KWENTOrika

GBA ROMS AT EMULATOR: MULING BUHAYIN ANG MGA LARO NG NAKARAAN

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Tue, 27 Dec 2016 14:44:00 +0800

Naalala ko pa dati 'yung kabataan ko gusto-gusto kong magkaroon ng Gameboy. 'Yan yung mga panahon namin na wala pang mga smartphones; mga panahon na ang laro pa namin taguan, habulan at sipaan sa damuhan. Noong una kong makakita ng ganyan talagang namangha ako. Black and white pa ang mga laro noon at pixelated, kumpara ngayon na kahit laro sa smartphone pwede na tapatan ang graphics sa mga high end na laptop. Nakalaro ako noon dati ng megaman at talagang na-inlove ako sa laro kulang na lang itakbo ko na yung gameboy at hindi na magpakita sa nagpahiram sa akin. Pero dahil napaka goodboy ko naman noon eh hindi ko naman ginawa. Pinangarap ko dati na magkaroon pero hanggang sa tumanda ako hindi na ako nagkaroon.

Pero salamat sa mga emulator na nada-download sa internet at sa dami ng mga roms na meron, makakapaglaro na tayo ng paborito nating mga lumang laro sa gameboy advance gamit ang ating mga smartphones o kahit laptop/pc. Syempre ang dami kayang mga bagong laro ngayon sa smartphones na nadadownload sa appstore o sa playstore na di hamak na sobrang gaganda ng graphics pero alam mo 'yung feeling na hinahanap ko pa rin 'yung laro na sikat sa panahon ko noong bata pa ako. Bumabalik lahat ng simpleng tuwa na nadarama ko dati kapag nilalaro ko ang mga laro tulad ng super mario, megaman, tekken at iba pa. Sasabihin mo na sobrang simple ang pakakagawa ng mga yan pero yan na nga ang punto dyan; simple lang pero may puso kumbaga. Smartphones na nga ang gamit at hindi na mismo yung gameboy console pero ang importante eh naeenjoy natin ang mga classic na larong ito. Siguro sa mga bagong henerasyon ng mga bata ngayon wala na sila pake dyan pero ganitong simpleng bagay ang nakakapagpasaya sa amin noong panahon na nagsisimula pa lang umusbong ang mga makabagong teknolohiya na napapakinabangan natin sa ngayon. Kahit nga siguro snakes sa nokia phones noon hindi na alam ng mga kabataan ngayon eh.

Madaming gameboy advance (gba) games ang pagpipilian. Hooray!

Kaya kahit papaano masasabi ko na masweswerte pa rin tayo na ipinanganak noong...ahm hindi ko na sasabihin ang eksaktong taon. Naranasan natin mabuhay ng simple noong kabataan natin at ngayon naiexperience pa natin ang pagbabago nagaganap sa paligid. Drama 'tol.

Idownload dito ang app para sa android phones.

Click naman ito para makalaro sa laptop/pc.

Para sa listahan naman ng mga gba roms:

(1)emuparadise

(2)completeroms

(3)loveroms

(4)doperoms

Enjoy!

MABAGYONG PASKO SA INYONG LAHAT

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Fri, 23 Dec 2016 22:53:00 +0800

Maghanda raw sa maulan na pasko. Killjoy.

Kaalis lang ng bagyo na dumaan sa atin tapos malalaman na naman natin na may isa na naman na dadaan. Wtf. Kahit ano talaga gawin natin palaging may bagyo na magpaparamdam. Hindi nawawala buti pa ang girlfriend mo nakakita lang ng may pera nawala na agad sa tabi mo. Pasalamat ako kasi hindi ganun kalakas ang bagyo na tumama sa atin noong nakaraang buwan, ngayon pagbukas ko ng telebisyon mayroon na naman pala. Ang nakakatawa pa kasi ngayong pasko pa talaga tatama sa atin. Imagine si Santa Claus na naglalakbay babayuhin ng napakalakas na hangin, babagsak kung ano man ang sinasakyan nya at tatama ng napakalakas sa lupa. Ouch. Ewan ko kung makakayanan ng malaking tiyan nya na italbog sya ng safe sa kapahamakan. Pero seryoso, pangit ang christmas ngayong taon kapag binagyo tayo. Ako walang kwenta ang pasko ko ngayon kasi sira ang plano ko ng buong taon, pero kayo na palaging abang-abang ang pasko ang kailangan pa rin mag-ingat kasi bagyo ito. Walang makakalimot sa panahon na marami sa mga kababayan natin ang binawian ng buhay noong tumama si Yolanda. At ngayon si Nina naman ang tatama. Sa pagkakaalam ko dati singer lang yan si Nina ngayon naging bagyo na pala. 'Yang bagyo na yan moves in mysterious ways. Pambihira. Ngayon ko lang nalaman na makikinoche buena ito.

Killjoy ang bagyo ngayon kasi walang makakapaputok sa labas. Ibang putukan siguro ang mangyayari sa loob pero paputok sa labas ang sinasabi ko. Hindi lilipad si kwitis at mababasa rin si picolo kapag binato sa kalsada. Pwede naman kung gusto mo sa loob ng bahay nyo para maiba naman pero humanda ka ring sumalok ng tubig sa labas kapag sumabog ang bahay nyo.

Kaya maghanda mga 'tol lalo na at may paparating na bagyo. Hanggang ngayon pa naman hindi ko pa rin malimutan yung pangyayari na nakatingin na lang ako sa bubong ng bahay namin habang tinutuklap ni Glenda.

Tips lang:

-Bumili ng mga pagkain at tubig. Mga pagkain na hindi na kailangang lutuin para kainin, kasi kapag baha na sa loob ng bahay ewan ko lang kung makakapagluto ka pa ng matino o may oras ka pang magpaka chef sa kusina kapag binabayo na kayo ng bagyo. Mga de lata ang mura at mas madaling bilhin. Kapag may nananamantala rin na pagnakawan kayo sa bahay eh may mapupulot ka para ibato sa pagmumukha ng magnanakaw. Masakit tumama ang lata. Mag-imbak ng malinis na tubig. Kapag bahain ang lugar eh paniguradong malulunod ang gripo. Lasang tubig baha na yan kung sakali.

-Maghanda rin ng baterya, flashlight o kandila. Panigurado na kapag malakas na ang hangin at tumataas na ang tubig eh pinapatay na rin ang kuryente. Habang may kuryente pa icharge na ang mga baterya o cellphone para may pangtawag o pangtext. Maganda na full-charged ang mga cellphone para malibang sa paglalaro ng err, coc habang naghihintay na matuklap ang bubong ng iyong kwarto. Mahalaga na may flashlight para hindi mahirapang makakita sa dilim. Mahirap na baka madulas ka at magswimming sa baha kasama ang mga lumulutang na jerbaks.

-Makinig ng radyo. Huwag ka magsinungaling na naiisip mo lang na makinig ng radyo kapag may bagyo para makinig ng balita. Kasi kapag wala puro ka love yourself ni Bieber. Mahalaga na nakikinig ng balita kasi nalalaman natin kung saan na ang bagyo, kung may bagyo pa nga ba o baka nakalabas na ng pilipinas. Huwag ka magpray na sana nasa mata na kayo ng bagyo.

-Kung may mga tanim sa bakuran na pwede na anihin, anihin mo na agad. Mga kamote, kalabasa at kung ano-anong mga gulay na pwede na at mapapakinabangan na ay kailangang kunin na bago pa kayo maunahan ng bagyo. Sayang yan kasi masisira lang yan lalo na kapag palaging binabaha sa inyong lugar.

-Ilikas sa safe na lugar ang mga alagang hayop. Sa matataas na lugar o kung pwede sa loob ng bahay kung kasya bakit hindi di'ba. Ok lang na mangamoy ang bahay kesa naman mawala ang pinakamamahal mong baboy o kalabaw. Naalala ko lang noon na kapag nakalabas na ang bagyo kung saan saan napadpad ang mga manok namin. Pati baboy na kasambahay namin napapadpad sa bakuran namin hinabol pa ako ng hanep ng lapitan ko. Subukang iligtas sila kasi mahal mag-alaga ng hayop.

-Ihanda ang mga gamit baka sakaling mag evacuate. Kapag mababa ang lugar na kahit mahinang ulan lang ay bumabaha at lumalakas ang agos ng tubig eh maghanda na lisanin ang bahay. Huwag kang masayang sa bahay nyo, masayang ka kapag may nangyaring masama sa pamilya mo. Hindi naman maglalakad ng sarili ang bahay kasi takot yan sa bagyo, pero syempre pwera na lang kung kayang anurin yan ng baho o tangayin ng malakas na hangin. Nandyan lang yan. Hindi yan bf o gf na bigla na lang nawawala ng walang bakas.lol.

-Mag-ingat sa mga mapanganib na bagay o hayop. Doon sa amin kapag may baha may nakikita ako na inaanod/lumalangoy na ahas. Sa mga hindi nakaaalam, ang bahay namin sa probisnya eh napapaligiran ng mga palayan kaya hindi maiiwasan na may ahas. Kaya kahit anong gusto kung lumusong sa baha eh wala akong magagawa kapag may malaking ahas akong nakitang lumalangoy. Napapaisip tuloy ako na mabuti pa si ahas marunong lumangoy. Mag-ingat rin sa mga nagtutumbahang sanga o kahoy o kahit lumilipad na mga bubong. Ayaw mo naman siguro mapasama sa sequel ng Final Destination.

Kung maulan man ang pasko eh wala na tayong magagawa. Pasko pa rin yan. At tanggap na natin na taon-taon may grand tour ang mga bagyo sa ating bansa. Tengena nakakabwisit lang na bakit sa amin sa bicol kadalasang dumadaan. Kung tao lang itong bagyo na ito matagal ko na itong sinikmura. Ano mang mangyari tutuloy pa rin yan si Santa Claus sa pamimigay ng mga regalo na binili sa department store sa katauhan ng mga magulang nyo at ayaw nila yan ipaalam sa inyo at baka tamarin ka na maghintay sa pasko taon-taon. Opps. Sorry.

SCRIPTED ANG BIGWASAN

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Sat, 17 Dec 2016 01:41:00 +0800

Ngayong nalaman ko na scripted pala ang “bigwasan” nina Kiko Matos at Baron Geisler, parang gusto ko silang ihiang dalawa sa mukha.

Nagsimula ang love story nila na tipong mas maganda pa kesa sa twilight sa isang insidente na nangyari diumano sa Tomato Kick bar sa may Tomas Morato dito sa Q.C. Asan bang parte yan? Yan ang hindi ko rin alam. Ang pangyayari raw kasi eh pinagmumumura raw ni Kiko ang isang waiter sa loob ng bar dahil sobrang tagal raw i-serve ng kanyang order. Sino ba yang Kiko Matos na iyan, Sa totoo lang hindi ko rin alam kung sino sya at kung ano sya ng mga time na yan, pero syempre dahil na rin sa social media eh ambilis ng pagsikat tsong. Isa pala syang indie actor. Ayan kaya nagkarambulan at nagkasigawan at nagkahalikan pa kung gusto nyo. So ang lumalabas pala kung i-aanalyze natin ang pangyayari eh hindi si Baron ang nagsimula ng away kundi yang Kiko kasi sinisigawan nga raw yung waiter/bartender whatever at sinasaway lang sya ni Baron. Baka naman kasi chicks lang yung waiter kaya nagpapalakas lang si Baron o sadyang nabibwisit lang sya sa boses ni Kiko. Ewan. Basta ang alam ko mas epic na komprontasyon ito kesa dun kina Harry at Voldemort. Ewan ko ba kung may natanggalan ng ngipin o nagka black eye basta ang alam ko wala naman ata sa dalawa ang nagka chikinini matapos ang laban. Ang alam ko lang inimbitahan sila ng Universal Reality Combat Championship (URCC) para magbanatan.

Heto na ang bigwasan. Ang pinakaaabangang (haha) laban ng taon.

Humahagalpak pa ako sa tawa sa weigh in nila para sa darating na laban nila sa URCC noong June 25. Ang aangas ng dalawa di ko malaman kung sino sa kanila ang mas malakas ang tama sa utak. Matindi rin sa trash talk nagmumuka nang cheap na rap battle ang nangyayari. Akalain mo yung kumuha si Kiko ng spray bottle at pinaulanan ng ihi si Baron. Noong oras na napanood ko ito muntik na ko mamatay sa kakatawa. Seryoso. Tangene saan ka nakakita ng dalawang maglalaban sa loob ng ring na nagpapaulan ng ihi. Ang panghi nyan brad. Nakalimutan ko tuloy na may Anderson Silva at Jon Jones na nag-eexist. Nakalimutan ko rin na lalabanan ni Bruce si Clark Kent.

Naganap ang pinakaaabangan, pinakahihintay, pinakapinag-uusapan, pinakaewan na bigwasan sa history. Nangyari ito sa isang club daw sa BGC sa may Taguig. Hindi ko naman kasi alam at hindi ako nakapanood dahil busy rin ako ng mga time na yan at wala akong pera. Lahat ng pinaghirapan nila sa pagpapatawa ay magtatapos na sa laban na iyon kaya dinumog ito ng mga manunuod. Nakakatawa pa na exhibition match lang naman sila pero natalbugan pa nila ang mismong main event. Akalain mo yan. Pero ako hindi ako nag-eexpect sa laban na ganyan; bukod sa parehas naman sila artista, parehas walang background sa MMA at parehong mga papansin eh parang trip trip lang ito. Sigurado kung suntukan man ito panigurado mamamatay itong dalawa dahil mawawalan sila ng hangin.

Photo by Dennis Gasgonia, ABS-CBN News

'Yun nga lang draw ang resulta ng laban. Draw? Wtf. I'm done. Napanood ko ang laban at masasabi ko naman na nag-eeffort naman sila kahit papaano sa pagsuntok, parang komokonekta naman pero halata mo na parang mga lasing lang na nakatungga ng lambanog ang laban ng dalawa. Ako ang hinihingal sa dalawa eh para ngang mamamatay na sila sa hingal pade. Basahin mo pa mga reaction ng mga nakapanood sa twitter o facebook at matatawa ka. Panalo daw ang URCC sa nangyari eh. Haha.

Tapos malalaman namin na scripted lang ang lahat mula sa simula? Para lang pala kami nanood ng gag sa youtube. Oo nga naman, medyo nakakaduda nga pero hindi ko inisip na social experiment lang pala ito. Bahagi raw ito ng proyektong documentary kung saan binayaran sila para gumanap. Artista eh. Pero iginiit nila na 'yung laban nila ay hindi peke kasi isinaalang-alang rin daw nila yung mga bumili ng ticket. Whatever daw sabi ng mga bumili.

Sa ngayon, nasasangkot na naman si Baron sa pang-iihi nito sa isang aktor din na si Ping Medina. Ano na naman ito? Ihian na naman? Bigwasan na naman? Mapanghing usapin na ito pare. Wala akong pake sarap nyong iuntog sa pader eh.

HINDI AKO MAGSASAWANG TUMITIG SA'YO BABY: USAPANG CAMERANG PANGSEGURIDAD

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Thu, 8 Dec 2016 00:49:00 +0800

Every move you make..

Every vow you break..

Every smile you fake..

Every claim you stake..

I'll be watching you..

Ehem. 'Yan ang sikat na kanta noong kapanahunan ko. The Police, pare. Wala naman, kinanta ko lang. Hiningal ako basahin ang title.

Kahit saan tayo pumunta may mga nakatingin sa atin. Hindi siguro mahalata pero may nakatingin saatin. Bawat galaw natin nakikita, bawat kabulastugan natin mabubuko.

Tantananan...Welcome sa panibagong mundong napapaligiran ng CCTV at kung ano-anong camera.

Medyo o.a lang kadalasan ang intro ko pero kahit papaano totoo naman. Kahit saan tayo magpunta ngayon may mga camera na; pwera na lang siguro sa mga c.r pero alam natin na may mga perv dyan na naglalagay ng tagong camera para makapangbuso. Napapalibutan na kayo ng CCTVs (Closed Circuit Televisions) kahit saan; magpunta ka kahit saang mall madami dyan minsan nga gusto ko ng gawing libangan ang pagbibilang nyan kapag wala ako magawa. Sa mga malalaki at malalaking tindahan, sa mga bangko at iba-ibang gusaling pribado at pampubliko, sa loob/labas ng tahanan at kahit sa mga kalsada. Kaya ok na na sabihin na kahit saan ka na magpunta may nakatingin sa iyong camera. Tipong para kang artista na sikat na sikat na kahit saan ka magpunta may paparazzi na sunod ng sunod. Ang kaibahan nga lang eh hindi mo sya maaaring murahin o sipain kasi karamihan dyan nakakabit sa mataas na lugar na kung hindi naman tago, hindi kayang akyatin ng mga batang idol si Tarzan.

Bakit “in” na ito ngayon?

Hindi lang ngayon ito nauso. Mali atang sabihin na “nauso” kasi hindi naman ito tulad ng damit o porma na pana-panahon lang, magbabago at mapapalitan ng iba. Hindi. Pangangailangan na ito. Hindi dahil sa marami nang mga pogi o mga sexy na nagkalat sa lugar at gusto mo makita o hindi ito dahil gusto mo lang makita mukha ng crush mo na umiihi sa poste sa harap ng bahay mo o hindi ito dahil lang cool kapag meron nito. Kailangan ito dahil nagkalat na ang mga masasama at mga inutil at tangang tao sa universe. Manuod ka ng balita sa telebisyon at malalaman mo kung gaano na kagulo ang mundo na nagpaplano na ako manirahan sa pluto sa sunod na taon. Lahat na lang patayan, nakawan, holdapan etc matatanong natin sa sarili natin kung hanggang kelan na lang ang ilalagak natin sa mundo. Opps, sobrang o.a na naman ako pero yan na ang reyalidad ngayon. Dahil sa mga cctv namomonitor natin lahat ng nangyayari sa paligid na hindi kayang gawin ng mga guwardya na inaantok dahil sa puyat. Lahat ng mga legal at ilegal na ginagawa ng tao sa paligid eh nakukuhanan ng video. Hawak natin ang malakas na ebedensya kapag may nangyaring masama at pwede itong magamit para makatulong sa paglutas ng mga kaso. Marami dyan mga villains na pantapat sa Marvel at DC tulad ng Brotherhood-ng-mga-walang-magawa-sa-buhay-kundi-manggulo, Samahan-ng-mga-dikwat-dito -dikwat-doon-ng-mga-gamit-na-pwede-ibenta, Asosasyon-ng-mga-sumasalisi-sa-sasalisihan, Martilyo- chainsaw-kutsilyo-gunting-lapis-papel-bopis Squad etc. Atleast kapag makita nila na mayroong naka-install na camera eh baka magdalawang isip pa sila na gawin ito. May ilan pa nga nagkakabit lang ng pekeng CCTV kasi kahit papaano mag-iisip ang gagawa ng masama kung papanindigan nya ang kanyang masamang layunin sa buhay. Natatakot rin ang ilang gumawa ng masama dahil pag inapload sa social media sites ang video na may kabulastugang ginagawa eh sisikat ka agad. Sisikat ka agad iimbitahan ka na mag-guest sa sikat na show sa loob ng kulungan kapag nagkaganun. Marami na kaya ang nahuli dahil sa naging viral ang video sa facebook. Mahalaga rin ito para mabisto ang mga bagong modus na pinapauso ng mga kawatan na ito at para maging mas maingat tayo. Epektibo ito, pero may ilan pa ring mga makakapal na mukhang kriminal na kahit pa may nakatutok na sa pagmumuka eh nakakaagrabyado pa rin. Kaya ingat palagi mga 'pre.

http://newsbytes.ph/2016/08/28/spy-cams-better-than-death-penalty-in-fighting-crime-solon/

Sa mga daan marami na ring nakakabit. Sa sobrang dami ba naman kasi ng mga kupal na walang disiplina/ hindi marunong magmaneho na nakakabangga ng ibang sasakyan, ng tao o sa mga kawatan na nanghahablot ng mga gamit at sa mga basagulero na away ang hanap eh dapat lang na may camera na nakatutok 24 oras sa mga kalsada. Dahil dito namumukhaan ang tao at nakukuha rin ang plate number ng sasakyan na nang-agrabyado. Marami na rin ang gumagamit ngayon ng mga dashcam na ikinakabit sa harap o sa likod ng sasakyan. Isa itong maliit na camera na mabilis na naikakabit sa loob ng sasakyan. Maliit lang ito na kasyang kasya sa bunganga ko. Sabi ko nga hindi ito dahil porma lang o nakikiuso. Tulad ng CCTV, napakaimportante rin nito para marecord ang pangyayari habang nagmamaneho ang isang tao. Nagagamit itong ebidensya para malaman kung sino ba ang lumabag sa batas trapiko. Kung mahilig kayo manuod ng mga lumang video sa YouTube, yung mga tipong habulan ng sasakyan sa pagitan ng mga pulis at kriminal, mapapansin nyo na may camera na nakakabit sa harap ng sasakyan ng pulis. Mga pulis kadalasang gumagamit nito noon para marecord nila ang kanilang pag-aresto. Ngayon kahit sino kaya ng makabili nito; murang mura na mas mahal pa yang smartphone na nasa bulsa mo. Kapag may nagbanggaan na dalawang sasakyan, kadalasan wala namang aamin dyan kung sino ba talaga ang may kasalanan. Panigurado yan. Minsan nauuwi pa yan sa suntukan nagkakabarag-barag mukha nila kulang na lang referee at octagon girls. Pero dahil sa may nakatutok na camera mismo sa sasakyan may ebidensya ka na kung sino sa mga kaibigan mo ang walang hiyang palaging nagnanakaw ng kendi mo na nginangatngat mo matapos magyosi. Magagamit mo rin ito kapag may magtatangkang mangutong o mangugutong. Talamak yan kaya ito ang sandata mo sa pakikidigma.

Minsan naisip ko rin bumili ng ganyang maliit na camera pero naisip ko saan ko naman ilalagay yan. Wala naman akong sasakyan at hindi naman ako marunong magmaneho kaya ewan kung saang lupalop ko yan ilalagay. Pwede pa siguro sa noo kapag naglalakad-lakad ako para mahuli ko kung kahit papaano ba may tumititig rin sa akin na babae para tingnan kung gaano ako kabaduy pumorma. Kung sa kwarto ko naman hindi na rin kailangan kasi kung sa milyong-milyong stupido na mangangahas magnakaw eh wala naman yan mapapala pwera na lang interesado sya sa brief ko na nabili ko sa tiangge. Ewan. Pero alam ko kung gaano kaimportante ito. Suhestiyon ko lang, kung may pera naman kayo at hindi naman tulad ko na butas ang bulsa at medyas eh magpalagay kayo ng magandang CCTV. Pag sinabi kong maganda eh yung camera na malinaw naman. May mga napapanuod kasi ako na kuha sa cctv na aakalain ko para akong nanunod ng video na kinuhanan gamit ang lumang cellphone noong kapanahunan ko. Di'ba para saan pa na nagpalagay ka ng camera na hindi mo nga makita ng malinaw ang pagmumukha ng nasa video. Sa sobrang pangit ng quality pwede na syang maging bida sa sequel ng diary ng pangit; sa sobrang dilim kulang na lang saksakan mo ng limang bumbilya. Mas malinaw pa nga kuha ng mga bagong smartphones di'ba? Kung pwede nga lang yang iphone 7 mo na lang ang itapal natin sa may taas ng dingding; pero panigurado parang bunga lang yan ng mangga na susungkitin. Masasabi ko na may kamahalan ang pagpapalagay ng cctv pero mahalaga rin ito ok lang na paglaanan mo ng pera. Para ito rin ito sa kabutihan mo at ng mga tao sa paligid mo.

Ok lang ba na may mga matang nakatitig sa atin araw-araw kahit saan tayo magpunta? Walang problema. Kung makakatulong ba naman sa ating mga “mabubuting” tao bakit naman tayo magrereact ng masama. Pwera na lang kung narecruit ka na ng Brotherhood-ng-mga-bwesit-na-nararapat-itapon-sa-kulungan, Inc

THUMBS UP PARA SA DUTERTE'S KITCHEN

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Tue, 6 Dec 2016 23:37:00 +0800

Nakakatuwang isipin na dito sa cubao may tinatawag ng “Duterte's Kitchen” na layuning magpakain ng libre sa mga batang lansangan, pulubi at kahit matatanda. Sa pangunguna ng Partidong Demokratikong Pilipino-Lakas ng Bayan (PDP-Laban) at sa tulong ng mga volunteers, nakapaghahain sila ng masustansyang pagkain mula sa agahan hanggang hapunan sa mga batang lansangan araw-araw. Imbes na magpakalat-kalat sila sa mga gilid ng daan na pwede pang maging sanhi ng kapahamakan eh natutulungan sila na mabusog at makakain lamang ng masustanyang pagkain na kailangan ng kanilang katawan. Kalimitang iniluluto nila ay lugaw, champorado, gulay na may isda o kaya adobo, pero nakadepende pa rin ito sa kung ano ang binibigay ng mga donor.

http://news.abs-cbn.com/life/12/03/16/dutertes-kitchen-in-cubao-serves-free-food-for-street-kids

Nagsisilbi rin daw ito na family center para sa mga bata kung saan tinuturuan sila ng mga volunteers kung paano magbasa o magsulat.

Sinasabi na magkakaroon na rin nito sa iba-ibang parte ng bansa para makatulong sa maraming pang nangangailangan.

Isang napakagandang proyekto po. Thumbs up!

Para sa mga gustong mag volunteer o mag donate, maaari nyo silang macontact dito sa kanilang facebook page: https://www.facebook.com/duterteskitchen/

________________________________________________________________________________________________

http://www.sunstar.com.ph/davao/local-news/2016/12/02/dutertes-kitchen-feeds-street-children-cubao-513022

http://news.abs-cbn.com/life/12/03/16/dutertes-kitchen-in-cubao-serves-free-food-for-street-kids

GISING AKO (MAIKLING KWENTO)

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Fri, 2 Dec 2016 01:10:00 +0800

Ang bilis ng pintig ng aking puso. Damang-dama ko ang init ng sikat ng araw na parang unti-unting sumusunog sa aking balat. Para akong naliligo sa sarili kong pawis; nahihirapan akong tumitig ng diretso sa daan dahil umaagos sa aking mga mata. Isang malakas at mabilis na yabag ang aking naririnig. Papalapit ng papalapit. Palakas ng palakas. Binilisan ko pa ang aking pagtakbo. Nasa likuran ko ang isang malaking aso na humahabol sa akin. Mas malaki pa sa katawan ko ng dalawang beses. Nakakapangilabot ang istura nito. Naglalaway, nanlilisik ang mata at kumakahol ng napakalakas. Hindi ko alam kung bakit ako hinahabol nito o kung ano dahilan bakit parang gusto ako nitong kainin ng buhay. Basta nakita ko na lang ang sarili ko na tumatakbo na at may humahabol sa likod. Nasabi ko sa sarili ko bahala na. Kayang-kaya ko pa naman tumakbo ng malayo. Ang takot ko ay napalitan ng kasiyahan. Ewan ko ba. Nakita ko na ang dulo ng tinatakbuhan ko. Nasa taas pala ako ng bundok. Maabutan na ako. Tatalon ba ako? Kapag naabutan ako nito sigurado patay ako, kapag tumalon naman ako sa bangin mamamatay din ako. Sa panahon na ito wala na akong ibang iniisip. Tatalon na lang ako. Nakatitig lang sa akin ang malaking aso habang ako naman ay papunta na sa aking katapusan. Paalam.

Biglang nagdilim.

Biglang bumukas ang aking mata. Ano bang nangyari? Nakahiga ako. Nandito ako sa aking kwarto. Nasa tabi ko ang aking kaibigan. Natandaan ko na nakitulog pala sya kasama ko dahil wala na syang masakyan pauwi sa kanila. Malayo-layo rin kasi ang bahay nila. Madilim ang kwarto. Konting liwanag lang ng buwan ang sumisilip sa maliit na bintana ng aking kwarto. Nanlaki ang mata ko bigla. May kung anong nakatayo malapit sa gilid ng pintuan. Kitang-kita ko kasi nakatagilid ang paghiga ko sa kama; matangkad ito pero hindi ko makita ang mukha dahil medyo madilim sa parte na iyun. Kinikilabutan ako ng sobra. Pinagpapawisan ako. Alam ko na nandito katabi ko ang kaibigan ko kaya alam ko na ibang tao ang nakikita ko. Natatakot na ako ng sobra. Gusto kong bumangon para gisingin ang katabi ko o buksan ang ilaw na malapit lang sa aking ulo ngunit hindi ko magalaw ang aking katawan. Pinipilit kong igalaw ang aking kamay at ang aking paa ngunit hindi ko magawa. Kinikilabutan na ako ng sobra. Magsasalita sana ako ngunit hindi ko maibukas ang aking bibig. Ibang klaseng takot ang nararamdaman ko. Hindi ko maipaliwanag pero alam ko na gising na ako. Hindi ito panaginip. Imposibleng panaginip ito. Sumisigaw na ako pero hindi bumubuka ang aking bibig; walang tunog na lumalabas kahit anong sigaw ang gawin ko. Nanlalaki ang mata ko at nakakahiya mang aminin alam ko na naglalaway na ako sa mga oras na ito. Patay na ata ang katawan ko.

Nakita ko na gumalaw ang tao. Mabagal itong naglalakad palapit sa akin. Unti-unti na akong pinapatay ng aking takot.

Naririnig ko ang kalabog ng mga paa nya habang palapit sya sa akin. Isang malakas na tunog na nagpapatindig sa aking balahibo. Hindi ko rin makita ng mabuti ang mukha nya. Inaantay ko na tamaan sya ng liwanag ng buwan para mas makita ko sya. Gusto ko sana ipikit ang aking mga mata pero nandun 'yung pag-nanais ko na makita ito kahit pa parang mamatay na ako sa sobrang takot. Tinamaan na ito ng liwanag ng buwan at nakita ko na ang itsura nito.

Kulay itim sya at walang mukha.

Lumapit sya sa akin at umupo sa tabi ko. Ramdam ko ang paggalaw ng hinihigaan namin. Sumisigaw na ako ng napakalakas pero sa isip ko lang nangyayari kasi hindi ko magawa. Pinipilit kong igalaw ang aking katawan pero para akong patay na nakahiga sa kabaong. Bakit ba hindi nagigising si Paulo?! Hindi ito panagip! Alam kong gising na ako! Iginalaw nya ang kanyang kamay at ipinatong sa aking ulo. Ang lamig ng pakiramdam. Hinahawak-hawakan nya ang buhok ko habang nanlalaki naman ang aking mga mata. Inilapit nya ang mukha nya sa akin at may kung anong ibinubulong sya sa aking tenga. Nakakapangilabot na boses. Hindi ko maintindihan, basta nararamdaman ko lang ang malamig na hininga nya sa aking tenga. Bigla nyang inilapit ang mukha nya sa mukha ko. Biglang dumilat ang kanyang napakalaking mata. Kulay dilaw na mga mata at ibinukas nya ang knayang napakalaking bibig na may matatalim na ngipin. Sinakmal nya ng buo ang aking ulo.

Ahhhhhhhhhhhhh....

Isang malakas na pwersa ang naramdaman ko. May tumulak bigla sa likod ko. Tumilapon ako bigla sa aking hinihigaan at lumagapak sa sahig. Ramdam ko ang malakas na pag-tama ng ulo ko sa sahig.

Tumingon ako sa likod ko. Tulalang nakatingin sa akin sa Paulo. Nagtataka.

“Hoy ano ba nangyayari sa'yo? Umuungol ka kaya nagising ako. Hindi ko alam na may katabi pala akong aso na matulog. Tinapik kita pero bigla kang napalundag dito sa kama” sabi nya.

“Huh?” nagtataka ako.

“Binabangungot ka. Tingnan mo nga itsura mo naliligo ka sa pawis at..err, naglalaway ka.”

Tiningnan ko ang loob ng aking kwarto. Madilim pa rin. At liwanag lang ng buwan ang pumapasok sa nakabukas na bintana.

“May nakita ako eh” sabi ko

“Ano?” tanong nya habang tinutulungan ako na bumangon sa sahig.

USAPANG SMARTPHONE VS COMPACT CAMERA

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Wed, 30 Nov 2016 00:16:00 +0800

Sa nakaraang mga taon, sinasabi na mas bumaba ang kita ng ilan sa mga malalaking kompanya na gumagawa ng mga camera. Hindi ito basta-bastang pagbaba lang kasi sinasabi na mahigit tatlumpung porsyento ang ibinagsak ng kita nila*. Katulad ito noong panahon na naging digital na ang potograpiya at nakalimutan na natin ng tulayan ang film. May mga iilan pa naman na gumagamit, tulad ng mga tinaguriang mga “hipster”, pero karamihan na sa atin digital cameras na ang gamit. Ngunit sa panahon natin ngayon, sa henerasyong napaka popular na ng iba't-ibang social media sites, mas marami na ang gumagamit ng smartphone camera kesa sa nakasanayang film o dslr. Ibig ba sabihin nito unti-unti na rin nating maskakalimutan ang mga compact camera at susunod na sa yapak ng betamax, casette tape, o maging CD? Mukhang imposible.

Naabutan ko pa dati ang “film days”, pero nasa elementarya pa ako. Hindi ko alam noon kung paano gumamit ng film camera, kasi syempre masyado pa ako bata, at wala rin kaming ganyan. Kung tatanungin nyo ang edad ko ngayon magbibigay ako ng clue: high school na ako pero sikat pa rin ang paggamit ng film
camera. Naalala ko noon na nagpapadevelop pa kami at medyo may katagalan bago namin makuha ang pictures pero sulit kapag nakita na. Nandun yung excitement at syempre nandun din ang inip sa paghintay ng mahabang oras. Tapos bigla na lang naging digital ang lahat hindi ko nga namalayan, dahil na rin siguro sa hindi pa naman ako mahilig sa photography noong unang panahon. Digital na ang lahat ewan ko ba kung may mabibili pang kodak film sa dati naming pinupuntahan. Isang pitik mo sa camera makikita mo na agad ang picture at mabilis na rin ipaprint. Amazing. Sikat na sikat pa noon ang Friendster. Sa mga bagong henerasyon ng kabataan ngayong panahon, ang facebook nyo ngayon ay friendster naman sa panahon namin. Kung hindi ako nagkakamali nag-uupload na rin ako ng mga pictures dati sa friendster. Paalam friendster.

Balik tayo. Naabutan ko pa yung mga panahon na sikat na sikat pa ang mga nokia phones (at motorola). Noon 1 o 2 megapixel pa ang mga nasa cellphone pero hindi naman kami nagrereklamo. Hindi pa naman nga ganun kasikat ang tinatawag natin sa panahon ngayon na phone photography. Ok na ang 2 megapixel para lang mapicturan ang araw-araw na ginagawa. Walang espesyal sa kalidad ng mga phone cameras dati. May nokia rin ako na ginagamit dati na may 2 megapixel na camera. Ibinigay lang sa akin pero doon ako unang nahilig sa phone photography. Nagpipictyur ako ng kung ano-ano at saka ini-edit ko sa lumang pc. Tapos bigla na lang tumaas ng tumaas ang megapixel count ng mga cellphone camera. Ewan ko nga kung ginagamit pa ang “cellphone” ngayon. Smartphone na. Mas smart na si phone kesa sa dating phone.

Filters.

Biglang nagsilabasan na si Facebook, si Tumblr, si Instagram at marami pang social networking/sharing sites. Biglang nagkaroon ng tinatawag na “selfie”. Lahat na gusto natin i-share sa buong mundo: kung saan tayo nagtatrabaho, anong restaurant ang kinainan nyo ng girlfriend mo, kung saan ka nagbakasyon, kung sino kaaway nyo at syempre, pictures ng kung ano-ano. Napakahilig natin sa pictures, kung ano-ano na lang pinipicturan kahit na nga sariling paa o pimples o alagang butiki. Dahil dito biglang nagsilabasan naman ang tinatawag na camera smartphone. Mula sa 2 megapixel, karamihan ginawa ng 5 o 12 megapixel (ang iba nga mas mataas pa rito tulad ng pureview ng Nokia). Ito ay para mahikayat ang mga gumagamit na mag picture at iupload sa social media. Bakit pa gagamit ng compact camera o dslr kung may smartphone na di'ba?

Pero bakit ko pipiliing gumamit ng smartphone para sa photography?

Una, mas madaling dalhin ang smartphone. Hindi ka aalis ng bahay na wala nyan kasi nagagamit para makatetext, makapag internet, makatawag, makapakinig ng music, makapaglaro ng games at iba pa. At syempre nandyan pa ang camera. Sa taon ngayon, masasabi na mas maganda na ang camera ng mga smartphones ng iba't-ibang brand. Dahil na rin sa kompetisyon, nagpapagalingan ang mga kompanya pagdating sa camera; kung ano-anong paandar na kesyo magaling na sa lowlight, telephoto na ang lens, na nakakapagshoot na ng raw, na leica-approved na ang lens, na dual camera, na umiikot na ang rear camera at kung ano-ano pa. Ang punto ko lang naman dito eh karamihan sa tao ngayon gusto na iyung all-in-one na ang dala. Karamihan sa pangangailan nasa smartphones na kaya bakit pa ba magdadala ng camera. Hassle kaya magbitbit nyan lalo na kung wala naman dalang bag. Ang smartphne kasyang-kasya lang sa bulsa at madali lang dalhin.

Pangalawa, mas mabilis ma-share. Pagkapicture pwede mo na agad iupload sa kung saan man na social sites ng walang kahirap-hirap. Ang dami na ring mga mobile apps na pang-edit ng pictures hindi mo na kailangan pa magbukas ng laptop para gumamit ng photoshop o Lightroom. Nandyan na rin ang mga sikat na filters ng Instagram na patok na patok. Sumasabay na rin sa uso ang mga camera manufacturers sa pamamagitan ng pagdadag ng bluetooth sa cameras para makipagsabayan sa kasikatan ng mga smartphones. Pero karamihan sa mga dslr ngayon wala pang wireless connectivity kaya kailangan pa itransfer sa laptop.

Pangatlo, madami na ang editing apps. Nabanggit ko kanina na hindi na kailangan ng phtoshop o kung ano mang application sa laptop para maedit ang pictures. Dahil nga dito may mga nagsasabi na lahat na daw photographer sa panahon natin ngayon.

Bakit naman mas pipiliin ang compact cameras/dslr?

Una, Picture quality. Masasabi ko na magaganda na ang camera ngayon ng mga smartphones pero wala pa ring tatalo sa tunay na camera. Mas malaki ang sensor nito kaya mas maganda ang quality ng picture kumpara sa smartphones. Walang tatalo dito pagdating sa low light at iba-ibang lighting conditions. Ito ang gamit ng mga pro photographer dahil dyan. Wala ring problema kahit sa action photog pa yan.

Pangalawa, lens. Kapag malayo pwede gumamit ng telephoto lens, pwede mag-macro, pwede kahit anong lens. Mabilis na magpapalit-palit ng lens kaya walang kahirap-hirap magshoot. Fixed focus ang lens ng nasa smartphones. Karamihan pa dyan wide kaya kapag malayo ang subject kailangan mo pang lumapit para makapagpicture ng close up. Nakakazoom naman sa smartphone pero wala itong kwenta; malabo lang ang kalalabasan.

Pangatlo, Manual controls. Maaadjust mo ang ISO, shutter speed, aperture ng walang kahirap-hirap depende sa pangangailangan. Meron rin nito sa smartphones pero limitado pa rin ang resulta dahil nga sa maliit na sensor.

Pang-apat, baterya. Mabilis malowbat ang smartphones dahil sa rami ng pwede mong gawin dyan maliban sa pagpicture. Ewan ko lang kung umabot yan ng isang araw na hindi kailangan i-charge.

Panglima, unti-unti nang bumaba ang presyo ng mga cameras. Ang mga bagong labas na model ng smartphones ngayon mas mahal pa ata sa entry-level na dlsr.

Heto lang naman: kung may pupuntahan ako at ayaw ko magdala ng kung ano-ano mas pipiliin ko smartphone. Saka hindi rin ako makakaalis na walang phone dahil nga importante na may pangtawag, pangtext, pang music at kung ano-ano pa. Bpnuss na ang camera; kung iuupload lang naman sa facebook o instagram o gusto lang na mapicturan ang kung ano-anong nangyayari, hindi na masama ang smartphone cameras. Kung ako naman ay seryoso sa photography, o 'yung gusto ng high resu o yung pinagkakakitaan ang talento sa photography, mas pipiliin ko pa rin ang dslr/compact cameras. Wala akong pakialam kung magbibitbit ako nito basta ang alam ko lang maganda ang kakalabasan ng mga pictures. 'Yan ang mahalaga.

Ano ba pipiliin nyo? Tinatanong pa ba yan; pwede namang parehas.

______________________________________________________

*Graham, USA Today

TREN 'TOL UBUSAN

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Tue, 15 Nov 2016 15:00:00 +0800

Alam naman ng karamihan dito sa Maynila na ang train ng MRT ang isa sa pinakanotoryus pagdating sa matinding punuan. As in hardocore sa ipitan, tulakan, sikuhan at saksakan ng kainitan sa loob. Unahan ko na kayo hindi ako nag-iinarte o nagpapaka-o.a pero ganito ang palaging nararanasan ng mga taga Maynila araw-araw. Nasubukan ko na rin ang LRT Line 1; siksikan naman pero makakagalaw ka pa naman at hindi ka matatakot na baka tumusok ang baba mo sa mukha ng kaharap mo. Natry ko na rin sa LRT Line 2 at masasabi ko na dito maganda sumakay kasi kahit paano madarama mo ang lamig ng aircon; hindi rin masikip sa loob at kahit punuan hindi ka mamatay sa siksikan. Pero sa MRT ang haba ng pila kadalasan aakalain mo na may namimigay ng relief goods sa unahan. Ang nangyayari pa ang mga dumadaan na tren puno na rin kaya hindi rin agad umuusad ang pila. Isang araw nga itatayo ko sana ang tent para matulog muna dahil ang haba pa naman ng pila pero wala akong mapagtayuan kasi puno ng mga nag-aabangers ng tren. Tapos ang darating na tren puno na naman su palalampasin ko muna tapos may darating na naman puno kaya antay na naman ng sunod. Ulitin ng isang daang beses. May mga nagpapaka Tobey Maguire pa nga aka Spideman kahit puno na. 'Yung mga tipong isisiksik ang katawan sa pinto ng tren tapos haharap at magdadasal na sana makayanan pa ng pintuan na isara ang sarili nya. Minsan nga guard na mismo ang tumutulong para isara ang pintuan. Kapag nahihirapann isara gawin yung ginawa ng bida sa 300 sabay sigaw ng: thiz iz Spartahh! Paalala kasi, pag kasing laki kasi ng pwet ni Nicki Minaj ang pwet mo 'wag ipilit sumiksik.

Kung tunay na may mga zombies ala Train to Busan eh siguradong busog na busog sila sa pangangain ng mga pipol. Pag nagtakbuhan yan sa dami pa naman eh siguradong may madedeads na agad kaya fiesta ang mga zombies. Err, balik tayo.

Kung nagmamadali kasi talaga at bawal ang malate eh mas mabilis nga naman talaga kapag sumakay ng tren. Noong unang panahon na bago pa lang akong punta ng Manila eh palagi akong sumasakay sa bus. May interview ako noon na na-late ako ng magdadalawang oras dahil sobrang trapik sa Edsa. Leche naiisip ko noon anong klaseng malaking mabagal na Dinosaur ba ang tumatawid ng daan at ganito kalala ang trapik dito. Doon sa probinsya matatagalan ka lang kapag nagpa gas ang sasakyan pero dito Lord of the Rings Trilogy na natapos hindi pa rin nakakaabot ng pupuntahan, at sa ikatlong The Hobbits nasa kalagitnaan na ang bus..idagdag mo pa Harry Potter. Alam mong nakarating ka na sa pupuntahan mo kapag Fantastic Beasts na. Sumakay ka lang ng bus kapag gusto mo lang mag chill, magpalipas ng oras o lumanghap ng preskong hangin galing sa tambutso ng mga sasakyan. Praktikal nga naman sa tren kasi bukod sa mura ang pamasahe eh mabilis pa ang byahe. Yan ang mentalidad nating lahat kaya abot sa Jupiter ang pila ng mga sasakay.

http://mapa-metro.com/en/Philippines/Manila/Manila-MRT-map.htm

Minsan nagtry akong sumakay ng MRT na nakalong sleeves pero hindi na ako uulit. Sobrang init tumatagaktak ang pawis ko; narealized ko na mas malala pa ito kesa sa job interview pagdating sa pawisan. Pagbaba ko basang-basa ako ng pawis pwede na ako kunin ng tide na maging model na damit na isasabit sa sampayan na tipong bagong banlaw. Pwede rin maging endorser ng rexona kasi basang basa ang kili-kili pwede ko ng ipandilig sa mga tanim kong okra sa probinsya. Kung pwede lang magtanggal ng lahat ng mga damit ko gagawin ko pero nakakahiya naman baka abutan ako ng dumbell ng pasahero. Bababa ka ng tren na para kang petchay na ibinyahe galing sa probinsya papuntang lungsod sakay ng skateboard. Nakakatawa pa kasi mas malamig pa ang hangin sa labas kesa sa aircon sa loob na masasabi ko na mas malakas pa ang epekto ng utot ko. Pagbaba mo marerealize mo kung gaano kaganda ang mundo sa labas kesa sa noo ng kaharap mo sa loob.

Pasalamat naman sa kasasakay ko sa mga tren na yan hindi ko pa naman naranasan na masiraan. Sige sabihin ko na na dati pa may sira ang ulo ko pero syempre iba pa rin kapag tren kasi madami ang maaabala. Late ka na nga tapos nakasiksik na pagmumukha mo sa pwet ng lalaki sa harap mo tapos masisira pa. Haha ewan ko kung hindi ka mapamura nyan. Pero wala naman tayo magagawa kapag nasira yan; alangan naman maglulupasay ka dyan o magsisigaw. May kalumaan na rin daw kasi kaya di na maiwasan ang masiraan. Ayusin nyo na agad bago mahuli ang lahat; meron dyan natatae na, may masisisante na dahil palaging ang aga dumating sa trabaho, may manood ng, err, NBA, may makikipagdate na sa huli mababasted din, magpapalit ng diaper ng anak kasi biglang nagiging invicible ang ama, may inaantok gusto na maidlip forever, may hindi na mapigilan mag....

Heto pala mga ilang tips para makatulong (at makasira) sa iyong byaheng langit (at pailalim):

Agahan mo 'tol ang pagbyahe. Alam ko na nakakatamad bumangon sa higaan kapag may pasok. May oras nga naman na parang nilagyan ng matinding pandikit ang ulo ayaw mo ng humiwalay sa unan. Sakto pa kapag malamig ang panahon para kang polar bear kung makahiga sa iyong kama. Nagtry ako na maagang maaga ang byahe, bumili agad ako ng ticket at sabay lipad papunta sa sakayan ng biglang palayasin ba naman ako ng guard kasi daw wala pa daw tren at darating pa raw maya-maya. Ok sabi mo eh. May mga oras nga naman talaga na wala pang daraan na tren; mas safe na sabihin na pumunta ka dun mga 6:00am. Alas dose pa lang ng gabi pumunta ka na dun magtayo ka na ng tent at sindihan mo na ang mga panggatong para hindi ka lamigin; yan kung hindi ka hatakin ng guard palabas. Basta kung ayaw mo pumila ng pagkatagal-tagal agahan mo. Kapag rush hour sobrang dami ng mga tao kulang na lang isabit mo na ang sarili mo sa gulong ng tren para lang makauwi. Malala kapag mga 5:00pm hanggang 8:00pm. Palipasin mo muna ang oras na yan maglakad-lakad ka muna sa mall o mamalimos ka muna sa gilid ng daan para malibang.

Magsuot ng komportableng damit. Kapag sinabing komportable hindi yung nakahubad. Kapag siksikan hindi mo madarama na may naimbento palang bagay na tinatawag na aircon. Wala kang ibang madarama kundi init na parang kaharap mo si Ellen Adarna na ang kaibahan lang eh nagmumukha ka lang tissue paper nya. Magmumukha kang dugyot pare sa loob. Realtalk. Sige kung hindi ka naman pawisin ok lang magsuot ka pa dyan ng dalawang patong na jacket May mga nakikita pa nga ako ang iba may dala nung maliit na parang electric fan na may baterya. Ewan ko kung ano ba tawag dyan pero hindi na masama. Hindi ka na iinitan sa loob. Gusto ko nga rin magdala na malaking electric fan pero di ko lam kung saan ko isasaksak. Pero 'wag na baka may buhok pa na sumabit sa electric fan, makalbo sya, sumikat at maging si Lex Luthor sa DC Universe. Huwag rin kalimutan magdala ng panyo para may pampahid ka sa iyong tumatagaktak na pawis. Pero kung wala sige na huwag ka na mahiya ipunas ang suot mong damit. Wala naman silang pake sa'yo. Kung makikipag date naman please lang magdala ka ng extrang damit. Nangangamoy basted ka na agad kapag nagpakita kang naliligo sa pawis di'ba. Literal na sobrang hot mo tinggan nakakasunog.

Mag-ingat sa magnanakaw. Kung may mahahalagang gamit 'wag basta basta isuksuk lang sa bulsa kung saan-saan. Sa sobrang siksikan hindi mo mapapansin na may kamay na palan na sumisiksik sa bulsa mo. Ilagay mo ng maayos sa bag, lagyan mo ng bullet ant o mouse trap o kahit bear trap ang loob para makarma ang magtatangka mangdikwat. Ilagay ang iphone sa loob ng brief para sigurado. Huwag magsuot ng napakaraming alahas na magmumukha ka ng manghuhulang nakadestino sa ilalim ng tulay.

Huwag masyo feeling/maarte/brutal. Kapag may pila please lang pumila ka ng maayos. Sa pagkakaalam ko ang pila dapat ay dalawang linya yan. Minsan nagiging tatlo pagdating ng tren at pagbukas ng pinto hindi na makababa ng maayos ang mga pasahero kasi nahaharangan na ng mga nilalang. Pababain muna ang mga lalabas bago sumiksik para hindi ka mapag-initan. At saka may pila huwag kang makikipag unahan pumasok kasi nga may tinatawag na pila. Para kang bata na nag attend ng birthday party at nakikipagtulakan para makahingi ng kendi. Huwag gamiton ang siko para manulak kasi masakit yan. Karamihan dyan mainit ang ulo wag ka na dumagdag sa init at baka magkarambol dyan at sumikat ka pa sa social media. Meron din yung mga nag-iinarte ayaw man lang madikitan. Hello sumakay ka sa tren na ito alam mo na siksikan at sigurado na magkakadikit katawan natin. Nakakahiya naman sa kutis mo na sa sobrang kinis pwede ng Mukha lang po pero hindi naman ako manyak na manghihipo ng pimples mo sa mukha. Hindi naman lahat ng lalaki na sasakay dyan perv at hindi naman lahat ng babae na sasakay dyan itsurang Kim Domingo na pinapangarap namin. Huwag kayong feeling. Kasi si feeling makikita lang sa facebook status. Eh di sana pala kung ayaw mo makipagsiksikan bumili ka ng sarili mong submarine o Stealth Fighter. Para saan pa na sumikat si MRT girl sa facebook kung natatandaan nyo pa kasi nagreklamo na hindi sya pinapaupo ng isang nilalang na napag-alaman na pinagsasabay ang pag-aaral at part time job. Piniktyuran nya pa ang bata, sinabihan na pangit at pinost sa facebook. Karamihan dyan ate pagod ang mga nakasakay huwag ka mag-expect na may magpapaupo sa'yo. At hello sino ba naman sya; bili ka ate ng sarili mong skateboard at bagtasin mo ang EDSA. Sya nga pala nakareserve ang unahan sa mga babae. Para sa mga ayaw mahumaling sa aming kapogian eh doon na kayo.

____________________
http://alvincabaltera.co.vu

ANGELS BURGER CHEESEBURGER REBYU

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Thu, 3 Nov 2016 23:54:00 +0800

Heto ang aking SERYOSOng rebyu ng cheeseburger sa Angels Burger. Ang tinaguriang “pambasang burger”.Bakit pambansang burger? Ewan. Si Angels Burger mismo ang nagsabi nyan, basta ang alam ko lang kahit saang sulok ng bansa meron nito, kahit pa doon sa kasulok-sulukang parte. At dahil na rin ata sa mababa nitong presyo na patok na patok sa masa Doon sa probinsya ko meron nito at masasabi ko na sikat rin ito kasi pinipilahan ng madla. Siguro dahil wala rin ibang kakompetensya o dahil mababa lang talaga ang presyo. Bumibili rin ako nito noon at masasabi ko na para sa presyo ok na rin hindi na masama. Pero napansin ko na sa pagtagal ng panahon nag-iba na rin ang lasa, laki pati presyo ng burger. At nagtagal nga hindi na rin ako bumibili. Pero bago pa man magkalimutan at maging MMK pa ang intro ko heto ang latest na review ko sa burger. Karapat-dapat ba itong tawaging pambansang burger ng bayan?

Fig.1

May malapit dito sa labas ng gate ng inuupahan kong bahay kaya mabilis akong nakabili. Sa halagang bababa ng 40 pesos meron ka ng makakain na dalawa kasi buy 1 take 1.

Walang espesyal sa pagkakabalot ng burger; meron ka lang mababasang nakasulat sa malaking font na biodegradable. Iisipin mo kung alin ang tinutukoy na biodegradable pero sigurado na ang plastik (fig.1) Medyo malaki naman ng konti ang burger hindi naman sya yung tipong kaya mong singhutin. Pag binuksan mo sya mapapansin mo na sadyang malaki at makapal lang talaga ang tinapay na ginagamit nila. Malambot

fig.2

naman ang tinapay at makapal hindi ko na babanggitin 'yung sikat na tagline na inimbento ng ilang bumibili dito. Hindi mo na kailangan ng ruler para sukatin pero alam natin na natabunan na ng todo ni tinapay si patty (fig.2). Bukod sa maliit na patty, alam rin ng panlasa ko na hindi ito gawa sa purong karne kasi hindi sya ganun kalasang karne. Walang espesyal sa lasa ng ketchup, bukod sa konting ipinahid sa loob kaya mas nalasahan ko ang tinapay. Hinahanap ko kung nasaan ang mayo pero wala akong mahagilap.
Ang pagkakaalam ko may mayo pa dapat ito ah. Meron din naman na cheese kaya nga tinawag na cheeseburger. Dahil nga ketchup, cheese at patty lang naman, hindi na ako nag-eexpect na sasabog ang iba-ibang lasa sa loob ng aking bibig. Cheeseburger ang inorder ko kasi atleast may cheese. Imagine kung regular lang yung inorder ko. Minus pa ang cheese. Ano na lang ang matitira nyan na palaman?

Ang hatol:

Sa ganyang presyo, hindi na ako mag-eexpect nang sobra. Kung wala kang dalang maraming barya, nagtitipid ka, o gutom ka na na hindi mo na kayang maghanap pa ng iba hindi na rin ito masama. May iba pa naman na burger na kakompetensya nito na halos kaparehas lang ng presyo na pwede mo makita sa paligid. Marami pa dyan iba pero alam natin na kapag sobrang sarap ng pagkain malamang masarap din ang presyo. Inuulit ko nga wala naman ganun kaespesyal sa lasa ng burger na ito 'yun nga lang mura sya. Karapat-dapat ba itong tawaging pambansang burger ? Sa presyo siguro o sa dami ng branch nila pwede pa pero hindi dahil sa lasa. Pero alalahanin natin na nagtaas na rin sila ng presyo. Hindi ko na rin babanggitin na may masusungit silang tagaluto...oopps.

BYAHENG P(L)ANGIT

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Mon, 5 Sep 2016 15:41:00 +0800

Medyo may katagalan na rin itong kwento ko na ito pero sayang naman kung hindi ko ilalahad dito sa aking mahiwaga (at weird na blog).

Isang araw nagdesisyon muna ako na umuwi sa aking minamahal na probinsya sa bicolandia dahil nga ubos na ang pera ko at kailangan ko muna mamalimos doon. Ang lakas kaya umubos ng pera dito sa maynila kaya kesa naman magbenta ako ng kidney at atay at puso ko eh uwi na lang ako; buti doon hindi ako mamumroblema sa pagkain, sa kanin, ulam at sa tulugan diba. Naglalaro ako ng counterstrike ng bigla ko na lang maisipan na umuwi muna sa amin kesa nakatunganga ako kakahintay kung kelan magsisimula ang lecheng training namin. Nakakahiya man aminin pero naghilamos na lang ako nagpalit ng damit, nag empake ng mga gamit at saka diretso na sa bus terminal. Kasi naniniwala ako sa kasabihan na ang tunay na lalaki hindi naliligo kapag...ahm tinatamad. Yan. Mas gusto ko nga palan na nagbyabyahe ng gabi kapag uuwi para umaga ako makakarating doon. Kesa naman gabi ako darating doon maglalakad pa ako ng pagkalayo-layo papunta ng bahay na baka panggigilan ako ng mga asong tambay sa kalsada o baka gawin akong pulutan ng aswang na lumilipad sa mga bubong kapag gabi.

Nagtagal naman ako ng kalahating buwan sa amin. Mas ok na ito sabi ko sa sarili ko kesa naman tunganga ako sa maynila ng ganitong katagal eh baka makita ko na lang ang sariling kong naglalakad ng mag-isa sa daan, walang suot na tsinelas sa paa at humihigop ng starbucks.

Pero syempre itong kwento na ito ay hindi naman talaga tungkol sa kung ano nangyari sa akin noong umuwi ako sa amin. Tungkol ito sa magandang pangyayari ng pabalik na ako sa Maynila.

Lumipas na ang kalahating buwan at magsisimula na noon ang aming training kaya naisipan ko na bumalik na ng Maynila. Ayaw ko pa sana umalis kasi mas relax nga naman ang buhay doon pero wala na rin akong magagawa. Kailangan humanap ng mapagkakakitaan eh. Nagtitipid rin ako kaya ordinary na bus lang ang sinakyan ko. Sa hindi mga nakakaalam yan ang bus na mura (malamang) kung ikukumpara doon sa mga may aircon, karamihan wala ring ihian at mabilis magpatakbo pero panay hinto sa byahe. Pero syempre hihinto yan kasi wala ngang ihian; pwera na lang kung may adult diaper pwede ka pa tumae. Masaya kasi walang masyadong laman sa bus, konti lang ang mga nakaupo pero pagdating ng Naga dumadami na hanggang sa mapuno na nga. Syet. Sino nga ba naman ang gusto ng siksikan si loob, liban na lang kung mg models ng Victoria Secret ang pasahero sasabit pa ako kahit sa likod na gulong lang. Hindi ko rin alam masyado ang kompanya ng bus na nasakyan ko. Yung tipong hindi ko alam kung saan ang paradahan nila o saang parte ng terminal ba sila. Ewan. Wala na akong pake basta ibalik nyo ako sa manila. Gabi na at madilim na noon ang kalangitan; hindi pa nga kalahati ang tinatakbo ng bus eh bigla na lang itong tumigil. Eh ako naman ang nasa isip ko natural lang naman ito sa mga bus diba? Hihinto yan ng hihinto; baka may naiihi o natatae ang driver. Naghintay lang ako. Lampas na dalawang minuto pero hindi pa rin umaandar. Napaisip na ako: ilang galon ba ng ihi ang nilalabas ng mga kumag na pasahero na ito. Wala inabot na brod ng mahigit 20 minutes ng malaman ko na nasiraan palan. Leche. Ang swerte naman oh. Nasiraan pa kami sa daan na wala man lang kailaw-ilaw baka mapagkamalan pa kaming mga multo sa gilid ng daan. Bumaba ako sa bus, umihi at tumayo muna para mawala ang ngalay sa paa. Kalmado pa naman ako ng mga oras na iyon at wala pa namang dapat ikabahala. Hindi ko lang sigurado pero lampas ata kami noon ng isang oras kakahintay. Teka ano nga ba naman ang hinihintay namin? Ah may bus na darating para isalba kami sa aming masamang kinahinatnan. Darating na si Superman na sasagip sa amin sa mga kagat ng lamot sa bus.

Isang siglo ang nagdaan. May bus na nga na dumating. Nakahinga na kami ng maayos. Kinuha ko agad ang aking bag at pumila para makapasok sa dumating na bus. Pagpasok ko eh nabigla ako. Marami ang pasahero sa loob, at marami rin kaming lilipat sa kanila. Ay syet. PAANO KAMI MAGKAKASYA SA NAPAKALIIT NA BUS NA MAY LAMAN NA!?? Parang ataul lang na dalawang patay ang ihihiga. Inobserbahan ko ang mukha ng mga kasama ko sa nasirang bus ng papasok sila sa sasakyang bus; alam ko na walang nakangiti sa kanila. Hindi rin ako makapaniwala na ng oras na iyon akala ko social experiment lang ito hinanap ko agad kung may mga hidden camera sa bus. Wala. Sino ba naman kasing matalinong tao ang makakaisip na magpadala ng isang bus na paglilipatan ng mga pasahero na puno naman. Saan mo kami papaupuin sa may gulong o sa bubong na kahit nga si Tom Cruise ay aayaw kasi Naga to Manila ang byahe. Malayong malayo ang byahe kaya dapat komportable pero hindi ata mangyayari ang nasa isip ko. Nagbayad kami ng pamasahe para lang tumayo sa buong byahe? Cmon. Nagkakagulo na nga ata sa loob kung paano nga naman kami pagkakasyahin. Doon sa pangyayari na iyon narealized ko na kawawa ang sardinas sa loob ng lata. Alam mo yung itsura pa ng driver at kunduktor ng bus na tipong sila pa magaling at sumakay na lang kami. Masusuntok ko talaga itong mga damuho na ito. Maya-maya naglabas ng maliit na upuan at ilapag daw sa gitna. Naimagine mo naman siguro yung upuan na pambata na plastik na mababa. Para kaming mga batang sipunin na nakaupo sa gitna at may birthday party. Nyeta parang tren pa nga kung titingnan mo kung sa likod ka nakaupo. Hinahanap ko pa nga baka dala pa nila mascot ni Jollibee at kung nagkaganun baka batuhin ko pa sya ng laptop sa ulo. Mas sardinas pa ito sa sardinas na nakita ko na pinagkasya sa lata.

Magandang byahe ito.

Heto yung sinasabi ko. Mas sikat pa kay Justin Bieber. Piktsuran yan.

Sa mga byahero dito alam naman siguro na ang daan ay biglang lumiliko at mapapakapit ka talaga sa inuupuan. Kami na nasa pambatang upuan eh ampangit ng kalagayan kapag lumiliko kasi gumagalaw mismo ang inuupuan. Pambihira para kang tumatae sa inodoro na lumilindol. Sino naman ang makakatulog sa ganitong sitwasyon? Noong panahon na iyon nanlilisik na talaga mata ko sa bwisit; pero dahil magaling naman ako magtimpi ng galit eh wala naman akong nagawang masama. Hindi ko nga alam kung matatawa ko sa sarili ko ng mga oras na iyon eh; hindi ako naidlip man lamang o kahit makatulog lang ng konti. Nang oras na iyon lowbatt pa ang cellphone ko hindi man lang ako makasoundtrip. Nakakabadtrip. Pero para magmukhang cool eh nilagay ko pa naman sa tenga ko para feeling nakikinig naman ako sa music. Kinakabahan lang ako kasi parang mas flat pa sa flat screen tv ang pwet ko. Parang pancake na nakalatag sa lamesa ang pwet ko. Ang tigas kaya ng plastik na upuan; para akong pinaddle sa pwet ng isang daang beses. Kaya kapag humihinto ang bus para umihi/tumae/kumain ang mga pasahero eh agad akong bumababa para mag unat-unat. Yan yung time na parang ayaw ko na bumalik sa bus, pero wala ako magagawa; kailangan magtyaga para bumalik ng maynila. Pero kahit paano nagsisi ako bakit sa dami ng bus ito pa nasakyan ko. Ako nga naman ang isa sa pinakaswerteng nilalang sa mundo.

Makalipas ang mahigit kalahating oras eh patuloy na ang byahe. Magsisimula na naman ang kalbaryo naming mga nakaupo sa gitna nag aantay ng spaghetti ni Jollibee. Hindi ako maarte pero masakit nga sa pwet umupo ng napakatagal na oras at hindi man lang ako napapikit o maidlip man lamang. Fast forward ko na...umaga na ng pasukin na namin ang kamaynilaan. Hindi ako nakatulog pero nawala na antok ko. Inisip ko na lang na nandito na ako at pag nakarating ako sa tinutuluyan ko eh matutulog na ako forever and ever. Ihahagis ko ang katawan ko sa higaan at walang makakapigil saakin na humilik at maglaway. Ganyan na ang nasa isip ko.

Akalain mo yun inihinto na nila ang bus sa may pasay at nagsisibabaan na ang ibang pasahero. Kami naman na mga lumipat eh hindi malaman kung bakit. Sa cubao kami karamihan bababa pero ang sabi ng kunduktor eh hanggang pasay lang daw sila at yung sinakyan namin na nasira yun ang abot hanggang cubao. Ay powtek na yan nag-init na ulo ko at ng ibang mga pasahero. Nagtyaga na nga kaming ilan na umupo at makipagsiksikan sa loob ng bus nila tapos malalaman namin na basta na lang kami ibababa sa di naman dapat na bababaan namin. Nagrereklamo na ang ibang pasahero ako naman eh nanlilisik na ang mata at konti na lang magkukulay berde na ang kutis ko. At heto pa sila pa ang may ganang magalit na tipong kami pa ang dahilan ng problema. Isipin nyo nasira na nga ang bulok nila na bus, pinalipat kami sa punong bus nila at pinaupo kami na iilan sa upuang pambata tapos sila pa ang may ganang magalit? Tengena nyo po. May ilang pasahero na pinipiktyuran na ang plate number ng bus na parang pinipiktsuran lang si Sarah Geronimo at may nagbanta pa na aabangan daw ang bus nila pag dumaan sila sa malapit sa kanila blah blah blah. Ako may picture din ng bus at ng plate number pero hindi ko na malaman kung saan ko na ba na save o baka nadelete ko ng aksidente. Ketam kahit picture na lang ng bus sa cellphone ko naglalaho pa. Pero hindi ko talaga masisisi na magagalit ang mga pasahero kasi nagbayad kami ng tama pero perwisyo ang ginawa nila. Walang nagawa ang driver at yung walang kwentang konduktor sinamahan kami sa gilid ng daan pumara ng bus na papuntang cubao at sya na ang nagbayad sa amin. Alangan naman na kami pa ang magbabayad ng pamasahe eh sa walang kwenta naman sila. Pambihira, hindi na ako sasakay sa bus nila na hindi ko na papangalanan kasi hindi naman sila kilala at hindi sila sikat. Mas sikat pa si Marlou ng Hasht5 kesa doon. Err.

Pagdating ko hindi na ako natulog. Nawala bigla ang antok ko. Tumae na lang ako kasi nabusog ako sa konsumisyon.

'WAG MASYADO FEELING CLOSE

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Fri, 2 Sep 2016 18:16:00 +0800

Kung nabasa nyo yung sinulat ko dito sa blog ko na tungkol sa first time starbucks experience ko eh heto pala ang karugtong.

Oo masasabi ko masarap nga naman yung starbucks na ininum ko, medyo hindi nga lang talaga pwede na araw-arawin kasi nakakabutas ng bulsa. Kaya nga hindi na naulit yung pagtambay ko doon kasi narealized ko na mas mabuti pang bumili na lang ng 3-in-1 sa 7eleven o uminom ng tubig gripo para mas tipid. Masyado pa naman maaga para umuwi at tumingala ng mga ipis sa kesame kaya tinanong ko yung kasama ko kung ano ba plano nya pakatapos naming maubos ang hinihigop naming kape.

Sabi nya wala naman daw syang gagawin at sa oras na iyon eh nahalata ko na parang gusto pa nito gumala at uminom ng nakakalasing. Hindi ko alam kung naikwento ko na ba na hindi nga naman kasi sya taga doon nakatira; taga manila sya at nagkataon lang na doon sya sa amin naassign. At tangena, ang pogi pala nya nahihiya nga ako tumabi sa kanya kasi mahilig daw sya sa mga chicks. Ok, halata naman na mahilig sya makipagbulahan sa mga kustomer; masasabi ko na medyo kabaliktaran ko ng konting-konti lang.

Binabawi ko na: lamang lang (ako/sya) ng isang ligo pagdating sa kawgapuhan.

Ahm..balik tayo.

Yan nagyaya pa sya na lumipat raw kami at uminom ng kahit tigdalawang bote lang. Pumayag naman ako kasi bukod sa maaga pa naman eh bagong sahod kami na sa sobrang taas nga ng sahod ko pwede ko ng mabili ang pundidong ilaw sa basurahan ni Bruce Wayne. Shit. Naglakad kami ng sigurado mga dalawampung hakbang kasi malapit lang naman. Kilala naman yung inuman na iyon, dahil siguro maganda ang pwesto kasi nasa tabi lang ng daan; hindi naman kalakihan pero dinadagsa rin ng mga lasinggong empleyado ng iba ibang kompanya (hindi kami kasama), mga lasinggong tambay, mga lasinggong pulubi na minimum 100 ang hinihingi sa mga nakakasalubong sa daan, mga lasinggong estudyate na bagsak sa algebra at mga uhaw lang sa alak (kaming dalawa). Upo agad kami at nag order ng isang bucket. Nauhaw nga talaga ako noong oras na iyon na parang naging kasing dry ng...hmm..drybox? Ok, tinungga ko agad ang aking iniinum ng mahalata ko na may kausap na si itatago natin sa pangalang Hardware na isang beke sa kabilang table at may tatlo itong kasama. Tiningnan ko kung sino pero wala ako kakilala kaya wala ako pake ipinagpatuloy ko lang ang pagbuhos ng alak sa aking lalamunan. Naisip ko na lang: bweshit na Hardware ito lahat na lang puntahan namin may kakilala sya pwera na lang ng lumipad kami papuntang Jupiter noong nakaraang buwan. May kasama yung beke na isa ring beke, isang parang beke at isang tunay na babae. Kaya naisip ko agad na baka kinakausap nya lang yung isang beke para makilala yung isang babae. Sabi ko nga pogi tong kasama ko..at mas..ako...pogi. Hayan patuloy pa sila sa kwentuhan habang wala akong pakeng tinitinggan kung mayroon rin ba akong kakilala na umiinom rin sa lugar sa mga oras na iyon. Wow, meron akong kakilala ko. Lalapitan ko sana pero nananaginip lang daw ako sabi ng bote na hawak ko. Siguro nakahalata na si Hardware na parang naiitsapwera na ako sa tabi (na sanay naman ako) kaya pinakilala nya ako sa kausap nya. Kumaway lang ako na ala Pia Wurtzbach para makarelate sya at sinabi nya pangalan nya pero lumabas rin agad sa kabilang tenga ko. Nagkwento si Hardware na tipong Charo Santos sa harap ko na nagkakilala sila dahil naging kustomer nya raw ng isa atang beses blah blah. Ah, so close na kayo agad. Ok. Kaya sa mga oras na iyon eh ginamit ko na ang psycho power ko: ang mambasa ng tao. Sabi ng beke eh lumipat na lang daw kami sa table nila. Sa mga oras na iyon eh nababasa ko sa mga mukha ng ilang kasama nya na medyo alangan sila na may makakasama sila sa table na hindi naman nila kakilala. Kahit ako ayaw ko lumipat sa table nila; bakit ako lilipat wala ako ni isa kakilala sa kanila pwera na lang sa kasama ko na kakilala nya ang isa. Buti sana kung lahat sila nagsabi na magjam kami eh yung isa o dalawa sa kanila parang blanko ang tingin eh. Ayon lumipat agad si mokong sa kabilang table kasama ang isang kakilala nya ng konti at mga kasama nya. Tangena kami ang magkajam tas lumipat agad ng bakod sabay yaya sa akin na jam na lang kami sa kanila. Anak ng...

Hindi ko sinasabi na bawal makipagkilala pero magaling ako magbasa ng tao. Hindi ko lang alam kung bakit hanggang ngayon hindi pa nagpapakita sa aking si Nick Fury.

Wala, eh iniwan na ako sa table kaya napilitan na lang akong lumipat kajam sila. Patuloy pa rin ako sa pag inum. Lumipat si Hardware at tumabi sa isa nilang kasama habang ako katabi yung nakilala nya na super ka close nya. Tanungan kami kung ano trabaho; tinanong nya ako isasagot ko sana ex-convict kakalaya pa lang noong isang linggo pero pinigilan ako ng alak na nasa bibig ko at yung ibang walang kwentang usapan na kinalimutan ko rin naman agad ng gabing iyon. Ang naalala ko lang kinuha pa ang number ko. Binigay ko naman. Leche. Habang nangyayari ang kwento-kwentohan namin ng beke eh nahalata ko may nangyayari ng mixed martial arts sa gilid ko ang hanep. Nakikita ko nagsisikuhan na ng mukha si Hardware at yung isang kasama ng beke na parang lalaki na may pagka beke. Noong una akala ko naghaharutan lang sila aba akalain mo nagtutulakan na yung dalawa. Anak ng...sinasabi ko na nga ba may mangyayaring civil war dito. Tumayo si Hardware at parang babanatan si mukha si lalaki pero agad itong tumayo, pero dahil siguro nakainum na rin si lalaki na parang beke eh natumba ito at napaupo ng malakas sa sahig. Aww, r.i.p pwet. Sa mga oras na iyon aawat na ako pero hindi ko alam kung bakit magsusuntukan ang dalawa. Sikat na kami sa mga oras na iyon kasi gumawa kami ng eksena; lahat ng nag iinuman ay nakatingin na sa amin, pati mga bantay at bouncers sa may pasukan. Naimagine ko pa naman ang sarili ko na lumilipad sa ere kasi tinapon ng bouncer palabas at sasalpok ang muka ko sa basurahan. Akalain mo yun napatingin lang ako sa malayo nawala agad yung lalaki na makakasuntukan ni Hardware sa may sahig. Asan sya nagpunta? Nag evaporate ba sya? Gumulong pauwi sa bahay nya? Ewan, biglang nawala tatawagan ko na sana ang malapit na police station para humingi ng tulong. Noong mga oras na iyon naisip ko na baka maghahanap yun ng mga katropa nya para rumisbak sa aming dalawa. Ikaw ba naman tatayo ka sana para sumugod pero bigla ka lang matutumba at mauuntog ng malakas ang pwet sa sahig kung hindi ka reresbak.haha. Sige lasing na ako magrecruit ka na ng mga kasama mo, ready na ako sa susunod na pangyayari (ito ang sabi ng bote na hawak ko) Tinanong ko ang mokong kung ano ang nangyari. Maluha-luha nyang sinabi sa akin na kasi nga daw ininsulto raw kami; sabi raw noong lalaki na kasamahan ng beke na kaya raw kami nakikipag jam sa kanila eh para raw makalibre kami ng inumin. Noong mga oras na iyon gusto ko rin masuntok yung lalaki na iyon pero naisip ko naman na gusto ko rin patumbahin ang kasama kong ito kasi feeling close sya masyado. Nakakainsulto nga naman na sabihan kami na makikijam sa kanila para makalibre kami ng alak kaya yung beke na at yung dalawa pa nyang kasama ang humingi sa amin ng tawad. Isip-isip ko naman eh wag kasi feeling close kasi may mali nga naman sa ginawa naming pagjam sa grupo nila na halos hindi naman talaga namin kakilala.

Naisip ko sana na kung una pa lang sana iyon na ang naiisip ng lalaki na yun sa amin eh di sana inihampas ko sana ang sampung pesong barya sa mukha nya para malaman nya na may pera naman ako sa aking....hmm..yeah bulsa.

Lumabas agad kami at hinanap yung lalaki pero nawala agad sya. May pagka-The Flash pala yun sa bilis ng pagkawala nya sa eksena. Tumagal pa kami sa labas pero wala nang resbak na nagpakita kaya rumisbak na lang kami sa malapit na McDo para magkape. Nagtext pa sa akin yung beke na humihingi ng sorry sa ginawa ng kasama nya at nagreply naman ako agad sa pamamagitan ng mabilis na pagdelete ng text nya sa inbox.

Siguro kung tinanong pa ako ni Hardware ulit kung saan kami sunod na pupunta eh malamang sasabihin ko na mauna na syang bumyahe pabalik ng Maynila.

KADALASANG MGA KATANUNGAN SA JOB INTERVIEW

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Mon, 2 May 2016 09:27:00 +0800

Para sa mga bagong gradweyt at sa mga naghahanap ulit ng bagong trabaho, sigurado na maririnig mo itong mga tanong na ito sa job interview. Isipin mo na lang na ang job interview parang beauty pageant lang yan; mas maganda at matindi ang sagot mo, mas malaki ang tsansa na makapasok ka sa top 10 o top 5. Isipin mo na marami ang kaagaw mo sa posisyon, at karamihan yan ready yan sa gira at makikipagputukan yan para sa hinahangad nilang pabuya. Maghanda kaibigan at pag-aralan ang mga katanungan sa listahan na ito. Relax lang at bawal atakihin sa puso. Mahal magpahospital. Goodluck.

“Tell me about yourself.”

“What are some of your strengths?”

“Tell me about some of your skills that apply to this job.”

“What accomplishment do you feel most proud of?”

“What would you do if you caught a coworker stealing?”

“What was your favorite class in school?”

“Tell me what you think your former coworkers would say about you.”

“What did you think about your former boss?”

“Why are you leaving your former company?”

“Why would you like to work for this company?”

“What do you see yourself doing 5 years from now?”

“Don’t you think you might be too inexperienced/overqualified for this position?”

“Do you have a disability?”

“Why did you never finish your degree?”

“What do you usually do on weekends?”

“Just out of curiosity, what’s your favorite color?”

“What do you consider to be your greatest failure?”

“What weaknesses do you think you have?”

“Have you ever been late for work or an important appointment?”

“How much do you know about our company?”

“Would you object to personality or drug testing?”

“How do you explain that you were at your last company for only 1 year/1 month?”

“What were you doing between the time you worked for that company and today?”

“What is the most difficult interpersonal situation you have had to deal with at work, and how did you handle it?”

“What do you expect to earn here?”

“What was your salary in your last position?”

“Are you looking for a position in many other companies?”

“Why do you think you deserve more than what we usually pay for this position?”

“Are you familiar with our company mission statement, and if so, what do you think of it?”

“How would you describe your personality?”

“When would you be willing to start work?”

“Give me an example of how you react to change.”

“What do you think you could accomplish in your first year here?”

“May we call your references?”

“We have many applicants for this position. Why should I hire you?”

Source:

Fearless Interviewing: How to win the job by Communicating with confidence by Marky Stein

KWENTONG JOB HUNTING SA KAGUBATAN

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Sat, 16 Apr 2016 09:37:00 +0800

Isang buwan lang 'dre.

Dumating nga ang pagkakataon na nagdesisyon ako na umalis na at huwag na magtrabaho sa Naga City. Ilang taon na rin ako doon at masasabi ko na kailangan ko na rin maghanap ng bagong lugar kung saan ako magtatrabaho at kikita g pera. Tatlong taon na rin akong nagtatrabaho at masasabi ko na hindi talaga sapat at parang wala naman akong napapala. Mahirap pa naman maglipat at lalong mahirap iuwi ang isang bundok ng gamit na naipon ko sa boarding house ng ilang taon.

Nagpasya ako na sa Maynila na maghanap ng trabaho. Bakit? Kasi sa tingin ko mas marami ang opurtunidad na posibleng naghihintay sa akin; maraming kompanya ang pwede pagpilian at medyo malaki-laki ng konti ang sahod kumpara doon sa amin. Sa puntong ito hindi ko na iniisip ang sinasabi ng karamihan na delikado mamuhay raw sa maynila kasi nagkalat ang mga pasaway, magulo at higit sa lahat ay ang polusyon. Wala akong pakialam. Ayaw ko mang mapalayo sa aking pamilya eh wala na rin akong magagawa pa. Nakapag desisyon na eh. Sa edad kung ito ay iniisip ko na na dapat maghanap ng trabaho na mas maganda at 'yung sahod na hindi mo aakalain na parang baon lang ng isang elementary student. Sayang naman ng experience at ng skills kaya go.

Isang buwan lang ang binigay ko sa aking sarili na makahanap ng desinteng trabaho. Kung hindi aabot ng isang buwan eh di mas maganda. Yan ang plano ko pagdating ko sa maynila. Hindi ko sasayangin ang oras at araw ko kakatambay. Maghahanap ako ng maghahanap kahit maging kasingkulay ng apelyido ni Jack Black ang aking kutis. 'La na ako pake. Ok daw ang fighting spirit ko sabi ng bibig ko mismo. Bakit ba isang buwan? Kasi una sa lahat masasabi ko na hindi kalakihan ang dala kung pera. Sapat lang para makahanap ako ng isang maliit at murang boarding house, makakain at pamasahe sa paglilibot sa kagubatan. Sinabihan ako ng kapatid na nasa maynila rin nagtatrabaho na huwag na muna raw ako maghanap ng matitirhan, sa kanya na muna raw ako tumuloy kasi mahirap raw makahanap. Whew, buti na lang may matutuluyan na ako. Hindi ko pa naman ganun ka-kabisado ang pasikot-sikot ng lugar.

Walong araw pa lang ako ay nagkaroon agad ako ng interview. Isang TV production company. Dalawa sana dapat kaso magkasabay na araw at halos magkasunod pa ang oras. Kailangan kong pumili sa dalawa kasi hindi kaya ng oras kasi masyadong malayo ang isa. Pinili ko nga ang nabanggit kong kompanya. Sabi ko sa sarili ko pag natanggap ako rito eh di swak na ang plano ko. Pumunta ako at gamit ang mapa sa google ay natuntun ko naman kahit papaano ang lugar. May dalawa ng nauna sa akin na nag-apply rin kasi late ako ng 10 mins. Hindi ako madalas ma-late, pero pasensya na kasi hindi ko talaga kabisado ang lugar. Mabilis lang 'yung interview, pinakita ko ang portfolio ko at binigay pati yung ibang gawa sa CD blah blah. Confident ako na makukuha ko ang posisyon pero nawala ang excitement ng sinabi nya ang starting salary. Toinks. Ini-expect ko kahit papaano mataas kasi nga production at parang pang dalawang tao ang trabaho sa posisyon. Tatawagan na lang daw o iti-text kapag natanggap. Nagpaalam ako na blanko ang mukha ko. Kaya kayo 'wag masyado mag expect! (haha) Kahit gusto ko na magkaroon agad ng trabaho para magkapera eh inisip ko naman na parang ma-lulugi ata ang negosyo ko nito. Malayo pa naman at saka ang pamasahe; noong mga panahon na ito ay hindi ko naisip na may tinatawag palang LRT. Nasayang tuloy ako dun sa isang kompanya na dapat sana'y iyon ang pinili kung puntahan at baka mas ok pa. Makaraan ang ilang araw ay may natanggap akong text galing dun sa kompanya. Magreport daw ako sa kanila ngayong araw. Syet. Noong time na iyun eh hindi ko alam kung babangon na ba ako sa aking hinihigaan o mag-iisip at matutulog ulit. Alam mo nangyari? Nakatulog ulit ako. Hindi na ako nagpakita pa kahit na sa mga sumunod na araw ay nagtext pa sa akin ang kompanya kung pupunta pa ba ako. Sa unang pagkakataon, nasira ang plano ko.

Sinuntok ako ng sarili kong kamay dahil sa desisyon kong ito. Sabi nya sa akin: pera na pinakawalan mo pa. Isipin mo na dagdag experience pa ito. Sagot ko naman: Hoy payat na kamay...naghahanap ako ng trabaho na mataas taas naman ang sweldo. Wala akong pakialam sa experience na iyan kasi may experience na rin ako dyan. Tumatakbo ang oras at panahon; parehas kami ng kalabaw na tumatanda. Natahimik bigla ang aking kamay at biglang sumigaw sa akin ng malakas: Tanga! Mataas na sahod? Sa ibang bansa ka maghanap!

Yeah, tama sya mga 'dre.

Sige na nabasag na ang plano ko ng isa (o dalawang) beses. Deadma ko yung isa at hindi ko naman sinipot pa yung isa. Dapat sana may trabaho na ako at may pera na rin na darating. Ainako. Kaso ang maganda lang na nangyayari eh madalas ako maligaw kapag wala ako mapa at basang basa ang damit ko buong araw dahil sa sobrang init na umaabot singit.

Mas nadagdagan pa ng sampung beses ang sakit ng ulo ko ng may mag-text pa sa akin na isang malaking kompanya.

Isang malaki at kilalang TV Station ang nagtext sa akin at nagtatanong kung gusto ko raw ba mag apply bilang Production Assistant. P.A? Pakabasa ko sabi ko sa sarili ko..nope. Hindi ko alam kung bakit ayaw ko pero hindi ko talaga gusto at wala akong plano. Cameraman o Video Editor ang gusto ko at alam ko sa sarili ko na mas mag-eenjoy ako sa ganyan. Maghahanap na lang ako ng iba kesa dyan. Pero nakita ko na lang ang sarili ko na nag-eexam na at nagpasa ng resume sa kanila. Syet, ano bang ginagawa ko. Makaraan ang ilang araw ay may tumawag sa akin mula sa kompanya nila at sinabing hindi raw ako pumasa sa ganung posisyon. Ang sa isip ko naman: Ok lang. Hindi naman ako nag-apply sa ganyang posisyon eh. Pakatapos ay tinanong nya ako kung gusto ko raw mag apply pa sa ganito ganyang posisyon. Mabilis ako nakapagsabi ng..Yes po, mag apply ako kasi yan naman talaga ang gusto kung trabaho. Bumalik ulit ako doon sa kompanya at natulala ako sa dami ng nag a-apply. Para atang wala akong pag-asa rito makapasok ah; ang dami ng kakompetensya. Matira na lang ang matibay bahala na si Batman o Superman o si Carrot Man. Gira na ito ala Saving Private Ryan. Yun na nga, tipikal na pangyayari: pipila sa upuan na pagkahaba haba mas mahaba pa sa LRT, mag papasa ng resume, dalawang interview etc. Nakakapagod sa utak pakatapos, pero di pa rin mawala sa isip ko yung maganda at cute na mukha ng nag-interview sa akin. Saka mabait sya. Lol. Sa mga panahon na ito, hindi pa rin ako umaasa na makakapasok.

Hindi pa nga nagtatagal at hindi ko pa nalalaman ang resulta sa katatapos lang na interview eh dalawang kompanya na naman ang komontact. Oops. Naku po. Alam ko sa sarili ko na ganito talaga plano ko; apply lang ng apply at pumili ng kompanya na maganda ang offer pakatapos. Pero hindi ko naman iniexpect na sabay sabay pa talaga sila magpaparamdam. Pumunta ako sa isang kompanya kasi naghahanap sila ng Multimedia something blah blah so bahala na sabi ko. Dapat daw marunong sa photography, videography, photoshop, illustrator, graphic design etc. Tatanungin ko sana kung pasok pa ba ang marunong maglaba, mag DOTA o mangulangot. Joke lang. Sa tingin ko kaya ko naman ito. Kaso nga lang tumaas ang kilay ko sa exam nila: bakit design lang sa photoshop ang pinapagawa? Eh yung ibang binanggit? Video editing? Photography? Eh hanap nyo lang pala graphic artist eh. No No. Tatlo pang designs ang pinagawa sa akin na alam ko sa sarili ko na wala itong patutunguhan. Umalis ako na may nakatusok na “TSK” sa ulo ko. Hindi nga ako natanggap at wala akong pake.

Sa lagay na yan nag-iinarte pa ako? Eh nauubos na nga pera ko kakapunta sa kung saan-saan. Sya nga pala dedma ko rin yung isa pang kompanya kasi mababa rin para sa posisyon na creative blah blah. Nagtext na pumunta ako para sa exam at interview. Hindi na ako nagreply kasi wala ako load at hindi rin ako interesado; makaraan ang ilang oras nagtext ulit na magreport na raw ako sa office nila. Hindi ako nakareply at hindi ko namalayan na mga anim na beses na pala tumatawag sa backup cellphone ko.

Pasensya na; alam ko na para sa nagsisimula eh mababa lang talaga ang makukuha, pero isipin mo rin na hindi mo ito unang trabaho at hindi ka siguro fresh grad na sumasabak pa lang sa mundo ng pagtatrabaho. Skills/ experience ang pwede isingit dito. Pwede mo na rin idagdag ang edukasyon mo o unibersidad kong saan ka nagtapos. Eh di sana pala kung mas minimum pa sa minimum ang sahod eh maghahanap na lang ako ng trabaho na magaan sa magaan kesa sa lecheng “multitasker” na panglimang tao na ang tinatrabaho mo pero ang sahod mo kulang pa sa pang-araw araw na pamumuhay. Naku. Sya nga pala, inisip ko rin na tutal uupa pa pala ako ng tirahan eh dapat medyo ok rin ang sahod.

May mga araw din na ni isa walang nagparamdam. Medyo nakakabagot rin tumambay lang palagi sa loob ng kwarto; wala magawa kundi mag laptop, matulog, mag sounds at manuod ng tv. Nakakainis rin talaga kapag walang ginagawa. Ayaw ko rin sa Sabado at Linggo; kasi walang pasok karamihan sa mga kompanya at walang magpaparamdam sa inaaplayan na kompanya. Syempre kapag naghahanap ka ng trabaho at seryoso ka eh ayaw mo ng may nasasayang na panahon. Kaya leche pag Sabado at Linggo.bow.

Isang araw may nagparamdam ulit na kompanya. Matagal na ako nag apply pero ngayon pa lang sila nagtext. Medyo malayo-layo ito kaya naghanda ako; nagresearch pa ako ng rota kung saan ba mas maganda sumakay para hindi malate. Sumakay ako ng bus (maling desisyon) at sabihin ko para akong nakasakay sa sasakyan ng patay kulang na lang mag-make up ako at humiga sa likod nito; grabe ang trapik!! Hindi na halos gumagalaw ang mga sasakyan. Mas mabilis pa ang pag-galaw ng oras kesa sa pag andar. 10 am naman ang interview; pero lampas 8 na. Bwisit. Hindi na ako natuto; hindi ito Naga na hindi naman aabot ng isang oras lampas ang traffic. Hindi ko pa natry sa LRT o MRT kaya hindi ito pumasok sa isip ko. Inis na inis na ako gusto ko ng sumigaw ng Darna sa loob. Yesh, umandar na ang bus, yan nga lang kasi mali-late na rin ako sa aking interview. Nakarating ako ng Pasay ng buhay pa naman pero patay na ako ng 15 mins. Ano magpapatuloy pa ba ako? Go na! Sayang ng pamasahe ko pati ang damit ko na basang basa aakalain mo ninakaw ko lang sa sampayan. Ang tanga ko pa kasi alanganin ang lugar na binabaan ko. Akala ko malapit pa eh sobrang layo pa talaga. Noong time na yun feeling ko kulay green na ako. Denidedma pa ako ng mga taxi kasi raw ang layo raw ng pupuntahan ko. May tumigil pero tinanong ako kung payag ba ako ng P200 ang bayad. Sabi ko sige na ok na yan bilisan mo na at late na akong isang oras. Isang oras!? Bahala na kung sino manalo kina batman o superman basta makarating ako sa pupuntahan. First time ko ma-late ng ganitong oras, nakakahiya at posibleng hindi na rin ako tanggapin pero nandito na rin lang eh, gumastos na kaya patuloy na. Malapit yun sa may NAIA eh, basta may binigay naman na address. 'Yung gunggong naman na driver sinabihan ko na nga 'yung address eh hindi pa ako sa saktong lugar ibinaba. Napilitan pa ako maglakad at magtanong tanong sa mga tao sa paligid. Noong mga oras na iyon gusto ko mabuhat ang armas ni Thor at ibato sa lecheng taxi ng lalaki ng maging palamuti ito sa junk shop. Inabot pa ako ng mahigit 20 mins kakahanap sa kompanya. Walang karatula o pangalan ng kompanya sa harapang ng gate kaya mahirap mahanap!!! Pula na ang mata ko at may mga isda nang lumalangoy sa damit ko. Sa wakas nakarating rin ako. Pang Guiness Word Record ang pagka-late ko. May dalawang lalaki na nakaupo sa loob. Nakalusot pa ako kasi tatlong nag aapply pa ang hindi naiinterview at pang apat ako. Ok naman ang interview at palagay ko posible ako makapasok dito. Sya nga pala isa rin itong TV Prod company at mapapanuod ang show nila syempre sa TV; nag apply ako bilang editor. Text na lang daw sila kung sakaling mapili ako. As usual.

Makaraan ang ilang araw eh nagtext ulit 'yung sa TV Station. Batch orientation raw para sa training. Excited ako rito; ibig sabihin pumasa ako doon sa test at interview. Marami kami at halata sa mga mukha namin ang saya kasi pasok kami di'ba. Bumagsak nga lang mga panga namin noong malaman namin na magsisimula ang training sa kalagitnaan ng Abril. April? February pa lang nun ng panahon na iyon. Maghihintay pa kami ng halos dalawang buwan!? Seryoso nakita ko na karamihan ay nalungkot. Nagbigay sila ng deadline; magtext daw sa kanila kapag nakapagdesisyon na magpapatuloy sa training. Umuwi ako na blangko.

Ano magpapatuloy ba ako sa training na ito? Ano mag-aaply pa ba ako sa ibang trabaho? Ano pag maganda ba ang offer nang isang company tatanggapin ko na? Hindi ko alam. Inisip ko: yang training sa stasyon na iyan eh training pa lang yan, baka hindi rin ako tanggapin pakatapos; alam ko rin na hindi rin kataasan ang sahod sa kompanyang yan, pero kilala kasi; hindi aabot sa ganyan katagal ang pera ko, lalo pa't araw araw kumakain sa labas kasi hindi naman nagluluto dito; sayang ng pera sanang makukuha ko kapag natanggap ako sa isang trabaho; dalawang buwan akong walang makukuhang pera; dalawang buwan akong makukulong sa kwarto. Umiikot talaga ulo ko. Hindi pa ako nagdesisyon ng ganito katindi pagdating sa trabaho. Oo, gusto kong makapasok at magtrabaho sa TV station na binanggit ko pero makakahintay ba ako ng ganito katagal? Sira na talaga ang plano ko na kumita agad ng pera pagdating pa lang sa maynila. Kailangan ko mag desisyon kasi nagbigay lang ng apat na araw.

Gabi na ng nakapagdesisyon ako. Magpapatuloy ako sa training. Syet, sana tama ang desisyon ko.

Ilang araw ang nagdaan, nagtext ulit 'yung TV Prod comp na nakwento ko; yung late na late na ako nakarating. Sabi sa text pumunta raw ulit ako, FINAL interview daw. Gusto ko ng tumakbo sa labas para bumili ng isang kahon na biogesic.

Nagdesisyon ako na pumunta; baka sakaling maganda naman at baka mapilitan akong kalimutan 'yung training ng isang malaking kompanya. Hindi na ako sumakay ng bus papunta doon kasi baka abutin pa ako ng gabi bago marating ulit yung kompanya. Nag LRT na ako. Yehey. Syempre kahit alam ko sa sarili ko na probinsyano ako eh hindi naman ako magpapahalata na walang alam. Para akong pulis makatitig sa ginagawa ng mga nasa likod at harapan ko. Mas mabilis nga naman sumakay sa tren; walang trapik. Huwag lang magkaaberya at masiraan kasi isyu na rin ito at hindi na bago. Hindi ko inaasahan na mabilis lang talaga ang byahe. Mabilis kasi hindi ako na-late.Yehey; nagtunugan ang mga trumpeta at tambol sa tenga ko. Ang masama nga lang sobrang aga kong dumating tatambay ako ng tatlong oras. Tatlong oras ako maghihintay! Syet. Napaaga naman ata ng sobra. Sobrang init pa kaya pawisan na naman ako ng sobra. Nakakainis pa kasi gusto kong mag-internet pampalipas ng oras pero wala ako ni isa mahanap. Ano bang klaseng lugar ito? Nasa kalawakan ba ako bakit ni isa wala akong mahanap na kompyuteran dito sa paligid!!! Nakalipas na ang dalawang oras ng makahanap ako at saka nagpalipas ng isang oras. Bwisit. Naglakad na lang ako papunta 'dun sa kompanya kasi malapit lang naman sa tinambayan ko. Hindi ako na-late. Yesh. Dalawa ang nag-interview sa akin at hindi pa nagtagal eh alam ko na na pasok ako. Pero pasimple ko tinanong kung magkano ba ang sahod ko kung sakali. Medyo naaalangan ako pero gusto ko malaman. Napaisip pa 'yung isa ng sabihin sa akin kung magkano. Hindi ko alam kung tumaas ang kilay ko sa oras na iyon, marahil siguro dahil nahahalata ko rin na hindi pa sila ganun ka sigurado kung karapat-dapat ba ako sa posisyon, kung pasok ba skills ko o tama ba na hindi pa ako ganun ka experiensyado para sa trabaho. Pinasama nila agad ako sa meeting nila. Nalaman ko na dalawa pala kaming nakapasok sa parehong posisyon. Na yung isa nga raw eh dating nagtatrabaho sa isang sikat rin na TV station. Ow, parang maiitsapwera ako nito. Teka lang po, hindi nyo pa ako tinatanong kung payag na ba ako na maging empleyado nyo. Nalaman ko rin na tinanggal daw karamihan sa dati nilang empleyado kasi hindi na raw maganda yung kinalalabasan ng trabaho nila. At ang unang pinapagawa sa akin eh maglipat at mag-ayos ng mga files sa mga lumang hard disks at ililipat sa bago. Bukas raw ay ihahanda na nila ang kontrata. Sa isip ko naman..pwede ba pag isipan ko muna..at saka hindi nyo pa nga ako tinatanong kung payag ba ako. Naalangan pa naman ako magsabi. Pakatapos ay nagpaalam na ako at umuwi. Pinag-iisipan ko kung magpapatuloy ba ako. Sa sunod na araw na dapat ako magsisimula at pipirma ng kontrata. Kakalimutan ko na ba yung training ko sa isang TV station? Nasabi ko sa sarili ko na kailangan ko na rin ng pera. Papasok na ako bukas. Pag-uwi ko ay bumili pa ako ng murang sapatos sa ukay-ukay para may magamit sa trabaho. Pero alam nyo ang nangyari pagsapit ng gabi? Tinext ko yung isang numero nung kompanya; sabi ko pag-iisipan ko muna kung magtatrabaho ba ako sa inyo..may ibang offer din kaso sa akin ang ibang kompanya. Boom. Hindi ako nakatulog ng mabuti at inabot ako ng madaling araw kakaisip kung tama ba ang desisyon ko.

Nagdaan na rin ang mga araw at wala na akong ginagawa sa kwarto. Maghapon lang ako nakahiga habang nakikinig ng musika sa cellphone. Feeling ko nga may ugat na ang aking mga paa at may tutubo ng bulaklak sa aking mukha. Nakakabwisit rin talaga kapag walang ginagawa. Biglang may nabasa ako sa email. Interview daw. Ahh yung kompanya na matagal ko ng inaplayan na naghahanap ng Photographer trainee. Miss ko na rin kahit papaano ang magtrabaho sa isang studio, pero parang hindi ko na rin kailangan kasi nga may pinili na akong kompanya. Tapos trainee pa, sa tagal ko naman na naging photographer hindi ko na ata kailangan ng training pa. Magbabasa na lang ako ng aklat tungkol dyan at baka mas matuto pa ako. Dahil na rin siguro sa wala ako magawa eh nagpasya ako na pumunta. At saka niresearch ko pa talaga ang kompanya at nakita ko na malaki ang studio nila. Wow, baka mga model ang pinipicturan dyan at baka mga sikat na tao. Sa website nga nila eh may mga model nga at ilang mga sikat na artista. Ayos to ah, sabi ko. Matry ko nga ito tutal wala naman nagtetext na iba sa akin at baka mapilitan akong maging trainee dito. Sumakay ako ng bus para papunta sa isang MRT station. Noong bababa na ako eh todo andar pa rin ang bus; bigla akong tumalon at sumabit ang bag ko sa may pintuan ng bus. Syet nakaladkad ako ng konti ang hanep. Buti na lang hindi na kabilisan yung bus at buti hindi nagulungan ng gulong ang paa ko. Tawa sa akin ang konduktor ng bus sabay nasabi ko lang: malas ah. Agad ako pumila para bumili ng ticket. Mahaba ang pila at matagal rin akong tumayo; ng magbabayad na ako eh saktong bayad lang daw, lumipat daw ako sa kabila. Syet nainis ako pero nawala ng mabasa ko na may nakalagay na palang malaking karatula sa taas. Syet. Kaya pila na naman ako sa kabila. May sira ata ang ulo at mata ko.

Ang aga ko na naman nakarating sa aking pupuntahan. May dalawang oras pa ako para tumambay. Hindi naman sa excited ako pero mas nakakatakot naman kasi kapag late palagi dumating. Natatandaan ko pa may isa pa akong kompanya na pupuntahan kasi may interview ako. Isang kilalang kompanya ng nakakalasing na inumin. Sabi ko sa sarili ko pag nakapasok ako rito ibabalik ko sa pagiging lasinggero ang buhay ko. Sa Q.C lang, pero medyo malayo na kailangang kung sumakay ng LRT2. Maaga akong gumsing pero ang hirap makasakay sa bus kasi punong-puno at grabe pa ang trapik. Badtrip na ako kasi nararamdaman ko na late na naman ako nito. Wala na; hindi na gumagalaw ang mga sasakyan. Sayang na naman ang damit ko na basang basa ng pawis at ang sapatos ko na baka masira na agad eh wala pa nga akong trabaho. Noong mga oras na iyon nagliliyab na ang mga mata ko at magiging kalaban na ako ni Lex Luthor. 8:30 ang interview ko pero nakarating ako sa LRT station mga 8:40 na. Saklap. Wala ng pag asa kaya kakarating ko lang eh umuwi agad at nilabahan ang aking damit at saka lumangoy sa isang baldeng alak. Jowk lang. Kaya kayo kung ayaw nyo nalilate palagi agahan nyo ng mas maaga pa sa maaga. Kung pwede lang magtayo ng kayo ng tent sa gilid ng daan malapit sa pinagtatrabahuhan at doon na kayo matulog. Sigurado hindi ka mali-late, sigurado rin na dadamputin ka ng pulis o MMDA. Ok balik ako sa kwento ko kanina. Dalawang oras akong tumambay sa labas para magpahangin. Katabi ko pa mga pulis kaya sabi ko safe naman rito, Nilabas ko ang aking cellphone at pinag aralan ang mapa papunta doon sa kompanya. Kayang kayang lakarin ito. Medyo malapit lang. Nilakad ko lang talaga at hindi nagtagal ay nahanap ko nga. Success!! Hindi ako late, hindi pa ako naligaw. Pasok agad ako. May naghihintay na babae. Ito ata ang may-ari sa isip-isip ko. Binigay ko ang resume ko at nagsimula na ang interview. Hiningan nya ako ng portfolio, sabi ko sa kanya may online ako at meron din sa aking cellphone. Tiningnan naman nya ang mga photography works ko. Sabi nya ang napapansin nya raw sa mga shots ko eh saturated karamihan. Sabi ko sa screen lang ng cellphone ko yan. Kasi raw sa kanila raw neutral lang ang kulay. Kung ano lumabas sa camera yun na yun. Sa lagay na ito eh gusto ko na lang mag headphones. Blah blah blah iba iba naman daw ang style blah blah. Saka iba raw ang shino-shoot nila. Mga paintings, arts, pagkain etc. Natulala ako. So hindi kayo nagsha-shot ng mga tao? Models? Hindi na daw sila nagshohoot ng models o fashion photog. Malamang talaga neutral lang ang kulay nyo kasi iba naman pinipiktyuran nyo. Maling mali ata expectations ko. Expectations vs Reality kumbaga. Naiinis pa ako kasi paulit-ulit nya tinatanong at kinaklaro kung freelancer ba ako. Hindi po ako freelance yan ang paulit-ulit kong sinasabi at tatlong taon na akong nagtatrabaho!!; basahin mo kasi ang resume ko. Sa mga oras na ito eh gusto ko ng lumabas, sumakay ng tren at umuwi. Feeling ko tuloy over-qualified ako.lol.Joke lang. Sabi ng babae eh may ipagagawa daw sila sa akin para matry kung pwede daw ako maging trainee nila. Siguro papapikturan nila sa akin ang kung ano anong bagay, yan ang nasa isip ko. Piece of cake. May lumabas na isang lalaki at sinamahan ako sa loob at pinaupo ako sa harap ng iMac. O? Bakit sa kay pareng Mac? Asan ang dslr? Ayon pina-edit ako ng pictures, may pinapalitan na background at color correction. Ayaw ko na naman na magreklamo pero naghahanap po kayo ng photographer trainee. Photographer. Pahiramin mo ako ng camera at hayaan nyo ako magshoot. Alam ko na dapat naman talaga marunong ang photographer sa photoshop o lightroom etc pero alalahanin natin na hindi graphic artist ang hinahanap nila. Leche. Pasensya na, puro kasi ako reklamo. Isa pa napapansin ko kasi na parang ang lumalabas wala akong kaalam alam sa mga bagay na ilang taon ko na ngang ginagawa; tulad ng “sige tingnan mo paano nagpipiktyur ang isang empleyado ko..” o “doon ka muna para mapag-aralan mo ang mga gamit”. Walang masama rito pero paano sabihin kung sabihin ko na ang pinipikturan nila eh mga pictures sa mga aklat? Magiging trainee ako ng isang taon at pag nakapasa raw ako eh magiging junior photog ako. Isang taon para lang magpicture ng mga pictures sa aklat? Hindi ko alam kung ano pa ibang ginagawa nila pero hindi ko alam kung magiging masaya ako sa ganyan. Dahil nga sa nayayabangan na ako doon sa isang empleyado at dahil nga wala na siguro ako sa mood eh sinabihan ko na sya na mahigit tatlong taon ko na ginagawa ito yung nga lang totoong mga tao ang subject ko at hindi aklat. Tinulungan ko sya tapusin ang kanyang ginagawa at pinahintay ako ng nag iinterview sa akin ng mahigit 30 mins. Nakikipagtsikahan lang sya sa isang lalaki habang ako ay nakaupo sa gilid, naghihintay at pinipigilan ang mga paa na pumunta palabas ng pintuan. Akala ko may ipapagawa pa dahil sa pinahintay ako ng napakatagal pero sinabihan lang ako ng magko-contact na lang daw sila pag natanggap ako. Hindi ko na matandaan kung nagsalita pa ba ako noon o bigla agad lumabas ng pintuan. May kompanya na ako pinili bakit ba pumunta pa ako sa b.s na lugar na ito.haha. Kaya payo ko lang sainyo 'wag masyado mag expect. Matulog na lang sa bahay at ipambili na lang ng lobo ang perang ipapamamasahe. Makaraan ang ilang araw ay may natanggap akong email galing doon sa kompanya..hindi ako natanggap kasi hindi raw ko raw naabot yung expectations nila. Alam mo ba nang nabasa ako natawa ako ng malakas sa computer shop; walang lumabas na boses pero natawa talaga ako. Akalain mo yun, expectations? Eh kumusta naman kaya expectations ko sa kanila. Eh wasak sa reality. Pasensya na po pero parehas lang tayo ng naisip eh. Magrereply sana ako sa email nila kaso 'wag na kasi mawawala ang pagka feeling professional ko kahit hindi naman (pero sa totoo lang na delete ko kasi agad bago ko ito naisip.haha) Tawa naman kayo dyan.

Pagkatapos ay nagtext na naman ulit yung TV station. May interview na naman. Napaisip na naman ako kung ano na naman kaya ito at sino na naman ang mag iinterview. Ibig sabihin pag hindi ako nakapasa dito eh masasayang yung..yung pinalagpas kong mga opurtunidad. At ibig sabihin paghahandaan ko na ang sarili kong maging magaling na maglilimos sa gilid ng daan. Halos lima lang kami na iinterbyuhin. Pero sabihin ko sainyo isa ito sa hindi ko makakalimutan at sumakit talaga ang ulo ko. Hindi ko na sasabihin kong anong klase ba..basta tatlong sunod-sunod na interview. Kahit malamig ay pinagpawisan ako at yung isa ngang katabi ko na katatapos lang sa interview sabi sakin hawakan ko raw kamay nya. Hayun mas malamig pa sa patay ang kamay. Tatlo kaming magkakasama lumabas sa building. Masasabi ko sa mga mukha namin na tipong bumagsak sa exam at hindi nakagraduate. Sabi ko sa kasamahan kung dalawa huwag na muna kami mag expect na makakapasa at masasaktan lang kami kung sakali. Sa lagay na yun ay seryoso naman ako; alam ko na hindi ganun kaganda ang naging laban ko. Umuwi ako agad. Bahala na naman nito si Batman. Gusto ko matulog.

Ilang oras pa lang ang dumaan may nagtext. Pumasa raw ako sa exam. Kumuha na raw ako ng medical slip sa hr. Nawala na antok ko. Dammit.

Ok na medical exam at matagal tagal na rin akong naghihintay sa text nila dahil sa pipirma ng kontrata at ibibigay ang schedule ng training. Nababagot na rin ako kakahintay pero ganito talaga. Dalawang kompanya pa na matagal ko ng inaplayan ang tumawag sa akin pero sabi ko naman hindi na ako pwede. Tyaga muna, bahala na lahat ng superhero sa comics.

Isang buwan? Sa totoo lang leche na plano ko. Ang tunay na title dapat nito ay LechePlan kaso baka hindi naman leche ang kalabasan ng desisyon ko. Di'ba? Hindi ko naman alam kung ano sunod na mangyayari pero alam ko rin na paminsan-minsan kailangang sumugal para manalo.

BALA PARA SA MGA KUMAKALAM ANG SIKMURA

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Mon, 11 Apr 2016 14:31:00 +0800

Hindi ko mapigilan na maluha habang nanunood ng balita sa telebisyon tungkol sa mga kababayan nating mga magsasaka sa Kidapawan, North Cotabato na humihingi ng tulong sa pamahalaan dahil wala na silang makain. 'Yung mga tao pa na halos mamatay na kakatrabaho para may makain tayo ay sya pa ngayong mga walang makain. Nakakalungkot isipin. Hindi naman natin masisisi ang panahon ngayon na sa sobrang init eh talagang malalanta ang mga pananim; El Niño eh, tuyong-tuyo ang mga palayan. Alam nyo ba ang mas nakakalungkot? Imbes na tulungan sila na mabigyan ng makakain eh pinaulanan pa sila ng mga bala galing sa mga pulis. Isang madugong engkwentro sa pagitan ng mga gutom na magsasaka at mga pulis na may mga bitbit na mga armas na nagresulta sa pagkamatay ng tatlong nagproprotesta sa hanay ng mga magsasaka at ikinasugat ng ilan. Naging marahas ang dispersal sa mga magsasaka at nagkagulo na. Ayon sa ilan, sumama raw sila sa rally sapagkat may nakapagsabi daw na may ipapamahaging bigas ang pamahalaan, pero nagtaka sila ng harangin sila ng mga pulis.

Nakakalungkot. 'Yung mga walang laban na magsasaka pa natin ang agrabyado. Wala silang kalaban laban at wala rin silang mga armas. Tapos papaulanan nyo ng bala. Mga leche, nawalan ako ng respeto sa mga sinasabi nilang tagasugpo ng mga krimen. At alam nyo ba na nasa mahigit pitumpu't siyam na mga magsasaka na kasama sa rally ang nakadetena ngayon at karamihan dito ay matanda na at ang ilan naman ay buntis? Inereklamo sila ng “direct asault” ng ilang pulis.

newsinfo.inquirer.net

Huhh?? !! Wow naman, pati mga matatanda na pinahina na ng panahon dahil buong buhay silang nagsasaka eh kinasuhan pa at ngayon nga eh nakakulong. Ni hindi na nga siguro kaya nung mga nakakatatanda na magbuhat ng malaking pamalo. At sila pa na mga wala na ngang makain eh kailangan pa magbayad ng mahigit P12,000 para temporaryong makalaya. Sabi ng ilang magsasaka, dahil daw sa may putukan na eh nagtago sila sa isang safe na lugar; ng matapos ang gulo ay sinabihan daw sila ng mga pulis na dadalhin sila sa mas ligtas na lugar pero huli na ng malaman nila na arestado na sila. Pasensya na ayoko magmura pero 'Tang-ina nyong gobyerno kayo!!! Bulok!! Hindi pa nga nabubura sa ating isipan ang nangyaring Mendiola Massacre pati ang pangyayari sa Hacienda Luisita pero heto na naman tayo ulit, bumalik na naman. Si dating Presidente Cory Aquino ang sinasabing pasimuno sa mga nasambit na pangyayari pero sa ngayon eh parang ni-rewind lang ang tape; sa ngayon damay na ang kanyang anak na si Pangulong Noynoy. Sabi ng pangulo eh huli na raw nya nabalitaan ang madugong insidente. Nagpapakita ito na langit at lupa nga ang pagitan ng mayayamang angkan at ng mga naghihirap at pobreng mamamayan. Nakakalungkot isipin pero kadalasan eh totoo ang sabi sabi na kapag ipinanganak kang mahirap, mamatay ka pa ring mahirap.

www.bulatlat.com

Sabi ng Department of Agriculture eh may malaking pondo raw na nakalaan para sa El Niño. Gumastos na raw sila ng mahigit P3.65 bilyon pero saan ba ito napunta? Anong proyekto ba para matulungan ang mga magsasaka? 'Yung sinasabi nyo bang cloud seeding na ni hindi nga raw naramdaman ng mga magsasaka? Eh kung may pundo pala eh bakit marami pa rin ang namumroblemang magsasaka? Ni tubig o irigasyon nga na kailangan ng mga magsasaka eh hindi sa kanila maibigay ng walang bayad. Sya nga pala gusto ko lang sabihin doon sa Gov. Mendoza na wala syang kwenta.

May mga tumutulong na para makalaya ang ating mga kaawa-awang magsasaka. Sa ngayon, mula sa P12,000 ay binabaan na ito sa P6000 kada isa para makalaya sila. Pero hindi pa dyan nagtatapos ang kwento. Hindi pa sila makakaalis sa kulungan kasi hindi sila makapresenta ng “valid identification”. ID? Ito 'yung mga mahihirap na magsasaka na nagmartsa ng ilang araw at nilisan ang kanilang mga bahay para makahingi ng bigas para sa kumakalam nilang mga tiyan; sa tingin niyo nilaanan sila ng gobyerno natin ng panahon o oras para matulungan sila o kahit mabigyan sila ng tinatawag na “valid identification”? Hindi. Wala silang pakialam sa mga naghihirap nating magsasaka. At kung may pakialam nga ang presidente natin eh tutulong sya. Teka, may presidente ba ta'yo?

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Siguro may magtatanong kung bakit ba galit na galit ako sa isyung ito? Asan na 'yung pakwela vibes na palagiang mababasa sa blog ko? Dahil ba sa mainit lang ang isyu kaya nakikipagsabayan lang ako tutal marami naman nakakabasa ng blog ko araw-araw? Hindi po. Ang totoo ay galing ako sa pamilya ng mga magsasaka. Mga magulang ko ay magsasaka, at proud ako; apat kami na kahit sobrang nahihirapan sila kung saan makakakuha ng pera eh napagtapos kami sa malalaki at kilalang unibersidad sa amin. Simula pagkabata ay walang araw na hindi ako dumadaan sa gilid ng mga palayan. Napapalibutan ang bahay namin ng palayan, at karamihan sa aming lugar, mga kakilala ko at kapamilya. ay mga magsasaka. Alam ko ang hirap at ang sakripisyo nila; ang init ng panahon at ang sakit ng katawan. Naranasan ko na mag-ani at magbuhat ng sako-sakong palay. Napakahirap. Alam ko sa ngayon na wala ng tubig ang gripo namin sa aming bahay at alam kung wala na rin kaming palay na aanihin sa aming palayan ngayong panahon ng El Nino. Sana may kinakain pa mga kababayan ko roon. Ngayon nyo itanong sa akin kung bakit labis ang lungkot ko sa mga magsasaka natin na inaapi ng walang kalaban laban.

DUTERTE V MAR

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Mon, 28 Mar 2016 13:39:00 +0800

Ito ang isa sa pangyayari sa Pilipinas Debates 2016 noong March 20 sa UP Cebu. Ang sagutan at batuhan ng putik ng dalawang magkatunggali sa pagkapangulo na sina Mar Roxas at Rodrigo Duterte. Hindi ko mapigilan na matawa sa kanila kulang na lang mag rap sila at maglaban sa entablado ng fliptop. Nakikipagsabayan pa naman sila ngayon sa mainit na laban nina Batman at Superman. 'Yun nga lang part 2 na ito. Nirecord ko mismo ang debate na ito gamit ang aking cellphone habang napapakinggan sa radyo.

Duterte: ..sabi nga ni Mar pupunta ka ng Davao may makikita ka ng shabu...Kaya ng sinabi nyang may shabu sa davao pati sabi ko sa Maynila. So one week after there was a raid dito sa Davao pati sa Maynila. Look what happened. 'Yung dun sa Malabon nakita hinuli buhay. 'Yung akin sa Davao nahuli patay apat. Kasi I'm still wiping out. Sabi mo how can I do it in three to six months? Well, ibahin mo ako sa iba; gagawin ko 'yung ano ginawa ko sa Davao. If I say do not come here...do not come here. When I say leave Davao..you leave Davao. If you do not do that, you're dead. Ganun lang naman ang istorya dyan marami pa tayong drama. Kaya ngayon hintayin mo ako..kung ako mag presidente..three to six months. Sinabi ko sa inyo I'll do it. I will do it, just like what I did to Davao. Panoorin mo ang Davao..panoorin mo ang buong Pilipinas and you will see.

Mar: Naalala ko noong DILG ako, sumulat ako kay Mayor Digong para sabihin na halos apatnapo ata, hindi ko masiguro 'yung bilang ng barangay..i think it's either thirty to forty barangays were deemed by the PDEA to be drug infested. Magmula noon hanggang sa ngayon ay nadyan pa rin 'yung mga barangay na yan..drug infested pa rin. Hindi ko kinikwestyon ang kanyang pagnanais na tanggalin ang druga sa Davao o sa buong Pilipinas, ang kinikwestyon ko 'yung kakayahan na magawa ito in six months at hindi basta-bastang mangyayari ito.

Duterte: ..I forgot that he was the DILG secretary. He controls the police; he has the administrative control of everybody. Kaming mga Mayor we only give the guidance to the police. We do not exercise control over the police..kayo ang nagpipili ng mga tao. It is not us. We do not control the PDEA..

Mar: Nakalimutan siguro ni Mayor 'yung local government code na kung saan ang Mayor po ang chief executive ng isang lugar. Noong ako po'y nanunungkulan sa DILG ang halaga po na nakumpiska namin na druga sa buong Pilipinas was seven and a half billion pesos. Tama na ba ito? Hindi pa. Kuntento na ba tayo? Hindi pa. Pero yan ang aming actual na accomplishment. Seven and a half billion pesos of compiscations and arrest..all of these have arrest. May mga tao na nasa presohan ngayon na naaresto dyan sa nga drug bust na 'yan.

Duterte: Yes inaresto mo pero ano ang ginawa ninyo? This administration allowed shabu to be caught inside the national penetentiary. Is that your performance?

Mar: Kaya nahuli na eh di'ba...

Duterte: Ikaw 'yung chief of police..pinaka chief. DILG, it's under you...ehh alam mo wala kang ginawa. And you are claiming credit which is not yours. Ang mahirap sa'yo Mar, you are always a pretentious leader.

Mar: Hindi totoo 'yan...Ang hirap sa'yo Digong hindi mo sinasabi ang totoo. Ang totoo ay nahuli nga eh, 'di ba nahuli? Kaya ginawa natin nahuli yan..kung pinabayaan namin yan eh di 'yun ang masasabi mo, pero nahuli yan eh..naaresto..tinigil at patuloy ang ating laban sa druga. Hindi yan pagiging pretentious, nangyari yan..nasa dyaryo yan totoong nangyari yang mga gumagawa ng druga na yan sa loob ng presohan.

Duterte: Hindi dyaryo 'yun, tabloid 'yun. There is... therefore the people to see..this is a republic, this is nationwide. Kaya alam nila how hard it is really to work for a government. You are just..you're a fraud..you're pretentious..

Mar:...namecalling...

Duterte: ..pati edukasyon mo sinali mo 'yung Wharton hindi ka pala taga Wharton eh..

Mar: Hindi ko problema..hindi ko problema na hindi maunawaan ni Mayor Duterte kung ano ibig sabihin ng paggagraduate sa Wharton. Hindi ko na...malinaw na malinaw Wharton mismo nagsabi graduate ako 'dun sa kanila..kung ayaw maniwala...yan ang brand ng Duterte justice, kung ano nasa isip nya kahit hindi totoo yan ang kanyang papaniwalaan at yan ang kanyang gagawin.

Duterte: We asked Wharton and they said it would be inappropriate for Mr. Roxas to claim that he was a Warton graduate with a MBA

Mar: Ang importante dito...ang Wharton mismo nagsabi na graduate ako doon. Hindi never ko sinabi na nag MBA ako...ikaw lang ang nag-iisip nun. Ikaw ang nag-isip na hindi mo maunawaan kung ano ang ibig sabihin ng naggraduate ako sa Wharton pero balik tayo sa totoo..

Duterte: No..no...no...no..balik mo sa Wharton..

Mar: Excuse me oras ko ito..Kung ano ang pumasok sa isip mo..sarado na ang isip mo..yan ang Duterte justice. Wala ng katotohanan, kung ano pumasok sa isip mo pikit mata gagawin mo at baka may mamatay pang tao. Hindi ko gusto para sa pilipinas yan.

Duterte: Yan ang problemang...kung hindi ka marunong pumatay ng tao at takot kang mamatay yan ang problema. You cannot be a president.

Mar: Hindi ako..hindi ako...

Duterte: ..Believe me..you cannot..'wag na lang yan..maghanap ka na lang ng ibang...

Mar: Hindi ako takot mamatay. Ako mismo pumunta sa yolanda..ako mismo pumunta sa Zamboanga doon ako tumira tatlong linggo para subaybayan ang ating mga kapulisan at ating mga kasundaluhan dun...Hindi po ako takot mamatay. Ang akin ay hindi pwede basta-basta tayong mamatay ng tao na walang proseso. Mga mahihirap lang ang pinapatay dyan..sinong mga malalaking tao ang pinatay mo? Sinong malalaking tao ang binangga mo?

Duterte: Hindi mo lang alam..kasi wala kang alam talaga.

Mar: Ang problema nyan...patutsadahan lang ito...ito ay pagkapangulo ang pinag-uusapan dito...

Duterte: I just said I was there in Yolanda Day 2. This guy cannot handle stress. He's a weak leader.

Mar: You were there..you were asking us for coffee..we were there accommodating you. Nandun ako nagpapatakbo ng meeting..nandun ang mga heneral..nandun si Secretary Gazmin, nandun si Secretary Dinky Soliman. On the second day nandun ang pangulo. Papano mo sasabihin na..na wala ako 'dun? Nandun ako; I was the central player doon sa mga meeting na iyon. Ikaw ang nawala..dumating ka dun ilang oras nag pa photo-op..umalis. 'Yan ang uri ng liderato mo.

PUMI-FIRST TIME SA STARBUCKS

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Tue, 2 Feb 2016 18:00:00 +0800

Logodesignblog.net

Noong kapanahunan ko wala akong kaalam-alam kong ano ba ang Starbucks. Paminsan-minsan naririnig ko pero siguro wala lang talaga ako pakialam. Akala ko nga isa rin itong pelikula na pangkalawakan o labanan sa space tulad ng Star Wars o Star Trek pero sigurado pag nabasa mo ito iisipin mo na wala akong utak kulang na lang lumabas ako sa tyan ng buntis na jellyfish. Isa pala itong coffee company na matatagpuan sa kahit saang sulok ng ating mundo at isa sa pinakamalaki; ito ay itanayo sa Amerika noong kapanahunan ko, 1971, na may mahigit kumulang dalawanpu't dalawang libong branch sa iba't ibang bansa. Wow, kailan magkakaroon kaya dito sa bukid namin.

Mahilig naman ako magkape, kasi nga raw pampatanggal ng antok. Minsan nakakadalawang cup ako ng kape; mas gusto ko pag medyo mapait at hindi ako naglalagay ng asukal. Para sa mga tulad ko kasi na busy kapag gabi eh dapat may kape; kailangan gising pag busy ako sa aking trabaho na paglalaro ng football manager; dapat alerto ang utak at dapat patuloy lang ang paglalaro hanggang sa tumilaok na ang manok at makita ko na lang ang saliri ko na nakakasubsub ang mukha sa laptop at naglalaway sa keyboard. Pero seeryoso, pag pagod na pagod talaga galing sa (tunay) na trabaho eh kailangan magrelax; nakakarelax ang kape at nakakawala ng sakit ng ulo. Noong panahon ko na punong puno na ng stress ang katawan ko dahil sa trabaho na nakakapagod naisipan ko na nga na magresign na noon eh kailangan ko mag chill muna paminsan-minsan. May mga oras noon na kapag sahod pumupunta naman kami sa mga sikat na inuman sa ciudad para maglasing. Nakakainis lang kasi may hangover pa kapag papasok sa trabaho. Buti na lang wala naman akong record na pagsusuka sa loob ng pinagtatrabahuhan ko.

Ganito ka humawak? Oh you first timer....

Ganito ang paghawak, dapat kita ang logo you konyo...

Siguro dahil na rin sa pagod na feel na feel na rin namin na sobra na rin kami sa trabaho kaya isang araw may nagyaya sa amin na uminom. Pinag-iisipan namin kung saang banda na naman kami tatambay ng may mag-suggest na mag-starbucks. Wow, starbucks. Hindi ko alam kung ako ba ang nagsabi nyan o ang dati kong katrabahong babae na papangalan kong si Minions. “Tara Starbucks ta'yo.” Nakakatawa lang kasi parang ang nagyaya 'yung tipong tambayan ang nasabing kapehan na yan. Pero parehas kaming dalawa na hindi pa ata ni isa nakakapunta doon. Ako talaga simula highschool hanggang sa nagtapos ako ng kolehiyo hindi ko naman natry; mas maganda atang sabihin na ayaw ko lang talaga itry o kaya naman wala akong pake na itry. Kasi kahit sabihin na mahilig nga ako sa kape, hindi ko na kailangan pumunta pa dyan bukod sa meron naman kape palagi sa bahay eh meron namang nabibiling 3-in-1 sa tindahan ng hindi ako mamumulubi. Pero wala naman masamang itry di'ba, saka maiba lamang ng trip, kaya sige go lang ng go tutal sahod naman namin noon. Kaya tinext namin ang isa pa naming kakilala na tatawagin ko sa pangalang Hardware; kaparehas ko sya ng trabaho at ang pinagtatrabahuhan niya ay sister company kumabaga ng kompanya namin ni Minions. Taga Manila pala si Hardware habang taga probinsya naman kami ni Minions; pinadala lang sya sa isa nilang branch kasi kulang daw sa empleyado blah blah blah.

Pagka-out namin sumakay agad kaming tatlo ng tricycle at dumiretso agad sa sikat na kapehan na mas sikat pa raw sa pelikulang Star Wars: Force Awaken. Bumaba kaming tatlo sa tricycle at naglakad ng mabagal papasok doon; yung parang tipong slow mo, nasa gitna ako at may kanta ni Snoop Dogg sa background. Alam ko si Hardware hindi nya ito first time kasi sabi nya mismo may reputasyon sya sa gimik at night life ang middle name niya. Aba, maraming tao sa loob ah; akala mo may meeting sa loob o kaya may orientation ng isang networking na napekeng dumalo ang mga tao kasi may kanya kanyang pinagkakaabalahan at walang pakialam. Joke lang. Para lang nasa Mcdo, ang kaibahan lang karamihan pa sosyal. Syempre hindi naman ako magpapahalata na first time ko, kaya confident akong naglakad papunta sa isang may itsurang babae sa harap, kinuha ang gusot gusot kong perang papel sa aking bulsa (hindi ako gumagamit ng wallet kasi kawawa naman kasi wala namang ilalagay kundi tissue paper) , tinuro ang napili kong kape (hindi ko natandaan ang pangalan saka hindi ko sure kung kape pa ba iyong matatawag, gawd) at binigay ko kay Hardware. 'Yung itsura ni Hardware na nakatingin sa akin na parang tipong 'bakit-mo-binibigay-sa-akin-ang-pera-mo-na-parang-pinulot-mo-sa-loob-ng-trashcan-katabi-ng-kubeta' look. Naitindihan naman nya ata ang hangarin ko para mabarya ng pera nya.haha. May mga cake rin pala sa loob pero nakita ko pa lang ang presyo naisip ko na bumili na lang ng siopao sa 3N at sigurado aabot pa yan sa aking lalamunan. Wow, sosyal rin magsalita si Ate habang tinatanong kung ano ba ang order namin, pwede mag-col senner eygent.

Si Minion, si Hardware at Ako syempre. Tingnan nyo dapat kita ang logo! Feeling conyo mode.

Maya-maya hawak na namin ang inumin. May pangalan pa namin sa likod ah, mas maganda sana kung signature na lang ni Ate doon sa harap para feeling fan niya ako. Unang tikim ko nasabi ko sa dalawang kasama ko na 'masarap ah. Pero inisip ko naman, dapat naman talaga masarap ito dahil masasabi ko na hindi ito mura. Sa presyo nito kaya mo nang makabili ng mahigit dalawampung pirasong 3-in-1 na kape, saka tatlong float sa isang kilala ring kainan, kung tama ang tansya ko. Sabagay nakakarelax naman uminom ng ganito habang nakaupo like a boss sa loob. Patingin-tingin ako sa paligid: may mga lovers in Paris syempre, may mga nagkwekwentuhan ng mga wala namang kwenta (nafefeel ko lang na walang kwenta), may mga nagla-laptop at may mga nakatayo sa gilid humihigop ng kape na parang tipong nakatayo na may katabing Ferrari. C'mon people may mga upuan naman umupo kayo kasi natatakpan nyo ang magagandang dilag na nakaupo sa may likod nyo. Para kayong nangrerecruit sa inyong networking (peace) o kaya dumadalaw sa inyong hasyenda na nakatayo sa palayan habang may hawak na kape sa kamay. At saka please lang tumabi kayo dyan sa may pintuan; hindi nyo na kailangan ipakita sa mga dumadaan na sasakyan sa gilid ng daan na humihigop kayo ng kape sa Starbucks. Nagkalat ang mga conyo, pare. Kaya nakipagsabayan naman kami; kinuha ni Minions ang kanyang lenovo at nagselfie selfie kami. Sabi ko sa kanya i-tag na lang ako habang si Hardware naman ayaw sabihin sa amin kung ano ang facebook account nya kasi artista sya pero mas gwapo naman ako sa kanya. Siya nga pala, kung magseselfie dapat kita ang logo ng Starbucks, para makita ng mga barkada mo sa social media kung gaano ka ka cool, conyo, may pera at douchebag. Noong mga time na ito eh kinuha ko na sa bag ko ang aking laptop, tutal marami na gumagamit. Nakisaksak ako at click agad sa counterstrike.exe sa desktop. Akalain mo yun, pumunta sa Starbucks para mag counterstrike, hindi na nahintay umuwi sa boarding house. Kulang na lang maglabasan na kami ng kanya-kanyang laptop, magbarilan at mag transform ang sikat na kapehan sa isang sikat na computer cafe. Naubos na pala iniinum namin kaya naisipan naming lumabas na at iwan ang mga sossy sa loob.

Naisipan pa namin ni Hardware na uminom pa kahit isang bucket lang. Si Minions kasi nauna ng umuwi dahil bukod sa gabi na nga naman eh baka malay natin baka natatae na. Pumunta kami sa isa pang sikat na inuman, pero ilalahad ko na lang ang pangyayari itong sa sunod kong blog post. Part 2, mga pare.

Siya nga pala nasundan pa ang jam naming tatlo doon. Pero yun na ang last, (kaya dalawang beses lang lahat-lahat) dahil bumalik na rin sa Maynila si Hardware habang kami naman ni Minions ay sabay ng nagresign sa aming kompanya.

BUOD NG IBONG ADARNA*

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Sat, 16 Jan 2016 14:05:00 +0800

Si Haring Fernando at si Reyna Valeriana ng kahariang Berbanya ay may tatlong anak na lalaki: sina Don Pedro, Don Diego at Don Juan. Payapa ang kaharian; nasisiyahan ang lahat.

Ngunit nagkasakit ang hari at ayon sa mangggagamot ng kaharian, iisa ang makalulunas dito: ang awit ng Ibong Adarna.

Unang naglakbay ang panganay na si Don Pedro upang hanapin ang mahiwagang ibon. Mahigit na tatlong buwan siyang naglakbay bago narating ang bundok Tabor na kinaroroonan ng Piedras Platas, ang punungkahoy na tahanan ng Ibong Adarna. Namumukod ito sa iba pang mga puno dahil sa mayabong na mga dahong kumikinang na tulad ng dyamante lalo't natatamaan ng araw. Sa ilalalim ng nasabing puno nagpahinga ang prinsipe hanggang sa makatulog ng mahimbing. Hindi na tuloy niya namalayan ang pagdating ng isang napakagandang ibon, ang pag-awit nito nang pitong beses at ang pitong beses na pagpalit ng kulay ng balahibo pagkaawit. Pagkaraan, nagbawas ang ibon at pumatak sa natutulog na prinsipe ang dumi nito. Noon din, naging bato si Don Pedro.

Nainip ang kaharian sa di pag uwi ni Don Pedro kaya't ipinadala ng hari ang pangalawang anak, si Don Diego. Limang buwang naglakbay ang prinsipe hanggang sa sapitin niya ang bundok Tabor. Ngunit tulad ng nakatatandang kapatid, naging bato rin si Don Diego sapagkat nakatulog siya sa lambing ng awit ng ibon.

Nang di makabalik ang dalawang kapatid, si Don Juan naman ang naglakbay. Sa kanyang paglalakbay, di nakalilimot si Don Juan na tumawag sa Birhen. Apat na buwan siyang naglalakbay nang makatagpo niya sa isang landas ang isang matandang ketongin. Pinakain ito ni Don Juan at bilang ganti sa kabutihang loob ng prinsipe, pinapunta ito ng matanda sa isang ermitanyo na nagtagubilin kung paano mahuhuli ang ibong Adarna. Matapos hulihin ang mahiwagang ibon, binuhusan ni Don Juan ng tubig ang dalawang malaking bato sa ilalim ng Piedras Platas at pagdaka'y nagbalik sa dating anyo sina Don Pedro at Don Diego.

Sa landas pauwi, binugbog nina Don Pedro at Don Diego ang bunsong kapatid upang mapasakanila ang karangalan sa pagkahuli sa Ibong Adarna. Iniwan ng dalawa na pasa-pasa at ni hindi na makabangon si Don Juan. Ngunit pagsapit sa Berbanya, ayaw umawit ng Adarna, na naging isang pangit na ibon. Samantala, pinagyaman ng isang matanda si Don Juan kaya't nakauwi rin ito. Pagkakita ng ibon kay Don Juan, agad nitong inawit ang tunay na pangyayari. Nang malaman ng hari ang katotohanan, iniutos nitong ipatapon ang dalawang anak na naglilo, ngunit nakiusap si Don Juan na patawarin na ang dalawa. Mula noon, gabi-gabi'y naghahalili ang magkakapatid sa pagbabantay sa Ibong Adarna. Isang gabi, pinawalan nina Don Pedro at Don Diego ang ibon upang palitawing nagpabaya sa tungkulin si Don Juan. Nang malamang nakawala ang Ibong Adarna, kusang lumayo si Don Juan upang pagtakpan ang kasalanan ng mga kapatid. Ipinahanap ng hari ang bunso at nagkita-kita ang magkakapatid sa bundok ng Armenya.

Nakakita sila ng isang napakalalim na balon na walang tubig. Bumaba si Don Juan sa balon at ang nakita roon ay palasyong yari sa ginto't pilak na kinaroroonan ng magkapatid na Juana at Leonora. Napatay ni Don Juan ang higante at serpyenteng may pitong ulo na nag-tatanod sa dalawang dalaga. Pagkaraan, isinama niya ang dalawang dilag sa itaas ng balon.

Pagkakita sa magkakapatid, agad umibig si Don Pedro kay Leonora at si Don Diego kay Juana. Muling nagbalak ng masama ang dalawang prinsipe. Nang muling bumaba sa balon si Don Juan upang balikan ang singsing na naiwan ni Leonora, biglang pinutol ni Don Pedro ang lubid na gamit nito sa pagbaba kaya't nahulog ang prinsipe at nagkabali-bali ang mga buto. Sa kapipilit ni Don Pedro, sumama na rin sa Berbanya si Leonora, matapos pagbilinan ang engkantadang lobo na gamutin si Juan.

Nakauwi ang magkapatid kasama ang dalawang dilag. Ikinasal sina Don Diego at Juana. Si Leonora ay nakiusap na hayaan muna siyang tupdin ang panatang mamuhay nang mag-isa sa loob ng pitong taon bago magpakasal kay Don Pedro. Ang totoo, hinihintay ni Leonora ang pagbabalik ni Don Juan.

Samantala, gumaling si Don Juan nang gamutin ng engkantadang lobo. Dumating ang ibong Adarna at sinabi kay Don Juan na limutin na si Leonora at hanapin ang Reyno de los Cristal na kinaroroonan ng napa-kagandang prinsesang si Maria Blanca, anak ni Haring Salermo. Naglakbay nang napakalayo si Don Juan, at sa tulong ng mga ermitanyo ay nakarating sa inihimaton ng Ibong Adarna. Pag-ibig sa unang pagkikita ang nadama ng prinsipe at prinsesa ngunit malupit ang ama ng babae. Bawat manliligaw ay pinararaan sa pagsubok at ginagawang bato kapag di nakapasa.

Sa tulong ng mahika blanka ni Maria, nalampasan ni Don Juan ang sumusunod na mga pagsubok: pagpatag sa bundok upang pagtaniman ito ng trigo, na ang bunga ay ginamit sa paggawa ng tinapay na inihain sa almusal ng hari; 2) pagbabalik sa 12 negrito na pinawalan sa dagat; 3) pag uusod ng bundok sa tapat ng palasyo; 4) paggawa ng palasyo kastilyo sa dagat; 5) pagbabalik sa dating lugar ng bundok na ginawang kastilyo; 6) paghanap sa dagat ng dyamanteng singsing ng hari; at 7) pagpapaamo sa simarong kabayo na sa katunayan ay si Haring Salermo mismo na nag-ibang anyo. Lahat ng ito ay ipinagawa sa loob lamang ng magdamag. Sa kapabayaan ni Don Juan, naputol ang isang hintuturo ni Maria sa ikaanim na pagsubok, at ang putol na hintuturong ito ang naging palatandaan ni Juan nang papiliin siya sa tatlong prinsesa na nakakulong sa isang kwarto at hintuturo lamang ang nakalabas.

Bagama't nakapasa sa mga pagsubok si Juan, tumanggi pa rin ang hari na ipakasal dito ang anak na prinsesa, kaya't nagtanan ang dalawa. Nagkasakit si Haring Salermo hanggang sa mamatay.

Nang sumapit sa Berbanya ang dalawa, iniwan muna ni Don Juan si Maria sa nayon at mag-isa siyang umuwi upang maghanda ng maranyang pagsalubong sa prinsesa. Pagdating ni Juan sa palasyo, agad itong niyakap ni Leonora at ang prinsipe naman ay nakalimot kay Maria. Inihanda ang kasal nina Don Juan at Leonora.

Sa araw ng kasal, dumating si Maria at naghandog ng palabas na nagpapaalala kay Juan ng nakaraan. Isinalaysay naman ni Leonora ang ginawa niyang pagtulong kay Juan at ang matiyaga niyang paghihintay sa pagbabalik nito. Nang ipasya ng arsobispo na kay Leonora ipakasal si Juan, nagalit si Maria at pinabaha ang buong kaharian. Noon nagpasya si Juan na kay Maria magpakasal. Si Leonora naman ay nagpakasal na kay Don Pedro.

Ipinamana kay Don Pedro ang kaharian ng Berbanya. Bumalik sa Reyno de los Cristal sina Juan at Maria at naghari roon ng mapayapa.

*Mula sa aklat na Ibong Adarna: Isang Interpretasyon ni Rodillo, Espiritu, Gonzales, Fortunato, at Batnag. 1995.

HANGGANG SA MULING PAGKIKITA (MAIKLING KWENTO)

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Thu, 14 Jan 2016 23:51:00 +0800

Masama ang aking pakiramdam. Dumadaloy ang malamig na pawis sa aking mukha at sa ibang parte ng aking katawan. Hindi ko kayang magbuhat ngayon ng mabibigat.

Napilitan aking mag undertime sa aking trabaho dahil alam ko na hindi na kaya ng aking katawan. Ramdam ko na bugbog na rin siguro dahil sa bigat ng trabaho ko bilang construction worker. Nakakapagod pero mababa lang ang sahod. Sobrang init ng pakiramdam ko parang gusto kong maglublob sa malamig na tubig ng buong araw. Nakikipagsabayan pa ang nangangalit na init ng araw na parang iniihaw ng buhay. Bumili muna ako ng gamot at mineral water sa tindahan sa gilid ng daan at nagpasyang umupo muna sandali sa lilim ng isang malaking puno.

Hayy ang sarap ng ihip ng hangin.

Pinapanood ko ang mga sasakyang mabibilis na dumadaan sa aking harapan at ang mga naglalakad na mga tao na hindi iniinda ang init ng panahon. Masyadong busy ang karamihan; karamihan may mga ginagawa. Kasi kung tutunganga ka lang maghapon ay walang grasya na mahuhulog sa harapan mo. Kailangang akyatin ang mataas na puno para makuha ang inaasam na bunga. Pitong taon na rin ako sa aking trabaho at kahit nga sabihin ko na pabagsak na rin ang katawan ko eh kailangan pa rin magtrabaho para buhayin ang pamilya. Binuksan ko ang gamot na binili ko pati na rin ang mineral water. Isusubo ko na sana sa aking bibig ang gamot ng biglang may nagsalita sa aking gilid...

Bakit hindi nababawasan ang populasyon nyo?

Nalunok ko ang aking gamot pero natapon ang kalahati ng tubig na hawak ng isa kong kamay.

“Hoy bata, tangina kanina ka pa dyan? Tumalsik ang kaluluwa ko sa aking katawan ah. Natapon pa ang tubig na hawak ko.” galit na sabi ko sa bata.

Nakatangin lang sya sa akin.

“taga saan ka ba? Asan ang mga magulang mo? Hindi ka ba hinahanap sa inyo?” sunod sunod na tanong ko sa kanya.

“Wala rito ang mga magulang ko. At lalong hindi nila ako hahanapin kasi sila ang nagtapon sa akin dito” sabi ng bata.

Tinitigan ko ang bata. Hindi naman sya gusgusin tingnan hindi tulad ng ilang batang nakikita ko na natutulog at namamalimos sa kalye. Mahaba at kulot ang buhok nito na parang pambabae at medyo malaki rin ang mata. Nakasuot naman ito ng malinis na tshirt at shorts pero wala itong na tsinelas o sapatos na suot. Matalim ang titig nya sa akin.

“Hoy bata ano ang pangalan mo?” tanong ko sa kanya.

“Wala akong pangalan pero madalas itawag sa akin ay Dos.”

“Dos? Parang number 2 ganon?” tanong ko ulit sa kanya.

Hindi sya sumagot.

Masakit pa rin ang ulo ko pati ang likod ko. Kailangan ko na rin siguro umuwi sa bahay para magpahinga.

“Bakit hindi nababawasan ang populasyon nyo” tanong nya ulit sa akin.

“Alam mo bata..kahit sabihin natin na milyon-milyon ang namamatay araw-araw eh hindi talaga mababawasan ang tao kasi milyon din ang mga ipinapanganak at dumaragdag araw-araw. Hindi ba yan naituturo sa paaralan nyo ah?”

“Sa bawat buhay na nakatakdang malagas ngayong araw, karamihan sa kanila sasama sa daloy ng malakas na hangin papunta sa pinaka-ilalim. Doon sila habambuhay na iiyak, sisigaw at magdurusa pero walang sinumang makakatulong sa kanila sa paghila ng malakas na pwersa sa hukay na sa buong buhay nila ay hindi pa nila nakikita.” sabi ng bata.

Napatingin ako sa bata.

“Karamihan ay yayakapin ng dilim. Walang liwanag ang makakapigil..” sabi ulit nya.

Hindi ko alam pero parang may kakaiba sa kanya. Ang matatalim nitong titig at ang pagsasalita nito na parang may bumabalot na ulap.

“Hoy bata nakasinghot ka ba ng rugby ngayon? Inubos mo ba ang buong bote ha? Alam mo kung pumasok ka ngayon sa paaralan nyo eh sana may natutuhan ka pa. Sige na umuwi ka na at aalis na rin ako. Baka masagasaan ka pa ng mabibilis na sasakyan na dumaraan.

Tumayo ako bigla para umalis pero hinawakan nya ang kamay ko. Mahigpit ang kanyang hawak.

“Nakikita mo 'yung lalaki na iyon..”

Tinuro nya ang isang lalaki na kakalabas lang sa isang mataas at malaking gusali sa kabilang daan.

“Sino yun tatay mo?” nagtatakang tanong ko sa kanya.

“Kahit gaano katibay at kalaki ang barko sa gitna ng karagatan, hindi nyo malalaman kung makakayanan nito ang malalakas na alon na sasalubungin nito. Dalawa lang ang posibleng mangyayari: magpapatuloy sa paglalayag o sisirain ng alon at hihigupi sa kailaliman ng nangangalit na karagatan” sabi ng bata.

Kinilabutan ako bigla. Parang nagtayuan ang mga balahibo ko. Sino itong batang ito? Baliw ba ito?

May tinuro pa syang isang lalaki na nakasuot ng dilaw na damit na nakatayo sa gilid ng daan na parang naghihintay ng sasakyan.

Sumakay ang unang lalaki sa kanyang sasakyan at mabilis itong pinaandar.

Napakabilis ng mga sumunod na pangyayari.

Habang mabilis ang pagmamaneho ng lalaki ay biglang may isang malaking truck na mabilis rin ang pagpapatakbo ang biglang bumangga sa sasakyan ng lalaki. Malakas ang salpok ng dalawang sasakyan; tumalsik ang kotse at rinig na rinig ko ang pagkabasag ng mga salamin. Sumalpok pa ito sa isang malaking poste at tumaob. Para itong latang hinataw ng baseball bat. Dumiretso pa ang takbo ng malaking truck at nahagip ang lalaking nakasuot ng dilaw na damit; tumilapon ito ng mataas sa ire at bumagsak ng napakalakas sa konkretong daan at nakabasag basag sa maraming piraso ang ulo nito. Maririnig ko ang sigawan ng maraming tao sa gilid ng daan.

Nanlaki ang mata ko at hindi ako makapagsalita. Tiningnan ko ang bata. Tumingin sya sa akin at ngumiti.

“Paano mong...paanong mong nalaman....sino ka?!!!” sigaw ko sa bata.

“Maswerte ka pa sa ngayon..maswerte ka pa. Ang bangka mo ay patuloy pang maglalayag sa karagatan sa ngayon pero hindi mo mapipigilan ang pagdating ng mas malakas na alon na magpapalubog at hihila sa iyo sa pinakailaliman ng mundo. Sa ngayon magsaya ka muna kasi alam ko sa darating na panahon na magkikita pa ta'yo. Ako na mismo ang maghahatid sa iyo...

Lumingon ako sa kabilang daan...marami ng tao ang nagsisikumpulan at dumating na rin ang ambulansya. Pagtingin ko ay wala na ang bata sa kanyang kinauupuan.

ANG PROTEKSYON SA PROTEKTADO NA PINUPROTEKTAHAN SA PROTECTED SITE

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Sun, 10 Jan 2016 00:00:00 +0800

Medyo late ko na rin ito nalagay dito sa blog. Ok lang 'di naman ito tulad sa college na pag nali-late posibleng ma-AF. Pasensya na rin sa mahabang title na nakakaantok basahin.

Dalawang buwan mula ng pakawalan ang Philippine Eagle na pinangalanang “Pamana” sa isang protected area sa may Davao Oriental, natagpuan itong patay at may tama ng bala na mula umano sa airgun. Natagpuan ito ng PEF (Philippine Eagle Foundation) isang kilometro mula sa lugar kung saan ito mismo ito pinakawalan.

Hulyo 2014 ng ideklara ang Mt. Hamiguitan Range Wildlife Sanctuary sa Davao Oriental na World Heritage Site ng UNESCO.

What the....So sinasabi nyo na yung Mount Hamiguitan ay isang protected site? Eh bakit iyong mismong bagay na pinoprotektahan eh hindi naman nagawang protektahan? Anong klaseng proteksyon ba ang meron dun? Sigurado ba kayo na pinoprotektahan nyo talaga ang lugar o petiks lang kayo? O baka wala naman talagang bantay? Sino ang (mga) bantay? Bravo. Bravo.

Ang iniexpect ko may mga laser sa lahat ng paligid. May mga cyborg na nakabantay at nagtatago sa kalibliban. May mga aircraft na palibot-libot sa taas. Ang sinumang walang awtoridad na pumasok sa lugar eh hahabulin ng mga asong robot at lalapain. May mga CCTV sa buong paligid na may 100 megapixel na camera para kita pati kuto ng papasok sa protected site. At...ok enough. Ganito siguro ang depenisyon ko ng protektado (yan kung nabubuhay ako sa mundo parehas ng nasa Star Wars o Star Trek o Star Wax). Pero seryoso, nabubuhay tayo sa mundo na balot ng mga tarantado.

Parang ganito lang yan. Magkwekwento ng maikling kwento si tatang Alvino: Isang araw busog na si Pablo kakakain ng tinapay kaya nagpasya sya na ilagay muna sa ref ang kanyang kinakain. Alam mo safe naman sa ref lalo na kapag wala naman ibang tao sa bahay. Hindi naman kayang magbukas ng pusa o aso sa ref pwera na lang kung ang pangalan nito Scooby doo o Doraemon. Pag uwi nya ng bahay may party party sa loob. Maraming tao na karamihan hindi mo naman kilala. Gutom sya at natandaan nya na may nilagay syang tinapay sa loog ng refregerator. Hayon nakita nya na kinakain ng lalaki na pinaglihi sa bilbil. Wala na yung tinapay sa ref. Ang hindi maka gets sa kwento baog. Pag babae...ahmm...

Tatlo lang naman ang rason kung bakit mo babarilin ang tulad ng ganitong agila: Una, libangan mo ang mamaril ng mga lumilipad na gumagalaw na target. Wala ka naman ibang rason, trip mo lang at masaya ka kapag sapol ang target. Buti kung aswang na lang ang binabaril nyo baka maging cool pa o magbarilan na lang kayo ng kasama mo para mas maganda. Pangalawa, pagkain. Mambabaril ako ng lumilipad para may makain. Para sa ilan na hindi naniniwala na umuulan ng spaghetti at meatballs galing sa langit (ako naniniwala dahil sa napanood kong pelikula) eh bakit pa maghihintay na may mahulog galing sa langit; pwede naman barilin na lang para mahulog. Marami nga naman ang mga naninirahan sa kagubatan at karamihan sa kanila nanghuhuli yan ng mga ligaw na hayop/ibon para makain. Pero dahil nga nakuha naman 'yung katawan ng patay na ibon eh pwede nating sabihin na maaaring hindi ito yung namamaril ng ibon para lutuin o kainin. Posibleng yang una kong nabanggit ang klase ng salarin. O baka naman hindi lang nakita ng bumaril ang ibon na sigurado ng tamaan ng bala eh nahulog na kung saang kakahuyan na napadpad. Ewan. Pangatlo, tanga ka lang. Oo, babarilin mo ang ganitong klase ng ibon na paubos na nga ang lahi. Hindi mo alam ang ibig sabihin ng “endangered species”? Darating ang panahon na wala na tayong tatawagin na Philippine Eagle. Darating ang panahon na sa mga textbook, libro o internet mo na lang ito makikita. Darating ang panahon na hindi na ito makikita ng mga bagong henerasyon. Congrats pare ah, gumawa ka ng sarili mong kasaysayan.

Nilabag ng suspek ang Wildlife Act of 2002, at sa magpasahanggang ngayon ay hindi pa rin ata natutukoy kong sino ito. Ipagpatuloy nyo lang mga pare ang imbestigasyon; naghihintay pa naman ang malamig sa selda sa kanya.

Source:

Defensor Santiago, Miriam, Probe Pamana Killing (August-20-2015)

Viray, Patricia Lourdes, Philippine Eagle “Pamana” shot dead..(Philippine Star, August-19-2015)

ABS-CBN News

DEAR ATE CHARO(T),

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Wed, 6 Jan 2016 14:00:00 +0800

Eto po ay mas short pa sa short story.

Sinasama ako dati ng mga pinsan ko noon kapag naglalaro sila ng basketball. Kahit na ayaw ko naman eh sumasama na lang ako, tutal masaya naman paminsan-minsan gumala sa kung saan lalo na kapag maghapon naman walang magawa. High school na rin ako noong panahon na yun pero inaamin ko sa sarili ko na hindi naman talaga ako mahilig magbasa o pag-aralan ang mga kung anu-anong leksyon sa paaralan o kung gumawa naman ako ng assignment eh parang napipilitan pa. Gusto ko magrelax kapag kakauwi lang galing sa paaralan o kapag wala naman pasok kaya sumasama na lang ako sa aking mga kakilala na maglaro. Habang naglalaro sila ako naman nasa gilid lang nakaupo minsan nanunood naman ng walang sawa nilang pagsho-shoot sa basket o kaya naman hawak ang aking cellphone nakikitext sa kung kanikaninong kakilala. Ako naman iyong tipo na mahilig rin sa textmate; naaalala ko pa noon na halos punong-puno ng numero ang phonebook ng aking nokia. Nokia lang ang pinakasikat na brand ng cellphone noong panahon; mayroon pa nga ako ditong libro kung paano mag-compose ng ringtone sa nokia. Hindi ako endorser ng Nokia. Hindi pa ganun ka uso ang unlimited text na promo ng iba-ibang network kaya ambilis maubos ng load. 30 pesos ang pinaload mo? 30 texts rin ang magagamit mo; swerte na ng mga kabataan sa ngayong panahon. Syempre karamihan sa mga textmates ko noong unang panahon eh mga babae nga naman. Wala namang masama; single na single naman ako syempre, gusto ring makakilala ng mga bagong kaibigan blah blah blah. Balik ako sa kwento ko kanina...dumarayo pa kami noon sa kabilang mundo para magbasketball. O.a. Ang ibig ko sabihin eh binabaybay pa namin ang isang sapa para makagala at makalaro. Ang nasa kabilang sapa kasi ay ibang bayan na, eh siguro sawa naman kami sa aming lugar o sadyang wala naman kaming ibang makakalaban kaya doon kami kadalasan pumupunta. Hindi naman kagandahan talaga yung basketball court doon, pero ok na rin kesa doon sa amin na pinako lang namin sa malaking puno ang ring ng basketball. Pero wala pa rin akong pake kasi sabi ko nga sa mga panahon na iyon nawalan na ako ng ganang maglaro ng basketball.

Doon may nakilala akong isang babae. Mali ata ang gamit ko ng salitang “nakilala” kasi hindi naman talaga kami nagkakilala ng maigi. Una ko syang makita eh tipikal na reaksyon lang ng isang normal na lalaki: syempre titingnan ang mukha tapos ang katawan.haha. Kung tama ang pagkakaalala ko eh tumitig din sya sa akin. Hindi naman pumasok sa isip ko na ito ang magiging future asawa ko o ito ang makakatuluyan ko kasi hindi naman ako naniniwala sa love at first sight. Oh c'mon, sa pelikula lang naman yan nangyayari. Pero alam ko sa sarili ko noong mga oras na iyon na may something sa kanya na parang nagugustuhan ko. Syet, baka nga naman ito ang love at first sight na tinatawag ng mga tao.

Cute siya sa totoo lang. Maliit lang ang pangangatawan, ahm ano pa ba....mahaba ang buhok at parang maldita ang itsura. Seryoso, unang tingin ko pa lang sabi ko sa sarili ko..wow, parang tatarayan ako nitong babaeng ito ah. Ako pa naman na may reputasyon ako noong nasa high school pa ng pagiging isnabero. Inaamin ko marami sa akin nagsasabi ng ganyan na kesyo hindi raw ako namamansin..hindi man lang daw ako tumitingin kapag tinatawag blah blah. Medyo mahihiyain naman kasi ako noon, at kahit nga ngayon eh hindi naman talaga naalis sa akin. Kahit type ko ang babae eh hindi ko yan tititigan ng titigan hanggang matunaw o kaya naman hindi ko yan kakausapin lalo pa kapag nahalata ko na mataray o suplada ang babae. Kung gusto naman ako ng babae eh hindi rin nya yan mahahalata na gusto ko sya; ganyan ang mga ninja na tulad ko. Kapag titingnan ko ang babae ay pasimple lang at hindi nya yan malalaman. Wala pa sigurong nakahuli sa akin, ako marami na akong nahuli na pasimpleng tumitingin sa akin. Wow feeling gwapo ako.hahaha. Kapal ng face.

May mga panahon na kapag dumadayo kami sa lugar nila eh nakikita ko naman sya. Tinatawag ko sya sa isip ko na Ms. Taray. May mga oras noon na kapag naglalakad kami sa daan at dinadaanan namin ang bahay nila eh pasimple ko syang hinahanap. Alam ko naman na minsan lang sya lumabas ng bahay nila at syempre baka naman nag-aaral yun o baka may project o assignment na ginagawa. Siya nga pala magkaibang school ang pinapasukan namin: ako sa isang kilalang public high school at sya naman sa isang kilalang private high school. Ang dalawang magkakompetensyang paaralan. Wa;a naman akong pakialam kong saan akong paaralan basta enjoy naman ako kahit papaano sa kung saan ako.

Isang araw may nalaman akong isang balita sa aking mapagkakatiwalaang tagapagbalita. Natawa ako at nainis ako noong mga oras na iyon. May tinanong raw yung babae na kakilala nya (at kakilala ko rin) kung lalaki nga ba ako o bading. Huh? Me bading? Syempre noong nalaman ko yan syempre tatawa ako nyan ng malakas sabay magsasabi ako na jinojoke mo lang ata ako eh tapos kapag nalaman ko na totoo na tinanong sya nito tatawa ulit at sasabihin ko wala akong pake sa totoo lang. Pero sa loob-loob ko noon naiinis ako. Nasabi ko doon sa nagsabi sa akin: kapag nakita ko yang babae na yan hahalikan ko yan para malaman nya na lalaking lalaki ako. Syempre alam ko sa sarili ko na hindi ko naman yan magagawa. Bakit nya iisipin kong lalaki ba ako o bading? Tiningnan ko ang sarili ko; ok naman lalaking lalaki naman ako maglakad, ang itsura ko matangkad naman pero payat nga lang noong panahon na iyon, yung buhok ko wala tipikal na hindi nagsusuklay look. Tapos naisip ko: ah baka hindi ko kasi sya pinapansin..at kahit ano sigurong pagpapansin nya eh hindi ko sya pinapansin. Tumalab pala sa kanya ang gameplan ko ng mga time na iyon. Mindgames. Narealize ko na siguro type nya rin ako. Yan kung wala pa syang boyfren.

May boyfren sya noong mga time na iyon. Paano ko nalaman? Ewan medyo nakalimutan ko na kung paano ko nalaman kasi hindi ko naman sya tinanong tungkol sa ganyan. Hindi kaya kami close nun. Baka isipin nya pa pag tinanong ko sya ng ganyan baka isipin nya may pagnanasa ako sa kanya. Mero n pero syempre ako, na isang magaling na hokage ninja, eh hindi muna magpapahalata. Baka may tinanong rin ako na kilala ko tas kakilala rin nya. Dumating yung time na magkatextmate na rin kami. Sorry sa sobrang pagka amnesia boy ko pero hindi ko na maalala kung paano ko nakuha number nya o baka sya ang kumuha ng number ko. Hindi ko na matandaan. Basta ang alam ko nagtetext kaming dalawa. Nag-eenjoy naman ako katext sya kahit na nga parang ang tipid tipid nya mag reply sa text pero ok lang naman. Para sa mga tulad ko naman kasi noon na single na single na simula-pa-noong-ipinanganak-hindi-pa-nagka-girlfren-type na klase ng lalaki eh syempre kailangan ko ring maglibang. Kung ano-ano lang naman napag-uusapan namin – kung ano ginagawa nya, kung musta ang araw nya, kahit ano. Gusto nya rin pala maggitara, paborito nya kanta ni Taylor Swift na Teardrops in my guitar something ata yun kung ano lang na pwede pag-usapan. Saka pala alam ko na may ilan sa mga kakilala ko na type rin sya, kaya may kompetisyon pala na magaganap nyan kung sakali. Pero hindi ako nakikisali sa kanila; bahala sila basta ako chill lang.Yeah.

Pero hindi nagtagal parang nahuhulog na rin ako sa babaeng yun. Katext ko pa lang sya pero parang feeling ko close na ako sa kanya. Feeling close ako, sa text nga lang. Kasi may mga oras na harap-harapan na kaming nagkakatitigan pero hindi kami nagpapansinan. Syet, ang awkward. Ang daldal namin sa text pero sa personal hindi kami nagpapansinan. Ako kasi hinihintay ko na sya muna magpansin kasi baka pag pinansin ko sya at hindi nya ako pinansin eh wala na talagang mangyayaring pansinan? Kuha nyo? Basta hinihintay ko lang na sya muna magpansin kasi, nakakahiya mang sabihin, nahihiya nga ako. Kaya yan nagkakatitigan kami mata sa mata pero walang nangyayaring kawayan, usapan at imposibleng imposible ang yakapan.haha.

Ganito lang palagi ang nangyayari. Tumagal rin ang komunikasyon namin sa text pero syempre lahat ng simula ay may katapusan. Drama, hindi bagay sa tulad ko. Nawalan kami bigla ng komunikasyon. Hindi ko na maalala kung paano nangyari. Siguro dahil naging busy na rin sya at ako naman eh naging busy na rin o baka dahil nawala cellphone ko noon. Pumunta kami sa isang event sa isang lugar dito ng biglang nawala ang cellphone ko; hindi ko alam kung nanakawan ako o nahulog lang sa aking bulsa. Hindi ko alam basta marami kasi noong tao at siksikan pa. Nandoon pa naman numero ng karamihan ng mga katext ko.

Nagdaan na rin ang mga taon at wala na akong balita sa kanya. Nakikita ko na lang litrato nya sa Friendster. Ito ang social networking site na usong-uso noong kapanahunan ko; wala pang facebook dati. Basta natatandaan ko na lang may picture pa ako sa usb ko na ninakaw ko sa friendster nya noon. Hindi ko na alam kung naghiwalay na ba sila ng boyfren nya, hindi ko alam kung may bago na ba siya at hindi ko alam kung single na ba sya. Wala na akong alam sa kanya. Nasa kolehiyo na rin kasi kami parehas; ako parehas lang ng dati, NGSB. May ilan rin akong nakilala at iba na naging ka close pero wala kadalasang nangyayari. Patuloy pa rin akong naghahanap. May araw noon na nakikita ko sya na naglalakad malapit sa paaralan. Syempre napapatingin ako sa kanya kahit nasa jeep ako. Gusto kong bumaba pero nakakahiya naman kasi sabi ko nga matagal na kami magkakilala pero hindi sa personal. Hindi ko na rin sya matext kasi sabi ko nga matagal na panahon ng wala kaming komunikasyon. Siya nga pala, magkapitbahay lang ang iskol namin.

Marami rami na rin mga nangyari sa akin sa mga nagdaan na panahon. Karamihan mga wala namang kwenta..tulad ng nabasted ako, may ilan ring mga nakilala pero di naman nagkatuluyan, nag shift ako ng course blah blah blah. Busy rin kaya ako sa noong nasa kolehiyo ako. Tatlong organization rin kaya ang sinalihan ko. Minsan naman makikita mo ko sa third floor ng library, nagbabasa ng novel o kaya natutulog ng patago, minsan naman tumatambay sa office namin sa secondfloor sa hall o sa lilim ng puno sa tambayan kasama ang mga ka brod o ka sis ko sa fraternity. Sa panahong ito wala pa rin ako ni isang gf. Sasabihin ko hindi ako bading. Ang magsasabi na bading ako pangit.

Hindi ko alam kung bakit pero isang araw bigla na lang sya pumasok muli sa isip ko. Dahil siguro may araw noon na nakita ko sya na naman sa may malapit sa paaralan nya. Tumatambay kami ng pinsan ko sa may likod ng dati naming bahay ng tinanong ko sya kung may number pa sya noong babae na tinutukoy ko. Mayroon pa raw; hiningi ko ang number nya at tinext ko sya agad. Bahala na basta tinext ko na lang sya. Nagreply naman sya. At nagsimula na naman kami maging textmate simula noon.

At first time kami nagkita ng harapan. Awkward syempre. Pero nag usap rin kami at sa unang pagakakataon narinig ko na rin boses nya. Sabay kami umuwi at sabay rin kami sa bus kaso nagkataon na puno na kaya nakaupo ako sa may bandang harapan at sya naman sa likuran. Medyo syet pero ok na rin basta sabay naman kami umuwi. Hindi sya mataray, mabait sya. Isa yan sa pinakagusto ko sa kanya. Magaan at may sense sya kausap, wala rin syang bisyo (katulad ko), hindi sya maluho, simple lang sya manamit at kumilos, wala rin syang nightlife na tinatawag (katulad ko) etc. Siya nga pala, parehas pa ang ugali namin. Kaya yan siguro ang rason kung bakit nagkasundo talaga kami.

Fast forward. Naging kami pala bago pa sya umalis papuntang manila. Magrereview kasi sya, alam nyo na accountancy eh. Mga ilang buwan rin kaming hindi nagkita pero ok lang kasi nag-uusap pa naman kami, sa text nga lang. Inamin nya na gusto nya rin ako noon pa man na magatext pa lang kami at noong nakikita nya pa ko sa may basketball court nila. May pagkamisteryoso raw ako at antipatiko, kaya tuloy may tinanong sya kung bading raw ako. Hindi rin nya ako pinapansin kasi nahihiya raw sya dahil mataray nga raw ako, parehas lang sa akin. At tinitingnan nya rin paminsan minsan ang facebook page ko (at friendster account noon) at binabasa nya pa daw mga comment sa mga photos etc. Hindi ko alam kung matatawa sya o magagalit pag nabasa nya ito pero wala na rin sya magagawa.haha

Maglilimang taon na rin pala kami. Akalain mo 'yun, si maliit at ms.taray na tinatawag ko ay mapupunta rin pala sa akin. Masaya kami parehas.

Nagmamahal, Stone Cold Steve A.

WEIRD ANG LASA NG WATUSI

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Fri, 1 Jan 2016 00:07:00 +0800

Noong panahon namin kaya mahigpit na ang DOH pati ang ibang sangay ng gobyerno pagdating sa mga paputok na yan. Sa dami ba naman ng nasasabugan/napuputukan noon maging sa ngayon eh matagal na yang isyu na iyan na ipagbawal na ang pagtitinda ng mga paputok. Napapanood ko noon sa telebisyon pagsapit ng bagong taon na ang dami ng napuputulan ng kamay at marami ang tinatamaan ng ligaw na bala. Iniisip ko na lang noon na ang lalakas pala talaga ng mga paputok at hindi na lang mga batang pasaway ang naliligaw kundi pati na rin bala. Takot ako maputukan pero hindi iyon ang nagpapigil sa akin na magpaputok.

Natry ko na ata noon magpaputok ng iba-ibang klase ng paputok na nabibili sa mga tindahan kapag magbabagong taon na. Pinakagusto ko noon yung 5 star; hindi ko alam kung bakit tinatawag na 5 star pero triangle lang naman ang itsura. Nakakabobo ang pangalan pero astig kapag sumasabog. Nilalagay ko ang paputok sa may dahon ng saging, sisindihan, tatakbo palayo, magtatakip ng tenga at sa lakas ng pagsabog ay magkakabali bali ang dahon ng saging at idedemanda ako ng mga unggoy sa paligid. Pati nga lata ng sardinas ay hindi ko rin pinapalampas; tumatalsik ito ng malakas at lalagapak sa lupa na sabog na ang itsura. ‘Yan bata pa lang ako pero may pagka terorista na rin ang isip ko pero syempre hindi naman ako magtatangkang magpasabog ng bahay o magpasabog ng nilalang kasi ayaw ko ring makita ang sarili ko sa selda o sa gilid ng daan namumulot ng makakain kasabay sina Stuart Little o Pulgoso.

Bakit napuputukan ang mga taong ito ng paputok? Para mo na ring sinabi na hindi mo tinapon ang granada na hawak mo na sasabog na o binaril mo ang sarili mo ng baril na hawak mo. Hindi naman kasi ganyan lang ang nangyayari; karamihan daw sa napuputukan eh aksidente ang nangyari. Ang iba naapakan ang paputok saka sumabog. Parang yung panahon na may gira pa na may mga nakatanim na pasabog sa lupa na kapag naapakan mo biglang sasabog at makikita mo ang sarili mo na naghahanap ng nawawala mong paa. Ang iba, karamihan bata ang nabibiktima, pinupulot ang hindi sumabog na paputok. Nangyayari talaga ito kasi noong nagpaputok ako noon eh pagsindi ko hindi sumabog; buti hindi ko kinuha kasi makalipas ang mahigit isang minuto eh bigla na lang may pumutok ng malakas sa likod ko. Sabihin ko sa’yo tumalsik ‘yung kaluluwa ko pabalik sa langit at nagawa pang magbakasyon sa Thailand ng ilang minuto. Pambihira. Eh kung pinulot ko pala yung paputok eh para na akong miyembro ng Yakuza na kulang ng daliri sa kamay.

Gustong gusto ko rin ang kwitis. Hindi ko sigurado kong ganito ba ang spelling basta yung paputok na lumilipad sa langit sabay sasabog. Masasabi ko na isa rin ito sa malakas sumabog. Muntik na kaya ako (kami) masabugan nito. Kasama ko ang iba kong pinsan at ako ang nagsindi. Sinasabit ko ito kadalasan sa may sampayan ng damit; ‘yung wire na sampayan. Nakabitin lang ang paputok para madaling makalipad; ayaw ko kasi na itusok ito sa lupa kasi baka hindi makalipad kapag nakabaon ng malalim at mas lalong ayaw ko na hawakan ko lang ng aking kamay. Sinindihan ko ang paputok at ok na sana ng biglang humihip ang napakalakas na hangin. Naloko na, pumunta sa direksyon namin ang kwitis at hindi sa lamgit. Biglang tumunog ang napakalakas na pssswwwwiswwwswww..at nagtakbuhan kami sa iba’t ibang direksyon. Parang rocket launcher sa pelikula, pero ang problema eh kami ang target. ‘Yung tipong parang kaming nagdu-droga tapos biglang may nag-raid na pulis sa lugar. Sabihin ko sa inyo ang lakas ng putok nito; sa langit ang lakas ng putok ano pa kaya sa lupa. Para akong nawalan ng pandinig at para akong natapunan ng granada sa larong counterstrike. Wala naman sa aming nasabugan; kinapa ko ang buo kong katawan at baka may kulang na parte pero wala namang nawawala. Pwera na lang sa tenga ko na parang may hinahampas na gong at sa puso ko na umakyat pataas ng aking lalamunan. Hindi pa rin ako natinag, patuloy ang paputok!

Uso rin noong kapanuhan ko yung watusi na tinatawag. ‘Yung maliit na pahaba na medyo pula ang kulay. Isisindi ito sa may sahig na magaspang tapos bigla itong magtatalon-talon ng mababa lang naman sa iba-ibang direksyon at parang pumuputok habang iyo’y paikli ng paikli. Natatandaan ko dati noong nasa elementarya na kapag isisindi na ito sa sahig eh magtataasan na kami nyan sa taas ng mga upuan kasi takot kami matalsikan; hindi naman malakas ang putok nito pero tumatalsik-talsik kasi ito sa iba-ibang direksyon. Para itong bata na pinakawalan sa isang palaruan na ang gulong tingnan. Nakakasulasok din ang amoy nito na hindi mo maatim na amuyin. Nakakalason daw kasi itong paputok na ito kasi direktang nahahawakan ang kemikal dahil wala naman itong balot hindi tulad sa five star na may papel. Ewan. Naalala ko noong huling bili ko nito sa may tindahan: bumili ako isang haba nito saka isang makakain na nasa plastik. Sanay ako noon na binubuhos ko ang kinakain ko sa aking bulsa para kapag naglalakad ako eh hindi ko na kailangan hawakan pa ang aking kinakain. Ok, tamad lang ako, period. Sarap na sarap ako sa aking kinakain ng may naisubo ako sa aking bunganga na kakaiba; hindi ito mais ah o green peas. Niluwa ko sa aking kamay, WATUSI!!! Niluwa ko lahat ng nasa aking bungaga. Gawd, weird ang lasa ng watosi. Buti na lang hindi ako namatay. Mas muntik pa nga ata akong mamatay sa nerbyos ng nalaman ko na nakakalason daw itong paputok na ito. Pwe.

Tips lang kasi kapag magpapaputok: huwag hahawakan ang paputok. Karamihan ng napuputukan sa kamay eh ito ang rason. Hawak ng isang kamay ang paputok at hawak naman ng isa ang pangsindi. Ambilis kaya pumutok ng paputok kapag sinisindihan. Minsan kapag tanga ka pa o wala sa sarili eh maihahagis mo ‘yung pangsindi at hindi ‘yung paputok tapos sisigaw ka ng “ang kamay ko nagteleport!!”. Isang rason kung bakit bawal magpaputok kapag binasted. Ilagay ang paputok malayo sa katawan mo tapos saka sindihan. Gumamit ng katol o panggatong na may konting baga. Isa pa mag-ingat sa daan kapag marami ang nagpapaputok. Para kang lumusob sa isang gira, 'di mo alam may puputok na lang sa tabi mo o ang masaklap, baka matanggalan ka na lang ng isang parte ng katawan. Delikado rin sa mga panahong ito dahil sa mga ligaw na bala na pinapaputok ng mga taong walang magawa sa buhay. Ang rami na kaya ng namatay dahil sa ligaw na bala na ito, kaya ingat lang baka mapasama ka sa listahan. Gumamit na lang ng turotot o kaya palanggana o kung anong bagay na lumilikha ng ingay. Mas safe naman ito syempre kung ikukumpara mo sa paputok; huwag nga lang gumamit nito kapag may sarap na sarap sa tulog at baka masigawan ka ng malutong na mura.

Happy New Year mga parekoy! Ingats.

SANTA, MAGPAKITA KA DUWAG

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Fri, 25 Dec 2015 14:03:00 +0800

Nagtatatalon ako dati kapag palapit na ang pasko. Sino ba naman ang hindi magiging masaya pag ganitong panahon; maraming pagkain, regalo, paputok, turutot at syempre si Santa Claus. Yeah, yang malaking mama na parang kasama sa diet nya ang pagkain ng isang balyena sa isang araw at hindi alam na may tinatawag palang pang shave. Nagtataka ako kung bakit nakakaya syang ilipad ng mga caribou o reindeer o basta yung mga usa na nakikita ata sa arctic; liban na lang kung nakakalipad sila gamit ang armor na tulad ng suot ni Stark. Palagi ko noon napapanuod sa telebisyon na si Santa kapag pasko ay namimigay ng mga regalo sa mga mababait na bata. Mabait naman akong bata, kaya inaasam ko noon na regaluhan ako ni Santa ng kahit isang AK-47 lang, pero alam ko na imposible ito pwera na lang kung kasapi dati sa Soviet Army si Santa. Napapanuod ko na pumapasok siya sa chimney at saka ilalagay ang mga regalo sa paanan ng Christmas Tree o sa may lamesa. Hindi ko pa maimagine na nagkakasya sya sa ganyan; at alam ko na noong kapanahunan ko eh hindi pa naman kasikatan ang magpa-lipo. Mahihirapan din sya dito sa ating lugar kasi hindi naman lahat ng mga bahay eh nagpapatayo ng labasan ng usok na yan. Saan sya papasok? Wala bubutasin nya siguro ang bubong ng bahay---yan kung hindi sya mapagkamalang aswang, batuhin ng isang sakong bawang, budburan ng asi n at mapasama sa menu ni Chef Boy Logro. Ewan, kawawa naman yan kung sakali paano na ang ibang mababait na bata na bibigyan nya pa ng regalo.

Kapag pasko na ay ayaw ko na matulog. Maghapon ako nyan naglalaro sa paligid at magsasabit kami nyan ng malalaking supot sa aming mga bintana. Bibigyan na naman kami ni Santa ng mga candy at pagkakain! Nilalagay ito ni Santa sa may mga plastic bag; at kinaumagahan nyan ay punong-puno na ang plastic bag ng pagkain. Sino ang hindi magiging excited di'ba? At dahil dyan eh gusto ko makita si Santa ng personal. Ayaw ko matulog kapag pasko kasi gusto ko sya mahuli na papasok sa aming bahay; pero kahit anong pilit ko noon na huwag matulog eh nalalaman ko na lang na umaga na at imposible na si Santa. Paulit-ulit lang ito ginagawa ko noon pero paulit-ulit lang naman akong nabibigo at palaging nakakatulog kahit panay patak pa ako ng kalamansi sa hiniwaan kong kamay. Joke lang po.

Pero noong malaki-laki na rin ako na kaya ko na ring maghugas ng plato na hindi bumabagsak at nababasag sa aking paa eh nalaman ko ang isa sa pinakamasakit na katotohanan: hindi si Santa ang naglalagay ng mga makakain sa aking sinasabit na bag. Noong time na yun eh hindi naman ako nagpahalatang apektado ako sa nakita ko na sina lola lang naman at si mama ang naglalagay; hindi ako apektado na naihampas ko ang regalo ko sa sahig pabalik ng Department Store. Sa ngayon eh natatawa pa rin ako kasi hindi ko naisip na iyong mga candies at makakain na nasa regalo (raw) ni Santa eh bukod sa made in the Philippines lang naman eh nabibili lang naman kahit sa simpleng sari-sari store. Hindi ko naman naisip na magnanakaw ng sari-sari store si Santa dahil siguradong hindi kasya ang kanyang tiyan sa pintuan ng mga sari-sari store at lalong takot naman syang habulin ng mga aso. Gawd, buong buhay pala akong nalinlang; para ko lang nalaman na hindi naman pala pusa si Hello Kitty kundi isang pervert na daga.

Kahit nalaman ko ang tunay na katotohanan eh masaya naman ako. Ang saya kaya ng kabataan ko dahil sa ganitong mga okasyon. Dahil sa pasko sumasaya talaga ako at yan ang hinding hindi ko makakalimutan; wala nga si Santa pero nandito ang pamilya ko na simula pa noong bata ako ay nagsilbi ng Santa Claus sa aking buhay.

Pero bago ko makalimutan, heto ang sulat ko para kay Santa:

Dear Santa Claus,

Dahil hindi ka naman talaga nagpakita sa akin at buong buhay ko naghintay ako sa'yo eh bibigyan kita ng pagkakataon na bumawi sa akin. Alam ko na kahit ano namang hilingon ko ay ibibigay mo. Kaya ngayong malaki na ako at tumatanda na rin ay huwag mo isipin na gusto ko pa ng laruan at kendi. Heto Santa ang gusto kong iregalo mo:

Canon 1Dx-photographer/videographer po ako kaya kailangan ko nito. Ito ang main camera ko. Sorry Nikon.

Canon 60d-Secondary body. Prosumer camera.

Nikon D7100-Backup camera. Prosumer.

Sony Alpha a7r-Full frame mirrorless camera. Pag magta-travel sa kung saan. Magaan lang hindi ako matatanggalan ng isang kamay.

Olympus Epl-2-hindi ako hipster pero cool ito.

Pentax XG-1-kapag gusto ko tumingin ng magagandang babae sa beach. Sori Santa. 52X zoom lens, kitang kita buhok ko sa ilong.

Iphone 5S-hindi ako fan ng iphone pero ok sa akin para sa aking music collection at magaganda rin ang mga apps. Mahilig rin ako mag phone photography kaya ok sa akin ang camera nito. Wala akong pake sa 6s at 6plus.

Nokia Lumia 925-Carl Zeiss lens.Yum.

Ipad Air-Multimedia tablet. Kapag manunuod ng movies at magbabrowse ng net.

Amazon Fire HD-gustong gusto ko magbasa na hindi ko na kailangan magdala ng bag para lagyan ng malalaking libro at magasin kasi may mga ebooks na. Kahit pa nga mas gusto ko pa rin ang mga pisikal na libro.

MSI GT80 Titan SLI-Gaming laptop. 2 Geforce GTX 980m+2 8gb GDDR5 video memory. Perfect sa mga pc games at syempre sa video editing.

Apple Macbook Pro-Ok para sa photo editing at drawing. Laptop na hanap ng mga photographer.

Wacom tablet para sa pagdo-drawing. Bahala ka na kahit anong brand pa yan, kahit Cdr-king.

At alam ko na sobrang mahal na ito pero kaya mo ito Santa:

Hyundai Santa Fe-Di ko alam pero nagagandahan ako. Hindi ako marunong magdrive kaya bilihan mo pa ako ng...

Montero-kapag nabangga ako kasi di naman ako marunong magdrive eh may mairarason ako.Joke lang.

Alam ko na lahat yan pisikal na kagamitan. Sana Santa maging mas masaya pa ang mga darating na pasko sa aming pamilya. At please lang magpakita ka na duwag.

Ang iyong mabait at makulit na tagahanga,

Ambi.

TINALO KO SI USAIN BOLT SA TAKBUHAN

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Thu, 17 Dec 2015 23:46:00 +0800

Madalas kapag hapon ay tumatambay ako doon sa basketball court sa amin. Malapit lang ito sa gilid ng daan kaya hindi rin nakakayamot tumambay. Para sa hindi nakakakilala sa akin (at sino ba naman akong pontiu pilato para kilalanin) eh hindi ako naglalaro ng basketball. Matangkad lang ako pero hindi basketball ang apelyido ko; football lang ang laro sa mundo sa pagkakaalam ko. Tumatambay ako sa may basketball court para sumipa ng bola. Oo, football. Tumigil lang ako magdala ng bola ng may matamaan akong bata sa ulo at muntik pang makabasag ng salamin ng sasakyan.

Kapag dumidilim na at nagsimula na akong gawing pulutan ng mga lamok ay saka na ako nyan uuwi. Wala naman kasing gagawin noon sa bahay pwera na lang umupo tumayo at kumain. Sa harap namin ay palayan kaya pwera na lang kung trip mo mag-dive sa putikan o manghuli ng mga lamok eh hindi ka mabobored. Ang daan nga pala ay sementado; dati kapag umuulan ay grabe ang putik sa daanan namin kulang na lang gawing mong merienda kasi parang daan na gawa sa toblerone. Natatandaan ko pa noong nasa elementarya pa ako eh ilang ulit ako nagpagulong-gulong sa palayan. Hindi ko naman sinasadya syempre kasi ang dulas ng daan pero iniisip ko na lang noon na baka bata pa naman talaga ako at hindi pa nadedevelop ang muscles at mga buto sa aking mga paa. Kung ang isa ngang airport dito sa pinas nasabihan na isa sa pinaka worst na airport masasabi ko naman na ang daan namin dati ang pinakaworst na daan na hindi mo pa nakikita sa tanang buhay mo. Minsan nga nagtataka ako kung bakit walang mga turista ang pumupunta para bumisita. Inaasam ko pa naman na maisulat ito sa isang international magazine o kahit sa New York Times man lang.

Sa ngayon ay sementado na ang daan doon sa palayan pati doon sa labasan. Kahit umulan pa eh hindi na nagiging choco-na- gatas ang daan. Pero dahil na rin sa katagalan eh bumibiyak na rin ang mga semento pero ok na rin kasi nakakapasok na rin ang mga magagaling mag-motor. Sinasabi kong magaling kasi kahit marunong ka magmotor eh medyo matatakot ka sa daan kasi maliit lang ito at medyo nabiyak na rin ang semento sa ilang mga parte. Kapag nahulog kayo ng motor mo eh pupulutin kayo sa putikan, palayan at hindi naman kangkungan. Mababa lang naman pero mahihirapan ka itaas ang motor kasi may kabigatan rin ito. Ilang mga kakilala na kaya namin ang nagkahulog-hulog sa palayan at kahit anong lakas ng kakatawa namin

eh wala naman kaming magagawa kundi tulungan ito itaas ang motor. Kaya siguro hindi na rin ako nagpursige na mag-aral ng pagmomotor kasi aararuhin ko sigurado ang buong palayan at magtatampo sa akin ang mga nakataling kalabaw sa puno ng bayabas.

Balik ako sa aking kwento kanina. Maggagabi na kaya naisipan kong umuwi na sa aming bahay. May kasabay naman ako na kakilala na pauwi na rin kaya habang nag lalakad eh nakikipagdebate na rin kong bagay ba kay Kim Chiu ang mataba o maskuladong katawan. Madamo na ang nasa gilid ng daan at alam ko na napipikon na ang mga paa ko dahil nasasampal ng mga damo. Malapit na ako sa amin ng pagtingin ko sa baba ay may nakita akong kulay brown na malaki at mahabang gumagalaw malapit sa aking paa. AHHHH Ahas!!!! Nabigla talaga ako ng sobra na hindi ko inaasahan na mapupunta sa pwet ko ang aking puso. Sobrang lapit ng malaking ahas sa aking paa na baka kung may kamandag ito at natuklaw ako eh forevermore na akong paralisado o baka magkamalay ako at malaman na nagpapagamot na sa pampublikong hospital sa langit. Ang sabi raw, ang ahas eh hindi naman yan manunuklaw kung hindi naman nya na feel na nagagambala sya o kinakalaban. Parang ako lang na ayaw kong ginagambala ako pag busy ako sa aking assignment na pagbabasa ng Maxim o pag-iimagine na katabi ko matulog si Gal Gadot o Yoo In-na. Siya nga pala year of the snake ako; nanunuklaw ako at namumulupot ng..Eh mukhang nagambala ko ata kaya yun parang aatakihin ako. Huwag nya akong subukan; nag aral ako ng isang kilalang taktika na pangdepensa sa Europa na tinatawag na “TakbhoNgMabiliz”. Medyo tunog pinoy lang yan pero international 'yan pare. Nung tipong kakagatin na ako eh biglang gumalaw ang isa kong paa ng napakabilis habang 'yung isa naman ay dumulas sa pababa ng daan at tumusok ng napakalalim sa putikan. Nahirapan akong hugutin ang isa kong paa sa putikan at naiwan ko pa ang isang pares ng tsinelas sa ilalim. Ang bilis ng takbo ko na naisip ko na para ko na ring pinahiya sa takbuhan si Usain Bolt.

Pakatapos ay nakita ko ang kasama ko na kumuha ng mahabang putol ng kawayan at pinagpupukpok na ang malaking ahas. Hindi ito ang una kong ingkwentro sa ahas; noon ng naglalaro ako ng computer games sa loob ng bahay eh may madulas na dumikit sa aking kanang braso at nakita ko na ahas na pumupulupot palabas ng bintana pala. Buti na lang hindi ako tumakbo palayo kundi babangga ako ng napakalakas sa aming dingding, mawawasak ang aming lumang bahay at magpapasya sila mama na patulugin ako sa labas katabi ang baboy. Yan balik ako, pinagpapalo na ng kasamahan ko ang malaking ahas at ako naman para hindi naman mapahiya dahil may mga nakakita sa amin eh lumapit naman ako sa kasamahan ko. Pero sa totoo lang kukunin ko lang naman talaga 'yung isang pares ng tsinelas na nakabaon sa putikan; noong oras na iyon eh para akong humuhugot ng ligaw na bomba sa Iraq, ang kaibahan nga lang eh hindi mga buhangin kundi napakalapot at maitim na putik.

Sa ngayon iniisip ko kung may buwaya, T-Rex o Hippo kaya dito sa aming lugar. Baka malaos sila Flash o Quicksilver dahil sa akin. Rason na rin ito siguro para huwag bumili ng havaianas.

LAGLAG BALA INTERNATIONAL AIRPORT

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Thu, 10 Dec 2015 17:50:00 +0800

Noong una, hindi ko alam kung ano nga ba talaga itong laglag bala/ tanim bala na isyu na ito. Siguro dahil masyado ako nawiwili sa kalalaro ko ng Oblivion at football o dahil wala rin akong pake sa balita na may kinalaman sa gobyerno at sa ating malamig-ang-pasko-as-usual na presidente ng ating Pilipinas. Ano nga ba ito at sikat na sikat sa radyo at telebisyon? Mas sikat pa ata ito sa Calvin Klein ads ni Bieber na inulan ng photoshop. Ewan. Akala ko yung tipikal na gawain ng mga sira ulo na maghuhulog ng bala sa biktima tapos pag pinulot niya eh dudukutan sya. Maling mali naman ang nasa isip ko, na kapag nakakagalaw siguro ang telebisyon eh matagal na akong sinapak sa mukha. Basta ang alam ko magtanim tayo ng puno para makatulong maiwasan ang pagbaha at landslide. At saka panty lang naman ang nalalaglag.

Ang isyu rito ay ang paglalagay/pagtatanim daw ng bala ng ilang mga airport officials sa bagahe ng mga byahero. Bakit sila naglalagay ng bala? Para makakamkam sila ng pera sa mga inosente nating kababayan at pati dayuhan. Pambihira, mas corrupt pa sila kaysa sa hard disk ng pc ko. Bawal naman kasi ang pagdadala ng bala sa ganitong lugar; kaya kapag nahulihan ka eh lagot ka sa awtoridad at para 'di masira ang araw/buhay mo ay may mag-ooffer sa'yo na magbayad na lang. Kesa sa makulong ka mapipilitan ka na lang magbayad. Alam mo kung ako siguro ang lalagyan ng mga sira ulo na ito eh sisipain ko sila sa bayag, o kaya ibabala ko yung bala sa tunay na baril at ipuputok ko sa mga corrupted nilang ulo. Joke lang itong pangalawa pero nakakapang-init kaya iyan ng ulo. Isipin nyo pagkakaperahan ka pa ng mga taong ito tapos kapag hindi ka magbibigay masisira pa pangalan mo tas posible ka pang makulong. Hindi ko sinasabi na mga opisyal nga talaga ang gumagawa nito pero kahit saang anggulo mo tingnan eh sila talaga ang lalabas na may pakana. Sino ba ang andun sa may xray/metal detector area? Saan ba dumadaan ang mga bagahe?

Walang sinasanto ang mga taong ito, pati matanda. Kamakailan nga may matandang balikbayan at isang foreigner ang nahulihan ng bala sa kanilang bagahe. Bakit naman sila magdadala ng bala? Hindi naman sila tanga para ipakulong ang sarili nila diba. Yung isa pa naman eh isang Amerikano na anak ata iyon ng isang misyonero. Nakakahiya ta'yo sa totoo lang. Siguro kung ako mahuhulihan ako ng bala kapag galing ako sa gira na basta na lang ako napadpad sa paliparan o kapag ang pangalan ko Rambo. May mga nagsasabi rin pala na ginagawang anting-anting raw ang bala kaya dinadala ng ilan. Kapag ganito ba na sikat na ang ganitong balita magdadala ka pa ba ng bala para sa anting-anting? Hindi ka nito masasalba sa kulungan at huhuthutan ka lang ng pera ng mga buwaya sa kagubatan.

Nakakaproud maging pinoy kapag ganito, 'tol.

http://manila.coconuts.co/2015/10/31/palace-downplays-tanim-bala-modus-iilan-ilan-lang-naman

Pasalamat tayo sa kanila sumikat na naman tayo sa buong mundo at pinagpyestahan na tayo ng mga international media. Naging katawa-tawa na naman tayo mga pare, kaya magbunyi tayo. Kung buhay pa siguro si Heneral Luna eh pasiguradong naliligo na ang mga sangkot sa laway niya at sa malulutong nyang nyeta. Mga nyetang mga buwaya kayo hindi na kayo naawa sa mga balikbayan natin na nagpapakahirap sa ibang bansa sa pagtatrabaho; sa mga dumadalaw ng bansa na gusto ma-experience ang sinasabi ng slogan natin na “More Fun in the Philippines”; at sa mga ordinaryong mamamayan na karamihan nga ay nahihirapan na sa buhay eh mas maghihirap pa. Kaawaan tayo.

Sabi ng ating presidente eh konti lang ang naman ang ganitong mga insidente. Sige sabihin na natin na konti lang, pero huwag mo naman sana pagtakpan ang kriminal na aktibidad na ito. Para kasing sinasabi na dahil konti lang daw ang nabiktima eh huwag na tayo mag-alala; eh paano naman ang mga nabiktima? Hindi mo papanagutin yung mga may sala ganun dahil konti lang naman daw yung mga insidente? Leche flan. Para sa ilan na nagsasabi na gawa-gawa lang daw ito ng iilan para sirain ang pangalan ng pangulo at ng Administrasyon niya (Who you, Cynthia Patag?) ay isang malaking bullsh#t. . Sabihin nyo yan direkta sa mga nabiktima at hindi sa social media kasi hindi lang ito ang isyu na nagdulot ng kahihiyaan sa gobyerno. Saka sa presidente natin huwag mo naman sisihin ulit ang media dahil pinapalaki lang daw masyado ang isyu kaya ayusin nyo po trabaho nyo para walang umangal. Magbunyi ang mga sindikato sa likod nito; wala atang makukulong. Kapag ganito na malaya ang mga buwaya eh patuloy ang pambibiktima, patuloy na magiging katatawanan tayo sa mundo, patuloy ang pagbaba ng tiwala ng mga turista na balak sanang pumunta sa bansa at patuloy na malilimutan nating lahat na may slogan pala tayong “More Fun in the PHL.” dati.

nadudungisan ang pangalan ng administrasyon. Wala namang mag-iingay kapag wala namang isyung dapat ipag-ingay. Siya nga pala, matagal na raw ang raket na ito; 20 years na raw nangyayari pero ngayon lang nasiwalat ng matindi. Huwag naman sana magbulag-bulagan pa; ipakulong ang mga tiwaling opisyal, yan kung magaling talaga kayong leader na kayang ipakulong ang mapapatunayang nagkasala kahit pa kamag-anak pa ito kaibigan o kakilala. Kayong mga nasa pwesto eh

Kung pwede ko lang makuha ang napakagandang ispada na gamit ng character ko dito sa role playing game na nilalaro ko eh baka may mga nahampas na ako sa ulo. Humanda kayo sa akin mga buwaya, gamit ang aking ispadang may mahika at ako na nasa Level 5 na ay paghahati-hatiin ko kayo sa malilit na piraso. At sya nga pala muntik ko na makalimutan...

Welcome Sir/Ma'am sa Laglag Bala International Airport!! Enjoy your...ahmm..stay.

PABABA NG MGA KAMAY, MAY KINUHANG OFFICIAL PHOTOG/VIDEOGRAPHER

noreply@blogger.com (AlvinCabaltera) — Mon, 7 Dec 2015 00:47:00 +0800

Note: Rant.

Wala ng mas nakakainis pa sa eksena kung saan yung kinuhang official photograher o videographer sa isang event eh yun pa ang hindi makatrabaho ng maayos dahil natatakpan ng mga ulo o kamay ng mga guest o nanunuod. Sa panahon ngayon na masyado ng techie ang mga tao at puro iphone at android phones ang mga nasa kamay eh lahat na magaling mag shoot. Wala pa akong napuntahan na event na walang nagshoot gamit ang cellphone o ipad; walang masama sa ganito at kahit ako gumagamit rin pero ibang usapan na kapag nakakaabala at nakakasira na sa daloy ng pagtitipon.

Noong nagtatrabaho pa ako sa isang studio, kapag may mga events o kadalasan wedding eh ako ang videographer o kaya naman photographer. Mahigit dalawang taon ko na ring trabaho ang ganito (at tatlo na pala dahil sa sunod kong trabaho). Pero para saan pa ang mga dala namin na mamahaling kagamitan kapag naharangan na kami ng ilan sa mga "shooter" na tinutukoy ko nga kanina. Pipiktyuran ko ang mukha ng mga ikakasal pero 'yung kalbo sa harap ko ang lumabas sa camera; pipiktyuran ko 'yung groom pero logo ng apple ang lumabas. Di'ba nakakainis? Hindi ako si daddy long legs at hindi rin ako kasingtaas ni hulk kaya mahirap. Kinuha kayo ng tao na yan para maidokumento ang mga masasaya at magandang pangyayari; ineexpect nyan na maganda ang mga shots pati ang mga video kasi kilala naman kayong kumpanya at may pangalan na kayo pero magiging mahirap yan kapag marami ang sumisingit. Binayaran nyo kami ng mahal. Kaya responsibilidad namin na maganda ang kalalabasan. Bago magsimula dapat alam ko na kung saan ako pwepwesto para hindi ako maharangan ng mga tao.

Trabaho ko ang mag shoot at kasama na rin sa trabaho ko ang maging bouncer. Hindi yung tipo na nambabalibag ng tao palabas ng pinto dahil bukod sa payat lang naman ako at baka ako pa ang ibalibag pauwi ng aming bahay, kundi yung tipo na nagsasabi ng gumilid muna kasi may daraan o may importante ng pangyayari na dapat makunan. At karamihan pa rito eh makukulit; lahat pa nakataas ang mga kamay at puro iphone, ipad, samsung lahat ng brand na nakikita ko sa sm ang hawak. At please lang, kung iuupload nyo naman sa facebook o tumblr eh siguraduhin nyo naman na maganda naman ang shot at hindi blur. Wala ring papansin dyan kung sakali. Seryoso magshoshoot kayo sa madilim na madilim na simbahan gamit ang inyong smartphones? Sabihin ko crap ang mga shots na yan at wala kang mapapala. Kung dslr nga paminsan-minsan nahihirapan sa dilim ang smartphones pa kaya. Inimbitahan kayo para makibahagi sa kasiyahan ng dalawang taong nagmamahalan (kasal syempre), hindi para kunan sila ng pictures na kadalasan hindi naman nila papansinin. Minsan shinoot ko ang buong batch ng Ateneo Highschool ng sama-sama at sabihin ko sainyo lahat ng mga magulang at lahat ng mga kapamilya ng mga gagradweyt ay nagkumpulan sa harap na parang inaabangan ang pagbaba ni Tom Cruise sa sasakyan. S*** para akong nasa evacuation center habang bumabagyo at kahit anong sabi ng isang faculty staff na tumabi muna kasi may official na magpipicture eh walang nakikinig. Kumuha ako ng isang upuan at doon ako tumayo; hindi rin nakatulong kahit wide lens pa gamit ko. Ang gulo at siksikan.

Beautiful!!

What the F...!

Minsan pa nag shoot ako sa isang event sa isang kilalang Catholic school. Hindi ito kasal. Ang instruction sa akin eh picturan ko lahat ng estudyante sa stage kasi bibigyan sila isa-isa ng award. Sisiw na sisiw na sa akin ang ganitong trabaho sa dami ba naman ng nakuhanan ko sa iba-ibang paaralan at unibersidad dito sa probinsya. Nasa kalagitnaan ako ng aking pagpipiktyur ng mahalata ko ang isang lalaki na may dala ring dslr at tinatawag ang mga studyante sa taas ng stage para picturan nya. Ito yung tipo na binibenta ang mga picture na kinunan nya sa kanikanilang mga magulang pakatapos ng event. Ano ang nakakainis sa ganitong pangyayari? Imbes na tumingin sa akin ang mga estudyante dahil ako ang inatasan ng paaralan, eh sa kanya tumitingin ang mga nasa taas ng intablado at humaharap pa sa kanya sa gilid kasi nga tinatawag nya. Sino ang mapapagalitan kapag may nagreklamong magulang kung bakit nakatagilid ang anak nya at hindi nakatingin sa litrato? Ako at ang kompanyang pinagtatrabahuhan ko. Respeto naman 'tol. Nag-init talaga ang ulo ko doon sa lalaki; tinitigan ko sya ng matalim at may lumabas na mura sa bibig ko na halatang naintindihan naman nya kaya biglang gumilid at hindi na nakaporma. Walang masama sa ganun, pero sabi ko nga respeto naman.

Papalapit na ang bride sa groom. Umiiyak na ang bride sa sobrang saya. Hindi makita ng groom ang bride na naglalakad kasi natatakpan ng mga panauhin at ang mga kamay nila na lahat may hawak na ipad (sorry ulit apple). Sumakit leeg ng groom, at sumakit din ulo ng official photogs kasi puro mukha ng mga guests ang nakunan. Shit. Bye bye byutiful moments. Hindi na ulit yan mangyayari. Kawawa naman ang kinasal kapag nakuha na nila wedding albums at kawawa ang mga photogs kasi masasabon sila. See? Ganyan ang kadalasang nangyayari. True Story.