളകി മറിഞ്ഞു. ഹിന്ദുക്കളോടു കാട്ടുന്ന കടുത്ത ക്രൂരതയാണിത്. എല്ലാവരും അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു. പെട്ടെന്നു തന്നെ ചെറുപ്പക്കാരായ ഭക്തര്‍ ഒത്തു കൂടി. ഇതിനു പകരം ചോദിയ്ക്കണം. ഇത് ഇന്നും ഇന്നലെയും തുടങ്ങിയതല്ല. ഹിന്ദുക്കളോടുള്ള കടുത്ത അവഗണന. ആകെ ഒരു അലോസരപ്പെടുത്തുന്ന അ ന്തരീഷം.

പെട്ടെന്നു തന്നെ യജ്ഞാചാര്യന്‍ ഭാഗവതത്തിലെ വരികളിലേയ്ക്ക് ശ്രദ്ധ ക്ഷണിച്ചു. ആചാര്യന്റെ വാക്കുകളിലെ വശീകരണശക്തി....മന്ത്രധ്വനിപോലെ അവിടമാകെ അലയടിച്ചു. അശാന്തമായ മനസ്സുകളിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ച ഇളംകാറ്റു പോലെ.. ആളുകളൊന്നടങ്ങി.

പിറ്റെന്ന് രാവിലെ പത്രത്തില്‍ തലക്കെട്ടോടുകൂടിയാണ് ആ വാര്‍ത്ത വന്നത്.

ചക്രവ്യൂഹം ഭേദിക്കാനിനി രണ്ടു മണിക്കൂര്‍മാത്രമെന്ന രഹസ്യ കോഡു വാക്കില്‍നിന്നാണ് ,സ്പെഷ്യല്‍ ഡി കോഡിംഗ് വിഭാഗം നംമ്പരും ടവറും ടാര്‍ജറ്റു ചെയ്ത് .

അന്താരാഷ്ട്ര തീവ്രവാദി സംഘടനയുമായി ബന്ധമുള്ള റാംമോഹനനെ കണ്ടു പിടിക്കുവാനായത്. ആള്‍പാര്‍പ്പില്ലാത്ത വീടിന്‍റെ പരിസരത്തു നിന്നും തീവ്ര വാദ സംഘത്തിന്‍റെ മെസ്സേജു് മൊബൈലില്‍കൂടി സ്വീകരിക്കുമ്പോളാണ് , സൈബര്‍ സെല്ലിന്റ ചുമതലയുള്ള ഡി.വൈ.എസ്പിയും സംഘവും അയാളെ അറസ്റ്റു ചെയ്യുന്നത്.

പക്ഷേ പോലീസു പിടിക്കുന്നതിനു മുന്‍പുതന്നെ ഭാഗവത സത്രത്തിലെ പ്രഭാഷണത്തില്‍ മനംമാറ്റം വന്ന തീവ്രവാദി കീഴടങ്ങുകയായിരുന്നത്രേ. പോലീസു പിടിച്ചെന്ന് വാര്‍ത്ത മാധ്യമങ്ങള്‍ തെറ്റായി വളച്ചൊടിച്ചതാണത്രേ.

വാര്‍ത്തയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഗം….. റാം മോഹന്‍ തീവ്രവാദി സംഘടനയ്ക്കു തിരിച്ചു നല്കിയ മെസ്സേജിന്‍റ അവസാനഭാഗം

"വില്ലും അമ്പും വെച്ച് അര്‍ജ്ജുനന്‍ കീഴടങ്ങുന്നു... വീണ്ടുമൊരു കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധം നടക്കരുത്......"

...... മാധ്യമങ്ങളുടെ വാര്‍ത്തയിലതില്ലായിരുന്നു .

ഭഗവാന്റെ വാക്കുകളിലേക്ക് മനസ്സു പറന്നു. ഞാന്‍ പലവേഷത്തില്‍ പലരൂപത്തില്‍ ഭൂമിയിലവതരിക്കും.

അങ്ങകലെ എവിടെയോ നിന്ന് ഭഗവത് ഗീതയിലെ ശ്ലോകവും അതിന്‍റെ അര്‍ത്ഥവും പേറിക്കൊണ്ട് ഒരു ഇളം കാറ്റ് അവിടമാകെ തഴുകി തലോടി കടന്നുപോയി.

"ത്രിവിധം നരകസ്യേദം

ദ്വാരം നാശനമാത്മനഃ

കാമഃ ക്രോധഃസ്തഥാ ലോഭ-

സ്തസ്മാദേതത് ത്രയം ത്യജേത്."

"ആത്മനാശകാരണമായ നരകത്തിന്‍റെ വാതില്‍ ഇവ മൂന്നുമാണ് കാമവും ക്രോധവും ലോഭവും. അതു കൊണ്ട് ഈ മൂന്നും ത്യജിക്കുക."

കഥവഴികള്‍

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Thu, 20 Mar 2014 17:17:00 +0000

ജീവിതഗന്ധിയായ കഥകളെഴുതി പഴക്കവും തഴക്കവും വന്ന സര്‍ക്കാരു ഗുമസ്തനായ കഥാകാരന്‍റെ ചിന്താധരണിയിലേക്ക് പെട്ടെന്നാണ് ആ ആശയം കടന്നു വന്നത്. ഇന്നുവരെ ആരും എഴുതാത്ത ഒരു കഥ എഴുതണം.

ആദ്യം ത്രെഡ്ഡാണ്കണ്ടു പിടിയ്ക്കേണ്ടത്.അതാണു പ്രയാസം.ആരും എഴുതാത്തതു വേണമല്ലൊ. ത്രഡ്ഡുകണ്ടുപിടിച്ചാല്‍ പിന്നെ എളുപ്പമാണ്. ക്രാഫ്റ്റ് അതെങ്ങിനേയും ശരിയാക്കാം. പിന്നെവേണ്ടത് മുഖവുരയായി കാടും പടപ്പും തല്ലി കുറച്ചു കൊച്ചു വര്‍ത്തമാനം.

അതും എളുപ്പമാണ്.

നാരത്തില്‍ അയനം ചെയ്ത നാരായണന്‍റെയും, നീരിലെ അണ്ഡത്തില്‍നിന്നും സ്വയംഭൂവായ ബ്രഹ്മാവിന്‍റെ കഥയും ഒന്നും ഇന്നത്തെ ആധുനിക യുഗത്തിനു ചേര്‍ന്നതല്ല.

കഥാബീജം തിരക്കി നഗരത്തിലെ മുക്കും മൂലയും എല്ലാം അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു.

അങ്ങനെ ഏതോ ഒരു നിമിഷത്തില്‍ മഴയുടെ കൂടെവന്ന ആലിപ്പഴം പോലെ മനസ്സിലേക്കു വന്ന ഒരു ആശയത്തിനെ ഊട്ടി വളര്‍ത്തി ഒരു കഥ മെനഞ്ഞെടുത്തു.

കഥയെഴുതുവാന്‍ പതിവായി കടല്‍ക്കരയെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്ന കഥാകാരന്‍

എല്ലാ കഥകളും എഴുതി തീര്‍ന്നാല്‍ ആദ്യം അഭിപ്രായം ആരായുന്നത് കടല്‍ക്കരയിലെ കപ്പലണ്ടികച്ചവടക്കാരനോടാണ്.വര്‍ഷങ്ങളായി കപ്പലണ്ടിയുടെ രുചിയില്‍ കഥകളെഴുതിയ അയാളുടെ കഥകളുടെ ആരാധകനായി അവനെ മാറ്റിയത് കേവലം സത്യസന്ധനായ ഒരു നിരൂപകന്‍ മാത്രം ആയതുകൊണ്ടായിരുന്നില്ല.. കപ്പലണ്ടിക്കാരന്‍റെ അഭിപ്രായത്തിന് മുന്‍തൂക്കം കൊടുക്കുന്ന അയാളുടെ പല നല്ല കഥകളും കടലാസ്സില്ലാത്തപ്പോള്‍ കപ്പലണ്ടി പൊതിയാനുള്ള കടലാസ്സായി മാറുന്നത് കഥാകാരനറിയുന്നില്ലായിരുന്നു.

പുതിയ കഥയുമായി കപ്പലണ്ടി വില്‍പ്പനക്കാരന്‍റെ അരികിലേയ്ക്കാണ്ആദ്യം പോയത്.

വളരെ ശ്രദ്ധാപൂര്‍വ്വം ചുട്ടെടുത്ത കഥയെ നിശ്ശിതമായി വിമര്‍ശിച്ച കപ്പലണ്ടിക്കാരന്‍റെ മനസ്സിന്‍റെ ഉള്ളറകളില്‍ കിടന്ന സ്വാര്‍ത്ഥ താല്‍പ്പര്യം കഥാകാരനറിഞ്ഞില്ല.

വീണ്ടും കഥയുടെ മേച്ചില്‍ പുറം തേടി കടല്‍ക്കരയെശരണം പ്രാപിച്ചപ്പോളാണ് അയാള്‍ അത്യന്താധുനിക കഥാകാരനായ പുതിയ സുഹൃത്തിനെ പരിചയപ്പെട്ടത്.

എഴുത്ത് ആദായകരമായ ഒരു തൊഴിലാക്കിയിരുന്ന പുതിയ കഥാകൃത്തില്‍ നിന്നും പാഠങ്ങളുള്‍ക്കൊണ്ട് കഥാകൃത്ത് അതൊന്നു പരീക്ഷിയ്ക്കുവാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.

രണ്ടെണ്ണം പിടിച്ചിട്ട് ആ ലഹരിയില്‍ അനര്‍ഗ്ഗളമായികഥകളൊഴുകി വരുന്നത് . അന്നുവരെ മദ്യം തൊടാതിരുന്ന കഥാകൃത്ത് പുതിയ രീതിയിലുള്ളകഥയെഴുതുവാനുള്ള അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശത്തില്‍ രണ്ടെണ്ണംപിടിക്കുവാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.പിറ്റെ ദിവസം കുപ്പിയുമായി കടല്‍ക്കരയിലെത്തിയ കഥാകൃത്തിനെ അത്യന്താധുനികന്‍ സ്നേഹപ്രകടനത്തില്‍ മുക്കിയെടുത്തു.

പുതിയ ആശയ ദാതാവിനെ എങ്ങനെ തുരത്താമെന്നായി കപ്പലണ്ടിക്കാരന്‍റെ ചിന്ത.

തെറിച്ചുവയുള്ള കഥകള്‍ സ്ത്രൈണഭാവത്തിന്‍റെ നവരസങ്ങളില്‍ അലിയിപ്പിച്ച് പെണ്ണവയവങ്ങളുടെ മുഴുപ്പിനെ എടുത്തു കാണിയ്ക്കത്തക്കവണ്ണം പുതിയകഥകളെഴുതുവാനുള്ള ബാല പാഠങ്ങള്‍ കഥാകാരനെ അയാള്‍ പഠിപ്പിച്ചെടുക്കുമ്പോള്‍ ഒഴിഞ്ഞ മദ്യക്കുപ്പികള്‍ പെറുക്കി പുതിയൊരു ബിസ്സിനസ്സിനും കൂടി കപ്പലണ്ടിക്കാരന്‍ തുടക്കമിട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കപ്പലണ്ടി പൊതിയാനുള്ള കടലാസ്സിന്‍റെ ദൌര്‍ലഭ്യം നേരിട്ട മനോവിഷമംഅങ്ങനെ അയാള്‍ പരിഹരിച്ചു.

എഴുത്താണിയും കടലാസ്സും ദുഃഖത്തോടെ കഥാകൃത്തിന്‍റെ ബാഗിനുള്ളിലിരുന്ന് പിറുപിറുത്തു.

ദിവസേന കടല്‍ക്കരയിലെ കഥാ ചര്‍ച്ചക്കു ശേഷം മദ്യ ലഹരിയില്‍ വൈകിയെത്തുന്ന

കഥാകാരന്‍റെ ദിനചര്യയിലുണ്ടായ താളപ്പിഴകള്‍ സശ്രദ്ധം മനസ്സിലാക്കിയ ഭാര്യ

എന്തുചെയ്യേണ്ടു എന്നറിയാതെ ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലായി.

അങ്ങനെ ഒരു രാത്രി കടല്‍ക്കരയില്‍ നിന്നും വീട്ടിലെത്തിയ ഭര്‍ത്താവിനെ വരവേറ്റത്

നോവലെഴുതാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലുള്ള ഭാര്യയെആയിരുന്നു. മുന്നില്‍ മദ്യക്കുപ്പിയും പേപ്പറും പേനയും ആയി ഇരിക്കുന്ന ഭാര്യ.

അയാള്‍ തല കുടഞ്ഞു. കണ്ണുകള്‍ വലിച്ചു തുറന്നു . ഒന്നു കൂടി നോക്കി. അതയാളുടെ ഭാര്യതന്നെയെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു.

പിറ്റെന്നു തൊട്ട് വീണ്ടും അയാള്‍ ജീവിതഗന്ധിയുള്ള കഥകളിലേയ്ക്കു തിരിഞ്ഞു.

അത്യന്താധുനികന്‍ കടല്‍ക്കരയില്‍ അടുത്ത ഇരയ്ക്കുവേണ്ടി കാത്തിരുന്നു...

പറയാന്‍ മറന്നത് (അഞ്ചാം ഭാഗം)

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Mon, 17 Feb 2014 15:27:00 +0000

പിറ്റെന്ന് ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോള്‍

അലക്‍സിന്‍റെ കസേര ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നതാണു കണ്ടത്.മനസ്സാകെ അസ്വസ്ഥമായി.

എന്താണയാള്‍ വരാത്തത്. പിന്നീടു വിചാരിച്ചു ഞാനെന്തിനാണ് അയാളുടെ കാര്യത്തിലിത്ര ആകാംക്ഷ എടുക്കുന്നത്. പക്ഷേ എങ്ങിനെയോ ഇത്രയും ദിവസം കൊണ്ട് അയാളെന്‍റെ അടുത്ത സുഹൃത്തായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു..

അയാളുടെ മനസ്സിനേറ്റ ബാക്കി മുറിപ്പാടുകളും കൂടി അറിയാനെനിക്ക് ആകാംക്ഷയായി.

പറഞ്ഞു വന്നിരുന്ന ഒരു ഒഴുക്കിലായിരുന്നെങ്കില്‍ അങ്ങു ചോദിച്ചു പോകാമായിരുന്നു.ഇതിപ്പോള്‍ സ്റ്റാര്‍ട്ടാകാതെ എപ്പോഴോ വഴിയിലിട്ടിട്ടു പോയ വണ്ടിയെ വീണ്ടും സ്റ്റാര്‍ട്ടാക്കുന്ന ഉദ്യമം ആണ്. അത് വിജയിക്കുമോ എന്ന് കണ്ടറിയണം. വിജയിച്ചില്ലെങ്കിലും അലക്‍സ് മുഖം മുഷിഞ്ഞ് ഒന്നും പറയാതെ ഇരുന്നെങ്കില്‍ മതിയായിരുന്നു. എന്താണെങ്കിലും അയാള്‍ വരട്ടെ. അങ്ങിനെ ഇരുന്നപ്പോള്‍ അലക്‍സ് വന്ന് സീറ്റിലിരുന്നു.

ഉച്ചയാകാനായി മനസ്സ് തിടുക്കം കൂട്ടി. അയാളെ വന്നപ്പോള്‍ മുതല്‍ ഞാന്‍

ശ്രദ്ധിക്കുകയാണ്. വന്നപാടെ ഒരേഇരുപ്പാണ്. ജോലിയും തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. വിദൂരതയില്‍ കണ്ണും നട്ട്. അയാളുടെ മനസ്സിലെ കാറും കോളും എല്ലാം ആ മുഖത്തു മിന്നി മറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.ലഞ്ചു ബ്രേക്കിന്‍റെ സമയമായിട്ടും അയാള്‍ ഊണു കഴിക്കാന്‍ പോകാത്തതു കണ്ടിട്ടാണ് അയാളുടെ അടുത്തു ചെന്ന് ഞാന്‍ ചോദിച്ചത്. പക്ഷേ മറുപടിയായി അയാളുടെ കണ്ണുകളില്‍ പെയ്തൊഴിയാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന കണ്ണുനീരാണ് കണ്ടത്. അന്ന് ഉപവാസത്തിന്‍റെ ദിനമാണെന്നു പറഞ്ഞു.

ഞാന്‍ ചോദിക്കാതെ തന്നെ അയാള്‍ പറയാന്‍ ബാക്കിവെച്ചത്... പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

“ബെന്നിച്ചന്‍ ഒരു കരപറ്റേണ്ടത് തന്‍റെ കൂടി ആവശ്യമായിരുന്നു. ജീജോയുടെ ഉറ്റസ്നേഹിതന്‍ തന്‍റെ കുഞ്ഞനുത്തിയുടെ മനസ്സിലിടം പിടിച്ചത് താനൊഴിച്ച് ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ജീജോയെപ്പോലെ പഠിത്തത്തിലവളും മിടുക്കിയായിരുന്നു. പത്താം ക്ലാസ്സുപോലും പാസ്സാകാത്ത അവനെക്കൊണ്ട് ഒരിയ്ക്കലും അപ്പച്ചന്‍ ജിന്‍സിമോളുടെകഴുത്തില്‍ മിന്നു കെട്ടിയ്ക്കത്തില്ലയെന്നുള്ളത് തനിക്കു നന്നായറിയാമായിരുന്നു.

അപ്പച്ചന്‍റെ പെട്ടിയില്‍നിന്നും ജീജോവിന്‍റെ പത്താം ക്ലാസ്സ് സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റു കൈക്കലാക്കി ബെന്നിച്ചന്‍റെ പപ്പാക്കു കൈമാറുമ്പോള്‍ ഒരേ ഒരു ചിന്ത മാത്രമേ തനിക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഏഴാം കടലിനക്കരെപ്പോയി മുത്തും പവിഴവും കൊണ്ടു വന്ന് കാഴ്ചവെച്ച് ഒരു രാജകുമാരിയെപ്പോലെ തന്‍റെ കുഞ്ഞു പെങ്ങളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുമെന്ന ഒരേ ഒരാശ.”

അലക്‍സ് ചോദിക്കാതെ തന്നെ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത് ഞാനന്നു വൈകിട്ടു ചെന്നപ്പോള്‍ ഹര്‍ഷയോടു പറഞ്ഞു. അവള്‍ക്കും അയാളുടെ മാനസ്സികാവസ്ഥ വല്ലാതെ പ്രയാസംഉണ്ടാക്കിയെന്നുള്ളത് അവളുടെ മറുപടിയില്‍ നിന്നും എനിക്കു മനസ്സിലായി.

ദുഃഖ പര്യവസായിയായ ഒരു സിനിമയുടെ അവസാനഭാഗങ്ങളിലേക്കാണ്

ഞങ്ങള്‍ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്നു് തോന്നി. പിറ്റേ ദിവസം

അയാള്‍ ചോറു കൊണ്ടു വരുകയായിരുന്നു. ഊണു കഴിഞ്ഞ് എന്‍റെ മേശയ്ക്കരികിലേക്കു വന്ന അലക്‍സിന്‍റെ മുഖം തലേ ദിവസത്തിനേക്കാളും അല്‍പ്പം ഉത്സാഹഭരിതമായിരുന്നു.

എനിക്കും അതു കണ്ടപ്പോളല്‍പ്പം ആശ്വാസമായി. നമ്മളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന... നമ്മള്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു സുഹൃത്തിന്‍റെ വേദന നമ്മളിലും ചലനങ്ങളുണ്ടാക്കും എന്ന് അയാളുമായി പരിചയപ്പെട്ടപ്പോളാണ് എനിക്കു മനസ്സിലായത്. കാടിന്‍റെ നിഴലു പോലെ ...കാട്ടാറിന്‍റെ ഗദ്ഗദം പോലെ.. അയാളുടെ വേദനകളെല്ലാം താനും കൂടി ഏറ്റു വാങ്ങിയതുപോലെ...

. തിരമാലകളുടെ അലകള്‍ പോലെ

തീരത്തു വന്നടിയുന്നത് ഹര്‍ഷയിലും.

ആ ദിവസങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചത് ഹര്‍ഷയിലായിരുന്നു

അയാള്‍ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി...

“ ബന്നിച്ചന്‍ പോയി ആദ്യത്തെ കുറേ നാളുകളില്‍ .അവന്‍റെ വീട്ടിലയക്കുന്നതിനൊപ്പം രണ്ടാഴ്ചകൂടുമ്പോളൊരു കത്തു വെച്ച് തന്‍റെ പേര്‍ക്ക് അയച്ചിരുന്നു.ജിന്‍സിമോളുടെ വിശേഷങ്ങളെല്ലാം തിരക്കി കൊണ്ട്.

അറബിയുടെ സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റിലെ നോട്ടക്കാരനായിട്ടായിരുന്നു തുടക്കം.

അങ്ങനെ ആദ്യത്തെ അവധിക്കു് എല്ലാവര്‍ക്കും സമ്മാനപ്പൊതികളും ഒക്കെയായി ബന്നിച്ചന്‍ വന്നു. ജിന്‍സിമോള്‍ക്കും ആരും കാണാതെ കുറെ പ്രത്യേകം സമ്മാനങ്ങളും ഒരു കുന്നോളം സ്വപ്നങ്ങളും ഒക്കെ കൈമാറി കടന്നുപോയി ബന്നിച്ചന്‍റെ ആ അവധിക്കാലം”.

എല്ലാവരും ഊണു കഴിഞ്ഞ് സീറ്റിലെത്തിയതിനാല്‍ അതവിടെ വെച്ച് മുറിഞ്ഞു. അലക്‍സ് സീറ്റിലേക്കു പോയി.

അന്നു വൈകിട്ട് ഞാന്‍ ഹര്‍ഷയുടെ അടുക്കല്‍ അലക്‍സിന്‍റെ തുടര്‍ക്കഥ പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിച്ചു.അവള്‍ അതിന്‍റെ പര്യവസാനം അങ്ങിനെ യായിരിക്കും ഇങ്ങനെയായിരിക്കും എന്നൊക്കെ അവളുടെ മനസ്സിലെ കുറെ കണക്കു കൂട്ടലുകള്‍ പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു എന്തായാലും അലക്‍സ് പറയാന്‍ ബാക്കിവെച്ചതു പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. അത് പൂര്‍ത്തിയാക്കട്ടെ.അതുവരെ നമുക്ക് കാത്തിരിക്കാമെന്ന്.

പറയാന്‍ മറന്നത് (നോവല്‍--കേരളകൌമുദിയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്)--ഭാഗം 4

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Sat, 08 Feb 2014 18:13:00 +0000

ഊണു കഴിഞ്ഞ് കാന്‍റീനില്‍ നിന്നും ഒരുചോക്ക്ലേറ്റുമായി എന്‍റെ എതിര്‍ വശത്തെ സീറ്റിലിരുന്ന അലക്‍സ് മിഠായി തന്നിട്ട് ഒരു തമാശകൂടി പറഞ്ഞു..

“ ഏതായാലും ബിന്ദു എന്‍റെ കഥ കേള്‍ക്കാന്‍ ആകാംക്ഷയോടു കൂടി ഇരിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയല്ലേ.. കൊച്ചു കുട്ടികള്‍ക്ക് മിഠായി ഏറെ ഇഷ്ടമായിരിക്കുമല്ലൊ . അതുകൊണ്ടു വാങ്ങിക്കൊണ്ടു വന്നതാണ്. ”

ഞാനൊരു തമാശ മറുപടി തന്നെ തിരികെ കൊടുത്തു.

“ ശരി അപ്പാപ്പ....എന്നിട്ട്..എന്നിട്ട്...എളുപ്പം പറ..”

എന്‍റെ മറുപടി കേട്ട് അലക്‍സ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ഞാന്‍ ചുറ്റിനും നോക്കി. ഭാഗ്യത്തിന് ആരും അവിടില്ലായിരുന്നു. ഇല്ലെങ്കില്‍ ഗോസ്സിപ്പുകാര്‍ക്ക് ആ പൊട്ടിച്ചിരി മതിയായിരുന്നു.

മൂങ്ങാ മൂളിയെപ്പോലെ ഇരുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ ഇപ്പരുവത്തിലാക്കി എടുത്ത എന്‍റെ കഴിവിനെ എരിവും പുളിയും ഒക്കെ കൊടുത്ത് വറുത്തു കോരിയേനെ.

ബെന്നിച്ചന്‍റെ ജീവിതംകരുപ്പിടിപ്പിക്കുവാന്‍ റോബര്‍ട്ട് എടുത്ത തീരുമാനം എന്തു കൊണ്ടും നല്ലതാണെന്ന് അലക്‍സിനും തോന്നി. എന്നാലൊരു ‘പക്ഷേ’ യുടെ അകമ്പടിയോടുകൂടി റോബര്‍ട്ട് അക്കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അലക്‍സിന് ഒറ്റയടിക്ക് അതു നിരസിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല.

സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട ഒരു ജോലിക്ക് ഒരു പത്താം ക്ലാസ്സ് ജയിച്ച സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് കൂടിയേ കഴിയൂ.. അയാള്‍ക്കും അതു ശരിയായി തോന്നിയെന്ന് അലക്‍സ് പറഞ്ഞു.

ഒരു ഗോള്‍കീപ്പറുടെ മുമ്പിലേക്കിട്ട പന്തുപോലെ അലക്‍സിന്‍റെ മുമ്പിലേക്ക് ആ നിര്‍ ദ്ദേശം എടുത്തിട്ടപ്പോള്‍ അങ്ങകലെ മാലാഖമാരുടെ ലോകത്ത് ബെന്നിച്ചന്‍റെസുഹൃത്ത് ജിജോ അതിനു പരിഹാരം കണ്ടെത്തിയതുപോലെയാണ് അലക്സിന്‍റെ മനസ്സിലേക്ക് അപ്പച്ചന്‍റെ പഴയ പട്ടാളപ്പെട്ടിയുടെ തുണികളുടെ ഏറ്റവും അടിയിലിരുന്ന പത്താം ക്ലാസ്സ് സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റിന്‍റെ പുറം ചട്ട തെളിഞ്ഞു വന്നത്.

“ബെന്നിച്ചന്‍ രക്ഷപ്പെടേണ്ടത് തന്‍റേയും കൂടി ഒരാവശ്യം ആയിരുന്നു. ജീജോയുടെ പത്താം ക്ലാസ്സ് സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റെടുത്തു കൊടുക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതനായി.

പിറ്റെ ഞായറാഴ്ച എല്ലാവരും പള്ളിയില്‍ പോയിക്കഴിഞ്ഞ് അപ്പച്ചന്‍റെ പട്ടാളപ്പെട്ടിയില്‍ നിന്നും ജിജോയുടെ പത്താംക്ലാസ്സ് സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് ഒരു കള്ളന്‍റെ മാനസികാവസ്ഥയില്‍ കൈക്കലാക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ബൈബിളിലെ സദൃശ്യവാക്യങ്ങള്‍ ഓടിയെത്തി മനസ്സിനെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തി.”

“ ചിലപ്പോള്‍ ഒരു വഴി മനുഷ്യന് ചൊവ്വായ് തോന്നും. അതിന്‍റെ അവസാനമോ മരണ വഴികളത്രേ.”

“പള്ളി സെമിത്തേരിയിലെ ജീജോവിന്‍റെ കല്ലറക്കു മുന്‍പില്‍ വെച്ച് താനതു റോബര്‍ട്ടിനു കൈമാറുമ്പോള്‍ ജീജോവിന്‍റെ ആത്മാവ് എവിടെ നിന്നോ ഒരിളം തെന്നലായി തങ്ങളെ തഴുകി കടന്നുപോയി.

മൊഴി മാറ്റം നടത്തിയ ഒരു പുസ്തകം പോലെ ബെന്നിച്ചന്‍റെ രേഖകളിലെല്ലാം ജീജോ ആന്‍റെണി പ്ലാക്കപറമ്പില്‍ ആയി മാറി.

അധികം താമസിയാതെ ബന്നിച്ചന്‍ ഈന്തപ്പനകളുടെ നാട്ടിലേക്ക് പറന്നകന്നു.

അപ്പോഴേക്കും താന്‍ പോസ്റ്റു ഗ്രാജൂവേറ്റ് ഡിഗ്രിയും കഴിഞ്ഞ് ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ആന്‍റെണി അപ്പച്ചന്‍റെ കൂടെ പലചരക്കു കടയില്‍ തന്നെ കൂടി. ജോമോള്‍ അമ്മച്ചിയെ വെല്ലുന്ന പാചകക്കാരി ആയി മാറി. ജോമോളെ ബോംബെയില്‍ ജോലിയുള്ള ഒരു മലബാറുകാരന്‍ കെട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.......”

അന്നത്തെ ലഞ്ചു ബ്രേക്കിലും അലക്‍സിന്‍റെ കഥ മുഴുവനും പറഞ്ഞില്ല. തങ്ങളുടെ കഥ പറച്ചില്‍ അവിടവിടെ സംസാര വിഷയമായി വരുന്നത് അന്നു വൈകിട്ട് ഹര്‍ഷ എന്നെ വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. അവള്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞതിങ്ങനെയാണ്.

“ നമ്മുടെ പഴമക്കാര്‍ പറഞ്ഞ അതേ നീതിസാരം ഞാന്‍ നിനക്കു പറഞ്ഞു തരുന്നു. ആയിരം കുടത്തിന്‍റെ വായ മൂടിക്കെട്ടാം. പക്ഷെ ഒരു മനുഷ്യന്‍റെ വായ മൂടിക്കെട്ടുവാന്‍ പറ്റത്തില്ലെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ? നീ നിന്‍റെ മനഃസാക്ഷിയെമാത്രം ആശ്രയിക്കുക.

അവനവന്‍റെ മനസ്സാക്ഷിയെ വഞ്ചിച്ച് നീ ഒന്നും ചെയ്യാത്തിടത്തോളം നിനക്കൊന്നും പേടിക്കുവാനില്ല. എന്തായാലും അലക്‍സിന്‍റെ കഥ, അല്ല ജീവിതം, മുഴുവനും നീ കേള്‍ക്കണം. ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയടത്തോളം അലക്‍സ് ഇപ്പോള്‍ ശരിക്കും മനസ്സാലെ ആശ്വസിക്കുന്നുണ്ടായിരിക്കണം.”

ഹര്‍ഷ അപ്പറഞ്ഞത് വാസ്തവമായിരുന്നു.അലക്‍സിന്‍റെ മനസ്സിലെ പിരിമുറക്കം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എനിക്കനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ സ്വഭാവത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷമായ മാറ്റങ്ങള്‍ കാണാമായിരുന്നു. ഒരിയ്ക്കല്‍ അതയാള്‍ എന്നോട് തുറന്നു സമ്മതിക്കുക കൂടി ചെയ്തു.

“ ബിന്ദുവിനെപ്പോലെയുള്ള ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിനെ എനിക്കാദ്യമായിട്ടാണ് കിട്ടുന്നത്. സ്ത്രീകളെപ്പറ്റിയുള്ള എന്‍റെ കാഴ്ചപ്പാട് തന്നെ ബിന്ദു മാറ്റി മറിച്ചു.”

ഞാനപ്പോളാലോചിക്കുകയായിരുന്നു. സ്ത്രീകളെപ്പറ്റി എന്തു കാഴ്ചപ്പാടാണ് അലക്‍സിന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഇതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്നത്? സ്ത്രീ എന്നു പറയുന്നത് വെറും ഗോസ്സിപ്പു കഥകളുടെ ഉപജ്ഞാതാക്കളോ. അതോ വീട്ടു പണിയും പിള്ളേരെ വളര്‍ത്തലും മാത്രം തൊഴിലാക്കി അടുക്കള മൂലയ്ക്ക് ഒതുങ്ങേണ്ടവളോ?.

ഓരോ പുരുഷനും കാഴ്ചപ്പാടുകളില്‍ വരുന്ന മാറ്റം ഓരോ രീതിയിലായിരിക്കാം.ചിലര്‍ക്ക് അവളുടെ സൌന്ദര്യം ആസ്വദിക്കുന്നതിലായിരിക്കും.ചിലര്‍ക്ക് അവളുടെ വീട്ടു പരിപാലനത്തിലായിരിക്കാം ചിലര്‍ അവളുടെ പാചകത്തിന്‍റെ കൈപ്പുണ്യം ആയിരിക്കും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്. അപൂര്‍വ്വം ചിലര്‍ക്കു മാത്രം സ്ത്രീ ഒരു ഭോഗ വസ്തുവും ആയിരിക്കാം.

എന്തായാലും അലക്‍സിന്‍റെ കാഴ്ചപ്പാട് ഞാന്‍ മാറ്റി മറിച്ചതില്‍ എനിക്കു സ്വയം ഒരു മതിപ്പു തോന്നി.

അടുത്തയാഴ്ച മൊത്തം ആഡിറ്റിംഗിന്‍റെ തിരക്കായതിനാല്‍ സ്റ്റേഷനറിയുടെ ചുമതലയുള്ള ഞാനും സീനിയര്‍ അക്കൌണ്ടന്‍റൊയ അലക്‍സും ഒരേ പോലെ അതില്‍ വ്യാപൃതരായിരുന്നു.

വൈകുന്നേരം ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഹര്‍ഷ ബാക്കി കൂടി അറിയുവാന്‍ എന്നും വിളിക്കുമായിരുന്നു.

അവള്‍ സഹികെട്ട് എന്നോടു പറഞ്ഞു അവള്‍ അലക്‍സിനെ കാണുവാന്‍ ഓഫീസിലേക്ക് വരുന്നു എന്ന്.അയാളുടെ ബാക്കി കാര്യങ്ങള്‍ അവള്‍ നേരിട്ട് ചോദിച്ചു കൊള്ളാമെന്നും.

വീണ്ടും രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ക്കു തിരക്കെല്ലാം മാറി സാധാരണ പോലെ ഉച്ചസമയത്തെ ഒഴിവു സമയം വീണ്ടെടുക്കുവാന്‍.

അന്നുച്ചക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായാണ് പരീക്ഷാഭവനില്‍ പോയ ഹര്‍ഷ ഓഫീസിലേക്ക് കയറി വന്നത് . ഇവള്‍ പറഞ്ഞതു പോലെ പറ്റിച്ചല്ലൊ എന്ന് ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു. . ഞാന്‍ അവളെ അലക്‍സിനു പരിചയപ്പെടുത്തി. മൂവരും കൂടിസംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോളാണ് എന്‍റെ മൊബൈലിലൊരു കാളു വന്നത്. ഹര്‍ഷയെ ഇരുത്തിയിട്ട് ഫോണില്‍ സംസാരിച്ച് തിരികെ വന്നപ്പോഴേക്കും അലക്‍സ് അവളോടു കുശലപ്രശ്നം ചെയ്യുന്നതാണ് കണ്ടത്.അതെന്നിലൊരുപാടു സന്തോഷം ഉണ്ടാക്കി.. ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ അയാള്‍ തികച്ചും മാറിയിരിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലായി.

ശിശിരത്തില്‍ ഇലകൊഴിഞ്ഞു നിന്ന ഒരു മരം വസന്തത്തില്‍ തളിരിട്ടതു പോലെ..

അപ്പച്ചന് നേരിട്ട പക്ഷാഘാതത്തിന്‍റെ കാര്യവും അതുമൂലം കട മുഴുവനും ആയി ആന്‍റെണിയെ ഏല്‍പ്പിച്ച കാര്യവും പിറ്റെന്ന് ഉച്ചക്ക് പറയുമ്പോള്‍ അയാളാകെ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടു.

അലക്‍സിന്‍റെ ആത്മ കഥയിലെ വരികളുടെ ഇടയിലെന്തെങ്കിലും അക്ഷരപ്പിശകു വന്നാലുടനെ എനിയ്ക്കത് മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്

അയാളുടെ മുഖത്തെ ഭാവ വ്യത്യാസത്തില്‍ ആന്‍റെണിയെ സംബന്ധിച്ച എന്തോ ഒന്ന് അലക്‍സിനെ അലട്ടുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ വായിച്ചെടുത്തത്.

കുറേ നേരത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം അതയാള്‍ എന്നോടു പറയുമ്പോള്‍ അയാളുടെ മനസ്സിലുണ്ടായ വേലിയേറ്റം പ്രകടമായി.

കടയില്‍ സാധനം വാങ്ങുവാന്‍ പതിവായി വന്നിരുന്ന ഒരു മുസ്ലീം കുട്ടിയുമായി ആന്‍റെണി അടുത്തതും അപ്പച്ചന്‍റെയും അമ്മച്ചിയുടേയും സമ്മതമില്ലാതെ അതിനെ മിന്നു കെട്ടി കൊണ്ടു വന്ന് വീടിനടുത്തു തന്നെ ഒരു വാടകവീടെടുത്ത് താമസം ആക്കിയതും ഒക്കെ.

അലക്‍സിന്റ വിഷമം കണ്ടിട്ട് അന്ന് ഞാന്‍ തന്നെ വേറെ വിഷയം എടുത്തിടുകയായിരുന്നു.. അങ്ങനെ അന്നത്തെ ഉച്ച സമയത്തെ ഇടവേളയും കഴിഞ്ഞു.

അന്നു വൈകിട്ട് ഹര്‍ഷയുടെ അടുക്കല്‍ ഞാനിതു പറയുമ്പോള്‍ അവള്‍ കുറേ സമയത്തേക്ക് അനക്കമില്ലാതെ നിശ്ശബ്ദയായി നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പിറ്റെന്ന് പെസഹ വ്യാഴവും ഗുഡ് ഫ്രൈഡെയും ആയതിനാല്‍ ഓഫീസ് അവധിയായിരുന്നു.

പിന്നീടുള്ള കുറേ ദിവസങ്ങളില്‍ അലക്‍സ് അയാളുടെ ആത്മ കഥാ കഥനം ഒന്നും നടത്തിയില്ല.

പക്ഷേ ഹര്‍ഷ പതിവു തെറ്റാതെ എന്നും വിളിക്കുന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍

എന്നെക്കാളും അവള്‍ക്കാണ് അയാളുടെ ജീവിതത്തിന്‍റെ ബാക്കി ഏടുകളും കൂടി അറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷ.

ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു. അതയാള്‍ പറയാന്‍ മറന്നു പോയതായിരിക്കാമെന്ന്. പക്ഷേ പിന്നീടാണു മനസ്സിലായത് അതയാള്‍ മനഃപ്പൂര്‍വ്വം പറയാതിരിക്കുകയാണെന്ന്.

അയാളത് പറയാതെ ഒഴിഞ്ഞു മാറുകയാണെന്ന് എനിക്കു നല്ലവണ്ണം മനസ്സിലായി. അറിയേണ്ടത് ഇനി ജിന്‍സി മോളുടെ കാര്യമാണ്. അവള്‍ ക്കെന്തു സംഭവിച്ചു. മാലാഖയെപ്പോലുള്ള ആ സുന്ദരിക്കുട്ടിക്ക്. എന്താണേലും ഇത്രയും പറഞ്ഞ് മനസ്സിലെ ഭാരം ഇറക്കിയ അലക്‍സ് അതു പറയുക തന്നെ ചെയ്യുമെന്ന് എനിക്കു നല്ല ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

. ഞാനത് അന്ന് ഹര്‍ഷയോടു പറയുകയും ചെയ്തു.

അലക്‍സ് ഏറ്റവും അധികം ഇഷ്ടപ്പെട്ട കൊച്ചനുജത്തി ജിന്‍സിമോള്‍ക്ക് എന്തു സംഭവിച്ചെന്ന് അറിയാന്‍ എന്നെപ്പോലെ തന്നെ അവളും ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്

എനിക്കു മനസ്സിലായി..

പറയാന്‍മറന്നത്(മൂന്നാംഭാഗം)കേരളകൌമുദി ആഴ്ചപ്പതിപ്പില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുവരുന്ന നോവല്‍

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Wed, 29 Jan 2014 14:34:00 +0000

അവധി കഴിഞ്ഞു വന്ന പ്രവൃത്തിദിവസവും പതിവുപോലെ എല്ലാവരും എത്തി. പക്ഷേ അലക്‍സിന്‍റെ സീറ്റൊഴിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു. ഞാനിടയ്ക്കിടക്ക് ജോലിക്കിടയില്‍ അങ്ങോട്ടു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പതിനൊന്നു മണിയായപ്പോള്‍ വിയര്‍ത്തു കുളിച്ച് അലക്‍സ് വന്നുചേര്‍ന്നു. എന്തോ പ്രശ്നമുള്ളതു പോലെ തോന്നി. ഞാന്‍ ഉച്ചക്കു മുമ്പായിട്ടു തന്നെ അലക്‍സിനടുത്തേക്കു ചെന്നു. താമസിച്ചതിന്‍റെ കാരണം തിരക്കി. അമ്മച്ചിയെ ആശുപത്രിയില്‍ അഡ്മിറ്റാക്കിയിരിക്കുകയാണെന്നു പറഞ്ഞു.

അന്നും ഉച്ചക്കു് പതിവു പോലെ അലക്സിന്‍റെടുത്ത് പോയിരുന്നു. പക്ഷെ അന്നയാള്‍ അമ്മച്ചിയുടെ അസുഖ കാര്യമാണ് മുഴുവന്‍ സമയവും പറഞ്ഞത്. അയാളന്ന് ആകെ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. അമ്മച്ചിയുടെ ചെറിയ അസുഖം പോലും അയാളെ വളരെധികം പ്രയാസപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിറ്റെന്ന് ഉച്ചക്ക് അലക്‍സ് എന്‍റെ സീറ്റിനരികിലേക്കു വരുകയായിരുന്നു. അമ്മച്ചിയെ ആശുപത്രിയില്‍ നിന്നും ഡിസ്ചാര്‍ജ് ആക്കിയതിനാല്‍ അയാള്‍ തലേന്നാളത്തെക്കാളും സന്തോഷവാനായിരുന്നു.

അന്നയാള്‍ അയാളുടെ ആത്മകഥയുടെ ബാക്കി കൂടി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

“ജിജോയുടേയും ബന്നിച്ചന്‍റെയും പത്താംക്ലാസ്സ് റിസള്‍ട്ടറിഞ്ഞു.ജിജോ എല്ലാ വിഷയത്തിനും ഒന്നാമതായി പാസ്സായിരിക്കുന്നു. ബന്നിച്ചന്‍ ഒരു വിഷയത്തിനു പോലും ജയിച്ചില്ല.

ബന്നിച്ചനെക്കാളും കൂടുതല്‍പ്രയാസം ജിജോവിനായിരുന്നു. വീണ്ടും ബന്നിച്ചന്‍ ഒരു പ്രാവശ്യം കൂടി ശ്രമം നടത്തി. പക്ഷേ ചേമ്പിലയില്‍ വീണ വെള്ളം പോലെ ബന്നിച്ചന്‍റെ തലയ്ക്കകത്തു നിന്നും പാഠങ്ങളൊന്നും തങ്ങിനില്‍ക്കാതെ ഒലിച്ചുപോയിരുന്നു.

അത്തവണയും ബന്നിച്ചന്‍ തോല്‍ക്കുകയായിരുന്നു.

റോബര്‍ട്ടിന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ വഴികാണാതുഴറുന്ന യാത്രക്കാരനെപ്പോലെ ഹൃദയത്തില്‍

കിടന്നു വട്ടം കറങ്ങി.

അലക്‍സ് ഡിഗ്രിക്കു പഠിക്കുന്ന കോളേജിലാണ് ജിജോവിനെ പ്രിഡിഗ്രിക്കു ചേര്‍ത്തത്.

ബന്നിച്ചനില്ലാത്ത ആദ്യ ദിവസങ്ങള്‍ ജിജോവിന് കോളേജില്‍ പോകുവാന്‍ നല്ല ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. പിന്നെ പിന്നെ അവനത് അഡ്ജസ്റ്റു ചെയ്തു.

ഒരു വയറു വേദനയിലായിരുന്നു ആ തുടക്കം. അലക്‍സിന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട അനുജന്‍റെ മരണം കവര്‍ ന്നെടുക്കാനൊരു ഹേതു. അസമയത്തു വന്നു കേറിയ കോമാളിയെ പോലെ... .കരളിനെ ആക്രമിച്ച തീരാവ്യാധി. അങ്ങനെ അവറാച്ചന്‍റെ അഞ്ചു മക്കളില്‍ ഏറ്റവും മിടുക്കനെ കര്‍ത്താവു നേരത്തെ തിരികെ വിളിച്ചു.

കര്‍ത്താവിന് കൂടുതല്‍ സ്നേഹമുള്ളവരെ കര്‍ത്താവ് തന്‍റെ അടുക്കലേക്ക് നേരത്തെ കൊണ്ടുപോകും എന്നു പറഞ്ഞ് ജിജോവിന്‍റെ ജീവന്‍ പൊലിഞ്ഞപ്പോളെല്ലാവരും സമാധാനിയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ജിജോവിന്‍റെ മരണംഅമ്മച്ചിയേക്കാളും അപ്പച്ചനെയാണ് കൂടുതല്‍ തളര്‍ത്തിയത്.

പള്ളി സെമിത്തേരിയിലെ ശവംനാറിപ്പൂക്കള്‍ പലപ്രാവശ്യം പൂത്തു കൊഴിഞ്ഞു.

ജിജോയുടെ ഒരു ഓര്‍മ്മ പുതുക്കലിന്‍റെ പിറ്റെന്നാണ് ബെന്നിച്ചന്‍റെ പപ്പ റോബര്‍ട്ട് അലക്‍സിനോട് അക്കാര്യം പറഞ്ഞത്.

അയാളുടെ അകന്ന ബന്ധത്തിലുള്ള ആരോ ഒരാള്‍ അടുത്തിടെ വരുന്നുണ്ടെന്നും

ബന്നിച്ചനെ അയാള്‍ ഗള്‍ഫിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാമെന്നു് ഏറ്റിട്ടുണ്ടെന്നും. പക്ഷേ പിന്നീടു പറഞ്ഞ കാര്യം.....

താന്‍ പലദിവസങ്ങള്‍ അതിനെപ്പറ്റി തിരിച്ചും മറിച്ചും ചിന്തിച്ചു. എന്നിട്ടാണ് ആ ഉറച്ച തീരുമാനം എടുത്തത്. അതറിയാവുന്ന ഒരേ ഒരാള്‍ ജിന്‍സിമോള്‍ മാത്രമായിരുന്നു.”

അന്നുച്ചക്കലത്തെ ലഞ്ച് ബ്രേക്ക് തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ എനിക്ക്എന്തെന്നില്ലാത്ത വിഷമമായിരുന്നു. അലക്‍സിന്‍റെ ജീവിത നൌകയ്ക്കേറ്റ ഉലച്ചില്‍...പങ്കായമില്ലാത്ത തോണിപോലെ... കരകാണാതെ കാറ്റിലും കോളിലും പെട്ട ഒരു പായ്ക്കപ്പല്‍.

ഒരു നല്ല നീണ്ട കഥ പറഞ്ഞു തരുന്നതുപോലെ അലക്‍സ് അയാളുടെ നേര്‍ ജീവിതം എന്‍റെടുക്കല്‍ പറയുമ്പോള്‍ ചുമടുതാങ്ങിയില്‍ ഭാരം ഇറക്കിവെച്ച ഒരു പഥികന്‍റെ മുഖത്തെ ആശ്വാസം ഞാന്‍ കണ്ടു.

എനിക്ക് ആ തീരുമാനം എന്തെന്നറിയാനുളള തിടുക്കമായിരുന്നു പിറ്റെന്ന് ഉച്ചവരെ. ഞാനത് ഹര്‍ഷയോടു പറയുമ്പോള്‍ അവള്‍ക്കും ആകാംക്ഷയുണ്ടെന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലായി. ഇപ്പോള്‍ എന്നെക്കാളും അലക്‍സിന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ താളപ്പിഴകളറിയുവാന്‍ ഹര്‍ഷക്ക് ഔത്സുക്യം കൂടുന്നതുപോലെ. മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ വിളിക്കാതെ തന്നെ ഹര്‍ഷ വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ വിളിക്കുകയും ചെയ്യും.

അങ്ങനെ പിറ്റെന്നു് ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോള്‍ അലക്സിന്‍റെ കസേരയിലോട്ടാണ് ഞാനാദ്യം നോക്കിയത്. അലക്സ് കസേരയില്‍ നേരത്തെ തന്നെ ഇരിപ്പു പിടിച്ചിരുന്നു. ഞാനന്നല്‍പ്പം ലേറ്റായിരുന്നു. ഹാജര്‍ ബുക്ക് സൂപ്രണ്ടിന്‍റെ മുമ്പിലായിരുന്നു. ഒപ്പിടാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ അടുത്തമാസം മുതല്‍ പഞ്ചിംഗ് തുടങ്ങാന്‍ പോകുന്നു എന്നും അറ്റെ ഡെന്‍സ് സിസ്റ്റത്തിന്‍റെ ഇന്‍സ്റ്റലേഷന്‍ പൂര്‍ത്തിയായി എന്നും സൂപ്രണ്ട്

ഒരു മുന്നറിയിപ്പു പോലെ പറഞ്ഞു.

ഉച്ച വരെയുള്ള ജോലി തീര്‍ത്ത് അന്ന് അല്‍പ്പം നേരത്തെ തന്നെ ഊണു കഴിച്ചിട്ട് അലക്സ് കാന്‍റീനില്‍ നിന്നും ഊണു കഴിഞ്ഞു വരുവാന്‍ വേണ്ടി കാത്തിരുന്നു.

പറയാന്‍ മറന്നത് (രണ്ടാംഭാഗം)--കേരളകൌമുദിയില്‍പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു വരുന്നത്

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Wed, 22 Jan 2014 13:49:00 +0000

2
പിറ്റേന്ന് അല്‍പ്പം നേരത്തെ ഊണു കഴിച്ച് കാന്‍റീനില്‍ നിന്നും ഊണു കഴിഞ്ഞെത്തുന്ന അലക്സിനെ പ്രതീക്ഷിച്ച് ഞാനിരിക്കുകയായിരുന്നു. അങ്ങനെ അയാള്‍ ആ പൊതികള്‍ ഒന്നൊന്നായി പതുക്കെ അഴിച്ചു തുടങ്ങി.

പത്തു നാല്‍പ്പതു വര്‍ഷത്തിനു മുമ്പുള്ള മധ്യ തിരുവതാം കൂറിലെ ഒരു സത്യക്രിസ്ത്യാനി കുടുംബത്തിലേക്കാണ് അയാള്‍ എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയത്. പട്ടാള ജീവിതത്തിനു ശേഷം പലചരക്കു കച്ചവടം ഉപജീവനമാര്‍ഗ്ഗമാക്കിയ അവറാനും അന്നമ്മയ്ക്കും അഞ്ചു മക്കള്‍. ഏറ്റവും മൂത്തതായിരുന്നു അലക്‍സ്സ് .മിടുക്കനായിരുന്നു. അലക്സിന്‍റെ ഇളയവരായി നാലു പേരായിരുന്നു.ആന്‍റണി-ജിജോ-ജോമോള്‍--ജിന്‍സി.

മൂന്നാമനായിരുന്ന ജിജോ പഠിത്തത്തില്‍ മാത്രമല്ല ഒന്നാമനായിരുന്നത്. പള്ളി ക്വയര്‍ ഗ്രൂപ്പിലെ മികച്ചൊരു പാട്ടുകാരനും കൂടിയായിരുന്നു.

ജിജോയും തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലെ റോബര്‍ട്ടിന്‍റെ മകന്‍ ബന്നിച്ചനും ഉറ്റ സുഹൃത്തുക്കളാ യിരുന്നു. അവരുടെ ജനനത്തീയതിപോലും ഒരേ ദിവസമായിരുന്നു എന്നതും രണ്ടുപേരേയും കൂടുതല്‍ അടുപ്പിച്ചു..

രണ്ടു പേരും ഒരേ സ്ക്കൂളിലായിരുന്നു പഠിത്തവും. എപ്പോഴും ക്ലാസ്സിലൊന്നാം സ്ഥാനക്കാരനായി ജിജോ പാസ്സാകുമ്പോള്‍ ബെന്നി തട്ടിമുട്ടി പാസ്സാകുന്നതു തന്നെ ജിജോയുടെ അത്യധ്വാനം കൊണ്ടായിരുന്നു. അവന്‍റെ പഠിത്തം കഴിഞ്ഞുള്ള ബാക്കി സമയമത്രയും ബെന്നിയെ പഠിപ്പെച്ചെടുക്കുന്നതിലായിരുന്നു ശ്രദ്ധ.

തന്നെപ്പോലെ തന്‍റെ അയല്‍ക്കാരനേയും സ്നേഹിക്കുക എന്ന് യേശുദേവന്‍ പറഞ്ഞത്

അക്ഷരം പ്രതി അനുസരിച്ചതു പോലെയായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതം.

ഇംഗ്ലണ്ടിലെ പൂര്‍വ്വികരുടെ കഥ അയവിറക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്ന റോബര്‍ട്ടിന്‍റെ മനസ്സെപ്പോഴും ലണ്ടനിലെത്താനുള്ള വെമ്പലിലായിരുന്നു. എങ്ങിനേയും മോനെ പത്താം തരം പാസ്സാക്കി എടുക്കണം. തിരിച്ചെല്ലാം വിറ്റു പെറുക്കി ഭാര്യ ക്ലാരയും ആയി തെംയിസിന്‍റെ തീരത്തെവിടെയോ വേരറ്റു പോയ ബന്ധുക്കളുടെ അടുത്തേക്ക് പലായനം ചെയ്യണം.

പപ്പായുടെ ആഗ്രഹം ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ബന്നിച്ചന്‍ ജിജോയുടെ അടുക്കല്‍ പറയുമ്പോളെല്ലാം അവന്‍റെ കണ്ണില്‍ നിന്നും ഉരുണ്ടു വീഴുന്ന കണ്ണീര്‍ തുള്ളികള്‍ അവരു തമ്മിലുള്ള സ്നേഹ ബന്ധത്തിന്‍റെ നിദര്‍ശനമായിരുന്നു.

കുരുത്തോല പെരുന്നാളും ഈസ്റ്ററും ക്രിസ്തുമസ്സും കടന്നു പോയതിനൊപ്പം അവറാച്ചന്‍റെ മക്കളും ബന്നിയും വലുതായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

മാലാഖയെവെല്ലുന്ന സൌന്ദര്യം ഏറ്റവും ഇളയവളായ ജിന്‍സിമോള്‍ക്കായിരുന്നു.

ജോമോളാകട്ടെ അത്രയും സുന്ദരി അല്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും അമ്മച്ചിയുടെ കൂടെ അടുക്കളപ്പണിക്കു സഹായിക്കുന്ന നല്ല ഒന്നാംതരം ഒരു പാചകക്കാരിയായിരുന്നു.

ബെന്നിച്ചനുള്‍പ്പടെ അവറാച്ചന് ആറു മക്കളാണെന്നായിരുന്നു നാട്ടുകാരുടേയും പറച്ചില്‍.

പത്താം ക്ലാസ്സു പരീക്ഷക്ക് ജിജോയം ബന്നിച്ചനും ഒരുക്കം തുടങ്ങി. റോബര്‍ട്ടിനൊപ്പം അലക്‍സിനും ടെന്‍ഷനായി. ബെന്നിച്ചന്‍ പത്താം തരം ജയിക്കുമോ എന്നുള്ളതിലായിരുന്നു. അത്. അങ്ങനെ പരീക്ഷയുടെ ദിവസവും വന്നെത്തി. ഒന്നൊന്നായി പരീക്ഷയെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. റോബര്‍ട്ട്സ്വപ്നങ്ങള്‍ നെയ്തെടുത്തു.

മകന്‍ പാസ്സായി ലണ്ടനിലെത്തുന്നതും അവിടെ തന്‍റെ ബന്ധുക്കളുടെ കൂടെ ഒരു ഇംഗ്ലണ്ടുകാരനായി ശിഷ്ടജീവിതം കഴിയുന്നതും ഒക്കെ. പക്ഷെ ബന്നിച്ചന്‍റെ മനസ്സ് ജിജോയ്ക്കൊപ്പം തന്നെയായിരുന്നു

അലക്സിന്‍റെ ജീവിതത്തിന്‍റെ ഏടുകളൊന്നൊന്നായി മറിക്കുമ്പോള്‍ കേശവദേവിന്‍റെയോ പാറപ്പുറത്തിന്‍റെയോ ജീവിത ഗന്ധിയായ ഒരു കഥയിലൂടെ ഞാന്‍ സഞ്ചരിക്കുകയാണോ എന്നു തോന്നിപ്പോകുമായിരുന്നു.. ഓരോ ദിവസവും ലഞ്ചു ബ്രേക്കിന്‍റെ വിശ്രമസമയവും അവസാനിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് വിഷമമായിരുന്നു. അയാളുടെ ജീവിതത്തിലെ ചുഴിയും നുരയും എന്താണെന്നറിയാനുള്ള വെമ്പലായിരുന്നു മനസ്സിന്.

തങ്ങളുടെ ഈ സംസാരം ദൂരെ നിന്നു വീക്ഷിച്ചിരുന്ന സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് ഡൈനിംഗ് ടേബിളിലെ ഗോസ്സിപ്പു ക്ലബ്ബില്‍ വിളമ്പാന്‍ ധാരാളം വിഷയമുണ്ടായിരുന്നു എന്നത് തനിക്കറിയാമായിരുന്നു. “ദുഷ്ടന്‍റെ വായ അപരാധം വിഴുങ്ങുമെന്ന” ബൈബിള്‍ വചനങ്ങളോര്‍ത്തു കൊണ്ട് സ്വയം സമാധാനിച്ചു. മറ്റൊരാളിനോട് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അലക്‍സിന്‍റെ മനസ്സിലെ വിഷമം കുറച്ചു കുറഞ്ഞതായി തോന്നി.. ഓരോ പൊതിയും അഴിച്ച് മുന്നില്‍ നിരത്തുമ്പോള്‍ അലക്സിന്‍റെ മനസ്സ് ആശ്വസിക്കുക തന്നെയായിരുന്നു. എന്നെ പ്പോലെ തന്നെ അലക്‍സും ഓരോ ലഞ്ചു ബ്രേക്കിലെ ഇടവേളകള്‍ക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു എന്ന് അയാളുടെ സംസാരത്തില്‍ നിന്നും മനസ്സിലായി. തന്‍റെ ദുഃഖം പങ്കു വെയ്ക്കാനുള്ള ഒരു അത്താണിയായി അയാള്‍ എന്നെ കണ്ടിരിക്കാം. ‘ഉറകെട്ട ഉപ്പു പോലെ’ ആയിരുന്ന അലക്സിന്‍റെ ഹൃദയത്തിനുണ്ടായ മാറ്റം എന്നെ വളരെയധികം സന്തോഷിപ്പിച്ചു.

എന്നും വൈകിട്ട് അന്നന്നത്തെ പുരോഗമനം ഞാന്‍ കൃത്യമായി ഹര്‍ഷയെ അറിയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

അവള്‍ക്കും അലക്സിന്‍റെ ജീവിതത്തിനേറ്റ ആ ആഘാതം അറിയുവാന്‍ വെമ്പലുണ്ടെന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലായി. ഒരു ദിവസം ഞാനവളോടു പറഞ്ഞു.

കണ്ണീര്‍പ്പാടത്തെ നനവു കണ്ട് മനസ്സലിയല്ലേയെന്ന്. അന്നവള്‍ മൌനം പൂണ്ടപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി അവളുടെ ഹൃദയത്തിലും അലക്സ് ചലനങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന്.

രസകരമായ ഞങ്ങളുടെ ഉച്ച സമയത്തെ കഥാ വേളകളായിരുന്നു നഷ്ടപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരുന്നതെങ്കിലും അലക്സിന്‍റെ മനസ്സിന് ഞാനെന്ന ശ്രോതാവിന്‍റെ സാമീപ്യം ഒരു പാടു സാന്ത്വനമേകി.

. ഉള്ളു നിറയെ കനല്‍ കടഞ്ഞെടുത്ത അനുഭവം നീറി പുകയുമ്പോള്‍ മനുഷ്യന്‍ മറ്റൊരാളായി മാറുന്നു. അലക്‍സിനു പറ്റിയതും അതു തന്നെയായിരുന്നു. അയാളുടെ പരുക്കന്‍ സ്വഭാവത്തിന്‍റെ അടിവേര് പതുക്കെ പതുക്കെ പിഴുതെറിയപ്പെടുകയായിരുന്നു.

അടുത്തുള്ള രണ്ടു ദിവസങ്ങളും അവധി ദിനങ്ങളായിരുന്നതിനാല്‍ രണ്ടു ദിവസത്തെ ലീവും കൂടി എടുത്ത് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം ഒരു പിക്‍നിക്കിന് പരിപാടി ഇട്ടു. ഞാനത് അലക്‍സിനോടു സൂചിപ്പിച്ചു. അലക്‍സ് എനിക്ക് ശുഭയാത്ര ആശംസിച്ചാണ് അന്നു വൈകുന്നേരം യാത്രയാക്കിയത്.

പറയാന്‍ മറന്നത്.( ഒന്നാം ഭാഗം)--ഈ ആഴ്ച തൊട്ട് കേരളകൌമുദി ആഴ്ചപ്പതിപ്പില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു വരുന്നു.

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Wed, 15 Jan 2014 14:52:00 +0000

ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു. അതയാള്‍ പറയാന്‍ മറന്നു പോയതായിരിക്കാമെന്ന്. പക്ഷെ പിന്നെ പിന്നെ മനസ്സിലായി അതയാള്‍ മനഃപ്പൂര്‍വ്വം പറയാതിരിക്കുകയാണെന്ന്. ഒളിക്കുമ്പോളറിയാനുള്ള താല്പര്യം കൂടുമെന്നു പറയുന്നതുപോലെ ജിജ്ഞാസ,ദിവസങ്ങള്‍ ചെല്ലുംന്തോറും എനിക്ക് കൂടിക്കൂടി വന്നു. പക്ഷെ ഒറ്റയടിക്ക് അതയാളോട് ചോദിക്കാനുള്ള ധൈര്യം എനിക്കില്ലായിരുന്നു.

പൊതുവേ എല്ലാവരും പറയുന്നതു പോലെയുള്ള ഒരു ധൈര്യമൊന്നും എനിക്കില്ല.

ഒരാളെ പുറമെ കാണുന്നതു വെച്ചു വിലയിരുത്തന്നത് മഹാ മണ്ടത്തരമാണെന്ന് അയാളുടെ കഥകേട്ടപ്പോളാണ് എനിക്കു മനസ്സിലായത്. ഏതൊരാളേയും പുറമേ നിന്നു നോക്കി കാണുന്നതു പോലെയല്ല അവരുമായി കൂടുതല്‍ അടുക്കുമ്പോള്‍.

എന്‍റെ സെക്‍ഷനില്‍ അയാള്‍ സ്ഥലം മാറി വരുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും അയാളില്‍ നിന്നും അകന്നു നില്‍ക്കുന്നതു പോലെയാണ് എനിക്കു തോന്നിയത്. അയാള്‍ വരുന്നതിനു മുന്‍ പേ അയാളുടെ ഇരട്ടപ്പേര് ‘ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ തനിയെ’ എന്നുള്ളത് ഒരു ചെവിയില്‍ നിന്നും മറു ചെവിയിലേക്ക് തത്തിക്കളിച്ചുപോയി.

പൊതുവേ ഉച്ചയൂണു സമയത്തെ സര്‍ക്കാരു ജീവനക്കാരുടെ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിലെ ഗോസ്സിപ്പു ക്ലബ്ബിലെ അംഗമല്ലാത്തതുകൊണ്ട് എനിക്ക് അങ്ങനെയുള്ള വാര്‍ത്തകള്‍ ഒന്നും കിട്ടാറും ഇല്ലായിരുന്നു. ഞാനതൊട്ട് അറിയാനും ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല.

ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ തന്നെ ഗൌരവക്കാരനായിരുന്നു അലക്സ്. ഒരു തിങ്കളാഴ്ച ദിവസമാണ് അയാള്‍ ഞങ്ങളുടെ സെക്‍ഷനില്‍ വന്നു ജോയിന്‍ ചെയ്തത്. സീനിയര്‍ അക്കൌണ്ടന്‍റായിരുന്ന അലക്സിന്‍റെ ജോലിയെപ്പറ്റി എല്ലാവര്‍ക്കും നല്ല മതിപ്പായിരുന്നു.

ഉച്ചയൂണു സമയത്തെ ഒഴിവു വേളകളില്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ റിക്രിയേഷന്‍ റൂമിലെ ക്യാരംസ് ബോര്‍ഡിന്‍റെ കരുക്കളിലും റോഡരികത്തെ മരച്ചുവട്ടിലും സമയം പോക്കുമ്പോള്‍ അലക്സ് ബാഗില്‍ കരുതി വെച്ചിരിക്കുന്ന പുസ്തകത്താളുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നതു കാണാമായിരുന്നു.

വായന ഹരമായിരുന്നതു കൊണ്ടാകാം എനിക്കയാളോട് കൂടുതല്‍ ബഹുമാനം തോന്നിയത് . വായനയുടെ ലോകത്തില്‍ അയാള്‍ കടല്‍ കടന്നു സഞ്ചരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാനെപ്പോഴും നാട്ടു വഞ്ചി തുഴയുകയായിരിക്കും. ആംഗലേയ സാഹിത്യത്തില്‍ പുറകോട്ടായ എനിക്ക് അയാള്‍ പേരുകേട്ട ഇംഗ്ലീഷെഴുത്തുകാരുടെ പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിച്ചു രസിക്കുന്നതു കാണുമ്പോള്‍ ഒരു തരം ആരാധനയായിരുന്നു.

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം ഇംഗ്ലീഷെഴുത്തുകാരനായ കാഫ്ക്കയുടെ ഒരു കഥ അറിയാനാണ് ഞാനയാളെ സമീപിച്ചത്. ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിക്കു കഥ പറഞ്ഞു തരുന്ന ലാഘവത്തോടെ അയാളാ കഥ പറഞ്ഞു തന്നപ്പോള്‍ ശരിക്കും എനിക്ക് അയാളോടുള്ള ബഹുമാനത്തിന്‍റെ മാറ്റുകൂടിയെന്നു തന്നെ പറയാം.

അങ്ങനെ ഉച്ചയൂണു സമയത്തെ ഒഴിവു വേളകള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കഥാ വേളകളായി മാറുകയായിരുന്നു. പുസ്തകത്തിലുള്ള അയാളുടെ അഗാധമായ പാണ്ഡിത്യം എന്നെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു.

തോമസ് ഹാര്‍ഡിയും അഗതാക്രിസ്തിയും ഷേക്ക്സ്പിയറും ഒക്കെ അയാളില്‍ കൂടി

എന്‍റെ പരിചയക്കാരായി മാറിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് അലക്സിനോടുള്ള ബഹുമാനം

ഇരട്ടിച്ചു.

ഞങ്ങളു തമ്മിലുള്ള പരിചയം പതുക്കെ പതുക്കെ അയാളുടെ ജീവിതത്തിന്‍റെ ഏടുകള്‍ തുറക്കുവാന്‍ വഴി തെളിക്കുകയായിരുന്നു. സെക്‍ക്ഷനിലെ സഹ ജീവനക്കാരുടെ അത്ഭുതം കൂറുന്ന മിഴികളുടെ അര്‍ഥം വായിച്ചെടുക്കുവാന്‍ എനിക്ക് ലേശം പോലും ബുദ്ധിമുട്ടില്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും മനസ്സാക്ഷിയില്‍ മാലിന്യം പുരളാത്ത എനിക്ക് അതൊക്കെ നിസ്സാരമായിരുന്നു.

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം ലീവിലായിരുന്ന ഞാന്‍ പിറ്റെ ദിവസം ചെന്നപ്പോള്‍ അവധിയെടുത്തതിന്‍റെ കാര്യം തിരക്കി അയാള്‍ എന്റെ അടുത്തു വന്നു.അത് അയാളുടെ പേഴ്സണല്‍ ജീവിതത്തിലേക്ക് തുറക്കാനുള്ള ഒരു താക്കോലായി ഞാന്‍ ഉപയോഗിച്ചത് തികച്ചും അറിയുവാനുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ടു തന്നെയായിരുന്നു.

ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ തനിയെ എന്ന പോലെ കഴിയുന്ന ആ മനുഷ്യന്‍റെ ജീവിതത്തിലെന്തൊക്കെയോ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നുയെന്നും അതിന്‍റെ ആഘാതത്തില്‍ ഒരു തുരുത്തിലെ കണ്ടല്‍ക്കാടുപോലെ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ ആ മനുഷ്യന്‍റെ ഉള്ളറകളിലെന്തൊക്കെയോ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്നും എനിക്കു മനസ്സിലായി.

അന്നു വൈകിട്ട് വീട്ടില്‍ ചെന്നപാടെ എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട സ്നേഹിത ഹര്‍ഷ..എന്‍റെ മനസ്സാക്ഷി സൂക്ഷിപ്പുകാരി എന്നു തന്നെ വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. അവളോട് ഞാനക്കാര്യം പറഞ്ഞു. ആദ്യമായി അയാള്‍ എന്‍റെടുത്തു വന്ന് ലീവെടുത്ത കാര്യം തിരക്കിയത്. അവള്‍ എന്നെയൊന്ന് കളിയാക്കുകയും ചെയ്തു. വിശ്വാമിത്രന്‍റെ തപസ്സിളക്കിയോ എന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ട്. എന്നിട്ട് ഇതും കൂടി കൂട്ടി ചേര്‍ത്തു. പെണ്ണേ എന്നാണ് അയാളുടെ വായീന്ന് മേടിക്കുന്നതെന്നു കൂടി നോക്കിക്കോ. കരുതിയിരുന്നോ എന്നും.

പിറ്റേ ദിവസം ഉച്ചയൂണു കഴിഞ്ഞ് ഞാനയാളുടെ സീറ്റിനെതിര്‍ വശം ഇട്ടിരുന്ന കസേരയില്‍ പോയിരുന്നു.നല്ലൊരു പുഞ്ചിരി എനിക്കു സമ്മാനിച്ച അയാള്‍ക്ക് ചിരിക്കാനറിയാമല്ലോയെന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു. ആ ചിരിയുടെ ഓളത്തിലലിഞ്ഞിരുന്ന അയാളോട് ഞാന്‍ പതുക്കെ വീട്ടു കാര്യങ്ങള്‍ എടുത്തിട്ടു. എന്‍റെ

ഭര്‍ത്താവിന്‍റെയും കുട്ടിയുടേയും ഒക്കെ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ് അയാളുടെ കുടുംബത്തിനെ പറ്റി ചോദിച്ചു.

മധ്യവയസ്സായിട്ടും ഒറ്റയാനായി കഴിയുന്ന അയാളുടെ മനസ്സു തുറന്നപ്പോള്‍

ഒരു ഉരുള്‍ പൊട്ടലിന്‍റെ ബാക്കി പത്രത്തില്‍ നദിയിലടിഞ്ഞു കൂടിയ പാറക്കഷണങ്ങള്‍ പോലെ അയാളുടെ മനസ്സില്‍ നിന്നും ഒരിക്കലും മാഞ്ഞു പോകാത്ത കുറെ കയ്പേറിയ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെ പൊതി എന്‍റെ മുമ്പില്‍ നിരത്തി വെച്ചു. അതില്‍ ഒരു തരിപോലും മധുരിക്കുന്നത് കണ്ടെത്താനാകാഞ്ഞ തനിക്ക് അയാളുടെ പരിക്കന്‍ സ്വഭാവത്തിന്‍റെ ഏകദേശ കാരണം മനസ്സിലായി.

അന്നത്തെ ലഞ്ചു ബ്രേക്കിന്‍റെ സമയം കഴിഞ്ഞതിനാല്‍ ഞാനെന്‍റെ സീറ്റിലേക്കു പോയി. പിറ്റെ ദിവസം ഉച്ചയൂണു കഴിഞ്ഞ് ഓരോ പൊതിയായി തുറക്കാം എന്നുള്ളത് മനസ്സില്‍ കണക്കു കൂട്ടി.

അന്നും പതിവു പോലെ വീട്ടില്‍ ചെന്നിട്ട് ആദ്യം ഹര്‍ഷയെയാണ് വിളിച്ചത്. കാര്യം പുരോഗമിക്കുകയാണല്ലോ എന്ന് അവളൊരു കമന്‍റും തന്നു.

ശരിക്കു പറഞ്ഞാല്‍ പിറ്റെ ദിവസം ഉച്ചയൂണു കഴിഞ്ഞുള്ള സമയമെത്തുവാന്‍ ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു.

വേരുകള്‍ തേടി

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Wed, 08 Jan 2014 16:09:00 +0000

തിരക്കില്ലാത്ത പ്രഭാതം. ഒരുപാട് ഓടി ത്തളര്‍ന്ന് എഞ്ചിന്‍ തണുക്കുന്ന ഒരു തീവണ്ടി പോലെ അയാള്‍ ...പ്രഭാകരവര്‍മ്മ. കട്ടിലില്‍ആശ്വാസത്തോടെ കിടന്നു. ചാര്‍ട്ടര്‍ ചെയ്ത വിമാനത്തിലെ യാത്രകള്‍ . ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് ഹോട്ടലിലേക്ക് ഉള്ള താമസം.എന്നും പലമുഖങ്ങള്‍ . യൂണിവേഴ്സിറ്റികളില്‍ നിന്നും യൂണിവേഴ്സിറ്റികളിലേയ്ക്കും ക്ലാസ്സുമുറികളില്‍ നിന്നും ക്ലാസ്സു മുറികളിലേയ്ക്കും ക്ഷണിയ്ക്കപ്പെട്ട് പായുന്ന മനഃശ്ശാസ്ത്ര അദ്ധ്യാപകന്‍. വിസിറ്റിംഗ് പ്രൊഫസ്സറായി ഓരോ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയില്‍ നിന്നും കൈപ്പറ്റുന്ന ഡോളറിന്‍റെ ഭാരത്തിനൊപ്പം മനസ്സില്‍ അശാന്തിയുടെ കനവും കൂടിവന്നു.

ന്യൂയോര്‍ക്ക് സിറ്റിയിലെഎട്ടു കോടി ജനങ്ങളില്‍ ഒരുവനായി മനസ്സിലെ ഉള്ളറകളിലെ അശാന്തിക്ക് ആശ്വാസംതേടി അപ്പാര്‍ട്ടുമെന്‍റിലെ കിടക്കയില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ എല്ലാത്തിനോടും എന്നന്നേക്കുമായി വിടപറഞ്ഞ്. ശാന്തി തേടിയുള്ള ഒരു യാത്രയുടെ ഒരുക്കത്തിന് മനസ്സില്‍ കളം ഒരുക്കുകയായിരുന്നു.

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തി കൂടിയ നഗരത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ മാനസ്സിക അരാജകത്വം.ഏറ്റവും സമ്പന്നമായ രാജ്യത്തില്‍ മനസ്സമാധാനത്തിന് ദാരിദ്ര്യം അനുഭവിക്കുന്ന ജനവിഭാഗം.

നൈജീരിയയില്‍ കോളേജ് അധ്യാപകനായിരുന്ന ദിനേശ് വര്‍മ്മയ്ക്ക് കൂടെ ജോലിചെയ്തിരുന്ന ഇറ്റാലിയന്‍ വനിത നൊറീന്‍ ഡിസ്സൂസ്സയെ തന്‍റെ ജീവിത പങ്കാളിയാക്കിയപ്പോള്‍ നഷ്ടമായത് മാമ്പള്ളി കൊട്ടാരത്തില്‍ വിഷ്ണുസഹസ്ര നാമവും ലളിതാ സഹസ്രനാമവും ഉരുവിട്ട പൂജാമുറിയും പഠിപ്പുരയുള്ള ഇല്ലത്തിന്‍റെ നടുത്തളത്തില്‍ കോസടിയില്‍ വിശ്രമിക്കുന്ന അച്ഛനായ ദിനകര വര്‍മ്മയേയും. പുളിയിലക്കര നേര്യതും മന്‍മലു മുണ്ടിലും ശ്രീത്വം തുളുമ്പിനിന്ന പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മയേയും ഒക്കെയായിരുന്നു.

പിന്നീട് എപ്പോഴൊക്കെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയതെല്ലാം തിരിച്ചു പിടിക്കുവാനുള്ള മനസ്സിന്‍റെ പിടച്ചില്‍.

മകന്‍ ജനിച്ചപ്പോള്‍ പേരിടുന്നതിനുള്‍പ്പടെ വാശി പിടിച്ച ദിനേശ് വര്‍മ്മ. മകന്‍ പ്രഭാകര വര്‍മ്മയോടൊത്ത് നൊറീനോട് വിടപറയുമ്പോള്‍ ആ മനസ്സില്‍ മുഴുവനും നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഗായത്രീ മന്ത്രങ്ങള്‍ വീണ്ടെടുക്കുന്ന ചിന്തയായിരുന്നു..

അന്യനാട്ടില്‍ മകന് ഉപനയനം നടത്തി പൂജാ മന്ത്രങ്ങള്‍ ഉരുവിട്ടു പഠിപ്പിച്ചെടുക്കുമ്പോള്‍

നൊറീന്‍ ഡിസൂസ്സ അടുത്ത കൂട്ടിനൊപ്പം കൂടു കൂട്ടി പാര്‍പ്പു തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഒരു നേര്‍ത്ത തിരശ്ശീലയുടെ മറവില്‍ നിന്നെണ്ണവണ്ണംഅച്ഛന്‍റെ വീടും പരിസരവും മനസ്സിലെവിടെയോ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്നു. ചെറുതിലേ മുത്തച്ഛനേയും മുത്തശ്ശിയേയും കാണിയ്ക്കാന്‍ കൊണ്ടുപോയ ഒരോര്‍മ്മ. മുത്തച്ഛനേക്കാളും ഒരുപാട് വയസ്സിനിളപ്പമുള്ള മുത്തച്ഛന്‍റെ പെങ്ങള്‍. ചെറിയമ്മ എന്ന് അച്ഛന്‍ വിളിക്കുന്നതു കേട്ടാണ് താനും അതേറ്റു വിളിച്ചത്. പാര്‍വ്വതി ചെറിയമ്മ. വിരിഞ്ഞു വരുന്ന നന്ത്യാര്‍വട്ടപ്പൂവിനെപ്പോലെ നിന്നത് ഇന്നും മനസ്സില്‍ മായാതെ നില്‍ക്കുന്നു. ഇല്ലത്തിന്‍റെ വടക്കേ മൂലയ്ക്കു നിന്ന കുളത്തില്‍ നിന്നും പറിച്ചു തന്ന ആമ്പല്‍ പൂവിന്‍റെ നിറം മനസ്സില്‍ മായാതെ കിടക്കുന്നതു പോലെ.മുറ്റത്തും പറമ്പിലുമായി ഓടി നടന്ന പട്ടു പാവാടക്കാരി.പാര്‍വ്വതി ചെറിയമ്മ. പൂ തുമ്പിയേയും പൂമ്പാറ്റയേയും പിടിച്ചുതന്ന്, തൊട്ടപ്പോള്‍ നാണിച്ചു കൂമ്പുന്ന തൊട്ടാവാടിയിലയുടെ നാണം കാട്ടിതന്ന്..കദളിക്കായയുടെ കരിനീല നിറം വായിലാക്കി നാക്കുനീട്ടി കരിനീലിയക്ഷിയായി തന്നെ പേടിപ്പിച്ചു പൊട്ടിച്ചിരിച്ച പാര്‍വ്വതി ചെറിയമ്മ.

അടുക്കളയിലെ പാചകക്കാരന്‍ നീഗ്രൊ വംശജനായ അഡേര്‍ സമയം ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തിയപ്പോളാണ്. നേരം വെളുത്തിട്ടും പതിവു നടത്തത്തിനു പോയില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ത്തത്.ഒരു ദിവസം എല്ലാത്തിനും അവധികൊടുത്ത് അലസ്സമായി കിടന്നു.ചിന്തകളെ കടിഞ്ഞാണില്ലാതെ തുറന്നു വിട്ടുകൊണ്ട്.

മകനെ മനശ്ശാസ്ത്രജ്ഞനാക്കാന്‍ അച്ഛന്‍ തന്നെയാണ് മുന്‍ കൈ എടുത്തത്. അശാന്തി തേടിയുള്ള മനസ്സിന് സ്വാന്തനം ഏകി ഡോളറുകള്‍ എണ്ണി വാങ്ങാന്‍ പറ്റിയ ജോലി.പഠിത്തം കഴിഞ്ഞ് ജീവിത പങ്കാളിയുമായിതിരികെ എത്തിയ മകനോട് ഒന്നും ചോദിക്കുവാന്‍അച്ഛന്‍റെ നാക്കു ചലിയ്ക്കാതിരുന്നത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് അച്ഛന്‍ ചെയ്ത തെറ്റ് മകന്‍ആവര്‍ത്തിച്ചതില്‍ മനസ്സിലെ കൊടുങ്കാറ്റിന്‍റെ തീവ്രത പുറത്തു കാട്ടാതിരിക്കാനും കൂടിയായിരുന്നു.

ശേഷിപ്പുകളൊന്നും ബാക്കിയില്ലാതെ അപകടമരണത്തില്‍ ക്രിസ്റ്റീന തന്നെ വിട്ടു പോകുമ്പോള്‍ പുത്രന്‍റെ പുത്രന്‍ ശേഷക്രിയ ചെയ്യാനില്ലല്ലോ എന്ന ദുഃഖം അച്ഛനെ ഏറെ അലട്ടിയിരുന്നു.

ഗായത്രീ മന്ത്രവും വിഷ്ണു സഹസ്ര നാമവും ഒക്കെ വലിച്ചെറിഞ്ഞ് മനസ്സിന്‍റെ ഉള്ളറകളിലെ ഉന്മാദത്തിന്‍റെ ഉറവയിലടിഞ്ഞു കൂടിയ പരലുകളെ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാനില്ലായിരന്നു. മുത്തച്ഛന്‍റെ മരണത്തിനു പോയ അച്ഛന്‍ തിരികെ വരാതിരുന്നപ്പോള്‍ ഒന്നു കൂടി സൌകര്യമായതു പോലെ തോന്നി.

പകലു ക്ലാസ്സുമുറിയിലെ മനഃശ്ശാസ്ത്ര അദ്ധ്യാപകന്‍ രാത്രിയില്‍ സ്വന്തം മനസ്സിന്‍റെ സമാധാനത്തിന് പബ്ബുകളിലഭയം തേടി.

മനശ്ശാസ്ത്രത്തില്‍‍ തന്‍റേതായ ചികിത്സാ രീതികള്‍ പരീക്ഷിച്ച് വിജയത്തിലേക്കുള്ള നെട്ടോട്ടം ഓടുമ്പോള്‍ അങ്ങകലെ മാമ്പള്ളിക്കൊട്ടാരത്തിലെ വെളിച്ചം കേറാത്ത അകത്തളങ്ങളില്‍ അച്ഛന്‍റെ അന്ത്യശ്വാസം ലയിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.എപ്പോഴും കണ്ണില്‍ ദാരിദ്ര്യത്തിന്‍റെ പേക്കോലങ്ങളുടെനാടായിമാത്രം കണ്ട തനിയ്ക്ക് ശേഷക്രിയയിലും ബലിയിലുമുള്ള വിശ്വാസം പഴയ പുസ്തകങ്ങള്‍ കരണ്ടു തിന്ന വെണ്‍ചിതലുപോലെ മാറിപ്പോയിരുന്നു.ജനിച്ച നാട്ടില്‍ അച്ഛന്‍റെ ശരീരം പഞ്ചഭൂതങ്ങളില്‍ വിലയം പ്രാപിക്കുമ്പോള്‍ ചേതനയറ്റ ജഡം ഒരു നോക്കു കാണാന്‍ വരാതിരുന്ന മകന്‍‍‍റ മനഃശ്ശാസ്ത്രം തിരഞ്ഞ് ഒരു ആത്മാവ് അനന്തതയിലലഞ്ഞു നടന്നു.

സിഗ്മെന്‍റെ് ഫ്രഡ്ഡിന്‍റെ സൈക്കോ അനാലിസിസ് കീറി മുറിച്ചു ക്ലാസ്സെടുക്കുമ്പോളാണ് പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കാതെ ആ ചോദ്യം കൊളംബിയാ യൂണിവേഴ്സിറ്റി സൈക്കോ അനാലിസിസ് ഗവേഷണ സ്ഥാപനത്തിലെ ഗ്ല്ലാഡിസ്സ് എന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥിയില്‍ നിന്നും

നേരിടേണ്ടിവന്നത്.

ഇന്‍‍ന്ത്യന്‍ വംശജനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പേര്. തെറ്റിദ്ധരിച്ച വിദേശി വിദ്യാര്‍ത്ഥി. കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധത്തില്‍ ആയുധം വെച്ചു കീഴടങ്ങിയ അര്‍ജ്ജുനനെ വീണ്ടും യുദ്ധസന്നദ്ധനാക്കാന്‍ കൃഷ്ണന്‍ പ്രയോഗിച്ച മനഃശ്ശാസ്ത്രം ഏതു വിഭാഗത്തില്‍ പെടുത്താം എന്നുള്ളത്.

ബോസ്റ്റണ്‍ ഗ്രാജേറ്റ് സ്ക്കൂള്‍‍ ഓഫ് സൈക്കോ അനാലിസിസില്‍ നിന്നും ഉന്നത വിജയം കരസ്ഥമാക്കിയ ദിനേശ് വര്‍മ്മയ്ക്ക് ഏറ്റ കനത്ത ആഘാതം. കുരുക്ഷേത്രവും കൃഷ്ണനും അര്‍ജ്ജുനനും ദരിദ്ര നാരായണന്മാരുടെ രാജ്യത്തെ ഇതിഹാസത്തിന്‍റെ ഏടുകളിലെ അപരിചിതര്‍. കുരുക്ഷേത്രവും ഗന്ധമാദനവും കൈലാസവും എല്ലാം അപരിചിതത്വം. ആര്‍ക്കും വേണ്ടാത്ത സംസ്ക്കൃത ശ്ലോകങ്ങളിലെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍.ഇവിടെ ഗ്ലാഡിസ്സ് എന്ന മദാമ്മക്കുട്ടിയ്ക്ക്സംശയനിവാരണം.

ആയുധം വെച്ചു കീഴടങ്ങിയയോദ്ധാവിനെപ്പോലെ ഗ്ലാഡിസ്സിന്‍റെ മുമ്പില്‍ കീഴടങ്ങുകയായിരുന്നു. ഇന്‍ന്ത്യന്‍‍ പുരാണവും ഇതിഹാസത്തിന്‍റെയും ബാല പാഠങ്ങള്‍ പോലും അറിയാത്ത വംശജന്‍.അന്നാദ്യമായി തന്നോടു തന്നെ തോറ്റുപോയതായി അറിഞ്ഞു. പരിണാമ സിദ്ധാന്തം അറിയാത്ത ജീവശാസ്ത്രജ്ഞനെപ്പോലെ...ഇരുള്‍ മൂടിയ വനസ്തലിയിലൊറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ. ഇന്‍ഡ്യന്‍ വേദാന്തത്തിന്‍റ ബാല പാഠങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കിയത് ഗ്ലാഡിസ്സില്‍ നിന്നായിരുന്നു.

എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞിട്ടുള്ള യാത്ര.മനസ്സിലൊരു ലക്ഷ്യം മാത്രം.തന്‍റെ ജീനിന്‍റെ ഉറവിടം തേടിയുള്ള യാത്ര.അച്ഛന്‍റെ പഴയഫയലുകളില്‍ നിന്നുമുള്ള റൂട്ടുമാപ്പും ആയി യാത്രതിരിച്ചു. എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ നിന്നും ടാക്‍സിയില്‍ നേരെ പോയത് അകവൂരില്ലത്തെ വേദാന്ത പഠന ക്ലാസ്സിലേയ്ക്കായിരുന്നു. ഒരു വിധത്തില്‍ ഇന്‍ഡ്യയെ കണ്ടെത്തലു തന്നെയായിരുന്നു.വേദസാരാംശവും പുരാണേതിഹാസങ്ങളിലും മനസ്സ് സഞ്ചരിച്ചപ്പോള്‍ സമ്പന്നമായ ഇന്‍ഡ്യന്‍ പൈതൃകത്തിലഭിമാനം ഉണ്ടായി.

സരസ്വതീയാമത്തില്‍ അഷ്ടോത്തരിയുടേയും അഘമര്‍ഷണ മന്ത്രത്തിന്‍റെയും പൊരുളറിഞ്ഞ ദിനങ്ങള്‍. പുരുഷാര്‍ത്ഥങ്ങളുടെ അര്‍ഥ വ്യാപ്തി വിശകലനം ചെയ്ത നാളുകള്‍....

ദരിദ്ര നാരായണന്‍മാരുടെ സമ്പന്നത ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഖനി. വേദവും പുരാണവും ഇതിഹാസവും.മറ്റൊരിടത്തും ഇല്ലാത്ത ഈ ഖനി.ഖനനം ചെയ്യാനറിയാത്തഖനിതൊഴിലാളികളെപ്പോളെ ഉറങ്ങുന്ന ജനം.അവരിലെ അജ്ഞതയില്‍ മനം നൊന്തു.

എവിടേയും കൊടി തോരണങ്ങളിലെ നിഴലുതേടി പരക്കംപായുന്ന മനുഷക്കോമരങ്ങള്‍.ഇതുവരെ പഠിച്ചമഃനശ്ശാസ്ത്രത്തിലൊന്നും തളച്ചിടാന്‍ പറ്റാത്ത

മനുഷ്യ മനസ്സുകള്‍.ഫ്രാഡ്സിന്‍റെ അനാലിസിസിനെപ്പോലും കടത്തി വെട്ടുന്ന ഉന്മാദാവസ്ഥയില്‍ പരക്കം പായുന്ന മനുഷ്യര്‍.

അര്‍ജ്ജുനനെ വിഷാദ രോഗത്തില്‍ നിന്നും നല്ലൊരു കൌണ്‍സിലറായി സൈക്കോ അനാലിസിസ് ചെയത് തിരിച്ച് യുദ്ധ സന്നദ്ധനാക്കിയതിന്‍റെ മനഃശ്ശാസ്ത്രം വിവരിക്കുന്ന ഭഗവത് ഗീതയില്‍ക്കൂടി മനസ്സ് മുങ്ങാംകുഴിയിട്ട് നീന്തി തുടിച്ചപ്പോളാണ്

ബോസ്റ്റണ്‍ ഗ്രാജൂവേറ്റ് സ്ക്കൂളില്‍ നിന്നും പഠിയ്ക്കാത്ത എത്രയോ മനഃശ്ശാസ്ത്ര വിഷയങ്ങളാണ് ഈ ദരിദ്ര രാജ്യത്ത് സമ്പന്നമായആദ്ധ്യാത്മിക ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നു മനസ്സിലായത്.

എടുത്താലും എടുത്താലും തീരാത്തത്ര മുത്തുകളും രത്നങ്ങളും കൊണ്ട്സമ്പന്നമായ ഖനിപോലെയുള്ള പുരാണേതിഹാസങ്ങള്‍‍. മനസ്സില്‍ ആദ്യമായിപശ്ചാത്താപം തോന്നിയനിമിഷങ്ങള്‍.

അവിടെ നിന്നും തിരിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ കുറിച്ച അടുത്ത ലക്ഷ്യം..

വേരുകള്‍ തേടിയുള്ള യാത്ര.

ഭൂമിക്കുവന്ന മാറ്റങ്ങള്‍‍ . എവിടേയും കോണ്‍ക്രീറ്റു സൌധങ്ങള്‍ .

മൂടല്‍ മഞ്ഞു മൂടിയ ഭൂപ്രദേശം കണക്ക് ഓര്‍മ്മകളുടെ താഴ്വാരത്ത് ചിതറി കിടക്കുന്ന

കുറച്ച് ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം ..... കല്‍പ്പടവു കെട്ടിയ ആമ്പല്‍ക്കുളവും പറമ്പും.പശുത്തൊഴുത്തും കിളിച്ചുണ്ടന്‍മാവും വൈയ്ക്കോല്‍ തുറുവും ഒക്കെയുള്ള ഭൂപ്രദേശം തേടിയുള്ള തീര്‍ത്ഥ യാത്ര.എല്ലാം വൃഥാവിലായ വ്യര്‍ത്ഥചിന്തയും പേറി ആ വലിയ ഫ്ലാറ്റു സമുച്ചയത്തിന്‍റെ മുമ്പില്‍ നിരാശ്ശനായി വഴിയമ്പലത്തിലെ വഴിയാത്രക്കാരനെപ്പോലെ നില്‍ക്കുമ്പോളാണ് ദൈവദൂതനെപ്പോലെ അയാള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. അപരിചിതത്വം നിഴലിച്ച നോട്ടത്തിലെറിഞ്ഞ ചൂണ്ടയില്‍ കൊരുത്ത ഇരപോലെ. വീട്ടുപേരും ആളിന്‍റെ പേരും പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അയാളുടെ പുറകേ ചെല്ലുവാനായി പറഞ്ഞു.നടന്നു നടന്ന് ഒരു പൊളിഞ്ഞു വീഴാറായ ഓലപ്പുരയുടെ മുമ്പില്‍ കൊണ്ടുവന്നു നിര്‍ത്തി. അകത്തോട്ടു നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു “പാറൂച്ച്യേ. ദാ ഒരാള്.”

കൂനിക്കൂടിയ മനുഷരൂപം. മുഖത്ത് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. പഴയരൂപത്തിന്‍റെ നിഴല്‍‍ .നേരെ നില്‍ക്കാനായി വടിയുടെ സഹായം. പഴയ പാവാടക്കാരിയുടെ കൊലുസ്സിട്ട കാലില്‍ നിറയെനീരു വന്നു വീര്‍ത്ത്. കാലിലേയ്ക്കു നോക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍ വാതനീരിന് കഷായം കുടിയ്ക്കുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞു. ആളിനെ തിരിച്ചറിയാനായി മുഖത്തു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോളാണ് കൊച്ചൊടപ്പറന്നവന്‍റെ മകന്‍ ഉണ്ണിക്കുട്ടനാണെന്നു പറഞ്ഞത്.വിശ്വസിയ്ക്കാനാകാതെ പകച്ചു നിന്നു.പിന്നെ ഒരു തേങ്ങലായിരുന്നു.

ഏതോ സാമൂഹ്യ സംഘടനവഴി വെളിരാജ്യത്തുള്ള ആരിലോ നിന്ന് മാസംതോറും വരുന്ന സഹായധനത്തില്‍ ജീവിതം തള്ളി നീക്കുന്നവൃത്താന്തം ഒരു കഥപോലെ പറഞ്ഞു തീര്‍ത്തു. അതിന്‍റെ പങ്കുപറ്റി ജീവിക്കുന്ന മറ്റൊരു അഗതിയും. അകത്തെ പുകയടുപ്പ് ഊതി കലങ്ങിയ കണ്ണമായി വന്ന പെണ്‍കുട്ടി. അതിഥിയെഇരുത്താനായി കൊണ്ടുവന്ന പ്ലാസ്റ്റിക്‍സ്റ്റൂളിലിരിക്കുമ്പോള്‍ ഇങ്ങോട്ടു പോരുമ്പോള്‍ അലസ്സമായി ബാഗിലിട്ടിരുന്ന കവറില്‍ നിന്നും തപ്പിയെടുത്ത മലയാളി ഫ്രണ്ട്സ് ഗ്രൂപ്പിന്‍റെ സ്പോണ്‍സര്‍ വിവരങ്ങളില്‍ കണ്ണോടിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. പാര്‍വ്വതിയമ്മ..എണ്‍പത്തൊന്നു വയസ്സ്.പോത്തച്ചേരില്‍ വീട്.കിഴക്കേ കല്ലട..കേരള..

സ്പോണ്‍സര്‍ --അനോനിമസ്.

ഒരു പ്രതിഷേധ കുറിപ്പ് (മാതൃഭൂമിയുടെ ആക്ഷേപങ്ങളും അഭിപ്രായങ്ങളിലേയ്ക്കും അയച്ചത്)

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Sun, 29 Dec 2013 04:36:00 +0000

2013 ഡിസംബര്‍ 27ല്‍ മാതൃഭൂമി ദിന പത്രത്തില്‍വന്ന ഒരു വാര്‍ത്തയാണ്എന്നെ ഈ കത്തെഴുതുവാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. വാര്‍ത്ത ഇങ്ങനെ. “ ക്രിസ്മസ് ദിനത്തില്‍ മദ്യപിച്ച് ലക്കുകെട്ടു കിടന്നമകനെ അമ്മ കഴുത്തില്‍ കയര്‍ മുറുക്കി കൊലപ്പെടുത്തി. അപ്പോള്‍ തന്നെ ഇവര്‍ പോലീസിലെത്തി കീഴടങ്ങുകയും ചെയ്തു.”

നൊന്തു പ്രസവിച്ച പെറ്റമ്മ സ്വന്തം മകനെ കഴുത്തു ഞെരിച്ചു കൊല്ലാനുണ്ടായ സാഹചര്യം വാര്‍ത്തയില്‍ വിശദമായി പറയുന്നുണ്ട്. അതായത് ദിവസ പണിക്കാരനായ മകന്‍ എന്നുംപതിവായി മദ്യപിച്ച് വന്ന് ബഹളമുണ്ടാക്കുമത്രെ. ക്രിസ്തുമസ് തലേന്ന് സന്ധ്യക്കും മദ്യപിച്ചു ലക്കുകെട്ട് പടക്കം കത്തിച്ച് അയാളുടെ തന്നെ നാലുവയസ്സായ മകന്‍റെ ദേഹത്തെറിഞ്ഞ് ഭീകരാന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചു. നല്ലൊരു ദിവസമായിട്ടുപോലും സ്വസ്ഥത കെടുത്തിയ മകനെയാണ് ആഅമ്മ കൊന്നത്. ഇത് ന്യായീകരിക്കുകയല്ല.

ഒരു പെറ്റമ്മ അറ്റകൈയ്ക്കു നടത്തിയ കൊടും ക്രൂരത. എല്ലാവരും ക്രിസ്തുമസ്സ് വിളക്കും പടക്കവും ഒക്കെ പൊട്ടിച്ച് ആഘോഷിയ്ക്കുമ്പോള്‍ ആ നാലു വയസ്സുകാരന്‍റെ വീട്ടിലെ ക്രിസ്തുമസ്സ് എങ്ങിനെയായി തീര്‍ന്നു. ആ കുഞ്ഞ് വളര്‍ന്നു വരുമ്പോള്‍ ആരായി തീരും. അച്ഛന്‍റ സ്നേഹം കിട്ടാതെ അച്ഛനെ കൊന്ന കൊലയാളിയായ അമ്മുമ്മയുടെ കൊച്ചുമകനായിട്ട്സമുഹം ചാര്‍ത്തി കൊടുക്കുന്ന മുദ്ര.

അനാഥമായി തീര്‍ന്ന അമ്മയും രണ്ടു കുട്ടികളും. .

ഇതൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവം അല്ല. മദ്യപാനം മൂലം എത്രയോ കുടുംബങ്ങളാണ് ഇങ്ങനെ നശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അധികാരികള്‍ ഇതൊന്നും കാണുന്നില്ലേ? അറിയുന്നില്ലേ.?

ബിവറേജസ് കോര്‍പ്പറേഷന്‍ മുക്കിനു മുക്കിനു മദ്യക്കട തുറന്ന് വീടും നാടും മുടിക്കുന്ന മദ്യം വിറ്റ്

സര്‍ക്കാര്‍ ഖജനാവു വീര്‍പ്പിക്കുന്നു. ഒന്നുകില്‍ ഒരാള്‍ വാങ്ങുന്ന കുപ്പിയ്ക്ക് ഒരു കണക്കു വെച്ചുകൂടെ ? ഒരു റേഷന്‍ പോലെ മാസത്തില്‍ ഒരാള്‍ വാങ്ങുന്ന കുപ്പിക്ക് ഒരു നിയന്ത്രണം എങ്കിലും വെച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ കിട്ടുന്ന പൈസയ്ക്കു മുഴുവനും

ഇങ്ങനെ കുടിച്ചു പെടുത്ത് വീട്ടില്‍ വന്നു ബഹളം വെച്ചുള്ള സ്വസ്ഥതക്കേടിന് അല്‍പ്പം ആശ്വാസം കിട്ടിയേനെ.

മറ്റൊരു കാര്യം മദ്യപിച്ചു വാഹനം ഓടിയ്ക്കുന്നവരെ പിടിയ്ക്കാന്‍ റോഡില്‍ ഊത്തുയന്ത്രം ഉള്ളതുകൊണ്ട് ഒട്ടുമുക്കാലും മദ്യപന്‍മാര്‍ ബാറില്‍ നിന്നും വീട്ടിലെത്താന്‍ ഇപ്പോള്‍ സര്‍ക്കാരു ബസ്സിനെയാണ്ആശ്രയിക്കുന്നത്. അതും വിനയായിരിക്കുകയാണ്. മദ്യത്തിന്‍റെ ഗന്ധവും പേറി അവരുടെ കേളികളും സഹിച്ച് സ്ത്രീകളുള്‍പ്പടെയുള്ള യാത്രക്കാര്‍ക്ക് ശല്യമായിരിക്കുകയാണ്. വനിതകള്‍ മാത്രം , വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ മാത്രം എന്ന് ബോര്‍ഡു വെയ്ക്കുന്നതുപോലെ “മദ്യപാന്‍മാര്‍ക്കുമാത്രം” ബോര്‍ഡുവെച്ച് ബസ്സിടുക. സര്‍ക്കാര്‍ഖജനാവു വീര്‍പ്പിക്കുന്ന അവര്‍ക്കു വേണ്ടി സര്‍ക്കാര്‍ ഇങ്ങനെയുള്ള സൌജന്യം കൂടി ചെയ്തു കൊടുക്കുക.

ഇതൊന്നുമല്ലെങ്കില്‍ നമ്മുടെ മുന്‍ഗാമികള്‍ വിശ്രമത്തിനായി പണിതിരുന്ന കളിത്തട്ടുപോലുള്ള വിശ്രമ സങ്കേതങ്ങള്‍ മദ്യശാലയ്ക്കടുത്തെല്ലാം പണിതു കൊടുക്കുക. അപ്പോള്‍ കുപ്പി വാങ്ങി മോന്തിയിട്ട് കളിത്തട്ടില്‍ കേറി കളിനടത്തുകയോ വിശ്രമിക്കുകയോ ഒക്കെ ചെയ്തിട്ട് കെട്ടിറങ്ങികഴിയുമ്പോള്‍

വീട്ടില്‍ പൊയ്ക്കൊള്ളും. ബസ്സിലെ കളി യാത്രക്കാര്‍ക്ക് കാണാതെയും ഇരിയ്ക്കാം. ഏതാണേലും ഖജനാവു വീര്‍പ്പിക്കുന്ന അവരേയും സര്‍ക്കാര്‍ പരിഗണിയ്ക്കേണ്ടെ? എല്ലാത്തിനും ഒരു മറുവശം കൂടി വേണ്ടെ?

അവര്‍ക്കും ഈ ഭൂമിയില്‍ ജീവിയ്ക്കാനവകാശം ഇല്ലേ?

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Fri, 22 Nov 2013 15:32:00 +0000

ഞാനിന്നുവരെ വായിച്ച വാര്‍ത്തകളിലേയ്ക്കും വെച്ച് ഏറ്റവും അധികം തമാശ തോന്നിയ ഒരു വാര്‍ത്ത നിങ്ങളുമായി പങ്കു വെയ്ക്കട്ടെ. അതായത് നവംമ്പര്‍22 –2013ല്‍ മാതൃഭൂമി ദിനപ്പത്രത്തില്‍ വന്നതാണ്.

അറവുശാലകളില്‍ മൃഗങ്ങളെ തലയ്ക്കടിച്ചു കൊല്ലുന്നവര്‍ക്കെതിരെ നിയമ നടപടി.

“ അറവുശാലകളില്‍ മൃഗങ്ങളെ തലയ്ക്കടിച്ചു കൊല്ലുന്നവര്‍ക്കെതിരെ നിയമ നടപടി സ്വീകരിക്കാന്‍ തദ്ദേശ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്ക് സര്‍ക്കാര്‍ നിര്‍ദ്ദേശം നല്‍കി.” അതു വായിച്ചപ്പോള്‍ വളരെ ആശ്വാസം തോന്നി.ഇനി ആ മിണ്ടാപ്രാണികളെ കൊല്ലുകയില്ലല്ലോ എന്നു വിചാരിച്ചു. പക്ഷെ തുടര്‍ന്ന് വാര്‍ത്തയുടെ ബാക്കിഭാഗം വായിച്ചപ്പോള്‍ വളരെ വിചിത്രമായിട്ടു തോന്നി.

അതായത് കാറ്റില്‍ഗണ്‍ ഉപയോഗിച്ച് തലയില്‍ വെടിവെച്ചുവണം മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലാനെന്നും അതില്ലാത്ത അറവുശാലകളി‍ല്‍ മൂര്‍ച്ചയേറിയ കത്തി ഉപയോഗിച്ച് കഴുത്തുമുറിച്ച് കൊല്ലുന്നരീതി മാത്രമേ തുടരാവൂവെന്നും ഉത്തരവില്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്.

അതിന് തൊട്ടടുത്തവരി ഇതാണ്.

“ മൃഗങ്ങളോടുള്ള ക്രൂരത അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് സംബന്ധിച്ച നിയമം കര്‍ശനമാക്കുന്നതിന്‍റെ ഭാഗമായാണ് കര്‍ശന നടപടിക്ക് തദ്ദേശസ്ഥാപനങ്ങളോട് സര്‍ക്കാര്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. “

ഇങ്ങനെയാണോ ക്രൂരത അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്. ? മൂര്‍ച്ചയേറിയ കത്തിവെച്ച് കഴുത്തുമുറിച്ച് അല്ലെങ്കില്‍ കാറ്റില്‍ഗണ്‍ ഉപയോഗിച്ച് തലയ്ക്ക് വെടിവെച്ചു കൊന്നാണോ

ക്രൂരത അവസാനിപ്പിയ്ക്കുന്നത്.

മിണ്ടാപ്രാണികള്‍ക്ക് ചോദിയ്ക്കാനും പറയാനും സംഘടന ഇല്ലല്ലൊ. ഗവണ്‍മെന്‍റ് നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നതുപോലെ കൊന്ന്അവയോടുള്ള ക്രൂരത അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്രേ. ഇതൊരു നല്ല തമാശയല്ലെങ്കില്‍ മറ്റെന്താണ്.?

നമ്മുടെ പ്രിയകഥാകാരന്‍ വൈയ്ക്കം മുഹമ്മദു ബഷീറിന്‍റ വാക്കുകള്‍ ഞാനൊന്നു കടം കൊള്ളട്ടെ.

---- പൂക്കള്‍ക്കും പുഴുക്കള്‍ക്കും പ്രാണികള്‍ക്കും നാല്‍ക്കാലികള്‍ക്കും എല്ലാവര്‍ക്കും കൂടി ദൈവം ഉണ്ടാക്കിയതാണ് ഈ ഭൂമി. അല്ലാതെ ഇരുകാലി മൃഗങ്ങള്‍ക്കു മാത്രമുള്ളതല്ല.

ഒരു ഓണക്കാലത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകള്‍

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Sat, 14 Sep 2013 18:55:00 +0000

നിങ്ങള്‍ക്കെല്ലാവര്‍ക്കും എന്‍റെ മനസ്സു നിറഞ്ഞ ഓണാശംസകള്‍!!!

നിങ്ങളിലാരെങ്കിലും ഇങ്ങനെയൊരു ഓണം അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് എനിയ്ക്കറിയില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണ് ഞാനിതൊന്ന് എഴുതാമെന്നു വിചാരിച്ചത്. കാരണംഓണം .... കുട്ടിക്കാലത്തെ എന്‍റ ഓണം ....ആഘോഷിയ്ക്കുകയല്ലായിരുന്നു. അനുഭവിയ്ക്കുകയായിരുന്നു..

മധ്യ തിരുവിതാം കൂറിലെ ആലപ്പുഴജില്ലയിലെ പുന്നപ്രഗ്രാമത്തില്‍ അന്നത്തെ ഓണം എന്നു പറയുന്നത് വേറെങ്ങും ഇല്ലാത്ത കുറച്ച് ആചാരങ്ങളോടു കൂടിയായിരുന്നു.

വീട്ടിലെ പ്രായമാകാത്ത പെണ്‍കുട്ടികളായിരുന്നു പൂവിടുന്നത്. ഇന്നത്തെപോലെ നിലം പറ്റിയുള്ള അത്തപ്പൂവിടലായിരുന്നില്ല അത്.

അത്തം മുതലാണ് തുടങ്ങുന്നത്. മുറ്റത്ത്, അറവാതുക്കല്‍ എന്നാണ്പറയുന്നത്. കാരണം പണ്ടത്തെ വീടുകളുടെ അറയാണല്ലൊ പൂമുഖത്തിനോട് മുന്‍വശത്തായി കാണുന്നത്.അതുകൊണ്ട് അറവാതുക്കല്‍

നേരെ മുറ്റത്ത് വട്ടത്തില്‍ ചാണകം മെഴുകിയഒരു തറയിലാണ്പൂവിടുന്നത്. ഈര്‍ക്കിലിയില്‍ കോളാംബി പൂവ് കോര്‍ത്ത് അറ്റത്ത് ഒരു ചെമ്പരത്തിപൂവും കോര്‍ത്ത് ഒരുകുട എന്നാണ്അതിനെ പറയുന്നത്. ഇത് തലേ ദിവസം രാത്രിയില്‍അല്ലെങ്കില്‍ അത്തത്തിന്‍റന്ന് വെളുപ്പിനെ തന്നെ തയ്യാറാക്കി വെയ്ക്കുന്നു.

വീട്ടിലെ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ പെണ്‍കുട്ടി വെളുപ്പിനെ കുളിച്ചു വന്ന് പറമ്പില്‍ നിന്നും തുമ്പചെടിയുടെ കുടവും പൂവും തുളസിപൂവും ഒക്കെ പറിച്ചെടുത്ത് തേച്ചു വെളുപ്പിച്ച കിണ്ടിയില്‍ നിറയെ വെള്ളത്തില്‍ അത് ഇടുന്നു. കിണ്ടിവാലില്‍ പൂവിടാനുള്ള കുടവും കുത്തിവെയ്ക്കുന്നു. വീട്ടിലെ അമ്മുമ്മ ഉള്‍പ്പടെ എല്ലാവരുംവെളുപ്പിനെ തന്നെ എണീറ്റ് പൂവിടാനുള്ള അറവാതുക്കലെ ചാണകത്തറയുടെ മുന്‍പില്‍ നില്‍ക്കും തേച്ചു മിനുക്കിയ നിലവിളക്ക് കത്തിച്ചുവെച്ച് സൂര്യനുദിച്ചു വരുമ്പോളേയ്ക്ക് സൂര്യനെ നോക്കി ചാണകം മെഴുകിയ തറയുടെ ഒത്ത നടുക്കായി മൂന്നു പ്രാവശ്യം തുളസിയും തുമ്പപ്പൂവും ഇട്ടു തൊഴുതു പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. അതിന്‍റെ നടുക്കായി വായ്ക്കുരവയുടെ അകമ്പടിയോടെ പൂക്കുട എടുത്ത് കുത്തുന്നു. തറയിലുറപ്പിക്കുവാന്‍ മുതിര്‍ന്നവരും കൂടി സഹായിക്കുന്നു.

പൂക്കുടയുടെചുറ്റിനും പലനിറത്തിലുള്ള നാട്ടു പൂവ് വെച്ച് അലങ്കരിക്കുന്നു. പൂക്കളം അലങ്കരിയ്ക്കാന്‍ തെച്ചിയും ചെമ്പരത്തിയും തുമ്പപ്പൂവും നന്ത്യാര്‍വട്ടവും ഒക്കെയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

ഇന്നത്തെ പോലെ അന്യസംസ്ഥാനത്തുനിന്നും വരുന്ന ഒരുപൂവും ഉപയോഗിച്ചല്ല അന്ന് ഞങ്ങള്‍ പൂവിട്ടു കൊണ്ടിരുന്നത്. മുറ്റത്തുതന്നെകൊങ്ങിണിപൂവും വാടാമല്ലിപൂവും ഒക്കെ ഉണ്ടാകും.

അമ്മയും കുഞ്ഞമ്മയും അമ്മുമ്മയും അടങ്ങിയ ഒരു കൂട്ടു കുടുംബത്തിലെ നാലു പെണ്‍കുട്ടികളും ഒരാണ്‍കുട്ടിയും അടങ്ങിയ വീട്ടിലായിരുന്നു എന്‍റെ ഓണം . ഏറ്റവും ഇളയ പെണ്‍കുട്ടി ആയതിനാല്‍എനിയ്ക്ക് പൂവിടാന്‍ കുറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ കിട്ടി എന്നു സന്തോഷത്തോടുകൂടി പറയട്ടെ.

അങ്ങനെ അത്തം തുടങ്ങി ഉത്രാടം വരെ പൂക്കുടയുടെ എണ്ണവും കൂടിവരും ചിത്തിര നാളില്‍ രണ്ട് ചോതി മൂന്ന് അങ്ങനെ ഉത്രാടം ആകുമ്പോള്‍ ഈര്‍ക്കിലിയില്‍ കോര്‍ത്ത പൂക്കുടയുടെ എണ്ണം ഒന്‍പതാകും . എന്നും വെളുപ്പിനെ ചാണകത്തറ പുതിയ ചാണകം ഇട്ട് ഒന്നു കൂടി മെഴുകി ചാണകവെള്ളത്തില്‍ തളിയ്ക്കും. എന്നിട്ട് ആദ്യത്തെ ദിവസത്തിലെ പരിപാടികള്‍ എല്ലാം ആവര്‍ത്തിക്കും. അതിനു മുന്‍പായിതന്നെ വെളുപ്പിനെ മുറ്റവും തൂത്തു് തളിച്ചു കഴിയും എന്നും പ്രത്യേകം പറയട്ടെ.

ഉത്രാടത്തിന്‍റന്ന് രാത്രിയാകുമ്പോള്‍ ചാണകം മെഴുകിയ തറയുടെ ഒത്ത നടുക്കായി പൂക്കുടെ എല്ലാം മാറ്റി ഒരു വലിയ കുഴി കുഴിയ്ക്കുന്നു. ഒരു കുലച്ച വാഴയുടെ കുല വെട്ടി മാറ്റിയിട്ട് ഏകദേശം ഒരാള്‍ പൊക്കത്തില്‍ പിണ്ടി വെട്ടിയെടുത്ത് ആദ്യത്തെ കുറെ വാഴപോള മാറ്റി കളഞ്ഞ് വൃത്തിയാക്കി ഈ കുഴിയില്‍ കുഴിച്ചിടുന്നു. കുഴിച്ചിട്ട് മണ്ണിനോട് ഉറപ്പിക്കുവാന്‍ കമുങ്ങിന്‍റെ തടിയിലുള്ള ആപ്പ് അടിച്ചു കേറ്റുന്നു. ഭൂമിയുമായി പിണ്ടി ഉറപ്പിക്കുവാനാണ് ഈ ആപ്പടിച്ചു കയറ്റുന്നത്.

അങ്ങനെ കുഴിച്ചിട്ട പിണ്ടിയുടെ ചുറ്റിനും വാഴപ്പോള വെച്ചുതന്നെ ഒരു സമചതുരം ഉണ്ടാക്കുന്നു.അതിനകം മുക്കാലിടം മണ്ണിട്ടു നിറയ്ക്കുന്നു. പിണ്ടിയുടെ അവിടവിടെയായി മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു വെയ്ക്കുവാന്‍ വേണ്ടി വാരി കഷണം കുത്തി വെയ്ക്കുന്നു.

പിണ്ടി മുഴുവനും പൂക്കുടകൊണ്ട് അലങ്കരിയ്ക്കലാണ് അടുത്തത്. അതിനുള്ള പൂവ് നേരത്തെ തന്നെ പറിച്ച് തുഞ്ചാണിയിലും ( ഓലയുടെ അറ്റം) ഈര്‍ക്കിലിയിലും എല്ലാവരും കൂടി കോര്‍ത്ത് തയ്യാറാക്കി വെയ്ക്കും.

ഒന്നു കൂടി വിശദമായി പറഞ്ഞാല്‍ മൂലം ആകുമ്പോഴെ അന്നൊക്കെ ചെറിയ ക്ലാസ്സില്‍ ഓണപ്പരീക്ഷ കഴിയും പിന്നീടുള്ള രണ്ടു ദിവസം ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളുടെ ജോലി പൂ പറിയ്ക്കലാണ്. ഞാനും ചേട്ടനും കൂടി വലിയ മുപ്പറ കുട്ടയും ഒരു തോട്ടിയും ആയി പൂ പറിയ്ക്കാന്‍ പോക്കാണ്.വീടിന്‍റെ ഏകദേശം നാലു കിലോമീറ്റര്‍ ചുറ്റളവില്‍ കോളാംമ്പി കാട്ടിലും പള്ളി സെമിത്തേരിയിലും ഒക്കെയുള്ള കാട്ടു പൂവും നാട്ടുപൂവും മൊട്ടും ഒക്കെ പറിച്ച് വീട്ടിലെ ഒരു മുറിയില്‍ ശേഖരിയ്ക്കും വാടാതിരിയ്ക്കുവാന്‍ വാഴയിലയില്‍ വെള്ളം തളിച്ച് അതിനു മുകളില്‍ നിരത്തിയിടും. അങ്ങനെ രണ്ടു ദിവസം മുഴുവനും ഇതു തന്നെയാണ് ജോലി.

ആ പ്രദേശത്ത് പൂവിടുന്ന വീട്ടിലെ എല്ലാ കുട്ടികള്‍ക്കും ഇതു തന്നെയാണ് ഓണപ്പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞാലുള്ള പണി.

പിന്നീട് പൂമാറ്റുവാന്‍ വരുമ്പോഴേയ്ക്കും ഉള്ള ഒരുക്കങ്ങളാണ്. അതായത് ഉത്രാടത്തിന്‍റെന്ന് രാത്രികഴിഞ്ഞ് തിരുവോണം തുടങ്ങുന്ന വെളുപ്പിനെയാണ് പൂമാറ്റുവാന്‍ ആളു വരുന്നത്. കുഴിച്ചിട്ട പിണ്ടി പൂക്കുട കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച് ഇടയ്ക്ക് മെഴുകുതിരിയും കത്തിച്ചു വെയ്ക്കും. പിണ്ടി ചുവട്ടിലുള്ള ചതുരത്തിനകത്ത് ചുവടോടെ പറിച്ച തുമ്പ ച്ചെടിയും മിച്ചം വന്ന പൂവും എല്ലാം കൂടി നിറയ്ക്കും. ഏകദേശം ഒരു പൂമെത്ത തന്നെ ആയിരിയ്ക്കും. പൂവട യുണ്ടാക്കി ഈ പൂവിനിടയില്‍ (പിണ്ടിച്ചുവട്ടിലെ) ഒളിപ്പിച്ചു വെയ്ക്കും . പൂവട എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ അരിപ്പൊടി കൊണ്ടുള്ള അട. അകത്ത് ശര്‍ക്കരയും തേങ്ങയും ഒക്കെ വെച്ച് സ്വാദിഷ്ടമായ അടയാണ്. അത് 9,11,13 ഇതിലേതെങ്കിലും നമ്പരിലുള്ളതായിരിയ്ക്കും.

പിണ്ടിയുടെ അല്‍പ്പം മാറി കിഴക്കോട്ടായി ഒന്‍പത് ചാണകം മെഴുകിയതറ വീണ്ടും ഉണ്ടാക്കുന്നു.

പൂവടയുണ്ടാക്കുന്നതും ഒരു ചടങ്ങുതന്നെയാണ്. അമ്മയോ കുഞ്ഞമ്മയോ ആരെങ്കിലും കുളിച്ചുവന്ന് ഉരലിലിട്ട് അരി ഇടിച്ചുപൊടിച്ച് വറുത്ത് അപ്പോഴുണ്ടാക്കുന്നതാണ്. എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ഉത്രാടത്തിന്‍റെന്ന് ഏകദേശം പന്ത്രണ്ടുമണി രാത്രി കഴിയുമ്പോളാണ് ഈ കലാ പരിപാടികളെല്ലാം എല്ലാ വീട്ടിലുംഅരങ്ങേറുന്നത്.

പൂമാറ്റുവാന്‍വരുന്ന വരവാണ് ഏറെ രസകരം. അതിന് പ്രത്യേകം ആള്‍ക്കാരുണ്ട്. അവര്‍ ചെണ്ട ചേങ്കില മേളത്തില്‍ പൂവിട്ടിരിയ്ക്കുന്ന എല്ലാ വീട്ടിലും എത്തുന്നു.അവര്‍ വന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ആദ്യത്തെ ചടങ്ങ് അത്തം മുതല്‍ പൂവിട്ടതുപോലെ ആ ഒന്‍പതു ചാണകം മെഴുകിയതറയിലും പൂവിടലാണ്. അതായത് ഏറ്റവും കിഴക്കേ അറ്റത്ത് ഒരു പൂക്കുട പിന്നെ രണ്ട് അങ്ങനെ കണക്കില്‍ പിണ്ടി പത്താമത്തേത്.

അപ്പോഴൊക്കെയും സൂര്യ ഭഗവാനെ വിചാരിച്ച് കിഴക്കോട്ടു നോക്കി ചാണകമെഴുക്കില്‍ പൂവിട്ട് തൊഴുതിട്ടാണ് പൂക്കുട കുത്തുന്നത്. വായ്ക്കുരവയും ചെണ്ട ചേങ്കില മേളവും അകമ്പടിയായിട്ടുണ്ടാകും.

ഇനിയാണ്പൂമാറ്റലിന്‍റെ അവസാനത്തെ ചടങ്ങ്. അതായത് വില്ലും അമ്പും ആയി പൂമാറ്റാനുള്ള ആള്‍ ഒരു തലേക്കെട്ടും ഒക്കെയായി വന്ന് പിണ്ടിചുവട്ടില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന പുവട അമ്പെയ്ത് എടുത്ത് എറിയും സാമര്‍ത്ഥ്യമുള്ളവര്‍ അത് പിടിച്ചെടുത്ത് തിന്നും. ചിലപ്പോള്‍ ഈ പൂവട എല്ലാം കിട്ടണമെന്നില്ല.അപ്പോള്‍ വീട്ടുകാരോട് എത്രയെണ്ണം വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു എന്നു ചോദിയ്ക്കും കൃത്യ എണ്ണവും കുത്തിയെടുത്തിട്ടെ അടുത്ത വീട്ടിലോട്ട് പോകുകയുള്ളു.

ഇതാണ് പൂമാറ്റല്‍ ചടങ്ങ്.അതുകഴിഞ്ഞ് പിണ്ടി പിഴുന്ന ചടങ്ങാണ്. നാലാം ഓണത്തിന്‍റെന്ന് ഏകദേശം രാത്രി പത്തുമണിയടുപ്പിച്ചാണ് വരുന്നത്. അതും ചെണ്ടമേളത്തോടെ തന്നെയാണ്. കൊട്ടുമാത്രം ദ്രുത താളത്തിലായിരിക്കും.

അടയ്ക്കാമരത്തിന്‍റെ തടിയുടെ ആപ്പടിച്ചുകേറ്റി ഭൂമിയില്‍ കുഴിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന പിണ്ടി പിഴുതെടക്കുവാന്‍ ഒരുകൂട്ടം ആള്‍ക്കാര്‍ നല്ല വണ്ണംപണിപ്പെടും.പിണ്ടി പിഴുതു കഴിഞ്ഞാണ് പൂമാറ്റിയതിനും പിണ്ടി പിഴുതതിനും കൂടിയുള്ള ദക്ഷിണ കൊടുക്കുന്നത്.

ഒന്നിനും കണക്കു പറഞ്ഞല്ല മേടിയ്ക്കുന്നത്.വീട്ടുകാര്‍ കൊടുക്കുന്നതെന്തും സന്തോഷത്തോടെ വാങ്ങി വീണ്ടും അടുത്ത ഓണത്തിനായിഅവര്‍ യാത്ര പറയുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ അത്തവണത്തെ ഓണം പൊയ് പോയതിലുള്ള നല്ല വിഷമവും ഉണ്ടായിരിക്കും.

ഇന്ന് ഈ ചടങ്ങുകളൊന്നുമില്ലാതെ പൂവിടല്‍ പോലും അന്യം നിന്ന് പോയ ഗ്രാമത്തിന്‍റെ നിര്‍ജ്ജീവമായ മുഖമാണ് കാണാന്‍ കഴിയുന്നത്.

ഓരോ ഓണം വരുമ്പോളും നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയആ നല്ല നാളുകള്‍ ഇങ്ങിനി വരാത്തവണ്ണം പോയി മറഞ്ഞല്ലോ എന്ന ദുഃഖം മനസ്സില്‍ വന്നു നിറയുന്നു.

പക്ഷെ ഇത്തവണത്തെ ഈ നഗര ഓണം എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഏറെ സന്തോഷം പകരുന്നു. എന്തെന്നാല്‍ ആ കാര്യങ്ങളെല്ലാം പരസ്പരം പറഞ്ഞ് ആസ്വദിച്ച് ഓണം കൊണ്ടാടാന്‍എന്‍റെ 91 വയസ്സായ അമ്മ ഇവിടെ കൂടെ ഉള്ളതുകൊണ്ട് വീണ്ടും കുട്ടിക്കാലത്തിലേയ്ക്ക് ഞാനൊന്നുകൂടിപോയി വന്നു. അന്നത്തെ ഓണത്തിന്‍റെ ഒരു പ്രതീതി എന്നിലുളവാക്കി.ഞങ്ങളു രണ്ടുപേരും കൂടി ഉപ്പേരിയും ശര്‍ക്കരവരട്ടിയും ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കി ഓണത്തപ്പനെ വരവേല്‍ക്കാന്‍ ഇന്ന് പൂരാടത്തിന്‍ നാളിലേ ഒരുങ്ങി കഴിഞ്ഞു.

ഒരിയ്ക്കല്‍കൂടി നിങ്ങള്‍ക്കെല്ലാവര്‍ക്കും എന്‍റെ മനസ്സു നിറഞ്ഞ ഓണാശംസകള്‍!!!

നഗരത്തിലെ വിരുന്നുകാര്‍

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Fri, 16 Aug 2013 15:19:00 +0000

പറയാതെ എത്തുന്ന വിരുന്നുകാരോട്പണ്ടേ എനിയ്ക്ക് വിരോധമാണ്. എപ്പോഴും വിചാരിയ്ക്കും ഈ വിരുന്നുകാര്‍ക്ക് ഒരു സൂചനയെങ്കിലും തന്നാലെന്തെന്ന്. പണ്ടുതൊട്ടേ. എന്‍റെ വീട്ടില്‍ പറയാതെ എത്തുന്ന ഒരേ ഒരു അതിഥി എന്‍റെ അച്ഛനായിരുന്നു. നാട്ടില്‍നിന്നും അവസാനത്തെ വണ്ടിയ്ക്ക് കയറി ഇങ്ങെത്തുമ്പോള്‍ ഏകദേശം രാത്രി പത്തുമണിയെങ്കിലും ആകും. അച്ഛനായതിനാല്‍ വിരുന്നുകാരനായി കരുതുവാന്‍ പാടില്ലല്ലോ. വീട്ടുകാരനല്ലെ.

അച്ഛന്‍ പണ്ടും അങ്ങനെതന്നെയായിരുന്നു. രാത്രികാലങ്ങളില്‍ പലപ്പോഴും നാലും അഞ്ചും കൂട്ടുകാരുമായിട്ടായിരിക്കും വീട്ടിലെത്തുക. പാഞ്ചാലിയുടെ അക്ഷയപാത്രം പോലെ മണിക്കൂറുകള്‍ക്കകം അവര്‍ക്കു വേണ്ടുന്ന ഭക്ഷണം കരിയടുപ്പില്‍ വെച്ച് പാകംചെയ്ത് വിളമ്പുന്ന

ആ വിദ്യ അമ്മയ്ക്കു മാത്രം സ്വന്തം. അതിനെയാണ് പഴമക്കാര്‍ കൈപ്പുണ്യം എന്നൊക്കെ പറയുന്നത്.

എത്രയൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും എല്ലാ ആധുനികസൌകര്യവും ഉള്ള നഗരത്തിലെ എന്‍റെ

അടുക്കളയില്‍ നിന്നും അത്രയും സ്വാദുള്ള ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാന്‍ സാധിച്ചിട്ടില്ല...

കാലയവനികയ്ക്കുള്ളില്‍എല്ലാം ഓര്‍മ്മകളാക്കി അച്ഛന്‍ മണ്‍മറഞ്ഞു. വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ അതൊക്കെ അയവിറക്കി സായംസന്ധ്യയോടടുത്ത ജീവിതത്തിന്‍റെ മണല്‍പ്പരപ്പില്‍ വന്നു വീഴുന്ന ഇരുട്ടിനെ വരവേല്‍ക്കാന്‍ ഒരുങ്ങി തറവാട്ടിലെ വീട്ടില്‍ അമ്മയും.

മഴമാറി വന്ന വെയിലിനെ നോക്കി ചെടിച്ചട്ടിയിലെ മുല്ലവള്ളിയില്‍ അലസമായി കണ്ണുകള്‍ പായിച്ചു. ഒരിയ്ക്കലും കേള്‍ക്കാത്ത ആ ശബ്ദത്തിന്‍റെ ഉടമയെ തേടുകയായിരുന്നു. നഗരത്തില്‍ വന്നിട്ട് ആദ്യമായിട്ടാണ് ആ ശബ്ദം കേള്‍ക്കുന്നത്.പണ്ട് ഗ്രാമത്തിലെ കിളിമരത്തില്‍ വര്‍ഷാവര്‍ഷം കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്ന അതേ ശബ്ദം.. കാതില്‍ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ശബ്ദത്തിന്‍റെ ഉടമയെ കണ്ടപ്പോള്‍ എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി.

കെട്ടുപിണഞ്ഞു ടെറസിലേക്കു പടര്‍ന്നു കിടന്ന സാമാന്യം വലിയൊരു മുല്ലവള്ളിപ്പടര്‍പ്പിലായിരുന്നു അവള്‍. നിറയെ പച്ചിലകളും അവിടവിടെയായി മൊട്ടുകളും പൂക്കളും. കാറ്റടിയ്ക്കുമ്പോള്‍ മാദകഗന്ധം തന്നിരുന്ന ആ മുല്ലവള്ളികളിലെ മൊട്ടുകളെ ഒരിയ്ക്കലും ഇറുത്തെടുത്തിട്ടില്ല. സന്ധ്യക്ക് വിരിഞ്ഞുവരുമ്പോള്‍ മുല്ലപ്പൂ പരത്തുന്ന ആ ഗന്ധം കുട്ടിക്കാലത്തിലേയ്ക്ക് എന്നെ തിരികെ കൊണ്ടു പോകും. കണ്ണടച്ച് ഗന്ധം ആസ്വദിയ്ക്കുന്നതിനൊപ്പം കുറച്ച് മധുരിയ്ക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകളും ആ മണത്തോടൊപ്പം മനസ്സിലേയ്ക്ക് ആവാഹിച്ചെടുക്കും. അതിനെ താലോലിച്ച് കുറെ സമയം അങ്ങനെ കണ്ണടച്ചിരിയ്ക്കും.

മുല്ലവള്ളിപ്പടര്‍പ്പിലും തൊട്ടുരുമ്മി നിന്ന മഞ്ഞ പൂച്ചെടിയിലും വിരുന്നുകാരന്‍ തത്തിക്കളിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ക്വക്‍..ക്വക്‍.. കീയോ...എന്ന് മനോഹരമായ ശബ്ദവും പുറപ്പെടുവിച്ചു. ഇത്രയും ചെറിയ ഒരു ശരീരത്തില്‍ നിന്നും വരുന്ന ഊര്‍ജ്ജസ്വലതയാര്‍ന്ന ആശബ്ദം ശ്രവിച്ചപ്പോള്‍എന്നിലും അതിന്‍റെ തരംഗങ്ങള്‍ അലയടിച്ചതുപോലെ തോന്നി.

വയറിനടിയിലെ വെള്ളനിറവും, ചാരക്കളറിലെ ചിറകുകളും, ശബ്ദത്തിനൊപ്പം ചെറുതായി ചലിപ്പിക്കുന്ന ചെറിയ കുഞ്ഞുവാലുമായി ആ അടയ്ക്കാക്കുരുവി മുല്ലവള്ളിപ്പടര്‍പ്പിലും പൂച്ചെടിയിലും മാറി മാറി തത്തിക്കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അല്‍പ്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പ്രിയതമയെ കാണാതെ പ്രണയ പരവശനായി അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്ന കാമുകനെപ്പോലെ അതിന്‍റെ ഇണക്കുരുവിയും ക്വക്‍..ക്വക്‍... കീയോ ശബ്ദവും പുറപ്പെടുവിച്ച് മുല്ലവള്ളിയിലേക്ക് പറന്നുവന്നു തത്തിക്കളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.. ചുള്ളിക്കമ്പു പോലുള്ള അവരുടെ കാലുകളുടെ ബലവും മുരിയ്ക്കിന്‍മുള്ളുപോലെ ഒട്ടിച്ചു വെച്ച കൊക്കുകളും ഒക്കെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു പക്ഷിനിരീക്ഷകനെപോലെ അവയെ തന്നെ കണ്ണുകള്‍ പിന്‍തുടര്‍ന്നു. അവരുടെ ആ വരവില്‍ ഒരു നിഗൂഢത ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി എനിയ്ക്കു തോന്നി.

സന്ധ്യ മയങ്ങിയതിനാല്‍ അന്നത്തെ നിരീക്ഷണം അവസാനിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴും ആഇണക്കുരുവികള്‍

അവിടൊക്കെ പരതി പറന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. പുതിയ വിരുന്നുകാര്‍ രാത്രി എവിടെ

തങ്ങും ?വന്നിടത്തേയ്ക്കുതന്നെ തിരികെ പോകുമോ... നാളെ വീണ്ടും എത്തുമോ.. എന്നു തുടങ്ങി പലപല ചിന്തകള്‍ എന്നെ അലോസരപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരിയ്ക്കലും തിരികെ കിട്ടുകയില്ലയെന്നു കരുതിയ സാധനം തിരികെക്കിട്ടിയ പോലുള്ള ഒരു സന്തോഷം മനസ്സിനെ കീഴടക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

പിറ്റെന്നു കാലത്ത് എണീറ്റുകഴിഞ്ഞ് നേരെ വാതുക്കലേയ്ക്കാണു പോയത്.മുല്ലവള്ളി നിറയെ വെളുത്ത പൂക്കള്‍ . കറുത്ത ആകാശത്ത് നിശയുടെ ഇരുളില്‍ ഉദിച്ചുനില്കന്ന നക്ഷത്രങ്ങളേപ്പോലെ പച്ച ഇലയുടെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ആ വെളുത്ത പൂക്കള്‍ ശോഭിച്ചുനിന്നു.

ഒരു കവിഹൃദയം തനിയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ചിലപ്പോള്‍ ഒരു കവിത പൊട്ടി വിടരുമായിരുന്നെന്നു തോന്നി..

പൂവിന്‍റെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ത്തന്നെ തലേന്നത്തെ വിരുന്നുകാരുടെ ശബ്ദം മുല്ലപ്പടര്‍പ്പിനിടയില്‍നിന്നും കേള്‍ക്കായി.വള്ളിക്കുടിലില്‍ യഥേഷ്ടം വിഹരിക്കുന്ന പ്രണയജോടികളെ കണ്ടപ്പോള്‍ മനസ്സിലല്‍പ്പം അസൂയ തോന്നാതിരുന്നില്ല. കണ്വാശ്രമത്തിലെ വള്ളിക്കുടിലില്‍ പ്രണയ പരവശരായി നിന്ന ശാകുന്തളത്തിലെ ദുഷ്ഷന്തനും ശകുന്തളയും മനോമുകുരത്തില്‍ മിന്നിമറഞ്ഞു.

ക്വക്‍..ക്വക്‍.ശബ്ദവും പുറപ്പെടുവിച്ച് വള്ളിക്കുടിലില്‍ നിന്നും പുറത്തുവന്ന് എവിടേയ്ക്കോ രണ്ടും കൂടി തിരക്കിട്ടു പറന്നുപോയി. തലേന്നു രാത്രി അവിടെയായിരിക്കും അന്തിയുറങ്ങിയതെന്നെനിയ്ക്കുതോന്നി.

എന്നോ നട്ടു നനച്ചു വളര്‍ത്തിയ ആ ചെടിയ്ക്ക് സാഫല്യം കിട്ടിയതു പോലെ . അത് ഒന്നു കൂടി തലയെടുപ്പോടെ നിന്നു.

അവ പറന്ന് പോയ്ക്കളഞ്ഞതായിരിക്കുമോ..തിരികെ വരുമോ എന്നൊക്കെയുള്ള ഒരു സന്ദേഹം എന്‍റെ മനസ്സിനെ അലട്ടാതിരുന്നില്ല. അകത്ത് ജോലിയിലായിരിക്കുമ്പോഴും എന്‍റെ ശ്രദ്ധ മുറ്റത്തെ മുല്ലവള്ളിയിലായിരുന്നു. കുറെ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വീണ്ടും കുരുവിയുടെ ക്വക്‍..കീയോ ശബ്ദം കേട്ടു തുടങ്ങി.

തിരികെ വന്നതറിഞ്ഞപ്പോള്‍ കുളിര്‍തെന്നല്‍ തഴുകി തലോടിയ ആശ്വാസം ! ഇണകളായ ആ അടയ്ക്കാകുരുവികളോട് പ്രത്യേകമായ ഒരടുപ്പം. മനസ്സിലെവിടെയോ അവ കൂടുകൂട്ടിയതുപോലെ....

രണ്ടു ദിവസം പുതിയ അതിഥികളെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കാന്‍ ഒട്ടും സമയം കിട്ടിയില്ല. അടുത്ത ദിവസം

ജോലിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വിശ്രമത്തിനായി വരാന്തയില്‍ ഇരിയ്ക്കുമ്പോളാണ് അത്യപൂര്‍വ്വമായ ആ കാഴ്ചകണ്ടത്.. മുല്ല വള്ളികളുടെ ഇടയില്‍ എന്തോ ഒന്ന് സ്ഥാനം പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. കണ്ണുകളെ വിശ്വസിയ്ക്കാനായില്ല..

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് നാട്ടിലെ കിളിമരത്തില്‍ കണ്ട അതേ കാഴ്ച. ഇണക്കുരുവികള്‍ ചെറിയ ഒരു കൂട് കൂട്ടുന്നതിനുള്ള പ്രാരംഭപണികള്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഏകദേശം പകുതി ആയിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചുണ്ടില്‍ കൊത്തിയെടുത്ത ചകിരിനാരും പഞ്ഞിത്തുണ്ടും ഒക്കെയായി രണ്ടുപേരും മാറി മാറി വന്ന് കൂടു കൂട്ടുന്ന അത്യപൂര്‍വ്വമായ കാഴ്ച കാണാന്‍ അവര്‍ കാണാതെ വരാന്തയിലൊരു കള്ളനെ പോലെ ഞാന്‍ പതുങ്ങി ഇരുന്നു.

ഞാന്‍ വീണ്ടും ബാല്യത്തിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി.

രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കൂട് പണി തീര്‍ന്നു. ഇണക്കുരുവികള്‍ സ്വന്തം അദ്ധ്വാനത്തില്‍ പടുത്തുയര്‍ത്തിയ ആ കുഞ്ഞിക്കൂടിനെ ചുറ്റിപ്പറന്ന് ബാക്കി അറ്റ കുറ്റപ്പണികളും തീര്‍ത്തു് പാലു കാച്ചലും ആര്‍ഭാടവും ഇല്ലാതെ അതിനകത്ത് പ്രവേശിച്ച് അവ അന്തിയുറങ്ങിയ അത്യപൂര്‍വ്വമായ കാഴ്ചയും ഞാനന്ന് സന്ധ്യക്കു കണ്ടു.

രണ്ട് ഇണകളുടെ സ്വകാര്യജീവിതത്തിലേയ്ക്കുള്ള ഒരു ഒളിനോട്ടം ആയിരുന്നതിനാല്‍ തെല്ലൊരു കുറ്റ ബോധവും എനിയ്ക്കുണ്ടായി.

കൂടു കൂട്ടി യതെന്തിനാണെന്ന് എനിക്കൂഹിക്കാമായിരുന്നതിനാല്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും അവയെ ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇപ്പോളെനിയ്ക്ക് ആ കൂടിനു മേല്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധ കൊടുക്കേണ്ടിയും വന്നു. എന്‍റെ വീട്ടില്‍ വന്ന് താമസമാക്കിയ അവരുടെ സുരക്ഷിതത്വം മുഴുവനും ഇപ്പോള്‍ എന്‍റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണല്ലൊ. അതു വഴിയെങ്ങാനും ഒരു പട്ടിയോ പൂച്ചയോ കാക്കയോ കടന്നുവരുകയാണെങ്കില്‍ ഒരു മുന്‍കരുതല്‍ പോലെ ഞാനവയെ ആട്ടി ഓടിയ്ക്കും.

അധികം താമസിയാതെ ഇണക്കുരുവികളില്‍ ഒരെണ്ണം അതിനകത്തു തന്നെ ഇരിപ്പായി. ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് പറന്നു പുറത്തുപോകും, അധികം വൈകാതെ തിരിച്ചെത്തും.

അങ്ങനെ പുറത്തു പോയ ഒരവസരത്തില്‍ ഞാനാ കൂട്ടിലേയ്ക്കൊന്ന് പാളി നോക്കിയപ്പോള്‍എന്‍റെ സംശയം അസ്ഥാനത്തായില്ല. .അതിനകത്ത് പവിഴമുത്തുപോലെ മനോഹരമായ രണ്ടു കുഞ്ഞു മുട്ടകള്‍.

പെട്ടെന്നു തന്നെ എവിടെയോ ഇരുന്ന ഇണക്കുരുവികളിലൊന്ന് വളരെ ഉച്ചത്തില്‍ ശബ്ദം വെച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മുല്ല വള്ളിപ്പടര്‍പ്പിനു ചുറ്റിനും ചിറകടിച്ച് അപായസൂചനയെന്നവണ്ണം പറന്ന് ഇണയെ വരുത്തി. ഇണക്കുരുവിയുടെ കരുതലില്‍ ഞാനല്പം നാണിച്ചു പോയി എന്നുതന്നെ പറയാം.

ഞാനെളുപ്പം വീടിനകത്തേയ്ക്ക് പോന്നു. കുരുവികള്‍ സ്വസ്ഥമായി ഇരുന്നോട്ടെയെന്നു കരുതി പിന്നെ ഞാനതിനടുത്തേയ്ക്ക് പോയതേ ഇല്ല. ഏതാനും ദിവസങ്ങളും കൂടി കഴിഞ്ഞ് ഒരു ഉച്ച നേരത്താണ് ഞാനാ കാഴ്ച കണ്ടത്. രണ്ടു കുരുവികളും മാറി മാറി ചുണ്ടില്‍ തീറ്റയുമായി മുല്ലവള്ളിക്കുടിലിനകത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നു. രണ്ടു കുഞ്ഞിപ്പക്ഷികളുടെ നേര്‍ത്ത കരച്ചില്‍ കൂട്ടിനുള്ളില്‍ നിന്നും കേട്ടു. ഒഴിഞ്ഞചുണ്ടുമായി ആ ഇണക്കുരുവികള്‍ പറന്നകന്ന് വീണ്ടും തീറ്റ കൊണ്ടുവന്ന് കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് കൊടുക്കുന്ന അത്യപൂര്‍വ്വമായകാഴ്ച ഞാന്‍ വളരെ ആസ്വദിച്ചു.

ഒന്നും കരുതിവെയ്ക്കാതെ അപ്പോഴപ്പോള്‍ കിട്ടുന്ന തീറ്റയിലൊരംശം തിന്ന് ബാക്കി സ്വന്തം കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കും കൂടി കൊടുത്ത് അവയെ വളര്‍ത്തിയെടുക്കുന്ന പ്രകൃതിയുടെ നിയതമായ സത്യത്തിലേയ്ക്ക് വിരല്‍ ചൂണ്ടുന്ന അത്യത്ഭുതകരമായ കാഴ്ച. ഒരു നിമിഷം ചിന്തയിലാണ്ട എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ പഴയ പാട്ടിന്‍റെ ഈരടികള്‍ പൊന്തി വന്നു.....”ആകാശത്തിലെ പറവകള്‍ വിതയ്ക്കുന്നില്ല...കൊയ്യുന്നില്ലാ...കളപ്പുരകള്‍ കെട്ടുന്നില്ലാ...”

ശരിയാണ്. നാളേയ്ക്കു കരുതിവെയ്ക്കാതെ.അവ എത്ര സന്തോഷത്തോടെ ജീവിയ്ക്കുന്നു !

പൂച്ചയേയും കാക്കയേയും ഒക്കെ ഓടിച്ചുവിട്ടപ്പോളാണ് കുരുവിക്കൂടിനടുത്തുകൂടെ അടുത്ത ഒരു ശത്രു മന്ദം മന്ദം അടിവെച്ചടിവെച്ചു നടക്കുന്ന കാഴ്ച കണ്ടത്.

തീക്കനല്‍ പോലെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളും കാവി പുതച്ച ശരീരവുമായി നടന്നുനീങ്ങുന്ന ഉപ്പന്‍. ഏന്തിയും വലിഞ്ഞും മുല്ലവള്ളിയിലോട്ട് നോട്ടമിട്ടപ്പോഴേയ്ക്കും സുരക്ഷിതവലയം തീര്‍ക്കുന്ന സുരക്ഷാഭടന്‍റെ വൈദഗ്ദ്ധ്യത്തോടെ ഞാന്‍ ഉപ്പനെ ആട്ടിയകറ്റി.

. പക്ഷികളില്‍ കണികാണാന്‍ ശ്രേഷ്ഠനായ തന്നെ ഇവള്‍ ആട്ടിയകറ്റുന്നുവോ എന്ന ചോദ്യ ഭാവത്തോടെ എന്നിലേയ്ക്ക് ആ തീക്കണ്ണു കൊണ്ടൊരു നോട്ടമിട്ടിട്ട്

ദേഷ്യഭാവത്തില്‍ പറന്നു പോകുന്ന പോക്കില്‍ മുറ്റത്ത് കാഷ്ടമിട്ട് പ്രതിഷേധം രേഖപ്പെടുത്തി .ഉപ്പന്‍ പോയതിനു പിന്നാലെ അതുവരെ എവിടെയോ പതുങ്ങിയിരുന്ന ഇണക്കുരുവി ക്വക്‍..കീയോ ശബ്ദവും പുറപ്പെടുവിച്ച് കടന്നുവന്നു. ശത്രു പ്രബലനായതിനാല്‍ എതിര്‍ക്കാന്‍ പോകാതിരിക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധി എന്ന തത്ത്വം കുരുവി മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു.

പിന്നീടുള്ള എന്‍റെ വിശ്രമസമയമത്രയും മുല്ലവള്ളിപ്പടര്‍പ്പിലെ കൂടിനും കുരുവിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കും മാത്രമുള്ളതായി. സൃഷ്ടിയും പരിപാലനവും വളര്‍ത്തലും എല്ലാം എന്‍റെ ജീവിതചക്രത്തില്‍ ഒരിയ്ക്കല്‍ കൂടി വന്നുപെട്ട ഒരനുഭൂതിയില്‍ ലയിച്ച് ഞാനവയുടെ കൂടെ വേറെ ഏതോ ഒരു ലോകത്തു തന്നെയായിരുന്നു. ഇണക്കുരുവികള്‍ കാണാതെ അവയുടെ കൂട്ടിലേയ്ക്ക് വല്ലപ്പോഴും ഞാനൊന്ന് എത്തിനോക്കുമായിരുന്നു. കുന്നിക്കുരുവിന്‍റെ കറുത്ത കണ്ണുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളും കുഞ്ഞിച്ചുണ്ടുകളും ഉള്ള അവയുടെ തല വെളിയിലേയ്ക്ക് കുറച്ചു കൂടി വ്യക്തമായി കാണാന്‍ സാധിച്ചു.

കുളിപ്പിയ്ക്കാന്‍ പതിച്ചിയില്ലാതെ...ബേബി സോപ്പും ഓയിലും പൌഡറും ഇട്ടുള്ള പരിലാളനയില്ലാതെ താരാട്ടു പാട്ടില്ലാതെ.. പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിലേക്ക് പിറന്നുവീണ രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ .അവയുടെ നിഷ്ക്കളങ്കമായ നോട്ടം..

ഒരു ദിവസം രാവിലെ പതിവുകാഴ്ച കാണാനെത്തിയഎനിക്ക് മുല്ലവള്ളിപ്പടര്‍പ്പിലെ കൂട് ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നതാണു കാണാന്‍കഴിഞ്ഞത്.

അങ്ങകലെ എവിടെയോ ക്വക്‍..കീയോ ശബ്ദംകേട്ട ഞാന്‍ എത്തിവലിഞ്ഞ് അടുത്ത പറമ്പിലെ മുള്‍ ചെടിപ്പടര്‍പ്പിലേയ്ക്ക് കണ്ണുകള്‍ പായിച്ചു. കുഞ്ഞിച്ചിറകുകളുമായുള്ള രണ്ടു കുരുന്നുകളെ പറക്കലിന്‍റെ പ്രാഥമിക പാഠങ്ങള്‍ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആ ഇണക്കുരുവികള്‍. മുള്‍ച്ചെടിപ്പടര്‍പ്പില്‍ത്തന്നെ ആദ്യ പാഠങ്ങള്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന ആ രക്ഷിതാക്കളുടെ കരുതല്‍.സ്വന്തം സന്താനങ്ങളുടെ ഭാവിജീവിതത്തിന്‍റെ അടിത്തറ ഭദ്രമാക്കിയ അഭിമാനം അവയുടെ ക്വക്‍ ക്വക്‍..കീയോ ശബ്ദത്തില്‍ നിഴലിച്ചിരുന്നു.

പരിശീലനപ്പറക്കലിനുശേഷം കുഞ്ഞുങ്ങളേയും കൊണ്ട് അങ്ങകലേയ്ക്കു പറന്നു പോയ ഇണക്കുരുവികള്‍ പോയ വഴിയേ നോക്കിനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിലെ നൊമ്പരക്കൂട്ടിനുള്ളില്‍ അകലേയ്ക്കു പറന്നകന്ന മക്കളുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ തെളിഞ്ഞു വന്നു.ഒപ്പം, തടവറയ്ക്കുള്ളിലെന്നപോലെയുള്ള തന്‍റെ ദിനരാത്രങ്ങളും.

വിഷകന്യകമാര്‍ വിരുന്നൂട്ടുന്നു.

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Sat, 06 Jul 2013 06:29:00 +0000

പണ്ടൊക്കെ ഗ്രാമ പ്രദേശങ്ങളില്‍ പാതിരാപ്പടം… എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ സെക്കന്‍ ഷോ കാണാന്‍ നല്ല തിരക്കായിരിക്കും.കൂടുതലും പുരുഷന്മാരാണ് പോകുന്നതും. നാടന്‍ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ വീടും കുടിയുമായി താമസിയ്ക്കുന്നവര് പോകാറില്ല. കാരണം പടത്തിന്‍റ പകുതി ഷോകഴിയുമ്പോള്‍ പിന്നെ ബാക്കി പകുതിയില്‍ ഒരു നീലചിത്രത്തിന്‍റെ ഭാഗങ്ങളായിരിക്കും. അതും ഡോസു വളരെ കുറച്ചു മാത്രം.

പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ നമ്മുടെ സ്വീകരണ മുറിയിലെപ്പോഴും നമ്മള്‍ കണ്ടും കേട്ടും ഇരിയ്ക്കുന്നതത്രയും ഈ നീലപ്പട വിശേഷങ്ങളാണ്. നമ്മുടെ സംസ്ക്കാരം ഇത്രയ്ക്കും അധഃപ്പതിച്ചു പോയതില്‍ ലജ്ജ തോന്നുന്നു.

കിടപ്പറ രഹസ്യങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങളും ന്യൂസുകളും കൊണ്ട് നമ്മുടെ ചാനലുകള്‍ സമ്പന്നമായിരിക്കുന്നു.കേരളം സംസ്ക്കാരസമ്പന്നമായ ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാട്.

നമ്മുടെ പിഞ്ചു കുട്ടികള്‍ വരെഇതു കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ്ഏറെ കഷ്ടം.

കഴിഞ്ഞ ദിവസംഎന്‍റെഅയല്‍ക്കാരി എന്നോടു പറഞ്ഞത് “ ചേച്ചി ചാനലുകള്‍ കണ്ടും കേട്ടും എന്‍റെ കുട്ടികള്‍ അനാട്ടമി തിയറി മുഴുവനും പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇനി മെഡിസിനു പോകുകയാണെങ്കില്‍ പ്രാക്ടിക്കലുമാത്രം ചെയ്താല്‍ മതിയെന്നാണ്.”

പൂമ്പാറ്റ തേന്‍ കുടിയ്ക്കാന്‍ പൂവിനു ചുറ്റും പറക്കുന്നതു പോലെയാണ് കുട്ടികളിപ്പോള്‍ ചാനലുകള്‍ മാറ്റി മാറ്റി കിടപ്പറ രഹസ്യങ്ങള്‍ കണ്ടും കേട്ടും രസിയ്ക്കുന്നത്.

അതുപോലെ തന്നെ വെട്ടിപ്പിന്‍റെയും തട്ടിപ്പിന്‍റെയും നൂതന വശങ്ങളും.

പണ്ട് രാജഭരണകാലത്ത് ശത്രുരാജാവിനെ യുദ്ധത്തില്‍ തോല്‍പ്പിയ്ക്കാന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ വരുമ്പോള്‍ വിഷകന്യകമാരെ അയച്ച് ദംശിപ്പിച്ച് കൊല്ലുന്ന ഒരു പതിവ് ഉണ്ടായിരുന്നതായി കേട്ടിട്ടുണ്ട്.അതിന് സൌന്ദര്യമുള്ള മദാലസകളെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് വിഷകന്യകമാരാക്കി പരിശീലനം നല്‍കിയിരുന്നത്രേ.

കേരളത്തില്‍ ഇപ്പോള്‍ ആ ഒരു സ്ഥിതി വിശേഷമാണ് കാണുന്നത്.

സര്‍ക്കാര്‍ ജനങ്ങളോട് പ്രതിബദ്ധതയില്ലാതെ അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍തൂക്കം കൊടുക്കാതെ ഗ്രൂപ്പു വഴക്കും ഫോണ്‍ ചോര്‍ത്തലുമായി അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ചെളി വാരി എറിയുന്നു. അതിനകത്ത്

ജയം നേടുവാനായി വിഷ കന്യകമാരേയും ഉപയോഗിക്കുന്നു. വിഷ കന്യകമാര്‍ ഭരണം കയ്യാളിയ ദയനീയചിത്രം ആണല്ലൊ നമ്മള്‍ കണ്ടു കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നത്.

സര്‍ക്കാര്‍ മറക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ മാധ്യമങ്ങളും അവരുടെ ധര്‍മ്മം പാടേ മറക്കുന്നു.

മാധ്യമങ്ങള്‍ റേറ്റിംഗ് കൂട്ടുവാന്‍ പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വെച്ച് തട്ടിപ്പും വെട്ടിപ്പും പീഡനവും കിടപ്പറ രംഗങ്ങളും ഒക്കെ പ്രധാന വാര്‍ത്തയാക്കുമ്പോള്‍ ഭരണ യന്ത്രം ജനങ്ങളോടുള്ള കടമ നിറവേറ്റാതെ നിശ്ചലാവസ്ഥയില്‍ . ജീവിയ്ക്കുവാനുള്ള തത്രപ്പാടില്‍ നെട്ടോട്ടം ഓടുന്ന ഇവിടുത്തെ സാധാരണക്കാരനാണ് വലയുന്നത് എന്ന് ഈ രണ്ടു കൂട്ടരും മറന്നു പോകുന്നു.

മഴവെള്ളക്കെടുതിയില്‍ ജനം പൊറുതിമുട്ടുന്നു. മഴ വന്നതോടുകൂടി റോഡുകളെല്ലാം കുണ്ടും കുഴിയുമായി ജീവഹാനി വരെ സംഭവിയ്ക്കുന്നു. കടലോരത്ത് കടല്‍ ക്ഷോഭം, കുട്ടനാട്ടില്‍ മലവെള്ളവും ദുരിതം വിതച്ചിരിക്കുന്നു. മലമ്പ്രദേശത്ത് പ്രകൃതിക്ഷോഭത്തിന്‍റെയും ഉരുള്‍ പൊട്ടലിന്‍റെയും തീരാക്കെടുതി. ഇതൊന്നും ഇപ്പോള്‍ നമ്മുടെ ചാനലുകാര്‍ക്കും പത്രക്കാര്‍ക്കും വാര്‍ത്തയേ അല്ല.

ഒരു കിലോചെറിയ ഉള്ളി 95 രൂപാ.(ഒട്ടും അതിശയോക്തി അല്ല.) സവാള38 രൂപ.ഒരു കിലോ ഗോതമ്പു പൊടി 49 രൂപാ 25 പൈസ അരി 45നും 50നും ഇടയ്ക്ക്. പച്ചക്കറിയ്ക്ക് തീ വില.

ഇതൊന്നും വാര്‍ത്തയേ അല്ല.

സപ്ലെക്കോയില്‍ സാധനങ്ങള്‍ കിട്ടാനില്ല.

. പൂര്‍ണ്ണമായും മൂലധന ശക്തികളുടെ പിടിയിലായ ആരോഗ്യ മേഖല. ജീവന്‍ രക്ഷാ മരുന്നുകള്‍ പോലും സാധാരണക്കാരന് സ്വപ്നം കാണാനെ തരമുള്ളു.

അട്ടപ്പാടിയിലും വയനാട്ടിലും പട്ടിണി മരണങ്ങളും പോഷകാഹാരക്കുറവും മൂലമുള്ള ശിശുമരണങ്ങളും വ്യാപകമായിരിക്കുമ്പോള്‍ അതിനൊന്നും പ്രാധാന്യം നല്‍കാതെ ഭരണവും പത്ര മാധ്യമങ്ങളും വിഷകന്യകമാരുടെ ദംശനങ്ങളേറ്റുവാങ്ങിയ നേതാക്കന്മാരുടെ കണക്കെടുപ്പ് ഉത്സവം പൊടിപൊടിയ്ക്കുന്നു.

കേരളം ഇനി എങ്ങോട്ട്. ഇതു കണ്ടും കേട്ടും പഠിയ്ക്കുന്ന നമ്മുടെ അടുത്ത തലമുറ എന്തു ചെയ്യുന്നതിനും ഒരു ഉളുപ്പും ഇല്ലാത്തവരായി വളര്‍ന്നു വരും എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.

“ നാണംകെട്ടും പണം നേടിക്കൊണ്ടാല്‍ നാണക്കേടാപ്പണം തീര്‍ത്തു കൊള്ളും.”

ബോണ്‍സായ് (യുദ്ധപ്പദം)

noreply@blogger.com (കുസുമം ആര്‍ പുന്നപ്ര) — Sat, 18 May 2013 09:43:00 +0000

തൊടിയില്‍നട്ടു വളര്‍ത്തുന്ന പയറും വെണ്ടയും പച്ചമുളകും ഒക്കെ അവന്‍റെ കാല്‍ പ്പെരുമാറ്റം വരുമ്പോള്‍ഇലപൊഴിച്ച് വിറുങ്ങലിച്ചു നില്‍ക്കും. അശ്വിന്‍റെ കൈയ്യിലെപ്പോഴും ഒരു വടിയുണ്ടായിരിക്കും.ഒന്നുകിലൊരു പെരുമരത്തിന്‍റെ തണ്ട്.അല്ലെങ്കിലൊരു വളച്ചെടിപ്പത്തല്.ആ വടിവെച്ചടിച്ച് എല്ലാ ചെടിയുടെ തലയും അവന്‍താഴെയിടും.അവനതൊരു ഹരമായിരുന്നുഎത്ര അടികൊണ്ടാലുംഅവനത് ആവര്‍ത്തിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.പല പ്രാവശ്യം നാരയണന്‍നായര്‍ മകന്‍റെ കൈയ്യില്‍നിന്നും വടി വാങ്ങി കുത്തിയൊടിച്ചു കളഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.എന്നാലും പിറ്റെദിവസം എവിടുന്നെങ്കിലും അടുത്ത വടിയൊപ്പിക്കും. ശരത്കാലവും വസന്തകാലവും വര്‍ഷകാലവും മാറിയും കേറിയും വന്നും പോയുമിരുന്നു. തലപോയത് വീണ്ടും അശ്വിന്‍റെ കണ്ണു വെട്ടിച്ച് കിളിര്‍ത്തു മരമായി.ചിലതെല്ലാം കരിഞ്ഞു. കരിഞ്ഞവയെല്ലാം പറിച്ചു കളഞ്ഞ് നാരായണന്‍നായര്‍ വേറെ നട്ടു പിടിപ്പിച്ചു.

അശ്വിന്‍ എന്ന അശ്വിന്‍ കുമാര്‍വളര്‍ന്നതോടു കൂടി തൊടിയിലെ ചെടികള്‍ ക്കൊരാശ്വാസമായി. അത് തഴച്ചു വളര്‍ന്നു. പൂവിട്ടു പരിലസിച്ചു നിന്നു.കായ് വന്നു കരുത്തോടെ നിന്നു.

ചെറുപ്പത്തിലെ മോഹം മനസ്സിന്‍റെ അടിത്തട്ടില്‍നിന്നും മുളച്ചുപൊന്തി.അതു വേറൊരു രൂപത്തിലായി. അശ്വിന്‍ വളര്‍ന്നു, അശ്വിന്‍കുമാര്‍ ഐ.എ.എസ്സ് ആയി.അതോടൊപ്പം ഒരു ബഹുമതികൂടി...ഏറ്റവും നല്ല ബോണ്‍സായ് തോട്ടം ഉടമ.എല്ലാവരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. തിരക്കുണ്ടായിട്ടും ഇത്രയും നല്ല ഒരു ബോണ്‍സായ് തോട്ടത്തിന്‍റെ ഉടമയായിരിക്കുന്നുവല്ലോ അശ്വിന്‍കുമാര്‍ഐ.എ.എസ്സ് . അയാളുടെ തോട്ടത്തിലില്ലാത്തതായി ഒന്നുമില്ല. ആല്,മാവ്,പ്ലാവ്,ഓറഞ്ച് എന്തിനു തെങ്ങുവരെ ബോണ്‍സായ് ആക്കാനുള്ള പരീക്ഷണത്തിലാണ് അശ്വിന്‍കുമാര്‍ ബോണ്‍സായ് എക്‍സിബിഷന് എപ്പോഴും അശ്വിന്‍കുമാര്‍ തന്നെ ഒന്നാമന്‍.ബോണ്‍സായ് ടെക്‍നിക്‍ അയാളെപ്പോലെ അറിഞ്ഞവരാരും ആ നാട്ടിലില്ലായിരുന്നു. ചെടിച്ചട്ടിയുടെ വലിപ്പം തൊട്ട് ചെടിമുട്ടുകളുടെ ഇടയില്‍ കെട്ടാനുള്ള കമ്പിയുടെ ഡയമീറ്റര്‍വരെ അളവില്‍കിറുകൃത്യതയായിരുന്നു, അശ്വിന്‍കുമാറിന്.

കല്യാണം കഴിക്കാനുള്ള പ്രായം ആയിട്ടും അച്ഛനുമമ്മയും കൊണ്ടുവരുന്ന ആലോചനകളൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ ജോലിതിരക്കിനിടയില്‍ അശ്വിന്‍കുമാറിന് സമയം കിട്ടിയില്ല.പോരാത്തതിന് ബോണ്‍സായ് കൃഷിയും.

അങ്ങിനെയിരിക്കെയാണ് ആ സംഭവമുണ്ടായത്.ടൌണിലെ വിമന്‍സ് കോളേജിന്‍റെ ആര്‍ട്ട്സ് ക്ലബ് ഉത്ഘാടനം. . സാധാരണ കലാപരമായ ഒരു പരിപാടിക്കും പോകാത്ത അശ്വിന്‍കുമാറിന് ഇതൊരു നിയോഗമായിരുന്നിരിയ്ക്കാം.രേണുകാ മേനോനെന്ന കലാതിലകത്തെ അശ്വിന്‍കുമാറിന്‍റെ ജീവിതപങ്കാളിയാക്കാനായി വിധിച്ച കണ്ടുമുട്ടല്‍. മോഹിനിയാട്ടം ,ഭരതനാട്യം,കുച്ചിപ്പുടി എന്നുവേണ്ട കഥകളിയില്‍ പോലും വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന പ്രകടനം കാഴ്ച വെച്ച രേണുകാ മേനോന് കല ഉപാസന ആയിരുന്നു.ഹരി മേനോന്‍റെയും നിര്‍മ്മലയുടെയും ഏകപുത്രി.മകള്‍ക്കു വേണ്ട എല്ലാ ഒത്താശകളും ചെയ്തു കൊടുക്കുന്ന മാതാ പിതാക്കള്‍. രേണുകയുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടതും പ്രസിദ്ധവുമായ നളചരിതം ആട്ടക്കഥയാണ് അന്ന് അവതരിപ്പിച്ചത്.

പുറപ്പാടു കഴിഞ്ഞുള്ള മേളപ്പദം.ആട്ട വിളക്കിനു പിന്നിലായി വന്ന നളചരിതത്തിലെ ദമയന്തിയെ അവതരിപ്പിച്ചത്..അസ്സല്‍'ഭീമസുത' തന്നെയാണോയെന്ന് സംശയിപ്പിക്കും വിധം രേണുകാ മേനോന്‍ആടി തിമര്‍ത്തു. രേണുകയുടെ ലാസ്യത്തില്‍ അശ്വിന്‍കുമാറിന്‍റ ഹൃദയത്തില്‍ഒരു ശൃംഗാരപ്പദം പൊട്ടിമുളച്ചു..

നളചരിതം രണ്ടാം ദിവസം -- ആട്ടക്കഥ മുഴുവനും കളിച്ചു തീര്‍ന്നപ്പോള്‍,കാണികളുടെ കൂട്ടത്തിലിരുന്ന നളന് ദമയന്തിയുടെ നോക്കിക്കാണല്‍പൂര്‍ണ്ണമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

തികച്ചും ഒറ്റയാനായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന അശ്വിന്‍കുമാര്‍ ഐ.എ.എസ്സിന്‍റെ ഹൃദയതാളം തെറ്റിക്കാന്‍ രേണുകാ മേനോനു കഴിഞ്ഞു.

അയാളുടെ ആലോചന രേണുകയുടെ അച്ഛനുമമ്മയും വളരെ സന്തോഷത്തിലാണു സ്വീകരിച്ചത്. അവള്‍ക്കും

സന്തോഷമായിരുന്നു.എല്ലാം കൊണ്ടും യോജിച്ച ആലോചനയെന്ന് എല്ലാവരും പറഞ്ഞു.

ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളുമടക്കം വലിയൊരു ജനാവലി വിവാഹത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. പ്രത്യേകിച്ചും രേണുകയുടെ നൃത്ത പഠന ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികള്‍, അല്ലാത്ത ഫാന്‍സ് .. അശ്വിന്‍കുമാര്‍ രേണുകാ വിവാഹം ഒരു വാര്‍ത്ത ആയിരുന്നു.

വിവാഹത്തിനു തൊട്ടു മുമ്പുള്ള ഉത്തരേന്‍ഡ്യന്‍ ടൂറിലാണ് അശ്വിന്‍കുമാര്‍ ആ പുതിയ കദംബ ചെടി ബോണ്‍സായ് ആക്കാ‍ന്‍ വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്നത്. അതൊരു പരീക്ഷണം തന്നെയായിരുന്നു, കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് പിറ്റെന്നാള്‍കാലത്തു തന്നെ രേണുകയേം കൂട്ടി ബോണ്‍സായ് തോട്ടത്തിലേയ്ക്ക് പോയി, അശ്വിന്‍കുമാര്‍.

പുതിയ കദംബചെടിയുടെ അടുത്തോട്ടാണ് ആദ്യമേ തന്നെ പോയത്. അതു കണ്ടപ്പോള്‍ യമുനാതീരത്തെ കദംബവൃക്ഷച്ചുവട്ടില്‍ രാസലീലയാടുന്ന കൃഷ്ണനാണ് രേണുകയുടെ മനസ്സിലോടിയെത്തിയത്. അവളാരാഞ്ഞു: 'ഇതിവിടെ നമ്മുടെ കാലാവസ്ഥയില്‍വളരുമോ?' അശ്വിന്‍കുമാറിന് അതിലൊട്ടുമേ സംശയമില്ലായിരുന്നു.തീര്‍ച്ചയായും. അല്‍പ്പം കൂടി വലിയ ചട്ടിവേണമെന്നു മാത്രം. അതിനോര്‍ഡര്‍ കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞു. ഈ ചട്ടി അതിലോട്ടിറക്കിവെച്ച് പതുക്കെ പൊട്ടിച്ചു മാറ്റണം.അത്രമാത്രം.

രേണുക അവളുടെ സംശയം വീണ്ടുമെടുത്തിട്ടു.ബോണ്‍സായ് വളര്‍ത്തുന്നത് ദോഷമാണെന്നാണ് ഞാനറിഞ്ഞത്.സ്വതവേ പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ച് നില്‍ ക്കേണ്ട വൃക്ഷങ്ങളെ നമ്മുടെ ആഗ്രഹത്തിനനുസരിച്ച് വെട്ടി ഒതുക്കുകയല്ലെ ചെയ്യുന്നത്.അതിലൊട്ടും തെറ്റുകാണാത്ത അശ്വിന്‍കുമാര്‍ പറഞ്ഞു.”ഏതിനെയും നമ്മുടെ സൌകര്യാര്‍ത്ഥം വളര്‍ത്തുന്നതിനൊരുതെറ്റും ഞാന്‍കാണുന്നില്ല. ചെറുതായിട്ടാണേലും വളരുന്നുണ്ടല്ലോ.വെള്ളം കൊടുക്കുന്നുണ്ട്, പൂക്കാനനുവദിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. പിന്നെ തഴച്ചു വളരാനുള്ള വളം നല്‍കുന്നില്ലയെന്നല്ലേയുള്ളു.അതിലൊരു കാര്യവുമില്ല.”

രേണുകയ്ക്ക് അവയുടെ നില്‍പ്പു കണ്ടു മനസ്സലിഞ്ഞു. കഷ്ടം എങ്ങിനെ പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു നില്‍ ക്കേണ്ട വൃക്ഷങ്ങള്‍.കുള്ളന്മാരെപ്പോലെ..എല്ലാം വെട്ടിയൊതുക്കി..വിരിയാന്‍ വെമ്പി നില്‍ക്കുന്ന ഇലകള്‍.ശ്വാസം മുട്ടി നില്‍ക്കുന്നപോലെ. എല്ലാത്തിന്‍റയും മര്‍മ്മ ഭാഗങ്ങളില്‍കമ്പികെട്ടി മുറുക്കിയിട്ടിരിയ്ക്കുന്നു.തടിയ്ക്ക് വണ്ണം വെയ്ക്കാതിരിക്കുവാന്‍.അവളെ കണ്ട് അവയെല്ലാം നിശബ്ദമായി കേഴുന്നതുപോലെ അവള്‍ക്കു തോന്നി. വീട്ടിലാരോ വന്നതുകൊണ്ട് അധികനേരം ചെലവഴിയ്ക്കാതെ രണ്ടുപേരും വീട്ടിന്നുള്ളിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു.

വിരുന്നിനു ചെന്നപ്പോള്‍ അവളുടെ ചിലങ്ക ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള നൃത്തത്തിന്‍റ അലങ്കാര സാമഗ്രികള്‍എല്ലാം അടുക്കിവെച്ചു. അയാള് അതുകണ്ടപ്പോള്‍പറഞ്ഞു, അടുക്കിവെച്ചോളു കൊണ്ടു പോകുന്നത് പിന്നീടൊരു ദിവസമാകാം.

മധുവിധു കാലമെല്ലാം അശ്വിന്‍കുമാര്‍ ജോലിത്തിരക്കുകാരണം ചുരുക്കി .

കദംബ വൃക്ഷത്തിനുള്ള മൂന്നടി വ്യാസമുള്ള സിമന്‍റു ചട്ടിഅധികം താമസിയാതെ തന്നെ കൊണ്ടുവന്നു.പഴയ ചട്ടിയില്‍നിന്നും പുതിയതിലേയ്ക്ക് അതീവശ്രദ്ധയോടെ മാറ്റിവെച്ചു.ബോണ്‍സായ് തോട്ടത്തിന്‍റ മൂലയ്ക്ക് അതിന് സ്ഥിരം ഇരിപ്പടം ഒരുക്കി അശ്വിന്‍കുമാര്‍ സന്തോഷവാനായി. അതിവിടെ അയാളുടെ തോട്ടത്തില്‍പിടിച്ചാല്‍വന്‍വിജയമായിരിക്കുമെന്ന് മനസ്സില്‍കണക്കു കൂട്ടി.

വസന്തകാലത്തിന്‍റ മധു നുകരാന്‍വര്‍ണ്ണ ശലഭങ്ങളും, കരിവണ്ടും തേന്‍കുരുവികളും എല്ലാം ബോണ്‍സായ് തോട്ടത്തില്‍വന്ന് നിരാശരായി തിരിച്ചുപോയി.ബോണ്‍സായ് ചെടികളുടെ നെടുവീര്‍പ്പിന്‍റ നിശ്വാസങ്ങളേറ്റുവാങ്ങി ഇളംകാറ്റ് അടുത്തതോട്ടത്തിലേക്കിട്ടു കൊടുത്തു.

വീട്ടിലോട്ടൊന്നുപോയി നൃത്തത്തിന്‍റെയും കഥകളിയുടെയും ചമയ സാമഗ്രികള്‍ കൊണ്ടുവരാന്‍ രേണുക ഒരുദിവസം അശ്വിന്‍കുമാറിനോട് ആഗ്രഹമുണര്‍ത്തിച്ചു.അതവിടെ സുരക്ഷിതമായിട്ടിരുന്നോട്ടെയെന്നായിരുന്നു അയാളുടെ പ്രതികരണം. രേണുകയ്ക്ക് സംശയമായി. “അപ്പോളതിനിനി ഉപയോഗമില്ലേ?” “ഇവിടെയെന്തുപയോഗം.?” അയാളുടെ സംശയമില്ലാത്ത മറുപടി കേട്ടപ്പോള്‍അവളുടെ ഉള്ളൊന്നു കാളി.

കമ്പി കെട്ടിയ ബോണ്‍സായ് ചെടികളുടെ കിളിര്‍പ്പു വന്നതലപ്പ് നറുക്കി.ദിവസങ്ങള്‍കടന്നുപോയി.വളമില്ലെങ്കിലും എല്ലാത്തിനും അശ്വിന്‍കുമാര്‍ വെള്ളം നല്ലവണ്ണം ഒഴിച്ചു കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.അയാള്‍ തന്നെയാണ് അതെല്ലാം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്.പുതിയ കദംബയ്ക്ക് വേരു പിടിച്ച ലക്ഷണമെല്ലാം കണ്ടു.അയാള്‍ക്കു സന്തോഷമായി. ഒരു ദിവസം വൈകിട്ടു വന്നപ്പോള്‍പതിവില്ലാതെ കുറച്ചു കുട്ടികളുമായി വരാന്തയില്‍ചുവടുവെയ്ക്കുന്ന രേണുകാ മേനോനെയാണ് കണ്ടത്.വന്നപാടെ ചോദിച്ചു “ഏതാണിവര്‍?” അവളുടെ പഴയസ്ററുഡന്‍സ് അവളെ കാണാന്‍വന്നതാണെന്നു പറഞ്ഞു രേണുക തടിതപ്പി.ഇനിയും വരേണ്ടയെന്ന് കുട്ടികള്‍ കേള്‍ ക്കെ തന്നെ രേണുകയോടു പറഞ്ഞു വിലക്കി.അവളുടെ മുഖത്തുരുണ്ടുകൂടിയ കാര്‍മേഘചീളുകളെപ്പോള്‍ വേണേലും പെയ്യാവുന്നഅവസ്ഥയിലായിരുന്നു.അതുകണ്ടില്ലെന്ന ഭാവത്തില്‍ അയാള്‍ നേരെ ബോണ്‍സായ് തോട്ടത്തിലേയ്ക്കുപോയി..പ്രത്യേകിച്ചും ആ കദംബചെടിയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക്.അതില്‍മുകുളങ്ങള്‍വരാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പ് .അത് അശ്വിന്‍കുമാറിനെ കൂടുതല്‍ ഉത്സാഹഭരിതനാക്കി.തിരികെ വരുമ്പോള്‍ രേണുക ചായയുമായി അയാളെ കാത്തു നിന്നിരുന്നു.അന്ന് ടൌണിലുള്ള ബോണ്‍സായ് എക്‍സിബിഷന്‍കാണാന്‍ രേണുകയോട് റെഡിയായിക്കൊള്ളാന്‍ അയാള്‍പറഞ്ഞു. മനസ്സിലാഗ്രഹമില്ലെങ്കിലും വൈകിട്ട് അയാളോടൊത്ത് അവള്‍തിരിച്ചു.

ഓണവും വിഷുവും കാര്‍ത്തികയും ആരോരും കാണാതെ ബോണ്‍സായ് തോട്ടത്തിലെത്തി നോക്കി കടന്നുപോയി.രേണുകാ മേനോന്‍ ഒരുദിവസം വീട്ടില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ പഴയ കഥകളിഡ്രസ്സിലെല്ലാം ഇരട്ടവാലനും വെണ്‍ചിതലും അരിയ്ക്കുന്നതു കണ്ടു. അവളതെല്ലാം വെയിലിലിട്ടു് ഉണക്കി പൊടിതട്ടി വീണ്ടും അലമാരയിലടുക്കി വെച്ചു.അതുകണ്ട് അശ്വിന്‍കുമാര്‍ പറഞ്ഞു. “എന്തിനിതൊക്കെ സൂക്ഷിച്ചു വെയ്ക്കണം.വല്ല കഥകളി സ്ക്കൂളിനു കൊടുത്താലവരത് ഉപയോഗിച്ചോളും.”അപ്പോഴാണ് രേണുകയുടെ അച്ഛന്‍ ആ വിവരം അയാളോടു പറഞ്ഞത്,അവള്‍പഠിച്ച സ്ക്കൂളില്‍പുതിയ കഥകളി ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങാന്‍ പോകുന്നുവെന്നും ,രേണുകയെ അതിന്‍റ ടീച്ചറായി ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് സ്ക്കൂളുകാര്‍സമീപിച്ചിരുന്നുയെന്നും.

പിന്നീടാലോചിയ്ക്കാം എന്ന ഒറ്റവാക്കില്‍ അശ്വിന്‍കുമാര്‍ മറുപടി നല്‍കി.

അയാള്‍ക്ക് സെന്‍ട്രല്‍ സെക്രട്ടേറിയേറ്റിലേയ്ക്ക് സ്ഥലം മാറ്റം വന്നു.അധികം താമസമില്ലാതെ ജോയിന്‍ ചെയ്യണം. രേണുകയെ വിട്ടു പോകുന്നതിലും പ്രയാസം പ്രിയപ്പെട്ട ബോണ്‍സായ് തോട്ടത്തിനെ പിരിയുന്നതിലായിരുന്നു.. തല്‍ക്കാലം രേണുകയെ കൂടെ കൂട്ടേണ്ട എന്ന ഒരു തീരുമാനവും എടുത്തു. പോകുന്നതിനൊരാഴ്ച മുമ്പുതന്നെ എല്ലാ ട്രെയിനിംഗും അയാള്‍ പ്രിയതമയ്ക്കു കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞു.തല കട്ടുചെയ്യുന്നത്,ശിഖരങ്ങള്‍ക്കിടയിലുള്ള മുട്ടിന്മേല്‍ കമ്പികെട്ടി വരിയുന്നത്. വെള്ളം മാത്രം കൊടുത്ത് ജീവന്‍നില നിര്‍ത്തുന്നതിനെപ്പറ്റി.ചെടിച്ചട്ടിയിലെ കളകള്‍പറിച്ചു മാറ്റുന്നത് അങ്ങിനെയെല്ലാം. ഏറ്റവും അവസാനം കദംബ വൃക്ഷത്തിനെ പ്രത്യേകം പരിചരിക്കുന്നതും എടുത്തു പറഞ്ഞു. അങ്ങിനെ അശ്വിന്‍കുമാര്‍ ഐ.എ.എസ്സ് ഡല്‍ഹിയിലേയ്ക്ക് യാത്രയായി.

പതിവു തെറ്റാതെ രേണുക ഭര്‍ത്താവു പറഞ്ഞതുപോലെയെല്ലാം ചെയ്തു തുടങ്ങി. ആ ചെടികള്‍ക്കെല്ലാം ഒരു പ്രത്യേക ഉത്സാഹം വന്നതുപോലെ.ആ കദംബ വൃക്ഷത്തിന് അവള്‍പ്രത്യേക ഒരു സ്ഥാനം കൊടുത്തു.തോട്ടത്തിന്‍റ ഒരരികിലായി വലിയ ഒരാഞ്ഞിലി മരത്തിന്‍റ മറവില്‍.അതിലെ ആദ്യത്തെ ശിഖരം പൊട്ടി മുളക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പാണ്.ആ കുഞ്ഞിലകളില്‍അവളൊന്നു തൊട്ടു നോക്കി.ഒരു കുരുന്നു കുഞ്ഞിന്‍റ ഇളം വിരലുകളുടെ മൃദുലത..അവളിലെ മാതൃത്വത്തെ ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്പിച്ച നനുത്ത സ്പര്‍ശം. അത് അവളോട് രക്ഷിയ്ക്കാന്‍ കേഴുന്നതുപോലെ....

അശ്വിന്‍കുമാര്‍ ഐ.എ.എസ്സ് എല്ലാമാസവും വന്നും പോയുമിരുന്നു.അയാള്‍എത്ര തിരക്കാണെങ്കിലും ബോണ്‍സായ് തോട്ടത്തിന്‍റ പടിവാതുക്കലെത്തി ഒരു നോട്ടമെറിയും.കൂടെ രേണുകയും കാണും. അയാള്‍ക്കു സന്തോഷമായി. ഭാര്യ തോട്ടത്തിനെ നല്ലവണ്ണം സംരക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്.വേനലും മഴയും മഞ്ഞും കടന്നുപോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു.കുള്ളന്മാരെപ്പോലെയാണെങ്കിലും അവയ്ക്കിപ്പോളൊരുപ്രത്യേക ചൈതന്യമുണ്ട്. അവയ്ക്കിടയില്‍പുഷ്പിച്ചവയും ഫലമുള്ളവയും എല്ലാം പരിമിത സൌകര്യത്തില്‍സന്തോഷത്തോടെ വിരാജിക്കുന്നു. ആ പേരാലിന്‍ ചെടിയുടെ തലനാരിഴകള്‍മണ്ണിലേയ്ക്കെത്താന്‍ഏന്തി വലിയുന്നതും നോക്കി അവള്‍കുറേ നേരം നിന്നു. അതിനെ കട്ടു ചെയ്തു വിടേണ്ട സമയമായി. അവളതു മുറിയ്ക്കാതെ കത്രികയുമായി തിരികെപ്പോയി.

അടുത്ത കേഡറിലെ ജൂനിയേഴ്സിന്‍റെ സെലക്‍ക്ഷനായപ്പോള്‍ അശ്വിന്‍കുമാര്‍ വീണ്ടും നാട്ടിലേയ്ക്കായി. അങ്ങിനെ അയാള്‍തിരികെ വീട്ടിലോട്ടു വന്നു. ദില്ലിയില്‍ നിന്നും മൂര്‍ച്ചയുള്ള രണ്ടു കത്രികകള് വാങ്ങാന്‍ മറന്നില്ല. വന്നപാടെ ബോണ്‍സായ് തോട്ടത്തിലേക്കാണു പോയത്.അയാളുടെ കാല്‍ പ്പെരുമാറ്റം അനുഭവിച്ചപ്പോള്‍ആ ചെടികള്‍ ക്കെല്ലാം എന്തോ മാറ്റം വന്നതുപോലെ..എല്ലാം ഇലകള്‍കൂമ്പി വിറുങ്ങലിച്ചു. അയാള്‍എല്ലാത്തിന്‍റെയും ഇടയില്‍കൂടി ആ കദംബയെ തിരഞ്ഞു.അവിടെയെങ്ങും കാണുന്നില്ല.അയാളതിരുകള്‍തോറും തിരഞ്ഞു. അവസാനം അയാളതു കണ്ടു..ആ വലിയ വൃക്ഷത്തിന്‍റെ മറവില്‍ഏതോ ഒരെണ്ണം പൂവിട്ടു നില്‍ക്കുന്നു.. സ്നോ ബാള് പോലെയുള്ള പൂവ് ...ചുറ്റിനും സുഗന്ധം പരത്തിക്കൊണ്ട് ....അയാള്‍ക്കു ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒരേപോലെ വന്നു. വീണ്ടും അടുത്തേയ്ക്കു ചെന്നു.അതെ അതുതന്നെ അയാളാശിച്ചു മോഹിച്ചു വെച്ച കദംബ.--ബോണ്‍സായ് ആക്കാന്‍..അയാള്‍ ദേഷ്യത്തിലടുത്തു. അതിനെ പൊക്കി മാറ്റുവാന്‍.നിരാശനായി.ഇല്ല പറ്റുന്നില്ല.അതാ വലിയ വേരുകള്‍. മണ്ണില്‍പടര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞു.ചെടിച്ചട്ടിയില്‍വിള്ളലുകളുണ്ടാക്കി അത് മണ്ണിന്‍റ ആഴം തേടി പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞു.തണ്ടുകള്‍ആകാശത്തിനെ ലക്ഷ്യം വെച്ചും.മനോഹരമായ പൂക്കള്‍ആര്‍ത്തുല്ലസിച്ച് നില്‍ക്കുന്നു. സ്നോ ബാള് പോലെ.. ചുറ്റിനും സുഗന്ധം പരത്തിക്കൊണ്ട് ...

അയാള്‍ക്കു കോപം അടക്കാനായില്ല.വീട്ടിനുള്ളിലേയ്ക്കു പാഞ്ഞു."രേണുകേ" അയാളുടെ ശബ്ദത്തിലൊരലര്‍ച്ചയുടെ ഭീകരത്വം.ആരേയും കാണുന്നില്ല.അടുക്കളയുടെ ഒരുകോണിലുണ്ടായിരുന്ന വല്യമ്മ അയാളുടെ

വളര്‍ച്ചയുടെ എല്ലാഘട്ടവും കണ്ടു പഴകിയ നാണിയമ്മുമ്മ. പതുക്കെപ്പറഞ്ഞു.”കുഞ്ഞു വീട്ടിപ്പോയി”.

" ങ്ങേ..എന്നോടൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.."

വേഗം തന്നെ വണ്ടിയുമെടുത്തുകൊണ്ട് അശ്വിന്‍കുമാര്‍ രേണുകയടെ വീട്ടിലേക്കു പാഞ്ഞു. അപ്പോള്‍മനസ്സു നിറയെ കദംബയെ വീണ്ടും ബോണ്‍സായ് ആക്കുന്ന ചിന്തയായിരുന്നു.

ഗേറ്റിലെത്തിയപ്പോഴെ നരകാസുര വധത്തിലെ യുദ്ധപ്പദം അകത്തെ മുറിയില്‍ രേണുകാമേനോന്‍, ആടിതിമര്‍ക്കുന്നത് അയാള്‍ക്കു കേക്കാമായിരുന്നു…

അതാ മുറ്റത്ത് നിറയെ കുട്ടികള്‍.അവര്‍കല്യാണ സൌഗന്ധികത്തിലെ അഷ്ട കലാശം അഭ്യസിക്കുന്നു.

ദ്രുത താളത്തിലുള്ള പദത്തിന്‍റ ഗതിയ്ക്കനുസരിച്ച് നരകാസുര വധത്തിലെ യുദ്ധപ്പദം അവതരിപ്പിക്കുന്നതു നോക്കി ഒരു താടി വേഷക്കാരന്‍ പുറപ്പാടിനായി വെളിയില്‍കാത്തുനിന്നിരുന്നു…..