വേണുവിന്‍റെ കഥകള്‍‍ / Venu‘s Stories

2021-08-22T11:45:00.001+05:30

https://www.facebook.com/kvenu.nair.1/posts/10159588768128582?__cft__[0]=AZX88V3_CbKJzKTUMYAAAHhHU4EZTa_1uxToIDv5-vTzbg7gowVdBhUKdWpIA44zLJXimB8kp2nrOZUTQAmQWqvyVPXQr68_E3docJ5ihKSUXkif0ef2oWmJTyoc-_8Rq6I&__tn__=%2CO%2CP-R

2020-10-23T20:51:00.002+05:30

ഒരു മേശയുടെ കഥ .

Kvenu Nair
is feeling inspired.

tSproolnso20d sirghedrs

Shared with Public

ഒരു മേശയുടെ  കഥ .
----------------------------------------
           അലക്കൊഴിഞ്ഞു കാശിക്കു പോകാനൊക്കില്ല ,
എന്നത്  പോലെയാണ് പരമു  മേശിരിയുടെ അവസ്ഥ.
എത്രയോ മേശ ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്ത പരമു മേശിരിക്ക്
 സ്വന്തമായി ഒരു  മേശയില്ല  . സത്യം അതാണ്‌. 
           പണികഴിഞ്ഞ് ,അമൃത സേവ നടത്തി ,
  ആടി  ആടി വീട്ടിലേയ്ക്ക്, 
  വന്നാല്‍, പണി ആയുധ  സഞ്ചി  ഒരു മൂലയ്ക്ക് വച്ച് , 
ബീഡിയും തീപ്പെട്ടിയും ജനാലയുടെ
 സൈഡില്‍ ടോര്ച്ചിനോടോപ്പം വയ്ക്കുംപോഴെല്ലാം
  ആലോചിക്കാറുണ്ട് , 
 ഒരു മേശ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍...... 
 ഇതൊക്കെ അതില്‍ വയ്ക്കാമായിരുന്നു.
 ഒരു കസേരയിട്ട് മേശയ്ക്കു മുന്നില്‍ ഇരിക്കാമായിരുന്നു.

തടികളൊക്കെ ഒപ്പിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട് .
പണി ആയുധങ്ങളുുണ്ട് .
പണിയാന്‍ താനെന്ന  മേശിരിയും ഉണ്ട്ട്.
പക്ഷെ സമയം..... 
അവിടെയാണ് മേശിരി നിസ്സഹായനാവുന്നത് . 
അതാണ്‌ മേശിരിക്ക് ഇല്ലാതെ പോയതും .

മേശിരിയുടെ മകന്‍ ഗള്‍ഫില്‍ പോയ ശേഷമാണ്,
 മേശിരി ചിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്.
അല്‍പ സ്വല്പ ബഹുമാനവും അന്തസ്സും നാട്ടില്‍  വര്‍ധിച്ചതും 
അതിനു ശേഷമാണ് .

 ആദ്യ ലീവിനു വന്ന അവന്‍,
 ഒരു മുറി കൂടി ആ വീട്ടില്‍ ‍ പണിയിപ്പിച്ചു .
അവന്‍ തിരിച്ചു  പോയതിനു ശേഷം , 
ആ മുറി  പരമു മേശിരിയുടെ ലോകമായി .
ആ  മുറിക്ക്   ഒരു ജന്നലുണ്ടായിരുന്നു.
പണി കഴിഞ്ഞു വൈകുന്നേരം ആടി  ഉലഞ്ഞ കാലുകളും 
തത്വ ചിന്തകന്റെ തലയുമായെത്തുന്ന മേശിരിക്ക് ,
വഴി നീളെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍.... .
വാരി വിതറിയ കുറുക്കു വഴികളും വെട്ടു റോഡുകളും 
ഒക്കെ കഴിഞ്ഞെത്തുമ്പോള്‍ വീട്ടുകാരിയെ 
നോക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ സന്തോഷം ,
 ആ  മുറിയില്‍ എത്തപ്പെട്ടതിലായിരുന്നു.

 ആ മുറി തന്നെ  കാത്തിരിക്കുക ആയിരുന്നു 
 എന്നൊക്കെ മേശിരിക്ക്‌ തോന്നാറുണ്ടായിരുന്നു.
ആ ജന്നലായിരുന്നു പരമു മേശിരിയുടെ 
 പ്രധാന പണിപ്പുര.
 അതിലൂടെ ആയിരുന്നു ,സ്വപ്ന ഗോപുര വാതിലുകള്‍ 
 തുറക്കുന്നതും ആകാശത്തെ അമ്പിളി അകലെ തൊടിയിലെ 
 വയസ്സന്‍ ആഞ്ഞിലി  മര കൊമ്പു മറഞ്ഞു നിന്ന് നോക്കുന്നതും
  ഒക്കെ മേശിരി കാണാറുള്ളത് .

അത്താഴമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ,
ആ കിളി വാതലീനരുകിലെ ബഞ്ചില്‍ ഇരുന്ന്  
ഒരു   ബീഡിയുടെപുകച്ചുരുള്‍   നുകര്‍ന്ന് 
മനോഹരമായ അനുഭൂതികളുടെ ലോകത്ത് ,
ദൂരങ്ങളുടെ ദൂരങ്ങളില്‍ ,,
 കൊച്ചു ബീഡിതുണ്ടുകള്‍ ചൂണ്ടിലൊട്ടിച്ചു 
പറന്നു പോകുന്ന   മിന്നാമിനുങുകളെ 
നോക്കി ഇരിക്കുക. പിന്നെ എപ്പഴോ ഒരു മൂളി പാട്ട് പാടി  
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍  കണ്ടുറങ്ങുക.

 അങ്ങനെ ഒക്കെ  പരമു മേശിരി വിരസത 
ഇല്ലാതെ  ജീവിക്കുകയായിരുന്നു.

എന്നാല്‍ ,
മകന്റെ രണ്ടാം വരവോടു കൂടിയാണ് ,
മേശിരിയുടെ ജീവിതം ആകെ മാറി മറിഞ്ഞത് .

അവന്‍ വന്ന ദിവസം തന്നെ, അവന്റെ പെട്ടിയും ബാഗുകളും 
പുതിയ മുറിയില്‍ കൊണ്ട് വയ്ക്കപ്പെട്ടു.
അന്ന്   രാത്രിയില്‍ അവന്‍ 
അവിടെ ആണ് കിടന്നത്.
മുറി നഷ്ടപ്പെട്ട പരമു മേശിരിക്ക്‌ , 
ആടി ഉലഞ്ഞ കാലുകളും ,തത്വ ചിന്തകന്റെ മനസ്സുമായി 
 ജോലി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോള്‍ സ്വപ്നം കാണാന്‍ 
ഒരു വാതായനം  നഷ്ടപ്പെട്ടു..

പിന്നീടുള്ള മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും  ബീഡിയും തീപ്പെട്ടിയും
 ടോര്‍ച്ചും എവിടെ എങ്കിലും വയ്ക്കുമ്പോള്‍ ,ഓര്‍ത്തു പോയി , 
 ഒരു മേശ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ .
രാത്രി ഉറക്കത്തില്‍ ഒരു ബീഡി കത്തിക്കാതെ ഇരുളിലേയ്ക്ക് 
നോക്കി കിടന്ന മേശിരിക്ക്‌ തന്റെ മിന്നാമിനുങ്ങുകളെ
 നഷ്ടമാകുകയായിരുന്നു.

ആയിടയ്ക്ക് മേശിരിയുടെ മനസ്സില്‍ സ്വപ്നങ്ങളും 
വെളിപാടുകളും നിതാന്ത സന്ദര്‍ശകരായി.
ഒരു ദിവസം  
മേശിരിയുടെ മനസ്സിലെ തത്വ ചിന്തകന്‍ ഉണരാന്‍ തുടങ്ങി.
സ്വപ്നത്തിലെ ആ  മേശ.
അന്നു  രാത്രിയില്‍ തന്റെ മുറിയില്‍ 
ഒരു നല്ല മേശ താന്‍ പ ണിഞ്ഞിടുന്നത്  സ്വപ്നം കണ്ടു.
താന്‍ നടന്നു വരുന്നു .വഴിയോര ദൃശ്യങ്ങള്‍ പൂക്കളുടെ സംഗീതം ആലപിക്കുന്നതും , വീട് വാതുക്കല്‍ എത്തുമ്പോള്‍ വീട്ടുകാരി വന്നു പണിസഞ്ചി വാങ്ങി അകത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നതും ഒക്കെ ഒരു സിനിമയിലെ ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് പോലെ കണ്ടുറങ്ങി.
പക്ഷെ അതൊക്കെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു.

മകന്റെ  വിവാഹ ശേഷമാണ്   അദ്ദേഹത്തിന് 
ശരിയായ വെളിപാടുകള്‍ ഉണ്ടാവാന്‍ തുടങ്ങിയത്  .
ആദ്യ വെളിപാട് ,
താനൊരു ജയിലില്‍ ആയി  എന്നതാണ് .

ആ ജയിലില്‍ നിന്ന്  മോചനമില്ലെന്ന 
തിരിച്ചറിവിന്റെ  വെളിച്ചത്തില്‍ മേശിരിയുടെ 
ചിരി നഷ്ടമാകാന്‍ തുടങ്ങി.

പണിക്ക് പോകുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം  , 
സ്വപ്നം കാണാനും വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍,  
ഒരു കൊച്ചു പാട്ടിനോടൊപ്പം 
ആടിയാടി കുറുക്കു വഴികളിലെ ഓര്‍മ്മകളുടെ അടയാളങ്ങളെ 
താലോലിച്ചും, നടന്നു പോകാന്‍ കഴിയാറുണ്ടായിരുന്നു. 
വീട്ടിലെത്തിയാല്‍ പിന്നെ, രാവിലെ പണിക്ക് പോകുന്ന സ്വപ്നം മാത്രം  കണ്ടു 
ഉറങ്ങാന്‍  തയാറെടുക്കും.
കൂട്ടിലടയ്ക്കപ്പെട്ട ഒരു കൊച്ചു തത്ത മേശിരിയുടെ ഉള്ളില്‍ 
വിങ്ങുന്നുണ്ടായിരിന്നു .

പിന്നെയും കാലം കഴിയുകയായിരുന്നു.
അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ്  കൊറോണ വരുന്നത് 

മേശിരി  പണിയില്ലാതെ വീട്ടില്‍ ഇരുപ്പായി.

 വെളി പാടുകള്‍  വിളംബരങ്ങളായി ,
സ്വന്തം  ചെവിയില്‍ രഹസ്യമായി വന്നു  പറയാന്‍ തുടങ്ങി .
ഇനി നിനക്ക് മോചനമില്ല.
ഒരു ജയിലിനു പുറത്ത് മറ്റൊരു ജയില്‍.
ആദ്യ ജയിലിനു ചുറ്റും മറ്റൊരു ജയില്‍ ,
അവിടെ പരമു മേശിരി തളരാന്‍ തുടങ്ങി .
പാദസരങ്ങളണിഞ്ഞു വന്നിരുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ക്ക്  
ചിലങ്കകള്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. ചിലങ്കകള്‍ക്ക് പകരം നിശബ്ദതയുടെ
പളുങ്കുകള്‍ ആയിരുന്നു അണിഞ്ഞിരുന്നത്. 

 ഒരു  ദിവസം  , 
ശേഖരിച്ചു വച്ചിരുന്ന സാമഗ്രികള്‍ 
മുറ്റത്തെയ്ക്ക്  പറക്കിയിട്ടു.  
മേശയുടെ നിര്‍മ്മാണം തുടങ്ങി.
ഓരോ കാലുകളും പിടിപ്പിക്കുമ്പോള്‍, 
തന്റെ സ്വപ്ന സാക്ഷാത്കാരം 
പൂവണിയുന്ന നിര്‍വൃതിയില്‍ 
മേശിരിക്ക് തന്റെ നഷ്ടമായ ചിരി തിരിച്ചു വന്നു . 
ഇടയ്ക്ക്  വന്ന്   എന്തോ  പറഞ്ഞ 
വീട്ടുകാരിയെ നോക്കി അന്നാദ്യമായി 
മേശിരി ചിരിച്ചു. 

മാനത്തെ കുഞ്ഞമ്പിളി, 
പണി തീര്‍ന്ന സര്‍ഗ്ഗ വൈഭവം  രസിച്ച് 
അതിലേയ്ക്ക് ഇട്ടു കൊടുത്ത പട്ടു പുതപ്പു പുതച്ച് 
പരമു മേശിരി കിടന്നു.

അന്ന് രാത്രി  മേശീരി പടിഞ്ഞാെറെ  തൊടിയില്‍ ,
ഊഞ്ഞാല്ലാടി ഉരുണ്ടു വീഴുന്ന മിന്നാ  മിനുങ്ങികളെ 
മനം  നിറയുവോളം കണ്ടു.

 പുതിയ കട്ടിലില്‍ കിടന്ന പരമു മേശിരിയ്ക്കു 
മനസ്സിലാകാതെ പോയ സത്യം 
ഒത്തിരി ഒത്തിരി കാലങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ,
കൊറോണയൊക്കെ പോയതിനും ശേഷം  
പാണന്‍മാര്‍ പാടി നടന്നു.
പരമു മേശീരി  പണിതത് മേശയല്ല .
പണിഞ്ഞു തീര്‍ത്തത് ഒരു കട്ടിലായിരുന്നു  എന്ന്.....  
-------------------------------------------------------

2020-10-23T20:47:00.001+05:30

ഒരു പുച്ഛിസ്റ്റ് .

Kvenu Nair
is feeling sarcastic.

19 tOSoldcltSdtsprobmegrf aofscgntner m23:sco3r7ed

Shared with Public

ഒരു പുച്ഛിസ്റ്റ് .
 _______________

       എന്റെ ഒരു അയല്‍വാസി  
 ഉണ്ടായിരുന്നു..പട്ടാളം റിട്ടേര്ട് .
പത്തു മുപ്പതു വയസ്സുവരെ ഇവിടെ ഒക്കെ ജീവിച്ച മനുഷ്യന്‍ .
പട്ടാളത്തില്‍ ജോലി കിട്ടി, നാട് വിട്ട്  അന്യ നാടുകളില്‍ ജീവിച്ചു തിരിച്ചെത്തിയ മനുഷ്യന്‍.
തിരിച്ചെത്തി അന്ന് തുടങ്ങി പുച്ഛം .
പുച്ഛമായരുന്നു.സർവ്വതിനോടും.
പരമ പുച്ഛം മുഖത്ത് ഒട്ടിച്ചു, 

റോഡിലൂടെ  ഒരു നടത്തം ഉണ്ട്.
എതിരെ  ആരു  വന്നാലും വിളിച്ചു നിർത്തും.പിന്നെ ചോദിക്കും.
നീ ആ  തണ്ടാന്‍  വാസുവിന്റെ മോനല്ലിയോ . മുഖഛായ വച്ചൊള്ള
പിടുത്തമാണ് .  എതിര്‍ കക്ഷി ബലഹീനന്‍ ആകാനുള്ള  സൈക്കോളജിക്കല്‍ മയക്കു മരുന്ന്  ആ പിടുത്തത്തില്‍ ഉണ്ട് .

സ്കൂളിലേയ്ക്ക് പോകുന്ന കുട്ടികളില്‍ ആരോടെങ്കിലും ചോദിച്ചു കളയും 
നീ ആ പപ്പു മേശീരിയുടെ  മോള്‍ ശാന്തയുടെ മോളാണോ ..
ആണെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ആശാന്‍ പരമ പൂച്ചമായി ഒരു ചിരി ചിരിക്കും.
ആ കുട്ടി തളര്‍ന്ന് തരിപ്പണമായി പോകുന്നത് നോക്കി നില്ക്കും.
പിന്നല്ലാ . 
ഇതൊക്കെ എന്താ.
ലോകം കാണണം .അതിനു പട്ടാളത്തില്‍ ചേരണം .
അല്ലാതെ ഈ മൂന്നേ മുക്കാല്‍ മൂലയ്ക്ക്.
അല്ലെടാ . കൂടെ നടക്കുന്ന ജോര്‍ജ്ജിനോടാണു .
അല്ലെന്നോ ആണെന്നോ പറയാതെ നടന്നാല്‍ ജോര്‍ജ്ജിനോട് പറയും.
എടാ നിന്‍റപ്പന്‍ ,എച്ചി മത്തായിച്ചന്‍ വീട്ടില്‍ വരുമായിരുന്നു  അച്ഛന്‍റെ   കൈയ്യില്‍ നിന്നും കടം വാങ്ങിയ്ക്കാന്‍. എന്തോരു തങ്കപ്പെട്ട മനുഷ്യനായിരുന്നു നിന്റപ്പന്‍.
അവരൊക്കെ നല്ല മനുഷ്യര്‍ ആയിരുന്നു.
ജോര്‍ജിന്റെ കുടലില്‍ ഒരു കഠാര കയറ്റിയ   സന്തോഷത്തില്‍ അങ്ങേരു ചിരിക്കും..

നാട്ടിലെ സമരങ്ങളിലും ബന്ദുകളിലും മനപ്രയാസപ്പെട്ടു  ഉറക്കെ പറയും,
പട്ടാളത്തിന് വിട്ടു കൊടുക്കണം . ഒരു മണിക്കൂര്‍ കൊണ്ട് ശരിയാക്കി കൈയ്യില്‍ തരും.

എല്ലാ ശരികളും പട്ടാളത്തിലാണ് .
 അങ്ങേര്‍    മാത്രമാണ് ശരി.

അടുത്ത വീട്ടിലെ പറഞ്ഞാ കേള്‍ക്കാത്ത ,കുരുത്തം കേട്ട ചെക്കനെ കണ്ടു അവന്റെ തള്ള കാര്‍ത്യായനിയോട് തന്നെ തുറന്നു പറയും. ചെറുക്കനെ ദുര്‍ഗുണ  പാഠ ശാലയില്‍ ചേര്‍ക്കണം . ഒറ്റ  വര്ഷം കൊണ്ട് അവന്‍ പയര് പയര് പോലെ ശരിയായിക്കോളും ..

പുച്ഛം .പരമ പുച്ഛം . സലീം കുമാര്‍ സ്റ്റയിലില്‍  ഒരു നടത്തം ഉണ്ട് .""ഇതൊക്കെ എന്താ."'

പുച്ഛം ..
വര്‍ത്തമാനത്തില്‍ നിങ്ങളെ അടിച്ചു നിലത്തു വീഴ്ത്തും . ആ നിമിഷം വരെ നിങ്ങള്‍ കരുതിയിരുന്ന പല ആശയ സംഹിതകളും പൊളിച്ചെഴുതി കൈയില്‍ തരും 
നിങ്ങള്‍ കരുതിയിരുന്ന മഹാന്മാരൊക്കെ വെറും പീറകളാണെന്ന് നിങ്ങളെ പഠി പ്പിക്കും. 
ഇതൊക്കെ എന്ത് .
എം .കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍ സ്റ്റയിലില്‍  പറയും ,ഫ്രഞ്ച് നോവലിസ്റ്റിന്റെ ആണ്‍ ഹേര്‍ഡ് സൌണ്ട് ഓഫ് എ ബിഗ് സൈലെന്‍സ് എന്ന പുസ്തകം വായിച്ചിട്ടുണ്ടോ . ഇല്ലെങ്കില്‍  ഇവന്മാരെ കൊണ്ട് വായിപ്പിക്കണം.
പിന്നെ ഇവര്‍ എഴുതില്ല.
എന്നൊക്കെ എഴുതുന്ന നിരൂപണ പാഠവം മുഖത്ത്  കാണാം .
മുഖ പുസ്തക പേജുകളിലും ഇവരെ ഒക്കെ കാണുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഈ പഴയ പട്ടാള ക്കാരനെയാണ്  ഓര്‍ക്കാറുള്ളത് .

ഇവരെ ഒക്കെ നിങ്ങളും കാണാറുണ്ടോ .
നിത്യ ജീവിതത്തിലും മുഖ പുസ്തകത്തിലും.
ഇല്ലാ എന്ന് പറയില്ല നിങ്ങള്‍.
............................................................................
സരസ്വതീ യാമത്തില്‍ ഉണര്‍ന്ന രാജാവു്, 
വെള്ളി തമ്പാളത്തില്‍ നിന്നു് നീട്ടി ഒന്നു മുറുക്കി.
വെളിയില്‍ ഇറങ്ങി നട.ക്കുമ്പോള്‍ ,പെരുമനുദിച്ചു തലയ്ക്ക് മുകളിലായിരിക്കുന്നു
നാട്ടു വെളിച്ചത്തില്‍ അയണി മരത്തിനു പുറകില്‍ ആത്മാവിഷ്ക്കാരം നടത്തി,
തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള്‍ 
 ഒരു നക്ഷത്രം പൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്നതു കണ്ടു.
മനോഹരിയായ രാത്രി, പാവം ചീവീടുകളെ ഉറക്കി കിടത്തിയിരിക്കുന്നു. 
അകലങ്ങളില്‍ എവിടെയോ  ഉയരം കൂടിയ ഏതോ മരത്തില്‍   നിന്നും ,
ഒരു ഒന്നാം കോഴിയുടെ കൂവല്‍ കേട്ടു. 
കൊക്രൂണിക്കും അകലെയുള്ള നിഴലിലൂടെ യക്ഷി ഗന്ധര്‍‍‍വന്മാര്‍ തിരിച്ചു പോകുന്ന കാലൊച്ച കേട്ടു കൊണ്ടു് രാജാവു് 
നടന്നു  
ആകാശത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയ രാജാവിന് ചിരി വന്നു. 
എന്നും ഒരു പോലെ. ഈ ചക്രമിങ്ങനെ തിരിക്കാനല്ലാതെ ഇങ്ങേര്‍ക്കെന്തറിയാം. 
 ആകാശത്തേ കോടാനു കോടി നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി രാജാവു്  ചിരിച്ചു.
.
ഒരു പുച്ഛിസ്റ്റിന്റെ ചിരി അല്ലായിരുന്നു അത്..
മനസ്സിലാകാത്ത ലോകത്തിലെ മഹത്തായ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ 
ഉതിര്‍ന്നു വീണ ബോധമാണ്  ചിരിച്ചത്.
മിഥ്യയുടെ പൊരുള്‍ തേടുന്ന ,വിഡ്ഢിയുടെ ചിരി.
_____________________________________________

You, Chanolian Satheendran, Aneesh Nandhanam and 33 others

7 comments

Comment

2020-10-23T20:39:00.001+05:30

പെരുമഴയ്ക്കു തീ പിടിക്കുമ്പോള്‍ .

Kvenu Nair

10 tOSoldcltSdtsprobmegrf aofscgntner m23:sco1r8ed

Shared with Public

പെരുമഴയ്ക്കു തീ പിടിക്കുമ്പോള്‍ .
കിളി വാതിലിനുമപ്പുറം ചീവീടുകളുടെ സ്വര രാഗ സുധയില്‍ കാലം പുറകോട്ടു പോയി...
രാജാവു തന്റെ ഓര്‍മ്മയുടെ കൊക്രൂണിയില്‍ കുരുങ്ങിയ നീര്‍ക്കോലികളെ കേവലം ഒരു ഈര്‍ക്കിലില്‍ രക്ഷിച്ച് ക്ഷീണിതനായിരുന്നു.''
ആരവിടെ ....
ദിഗന്തങ്ങള്‍ കിടുങ്ങുന്ന  ശബ്ദം ....
ആരവിടെ ..അടിയന്‍ എന്നോഛാനിച്ചു നില്ക്കാന്‍ ഒരു പട്ടിയുമില്ലാത്ത രാജാവു 
തന്റെ ഓര്‍മ്മകളുടെ മഹാ സാഗരത്തിലൊരു ചൂണ്ട ഇട്ടു.

അറിയപ്പെടാതെ  പോയ എത്രയോ മേഖലകളിലെ പ്രഗത്ഭരും പ്രതിഭാശാലികളും
ഒരു കുഞ്ഞോളംം പോലും ഇല്ലാതെ മണ്മറഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു.
 അറിയപ്പെടാത്ത മനുഷ്യർ.
ഇന്നും നാം സെലിബ്രിറ്റി കാറ്റഗറി
യിൽ കാണുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരെക്കാളും അല്ലെങ്കിൽ അവരോടൊപ്പം കിട്ടെ നിൽക്കുന്നതോ ആയ അറിയപ്പെടാത്ത മനുഷ്യർ.
ഇരുളിന്റെ മറവിൽ സാഹചര്യങ്ങളുടെ ചങ്ങലയിൽ
നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രതിഭകൾ.

.
കഥാ പാത്രങ്ങള്‍  ..
ജീവന്റെ ഓരോ കണികയിലും മനുഷ്യന്റ്റെ സ്ഥായീ ഭാവം നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ ജീവിച്ച് പോയ അറിയപ്പെടാത്ത മഹത്തായ കഥാപാത്രങ്ങള്‍.
നിസ്സാര ജീവിതമെന്ന് തത്വ ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ എഴുതി കളഞ്ഞ മനുഷ്യ ജീവിതങ്ങള്‍ ..

രാജാവിന്റെ  മനസ്സില്‍ ഓര്‍മ്മകളുടെ കഥാ സാഗരങ്ങള്‍ .
പലരും കണ്ടു തൊട്ടറിഞ്ഞവര്‍.

കൊച്ചു കുട്ടന്‍  പിള്ള സ്വാമി .
-------------------------------
സ്വന്തം ഗ്രാമത്തില്‍ , ഇദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്നു.ആറര അടി ഉയരം .
 രവീന്ദ്ര നാഥ ടാഗോറിന്റെ താടിയേക്കാള്‍
മനോഹരമായ സമൃധമായ താടി.
ഒറ്റയാനായി കഴിഞ്ഞ അദ്ദേഹം ആരെയും വകവച്ചിരുന്നില്ല.  
ഭയത്തോടെ, അല്പം ബഹുമാനത്തോടെ ശ്രദ്ധിക്കു മായിരുന്ന അദ്ദേഹം 
അമ്പല പരിസരത്തും ഉത്സവ കമ്മിറ്റി ഓഫീസിന്റെ തിണ്ണയിലുമായി കഴിഞ്ഞു കൂടിയിരുന്നു..
 നോക്കിലും വാക്കിലും പ്രൊഢഗംഭീരന്‍ ആയിരുന്നു.
വാക്‌ ചാതുരി ആയിരുന്നു ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്‌.
രാജാവു ഓര്‍ക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരുത്സവം നടക്കുകയാണ്.
രാത്രി ഒന്‍പതു മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.അടുത്ത പരിപാടി ബാലെയാണു്‌.
പല സംഘാടകരും  അനൌണ്‍സ്മെന്‍റ് ചെയ്തു  ഷയിന്‍ ചെയ്യുന്നു. 
സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരുമായി വലിയ ഒരു ജന കൂട്ടം തന്നെയുണ്ട്.
സ്ത്രീകള്‍ക്കും പുരുഷന്‍മാര്‍ക്കും ആയി ഇരിക്കാന്‍ കയര്‍ കെട്ടി വേലി തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അച്ചടക്കമില്ലാതെ നിയമങ്ങള്‍ കാറ്റില്‍ പറത്തി  ജനങ്ങള്‍ എല്ലായിടത്തും വെരവി നടക്കുന്നു..സ്ത്രീകളിരിക്കുന്ന ഭാഗത്തൊക്കെ പ്രേമകുമാരന്‍മാരുടെ ബഹളമാണ്.
കയര്‍ വേലി  ,ഇപ്പോള്‍ പൊട്ടുമെന്ന അവസ്ഥയിലും..
അല്‍പം മൂടില്‍ നിന്ന കൊച്ചു കുട്ടന്‍ പിള്ള സ്വാമിക്ക് ഇതൊന്നും സഹിക്കുന്നില്ല.
അനോന്‍സ്മെന്‍റ് ചെയ്തു ഷയിന്‍ ചെയ്തു നിന്ന ബിജുവിന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും സ്വാമി മൈക്ക് വാങ്ങി.
പിന്നെ ......ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു.
പ്രിയപ്പെട്ടവരെ. അടുത്ത പരിപാടി ബാലെയാണു്‌.
നാം അക്ഷമരായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ അതിനു മുന്നേ ,
ഒന്നു രണ്ടു കാര്യം. 
ഇവിടെ ഒരു കയര്‍ ,സ്ത്രീ പുരുഷ വേര്‍തിരുവിന് ഒരു കോപ്രായം പോലെ കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷേ അതിനെ , പ.... പോലെ ധിക്കരിച്ചു  ഇവിടെ കേറി കോണകം ഉടുക്കാമെന്ന് കരുതരുത്.
കൊച്ചു കുട്ടന്‍ പിള്ള സ്വാമിയേ വ്യക്തമായി അറിയുന്ന ഒന്നു രണ്ടു യുവാക്കള്‍ തമ്മില്‍ പറഞ്ഞു. സ്വാമി  കുളമാക്കുമോ.
സ്വാമി തുടരുക ആയിരുന്നു.
കയറു കെട്ടിയിരിക്കുന്നതിന്റെ തെക്കു വശത്തിരിക്കുന്ന പുരുഷന്മാര്‍ .....

കയറിനു വലതു ഭാഗത്തുള്ള പുരുഷന്മരുടെ ഭാഗത്തേയ്കു ദയവായി മാറുക.
എടാ നിന്നോടാ പറഞ്ഞതു്‌.സ്ത്രീകളുടെ ഭാഗത്തു് ....അതായതു്.....കയറിന്റെ വലതുഭാഗത്തു്....നിന്റെ അമ്മച്ചീടെ.....

മാറെടാ നായിന്റെ മോനേ.....(നിശ്ശബ്ദത)
എടാ പട്ടി കഴു........മോനേ...മാറിനെടാ അവിടെ നിന്നു്‌.

ഒടുവില്‍ ചീത്ത വിളിയുടെ ഘോഷ യാത്രയില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ ഒരു സംഘാടകന്‍
എത്തുന്നു... സ്വാമീ...ഡാന്‍സ്‌ തുടങ്ങറായി.
 ഭ പട്ടീ നീ എന്നെ പഠിപ്പിക്കാന്‍ വരുന്നോ...
വല്ല വിധവും മൈയ്കു്‌
വാങ്ങി ...ഉത്സവം തുടരുന്ന രംഗങ്ങള്‍.....
സ്വാമിയും ആ ശൈലികളും അന്യം..
ആ മനുഷ്യരും .
 നേരെ വാ നേരെ പോ ...
എനിക്ക് പാര്‍ക്കാന്‍ എന്റെ മുന്തിരി തോപ്പുകള്‍.
രാജാവു ഓര്‍ക്കുകയായിരുന്നു..
ഒരിക്കല്‍ സ്ഥലത്തെ സ്റ്റുഡിയോക്കാരന്‍ , ആല്‍ത്തറയിലിരുന്ന 
ആ വലിയ താടിക്കാരന്റെ ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്തു.
ഗംഭീരമായ  ആ ഫോട്ടോ ,സ്റ്റുഡിയോക്ക് മുന്നില്‍ എന്‍ലാര്‍ജ്  ചെയ്തു വച്ചു .
ആരും ആ ഫോട്ടോയില്‍  ഒന്നു നോക്കി പോകും. അത്ര ഗാംഭീര്യവും 
മനോഹരവും ആയിരുന്നു.
ആരോ പറഞ്ഞു സ്വാമി ഈ വിവരം അറിഞ്ഞു .
ഒരു  ദിവസം സ്വാമി ചെന്നു.
ഫോട്ടോ എടുത്ത സ്റ്റുഡിയോക്കാരന്‍ അഭിമാനത്തോടെ സ്വാമിയുടെ ഫോട്ടോ 
കാണിച്ചു. സ്വാമി സന്തോഷം രേഖപ്പെടുത്തുമെന്ന് കരുതി.
സ്വാമി പറഞ്ഞു. ഇതറിഞ്ഞിട്ടാടാ  ഞാന്‍ വന്നേ.
അന്ന്  കോപ്പി റൈറ്റ് നിയമം ഒന്നുമില്ല.
ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തില്‍ ആയിരുന്നു ആദ്യത്തെ കോപ്പി റയിറ്റ് 
കേസ്സ് ആരംഭിച്ചത്..
എന്റെ പടം  എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ ഇവിടെ എന്തിനാടാ വച്ചത്.
പട്ടി ...കഴുവേറി.... നിന്റെ...
സ്വാമി , സമസ്താപരാധം. ക്ഷമ .....
അന്ന് 50 രൂപയോ മറ്റോ  കൊടുത്തു രംഗം ശാന്തമാക്കി.
 പിന്നെ സ്വാമി  മരിക്കുവോളം 
എല്ലാ മാസവും സ്വാമിക്ക് തോന്നുമ്പോള്‍ പോയി ചീത്ത വിളിച്ച് ,
കോപ്പി റയിറ്റ് ആയി കിട്ടുന്നതും വാങ്ങി  പോരുമായിരുന്നു ..

 പിന്നീട് എന്നോ കേട്ടു.
 ഉത്സവകമ്മിറ്റി ഓഫീസ്സില്‍ ആരോരും തിരിഞു നോക്കാതെ അനാഥനായി.....
അറിയപ്പെടാത്ത ലോകത്തേയ്ക്ക് യാത്ര ആയെന്നു.
രാജാവു തിരിഞ്ഞു  കിടന്നു..
പെരുമന്‍ ഉദിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
കഴുവിടാന്‍ കുന്നിലെയ്ക്ക് കൂട്ടത്തോടെ പറന്നു പോകുന്ന മിന്നാ മിനുങ്ങികളെ 
നോക്കി രാജാവുറങ്ങി...
------------------------------

2020-10-23T20:35:00.005+05:30

അടയാളങ്ങളിലൂടെ .

Kvenu Nair
is in
Kottarakara
.

28tS SepuopmniisteseocmbdeorcgSl rrart r1e5m:5ledtgc0f

Shared with Public

28-

28-09-2020
അടയാളങ്ങളിലൂടെ .
--------------------------
രാവിലെ തുടങ്ങിയ മഴയാണ്. ഒന്നു ശമിച്ചു തുടങ്ങിയതേ ഉള്ളൂ .
മതിലിനു പുറത്തു വന്നിരുന്നു ഒരു കാക്ക എന്നെ ദയനീയമായി നോക്കുന്നുണ്ട്.
യ്യോ ഇത് നമ്മടെ കാക്കയാണല്ലോ .പുറത്തെ രണ്ടു മൂന്നു തൂവലുകള്‍ക്ക് വെള്ള നിറമാണ് .അതിനാല്‍ അതിനെ തിരിച്ചറിയാം.
എങ്ങനെ ആ തൂവലുകള്‍ വെളുത്തു പോയി. ജന്മനാ അങ്ങനെ ആണോ.
അറിയാന്‍ കഴിയില്ല. കാരണം ഞാന്‍  മറു  നാട്ടില്‍ നിന്ന് സ്വന്തം നാട്ടില്‍  വന്നിട്ട് ഒരു വര്ഷം പോലും ആയില്ലല്ലോ.
എന്തായാലും ആ അടയാളം കാരണം  ആ കാക്കയെ  തിരിച്ചറിയാന്‍ 
കഴിയുന്നു.

മനുഷ്യരും അടയാളങ്ങളില്‍ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നുണ്ട്.
മറ്റു മനുഷ്യരില്‍ നിന്നു വ്യത്യസ്തത ഉണ്ടെങ്കില്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍  എളുപ്പമായി.
അടയാളങ്ങള്‍ നാം വിചാരിക്കുന്ന പോലെ നിസാരക്കാര്‍ അല്ല.
ബലവാനായ ഹനുമാന് പോലും ,ശ്രീ രാമന്റെ  മോതിരം  എന്ന അടയാളം 
കാണിക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍ രാമായണം മഹാകാവ്യ കഥ മറ്റൊന്നായേനെ.
ശകുന്തളയ്ക്ക്  മുദ്ര മോതിരം നഷ്ടപ്പെടാതിരുന്നു എങ്കില്‍ ദുഷ്യന്തന്‍ ശകുന്തളയെ  തിരിച്ചറിഞ്ഞേനേ .എങ്കില്‍ അഭിഞ്ജാന  ശാകുന്തളം നമുക്ക് എന്നെന്നേയ്കുമായി   നഷ്ടമാകുമായിരുന്നു.  അടയാളങ്ങള്‍ നഷ്ടമായതും കണ്ടു കിട്ടിയതും ഒക്കെ ലോകോത്തര സൃഷ്ടികള്‍ക്ക് നിമിത്തങ്ങളായി.

A small black mole in the middle of the forehead.
പത്താം  ക്ലാസ്സ് സര്‍ടിഫികറ്റിലൊരു അടയാളം പതിക്കപ്പെടുന്നു..
ആ അടയാളം പിന്നെ പലതിനും എഴുതി  വയ്ക്കപ്പെടുന്നു .
പല പരീക്ഷകള്‍ക്ക്. 
ആധാറില്‍ ,പാസ്പോര്‍ട്ടില്‍ .
അങ്ങനെ പലതിലും.
അടയാളങ്ങളെ കുറിച്ചിരുന്നാലോചിച്ചപ്പോഴാണ് ചിന്തിച്ചത്..
ജന്‍മ്നാ ഉള്ളതിനെക്കാള്‍ ചില അടയാളങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്.

അടയാളം സൃഷ്ടിക്കുക എന്നത് എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഒരു ജന്മ വാസനയാണ്.
ഒരു കാക്കയ്കും കുയിലിനും ഒരു ചിത്രശലഭത്തിനും അവരുടെ ആദ്യാടയാളങ്ങള്‍ ഉണ്ട്.

ഒരു കവി പാടിയിരുന്നു.
 പൊഴിഞ്ഞു വീണ ഓരോ തൂവലിലും പക്ഷി 
 ഒരടയാളം ഇട്ടിട്ടാണു  പറന്നു പോകുന്നത്  .
താന്‍ ഇവിടെ ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നതിന്റെ അടയാളം.
അടയാളങ്ങള്‍ ചരിത്രമാണ്.
ലോകത്ത് ഇന്ന് കാണുന്ന അത്ഭുതങ്ങളും സ്മാരകങ്ങളും 
 വലിയ ക്ഷേത്രങ്ങളും പള്ളികളും ഒക്കെ അടയാളങ്ങളാണ്.
പാമ്പ് ഊരിയിട്ട ഉറ  അടയാളമാണ്.
ചിത്ര ശലഭമിരുന്ന പ്യൂപ്പ അടയാളമാണ് .

ഈ ലോകം മുഴുവന് അടയാളങ്ങള്‍ മാത്രമാണു.
അടയാളപ്പെടുത്തലുകളാണ്  മനുഷ്യര്‍ .
അടയാളപ്പെടുത്തലാണ്  ജീവിതം.

ചരിത്രം അടയാളപ്പെടുത്തലുകളുടെ കഥകള്‍ ആകാനേ  വഴിയുള്ളൂ..
ഞാന്‍ അതൊന്നുമല്ല , ഞാന്‍ നിശബ്ദനാണ്  എന്ന രീതിയില്‍ ജീവിക്കുന്നവരും അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ അടയാളങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നത്.
എനിക്കു പബ്ലിസിറ്റി വേണ്ട. ചുമ്മാ എഴുതാന്‍ വേണ്ടിയാണ് ഞാന്‍ എഴുതുന്നതു എന്നൊക്കെ കാച്ചി എഴുതുന്നവരും,
 എഴുതുന്നതു അടയാളം വയ്ക്കുന്നതിന് തന്നെ.

അടയാളം വയ്ക്കുക എന്നത് മുഖ പുസ്തകത്തില്‍ മാത്രമല്ല ..എവിടേയും.
 എഴുതുന്നവര്‍ മാത്രമല്ല ,രചനാത്മകമായ ,നിര്‍മ്മാണപരമായ 
പ്രവര്‍ത്തിയില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്ന ഏവരും അടയാളങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ആ അടയാളം തിരിച്ചറിയ പ്പെടാന്‍ വേണ്ടിയാണ് എഴുതി വിടുന്നതും..

മുഖ പുസ്തകത്തില്‍ വരുന്ന പോസ്റ്റുകള്‍ നോക്കൂ.
അടയാളങ്ങള്‍ ആണ് .സുപ്രസിദ്ധരും പ്രസിദ്ധരല്ലാത്തവരും .ഇവിടെ 
ഞങ്ങള്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന ഡിജിറ്റല്‍ വഴി അറിയിക്കുകയാണ്.
ലൈക്കുകളില്‍ നിന്നും കമന്റുകളില്‍ നിന്നും അടയാളങ്ങളിലൂടെ ആണ് 
അത് വെളിവാക്കപ്പെടുന്നത്..

ഇനി ലൈക്ക് നല്‍കുന്നവരും കമന്റെഴുതുന്നവരും ചെയ്യുന്നതും 
അത് തന്നെയാണ് .. അടയാളപ്പെടുത്തലുകള്‍ .
ഞങ്ങളും അടയാളം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.. ഞങ്ങളും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട് ..

അടയാളമില്ലാതെ അടയിരിക്കുന്നവരെ കണ്ടു പിടിക്കാന്‍ പ്രയാസമാണ്.
ഉറയൊഴിച്ചു ഉറയൊഴിച്ചു, ഇത് താനല്ലയോ  അത്, എന്ന  ഉത്തരം തേടി അലയുന്നവര്‍.

പേര് അടയാളമാണ്.
പേരിനോടൊപ്പം സ്ഥല പേര് വയ്ക്കുന്നത് ,ജാതി എഴുതുന്നതു ,ഒക്കെ ഒക്കെ അടയാളങ്ങള്‍ക്കു അടിവരയിടുകയാണ്...

നിങ്ങളുടെ പട്ടിക്കും പൂച്ചയ്കും അടയാളങ്ങള്‍  വച്ച ഒരതിര്‍ത്തിയുണ്ട് . 
അതിനപ്പുറം പോകില്ല. എന്തിന് നാം കാണുന്ന കാക്കയും  കിളിയുമെല്ലാം അതിന്റെ ഒക്കെ അതിര്‍ത്തി എന്ന അടയാളപ്പെടുത്തലിനപ്പുറമില്ല.
ലയിന്‍ ഓഫ് കണ്‍ട്രോള്‍ എന്നത് തന്നെ ഒരു അടയാളമാണ് .
സാങ്കല്‍പികമായ അടയാളം.. 

ലോകത്തെ മാറ്റി മറിച്ച , കണ്ടുപിടുത്തം നടത്തിയ ഒരു ശാസ്ത്രഞ്ജന്‍ ,
 എക്കാലവും നിലനില്‍ക്കുന്ന ശാസ്ത്ര സിദ്ധാന്തത്തിലൂടെ ,ഭൂമിയിലെ മാനവരാശിയുടെ മനസ്സില്‍ ഒരു വലിയ അടയാളം കോറിയിട്ടു .
അദ്ദേഹം തന്നെ  ജീവിതാന്ത്യത്തില്‍ പറഞ്ഞു .. വെള്ളത്തില്‍ വരച്ച വര യാണ് ജീവിതം.
അടയാളങ്ങള്‍ ഒന്നും അവശേഷിക്കുന്നില്ല.

നമ്മളും ചില അടയാളങ്ങളില്‍ ബന്ധിതരല്ലേ .
അതിനപ്പുറം ആര്‍ക്കും പോകാന്‍ കഴിയില്ല.
പോകുന്നവര്‍ ഒക്കെ വീണ്ടും  അടയാളങ്ങള്‍ തേടി തിരിച്ചു വരും.
അടയാളങ്ങളുടെ കഥ ,അത് തന്നെയാണ് ജീവിതം.

അല്ല എന്നാര്‍ക്കെങ്കിലും തോന്നുന്നുവോ .എനിക്കു തോന്നുന്നില്ല. നിങ്ങള്‍ക്കോ.?

വെള്ളത്തിൽ വരച്ച വര തന്നെ.
എങ്കിലും നാം അടയാളങ്ങളിൽ 
അർത്ഥം കുറിക്കുന്നു.

അടയാളം വയ്ക്കേണ്ടവര്‍ക്കിവിടെയും അടയാളമാകാം .
ഇല്ലെങ്കിലും കുറെപ്പേരിതൊക്കെ വായിച്ചു പോയി കാണുമെന്ന 
അടയാളം വച്ച് ഞാനും സമാധാ നിക്കാം.
___________
വേണു. 28.09.2020
__________

2020-10-23T20:33:00.000+05:30

അദ്ധ്യാപക ദിനത്തിൽ
തൊഴുകൈയുമായി.

Kvenu Nair
is thinking about old memories.

05-09-2020

5etdfgeu tSteSppdtonemgsboielredru

Shared with Public

അദ്ധ്യാപക ദിനത്തിൽ
 തൊഴുകൈയുമായി.
=================

പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കി എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ,ഒരു പാടു  പുറകിലേയ്ക്ക് .
പഠിപ്പിച്ചവരും കൂടെ പഠിച്ചവരും ഒക്കെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഓ‌ടി  എത്തുന്നു.

""അദ്ധ്യാപകന്‍ ‍തന്‍  പരുഷോക്തി 
  കേട്ടിട്ടുള്‍ത്താരു കത്താതെ മഹത്വമെത്താ    
ശാണോഫലത്തിന്നുരവാര്‍ന്ന രത്നം 
ക്ഷോണീശ  മൂര്‍ധാവില്‍ വിളങ്ങിടുന്നു.""

ലക്ഷ്മി സാര്‍ .ഞങ്ങളുടെ ആറാം ക്ലാസ്സു ടീച്ചര്‍ ആയിരുന്നു.
വളരെ മധുരമായ ശബ്ദത്തില്‍ ക്ലാസ്സെടുക്കുകയും 
ഓരോ കുട്ടികളുടെയും അടുത്തു പോയി എഴുതിയത്
 വായിച്ചു നോക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുന്ന സാര്‍.
ഒരിയ്ക്കലും ക്ഷുഭിതയായിരുന്നിട്ടില്ല.
സ്നേഹത്തോടെ വാല്‍സല്യത്തോടെ ആയിരുന്നു പെരുമാറ്റം.
 ഒരു ദിവസം ,
പതിവിന് വിരുദ്ധമായി, സാറിന് ദ്വേഷ്യം വന്നു.
ക്ലാസ്സില്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കിയതിന്നായിരുന്നു അത്. 
ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു മൂന്നു കുട്ടികള്‍ക്ക് ചൂരല്‍ കഷായം കിട്ടി. 
അടി കിട്ടി വിഷമിച്ചിരിക്കുന്ന ഞങ്ങളെ  സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍ 
ലക്ഷ്മി സാര്‍ ,ബോര്‍ഡിലെഴുതി പഠിപ്പിച്ച വരികളാണ്
മുകളിലെഴുതിയത്. ഞങ്ങളെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ സാറിന് 
ആ സംഭവം വിഷമമുണ്ടാക്കി എന്നു തോന്നി.
കെ.സി .കേശവ പിള്ളയുടെ പദ്യമായിരുന്നു എന്നാണ് ഓര്മ്മ.

ഇന്നും മറന്നു പോകാതെ ആ വരികള്‍ ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്നും 
അനായാസമായി ചൊല്ലാന്‍ കഴിയുന്നു. ചൊല്ലുംപോഴെല്ലാം 
ലക്ഷ്മി സാറിനെ സ്നേഹ ബഹുമാനങളോടെ ഓര്‍മ്മിക്കുന്നു.

                വീണ്ടും ഓര്‍മ്മകളുടെ സുഗന്ധം വീശുന്നു. .
രാവിലെ 7മണിക്കാണ് ആദ്യത്തെ ബസ്സ് വരുന്നത്.
ബസ്സില്‍ നിന്നിറങ്ങുന്ന സാറിനെ കാത്തു രണ്ടു മൂന്നു  
 കുട്ടികളുടെ കൂടെ ഞാനും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പുതുതായി വന്ന കണക്ക് സാര്‍ ആയിരുന്നു,കൃഷ്ണന്‍ ആചാരി .
ആദ്യ ബസ്സ് കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ 10 മണിക്ക് മുന്നേ  സാറിന് ബസ്സ് കിട്ടാന്‍ വിഷമം ആയതിനാല്‍ ,
 ആദ്യ ബസ്സിന് തന്നെ വരുമായിരുന്നു സാര്‍.
സമയം കളയാതെ ഏതെങ്കിലും ക്ലാസ് റൂമിൽ ഇരുന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് 9 മണി വരെ 
കണക്ക് പറഞ്ഞു തരൂമായിരുന്നു.

എന്നോടൊപ്പം  , സ്കൂളിലെ സയന്‍സ് പഠിപ്പിക്കുന്ന
 ശേഖരന്‍ മാസ്റ്ററുടെ മകന്‍ അശോകന്‍  ,
ഡ്രില്  സാറിന്റെ മകന്‍  രാജന്‍ , ഇവര്‍
കണക്കിന് മോശമായതിനാല്‍ സാറിനോട് അവരുടെ അച്ഛന്‍മാര്‍ ആവശ്യപ്പെട്ട പ്രകാരം ,
 ആ സമയം അവര്‍ക്ക് സംശയങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു കൊടുക്കാനും പഠിപ്പിക്കാനും സാര്‍ തയ്യാറായി.
പത്താം ക്ലാസ്സ് പരീക്ഷ വരാറാകുന്നു..
.
മറ്റെല്ലാ വിഷയങ്ങളിലും  നല്ല മാര്‍ക്ക് വാങ്ങിയിരുന്ന  എനിക്കു കണക്ക് അത്ര 
ശരിയാകുന്നില്ലായിരുന്നു.
ഏതോ ഒരു ദിവസം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു സാറെന്നോട് പറഞ്ഞു.
രാവിലെ സ്കൂളില്‍ അവരോടൊപ്പം വരാന്‍.
ഞാന്‍ പോയി തുടങ്ങി .
അല്പ ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം കണക്കായി മാറി എന്റെ ഇഷ്ട വിഷയം.

കണക്കിന് മോശമായിരുന്ന എനിക്ക്  ആ വർഷം ഫസ്റ്റ്‌
ക്ലാസ് വാങ്ങി പാസ്സാവാൻ സാറിന്റെ ആ സേവനം ഉപകരിച്ചു.

പിന്നീട് ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ വഴിതിരിവിലും മറ്റ്  സര്‍ടിഫിക്കേറ്റ്കളോടൊപ്പം 
PLACE  IN THE FIRST CLASS എന്നു സീല്‍ വച്ച ആ പേജ് കാണുമ്പോള്‍ 
കൃഷ്ണനാചാരി സാറിനെ സ്നേഹ ബഹുമാനത്തോടെ ഓര്‍മ്മിക്കുന്നു .

ഈ അധ്യാപക ദിനത്തില്‍ ,
എന്നെ പഠിപ്പിച്ചവരും കൂടെ പഠിച്ചവരും ഒക്കെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഓ‌ടി  എത്തുന്നു.
പിന്നീട് തിക്തമായ ജീവിതാനുഭവങ്ങള്‍  നേരിടാനും 
അതില്‍ നിന്നൊക്കെ പാഠങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് പോകാനുള്ള പ്രചോദനം ഉള്‍ക്കൊള്ളാനും ഒക്കെ പഠിപ്പിച്ച എന്റെ ഗുരു നാഥന്‍മാരേ എല്ലാവരെയും ഇവിടെ 
ഓര്‍ക്കുന്നു.

ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് കൈ പിടിച്ച് നടത്തിയ എന്റെ എല്ലാ അദ്ധ്യാപകര്‍ക്കും സ്നേഹാദരങ്ങളുടെ 
പുഷ്പാഞ്ജലി.

K Venu nair 05-09-2020

ഇടവഴികള്‍

2020-09-14T15:05:00.001+05:30

Kvenu Nair is in Kanpur, Uttar Pradesh.

2 August 2019

ഇടവഴികള്‍
--------

ഇടവഴികള്‍,ചെറുവഴികള്‍,പെരുവഴികള്‍ താണ്ടി....
മഹാനഗരവീഥികളില്‍ നാമൊത്തു ചേര്‍ന്നൂ....
-----------------------------

പണ്ട് അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞു.
അന്നു് ഇതിലേ ഒരു ഒറ്റയടിപാത ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഒരാള്‍ക്കു മാത്രം നടക്കാന്‍‍‍ പറ്റുന്ന പാത.
രണ്ടു വശവും സമൃദ്ധമായ കാടു്.
ആന നിന്നാല്‍‍ കാണാന്‍‍ പറ്റില്ലത്രേ.
ആളുകളങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടുമൊക്കെ ആ പാതയിലൂടെ പോയ് വന്നിരുന്നു.

പിന്നെ പിന്നെ ഒറ്റയടി പാതയില്‍ കുറുക്കു വഴികള്‍ വന്നുചേര്‍ന്നു.
ഒറ്റയടിപ്പാതകള്‍‍ ഇടവഴികളായി. ഇടവഴികള്‍‍ വലിയ ഇടവഴിയായി.
വലിയ ഇടവഴിയെ ഞാനും ഓര്‍ക്കുന്നു.
എന്നോ പിന്നീടത് വണ്ടീം സ്കൂട്ടറും ഒക്കെ,
ലക്കും ലഗാനുമില്ലാതെ ഓടുന്ന ടാറിട്ട റോഡുകളായി.

വലിയ ഇടവഴിയും ഇല്ലാതായി.
അന്നത്തെ ആള്‍ക്കാരും ഇല്ലാതായി.
ഇന്നത്തെ തിരക്കേറിയ റോഡുകളൊക്കെ പണ്ടത്തെ ഒറ്റയടിപ്പാതകളായിരുന്നിരിക്കാം. ഒറ്റയടിപ്പാതകള്‍‍ കുറുക്കു വഴികളായതു പോലെ,
ഇന്നത്തെ തിരക്കേറിയ റോഡുകള്‍ കുരുക്കു വഴികളായി മാറി.
ജീവിതവും ഒറ്റയടിപ്പാതയിലൂടെ ,
കുറുക്കു വഴികളിലൂടെ,
വലിയ ഇടവഴികളിലൂടെ,
തിരക്കേറിയ റോഡുകളിലൂടെ ..........................
ചോദിച്ചറിയാന്‍ ഇന്ന്‍ ആ അമ്മൂമ്മയില്ലല്ലോ.......
-------------------------

മുഖ പുസ്തകം

2020-09-14T15:03:00.004+05:30

Kvenu Nair

2 August

മുഖ പുസ്തകം ഒരു നദിയാണ്.
ഒഴുകി കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്ന ഒരു നദി .
ഒഴുകി വരുന്ന രീതിയില്‍ വായിക്കുന്നതായിരുന്നു രീതി.
നദിയിലെ ഒഴുക്ക് പോലെ ,
ഒന്നു കടന്നു പോയത് പിന്നീട് ആ വഴി കാണാറില്ല.
കണ്ടത് ചെലതു വായന പൂര്‍ണമാകാതെ തന്നെ ഒഴുകി മാറാറുണ്ട്.

അപൂര്‍ണമായ വായനകളിലും , അനിര്‍വചനീയമായ ഒരനുഭൂതി കിട്ടുന്നതിനാല്‍
എന്നും ഒഴുകി വരുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ വായിച്ചാര്‍മാദിച്ചു .

പല പോസ്റ്റുകളും അറിയാതെ കടന്നു വരുന്നത് മാത്രമായിരുന്നു വായന.
പിന്നീട് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പലരേയും തടയിടാനും ഇഷ്ടമായാല്‍ ലൈക് ചെയ്യാനുമൊക്കെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
തട ഒരു നിര്‍ബന്ധമാക്കാനും ചില എഴുത്തുകാര്‍ പ്രചോദിപ്പിച്ചു.
ഒഴുകി ഒഴുകി എത്താ ദൂരത്തെയ്ക് യാത്രയാകുന്ന ഒരു സഞ്ചാരി ,‍ ദീപസ്തംഭങ്ങളിലെ വെളിച്ചം കാണാതെ പോകുന്ന പ്രതീതി.
ചെലരെ കാണുന്നു. ചെലരെ കാണാറേ ഇല്ല.
ഓരോ കാഴ്ചകളിലും അത്ഭുതം വിതറിയ ഓരോരോ പോസ്റ്റുകള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.
മുഖപുസ്തകം നിവചനമില്ലാതെ ,വെല്ലു വിളിക്കുമ്പോഴും ,പല പ്രതിഭാശാലികളും വിരല്‍ തുമ്പിലൂടെ മിന്നി മറയുമ്പോഴും ഒരാത്മസംതൃപ്തി.
പലപ്പോഴും എഴുതി പോകുന്ന വരികള്‍ തെന്നി മാറി
മുഖ പുസ്തകത്തിലൊട്ടുമ്പോള്‍
കണ്ടവരുണ്ട്.കാണാത്തവരുണ്ട് .
കാണുന്നതും കാണിക്കലുമൊക്കെ ആകുന്ന ജീവിതത്തില്‍ കണക്ക് കൂട്ടലില്ലാതെ ഒഴുകാന്‍ പഠിപ്പിച്ച തത്വ ശാസ്ത്രത്തിനും നമോവാകം.

ചെലര്‍ക്ക് ശരിയാകും
ചെലര്‍ക്ക് ശരിയാവില്ല
ശരിയാവുമായിരിക്കാം.
-------------------------------------------------

പൊരുളറിയാതെ.

2020-09-14T15:01:00.006+05:30

Kvenu Nair is thinking about life.

10 August

10-08-2020

പൊരുളറിയാതെ.

പടവലങ്ങായുടെ അറ്റത്തെ കല്ല് ചിന്തിക്കുന്നത് ,
ഞാന്‍ വളരുന്നു എന്നാണ്.
വളരുന്ന പടവലങ്ങാ ചിന്തിക്കുന്നത് ഞാനാണ് കല്ലിനെ
താഴോട്ട് കൊണ്ട് പോകുന്നത് എന്ന്.
രണ്ടു പേര്‍ക്കും അറിയാത്ത ഭംഗിയാണ് പൊരുള്‍.
വളരുന്നവരൊക്കെ കല്ലുകളെ താഴോട്ടിറക്കിയാണ് വളരുന്നത് .
താഴെ ഇറങ്ങിയ കല്ലുകള്‍ക്ക് ബോധോദയം ഉണ്ടാകുമ്പോഴേയ്ക്കും ,
വളര്‍ന്നവര്‍ വളര്‍ന്ന് പന്തലിച്ച് പടര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നുണ്ടാകും .
താഴെയെത്തിയവര്‍ വീണ്ടും ശിലയായി ....
അങ്ങനെ അങ്ങനെ തന്നെ ജീവിതവും.

---------------------------------------

കണക്ക് .

2020-09-14T14:59:00.002+05:30

Kvenu Nair is feeling thoughtful.

12 August

12-08-2020

കണക്ക് .

___________

കണക്കിനും സയന്‍സിനും സ്കൂളില്‍
നല്ല മാര്‍ക്ക് വാങ്ങി ,ഫസ്റ്റ് ക്ളാസ്സില്‍
പാസ്സായി അന്ന് .
ചിലര്‍ക്ക് ഓര്‍മ്മയുണ്ടാവും സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റില്‍ PLACED IN FIRST CLASS
എന്നെഴുതിയ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് ലഭിച്ചിരുന്നത്.
അവര്‍ക്ക് ഏത് കോളേജിലും ഏത് ഗ്രൂപ്പും ലഭിക്കുമായിരുന്നു.
ഒരു ഡോക്ടറോ എഞ്ചിനീയറോ ആകാന്‍ ‍ വേണ്ട മിനിമം മാര്‍ക്കിന്റെ
എത്രയോ മടങ്ങ് മാര്‍ക്ക് വാങ്ങിയ ഞാന്‍ ,കണക്ക് ,സയന്‍സ് ,
ഇതൊന്നും എടുക്കാതെ അന്ന് (അതേ അന്ന്) ,
കോമേര്‍സ് ഗ്രൂപ് എടുത്തു പഠിക്കേണ്ട ഗതി കേടിലായിരുന്നു.
പറഞ്ഞു വന്നത് ,
എനിക്കു സയന്‍സൊ കണക്കോ പഠിക്കാന്‍ സാധിക്കാതെ ,
കോമേര്‍സു പഠിക്കാന്‍ വിധി വന്നതു ഒരു കണക്കാണു.

കണക്കു് അത്രയ്ക്കും കണിശമായതുകൊണ്ടു് പ്രപഞ്ചം ഇങ്ങനെയേ ഉണ്ടായി വരാൻ പറ്റൂ. അതുകൊണ്ടാണു് ഫിസിക്സ് എന്ന ശാസ്ത്രശാഖയുണ്ടായതു്. ആ ഫിസിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനനിയമങ്ങൾ നിർബന്ധിച്ചതുകൊണ്ടു് മൂലകങ്ങളും സംയുക്തങ്ങളും നാം ചുറ്റിലുംകാണുന്ന എല്ലാ രാസരസങ്ങളും ഉണ്ടായി വന്നു.
ഇത് ഞാനല്ലാ പറഞ്ഞത് .വളരെ സത്യമായ സത്യം മുഖ പുസ്തകത്തില്‍
എന്റെ ഒരു അഭിവന്ദ്യ സുഹൃത്തിന്റെ പോസ്റ്റിലെഴുതപ്പെട്ട മഹാ സത്യമാണ്.
അതാണ് കണക്ക് .

ഞാനിവിടെ പറയുന്നതും കണക്ക് തന്നെ.
പക്ഷേ എന്റെ കണക്കിനെ നിങ്ങള്‍ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തുന്നു എന്നതില്‍
നിക്ഷിപ്തമാണ്.
എങ്ങനെ വിലയിരുത്തിയാലും കണക്ക് തന്നെ.

അത്രയ്ക്കും കണിശമായ കണക്കിനെ ,മലയാളത്തില്‍ പ്രയോഗിക്കുന്ന
കണക്ക് മറ്റൊരു ഭാഷയിലും ഉപയോഗിക്കുമോ എന്ന് എനിക്കു സംശയമുണ്ട്.
നിങ്ങള്ക്ക് സംശയമുണ്ടോ .?
എങ്കില്‍ അതൊരു കണക്കിനു ശരിയാകാം.
നിങ്ങള്‍ക്കതില്‍ സംശയമില്ലെ .?
എങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ കണക്ക് തെറ്റിച്ചല്ലോ സുഹൃത്തെ.

ഇതിലൊന്നും കണക്ക് പറഞ്ഞിട്ടൊരു കാര്യവുമില്ല.

കണക്കിനു കിട്ടിയെന്നും,
കണക്കായി പോയി എന്നും ,
നിങ്ങള്ക്ക് പറയാം.
ഒരു കണക്കിനവന്‍ രക്ഷപ്പെട്ടു,
എന്നു പറയുന്നതിലും ഒരു കണക്കുണ്ട് .
ജീവിതം ഒരു മന കണക്കല്ല എന്നതിലും കണക്കുണ്ട് .
എല്ലാം കണക്ക് എന്ന ആക്ഷേപത്തിലും കണക്ക് ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ട് .

എല്ലാ കണക്കും തെറ്റിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു ഈ വര്‍ഷത്തെ മഴ
എന്നു പറയുന്നതിലെ കണക്ക്, കണക്കറിയാത്തവര്‍ക്കും മനസ്സിലാകും .
കണക്ക് ബോധിപ്പിച്ചു എന്നും, കണക്ക് തീര്‍ത്തു എന്നതും ,ഒരു കണക്കിനു ശരിയല്ല എന്നതും ഒക്കെ കണക്ക് കൊണ്ടുള്ള കളികള്‍ തന്നെ.
ചില ജീവിതങ്ങളൊക്കെ ഒരു കണക്കാണു .
പരസ്പര ചേര്‍ച്ചയില്ലാത്ത ബന്ധങ്ങളെല്ലാം തന്നെ ഒരു കണക്ക് തന്നെ.
കണക്ക് തെറ്റാതെയുള്ള ജീവിതം തന്നെ വലിയ ഒരു കണക്കാണു .
ആര്‍ക്ക് തെറ്റിയാലും പ്രക്രൂതിയ്ക്ക് കണക്കുകള്‍ തെറ്റാറില്ല.
ഈ കൊറോണ പോലും ഒരു കണക്കിനു തെറ്റിയ കണക്കല്ലേ .
പറയൂ നിങ്ങള്ക്ക് കണക്കുകള്‍ അറിയാമോ .
എന്തായാലും പറയൂ .
കണക്ക് തെറ്റിയാലും, ശരിയായാലും കുഴപ്പമില്ല.
രണ്ടും കണക്ക് തന്നെ.
__________________________________
ചിത്രം -ഗൂഗിളിനോട് കടപ്പാട് .

ഓര്‍മ്മകള്‍

2020-09-14T14:56:00.002+05:30

Kvenu Nair

30 August at 14:41

30-08-2020

ഓര്‍മ്മകള്‍

-----------------
മനുഷ്യനെ സംബന്ധിച്ചു പറയുകയാണെങ്കില്‍ ഓര്‍മകളാണ് അവനെയോ അവളെയോ ജീവിപ്പിക്കുന്നത്. ഓര്മ്മ നഷ്ടപ്പെട്ടാല്‍ ജീവിക്കുന്നതില്‍ ആ പുരുഷനോ സ്ത്രീയോ ഇല്ല.
പ്രേത സമാനമായ ആ കാഴ്ച ,ബന്ധുക്കള്‍ക്ക് അവനായും അവളായും തോന്നുമെങ്കിലും അവിടെ ആരും ഇല്ല എന്നതാണു സത്യം.
ശൂന്യത .ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു. ശൂന്യതയില്‍ തിരിച്ചറിവുകള്‍ തേടുന്നു ബന്ധുക്കള്‍.
കണ്ട് അനുഭവിച്ചതാണ് .

കണ്ട് ,അനുഭവിച്ച മറവിയുടെ ഗര്‍ത്തങ്ങളില്‍ വീണ ജീവിതങ്ങളെ ഇവിടെ പരാമര്‍ശിക്കുന്നില്ല.
അത് ഒരു വലിയ വിഷയമാണ്.
ഈയിടെ വായിച്ച ചില ഓര്‍മപ്പെടുത്തലുകള്‍ പ്ങ്കുവയ്ക്കുവാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.

ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലുകളാണ്........

എത്ര ഉയരത്തിൽ
പറന്നാലും
ഇരപിടിക്കാൻ
ഭൂമിയിലിറങ്ങണമെന്ന്
പരുന്ത്
ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
സൗന്ദര്യമില്ലാത്തിടത്ത്
സ്വാതന്ത്ര്യം
കൂട്ടിലടക്കപ്പെടുന്നില്ലെന്ന്
കാക്കകൾ
ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
ബന്ധങ്ങളുടെ
ഇഴകൾക്ക്
ഒരു വൈറസിനോളം
ബലമേയുള്ളുവെന്ന്
കൊവിഡ്
ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
ഓര്‍മ്മകള്‍ കൂട്ടി വച്ചിരിക്കുന്ന ബ്രയിന്‍ മരിച്ചാല്‍
മരണമാണെന്നും ഈ ഓര്‍മപ്പെടുത്തലില്‍ ഓര്‍മ്മിക്കുന്നു.

തിരുവോണം

2020-09-14T14:54:00.007+05:30

തിരുവോണം -2020

30-08-2020

Kvenu Nair

30 August at 23:38

നാളെ തിരുവോണമാണ് .
നാളെ തിരുവോണമാണ് .തൂശനില ഇന്നേ വെട്ടി വയ്ക്കണം .

സന്ധ്യക്ക് മുറ്റത്തെ വാഴയിലേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോഴാണ് തൂശനില എല്ലാം കാറ്റത്ത് കീറി നില്ക്കുന്നു.

പണ്ട് സ്കൂളില്‍ ഒരു ഭാസ്ക്കരന്‍ സാറുണ്ടായിരുന്നു.
സാറിന്റെ ഭാര്യയും ആ സ്കൂളില്‍ തന്നെ അധ്യാപിക ആയിരുന്നു.
ഭാസ്കരന്‍ സാര്‍ മലയാളവും സരോജിനി ടീച്ചര്‍ സംസ്കൃതവും ആയിരുന്നു.

ഭാസ്കരന്‍ സാറിന്റെ ഭാഷാ പാണ്ഡിത്യവും ഉച്ചാരണ ശുദ്ധിയും വടിവൊത്ത അക്ഷരങ്ങളും ഒക്കെ സാറിന് ഒരു പ്രത്യേക പരിവേഷം നല്കിയിരുന്നു.
സരോജിനി ടീച്ചറും കിട്ടെ കിട്ടേ സാറിനോടൊപ്പം നില കൊണ്ടിരുന്നു. സംസ്കൃത പദാവലികളും ചുണ്ടത്തെ പുഞ്ചിരിയും മനോഹര വേഷ ഭൂഷ പരിവേഷങ്ങളിലുള്ള ശ്രദ്ധയും ഒക്കെ തന്നെ ടീച്ചറെയും ശ്രദ്ധ ആകര്‍ഷിച്ചിരുന്നു.

ഒരു സങ്കല്‍പ കഥ (സങ്കല്‍പ്പമാണോ എന്ന് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല) അന്ന് പ്രചരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മുറ്റത്തെ വാഴയുടെ ഇലകള്‍ കാണാഞ്ഞു സാറിന്റെ ചോദ്യം.

""സരോജിനീ നമ്മുടെ പുരയുടെ പുരോ ഭാഗത്ത് നില്‍ക്കുന്ന രംഭയുടെ
കരങ്ങള്‍ ആരാല്‍ ഛേദിക്കപ്പെട്ടു.""
അപ്പോള്‍ ടീച്ചറുടെ മറുപടി .
"അത് നമ്മളുടെ നന്ദിനിയുടെ ജഠരാഗ്നിയില്‍ ഹോമിക്കപ്പെട്ടു പ്രഭോ ."

അധ്യാപക ദിനം സെപ്ടെംബര് 5 നാണ് .
എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അദ്ധ്യാപകര്‍ക്ക് സ്നേഹോഷ്മളമായ കൂപ്പ് കൈ അര്‍പ്പിക്കുന്നു.
എല്ലാവര്ക്കും സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഓണാശംസകളും.

സമയം.

2020-09-14T14:52:00.005+05:30

3 September at 23:43

സമയം.

സമയം ഒരു കാല്‍പനികതയാണ്.
സമയമെന്നൊന്നില്ല.
സ്ഥായിയായ ലോകം,
ഭാവനയുടെ ചിറകുകള്‍ കൊണ്ട് സ്വപ്നത്തിന്റെ തൂവലില്‍
കോറിയിട്ട കവിതയാണ് സമയം.
അത് മനുഷ്യ മനസ്സുകളില്‍ അനാദി കാലമായി ,വിശകലനങ്ങള്‍ തേടി ,
മഹാ പ്രഹേളികയായി തുടരുന്നു.

നിര്‍വ്വചിക്കാന്‍‍ ശ്രമിച്ചവര്‍ക്കും നഷ്ടമായതു്
സമയമാണു്.
അവര്‍ക്ക് സമയം തികഞ്ഞില്ല.
സമയം ശാസ്ത്ര സിദ്ധാന്തങ്ങളെ കൊഞ്ഞനം
കാണിച്ച് ഇന്നും പ്രഹേളികയായി തുടരുന്നു.
സമയത്തിന് പല അര്‍ത്ഥതലങ്ങളുണ്ട് .
പ്രയോഗിക്കുന്നവന്റെയും കേള്‍ക്കുന്നവന്റെയും
സമയമനുസരിച്ച് ആശയങ്ങളും മാറും.

ജീവിതം പട്ടി നക്കും .
പട്ടിയെ നക്കിക്കുന്നതും സമയമാണ്.

ഒരു രൂപയുടെ വിലയും ,ഒരു തുള്ളി വെള്ളത്തിന്റെ വിലയും
ഒരു ശ്വാസത്തിന്റ്റെ വിലയും സമയമാണ് .

നിന്‍റെ സമയമാടാ.!
അവന്‍റെ ഒരു സമയം.!
സമയമായില്ല..
എല്ലാത്തിനും ഒരു സമയം ഉണ്ട്.
അദ്ദേഹത്തിന് സമയമായി.
സമയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സമ വാക്യങ്ങള്‍ തേടിയുള്ള യാത്രകളില്‍
സമയം തികയാതെ നിര്‍ത്തേണ്ടി വന്നതും സമയം തന്നെ.

അസ്സമയം എന്ന പ്രയോഗത്തിലെ സമയം കണ്ടു പിടിക്കാനേ കഴിയില്ല.
സമയാ സമയങ്ങളില്‍ എന്നൊക്കെ പറയുന്നിടത്തെ സമയം നോക്കി
ചുമ്മാ നടക്കാമെന്ന് മാത്രം.

ഏതു പട്ടിക്കും ഒരു ദിവസം ഉണ്ടെന്നു പറയുന്നതിലും സമയമുണ്ട് .....
പെട്ടാല്‍ ഏതു പട്ടിയും കുരയ്ക്കും എന്നു പറയുന്നതിലും സമയമുണ്ട് ..

സമയമെത്രയായി എന്ന് ചോദിക്കുന്നതിലും സമയമുണ്ട്.
എല്ലാം ഒരു സമയം തന്നെ.
ഒറ്റ കിടപ്പാണ് . എന്താ കഥ .സമയമാവണ്ടേ .ശേടാ .
അവിടെം സമയം.

സമയമായില്ല പോലും സമയമായില്ല പോലും ക്ഷമയെന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒഴിഞ്ഞു തോഴീ.....കുമാരനാശാനും സമയത്തെയാണ് ഓര്‍ക്കുന്നത്.

അവന്റെ ഒരു സമയം എന്നു ആക്ഷേപിക്കുന്നവര്‍ക്കും ഒരു സമയമുണ്ടായിരുന്നു.
നല്ല സമയം പാഴാക്കിയിട്ടു ഇപ്പോള്‍ ഇരുന്നു മോങ്ങിയിട്ടെന്ത് ഫലം എന്നു ചോദിക്കുന്ന സമയ വിദഗ്ധന്റെയും സമയം എന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടു കാണും.

കല്യാണത്തിനും തറക്കല്ലിടീലിനും ഒക്കെ സമയം.
സമയമറിയുക, എന്നത് ആര്‍ക്കും അറിയാന്‍ കഴിയില്ല എന്നത് സമയമാണ്.

സമയമേ ഞാന്‍ വന്ദിക്കുന്നു.!
കൊറോണയും ഒരു സമയം തന്നെ.

ഒക്കെ ശരിയാണെങ്കിലും സമയം ഒരു കാല്‍പനികതയാണ്. സമയമെന്നൊന്നില്ല.
സ്ഥായിയായ ലോകം, ഭാവനയുടെ ചിറകുകള്‍ കൊണ്ട് സ്വപ്നത്തിന്റെ തൂവലില്‍
കോറിയിട്ട കവിതയാണ് സമയം.
അത് മനുഷ്യ മനസ്സുകളില്‍ അനാദി കാലമായി ,വിശകലനങ്ങള്‍ തേടി ,
മഹാ പ്രഹേളികയായി തുടരുന്നു.
--------------------

സന്തോഷം

2010-06-05T00:10:00.000+05:30

സുപ്രഭാതം.
മാറ്റങ്ങളൊന്നിനുമില്ല.

പള്ളിയുണര്‍ത്തിയ ശംഖ് കിഴക്കോട്ട് തിരിച്ചു വച്ച് ചുരുണ്ട് കിടന്നുറങ്ങുന്ന പണിക്കര്‍ക്ക് പകരം ...
പിജ്ജന്മ, തായ്വഴിയിലെ ഞാനറിയാപൈതം....
തലക്കല്‍ ഒരു മൊബയില്‍ ഫോണ്‍ ഉറങ്ങാതിരിക്കുന്നു.
ഇവിടെയുറങ്ങുന്നു ശിലയായ് അഹല്യമാര്‍....

വീണ്ടും നടന്നു. വസൂരിമാടന്‍ കാവിലിനരുകില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ തോന്നി.
മറുതകള്‍. കണ്ണിലൂടെ അഗ്നി വര്‍ഷിക്കുന്ന ആന മറുതകള്‍.
മാനസ സഞ്ചരരേ....
മഷി നോക്കി ഫലം പറയുന്ന, അപ്പൂപ്പന്‍ പാറയിലൊരു മുറുക്കാന്‍ പൊതി പോലും ഇല്ല . അയാള്‍ വെളിച്ചപ്പാടിനെ ഓര്‍ത്തു.
.... “ഹും.... നിങ്ങളുടെ വീട്ടിനു മുന്വശം ഒരു വെട്ട് റോഡുണ്ടോ.? അതിനിപ്പറം ഒരു വലിയ മരമുണ്ടോ....ഹും.....ഹാആഅ.... കൊണ്ടു വാ കോഴി.കുരുതി....
മഞ്ഞള്‍ തേച്ചലറുന്ന നീലാണ്ട പിള്ള. പൊട്ടി അലറാനിന്നും നീലാണ്ട പിള്ളയുടെ ഏഴാമത്തെ മോളുടെ മൂന്നാമതെ പുത്രന്‍. ആ വേഷം നന്നായാടുന്നു എന്നറിഞ്ഞ് അയാള്‍ക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.
നക്സലയിറ്റ് വാസുവിന്‍റെ മകന്‍റെ മരുമകന്‍ ഒരു നക്സലയിറ്റ് സംസ്ക്കാരം പണീഞ്ഞ് കൂനന്‍ പാറയിലെ ഒരു പുലയ പെണ്ണിനെ തന്നെ കെട്ടി എന്നറിഞ്ഞപ്പോഴും അയാള്‍ സന്തോഷിച്ചു.
ഇന്നലെ...പണ്ട് സോഷ്യല്‍ സ്റ്റഡീസ്സ് പഠിപ്പിച്ച മാത്യൂ സാറിന്‍റെ വീട്ടിനു മുന്നിലൂടെ അയാള്‍ നടന്നു.
ധിക്കാരിയാകാനുപകരിക്കുന്ന തത്വ സംഹിതകള്‍ തന്നില്‍ കുത്തി വച്ച അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വൈക്കോല്‍ പ്രതിമയുടെ നിഴല്‍ കണ്ടെങ്കിലും ഒരാത്മ സംതൃപ്തിയ്ക്കായി.
തനിക്ക് സ്ഥാനം തെറ്റിയെന്നും, മാത്യൂ സാറെന്നേ, മരിക്കുന്നതിനു മുന്നേ വിറ്റ് ,ഒരു വഴി പോക്കനായ് കാല യവനികയിലൊതുങ്ങിയെന്നും പറഞ്ഞത് ,പുതിയ മലയാളം മാഷ് ജോയി തോട്ടിന്‍ പുറം എന്ന തൂലികയില്‍ എഴുതുന്ന ബ്ലോഗെഴുത്തുകാരന്‍.

മാത്യൂ സാറിന്‍റെ ഇളയ മകന്‍റെ ഇടയ ലേഖനം വായിക്കാന്‍ തന്ന ജോയി തോട്ടിന്‍ പുറത്തോട് നന്ദി അറിയിച്ചു. ഇടയ ലേഖനം വായിച്ചയാള്‍ സന്തോഷിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
പഴയ ലൈബ്രറി ക്കെട്ടിടം പുതുക്കി പണിതതും, കമ്പ്യൂട്ടറുകള്‍ മേശകളില്‍ ഇരിപ്പിടമാക്കിയതും കഴിഞ്ഞ യാത്രയിലേ കണ്ടിരുന്നു. പഴയ സെക്രട്ടറിയുടെ മകന്‍ കമ്പ്യ്യൂട്ടറില്‍ വീഡിയോ ഗയിംസ് കളിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോഴും അയാള്‍ക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.
നട്ട പാതിര നേരം ആരുമറിയാതെ നീരാഴിയുടെ പടികള്‍ കയറി ഇന്നലെകള്‍ തേടുമ്പോള്‍ ,ഏതൊക്കെയോ തുണികളിലെ വാര സോപ്പിന്‍റെ മണം അറിഞ്ഞപ്പോഴും അയാള്‍ക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.
മനുഷ്യ കഥാനുഗായികരേ....
നിഴലുകള്‍ തേടുന്ന യാത്രയില്‍ ഒരു ബോംബുമായി പോകുന്ന ഉഗ്ര വാദിയോട് അയാള്‍ ചോദിച്ചു. നീ ആ ഔസേപ്പച്ചന്‍റെ മോന്‍റെ.....?
ഞാന്‍ ഓസേപ്പാച്ചന്‍റെ മോന്‍റെ....പൂ...മോന്‍.
ശരി ഉത്തരം ലഭിച്ച അയാള്‍ വീണ്ടും സന്തോഷിച്ചു.

സന്തോഷത്തിന്‍റെ ആര്‍ഭാടത്തില്‍ അയാള്‍ സ്വന്തം ഗ്രാമത്തിന്‍റെ മടിയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു.പുതു മണ്ണിന്‍റെ സുഗന്ധം വീണ്ടും അയാളേ സന്തോഷിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.

രാജഗോപാലന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ ( ഹരിപ്രസാദിന്‍റെ മരണം)

2009-08-06T23:35:00.001+05:30

ദിവസങ്ങള്‍ കടന്നു പോകുന്നു. നക്സല്‍ ബാരിയിലെ പ്രതി വിപ്ലവത്തിന്‍റെ ആഘാതങ്ങളില്‍ കേരളത്തിലെ കുഞ്ഞു മനസ്സുകളില്‍ ഉതിര്‍ന്ന പ്രകമ്പനം ഒക്കെ രാജഗോപാലന്‍ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “കാണാം” എന്നു പറഞ്ഞു പോയവരെ ഒന്നും കാണാതെയും,
കടന്നു പോയ ഒരു നിമിഷം പോലും തിരിച്ചു വരുന്നതു കാണാതെയും രാജഗോപാലന്‍ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ജീവിച്ചു.
മാവോ സേതൂങ്ങു്, ചൊ എന്‍ ലായ്, .... ചെഗുവേരാ....
കണ്ണു ചുഴഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട്, കാട്ടു വഴിയില്‍ മരിച്ചു കിടന്ന വര്‍ഗ്ഗീസ്സ്, അവരൊക്കെയും രാജഗോപാലന്റ്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലെ കഥാപാത്രങ്ങളായി കാലം കഴിഞ്ഞു പോകുകയായിരുന്നു.

പി. എ . അബ്ബാസ്സിന്‍റെ നക്സല്‍ ബാരി, ഓംപുരിയുടെ ആക്രോശ് ഒക്കെ രാജഗോപാലനെ വീണ്ടും വീണ്ടും സ്വപ്നം കാണാന്‍ പ്രാപ്തനാക്കിയിരുന്നു..

പുള്ള വീട്ടിലെ അമ്മൂമ്മ ഒരു പിടി ചാമ്പലായി മാറിയതും, ജാനുവമ്മയുടെ മകന്‍ ശേഖരന്‍റെ വിവരങ്ങള്‍

ഗ്രാമം മറക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ....

രാജഗോപാലനോര്‍ക്കാനായി ഒരു സദ്യ നല്‍കിയ ശേഖരന്‍റെ ഓര്‍മ്മയുടെ മുന്നില്‍.....

വീണ്ടും രാജ ഗോപാലന്‍ ഒരു തിരിച്ചു വരവിനൊരുങ്ങുന്നു.

ഏതോ ഒരു ഞായറാഴ്ച മുറിയിലിരുന്ന് തന്‍റെ പഴയ ഡയറികളോരോന്നും നശിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.
ഹരിപ്രസാദിന്‍റെ പേരെഴുതിയ ഡയറിയില്‍ അയാളുടെ ഓര്‍മ്മകളുടെ കളസം അഴിയുന്നതറിഞ്ഞു.

മറ്റെന്നാള്‍ നാട്ടിലേയ്ക്ക് പോകയാണു്.

ഈ അപരിചിതമായ നഗരത്തില്‍ തനിക്ക് തന്‍റെ കല്യാണം പറയാന്‍ പോലും ആരുമില്ലല്ലോ!.

വെറുതേ ഓര്‍ത്തു നോക്കി.

ഹരിപ്രസാദ്.

ഫോണില്‍ വിളിച്ചു.

അതേചിരി.

“ഹരി...ഞാന്‍ രാജഗോപാലന്‍, മറ്റന്നാള്‍ നാട്ടിലേയ്ക്ക്...നാളെ എന്‍റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കൊരു സല്‍ക്കാരം വൈകുന്നേരം. തീര്‍ച്ചയായും താങ്കളെത്തണം...എത്തുമല്ലോ.?“

“എത്തും.“

കുശലങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് ഫോണ്‍ വെക്കുമ്പോള്‍ ഹരി ചിരിക്കുണ്ടായിരുന്നു.

തന്‍റെ മുറിയില്‍ വൈകുന്നേറം ഒരു ഒത്തു കൂടലിന്‍റെ ചടങ്ങുകളൊരുക്കി.
ഡയറിയില്‍ വീണ്ടും പരതി. ആരെയെങ്കിലും അറിയിക്കാന്‍ ഈനഗരത്തില്‍ ഇനിയുണ്ടോ. ഇല്ലാ ആരുമില്ല. ഹരിപ്രസാദിനു ശേഷം ആരേയും അറിയാതെ അയാള്‍ ഡയറി തീയിലിട്ടു. എരിഞ്ഞു ചാമ്പലാവുന്ന പേജുകളില്‍ നിന്നും അനുഭവങ്ങളുടെ വിങ്ങലുകള്‍ ആവിയാകുന്നതും ഒരു ചെറു ചാരമായി കാറ്റില്‍ പറക്കുന്നതും കണ്ടയാള്‍ നിര്‍വൃതി കൊണ്ടു.

വൈകുന്നേരം വൈകിയെത്തിയ ഹരി ചോദിച്ചു.” എവിടെ തന്‍റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍“

ഭവ്യമായി രാജഗോപാലന്‍ പറഞ്ഞു.

“എന്‍റെ സുഹൃത്തുക്കളേല്ലാം മരിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു, ഒരാളോഴികേ. ആ ആള്‍ മാത്രമേ ഇന്ന് പാര്‍ട്ടിയില്‍ ഉണ്ടാവൂ.“

ഹരിപ്രസാദ് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “താനും മരിക്കാന്‍ പോകുകയാണല്ലോ.?“

സന്ധ്യ രാത്രിയാവുകയായിരുന്നു.

നിഴലുകള്‍ക്ക് കനം വയ്ക്കുന്നു.

മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കിയിരുന്ന അവരുടെ മനസ്സുകള്‍ വാചാലമായിരുന്നു.

കുമാരനാശാന്‍റെ പദ്യ ശകലങ്ങളുതിര്‍ത്ത് , രാജഗോപാലനോട് ഹരി പറഞ്ഞു. “തനിക്ക് വല്ല മോഡല്ലിങ്ങിനും ഒക്കെ ഒന്നു ശ്രമിച്ചു കൂടെ.“

കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി അഭിമാനത്തോടെ ആലോചിച്ചു. “ഇതില്‍ക്കവിഞ്ഞ മോഡലിങ്ങോ.?“

മദ്യം സിരകളില്‍ഊടെ. ഗംഗയുടെ തീരത്തെ ദേവദാരുക്കളുടെ മണവുമായി കാറ്റ്.

“നമുക്കൊന്നു പോകാം... ഗംഗയുടെ തീരത്തേയ്ക്ക്.?“

വിഡ്ഡിത്തം.
പണ്ട്, ജോസഫ്, അശോകന്‍ ഒക്കെ മദ്യത്തിന്‍റെ ലഹരിയില്‍ അങ്ങനെ പറയുമ്പോള്‍, ആദ്യം എതിര്‍ക്കുന്ന ആ ഹരിയാണു ഇന്ന് പറയുന്നത്.
പോകാം.

വളരെ ഭയപ്പെടേണ്ട സ്ഥലമാണു ഈ പറയുന്ന ഗംഗയുടെ തീരം. ഒരു വശം കത്തിയെരിയുന്ന ചിതകള്‍ കാണാം. മറുവശം ജനിമൃതികളൊതുക്കി ഒഴുകുന്ന ഹിമാലയ തീര്‍ഥം.
അക്കരെ ...ഒരു ചരിത്രം........ഉറങ്ങിയുണരുന്നു.
ഇക്കരെ അവര്‍ ഇരുന്നു.

കാറ്റിനു ദുര്‍ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നതു അവര്‍ അറിഞ്ഞില്ല.

കാഷായ വസ്ത്രം ധരിച്ചവരും അല്ലാത്തവരും ഒക്കെ അവിടെ ഇവിടെ ഒക്കെ വിശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വേദോപനിഷത്തുകള്‍ പൂഴി മണലില്‍ മൌനം നടിച്ചുറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ദുരൂഹതയുടെ സത്യങ്ങള്‍ അറിയാതെ അവര്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതൊത്തിരി നേരം അവിടിരുന്നു പോയി.

എപ്പഴോ ഹരി പറഞ്ഞു.“ പോകാം.“

മടങ്ങി എത്തി മുറിയില്‍.

തണുത്തു പോയ ഭക്ഷണം ചൂടാക്കി കഴിച്ചു. വെളിയില്‍ കോട മഞ്ഞു വീഴാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. താഴെ സ്റ്റ്റീറ്റ് ലൈറ്റിനു പുറകിലിരുന്ന ഗ്ഗൂര്ഖാ പാടുന്നതു കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. സിന്ദഗി കെ...... റാഫിയുടെ പഴയ ഏതോ ശോക ഗാനം.

ആഹാരത്തിനു ശേഷം, ചുണ്ടില്‍ കത്തുന്ന സിഗററ്റുമായി ഹരി പറഞ്ഞു.

“നാളെ ഞാന്‍ സ്റ്റേഷനില്‍ വരില്ലെന്നറിയാമല്ലോ.?“ ഹരി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു പക്ഷേ തനിക്കൊരു ഗ്രീറ്റിങും ഞാന്‍ അയച്ചു എന്നു വരില്ല.

അകലെ നഗരം ഉറങ്ങുന്നു.
ഇരുട്ടും വ്യത്തകളും കൂട്ടുകൂടുന്ന രാത്രി വെളിയില്‍ ഒളിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു.
താനെന്താണു ആലോചിക്കുന്നത്.?
ഹരി പൊട്ടി ചിരിച്ചു.
ഹരി തുടര്‍ന്നു.
“ താന്‍ പറഞ്ഞല്ലോ, തന്‍റെ സുഹൃത്തുക്കളൊക്കെ മരിച്ചു എന്നു. ...ഇല്ല ആരും മരിച്ചിട്ടില്ല.....താനും മരിക്കുന്നില്ല.... നിങ്ങളൊക്കെ യാണു ജീവിക്കുന്നതു.

“എന്നാല്‍ കേട്ടോളൂ.....ഹരിപ്രസാദ് എന്ന ഞാന്‍ മരിച്ചിരിക്കുന്നു.”
ഹരി പൊട്ടി പൊട്ടി ചിരിച്ചു. ചിരിയില്‍ കണ്ണുനീര്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. രാജഗോപാലന്‍ ദൂരെ ദൂരെ അകലങ്ങളിലെരിയുന്ന ഒരു ചിതയിലെ അവസാന തീപ്പൊരി നോക്കിയിരുന്നു.

ഹരിപ്രസാദ് തന്‍റെ കൈ പിടിച്ച് കുലുക്കി യാത്രയായി.
ബൈക്കിന്‍റെ പുറകിലെ വെളിച്ചം ഒരു പൊട്ടാകുന്നതും അതു പിന്നെ ഹരിയുടെ ഒരു പൊട്ടിച്ചിരി പോലെ ഇരുട്ടില്‍ ലയിക്കുന്നതും നോക്കി അയാളിരുന്നു പോയി.

----------------------

തുടരും.

അസ്സമയം.

2009-06-12T00:17:00.000+05:30

അമ്മയായിരുന്നു അച്ഛനോടു് പറഞ്ഞതു്. ഇവന്‍റെ സമയം ഒന്നു നോക്കണം.!

അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞതും കേട്ടിരുന്നു. എരണം കെട്ടവന്‍. മുജ്ജന്മ സുകൃതം.

സമയം എന്നൊന്നില്ല എന്നു് തോന്നിയതു്, സമയത്തെ കുറിച്ചു് പഠിക്കാന്‍ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടപ്പോഴായിരുന്നു.
ഒരു വലിയ ബുക്കും ഒരു വലിയ പേനയും അതില്‍ നിറയ്ക്കാന്‍ ഒത്തിരി മഷിയും നല്‍കി അധ്യാപകനെങ്ങോ പോയി.

അപ്പോള്‍ അവനു് മീശ കിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പോയ അധ്യാപകന്‍റെ വലിയ മീശയില്‍ ഒരു 35 വയസ്സൊട്ടിച്ചു വച്ചിരുന്നു.
സമയത്തെക്കുറിച്ചെഴുതി എഴുതി അയാള്‍ക്കു് സമയമായി തുടങ്ങി.

പുത്തന്‍ വീട്ടിലെ കാര്‍ത്യായനി ചേച്ചിയെ കെട്ടിക്കൊണ്ടു വന്ന വീരന്‍ പാക്കരന്‍ ചേട്ടനെ അറിയാമായിരുന്നു.
പാക്കരന്‍ ചേട്ടന്റ്റെ പിന്നിലെ ഒരു ഒരു പുതുമയുടെ മനോഹര ഗാനമായി നീങ്ങുന്ന കാര്‍ത്യായനി ചേച്ചിയെ അയാള്‍ക്കിഷ്ടമായിരുന്നു.

ഇന്നലെയായിരുന്നു ഒരു കൊച്ചു കൈലിയില്‍ ചുളുക്കു വീണ വയറുമായി, അതിരില്‍ വന്നു നീന്നു് മൂന്നാമത്തെ മോനെ അവര്‍ ചീത്ത പറഞ്ഞതു്.

അയാളെ കണ്ടിട്ടെന്നോണം അവര്‍ പറഞ്ഞു ഭയങ്കര നിഷേധിയാ സാ റേ. എന്നിട്ടു ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയില്‍ പാക്കരന്‍ ചേട്ടന്‍റെ പിന്നിലെ ആ ഗാനം അയാള്‍ക്കോര്‍മ്മ വന്നു. സമയം എന്ന പ്രബന്ധം വഴി മുട്ടി നില്‍ക്കുന്നു എന്നു് അയാള്‍ ദുഃഖത്തോടെ ഓര്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

ഒരു കൂനും മൊത്തം നരയും ഒരു വിറയലും ഒക്കെ അയാളുടെ പ്രബന്ധത്തിനു് ആക്കം കൂട്ടി കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരിക്കലും തീരാത്ത സമയത്തിനു മുന്നില്‍ നിന്ന അയാള്‍ക്കൊരു കാര്യം മനസ്സിലായി. സമയമെന്നൊന്നില്ല.

ഒരു ജീവിതം കൊണ്ടെഴുതിയ പ്രബന്ധത്തിനു് ഇങ്ങനെ ഒരന്ത്യം വരുന്നതില്‍ അയാള്‍ക്കു് ദുഃഖം തോന്നി.
അവന്‍റെ നല്ല സമയമെന്നും, ഏതു പട്ടിക്കും ഒരു സമയം ഉണ്ടെന്നും ഒക്കെ ഉള്ള പറച്ചിലുകളിലെ സമയമില്ലായ്മ അയാള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

സമയം ആര്‍ക്കും കാത്തു നില്‍കുന്നില്ല. സമയം പോലെ എല്ലാം ശരി ആകും. എല്ലാത്തിനും ഒരു സമയം ഉണ്ടു്. സമയമാം രഥത്തില്‍ യാത്രയുണ്ടു് എന്നൊക്കെ പറയുന്നതിലെ സമയമില്ലായ്മയെ ആയിരുന്നു അയാള്‍, അയാളുടെ അവസാന നാളുകളില്‍ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതു്.

എത്ര സമയ ബോധമുള്ള മനുഷ്യനായിരുന്നു. കാലിന്‍റെ രണ്ടു വിരലും കൂട്ടി കെട്ടി മൂക്കില്‍ പഞ്ഞിയും വച്ചു് തലയ്ക്കലും കാല്‍ക്കലും തേങ്ങാമുറിയില്‍ വിളക്കു കൊളുത്തി താഴെ കിടത്തുമ്പോഴും ചുറ്റും നിന്നവര്‍ പറയുന്നതു കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.
"അങ്ങെര്‍ക്കു് ഇത്രയേ സമയം ഒള്ളു."

ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിലോടിക്കേറാനൊക്കാതെ അയാള്‍ വിഷമിച്ചു.
കൂനനാം വിറയനെ തട്ടി മറിഞ്ഞു വീഴാന്‍ തുടങ്ങിയവര്‍ തിരിഞ്ഞു നിന്നു പറയുന്നതു കേട്ടു. “ ഈ സമയത്തു തന്നെ വേണം ഒരു കൂനനും തള്ളാന്‍.”

മരണം കാത്ത് കിടന്ന വീട് വളപ്പിലെ മൂവാണ്ടന്‍ മാവിനെ നോക്കി, കണിശ്ശം പറഞ്ഞത് പപ്പു കണിയാനായിരുന്നു.
മാവിന്‍റെയും സമയം ഒത്തു വരുന്നു. കണ്ടില്ലേ ഈ വര്‍ഷത്തെ അതിലേ പൂവ്.

---------------------------------------------

മോക്ഷ പ്രാപ്തി.

2009-04-25T14:05:00.003+05:30

മറന്നു പോകുന്ന അഗ്രഗേറ്ററുകളേ...
ഈ പോസ്റ്റു കാണിക്കുക.

ഇവിടെ-മോക്ഷ പ്രാപ്തി.

മോക്ഷ പ്രാപ്തി.

2009-04-24T00:18:00.003+05:30

വിധിയുടെ കവിത മനസ്സിലാവാതെ രാമകൃഷ്ണന്‍ അമ്പരന്നു.
ദൈവം ചിരിക്കുന്നു.
അടുത്തു കിടക്കുന്ന ജീവശ്ശവം ഒന്നനങ്ങി.

അയാള്‍ ക്ലോക്കിലേയ്ക്ക് നോക്കി. 12.30
ഉറക്കം വരുന്നില്ല.
ഉറങ്ങരുത്.....
ഈ രാത്രി ഉറങ്ങാനുള്ളതല്ല.....
ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ട വലത്കാല് ഇഴയുന്നതയാള്‍ അറിഞ്ഞു.
ആരും കാണുന്നില്ല. ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞ്.
പുസ്തക ഷെല്‍ഫിനു മുന്നില്‍ വിറയാര്‍ന്ന കാലുകളുമായി നില്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
തന്‍റെ പുസ്തക ഷെല്‍ഫിലെ പല പ്രാവശ്യം വായിച്ചിട്ടുള്ള ഓരോ പുസ്തകങ്ങളും അയാളോടു പറയുന്നതായി തോന്നി.
ഞങ്ങളെ. ഞങ്ങളെ...
ഇല്ല. നിങ്ങളെ ഒക്കെ ഞാന്‍ വെറുത്തു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
നിങ്ങളൊക്കെ എന്‍റെ അന്യം വന്ന ജീവിതത്തിന്‍റെ നിശ്ശ്ചലതകള്‍ മാത്രം...
ഏതോ ഒരു പുസ്തകതാളിലെഴുതിയ അയാളുടെ തന്നെ ഒരു കവിത അയാള്‍ പാടി നോക്കി.
ച്ഛെ... ഇതു കവിതയോ....അയാളൊരിക്കലെഴുതിയ ഈ കവിത വായിച്ചാണു് , ഇവള്‍ക്ക് അയാളില്‍ ആരാധന തോന്നിയത്...?
വീണ്ടും പുസ്തകങ്ങളെടുത്ത് അയാള്‍ മണത്തു. ഓരോ പുസ്തകങ്ങളുടെ മണത്തിനും ഓരോ കാലഘട്ടത്തിന്‍റെ മണമുണ്ട്. ശരിയാണു്. ഒരിക്കലിവള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു. ചില സിനിമാ പാട്ടുകള്‍, നാം അതു ആദ്യം കേട്ട പ്രായത്തിലേയ്ക്ക് കൊണ്ട് ചെല്ലുമെന്ന്. കുറച്ചു നേരത്തേയ്ക്ക്. വായിച്ച പുസ്തകങ്ങളും.
ശരിയാണു്.യാത്രകളീല്‍ കണ്ടു മുട്ടുന്ന ചില മനുഷ്യരുടെ ച്ഛായ പോലും എവിടെയെക്കെയോ എത്തിക്കാറുണ്ട്.
നൊസ്താള്‍ജിയാ.....
അല്ല ഗ്രുഹാതുരത്വം....
അല്ല.
അതൊന്നുമല്ല.
പുന്നെല്ലിന്‍റെ മണത്തിനു ഗൃഹാതുരത്വം അല്ല, അതില്‍ ജീവബീജത്തിന്‍റെ സുഗന്ധമാണു്. സ്വര രാഗ സുഷുപ്തിയുടെ
സന്ത്രാസമാണു്.
അപ്പോള്‍....

“ശ്ശേ.... ഞാനിതൊക്കെ ഇപ്പോള്‍ എന്തിനു ചിന്തിക്കുന്നു.” അയാള്‍ സ്വയം ചിരിക്കാനാവാതെ കുഴഞ്ഞു.

രാത്രി ഒരു മന്ത്രവാദിനിയായി.
വെള്ളാരംകല്ലുകള്‍ ഉരുട്ടുന്ന ജല കന്യകകള്‍ നഗ്നമായി നീന്തി ആര്‍മ്മാദിക്കുന്ന പുഴയുടെ കരയില്‍ അയാളിരുന്നു.
പുഴയ്ക്കുള്ളിലെ ജല പിശാചുക്കള്‍ കരയ്യ്ക്ക് വരാന്‍ സമയമായിരിക്കുന്നു.
കൊട്ടാര മതിലിനകത്തെ രാജകുമാരി സംഭോഗ നിദ്രയിലൊരാലസ്യമായി.
കവിതയൊഴുകിയ കടലാസ്സു പൂക്കളില്‍, കാര്‍മേഘം ചാലിച്ച വിധിയുടെ മന്ത്രങ്ങള്‍ , വായന നഷ്ടപ്പെട്ടലമുറയിട്ടു.
വര്‍ഷകാല പുനര്‍ജ്ജനികളില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ട പിതാക്കളുടെ പിണ്ഡ കര്‍മ്മങ്ങളില്‍ സത്യമെന്തെന്നറിയാതെ വിറങ്ങലിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന സന്ധ്യകള്‍.
എവിടെ ....
വര്‍ണങ്ങളിലെ നിര്‍വ്വികാരതകള്‍.
മനസ്സിന്‍റെ മാന്ത്രികശാലകളില്‍ കടഞ്ഞിരുന്ന പ്രണവ മന്ത്രങ്ങള്‍ അര്‍ത്ഥം തേടി അലയുന്നു, ഗതികിട്ടാ പ്രേതങ്ങളായി...
വേണ്ട... തനിക്കിനിയും പുണ്യങ്ങള്‍ വേണ്ട.
ഇവിടെ ഈ ശാന്തി.. ഇതു മതി.

നാളെ അടുത്ത ഡയാലിസ്സിനു കൊണ്ടു പോകേണ്ട ഭാര്യയെ ദയനീയമായാള്‍ നോക്കി.
രക്ത മാറ്റത്തിലൂടെ മാത്രം ചിരിക്കാനും കരയാനും ഒക്കെ കഴിയുന്ന തന്‍റെ ഭാര്യ.
ഈ മുറിയിലെ കൊച്ചു കിളിവാതില്‍ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ താന്‍ എന്നേ മരിച്ചു പോകുമായിരുന്നു എന്നു തോന്നി।
അവന്‍റെ മെയില്‍ വന്നിരുന്നു.
സത്യത്തിന്‍റെ പിടയല്‍ മറച്ചു വയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന വാക്കുകളുടെ കുമ്പ സാരങ്ങള്‍.
ഞങ്ങള്‍ വരണോ. പണമയക്കണോ. സമയം .?
ചെസ്സ്, കളത്തില്‍ എനിക്ക് ചെക്ക് മേറ്റ് വരുത്തി വയ്ക്കും ഈ യാത്ര. എന്നെ ചെസ്സ് കളി പഠിപ്പിച്ച പപ്പാ പറയൂ, ഞാന്‍ ഈ കളത്തില്‍ , ഒരു കളം മാത്രം എനിക്ക് രക്ഷപ്പെടാനുള്ളപ്പോള്‍ അതു വേണ്ടെന്നു വയ്ക്കണോ. അതോ സ്വയം ചെക്ക് മേറ്റ്.?
ദൂരേ..... മകനും ഭാര്യയും .

ശല്യമാകരുത്.
നോ..നോ മകനേ.... ....

കാലുകളുടെ ബലം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരച്ഛന്‍. രക്ത മാറ്റത്തിലൂടെ ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്തുന്ന അമ്മ.
ഇല്ല. അവനും മോക്ഷം കൊടുക്കണം.,
മോക്ഷ പ്രാപ്തിയുടെ ചടങ്ങുകള്‍ക്കായി വെമ്പുകയായിരുന്നു രാമകൃഷ്ണന്‍.
*********************
അകലങ്ങളില്‍ ഇരമ്പുന്ന രാത്രിയുടെ നിഴല്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയുന്നു. സ്റ്റ്റീറ്റ് ലൈറ്റിനു പിറകിലെ നിഴലിലുറങ്ങുന്ന മനുഷ്യരും പകല്‍ പണികഴിഞ്ഞു ഇരുളിന്‍റെ മറവില്‍ കാവ്യം രചിക്കുന്നതു് അയാള്ക്കു കാണാമായിരുന്നു.
ഉറക്കം വരുന്നില്ല.
തന്‍റെ ഉറക്കം എന്നേ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വിധിയുടെ ഒരു കോപ്രായമായ തന്നില്‍ നിന്നും മനുഷ്യനെന്നേ പറന്നു പോയിരിക്കുന്നു. എന്നോ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ചിരി ചുണ്ടില്‍ വന്ന് ഇളിഭ്യമാകാതിരിക്കാന്‍ അയാള്‍ കാര്‍ക്കിച്ചു തുപ്പി.
ആരും ഉറങ്ങാതിരിക്കുന്നില്ല . ദുഃഖം കടിച്ചമര്‍ത്തി അലമാര തുറന്നു, പഴയ ഒരു ബുക്കെടുത്തു.
ബുക്കു തുറന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ മാത്രം അയാള്‍ ജീവിക്കുന്നു. അതിനായി മാത്രം എല്ലാവരും ഉറങ്ങി കഴിയുന്ന സമയം അതു തുറന്നു തന്‍റെ കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളെ കണ്ട് ഉള്ളില്‍ ചിരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും.

ഒരു ഡയറിയായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ബുക്ക്. മുഷിഞ്ഞു നാറിയ കടലാസ്സുകള്‍ തന്‍റെ ജീവിതം പോലെ പല്ലിളിച്ചു.
ജീവിതം പുരോഗമിക്കുന്നു. ഇന്നലെ സാരികയ്ക്ക് വാങ്ങിയ സാരി ഇഷ്ടമായി. കടങ്ങളൊക്കെ തീരാറായിരിക്കുന്നു. മകന്‍റെ പുതിയ കോളേജിലെ പണമൊക്കെ അടച്ചു. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയിലായിരുന്നു കുറച്ചു നല്ല ഒരു തുക അമ്മയ്ക്കയച്ചത്.

പിന്നെയും വായിച്ചു.
താഴോട്ട്.
ഓരോ പേജുകളിലും അയാളുടെ വിജയങ്ങള്‍ വരി വരികളായി നിരന്നു ന്ല്ക്കുന്നു.
അവള്‍ പറയുമായിരുന്നു. വിജയക്കൊടികള്‍. ധീരാ...വീരാ...നേതാവേ.....
ഇതാ.... ആ അവള്‍ തൊട്ടു മുന്നേ ജീവ ശ്ശവമായി ദുസ്വപ്നങ്ങളുടെ വിധിയുമായി മല്ലിടുന്നു.
ഏതോ ദിവസം കുറിച്ച രേശ്മയെന്ന കൂട്ടുകാരിയെ ക്കുറിച്ചുള്ള വിവരവും ശ്രദ്ധിച്ചു.
ആദ്യ് ചുംബനം നല്‍കിയ കൂട്ടുകാരിയെ മറക്കാതിരിക്കാന്‍.
കിളി വാതില്‍ തുറന്നു കിടക്കുന്നു. ദൂരെ ഇരുട്ടിന്‍റെ പുതപ്പിനുള്ളില്‍ തല പൊക്കി നോക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകളുടെ മനോഹാരിതയില്‍ വെറുതേ രേഷ്മയുടെ മണം അനുഭൂതിയായൊഴികി എത്തി.
എവിടെ ആയിരുന്നു മഞ്ചാടി കുരുന്നുകള്‍ ചിതറി വീണത്.?
എവിടെ ആയിരുന്നു സ്വപ്നക്കൂടാരം പുകമറയായ്ത്.
നിഴലുകള്ക്കും ജീവനുണ്ടായിരുന്ന സ്വപ്നങ്ങളുടെ കഥകളിലെ ജീവനുള്ള മനോഹാരിതകളേ...
നിങ്ങളീ ഭൂമിയില്‍.....
ആരേയും ഭാവഗായകനാക്കുന്ന മനോഹരമായ മനസ്സേ.....ശാന്തി.
ഇല്ല. ഇതൊക്കെ ഇന്നു തീര്‍ക്കണം. ഇന്നു തന്‍റെ മോക്ഷ പ്രാപ്തിയാണു്.
മോക്ഷം. മോക്ഷ പ്രാപ്തി .
അതൊരു നിദ്രയാണു്।സുഖ സുഷിപ്തി। സത്യമുരുകുന്ന സായൂജ്യമേ......
നിന്നെ എന്തു വിളിക്കും......
*************************************************************

ഒരു ചിലന്തി, തന്‍റെ പുസ്തക ഷെല്ഫിനു മുകളിലൊരു വീടുണ്ടാക്കുന്നു. ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ കൌതുകത്തോടെ അയാള്‍ അത് നോക്കി ഇരുന്നു.
ആദ്യമായി മകനെ ദൂരെ വലിയ കലാശാലയില്ര്യ്ക്ക് യാത്രയാക്കിയ ദിവസം. ഓര്‍ത്തു പോയി.
അന്നുറങ്ങിയതു ആരായിരുന്നു ആദ്യം.
ഉറക്കം വരാതെ അടുത്തു കിടന്ന അവള്‍ എപ്പോഴൊക്കെയോ ചോദിച്ചു. നിങ്ങള്‍ ഉറങ്ങിയില്ലേ...
അവളുറങ്ങിയതിനു ശേഷവും താനുറങ്ങാതിരുന്നു പോയി.

അവന്‍റെ കോളേജിലെ ചിലവുകള്‍. പഠിത്തത്തിലേയ്ക്ക് വളരുന്ന മകള്‍.
രാമകൃഷ്ണന്‍ ജീവിക്കുകയായിരുന്നു.
പതിവുപോലെ ബൈക്കില്‍ ഓഫീസ്സിലേയ്ക്ക് പോയ രാമകൃഷ്ണനു രണ്ട് മാസത്തിനു ശേഷം തിരിച്ചെത്തി. ഉടഞ്ഞു മുറിഞ്ഞ ശരീരവും നിറഞ്ഞു കലങ്ങിയ ഒരു മനസ്സുമായി.
ചതഞ്ഞ ജീവിതം സമ്മാനിച്ച് കടന്നു പോയ അപകടം, രാമകൃഷ്ണന്‍റെ ഒരു കാലു മാത്രമല്ല മുഴുവന്‍ സ്വപ്നങ്ങളും നിശ്ച്ചലമാക്കിയിരുന്നു.
ചിലന്തി അതിന്‍റെ വല പുര്‍ണമാക്കി. ഒരറ്റത്ത് ഒളീച്ചിരിക്കുന്നു.
വരൂ... എന്‍റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് വരൂ...
അയാളോര്‍ത്തു.
സമയം പോകുന്നു.
മോക്ഷ പ്രാപ്തി..?
**********************************************************
താന്‍ ആദ്യം ചെസ്സില്‍ ജയിക്കുമ്പോള്‍ അവനൊരു വാശിയായിരുന്നു। രാത്രിയില്‍ തന്നെ പിന്നെയും ഒരു ഏറ്റു മുട്ടലിന്‍ എന്നും അവന്‍ തന്നെ വിളിച്ചു। ഓരോ തോല്‍വിയിലും അവനു് താന്‍ ഒരോ പാഠങ്ങള്‍ നല്‍കുകയായിരുന്നു। എന്തൊക്കെയോ പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞ അവന്‍ തന്നോട് ചെസ്സ് കളിക്കാതെ ആയതും ഇന്നലെ ആയിരുന്നോ। അല്ല എന്നും തോക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ ഈ പ്രതിയോഗിയിലെ തോല്‍വി ഏറ്റുവാങ്ങാതിരിക്കാനായിരുന്നോ। ആര്‍ക്കറിയാം....

ജീവശ്ശവമായി കിടക്കുന്ന ഭാര്യയെ രാമകൃഷ്ണന്‍ വീണ്ടും നോക്കി.
വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്നെ ജാതി നോക്കാതെ ധനമറിയാതെ കെട്ടും കേട്ടു കേള്‍വികളേയും പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ് പെരുവഴിയില്‍ തന്നോടൊപ്പം വന്ന പെണ്ണിനെ അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു.
ഒരിക്കലും വിഷമിപ്പിക്കാതിരിക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
ഒരിക്കലും.
ഒരു വിങ്ങല്‍ ...ഒരു വിറയല്‍....
താഴെ....കിടന്നുറങ്ങിയ ഭാര്യയുടെ മുഖത്തേയ്ക്കു വീണ പുതപ്പ് അവള്‍ക്ക് ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നതായി അയാള്‍ കണ്ടു. അനങ്ങാനറിയാത്ത ആ ശരീരം ഒരു ശ്വാസത്തിനായി ചെറു ചലനങ്ങള്‍ക്ക് ശ്രമിക്കുംപ്പോള്‍ രാമകൃഷ്ണന്‍റെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും വഴുതി വീണ തലയിണ മുഖത്തു പതിച്ചവിടെ ഇരുന്നു.

മോക്ഷപ്രാപ്തി തേടിയ യാത്രയുടെ അവസാനം.
ആ ഡയറിയില്‍ തന്നെ അയാള്‍ എന്തൊക്കെയോ കൂടി എഴുതാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
വേണ്ട. ഒന്നും എഴുതാനില്ലാ. ശൂന്യതയുടെ കൊടുമുടിയില്‍ നിസ്സാരതയുടെ പുച്ഛം മാത്രം.
അവിടെ മൌനം ഭാഷയില്ലാത്ത അക്ഷരങ്ങളില്‍ സംവേദിക്കട്ടെ.
നിശ്ച്ഛലതകളില്‍ സായൂജ്യം . മോക്ഷപ്രാപ്തിയുടെ സന്ത്രാസത്തില്‍... .
രാമകൃഷ്ണന്‍ ഒഴിച്ച് വച്ച ഗ്ലാസ്സിലേയ്ക്കൊന്നു നോക്കി.
ജീവന്‍റെ കണികകളുടെ അവസാന രോദനം ആസ്വദിക്കുമ്പോള്‍....
മതി...
ഒറ്റ മോന്തില്‍ ..... കണ്‍പോളകള്‍ അടയുന്നതറിഞ്ഞു.
പിടയുന്ന നരമ്പുകളില്‍ നിന്നും സ്വപ്നങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ചിറകടിച്ചു പറന്നുയരുന്നതറിഞ്ഞു.‍
വിതുമ്പി വീഴുന്ന ജീവന്‍റെ അവസാന കണികയുടെ തിരഞ്ഞോട്ടമായിരിക്കാം, കാലൊന്ന് പിടഞ്ഞോ....താഴെ ആ പുതപ്പും തലയാണയും തട്ടി മാറ്റിയോ.....
അണഞ്ഞു പൊയ്കൊണ്ടിരുന്ന പ്രകാശത്തില്‍ അയാളോടൊപ്പം ലയിക്കുന്ന ഭാര്യയുടെ മുഖം അയാള്‍ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
-----------------------------------------

രസീത്

2008-10-04T09:59:00.001+05:30

(ഇവിടെ ഞെക്കുക)നിങ്ങള്‍ക്കൊരു രസീത്.)‍‍

രസീത്

2008-10-04T00:04:00.001+05:30

അമ്പലത്തിലെ പള്ളിയുണര്‍ത്തുന്ന ശബ്ദം കിളിവാതിലിനിപ്പിറം കിടക്കുന്ന രാജശേഖരനെ ഉണര്‍ത്തി.
താളമില്ലാത്ത ശബ്ദത്തില്‍ മുറുക്കാനിടിക്കുന്ന അമ്മൂമ്മയുടെ ഇടികല്ലിന്‍റെ ശബ്ദം പെരുവഴിയിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു പോകുന്നതു് രാജന്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“ അവന്‍റെ നാളല്ലിയോ നാളേ. ഇവിടെ ആരോര്‍ക്കാനാ..... സുകൃത ക്ഷയം.” ഒരു ഭഗവതി സേവ മനസ്സിലുണ്ടാരുന്നേ.. ആരോടു പറയാനാ..” ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം അമ്മൂമ്മ പറയുന്നതു കേട്ടിരുന്നു.

ഇടിച്ചു കുഴച്ച മുറുക്കാന്‍ വായിലിട്ട് കുറേ നേരം മിണ്ടാതിരിക്കുന്ന അമ്മൂമ്മയെ ഇരുട്ടത്തും രാജനു നാട്ടുവെളിച്ചത്തില്‍ കാണാമായിരുന്നു.

ജന്നാലയിലൂടെ കുടുംബ കാവിലെ കാഞ്ഞിര മരത്തിന്‍റെ ചില്ലയില്‍ ഒരു നക്ഷത്രം ഇഴയുന്നതു കാണാമായിരുന്നു.
അപ്പുറത്തു കിടന്ന അമ്മ എന്തോ പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചു. നാളത്തേ അരിക്കു് രാവിലെ പലചരക്കു കടയിലെ കടം പറയാനുള്ള വാക്കുകള്‍ അമ്മ ഉറക്കത്തില്‍ കാണാതെ പഠിക്കുകയാണെന്നു് രാജനു് അറിയാമായിരുന്നു.

എല്ലാവര്‍ക്കും ഓര്‍മ്മയുണ്ടെങ്കിലും ആരും ഓര്‍ക്കുന്നതറിയിക്കാതെ ഒഴുകി നീങ്ങുന്ന ഒരു ജന്മ ദിനം.
കാഞ്ഞിരത്തിന്‍റെ വടക്കേ ചില്ലയില്‍ ഇരുന്നു് ഒരു കൂമന്‍റെ മൂളല്‍. അമ്മൂമ്മ കാര്‍ക്കിച്ചു തുപ്പി. അശ്രീകരം.

അടുക്കള ഭാഗത്തു് സുകൃതക്ഷതങ്ങളുടെ പാത്രങ്ങള്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി.
പാലു തീര്‍ന്ന കല്യാണി ദയനീയമായി എരുത്തിലില്‍ നോക്കി നിന്നു.

ഇറമ്പത്തു് ഇറങ്ങി നിന്ന് മൂരി വീട്ടു് നിന്ന രാജനെ അമ്മൂമ്മ നോക്കി. പോയി കുളിച്ചു് വാടാ ചെറുക്കാ.

അയയിലിട്ടിരുന്ന കരിമനടിച്ച തോര്‍ത്തുടുത്തു് , എണ്ണ വറ്റിയ എണ്ണക്കുപ്പിയിലെ മെഴുക്കു് കയ്യിലെയ്യ്ക്കു് ചാലിച്ചു് ചപ്രം തലമുടിയില്‍ പുരട്ടി ഒരോട്ടം. ചെറയിലേയ്ക്കു്. മഠത്തിലെ വാതുക്കല്‍ ഒരു വിസിലു കൊടുക്കാന്‍ മറന്നില്ല. സുബ്ബന്‍ വന്നോളും.
ഇടവഴി തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ കണ്ടതു് അമ്പലത്തില്‍ നിന്നും നടന്നു വരുന്ന സുഭദ്രയെ. കോക്രി കാണിച്ചു ചിരിച്ച അവളെ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചോടി രാജന്‍.

ചിറയില്‍ പൊട്ടന്‍ ഗോപിയും സാമ്പനും നേരത്തേ എത്തിയിട്ടുണ്ടു്. അവരുമായി ഒരക്കര ഇക്കര മത്സരിച്ചു. നല്ല തണുപ്പു്. ഇക്കര വന്നപ്പോള്‍ തന്‍റെ സോപ്പു തേച്ചു് വാര്യര്‍ സുഖമായി കുളിക്കുന്നു. ഒരു മാസത്തേയ്ക്കു് അമ്മ മുറിച്ചു തരുന്ന സോപ്പാണതു്. ഒരു സൂക്ഷ്മവും ഇല്ലാതെ പതപ്പിക്കുന്ന വാര്യരെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നോക്കി നിന്നു.

പിന്നെ ഒറ്റ മുങ്ങലിനു് സോപ്പു കഴുകി,
ഒറ്റക്കുതിപ്പിനു് കൽപ്പടവുകള്‍ കയറി.
ഓരോ ദൈവങ്ങളുടേയും മുന്നില്‍ നിന്ന് ഒന്നും പറയാനില്ലാതെ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു.

മേലേ അമ്പലത്തിലെ ശാന്തിക്കാരന്‍ തിരുമേനി പറഞ്ഞു.
“രാജാ, ഗണപതി ഹോമം പ്രസാദം കൊണ്ടു പോകൂ. ”

കൈയ്യില്‍ തന്ന പ്രസാദത്തിലിട്ടിരുന്ന രസീതില്‍ എഴുതിയതു വായിച്ചു.

രാജന്‍, രേവതി, കിഴക്കടം.
ഒരു രാജ്യം കീഴടക്കിയ സന്തോഷം. ക്ലാസ്സിലെ ഗമക്കാരി സുഭദ്രയെ ഈ രസീതു കാണിക്കണം.
ഓടുക ആയിരുന്നു.

*************************************************************************

മുന്നില്‍ നില്ക്കുന്ന സുഭദ്ര.
“ഒന്നും ഓര്‍മ്മയില്ല. പത്രം വായിച്ചിരുന്നോ. ഇന്നത്തെ ദിവസം പോലും മറന്നിരിക്കുന്നു.”
സുഭദ്രയുടെ മുഖത്തെ ചുളിവുകള്‍ കാണാതെ പഴയ പള്ളിക്കൂടത്തിലെ സുഭദ്രയെ നോക്കി രാജന്‍ ചിരിച്ചു.

ഫോണിന്‍റെ ബെല്ലടി കേള്‍ക്കുന്നു. തന്‍റെ വലിയ ഫ്ലാറ്റിലെ ബാല്‍ക്കണിക്ക് താഴെ ജീവിതങ്ങള്‍ ഓടുന്നു.

മോനാണു്. ഫോണ്‍ വാങ്ങി . “ഹല്ലോ.”... മകനോട് സംസാരിക്കുമ്പോഴും എത്രയോ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
“ഹാപ്പി ബര്‍ത്ത്ഡേ.”...
“നന്ദി മോനേ..” ചിരിച്ചു.

ഒരു ചിരിക്കെത്ര മാത്രം സംസാരിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്ന് മോനു് മനസ്സിലാകുമോ എന്തോ.
ഓര്‍മ്മയുടെ തീരങ്ങളില്‍ നിന്നും ഒരു കല്ല് നദിയിലേയ്ക്ക് വീണു.

ഗ്ഗ്ലും.

വേണ്ട. ഒന്നും ഓര്‍ക്കരുത്.
അതെന്നേ എന്‍റെ വിധി പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
നന്ദി. എന്നു പറഞ്ഞു ഫോണ്‍ വയ്ക്കുമ്പോള്‍ സുഭദ്രയുടെ മുന്നില്‍ താന്‍ ഒരു രസീതാവുന്നതറിഞ്ഞും അയാള്‍ ചിരിച്ചു പോയി.

*********************************************************************************

അകത്താരു് പുറത്താരു്..!

2008-07-03T08:44:00.003+05:30

വലിയ ഇടവഴി ഇറങ്ങി വളവു തിരിഞ്ഞാല്‍ ആദ്യം പനങ്ങാടു വീടു്. പിന്നെ ഉത്തമന്‍റെ പശുതൊഴുത്തു്.

ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞ ഒരു കളരിയും വലിയ ഒരു പനയും.

ഇരുട്ടത്തു് ഒളിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു കലങ്ങു്. കലങ്ങിനിപ്പുറം വയല്‍. ഇടിഞ്ഞ വരമ്പുകളില്‍ തെറ്റുന്ന

കാലുകള്‍. ഓടി അകലുന്ന ഞണ്ടുംകുഞ്ഞുങ്ങള്‍. ചേറിന്‍റെ മണം. ദൂരെ കിഴക്കെരിഞ്ഞു വീഴുന്ന ഒരു

നക്ഷത്രം. കുറ്റാക്കുറ്റിരുട്ടു്.

അയാള്‍ നടന്നു. ഇല്ല വഴി തെറ്റിയിട്ടില്ല.

ചിലയ്ക്കുന്ന പൊക്രാം തവളകള്‍ കാല്പാദമനങ്ങുന്നതറിഞ്ഞു് നിശബ്ദരാവുന്ന പോലെ. അയാള്‍ ചിരിച്ചു.

പൊലയന്‍ കുമാരന്‍റെ വീട്ടിലെ നിഴലുകള്‍ അയാള്‍ക്കറിയാമായിരുന്നു. സരോജിനി ചേച്ചിയുടെ

വീട്ടിലെ കൊലുസ്സുകളുടെ സംഗീതം അയാള്ക്കു കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. ബീഡി പുകയുടെ മണം നീലാണ്ടന്‍ മാസ്റ്ററുടെ

വീടാണെന്നറിയാന്‍ വെളിച്ചം വേണ്ടായിരുന്നു. ജന്നലില്ലാത്ത ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞ വീട്ടിലെ ചുമ കേട്ടയാള്‍ അറിഞ്ഞു സഖാവു മരിച്ചിട്ടില്ല.

നിശബ്ദനായി നടന്ന അയാളുടെ പുറകിലൊരു ചാവാലി പട്ടി കുരച്ചു.

ചെങ്ങമനാടു നിന്നും നടന്നു വന്ന മന്ത്രവാതിയപ്പൂപ്പന്‍റെ മുന്നിലെ യക്ഷി കഥ ഓര്‍ത്തു പോയി.

പാതിരാത്രി. അപ്പൂപ്പന്‍ ഒരു ചെറു യാത്ര കഴിഞ്ഞു് , നാട്ടു വഴിയിലൂടെ നടന്നു വരിക ആയിരുന്നു.

കുംബിക്കോട്ടു തോടു കടന്നില്ല.ഒരു വെളുത്ത രൂപം നടന്നു വരുന്നു.

അടുത്തെത്തിയ സ്ത്രീ രൂപം ചോദിച്ചു. “ ചുണ്ണാമ്പുണ്ടൊ.?” സുന്ദരി.!

ഉള്‍ക്കാഴ്ചയാല്‍ മനസ്സിലാക്കിയ അപ്പൂപ്പന്‍ അവളെ ഒരു പാക്കിനുള്ളിലാക്കി. പാക്കു വാങ്ങിക്കാനായി

അപ്പൂപ്പന്‍റെ പുറകില്‍ യക്ഷികളണി നിരന്നു കുരവയിട്ടു പോലും. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാല്‍ മരണം

ഉറപ്പാണെന്നറിഞ്ഞ അപ്പൂപ്പന്‍ പാക്കു കളയാതെ മുറുകെ പിടിച്ചു നടന്നു.

പത്തു കിലോമീറ്ററോളം നടന്നു വന്ന അപ്പൂപ്പനെ പിന്തുടര്ന്നു യക്ഷികള്‍. അമ്പല ഗേറ്റു കടന്ന

അപ്പൂപ്പനെ നോക്കി തൊഴുതു പോലും. ആ പാക്കു തരണേ. എവിടെ.

പാക്കു കൊടുത്തില്ലെന്നു മാത്രമല്ലാ...അവരെ ഒക്കെ പാക്കിലാക്കി പാട്ടിലാക്കുമെന്നു പറഞ്ഞു പോലും.

വഴിയരികിലെ പാലകള്‍ പിഴുതു വീണതും കുരവയിട്ടു് അട്ടഹസിച്ച യക്ഷികള്‍ പമ്പ കടന്നതും അമ്മ

പറഞ്ഞറിഞ്ഞ കഥകളായിരുന്നു.

അയാള്‍ നടന്നതു് സിന്ധുവിന്‍റെ വീട്ടിലേയ്ക്കായിരുന്നു. “നിനക്കെന്നെ മറക്കാനാവും ....പക്ഷേ ഞാന്‍

നിന്നെ മറക്കില്ല. നിനക്കു വേണ്ടി ഞാനിവിടെ ഉണ്ടാവും.” അതു സിന്ധു പറഞ്ഞതു് ഒരു സന്ധ്യക്കായിരുന്നു.

വായനശാലയില്‍ നിന്നു് അവര്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍ എടുത്തു വരുകയായിരുന്നു. വലിയ കയറ്റം

കേറി വരുമ്പോള്‍ ഇടതു വശത്തു നിന്ന പുല്ലാഞ്ഞി മരങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാതെ അയാളെന്തോ സിന്ധുവിന്‍റെ ചെവിയില്‍ പറഞ്ഞു.

ചിത്രശലഭമായി കാറ്റു വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത്താഴ ശിവേലിയുടെ ശബ്ദം അവര്‍ പറഞ്ഞതിനെ

ഭാഷയില്ലാ ഭാഷയില്‍ കാറ്റിലലിയിച്ചു കളഞ്ഞു.

എത്രയോ ത്രിസന്ധ്യകള്‍ക്കു് ഒളിച്ചു കേള്‍ക്കാനായി അവര്‍ അടക്കം പറഞ്ഞിരുന്നു.

കാവിലൊടുവില്‍ കണ്ണടയ്ക്കുന്ന കല്‍‍വിളക്കു് മാത്രം സാക്ഷിയായി.

അവര്‍ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചതൊക്കെയും കൊണ്ടു പോയ കാറ്റു പോലും തിരിച്ചു പിന്നെ വന്നില്ല.

സ്വപ്നങളിലൊരു ബിന്ധുവായി പടവുകള്‍ തേടുന്ന യാത്രയില്‍...ഒന്നും അന്വേഷിച്ചിരുന്നില്ല. പടവുകള്‍.?
മറന്നു പോയതു് അയാളെ തന്നെ ആണെന്നു് തിരിച്ചറിയാന്‍, സമയം ,കളപ്പുരയില്‍

കളമെഴുത്തും പാട്ടും നടത്തി , മറ്റൊരു കസവു മുണ്ടു നെയ്തയാള്‍ക്കു വച്ചിരുന്നു.

അകത്താരു്.?

“സമയം എന്തായെന്നറിയാമോ.?”

അയാള്‍ ‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു. ആര്‍ക്കും അറിയാത്ത കാര്യമല്ലേ നീ ചോദിക്കുന്നതു്.സമയം.?

അതറിയാമോ ആര്‍ക്കെങ്കിലും എന്നൊക്കെ കൊച്ചു മനസ്സില്‍ വന്നു പോയി. എങ്കിലും അയാള്‍

പറഞ്ഞു. “12 മണി കഴിഞ്ഞു.“
“രാവിലെ എഴുന്നേല്‍ക്കാനുള്ളതാണെന്നോര്‍മ്മ വേണം.”

ഓര്‍മ്മയും സമയവും ഒക്കെ ബന്ധങ്ങളുടെ ബന്ധനങ്ങളാണെന്നൊക്കെ പറയണമെന്നു തോന്നി.
പുറത്താരു്.?

കിളിവാതിലിനപ്പുറം ഒരു നക്ഷത്രം ഇറുന്നു വീഴുന്നതു കണ്ടു.

മുറുക്കാന്‍ പാത്രം തുറന്നു് അയാള്‍ ഒരു പാക്കെടുക്കുക ആയിരുന്നു.!

*************************

ഏര്‍മ്മാടം

2008-05-14T16:30:00.003+05:30

ഒരു സിഗററ്റു വേണമായിരുന്നു.
ഞാനാ ഏര്‍മ്മാടത്തിലേയ്ക്കു് നടന്നു..

മീന വെയിലിന്‍റെ ചൂടു് എന്‍റെ നട്ടെല്ലു വളച്ചു.

ഒരു കുട ചാരി വെളിയില്‍ വച്ചിരുന്നു. കാലുള്ളതു്.
മറ്റൊരു കുട നാണു നായരായി കടയിലിരുപ്പുണ്ട്‌. കാലുള്ളതു്.

ഏതോ നോട്ടീസിലെ അക്ഷരങ്ങള്‍ തിരക്കുന്ന കണ്ണടയില്ലാത്ത നാണു നായരെന്നെ കണ്ണട ഇല്ലാതെ മനസ്സിലാക്കി.
രാജനല്ലെ നീ.? എന്നാ ഇനി പോകുന്നതു് എന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍‍, ഞാന്‍ വന്നതറിഞ്ഞതു് എന്നു് ?. എന്നു ചോദിക്കാന്‍ എന്‍റെ നാവു പൊങ്ങിയില്ല.

നാണു നായരുടെ ചുണ്ടില്‍ ഒരു ബീഡി കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബീഡിയുടെ അറ്റത്തു് വിപ്ലവം ചാരമായി മുറിഞ്ഞു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കുഞ്ഞന്‍‍ മാഷെന്ന പഴയ കമ്യൂണിസ്റ്റു കാരന്‍റെ ശബ്ദം രാജന്‍റെ മനസ്സിലെ ഈങ്കിലാബു് ഉണര്‍ത്തി.
ഒരു കാലില്‍‍ ചെരുപ്പും മറ്റെ കാല്‍ നഗ്നവുമായിരുന്നു. കുഞ്ഞന്‍ മാഷിന്‍റേതു്.

അടി വാങ്ങിയ വിപ്ലവപ്പാടുകള്‍‍ രക്തയോട്ടം നിര്‍ത്തിയ, മറ്റെ കാലിലും ചെരിപ്പിട്ടിട്ടുണ്ടെന്നു ധരിച്ചു നടന്നു വരുന്നു കുഞ്ഞന്‍ മാഷു്.

എന്തൊരു ചൂടാടോ.? നാണു നായര്‍ തലകുലുക്കി. മുറത്തിലേയ്ക്കു് വീഴുന്ന ബീഡികളില്‍ വിപ്ലവം നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കുഞ്ഞന്‍ മാഷിനു് ഒരു കെട്ടു ബീഡി കൊടുക്കുമ്പോള്‍‍ ഒറ്റ ചെരുപ്പിട്ട ആ പഴയ കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരനെ, നാണു നായര്‍ അഭിവാദനം ചെയ്യുന്നതു് ഞാന്‍ കണ്ടു.

ലാല്‍ സലാം സഖാവേ.

മാഷപ്പോള്‍‍ വാരിയില്‍ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ഞാലി പൂവന്‍ കുലയിലെ അവസാനത്തെ പടലയിലേയ്ക്കു നോക്കി. ഇരിഞ്ഞു തൂങ്ങിയാടുന്ന ഒരു പഴതൊലിയില്‍‍ നാണു നായരെ പോലെ ഒരു ഈച്ച കടിച്ചു പിടിച്ചിരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

സിഗററ്റു വാങ്ങാതെ ഞാനിറങ്ങി. ഒരു ജാഥ വരുന്നു. ചുമന്ന കൊടിയും ചുമന്നു വന്നവറ്‍ ‍ എന്‍റെ മുന്നില്‍ നിന്നു. സംഭാവന.
ഞാനപ്പോഴും ആ പഴതൊലിയിലെ നാണു നായരെ കാണുകയായിരുന്നു.

*************************************

ഈ കഥയുടെ ശബ്ദ രേഖ ഇവിടെയുണ്ട്.ഏര്‍മ്മാടം(ശബ്ദ രേഖ)

===========================================

പിന്നാമ്പുറങ്ങള്‍.

2008-04-21T12:45:00.000+05:30

ഞാനാ വീട്ടിലെത്തി. എന്‍റെകൂടെ നിക്കറിട്ട മോനും, മോനുണ്ടാവുന്നതിനു ഒരു വര്‍ഷത്തിനു മുന്നേ എന്നെ പിന്തുടരാന്‍ തുടങ്ങിയ സ്ത്രീയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

വീടിനു മുന്നിലെ പത്തായപ്പുര ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞു പോയിരുന്നു.
വരാന്തയില്‍ ഒഴിയാതിരുന്ന ചാരു കസാല അവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു.
മൂക്കത്തു വിരലു വച്ചു് , കണ്ണുനീരൊളിപ്പിച്ചു വച്ചു സംസാരിക്കാറുള്ള സ്ത്രീയും ഇല്ലായിരുന്നു.

നിശ്ശബ്ദതയുടെ നിസംഗതയില്‍ ദൂരെ ചെട്ടിയാരത്തുകാരുടെ വീട്ടിന്‍റെ അതിരില് നില്‍ക്കുന്ന തെങ്ങു് .
വെറുതേ ഞാനങ്ങോട്ടു നടന്നു.
അവിടെ ആ പഴയ ചാരു കസേര കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നോ.?
“നീ എപ്പോള്‍ എത്തി.?“ അങ്ങനെ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടോ.?
“രണ്ടു ദിവസമായി.“ എന്നത്തേയും പോലെ സംസാരം അവിടെ മുറിയുന്നതു ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു.

അതിരിനുമപ്പുറം മഠത്തിലെ പൊളിഞ്ഞ മച്ചിലെ ജനാലയിലൊരു തല കണ്ടു.
ഇന്ദിര ചേച്ചിയല്ലേ, അതു്.

ഞാന്‍ മഠത്തിലെ താഴത്തെ പടിപ്പുരയിലിരിക്കയായിരുന്നു. പുറത്ത് ഉച്ച കൂര്‍ക്കം വലിച്ചുറങ്ങുന്നു.
മീനച്ചൂടിന്‍റെ മണമുള്ള കാറ്റ് .
ഇന്ദിര ചേച്ചിയുടെ നോണ്ഡീറ്റയിലിലെ കഥകള്‍ വായിച്ചിരുന്നതെന്നാണു്. ?
കിലുങ്ങിയ വളകള്‍ക്കും മണമുള്ള ഉച്ച വെയിലിനും ഒളിച്ചു വയ്ക്കാനൊത്തിരി ഓര്‍മ്മകള്‍ നല്‍കിയ നിഴലുകളെവിടെ ആണു്.?

ഇന്ദിര ചേച്ചി കുളിച്ചൊരുങ്ങി ഇറങ്ങുന്നു. കൂടെ സ്കൂളില്‍ പോകാന്‍ തന്നെ അഭിമാനമായിരുന്നു.
മാര്‍ഗ്ഗോ സോപ്പു മണക്കുന്ന ഇന്ദിര ചേച്ചി . പുസ്തകകെട്ടുമായി തെറിച്ചു പോകുന്ന ഇന്ദിര ചേച്ചിയുടെ കൂടെ എത്താന്‍ ഞാന്‍ ബട്ടണ്‍സു് ലൂസായ എന്‍റെ നിക്കറൊരു കൈ കൊണ്ടു പിടിച്ചു കൊണ്ടു് ഓടുമായിരുന്നു.
എന്നും ആരാധനയോടെ നോക്കിയിരുന്ന ഇന്ദിര ചേച്ചി.

ഉച്ച വെയിലുറയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്ന നേരം.

ഞാനാ ശശിയുമായി കളിക്കന്‍ മഠത്തില്‍ ചെന്നതായിരുന്നു.
പടിപ്പുര തുറന്നു കിടന്നു.
ഞാന്‍ വിളിച്ചു. “ശശീ”
ഇന്ദിര ചേച്ചിയാണു് മറുപടി പറഞ്ഞതു്.
ശശിയും അമ്മയും --- വരെ പോയി. നീ അവിടിരി. ഞാനിപ്പം വരാം.
ഞാന്‍ അവിടിരുന്നു.

രാജാ, ആ അയയില്‍ കിടക്കുന്ന പാവാട ഇങ്ങേടുക്കടാ.
ഞാനതെടുത്തു്. കുളിമുറിക്കു മുകളിലൂടെ കൊടുക്കുന്നതിനു പകരം കതകു തുറന്നു കൊടുത്തു പോയി.
ഇന്ദിര ചേച്ചി ഇത്രക്കും സുന്ദരിയാണെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ ഞാന്‍ പെട്ടെന്നു കതകു് അടച്ചു.
ഇന്ദിര ചേച്ചിയും ഞാനും ചിരിച്ചുവോ.

പിന്നെ അതിരില്‍ നിന്ന വരിക്ക പ്ലാവു പല പ്രാവശ്യം കായ്ച്ചു.
അടുത്തു നിന്ന മൂവാണ്ടന്‍ മാവു് അച്ഛനു ചിത ആയി.
ഞാനെന്നോ മീശക്കാരനായതും എവിടെയൊക്കെയോ പോകേണ്ടി വന്നതും ഇന്നലെ ഒന്നും അല്ലായിരുന്നു.
എന്നോ അറിഞ്ഞിരുന്നു. നിയമം പഠിക്കുന്ന ഇന്ദിര ചേച്ചിയെ കുറിച്ചു്.
ഏതോ അവധിക്കു വന്നപ്പോള്‍ അറിഞ്ഞു കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പോയെന്നു്. മഠം അന്യം നില്‍ക്കാതിരിക്കാന്‍ എന്ന പോലെ പാട്ടിയമ്മ ജീവിച്ചിരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ എന്നിക്കു് വന്നു“ എന്നു് തമിഴു കലര്‍ത്തി കുശലം ചോദിക്കുന്ന പാട്ടിയമ്മയും കടന്നു പോയി.

അച്ഛന്റ്റെ നെഞ്ചത്തു വച്ച തെങ്ങിന്‍റെ മൂട്ടില്‍ ചാരു കസേര ഇല്ലായിരുന്നു.
അടുത്ത മഠത്തിലെ മച്ചിന്റ്റെ ജനാലയിലെ സ്ത്രീ എന്നെ നോക്കി താഴേക്കിറങ്ങി വരുന്നതു കണ്ടു.
പെങ്ങളുടെ മകനാണു് ഓടി വന്നു പറഞ്ഞതു് ,“ മാമാ കല്ലെടുത്തെറിയും. പോരു്.”
ഞാന്‍ നടന്നു.
വട്ടയുടെ അടുത്തു നിന്ന വരിക്ക പ്ലാവിനടുത്തൊരു കൊച്ചു ഗൌളി ഗാത്ര തെങ്ങു നില്പുണ്ടു്.
“നീ എന്നാ വന്നതു്.?” ചുട്ടി തോര്‍ത്തു മറച്ചു് കണ്ണുനീരൊളിപ്പിച്ചു നിന്ന രൂപത്തെ ഞാന്‍ നോക്കി. ഞാനെങ്ങും പോയിരുന്നില്ലാ എന്നും ഞാനിവിടെ തന്നെ ഉണ്ടെന്നും പറഞ്ഞാല്‍ കൊള്ളാമെന്നെനിക്കുണ്ടായിരുന്നു,

അടുത്തു വന്നു വീണ കല്ലു കണ്ടു് ഞാനെന്‍റെ ഉമ്മറ മുറ്റത്തേയ്ക്കോടി.
പെങ്ങളാണു പറഞ്ഞതു്. ഭര്‍ത്താവു മരിച്ച ഇന്ദിര ചേച്ചി ഒറ്റയ്ക്കിവിടെ കഴിയുന്നു.
ചിലപ്പോഴൊക്കെ പ്രശ്നമാണു`. ഒന്നുമില്ലെങ്കില്‍ കണ്ണുനീര്‍ ഒഴുക്കി അങ്ങനെ ഒക്കെ കയ്യാലയ്ക്കെ വന്നു നില്‍ക്കാറുണ്ടു്.

പപ്പാ നമുക്കു പോകാം.മോനു് മതിയായി തുടങ്ങിയിരുന്നു.
നാക്കുണ്ടൊ എന്നു സംശയിച്ചിരുന്ന പെങ്ങളൊത്തിരി പാടാ ദുരിതം പറഞ്ഞമ്മ കണ്ണീരൊഴുക്കി.
എന്തോ നല്‍കി പെങ്ങളുടെ തലയില്‍ കൈ വച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോഴും മഠത്തിലെ മുറ്റത്തു് കല്ലുമായി നില്‍ക്കുന്ന ഇന്ദിര ചേച്ചിയുടെ തളര്‍ന്ന മുഖം.
പിന്നാമ്പുറങ്ങള്‍ കാണാന്‍ വന്ന മോന്‍ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പപ്പാ നമുക്കു പോകാം.

************** ******* **************

ഇടവപ്പാതിക്ക് ശേഷം.

2007-12-31T20:51:00.000+05:30

ഇടവപ്പാതി ഇരമ്പുകയാണ്. വൈകുന്നേരമാകുന്നതേയുള്ളു. ഒരു സന്ധ്യയുടെ പ്രതീതി ആയിരിക്കുന്നു. കാറ്റിലാടുന്ന വൃക്ഷങ്ങള്‍. ചെറിയ കാറ്റൊരു വലിയ കൊടുംകാറ്റായി. പടിഞ്ഞാറന്‍ കുന്നിനു മുകളില്‍ മേഘങ്ങള്‍ കുതിരകളായി. പ്രകൃതി അലറി ഉഴറി തലമുടി അഴിച്ചിട്ട ഭദ്രകാളിയായി.

ദീപയാണവന്‍റെ കൈയ്യില്‍ പിടിച്ചത്. നമുക്കോടാം. മഴ ഇപ്പോള്‍ പെയ്യും. വാടാ. അവള്‍ക്കൊപ്പം അവനും ഓടി. ചീതാനം വീശിയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുട്ടോളമെത്തുന്ന അവളുടെ മുറിപ്പാവാട നനഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അമ്പലത്തിന്‍റെ വടക്കേ മതിലിലെ പൊളിഞ്ഞ ഭിത്തി കയറി ഇറങ്ങിയാല്‍ ഊട്ടു പുരയുടെ വടക്കേ മൂലയിലൊരു ഒഴിഞ്ഞ തിട്ടയുണ്ട്. ആ തിട്ടയുടെ അരുകിലൊരു വലിയ ആഞ്ഞിലി മരം ഉള്ളതു കൊണ്ട് തിട്ടയിലിരുന്നാല്‍ നനയില്ല. അവിടം എന്നും രഹസ്യങ്ങളുടെ ശ്മശാനമായിരുന്നു. അവിടെ ഇരിക്കാന്‍ എന്നും കൊതിച്ചിരുന്നു. അവനും ഓടുകയായിരുന്നു.

ദീപയുടെ ലക്ഷ്യം അവിടേയ്ക്കാണെന്ന് ഓടുമ്പോള്‍ അവന്‍ ഊഹിച്ചു. ആദ്യം മതിലു കയറിയതവനായിരുന്നു. “സൂക്ഷിച്ച്.“ അവള്‍ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദീപ രണ്ടു പ്രാവശ്യം കാലുയര്‍ത്തി മതിലിലെ ചെറിയ കൊത ചവിട്ടി കയറാന്‍ നോക്കി എങ്കിലും നടന്നില്ല. മൂന്നാമത് അവന്‍ കൈ കൊടുത്ത് ബലമുപയോഗിച്ച് , ദീപ നെഞ്ചൊരച്ച് കൈകള്‍ പോറി, പാവാട കീറി, താഴെ ഇറങ്ങി. കൂട്ട ചിരിയില്‍ ഇടവപ്പാതിയും പങ്കു ചേര്‍ന്നു.

മുഖം കറുപ്പിച്ചു നിന്ന ആകാശം മാത്രം അവരെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഇടവപ്പാതി ഉറഞ്ഞു തുള്ളുന്നു. അകലെ നിന്ന ഒറ്റയാന്‍ തെങ്ങൊരു കഥകളിക്കാരന്‍റെ മുദ്രകള്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. താഴെ ഒരു വട്ടയിലിരുന്ന കാക്ക ശിഖരത്തില്‍ നിന്ന് വീഴാതിരിക്കാന്‍ ആടി ആടി അനങ്ങി അനങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കടലിരമ്പുന്ന ശബ്ദം .പ്രേതങ്ങളുടെ വായ്ത്താരി പോലെ. പെട്ടെന്നൊരു ഇടിയും മിന്നലും. പ്രകൃതി പ്രകമ്പനം കൊണ്ടു.. അതിനു ശേഷം തുള്ളിക്കൊരു കുടം കണക്കിനു് മഴ മുറിഞ്ഞു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്ന അവനോടവള്‍ പറഞ്ഞു.
തുള്ളി മുറിയുന്നു, മഴ തോര്‍ന്നാല്‍ നമുക്കീ താഴെ ഇറങ്ങി കുറുക്കു വഴിയിലൂടെ വീട്ടിലെത്താം.അവറ്‍‍‍ അടുത്തടുത്തിരുന്നു. കീറിയ പാവാട ഒളിപ്പിക്കാന്‍ അവള്‍ പാടു പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

തിട്ടയുടെ അരുകു ചേര്‍ന്ന് വരി വരിയായി പോകുന്ന ഉറുമ്പുകളെ അവന്‍ നോക്കിയിരുന്നു. കൈയ്യില്‍ കിട്ടിയ ഒരു കൊച്ചു കമ്പു കൊണ്ട് അതിന്‍റെ ദിശ തിരിച്ചു വിടാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഇല്ല.. വീണ്ടും അവരുടെ യാത്ര മുന്‍കൂട്ടി നിശ്ച്ചയിച്ച പോലെ തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു,
അവനെപ്പൊഴൊ ഒരു കുഞ്ഞുറുമ്പായി. ദീപയുടെ കീറിയ പാവാടയില്‍ കടിച്ചതും. ചിരിച്ചതും മതിലു ചാടി താഴേയുള്ള കുറുക്കു വഴിയിലൂടെ ഓടിയതും ഓര്‍ക്കുന്നു.

മരം പെയ്ത മഴവെള്ളം വീണു് നനഞ്ഞോടുകയായിരുന്നു. ചിരിച്ചു കൊണ്ടോടിയ ദീപാ. അതിനു പുറകേ അവനും.

ഓടി ഓടി എത്തിയതെവിടെ ഒക്കെ ആയിരുന്നു. അവനെവിടെ എത്തി. ദീപ എവിടെ എത്തി. നിര്‍ത്താതെ ഓടിയ അവനെപ്പോഴോ അയാളായതും ഇന്നലെ ആയിരുന്നൊ.?

കുറുക്കു വഴികളിലെവിടെ ഒക്കെയോ കാലിടറിയോ.

അയാള്‍ കഴിഞ്ഞ യാത്രയില്‍ മനപൂര്‍വ്വം ഊട്ടു പുരയുടെ പുറകില്‍ തിട്ടയുടെ പിന്നാമ്പുറങ്ങള്‍ തേടി പോയി. ഊട്ടു പുര മാറിയിരിക്കുന്നു. സദ്യാലയമായി മാറി. സദ്യാലയത്തിനു ചുറ്റും കൂറ്റന്‍ മതിലുകളുയര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. പുറകിലായി വലിയ കല്യാണ മണ്ഡപം.. ആഞ്ഞിലി മരം മരിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു.ഓര്‍മ്മകള്‍ നിഴലുകളായി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു. മതിലിനരുകില്‍ നിന്നയാള്‍ നോക്കി. ഉറുമ്പുകളെ. വഴിതിരിച്ചു വിടാനായി തെരഞ്ഞു.. ഇല്ല. ഒരുറുമ്പും ഇല്ലാ.

ഇടവപ്പാതി.ചീതാനം.
പഴയ ആ വട്ട.
വട്ടയുടെ ശിഖരത്തിലിരുന്നു നനഞ്ഞ ആ കാക്ക.
ആ ഇടിയും മിന്നലും.
സത്യത്തിന്‍റെ പടിവാതിലുകള്‍ വെളുക്കെ ചിരിക്കുന്നത് .
ഇടവപ്പാതി അലറിയില്ല.
ഇടിയും കൊല്യാനുമില്ല..
നിശ്ശബ്ദതയുടെ സങ്കീര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ മൌനം മനസ്സിന്‍റെ തന്ത്രികളില്‍ തീര്‍ത്ത സംഗീതമറിയാതെ അയാള്‍ വീണ്ടും ഉറുമ്പുകളെ തേടി നിന്നു.
രാത്രിയുടെ സുഗന്ധം.ചീവീടുകളുടെ മെഴുകുതിരി.
മെഴുകുതിരിയുടെ സംഗീതം.
എരുക്കിന്‍ പൂക്കളൊളിപ്പിച്ച നാണം മുറ്റം നിറയെ കളമെഴുത്തു നടത്തുന്നു.
മാവിന്‍ തുഞ്ചത്തു നിന്നു് ചന്ദ്രിക അടര്‍ന്നു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഇന്നലെ ..

നടവരമ്പിലൂടെ തന്‍റെ ജീവിത നഷ്ടങ്ങളേ തിരിച്ചറിയുന്ന യാത്രയില്‍
വെറുതേ പെങ്ങളോടു അന്വേഷിച്ചു.

ദീപയിപ്പോള്‍ എവിടെ ആണു്.
പെങ്ങളൊരു മുത്തശ്ശിയായി മൂക്കത്ത് വിരല്‍ വച്ചു.
പെങ്ങള്‍ക്കൊരു ഭാവഗീതത്തിന്‍റെ പൊരുള്‍..
പിന്നെ തുളുമ്പുന്ന കണ്ണുനീരില്‍ പെങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു.
ദീപ ച്ചേച്ചി മരിച്ചിട്ട് പത്തു വര്‍ഷമായിരിക്കുന്നു.
ആ വിവരം അണ്ണനെ അമ്മ അറിയിക്കാതിരുന്നതാണു്.
ഒരിക്കലും അണ്ണനറിയാതിരിക്കാന്‍ പറയാതിരുന്നതാണു്.

ഇടവപ്പാതി അലറിയില്ല.
ഇടിയും കൊല്ലിയാനുമില്ല..
നിശ്ശബ്ദതയുടെ സങ്കീര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ മൌനം മനസ്സിന്‍റെ തന്ത്രികളില്‍ തീര്‍ത്ത സംഗീതമറിയാതെ അയാള്‍ വീണ്ടും ഉറുമ്പുകളെ തേടി നടന്നു.

കുറുക്കു വഴികളുടെ നീളം അയാള്‍ അറിയുകയായിരുന്നു.

***********************************

ചിലപ്പോള്‍ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ആണു്.
മുറിഞ്ഞു പോകുന്ന ഉറക്കം തിരികെ വരാന്‍‍ മടിച്ച് നില്‍ക്കുന്നു.
അയാള്‍ ബെഡ്ഡില്‍ നിന്നും എഴുനേറ്റു. അടുത്തു തന്നെ ഉറങ്ങുന്ന ശ്രീമതിയറിയാതെ അയാള്‍ നടന്നു.
രണ്ടു മക്കളും ഉറങ്ങുന്നതു കണ്ട് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ..

നഗരത്തിന്‍റെ ഹൃദയഭാഗത്ത് താന്‍ വാങ്ങിയ , അഞ്ചാം നിലയിലെ തന്‍റെ ഫ്ലാറ്റിലെ, വെളിയിലേയ്ക്ക് വരദാനമായി ലഭിച്ച ബാല്‍ക്കണിയിലെ, ചാരു കസേരയിലയാള്‍ വന്നിരുന്നു. ഉറക്കം വരുന്നില്ല. വെളിയിലുറങ്ങുന്ന നഗരം. താഴെ ഗേറ്റിനടുത്തു് ഇരുന്നുറങ്ങുന്ന ഗാര്‍ഡുകള്‍. കത്തിയെരിയുന്ന നെരിപ്പൊടിന്‍റെ ചുവപ്പ്. തണുപ്പിന്‍റെ ആത്മാവ് ഭ്രാന്തമായാടുന്ന ഡിസംബറിന്‍റെ വിറങ്ങലിച്ച രാത്രികള്‍.

മുഖം മറയ്ക്കുന്ന വലിയ തൊപ്പിയും കമ്പിളി ഉടുപ്പുകളും ഒക്കെ ഇട്ടിരുന്നിട്ടും അയാള്‍ക്ക് ശരിക്കും തണുപ്പനുഭവപ്പെട്ടു. വെറുതേ അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കി.
ഒന്നുമറിയാതുറങ്ങുന്ന അവളുടെ മുഖം ദൂരെ നിന്നു വീഴുന്ന നഗര വിളക്കിന്‍റെ ക്ഷീണിച്ച പ്രകാശത്തില്‍ അവ്യക്തമായി കാണാം.

ചെറിയ ഒരു ചുമ വന്നത് ചുമയ്ക്കാതെ അയാള്‍ നിയന്ത്രിച്ചു.
അവളുണരരുത്.

ഇതു കണ്ടാലുടനെ പറയും. വെളിയില്‍ വന്നിരുന്ന് മഞ്ഞു കൊള്ളുന്നതിന്‍ കുറ്റം പറയും. അല്ലേലും തനിക്ക് അല്പം വട്ട് ഈയിടെ ആയി കുറച്ചു കൂടി കൂടുന്നു എന്ന് അവ്ള്ക്കഭിപ്രായം ഉണ്ട്. മൂന്നു മാസത്തിനു മുന്നെ ആദ്യ മഴ പെയ്തപ്പോള്‍ , ബാല്‍ക്കണിയില്‍ നിന്ന് അയാള്‍ മഴയ്ത്തു കുളിച്ചതിനു് ഒത്തിരി പരാതി പറഞ്ഞിരുന്നു. പനി പിടിക്കുമെന്നും പ്രായം കൂടുന്ന് എന്നോര്‍ക്കുന്നത് നല്ലതാണെന്നും ഒക്കെ. അവള്‍ പറഞ്ഞതും ശരിയായിരുന്നു. ഒരാഴ്ച പനി പിടിച്ചിരുന്നത് അതിനു ശേഷം ആയിരുന്നു.

ബാല്‍ക്കണിയില്‍ ചക്രവാളങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം ഉറങ്ങുന്ന ജന്മ നാടിനെ കാണാന്‍ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറം കണ്ണും നട്ട് അയാളിരുന്നു.

പെട്ടെന്നായിരുന്നു അയാള്‍ കണ്ടത്. പൂച്ചട്ടിയിലെ മണിപ്ലാന്‍റു പടരുന്ന ഭിത്തിയിലൂടെ ഉറുമ്പുകള്‍ വരിവരി ആയി പോകുന്നു.

വരി വരി ആയി പോകുന്ന ഉറുമ്പുകളില്‍ ചിലത് തല പൊക്കി തന്നെ നോക്കുന്നു. ദിശ തിരിച്ചു വിടാനായി ഒരില പറിച്ച് വരികള്‍ക്കിടയ്ക്ക് തട വച്ചയാള്‍ സ്വയം ചിരിച്ചു. മൌനം സത്യത്തിന്‍റ് പടിവാതിലുകളില്‍ മറഞ്ഞു നിന്നു ചിരിച്ചു.
അപ്പോഴും താഴെ നെരിപ്പോട് കത്തുന്നു ണ്ടായിരുന്നു...

വേലായുധന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍‍

2007-12-21T23:30:00.000+05:30

അഗ്രഗേറ്ററുകളില്‍‍ വരാഞ്ഞതിനാല്‍ വേലായുധന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍‍ എന്ന പോസ്റ്റിന്‍റെ ലിങ്ക് ഒന്നു കൂടി പബ്ലിഷു ചെയ്യുന്നു. ഈ ലിങ്കിലൂടെ അവിടെ എത്താം.
സസ്നേഹം,
വേണു.
(ഇവിടെ)വേലായുധന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്(കഥ)‍‍

വേണുവിന്‍റെ കഥകള്‍‍ / Venu‘s Stories

Kvenu Nair is feeling inspired.

Kvenu Nair is feeling sarcastic.

Kvenu Nair

അടയാളങ്ങളിലൂടെ .

Kvenu Nair is in Kottarakara.

അദ്ധ്യാപക ദിനത്തിൽ തൊഴുകൈയുമായി.

Kvenu Nair is thinking about old memories.

ഇടവഴികള്‍

മുഖ പുസ്തകം

Kvenu Nair

പൊരുളറിയാതെ.

Kvenu Nair is thinking about life.

കണക്ക് .

Kvenu Nair is feeling thoughtful.

ഓര്‍മ്മകള്‍

Kvenu Nair

തിരുവോണം

Kvenu Nair

സമയം.

സന്തോഷം

രാജഗോപാലന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ ( ഹരിപ്രസാദിന്‍റെ മരണം)

അസ്സമയം.

മോക്ഷ പ്രാപ്തി.

മോക്ഷ പ്രാപ്തി.

രസീത്

രസീത്

അകത്താരു് പുറത്താരു്..!

ഏര്‍മ്മാടം

പിന്നാമ്പുറങ്ങള്‍.

ഇടവപ്പാതിക്ക് ശേഷം.

വേലായുധന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍‍

Kvenu Nair
is feeling inspired.

Kvenu Nair
is feeling sarcastic.

Kvenu Nair
is in
Kottarakara
.

അദ്ധ്യാപക ദിനത്തിൽ
തൊഴുകൈയുമായി.

Kvenu Nair
is thinking about old memories.