Ślady na piasku

Czasem trzeba za

2011-05-04T20:33:00.002+02:00

Krzysiowi M.

Patrzeć z każdej perspektywy, z każdego punktu.

Już samo wstrzymywanie oddechu jest trudne więc skubie się

sierść i nasącza skórę. Wtapia w tło i jedzie na północ. Cisza.

Nie było tak źle, gdy wynająłem łódź. Ryzyko opłaciło się.

Niech mnie ścigają, ale wolałbym, żeby mnie nie schwytali.

Nie ja pierwszy się przewróciłem. Oddech, odgłosy, krzyki.

Mogłem nas uratować, tymczasem zmierzam

w kierunku potencjalnej ofiary. Składam się.

Z desek i betonowych płyt. Stawiam budowle.

Nie chcę słyszeć o stawianiu kropki ani że się z tym godzisz.

Szyba robi się biała, a budynki powodują tarcie. Ocieram się więc

o początek odkrywania. Grywania na jednej scenie. Zaginania płaszczyzn.

Pozostaje jedynie przetrwać zanurzenie, kulminację lat,

skoczyć.

2011-05-03T21:48:00.001+02:00

By spłonęła pustka, zazieleniła się woda

2011-05-03T21:44:00.000+02:00

Gdybym chciała powiedzieć jak kocham, musiałabym

zgromadzić najpierw wszystkie burze w jednym miejscu.

Popatrzeć na świat z perspektywy kogoś innego. I udawać,

że wolę umrzeć na zewnątrz niż przestać do wewnątrz.

(Jakiś damski dezodorant?)

Nie zadawaj głupich pytań, bo wysiądę.

Musiałam odszukać. Bez poszukiwań ze świecą

samoodnaleźć się, ustabilizować stan.

(Zamrugaj na znak, że rozumiesz.)

Wtapiam się w wytwory cudzych wyobraźni.

Gdzieniegdzie brak obciążających dowodów.

Bez win(a) się nie obejdzie i bez z(a)mieszania.

Więc zm(n)ie(j)szam nasze razem na bardziej w później(szy)

(błogo)stan(owiący) wszechobecnego we dwoje.

Powiedzieć jak, nie jest prostą rzeczą,

bo banalnie to każdy, a nie o to chodzi

w gromadzeniu burz.

(Co się mieści w dwudziestu jeden gramach?)

Można zyskać anioła w dobrej formie

i zapytać ile waży dwadzieścia jeden gramów.

Od. Wracanie

2011-04-20T22:40:00.002+02:00

Wdepnięcie w gówno.

Miarka się przebrała i emocje wzięły górę.
Rozwój, niestereotypizm – nie dotyczą
więc funkcjonuje na najniższym szczeblu.
Z góry wszystko wygląda inaczej. Bezkompromisowo.

Wyjście.

Odwracam na pięcie i wychodzę. Wszystko wydaje się bez sensu,
a wielbłądy mkną przez pustynię. O czym myślę? O łódkach.
Łóżkach i żyrafie. Jedna nie zaszkodzi. W ogrodzie
będę jej zaglądać w oczy każdego dnia. Wyciągać szyję

i zanosić od śmiechu. Później żonkile, bo przecież je lubisz.
Dwie wanny obok siebie. Wyjątkowa księga.

Na zachodzie ciągle tak samo, wstaje się wcześnie
i zapala światło. Potem schodami w dół wwierca
w głowę. Małe gołe krzaczki wyrastają z opon.

Podaję herbatę. Nie pijemy, ale parzymy. Ręce
wydają się chłodne. Dźwięk klawiatury
brzmi uroczo. Otwieram, zamykam.

Otwieram.

W odpowiedzi na. Wkorzystywanie

2011-04-07T14:47:00.004+02:00

Wiersz dla Wuszki

Wkorzystuje się, oczywiście, bo to, co wokół najłatwiej. Za sępić się i wejść.

Rozstroić i na winąć na palce za kręcone miały lśnić. Leśnić się. A później

widzi się, obserwuje, płaszczy, lodowaci, chłodzi i żarzy. Międzykropnie

i międzyprzecinkowo wydarza się mnóstwo za kręceń i krętów, za mknięć

i mknięciów kreskolistnych i kolcoprzykładnych lub ewentualnie krociokolcowych.

A jeszcze w dalszych energicznie się kokosić, spiąć i wspiąć nie gniewać

i złościć na samonośnych ważkolotach. Za brać i pod po wieki wzruszać

i wzruszać się. Ruszać z miejsca i miejscowo stopować.

Oczywiście to nie wszystko, bo kiedy się zalesi i zaoceani

dramatycznym uniesieniem kilkuwarstwowości, to wychodzi

całkiem stopolistne i twarzoprzypadkowe za wirowanie

z windowaniem na la krotkach.

Z jednej z twoich powieści

2011-03-27T12:27:00.000+02:00

Przybliżał. Dłonie znaki. Od wracał najciszej jak po trafił

miękko, przyjemnie. Zakorzenił się za. Szeptał. Wanna,

staw, co za różnica. Rozcierał ciepło rozprowadzał. Wadził.

Wodził palcem po trawie. Trawą pisał historie i zo stawiał

kolejne. Do wewnątrz projektował i suszył kwiaty.

(Nie ma pani za złe, że wpadłem bez uprzedzenia?)

I wtedy drgnęło. Od wróciło się od. Gniotło.

I skracał się czas. Rozciągał i wy. Układał.

(Chciałem być biologiem morza

i żebym nigdy tego nie zapomniał.)

Na kręciła szeptem. Słowem. Wystraszyła nie jeden

i nie dwa. Od i obchodziła. Odbijała w tamtą i tę.

Wyświadczam panu przysługę. Powiedziała.

Tylko ty rozwiążesz zagadkę, bo rozumiesz kobiety.

Przekręcał słowa myśli. Od czytywał pozornie bez

sensu. Sennie. Przestawiał na drugą i z rzucał. Zawsze

przynosił kwiaty na po wieki wiekach wieków inspirował.

Jestem szalony, ale twój zapach po prostu kocham. Po

wiedział. Nie jestem detektywem.

Abstrakty. (Do) sięganie

2011-03-06T00:44:00.000+01:00

I jesteś za każdym razem zdziwiona.

Odpowiedź leży nie tutaj i nie tam. Wlewa się jak atrament

i tworzy dziwne floresy. Czy to wszystko jest normalne, nie wiem.

Siedzenie w głowach, w kieszeni, w torebce. Odległości rosną.

Parabola zgodna z oczekiwaniami, bo niby czemu nie,

skoro ty tam, a ja tu. Przestrzeń jest rzeczą, mogłabym powiedzieć,

ale nie chcę być monotematyczna. Dlatego pewnie mówię do ciebie mała.

I wszystko nie trzyma się, ale jest w ciągłym ruchu. Na tych samych trajektoriach

niesie z sobą destrukcję i kilka możliwości działania. Serię ujęć

zatrzymanych w kadrze i eksplozję, która uwalnia energię. Cykle.

Mogą być różne, a nie wiem, który masz na myśli. Przesuwam

kontynenty, tworzę jeden i znowu jestem głodna.

Z lekką dozą humoru ściągam z powierzchni

nas, łóżwie, refie i inne.

A do tego czasu mniej sztuki współczesnej

2011-02-20T12:15:00.000+01:00

I tak ma mnóstwo pracy i zapach zielonej papai rozkrojonej wzdłuż.

Z powodu wymagań ekstradycja, darmowe drinki. Geografia,

nazwy miast. Obłęd. Można wejść tylko przez główny

w osiemdziesiąt skarbów dookoła codziennych dramatów.

Powiedziała, że teraz odpoczywa. Po ciężkich dniach

nie ma nic przeciwko długim rozmowom o drzwiach.

Drzewach z koronami jak stąd po horyzont swojej wyprawy.

Teraz pisze nowy scenariusz w wielu kierunkach.

Mówi, że da znać kiedy, gdzie i o której. Ze storczykami nie koniec.

Za ciemną wodą o przeszłości decyduje poszarpany wiatrem formularz.

Wsuwa dłoń pod koszulę. W porządku. Pojadę następnym.

2011-01-30T11:37:00.000+01:00

Surrealizmy

2011-01-19T21:35:00.000+01:00

Tego nie da się upozorować, ale oczywiście można odnieść

wrażenie. Wrażliwienie w ogóle nie wchodzi w grę. Ani w krew.

Podobnie jest z wieczorybkami. Dwie małe plamki,

a wyglądają, jakby w środku zamknięty był mały człowieczek.

Ale nie ma dachu. Tak tak, to ściema. Odwracam uwagę,

żeby N mogła spłycić odwierty. Czasem udaje się pozostawić

niezatarte i kilka obiektów. Każdy byłby groźny dla Ziemi,

ale nie dla mnie, ani dla ciebie. Nie mam wytłumaczenia,

że ciągle odwleka się to czy tamto. Zawijam na bokach,

wybarwiam i stawiam kropki. W chaosie są inne

niż z rozdarcia. Wewnątrz N powtarza nonsensy.

Robimy postępy i wszystko mamy podobnie. Deszcze, pył

i lata świetlne, żeby proporcja się nie zgubiła. Uderzam w stały ląd

i pozostaję dwanaście godzin. Tymczasem N tworzy kulminacje

powyżej temperatury zamarzania.

Bez początku i końca.

2011-01-06T16:04:00.000+01:00

Rewolta w kontekście imperium

2011-01-06T16:00:00.000+01:00

Nie popadajmy w paranoję. To zaoszczędzi czasu i wysiłku.

W kontekście imperium bez terytorium. Nie można ufać nie

ufać zawodnej ochronie. Ciemnej stronie charakteru.

Podąża pasmem zniszczeń. Cesarstwa gwałtownie wybuchają

gniewem, jak morze w sztormowych opowieściach. Atak może

nastąpić z każdej strony. Nic się nie podoba. Nawet zniekształcona

czaszka, przypominająca głowę kosmity. O połowę lżejsza

i o sześćdziesiąt procent mniejsza gęstość kości.

Ranki w okolicy bicepsów. Zniekształcone stopy.

Przepustka do największego muzeum na świecie.

Dziewięćdziesiąt procent powierzchni.

Wzniecają rewoltę.

Nic nie jest wystarczająco dobre. Zabawa i rower.

Pada śnieg. Za późno, może nie.

Zagadka.

Prosimy o mowę wstępną panie prokuratorze.

Może coś o miedzianym kanionie.

Horyzontalnie. Dzieciństwo

2010-12-26T12:39:00.000+01:00

Mamie

Nie lubię obierać pomarańczy. Inna sprawa to zjadanie,

gdy podadzą na tacy. Kobieca część mózgu podpowiada.

Opowiada historie kociego śpiewu.

Chyba wiem jak się czujesz.

Trzeba oddychać. Wstać i otrzepać się, jakby się nic nie stało.

Czasem przypominają dobre złe czasy. Historie dzieciństwa

i zabawy nad rzeką. Kamień na kamieniu. Miały tworzyć tamę,

skrót na drugi brzeg.

Zamiast czekolady kakaowy kogel mogel. Wracanie

na koniec kolejki, dopóki półki nie opustoszeją.

W czapce, bez czapki, w kapturze.

Dziecko, czy ja cię już nie widziałam?

Małe chude dziewczynki nie wrastają w historię. Tworzą własną.

O bosych kamieniach i bieganiu po nich. Wystają z rzeki, składają

w bukiety polne kwiaty i szukają mrowisk pod kamieniami.

Później powroty do miasta. Wzrastanie. Wrastanie w codzienność.

Oranżeria. Wszystko się jej podporządkowuje.

Duże szczupłe dziewczyny doskonalą się

w swojej samotności. Wsłuchują w ciszę.

W drzewa.

Okołofilmowo. Wy obrażenia

2010-12-16T19:56:00.000+01:00

Rozpychał się we wszystkich kierunkach. Skały.

Skaliste planety. Wenus, Ziemia i Mars.

Po kilku latach nowe idee. Efekt kuli śnieżnej.

Zarastał.

Wymyśl coś. Improwizuj.

Wczoraj. Śnił koszmary, że twarz po wypadku,

że blizny i że zabił. W owym czasie. Wymuszał

zmiany klimatu, zanim ruszył. Miliardy

neutralnych cząsteczek. Rotacje.

Dziś. Obrastam pestkę, aż tworzy się gwiazda.

Przekrzywiam kapelusz. Wyimaginowane zewnętrze.

Przykrywkę z pyłem do kolan

przesuwam. Odsuwam do siebie i wołam a kuku,

nie ma mnie tam. Świetnie zakrywa się warstwa po

i znowu warstwa. Bez wychodzenia. Bo łatwiej

nie wpuszczać obcych niż być.

Za tydzień. Kiedy mówiłaś o umieraniu, coś drgnęło.

Pestka zaczęła kiełkować. Od wracać w czasie i pękać skały.

Gdybym była pewna, że nie wiesz o czym mówię, zwinęłabym

historię w jedną małą kropkę w sam środeczek.

Nie wyrośnie w jednej ciasnej głowie.

Wsobiesięchowanie. Środek

2010-11-28T20:32:00.001+01:00

Kamili G.

Gdybyś rozkwitła na różowo, powiedziałabym, że jesteś różą.

Ty, że zbyt oczywiste i że prędkość wiatru ma wpływ.

W szypułkach rodzi się światło i wypływa na dzienne. Rozpycha

od wewnątrz. Tworzy zawiązki. Związki oparte na wybarwieniu,

wulkanach i trzęsieniach ziemi. Tymczasem świat nie ma środka,

ani końca, a ja czuję pracowstręt. Bo wiesz, kiedy siedzi się

w oksymoronie, nie można polemizować o jego głupotach.

I ludzi omijać, jak kałuże. Jesteśmy równo z końcem i z sobą.

Czysto hipotetyczne kultury i ryzyko reakcji łańcuchowej.

Szybsze, sprawne, o doskonałym obrazie. Rozrzucam kropki

w jednakowych odstępach. Nie są znane szczegóły,

ani podmuchy. W poszukiwaniu badasz niebo

i kosmiczne burze, ja zaś sposoby odstraszania wrogów.

Podobno galaktyki składają się z pustych przestrzeni,

a my z kamyków

rozrzuconych na boki.

Pozytywne myślenie, v.1

2010-11-21T21:27:00.001+01:00

Rozczarowanie to nic innego jak skutek niezaspokojonej tęsknoty. Jeśli twoje myśli będą stale krążyć wokół jakiegoś problemu, podświadomość zareaguje odpowiednio do tego. W ten sposób tylko zniszczysz własne szczęście.

Naucz świadomość dostrzegać w tobie wybrańca losu, a podświadomość wiernie urzeczywistni owo wyobrażenie.

Potęga Podświadomości, Joseph Murphy

Horyzontalnie. W snach

2010-11-11T10:59:00.002+01:00

Dla Hyper

Moje drogi rozchodzą w kilka miejsc, ale to nie to samo.

Marszczę brwi i pogłębiają się bruzdy na czole. Obchodzę

wszystkie procedury. Poznaję po wyglądzie flanelowe koszule,

ochronne cyklistki, szare włosy pokryte pyłem. Wychodzą

i wszystko cichnie, gdy on uśmiecha się do mnie.

Później zmiana krajobrazu. Za chatą łąka, trawy,

podmuchy wiatru. Zawieszam się między czasem

a przestrzenią. Uśmiech i uśmiech. Leżę, a on obok.

Przechodzę w kolejny obraz, zupełnie jak w filmie z R.W.

Betonowe płyty odsuwają się. Rozsuwają. Odsłaniają twarze,

rzeźby, ludzi. Kolorystyka miejsc ze znikaniem na końcu.

Jedna z możliwych wersji przetacza się w tę i z powrotem.

Mieści się i przemieszcza, a w głowie tyle słów i słówek,

jednak to nie to samo. Wracam do początku i uśmiecham

kolejny raz do i od. Czuję zawstydzenie, wchodzę

w korytarz półcieni, półrzeźb, półludzi. Otwieranie oczu

zawsze kończy się tym samym.

Przeciwbólowo. Listopad

2010-11-08T14:43:00.001+01:00

W sobotę zawsze boli mnie głowa, a kolejne nie przynoszą ulgi.

Nie w budowlach z płyty i płyty. Spotykamy się po drodze.

W kałużach, liściach i ostrych powiewach. Mówią,

że w górach spadł śnieg. We mnie rósł szybko. Chłód i chłód.

Spowalnianie i przyśpieszanie zwane przez innych biegiem wydarzeń.

Dlatego zaczynam dzwonić. Rozdzwaniam deszcze w alejkach.

Biegną. Rozbiegają we wszystkie strony. Unoszą na liściach.

Pamiętasz leśną? Liściała. Teraz park w kolorach pomarańczy,

mleczy i czereśni. Rozkłada coraz to nowe karty, jakby mówił

Chodź, powróżę. Może wywróżę coś dobrego, a może zapomnę.

Przykrywam kocem. Za oknem wciąż tak samo.

Cisza dźwięczy o parapet, w telewizji plotą jakieś bzdury.

Właściwie nie obchodzi mnie czy jutro spanie śnieg,

czy znowu się wkurwię. Skupiam się teraz

w jednej małej kropce, gdzie zaczyna się ból i ból.

Tak naprawdę nie mieszczę się w sobie

Będę wdzięczna

2010-11-07T21:22:00.000+01:00

Za każde słowo zostawione pod tekstami wierszopodobnymi :)
Życzę miłej lektury.

Planetoidalnie. W to(r)na(da)ch

2010-11-07T08:56:00.000+01:00

Powiem po co przyszedłem, a potem zrobisz, co zechcesz.

Znowu jestem chora. Mówi i zanurza się w dźwięk. Dźwiękuje.
Rozprzestrzenia w tam i tutaj, w tak i nie. Ktoś woła, potem znajduje siebie.
Jesteśmy cali, oświadcza i traci panowanie. Materializuje na ślepo, sepleni
i za sypia. Z poduszką pod głową, jak zazwyczaj, konsternacja.

Przestrzeń międzyplanetarna. Jesteś w centrum uwagi.
Nawet nie przyszło mi do głowy, żeby opowiadać o robakach.
Teraz tworzę krajobrazy przestrzenne. Wyobraź sobie
odkrywanie nowych planet, życie wieczne i otwartą przestrzeń.

Spacer na powierzchni księżyca i jasną zieleń
w błękitnym oceanie. Niekonwencjonalnie pojmuję historię
i łapię kolejne tornado. Na grywam. Ale czad. Mówisz
i ustawiasz sondy na odcinku trzech kilometrów.

Einsteinowskie dylematy, v.1

2010-11-06T16:03:00.006+01:00

Gdyby ludzie rozmawiali tylko o tym, co rozumieją,
zapadłaby nad światem wielka cisza.

/A. Einstein/

W drzewach. Gdybanie albo Mógłbym być dębem

2010-11-06T15:18:00.002+01:00

Ale to nie znaczy, że nie mogę być sekwoją. Wszystko zmienia się

w zależności od znalezisk. Zadawania kolejnych pytań i interpretacji.

Staję się kultową postacią, sprzecznością w tworzeniu historii. Związkiem

rodzinnym lub przyrodnim bratem. Testy nie są jednak zbyt dokładne.

Odkładam je na później i mówię, że późnieję. Rozkładam ręce. Wewnątrz

odzywa się ptak. Wygląda na to, że kos. Ale nie jestem pewien czarnych piór

i pomarańczowego dzioba. Roztkliwiam się nad śpiewem i wypatruję. W gałęziach

drżą liście. Sugeruję brzmienie i tonacje. W zamian od końca do wątpliwych teorii do

wodzę. Za nos lub jak tam sobie życzysz. I to nie jest żadne novum. Profanum

też raczej nie wchodzi w grę, więc rozbudzam egoizm. Małe samolubstewka.

Wykorzystuję pod warstwieniem się innych. Zostawiam dwa zakończenia

i co najmniej trzy interpretacje. Pytasz co mnie tak dziwi.

W zasadzie nic, prócz tego, że mógłbym być baobabem.

W złośliwościach. Mózgojad

2010-11-06T13:53:00.000+01:00

O dwunastej zamykam laptopa. Odpływam w sen, a koty ze mną

po. Między mnie i czasoprzestrzeń. Nie chciałam przestraszyć.

Liczy się wiara, mówisz i organizujesz kolejny wiec. Cisza

odkrywa się w klątwach, a ty chcesz mieć prawo głosu.

Chwilę później zajmujesz się pierdołami.

Nie warto poświęcać ci więcej niż pięć sekund. Uwagi

zachowuję dla siebie, choć mam ochotę powiedzieć,

że najpierw trzeba być człowiekiem, reszta w kolejności.

Alfabetycznie rozkładam miesiące na pory roku.

Już czas, powtarzam, żeby przypomnieć do czego służą taczki

i zamykanie drzwi od zewnątrz. To takie niby oczywiste,

jak zaginanie czasoprzestrzeni i zwijanie papieru w rolki.

Tymczasem bawią przepychanki i piaskownica.

Uczę się, jakim nie być.

Palce same wędrują do czoła. Puk puk!

Jest tam ktoś, czy tylko głodujący od urodzenia?

Planetoidalnie

2010-11-06T13:25:00.000+01:00

Pod spodem wystarczająco dużo miejsca. Pod powierzchnią

skał i u stóp. Głęboko. Wiąże dość gładko i odwraca. Od wraca.

Spowalnia oddech i wychodzi na wysokość sprzed trzęsienia ziemi.

Zdejmij płaszcz, a ja naleję ci drinka.

Rozlewa w dolinie i spływa do rzeki. Dorzecznie. Ułożyłby to

inaczej, gdyby chciał. Gdyby mógł chcieć. Zamiast tego przechowywał

ciepło trzysta sześćdziesiąt pięć dni. Ale tysiąc brzmi bardziej.

Dramatycznie na stabilnym gruncie opowiadał historie o próbie skrzydeł.

O wulkanach i o tym, co skały mają do powiedzenia. O brzozach.

Że można rozpoznać po srebrnych konarach. O koralach na stole

i pierścionkach. Mówiła, że nie ma chińskich książek i o przeczekaniu.

Hydroponika. Moje dłonie są zawsze ciepłe

dowewnętrznie. Nie chodzi mi o to, żeby mnie lubili,

gdy czasem robi się marsowo.