En toen kwam daar opeens de Ranua Wildlife Kids reis voorbij. Dat was precies wat we zochten! Niet te veel extreme uitdagingen, maar avonturen die ook voor jongere kinderen goed te doen zijn, maar ook geweldig zijn voor de ouderen onder ons.

We boekten de reis en moesten nog wel lang wachten voor het zover was. Dat was al een hele uitdaging voor ons, we hadden er zo veel zin in!

De reis was geweldig, en ja, het wachten ook zeker waard. We reisden vanuit Amsterdam naar Rovaniemi in Fins Lapland. Terwijl het vliegtuig ging landen zagen we een witte wereld, vol besneeuwde bomen. Ik voelde meteen: dit zou een droomreis worden.

We werden door een shuttlebus opgehaald en na ruim een uur rijden kwamen we aan in Ranua. Ons verblijf zou naast de Ranua Zoo zijn, de meest Noordelijkste dierentuin. Bij de Ranua Zoo waren een aantal prachtige huisjes, allemaal met een Arctische dierenthema. Wij mochten in de Polar Bear blijven slapen, tot grote vreugde van Boaz.

Nadat we snowboots, thermo sokken en thermo overalls hadden gekregen, die we de hele week mochten gebruiken, zijn we naar het huisje gegaan. Er lagen 2 sleetjes in ons huisje die we de hele week intensief zouden gebruiken. En natuurlijk mochten we de hele week onbeperkt naar de dierentuin.

Juist die avond gaven mijn Noorderlicht apps een goede kans op het Noorderlicht af. Zouden we deze week het Noorderlicht kunnen zien??? Ik vroeg me af of we het Noorderlicht zouden kunnen zien vanuit onze accommodatie. Meestal lukt dat niet vanuit een stad of dorp, omdat het te veel lichtvervuiling geeft. Maar wie weet….Toen we vlak voor het slapen gaan even in de tuin gingen kijken, leek er wel een groene gloed aan de hemel te komen. Zou het???? In de veronderstelling dat je het haast niet vanuit je huisje zou kunnen zien, en de jongste al op bed lag, heb ik het losgelaten., We zouden nog een Noorderlicht excursie krijgen en we zouden er nog een hele week zijn.

Bij de accommodatie kon je een speciale Aurora Alarm App kopen. Die schafte ik de volgende dag aan, het zou wel fijn zijn als je gewerkt werd door een sms zodra het Noorderlicht te zien was. Want blijkbaar was het Noorderlicht dus toch zichtbaar geweest. Na een geweldige dag vol slee pret en het bezoek aan de dierentuin, installeerde ik in die avond de App. Want het was geweldig helder weer en wie weet…..geloof het of niet, nog geen 10 minuten later kreeg ik een sms. Noorderlicht Alarm! We snelden naar buiten en wat we toen zagen was net een droom. Een groene gloed, met langzaam bewegende golven, gewoon te zien vanuit ons huis! Het spektakel was 10 minutenlang te zien, waarna het langzaam weg vaagde. In mijn enthousiasme heb ik met mijn mobiele telefoon foto’s genomen, in de veronderstelling dat je vast niets kon zien. Maar toch is het gelukt om het Noorderlicht vast te leggen met mijn eigen smartphone. Mijn vakantie kon al niet meer stuk! Wat een cadeau!

De volgende dag gingen we al vroeg, nog voor het ontbijt, met een dierenverzorger op pad. We mochten in de slee achter de sneeuwscooter, met allemaal helmen op natuurlijk, om zo naar de dierentuin te gaan. Mijn zoon vond dat al supergaaf. Na een tochtje door de dierentuin stopten we bij de ijsberen. We gaven de ijsberen het ontbijt, door grote lappen vlees over de reling te gooien. Geweldig! Daarna gingen we naar de poolvosjes. We mochten het hok in en de poolvosje het ontbijt serveren: visjes, een wortel en een stukje vlees uit een pannetje! Na het voeren van de vosjes gingen we met de sneeuwscooter weer terug naar het restaurant, waar we zelf mochten ontbijten. En daarna kregen we een rondleiding door de dierentuin met een enthousiaste gids, die de liefde voor de Pooldieren overbracht.

In de middag stond er weer een speciale activiteit op het programma, iets waar we allemaal enorm naar hadden uitgekeken: de husky slede tocht van een uur. Goed ingepakt met thermo overalls waggelden we richting het startpunt. De gids vertelde hoe we de slee moesten besturen, want ja, dat mochten we zelf doen! In een kolonne van 6 sleden met elk 6 husky’s togen we door de besneeuwde bossen. Je hoorde alleen het gehijg van de enthousiaste honden. Het was nog best spannend, want deze honden rennen gewoon door en je moet ze op tijd laten stoppen. Sommige honden waren nog enthousiaster dan anderen. Gelukkig had mijn vriend de meest fanatieke honden en ik iets minder snelle…..Na een half uur mochten we wisselen van chauffeur. Kinderen mochten uiteraard blijven zitten als passagier. Een ervaring om nooit te vergeten!

Na een dag vol sneeuw avonturen is het goed toeven in het restaurant The Wild Artic, waar we elke avond mochten eten. Het was een combinatie van een buffet (kinderbuffet met frietjes en kipnuggets, een koud buffet met voorgerechten en elke dag verschillende desserts) en van de kaart. Elke dag waren er 3 hoofdgerechten waar je uit kon kiezen, vlees, vis en vegetarisch. Er waren ook veel Lapse gerechten. Zo hebben we rendiervlees gegeten met lingonberry’s en aardappelpuree. Maar ook zalmsoep en Cloudberry pie. Heerlijk! Het was fijn dat de jongste ‘gewoon’ eten kon pakken van het kinderbuffet. Hij is een lastige eter. Rendierenvlees krijg ik er echt niet in bij hem. Ik was dus blij te merken dat hij gewoon brood, frietjes, kipnuggets en komkommer kon eten. Terwijl de ‘groten’ de streekgerechten konden proberen. Ideaal! In de avond deden we samen spelletjes in ons gezellige huisje, gingen we in onze eigen privé sauna of hielden we de lucht in de gaten voor het Noorderlicht, die zich overigens nog een keer die week liet zien.

Die week kregen we nog een aantal excursies die bij ons arrangement hoorden: De tocht van drie kwartier met de rendierenslee was heel romantisch en voor iedereen leuk. We kregen ‘nature skiing’ les, een combinatie van langlaufen met een paar hellinkjes dwars door het bos. Het was een route van 0,8 km, dus ook voor Boaz goed te doen. Hij had nog nooit op de lange latten gestaan en was daarna verkocht….We mochten de hele week verder gebruik maken van de langlaufski’s, we hebben dus nog een paar keer hetzelfde rondje met Boaz gedaan. Mijn vriend en mijn dochter hebben samen ook nog een langere route van 3 km gedaan met wat meer uitdaging. Ook de sneeuwschoenenwandeling van een uur was super leuk. Ga maar eens met je gewone schoenen lopen over een meter sneeuw, dat lukt dus niet. Wel met de speciale sneeuwschoenen. Boaz had de grootste lol toen hij achter de skileraar over grote bergen sneeuw liep.

We zijn zelf nog een dag weg geweest, met de bus naar Rovaniemi. Daar hebben we de kerstman bezocht in Santa Claus Village.  Behalve de kerstman ontmoeten, hebben we ook de nodige souvenirs gekocht in de talloze winkeltjes. En natuurlijk selfies gemaakt bij de poolcirkel, want de lijn loopt dwars door het dorpje.

Een van de laatste dagen van de vakantie stond de excursie gepland waar ik het meeste naar uit keek: op zoek naar het Noorderlicht met een paardenslee. Van 20 uur tot ongeveer 22 uur, goed te doen met onze jongste er bij. Een ander Nederlands gezin met een heel jong kindje vroeg of ze overdag de tocht mochten maken, omdat deze excursie anders niet te doen was met hun peuter. Dat mocht ook. Dat zegt ook iets over de gastvrijheid van deze mensen.

Het was die avond -25 graden, dus goed ingepakt (we vonden het wel een beetje spannend) werden we opgehaald met een paardenslee. We maakten een tocht door het bos, we hoorden alleen het klingelende geluid van de belletjes. We zaten op rendierhuiden en werden toegedekt met paardendekens. Terwijl we net weg waren, zagen we weer de groene gloed aan de hemel verschijnen. Na een tocht van ongeveer 20 minuten stopten we aan de rand van het bos en werd er een vuurtje gemaakt. Er werd warm bessensap geschonken en wij hadden zelf marshmallows meegenomen om met z’n allen te roosteren bij het vuur. Toen er iemand ging kijken bij een open plek werden we geroepen: het Noorderlicht was weer te zien! Snel renden we naar de open plek. Er was een prachtig schouwspel te zien, de groene golven dansten weer aan de hemel. Na 5 minuten werd het Noorderlicht vager, bleven we nog even bij het vuur zitten en gingen met de paardenslee weer terug naar ons huisje.

Het was een week vol hoogtepunten. Wat een geweldig mooi land, wat een aardige mensen, wat een belevenissen hebben we meegemaakt. Boaz heeft op school meteen verteld over zijn avonturen met de husky’s en het Noorderlicht. En ook het verhaal dat hij met zijn tong aan een paal vastgevroren zat

Ik voel me erg dankbaar voor deze reis die we met het gezin mochten maken. We hebben wellicht nog meer respect voor de natuur gekregen, en hebben veel geleerd over de Pooldieren. Ik kan deze reis van harte aanbevelen voor gezinnen met (jonge) kinderen. Het word een ervaring om nooit te vergeten!

Op 27 januari 2018 zijn we tot 3 februari vertrokken vanuit Tromso en hebben een rondje rond Senja gezeild op het schip De Noorderlicht. Een prachtige zeilboot, goed uitgerust met een geweldige bemanning, die van zeilen houdt, een goede reisbegeleiding en een geweldige kok. Ik heb genoten van de stilte tijdens het zeilen, het geluid van de golven tegen de boeg aan en de snelheid van de boot. Zodra het kon werden de zeilen gehesen.

Als we ’s middags ergens aanlegden, liepen we een rondje door het dorp om de omgeving te verkennen. Mooie dorpjes, piepklein. Een ochtend hebben we over Senja gewandeld. Hier kwamen we zo waar elanden en rendieren tegen! En een zee arend.

’s Avonds gaf de reisbegeleiding interessante en leerzame colleges. O.a. over het Noorderlicht en hoe je moet fotograferen met het Noorderlicht en over het ontstaan van Noorwegen. Zeer interessant en leerzaam, zeker de instructie over de fotografie van het noorderlicht.

Met het weer hadden we mazzel; er was een kalme zee. We zagen de supermaan boven de fjorden staan. Iedere dag was er zon en licht. Wel een vreemde ervaring dat het zo lang schemert voordat het licht is en weer zo vroeg donker is. Alhoewel de dagen zeer snel langer worden. De kou viel mee; je kan je er op kleden. En binnen in de boot was je zo weer opgewarmd.

Het was een prachtige tocht. Geweldig om te zeilen over de fjorden en de sneeuw vanaf de zeelijn omhoog te zien gaan. Het licht op de sneeuw. De kleuren op de sneeuw en in de lucht. Adembenemend.

Bijzonder om walvissen te spotten met een pluimpje water. Dan erop af en hopen dat je ze kan zien . En zo waar, ze zijn voor, naast en achter de boot. Je hoort ze ademen en ziet ze duiken. Eerst de rug, die krom wordt en dat die prachtige staart omhoog. Ook grienden sprongen naast de boot omhoog. Ik had graag nog langer op de zee gebleven. De zee en de walvissen vond ik super.

Het noorderlicht was overweldigend, zo mooi en bijzonder, dat valt niet te beschrijven. ik viel om – anders kon ik het niet in een oogopslag zien. Het was overal om ons heen – een echte vuurwerk show. Alhoewel het ook op de olielamp van Aladin lijkt, waar de geest uit kwam.

De groep was heel gezellig. Allemaal leuke en aardige mensen, die samen met elkaar een geweldige vakantie hebben gehad en genoten hebben van het noorden van Europa. Voor herhaling vatbaar!

Door: Mevr. van der Heijden

Door reiziger Bert van der Leij.

Zondagochtend aangekomen op het vliegveld van Kuusamo, Finland na een goede vlucht van 2 uur en 45 minuten. Na een mooie rit met alleen maar bomen en sneeuw kwamen we na ongeveer 50 minuten aan bij het fantastisch mooie Isokenkaisten Klubi Lodge. Het ligt midden in de bossen, in the middle of nowhere. Dit wordt gerund door 2 zussen. We hebben super leuke knusse kamertjes waar we gelijk onze spullen konden neerleggen. Daarna stond in het hoofdgebouw een heerlijke lunch klaar met een heerlijk welkomst drankje (hot juice, glögi) zelfgemaakt brood en heerlijke kippensoep! De rest van de dag zijn we binnen gebleven eigenlijk. Gezellig een biertje gedronken. Rond 3 uur werd het alweer schemerig. De zon gaat namelijk om 9.32 uur op en om 15.02 uur weer onder. Het diner was ook voortreffelijk! Om 8 uur zijn we lekker naar bed gegaan.

Sneeuwschoenwandeling (maandag 22 januari 2018)

Rond 7 uur wakker, toen kon het ook wel weer vanaf 8 uur. Aankleden voor een ochtendwandelingetje. Drie lagen kleding aan, muts en wanten kan je echt niet zonder! Een paar seconden zonder handschoenen om een foto te nemen en je gaat gewoon bijna huilen, zo verschrikkelijk koud! Vandaag was het namelijk -20. Gelukkig geen wind en de zon hebben we ook even gezien. Samen een klein wandelingetje gemaakt, even de andere lodges bekijken en het schitterende landschap. Terug het hoofdgebouw in voor het ontbijt. Dit was allemaal heerlijk weer, alles super vers. Daarna nog een paar extra sokken aan getrokken die oma, van waar we verblijven, voor ons gebreid heeft. Vandaag staat namelijk een sneeuwschoenwandeling op het programma. Er waren nog 2 andere stellen die met ons mee gingen. Voordat iedereen die schoenen aan had en ski stokken had gekregen was ik eigenlijk alweer bevroren. Maar goed daar gingen we dan. Het bos in en door de diepe sneeuw kwamen op de mooiste plekken. Alles is zo super mooi om te zien omdat het allemaal bedekt is met sneeuw. Bevroren meren met daarachter de zon en waar nog niemand op gelopen heeft. Geweldig om te zien! Foto’s maken en vliegend je handschoenen weer aan. Op een gegeven moment had ik echt geen gevoel meer in mn vingers, toen moest ik echt bijna huilen. Zo koud en het ging pijn doen ook. Kim had ook last van haar vingers maar ook nog haar tenen. We liepen op 4,5 km afstand van de Russische grens. Over een bevroren meer en toen kwamen bij de plek aan waar we gingen picknicken! Heerlijk met deze temperatuur! Maar goed vuurtje aan dus dat was wel lekker. Dit was een top lunch! Broodjes ham/kaas, op het vuur en je had een tosti! Heerlijk koffiebroodje, thee, hot juice (lijkt een beetje op gluhwein maar dan zonder alcohol) en heerlijke worstjes die met een stok kon warmen in het vuur. Na een tijdje merkte je dat het kouder werd en toen ging alles weer zeer doen. Gelukkig konden wij met Thomas mee terug via een snellere route want we wilden echt naar binnen. Toen eerst even 2 kopjes hete thee gedronken. Toen de overall gepast die we hebben gekregen. Die trekken we dus morgen aan! Daarna warm gedoucht warme trui en sokken weer aan en toen even in de bank boven gelegen. Je bent gewoon helemaal leeg dus de oogjes gingen al snel dicht. De rest van de dag staat er gelukkig niks op het programma want ze krijgen mij even niet naar buiten toe!

Koken in een kota (dinsdag 23 januari 2018)

Omdat het al vroeg donker wordt denk je om je een uur of 7 we moeten zo weer naar bed maar dan moet je nog eten. Gister toch tot een uur of 10 vol kunnen houden. Vandaag om 9 uur weer een ontbijtje en dan om 11 uur start de activiteit van vandaag. We blijven in en rondom de lodge vandaag. Ook vandaag wordt het weer ongeveer -20 dus dat vinden we niet erg dan. We hebben onze overall aan, met 3 paar sokken, 3 lagen kleding. Ze krijgen ons vamdaag niet koud! Zou je denken.. De lunch die we gaan voorbereiden wordt vanwege de extreme temperatuur binnen genuttigd i.p.v. in de kota! De kota is een soort rookhut. Hier zijn ze mee begonnen hier bij IKK, dit was de eerste hut. Hier werd vroeger en nu dan even het eten gemaakt. Toch was het binnen nog steeds ijskoud. Thomas hielp mee en Sirpa, de kokkin, vertelde ons wat we moesten doen. De saus die werd gemaakt moest op een gegeven moment naar binnen omdat het bevroor. We hebben zalm gezouten en vast getimmerd aan een plankje, die wordt rustig aan gedroogd. Kleine visjes, Muikku gebakken dat lijkt op sardientjes. Aardappels, wortels, uien en knoflook klein gesneden in een pakje folie gewikkeld en op het vuur. Apart varkensvlees gebakken en in kokend water na laten koken. Dit vlees met jus ging later in de folie over de aardappelen enzo en nog de yoghurtsaus erover heen. Als toetje wentelteefjes met slagroom en besjessaus. Er zijn geen woorden voor hoe lekker het eten allemaal is. De producten komen vers uit de streek. Champignons, besjes, verschillende kruiden. Na het eten zijn we samen een wandeling gaan maken. Even face-timen met Kim dr ouders. Bijzonder om middenin het bos te staan met alles wit en dit zo te kunnen laten zien. Je gelooft het eigenlijk niet. En de stilte! Je hoort niks! Je komt hier zo tot rust. Af en toe jammer dat er WiFi is. Maar dit wil je toch weleer iedereen delen die het wil zien want het is gewoon ongelooflijk. Mijn ouders en ik zijn jaren op wintersport geweest maar dit is zo anders, het is gewoon niet te beschrijven. Je moet het met je eigen ogen zien. We hebben 1,5 uur gewandeld. In de sneeuw gelegen, gestaan tot onze knieeen. We hebben ons gezicht in de sneeuw gezet. Ijskoud maar je knapt er wel ff van op. Ik zit nu nog met rode wangen. Toen we terug waren even een biertje buiten drinken. Daarna toch snel naar binnen. Verder een leuke middag in de lodge gehad. Sirpa heeft ons nog wat dingen verteld en foto’s laten zien hoe het hier in de zomer is. Idee voor volgend jaar!? We kunnen ook gebruik maken van de sauna en daarna even een duik in het wak! Het is op dit moment -29!

Reindeerfarm en naar het stadje Ruka (woensdag 24 januari 2018)

Na het eten gisteravond rond 9 uur gingen de luikjes alweer dicht. Even douchen en weer ons mandje in. De temperatuur ging gister van -22 rond 3 uur naar -29 om 9 uur. Na het douchen nog even snel gegluurd maar nog geen -30. Het eten was trouwens weer niet normaal zo lekker. Die zalm die we in de kota hadden gerookt, met aardappelpuree, salade en bietensalade, uiensoep en weer een super lekker toetje. Vandaag gaan we naar de rendieren! Een spannend ritje daar naar toe. Alles is wit en de wegen ook maar ze geven gewoon volop gas. Ze hebben spikes onder de banden hier. We werden welkom geheten door de eigenaar van de farm. Hij had zijn rendierenpak en schoenen aangetrokken. We mochten eerst per 2 een ritje in de slee maken. Klein rondje maar het was erg leuk. Binnen kregen we een filmpje te zien over het noorderlicht. Hebben we het toch nog gezien. Daar kregen we een stukje gelukssteen van de oude man. Hij greep gelijk zijn kans om de vrouwen drie zoenen te geven nadat hij dat had gegeven. Toen konden we even gebruik maken van het toilet. Een schuurtje verderop. Een dixie maar dan van hout met een toiletbril van piepschuim. Met de overall die we aan hebben een heel avontuur.. Daarna was het alweer lunchtijd. Weer buiten. Maar het heeft wel wat. Vuurtje aan en wij mochten in een half hutje zitten op rendierenvachten. Daar kregen we weer een heerlijke soep met aardappelen en zalm erin, een broodje met rendierenvlees en hot juice. Daarna nog een kopje thee met een koekje erbij. Toen kregen we een reindeer driving licence van de eigenaar, 5 jaar geldig dus dan moeten we nog een keer terug. Na de lunch mochten we de rendieren voeren. Dat was erg leuk! Ze liepen los op het land en dat we met het voer aankwamen renden ze Nasr ons toe. Ze aten het zo uit je hand. Je moest wel erg houden in hun gewei maar het verliep erg rustig. Vanwege de wind en de sneeuw was het toch wel weer fijn om in het busje te mogen zitten. We werden gebracht naar het ski plekje Ruka waar we 2,5 uur konden verblijven. Nou de bus uit en toen met een noodgang een café opgezocht. Hier staat nog meer wind en het sneeuwt hier ook. Niet fijn om dus buiten te lopen. De terug rit was helemaal spannend omdat het sneeuwde en alweer donker was en er geen lichten langs de weg staan. Daarna lekker douchen en in de lodge zitten tot dat we weer kunnen eten en kunnen slapen. We komen niet mager terug in ieder geval! Zodra je binnen zit bij de kachel en open haard krijg je een lekkere rooie kop en wordt je zo moe. We slapen elke nacht iets van 10/11 uur. Morgen gaan we ijsvissen!

IJsvissen en rooksauna (donderdag 25 januari 2018)

Het was maar -5 dat we klaar stonden voor het ijsvissen, dat scheelde wel ff. Er stond wel wat wind maar de temperatuur was voor het eerst goed te doen. We kregen allemaal een rugtasje daar zat een stoeltje aan vast en een schepje en een hengeltje zat in de tas. We moesten een stuk over het meer lopen, door de hevige sneeuwval was dat best een zware klus. We waren in ieder geval warm. Er stonden 2 rode paaltjes en daar tussen zat een net. Bij het eerste paaltje zat een plank hout op een wak. Ze haalden de sneeuw van de plank, dat is om te voorkomen dat het vast vriest. Plank eraf en ze begonnen het net eruit te halen. Er zat 1 snoek in en een klein wit visje. De snoek was niet meer goed en konden we dus niet gebruiken. Toch even een fotootje gemaakt. Het net ging er weer in, plank er over en sneeuw er weer op. Toen moesten we weer een stuk lopen over het meer. Er waren wat natte plekken waardoor we toch een beetje bang werden maar ze zeiden dat het geen last kon. We zakten behoorlijk weg in de sneeuw waardoor het erg zwaar lopen was. De sneeuw wat weghalen en daar kwam de boor. Iedereen mocht zijn eigen gat boren. Stoeltje erbij, hengeltje en schepje uit te tas. Aas aan het haakje en zitten! En zitten en zitten.. De wind wakkerde aan en na een half uur waren we er wel weer een beetje klaar mee. Mijn vader had een visje maar die viel weer in het water. Verder hebben we niks gevangen. Maar het was erg leuk om een keer te doen. Toen terug naar de lodge voor de lunch. Weer niet normaal gegeten. Als we langer zouden blijven zouden we een grotere overall moeten nemen. Het is gewoon ongelooflijk zo lekker allemaal.
Na de lunch zijn Kim en ik gaan sleeën. Toen voelde ik me echt weer even kind. Erg leuk was dat! Morgenmiddag weer!
Om 3 uur moesten we weer terug zijn en klaar staan in onze bikini voor de rooksauna. Dit is een echte authentieke sauna. De Klubi was de eerste in Finland. Met uitzicht op het meer en kaarsjes op de veranda met rendierenvellen op de stoelen was het een geweldig gezicht. De sauna was heerlijk. Het wak waar we vervolgens in konden afkoelen wat minder. OMG zo koud!

Husky’s en Russisch diner (vrijdag 26 januari 2018)

10 uur moesten we weer klaar staan. Het was minder koud, -10, maar wel wind dus toch weer onze mooie overall aan. De zon kwam op dus dat was wel weer even fijn nadat we 2 dagen bewolking en sneeuw hadden gehad. Dat is toch weer even een ander gezicht. De honden waren ietsje later want de auto was bevroren en de meneer kon dus niet zijn auto in. De slee’s waren al van de wagen gehaald maar de honden zaten nog in de auto. De slee’s werden klaar gezet met de touwen en toen werden 1 voor 1 de honden uit de auto en aanhanger gelaten. Ze renden als gekken om ons heen. Toen werden ze aan de touwen vast gemaakt. De meneer moest ons nog even wat uitleggen maar dat was bijna niet te volgen omdat we helemaal gek werden van het geblaf en gehuil van de honden. Na de uitleg snel in en op de slee want de honden wilden rennen! De meneer en mevrouw gingen voor ons op de sneeuwmobiel. Die vrouw zat achterste voren voor als er iets niet goed ging konden ze dat zo in de gaten houden. Beide voeten op de rem, het touw werd losgemaakt door Thomas die was meegegaan om te helpen en toen konden mijn voeten van de rem af. Wij liepen vooraan dus daar gingen we! De honden waren gelijk stil. Even spannend in het begin, vooral als je naar hard naar beneden ging of een beetje scherpe bocht dan moest je wel even remmen of bijsturen. Wat was dit geweldig! Echt ongelooflijk! Zo’n mooie rit! Als we even stopten dan begonnen ze weer te blaffen en te trekken ze willen gewoon rennen. Door de bossen heen tussen de besneeuwde bomen door met het zonnetje wat er door heen scheen. Amazing! Daarna een heel stuk over een meer. Een witte vlakte met de zon op de achtergrond. Het was helemaal niet zo koud. Achteraf hadden we mee wind want terug over het meer was even wat minder leuk. Jezus zo koud! Vingers, tenen en vooral mijn gezicht was bevroren. Het leek net of ik zo’n carnavals dingetje op had met van die bolle wangetjes. Zo voelde mijn gezicht aan. Van het meer af weer terug door de bossen was het weer iets aangenamer. We waren toen ook bijna weer bij het beginpunt gelukkig. Even afscheid nemen van de honden en de mensen bedanken en rennend naar de lodge voor een Finse jägermeister, een valhalla, en een warme chocolademelk met slagroom. Biertje daarna en toen lunchen, wat weer heerlijk was. Venla, de hond van de lodge, was er ook vandaag. Na de lunch zijn we even met z’n 2en op pad geweest. We hebben een leuke ploeg met m’n ouders, een Nederlands stel en een stel uit Zwitserland maar ‘s middags even met z’n 2en genieten van het winterwonderland is ook heerlijk. We hebben Venla even uitgelaten en zijn nog even met de slee weggeweest. Daarna zijn we weer naar het meer van vanmorgen geweest om de zon te kunnen zien ondergaan. Helaas waren we net 1 of 2 minuutjes te laat. Morgen nog een kans want dan wordt het ook mooi weer als het goed is. Morgen is ook de grootste en onze laatste kans om het noorderlicht te kunnen zien.
Het Russische diner was ongelooflijk goed en erg gezellig. Ze hadden alles in Russische stijl opgedekt. Zo’n avond doen ze 1 keer in de week. Omdat er best veel Russische invloeden in de keuken zijn hier omdat we maar een paar km van de Russische grens hier zitten. Soms komen Russische grensbewakers een kopje koffie bij de lodge drinken als ze aan het werk zijn. Het was een geslaagde avond. Met een glaasje wodka toe!

Sneeuwscooters (zaterdag 27 januari 2018)

De laatste activiteit van deze week. Morgen gaan we helaas weer terug. We gaan op pad met de sneeuwscooters. Wat een apparaten! Ondanks dat ik een jaartje of 8 motor heb gereden, inmiddels al 10 jaar niet, vond ik dit best wel spannend. Maar goed even uitleg hoe ze werkten en rustig op pad. Mijn vader en moeder zaten al gelijk vast dat we het meer op reden. Weer op dat meer waar je weer wat water tevoorschijn zag komen maar het ging allemaal goed. Even wennen en rustig aan achter elkaar in het spoor rijden. Maandag hebben we al door de bossen gelopen, vrijdag gereden met de honden maar wat we nu weer zagen dat is gewoon niet te beschrijven. We gingen steeds meer omhoog tot dat we bovenop de Kuntavaara berg waren. Je gelooft je ogen niet. Op een gegeven moment leek wel of we in de film Frozen zaten. Alles was wit en bevroren. Het mooiste van alles waar we echt mazzel mee hadden was dat de zon scheen. Dat we teruggingen werd het bewolkt en kouder. Ik had niet zo’n last van de kou want de handvaten van de scooter waren verwarmd en het rijden was best wel intensief. Kim zat stil achterop dus die was blij dat we na ruim 2 uur weer terug waren. Ze heeft nog wel een stukje kunnen filmen want anders geloven mensen ons niet want dit is niet te beschrijven. Ik heb ook vaak wat op Instagram geplaatst want dit moet iedereen gewoon een keer zien. Terug bij de lodge weer lunch en ff een biertje. Daarna onze mooie overall, laarzen en handschoenen in de schuur neergelegd. Top spullen die we de hele week mochten gebruiken. Langlaufskies, slee, sneeuwschoenen mochten we ook gewoon steeds gebruiken. Na de lunch even relaxen op de kamer en toen zijn we samen nog even in de (elektrische) sauna in de lodge geweest. Daarna douchen en rustig in de lodge zitten schrijven voor mijn blog met een biertje totdat we weer mogen eten. Deze reis raad ik echt iedereen aan die plannen heeft om zo iets te gaan doen, als het mogelijk is. Vooral om ook hier in de Isokenkaisten Klubi Lodge te verblijven als je van rust en een thuis gevoel houdt. Dit vergeten we nooit meer!

Terug naar huis (zondag 28 januari 2018)

Na weer een uurtje of 10 te hebben geslapen, we hebben nog nooit zo lang en veel geslapen, was de laatste morgen aangebroken. Nog even ontbijten en een praatje met de zussen Katja en Sirpa. Ze vroegen ons of er nog dingen beter of anders konden. Het enige wat we konden bedenken was dat het uitstapje naar het plekje Ruka korter kon. Bij ons was het ook slecht weer maar er was niet veel te beleven. We wilden eigenlijk gelijk al weer terug. Ze zouden dit doorgeven aan de gids zodat hij ter plaatse aan de mensen kan vragen hoe lang ze daar willen blijven. Verder alleen maar lof over de organisatie van Voigt Travel en de zussen en ons verblijf in de IKK. Via via hadden we vernomen dat er dezelfde dag andere dorpsgenoten zouden aankomen. We gaven dit alvast aan ze door, konden ze het bier alvast klaar zetten. J Koud zetten hoeft niet want 5 minuutjes buiten en het is ijskoud! Hoewel het vanmorgen maar -10 was. Straks in Nederland kunnen we korte mouwen aan na temperaturen van -29.
Stonden we in een lange rij te wachten op het vliegveld zien we zo een groep staan die er bekend uitzagen. Snel heen gelopen voordat ze de deur uit gingen, er zaten namelijk een paar kennissen tussen. Zij gingen dus nu naar de lodge toe. Het was erg leuk om ze even snel te hebben gesproken. Ik ben benieuwd naar hun verhalen volgende week! Na de security komen we bij de winkeltjes aan en wie staat daar, onze vriend de eigenaar van de reindeer farm maar nu natuurlijk met zijn gewone kleding aan. We hadden al begrepen dat hij een winkeltje hier had. Hij zag het gelijk! Hij dacht ik pak weer mijn kans om even te zoenen met die vrouwen. Toen we bij die farm waren sprak hij enkele woorden Engels, hij verstond het wel maar vertelde alles in het Fins. Onze gids moest alles vertalen. Achteraf bleek dus dat dit bij de “show” hoorde. Het maakte het plaatje inderdaad veel mooier doordat alles vertaald moest worden. Toen we gingen boarden zwaaide hij nog even en zei gelijk you need to come back sometime! In the summer it also great here! Daar gingen voor de laatste keer door de kou en de sneeuw het vliegtuig in. Je loopt zo het vliegveld op, je kan rustig foto’s maken. Op Schiphol heb je dan al lang iemand in je nek hijgen van schiet op. De kou ga ik niet missen maar de super aardige mensen, de lodge, Venla, het heerlijke eten, oma’s sokken en vooral de prachtige natuur en de rust wel. Deze reis kan van ons lijstje af maar een nieuwe is er bij gekomen, een keer in de zomer hier naar toe. Ik hoop dat jullie het leuk vonden om onze reis zo te volgen.

Cindy Kes

Even voorstellen: Carel, 67 jaar, beeldend kunstenaar, Anja, bijna 65 en bijna gepensioneerd communicatiemedewerker.

3 juni Rovaniemi – Masungsbyn Nationaal Park
Om 01.00 uur uit Fortmond (bij Olst) vertrokken om op tijd te zijn voor het vliegtuig van 06.00 u naar Rovaniemi in Finland. Op de weg was het rustig, op Schiphol onverwacht ontzettend druk. Om 09.00 uur (Finse tijd 10.00 u) geland op Rovaniemi Airport. Goed opgevangen door de medewerkers van Touringcars (camperverhuur), inclusief uitgebreide instructiefilm over alle mogelijkheden van de camper (Vantana K65 ES). Tegen 12.00 u vertrokken richting Zweden. Voor de afslag naar Pello bij de K-markt Sinetta onze eerste boodschappen ingeslagen. Via Pello en Pajala mooie plek gevonden in Masungsbyn Nationaal Park (ca 100 km voor Kiruna). Temperatuur net boven vriespunt. Gelukkig verwarming in camper en winterkleren mee.

4 juni Masungsbyn – Bjorkliden
Prima, groot bed! Goed geslapen. En op weg door prachtig landschap naar Kiruna bekend om de ijzerertsmijnen. 17 km voor Kiruna ligt Jukkasjārvi, een Samisch dorpje, vooral bekend door het IJshotel. Temperatuur was 0°, wel toepasselijk. IJshotel wordt iedere winter opnieuw gebouwd, maar door lage temperaturen was ook nu in juni nog veel van de inrichting te zien. Via Kiruna (niet de moeite van een bezoek waard is onze ervaring) verder richting Noorse grens. De wereld werd steeds witter. Het grote Tornetrāsk meer was grotendeels bevroren. Waren we op wintersport? Dat leek bijna wel, ook toen we in Bjȫrkliden bij het Abisko National Park iets naar boven reden en bleek dat de wintersportactiviteiten maar zeer onlangs gestopt waren. Iets voorbij Bjȫrkliden in Torneham vonden we een mooie camperparkeerplaats aan het Tornetrāsk meer.

5 juni Bjorkliden – Kabelvåg (Lofoten)
Zo’n 30 km verder zijn we bij Riksgrānsen de Zweeds/Noorse grens gepasseerd richting Narvik. Overal dikke pakken sneeuw en bevroren meren. Met een helderblauwe lucht onvoorstelbaar mooie landschappen. Ten noorden van Narvik de afslag naar de Lofoten richting Svolvӕr. Wat een ontzettend prachtige rit, inmiddels minder sneeuw, nog wel op de bergtoppen, en een groener landschap met overal fjorden. Na bezoek aan Svolvӕr in Kabelvåg, een paar kilometer verderop, op camping Orsvågvӕr gaan staan. De temperaturen lagen inmiddels rond de 10°, maar gelukkig al die tijd droog en bijna onbewolkt.

6 juni Kabelvåg – Eggum
Vandaag blijven we op de Lofoten. We nemen de afslag Henningsvӕr, een vissersdorp dat op verschillende eilandjes is gebouwd en via een brug vanaf het vasteland bereikbaar is. Hier hangen de stokvissen in grote aantallen te drogen. Henningsvӕr is echt de moeite van een bezoek waard, vooral ook de door de prachtige weg er naar toe. Er was zelfs een galerie met de tentoonstelling “To paint or not to paint”. Via de zuidkust, een zeer rustige route, naar Leknes en Ballstad gereden, maar als je in Henningsvӕr bent geweest, vallen deze plaatsen wat tegen. Via de E10 weer terug naar het oosten en na ca. 50 km de afslag Eggum, een klein dorpje aan de noordkust. Ook daar een speciale camperplek, waar veel mensen komen om de middernachtzon goed te kunnen zien.

7 juni Eggum – Melbu (Vesterålen)
Langs de Noorse kust staan op 33 uitzichtpunten kunstwerken. Het totale project heet Artland. In Eggum is dat het Artscape Nordland werk Hodet, het hoofd. ´s Ochtends mooie wandeling langs de kust, met stijgende temperaturen! Na 1 km van camperplek staat Hodet. Het is hier prachtig met mooie wandelmogelijkheden. Tegen het middaguur vertrokken met de bedoeling dichtbij Fiskebøl, waar de ferry naar Vesterålen, Melbu, vertrekt te overnachten. Daar aangekomen tegen het eind van de middag toch de ferry genomen en 20 km na Melbu aan de rustige westkust en prachtige plek aan het strand gevonden om te overnachten.

8 juni Melbu – Stave
Vesterålen bestaat uit meerdere grote eilanden. Vanaf Hadseløya zijn we via Stokmarnes, Sortland en Buksness naar het eiland Andøya gereden. Wat een afwisseling in het landschap! Vooral het stuk van Sortland naar Buksness is erg mooi. Ook de westkust van Andøya is prachtig, mede door de afwisseling van bergen en veengebied. Het is hier veel rustiger dan op de Lofoten en…… de temperaturen zijn gestegen tot 20-23°. Korte broek aan! Zeker op het mooie strand bij Stave, waar we op camping Stave overnachten.

9 juni Stave – Ersfjord, Senja
Vandaag vroeg op voor de ferry van Andenes naar Grillefjord op het eiland Senja. De ferry vertrekt om 8.45 u en doet er 1,5 u over. De overtocht was ronduit indrukwekkend, mede door het prachtige, heldere weer. Zelfs nog even een glimp van een walvis opgevangen. Op Senja de natuurroute langs de noordwestkust gevolgd. Bij de voorbereidingen al de indruk dat dit een van de mooiste Noorse eilanden is, nou dat werd meer dan bevestigd. Wat mooi, wat rustig, alleen op de wereld, veel afwisseling, prachtige fjorden, hoger gelegen ligt nog de sneeuw, kortom adembenemend. Ook op Senja twee Artscape projecten bezocht met prachtige vergezichten. Bij het Ersfjord, omgeven door talloze watervallen, overnacht op camperplaats met ultramodern toiletgebouw. Het blijft mooi weer met rond de 20°.

10 juni Ersfjord – Sommarøy, Kvaløya
Vanuit Ersfjord nog een heel mooi stuk Senja richting Botnhanm waar we de ferry naar het eiland Kvaløya zullen nemen. Vooral de Mefjorden zijn prachtig! De ferry brengt ons in een klein half uurtje naar Brensholmen, vanwaar we doorrijden naar het eilandje Sommarøy, dat we via de hier zo karakteristieke bruggen bereiken. Prachtige stranden met koraalblauwe zee en veel vogels. Lekker aan het strand gelegen bij de camperplek achter de jachthaven en dichtbij het Arctic Hotel, waar we ´s avonds hebben gegeten. We zijn nu een week onderweg en hebben tot nu toe zelf gekookt, dat gaat prima in de camper. Een week, het lijken er wel vier, zoveel gezien, zoveel indrukken, niet onder woorden te brengen.

11 juni Sommarøy – Skittenelv
Het eiland Kvaløya van west naar oost doorgereden. Ook hier een sterk afwisselend landschap, waaronder een soort toendragebied, waar nog veel sneeuw lag. In Esfordbotn gekeken naar een geschikte plek. Bijzonder dorp aan eind van doodlopende weg met prachtig uitzicht op (nog een) Esfjord. Leuke afslag maar geen geschikte plek. Verder richting Tromsø. Nog op klein eiland Hākoya gekeken. Het was daar mooi landelijk, maar geen camping of andere plek. Dus, wat niet de bedoeling was, toch maar door naar Tromsø. En daar raakten we de richting een beetje kwijt, mede door de tunnel, inclusief rotonde, onder de stad en met een afslag niet geschikt voor camperhoogte.. Na wat rondrijden in Tromsø, waar moeten we heen, toch maar zo snel mogelijk de stad uit. Campingbord gevolgd en zo kwamen we in Skittenelv terecht, 22 km ten noordoosten van Tromsø. Een mooie camping, met prima voorzieningen en uitzicht op het fjord Grødsundet (Hurtigruten-route). Na de min of meer stress rond Tromsø een verademing. Een van de redenen om morgen een rustdag in te lassen en nog een dagje in Skittenelv te blijven.

12 juni Skittenelv
’s Ochtends een mooie wandeling gemaakt in de heuvels achter de camping en ´s middags lekker relaxen en onze plannen voor de rest van de week besproken. We gaan de geplande route aanpassen om ook de laatste paar dagen niet al teveel kilometers te maken. Dat betekent niet via Alta terug, maar via de grens bij Skibotn. Achteraf zeker een goed besluit, ook gezien de mooie route die ons te wachten stond.

13 juni Skittenelv – Skibotn
Via Tromsø – Nordkosbotn – Oteren naar Skibotn, zo’n 40 km boven de Finse grens. De route gaat langs de flanken van de Lyngensalpene, een wild berggebied ingesloten tussen twee fjorden. Tja, het verveelt nooit, maar weer zo’n mooie route, en weer met zeer weinig verkeer. Dat is relaxed rijden. In Skibotn hebben we voor camping Standbu gekozen. Op het eerste gezicht misschien niet zo aantrekkelijk door de vaste standplaatsen, maar met mooie camperplekken vlak aan een wild stromende rivier die leidt naar een deltagebied met ontzettend veel vogels en prachtig uitzicht op de Lyngensalpene.

14 juni Skibotn – Kilpisjārvi (Finland)
Vanwege de korte geplande reisafstand tijd voor een fikse wandeling in de ochtend ca. 10 km ten zuiden van Skibotn, Skogski in het Lulludal (aan de E8). Gebied staat bekend om de vele orchideeënsoorten. Goede wandelschoenen zijn hier wel een vereiste. Na de wandeling verder richting Finse grens. Veel rendieren met jonge kalfjes. Iets verder dan het Kilpisjārvi wandelcentrum, waar de tocht naar de heilige berg Saana begint, een prachtige plek gevonden aan het nog bevroren meer, waar ook het drielandenpunt Zweden/Noorwegen/Finland aan ligt. Door het nog steeds mooie weer prachtige uitzichten!

15 juni Kilpisjārvi – Muoni (Nat.park Pallas-Yllāstunturi)
De bergen laten we achter ons en de rit naar Muoni bestaat uit een strakke glooiende weg in een toendra-achtig gebied met veel meren. Ook nu weer regelmatig rendieren, meer dan auto’s. Zo rustig rijden weer, we maken even flink wat kilometers naar het zuiden. Voorbij Muoni het nationaal park Pallas ingereden en daar een mooie plek in het bos gevonden, inclusief vuurstookplaats. Dus hout sprokkelen en gezellig bij het kampvuur onze laatste avond met de camper doorgebracht, want morgen leveren we de camper eind van de dag in en dan nog een nachtje in een huisje bij Santa Claus in Rovaniemi (aangeboden door Touringcars als we de camper vrijdag terugbrengen ipv zaterdagochtend vroeg). Die avond de eerste regenbui gehad in 14 dagen. Wat een ontzettende geluksvogels zijn we!

16 juni Pallas – Rovaniemi
De laatste 230 km van onze ca. 2.000 km die we in drie prachtige landen hebben gereden. 14 dagen geleden was het hier nog koud en nog geen blad aan de boom, nu zonnig en alles is lichtgroen van de jonge blaadjes. Op tijd in Rovaniemi om nog even de stad in te gaan en een terrasje te pakken, die waren er weinig onderweg, maar dat hebben we niet gemist. Camper om 16.00 u ingeleverd, Alles goedgekeurd en daarna naar Santa Claus Village gebracht. Daar nog even rondgekeken en hapje gegeten en toen heerlijk genieten van sauna.

17 juni Rovaniemi – Tromsø – Schiphol – F(j)ortmond
En weer terug naar huis. Via een tussenstop in Tromsø goede vlucht naar Nederland. Wat een geweldige vakantie!

Algemeen: Alles wat zeer goed geregeld. De mensen bij Touringcars waren bijzonder aardig. De camper was zeer goed uitgerust. Het reishandboek Noord-Scandinavië hebben we veel gebruikt. Er staat ontzettend veel informatie in.

“Ja, ik wil!”

Een Laplandse sneeuwbeleving in plaats van gewoon wintersporten in Oostenrijk of Frankrijk? Ik zei tien jaar geleden nee tegen dit idee. Daar had ik niet het geld niet voor over, hoe mooi de verhalen ook waren van mijn vriendin die in Rovaniemi “ja, ik wil” zei tegen de liefde van haar leven. Recent heb ik zelf “ja, ik wil” gezegd. En wat een luxeprobleem: We moeten nog steeds een cadeau uitzoeken van het cadeaugeld. Moeilijk om iets te kiezen als je alles al hebt en toen ineens, wist ik het: we kopen niks maar we gaan iets ervaren, iets onvergetelijks: sneeuwpret in Lapland. Vol enthousiasme vertelde ik het aan mijn schoonouders en ik zei nog dat dit wel de beste huwelijksreis is die je je kunt voorstellen. Maar daar zijn de meningen toch over verdeeld als je vertelt dat het wel minus twintig graden is. Ik vertel ze dan meteen dat de gevoelstemperatuur niet zo koud is. In de Alpen is het op gletsjertoppen ook vaak minus zestien graden en mijn oren zijn er niet afgevroren. Ze vroegen daarna aan hun zoon of hij het ook wel leuk vond. “Leuk??” vroeg Jaap-Willem? “Geweldig”! Mijn schoonouders zeiden het daarna ook: “Fantastisch!” want ze mogen maar liefst negen dagen op onze baby passen.

Welk plaatsje is het mooist?

Als je nog nooit ergens in het hoge Noorden bent geweest is het lastig zoeken naar het mooiste plekje. Alle excursies die ik tegenkwam zijn toch wel vergelijkbaar: husky’s, rendieren, wandelen, langlaufen en ijsvissen. Van ijsvissen wist ik al dat we dat saai zouden vinden. Mijn vriendin zei dat niks aan was en wij vinden vissen saai dus die konden we snel afstrepen. Toen ik student was heb ik een aantal seizoenen ski-en snowboardles in Oostenrijk gegeven dus ik wil nu heel graag andere condities en veel sneeuw in Lapland wel ervaren. Niet om keihard naar beneden te racen, of om een toertocht van een dag te maken want dat kan daar waarschijnlijk niet maar om van de omgeving, rust en Tiefschnee op de piste te genieten. Op één plek hadden ze geen scooteruitje omdat dat toch wel de rust verstoort. Daar kan ik me wel in vinden. Dit is sowieso iets wat je alleen van achtervolgingsfilms van James Bond kent. Wandelen op ‘tennisrackets’: Ja! En langlaufen vind ik ook leuk.

Uiteindelijk hebben we een priesterhuis gevonden in the middle of nowhere Papin Talo waar je gezelligheid en skipistes in buurdorp Ruka moet vinden. Dit is inclusief een sneeuwscootertocht maar we kunnen er ook skiën. Als ski- en snowboardfanaat wil ik deze sneeuwpret niet missen. En ja, als je een brommer hebt om een gebied te verkennen zie je toch altijd meer dan wanneer je dat lopend doet, dus de sneeuwscooter is nog zo gek niet voor sightseeing!

Sneeuwpret (deel 2)

Vlieg en go!

6:00 vliegen we naar Kuusamo, Lapland. Een directe vlucht, dit is geweldig (de Duitsers en Zwitsers in ons huisje moeten overstappen met veel overstaptijd). Het is wel vroeg maar dat betekent ook dat we nog een hele dag in de sneeuw hebben. Ze wachten ons op met de bus om naar onze bestemming Papin Talo te gaan. We krijgen een heerlijke lunch: gegratineerde zalmaardappelschotel met salade. Daarna gaan we meteen erop uit met de langlaufski’s. Met de volle zon wat sporten in de sneeuw, mmm wat wil je nog meer? En het is zo helder, dit belooft veel goeds voor het Noorderlicht, dat zich niet elke avond laat zien.

We hebben net het avondeten op toen de eigenaresse van het huis naar binnenstormt: Noorderlicht! Iedereen vliegt de eetzaal uit, trekt warme kleren aan en rent naar buiten. Gelukkig zitten we ver weg van al het kunstlicht en kunnen we meteen het meer op waar we een goed uitzicht hebben op het Noorden. Heel licht zien we iets maar dit is niet iets om over naar huis te schrijven. Jammer genoeg vonden wij het na een tijd welletjes en doken we er vroeg in na een korte nacht, want om 23:00 klonk onze app met Noorderlichtalarm… maar we waren al diep in slaap. Volgens de weersvoorspellingen is het drie dagen zonnig en helder dus het licht zien we heus nog wel.

Stabiel rodelen

Sneeuwscooteren is alsof je op een rodel de berg afgaat maar dan stabiel. Een leuke ervaring!
We hadden onze ski’s meegenomen. Het was geen gesjouw naar het vliegtuig; helm en schoenen in de koffer en ski’s op onze schouders. In elk van onze skischoenen hadden we trouwens een fles wijn ingepakt, wel handig zonder winkels in Papin Talo. We verkennen het naastgelegen stadje Ruka op onze ski’s. Leuk skigebiedje met veeheel pistes op een kleine berg. Het leek op mijn beginervaring met skiën: veel sleepliftjes. De bomen zien er heel wit eruit: Vol bedekt met sneeuw weegt het wel 1000 kilo extra en wauw, we hebben een kwartier op de top van de berg gewacht tot de zon om 17:30 onderging. Romantisch ijskoud (de pistes zijn verlicht en tot 19:00 open dus vandaar dat het mogelijk is).

Alsof het niet beter kon qua timing: de sauna was vrij en dat konden we dan net voor het eten doen. We hadden maar twintig minuutjes, wel even goed voor onze spiertjes dachten we. Helaas niet voor mij. Het was net te snel te warm en misschien had ik ook niet genoeg water op. Pfff, misselijk, kan niks meer eten en de avond zit er voor mij jammer genoeg op. Ik hoor mijn man en de rest na het eten naar buiten rennen want er is weer Noorderlicht. Ze waren lang weg en het bleek spectaculair. Boehoe, gemist maar… morgen weer een dag.

Sneeuwpret (deel 3)

Wandelend de rode loipe

Hmm vreemd, mijn misselijkheid is helaas nog niet weg. Langlaufend op het meer kom ik daar al snel achter, het is te vermoeiend. Plan b: de langlaufloipe wandelen. Heel rustig aan en dat gaat gelukkig goed. Mijn darmen zitten nog wel in de knoop dus veel eten kan ik helaas niet. Avondeten gaat ook nog niet. Bij het toetje zien we ineens dat de hele tafel achter ons weg is. Normaal blijven ze wel hangen. Waar zijn ze? Zou er Noorderlicht zijn? Blijkbaar hebben we een roep gemist. Als twee gekken trekken we onze skikleren en overal aan, het is goed koud als je niet beweegt bij minus 20. Heel zwak zien we iets maar nog minder dan eergisteren. Dan gewoon rond 23:30 zoals de dagen hiervoor denken we. We wachten met onze skikleren aan op bed en dommelen wat. Het is muisstil in het huis maar 22:30 horen we voetstappen binnen en is er weer leven in de brouwerij. Wij kleden ons uit en gaan maar slapen. Na een kwartier gaat de app ineens: Noorderlicht! Ik waarschuw de mensen in het huis maar die hebben de hele avond al genoten van een lichtshow… Wij snel skipak en overal weer aan en we rennen naar buiten. Blijkbaar was het er op en af en gelukkig hebben we nog een kwartier van een sierlijke privélichtshow mogen genieten.

Kinderrendierboerderij

Voor ons geen geluier, voordat we naar de rendierboerderij gaan (onhandig tijdstip 11:30) pakken we de langlaufski’s nog eens mee. We gaan naar het cafeetje waar we met de scooters hebben gepauzeerd en snel weer terug want we willen niet te laat zijn voor Rudolf! De rendieren hadden het warm dus ze waren wat sloom. Na een leuke introductie, een rendierworstje, wat warme bessensap en een aparte maar smaakvolle zelfgemaakte koek weten we meer van het Finse plattelandsleven. In het Noorden leven de rendieren in de zomer in het wild. Maar nu mochten we ze mos voeren, aaien en maar liefst twee sleetjes met twee rendieren maken een mini-rondje voor onze groep van ongeveer 25 man.

’s Middags proberen we de tennisrackets uit om op te lopen in de Tiefschnee, we kiezen de meest fancy schoenen uit en maken eerst een ronde op onze gewone bergschoenen. In het bos en op het meer hebben we de sneeuwschoenen echt nodig en binden we ze onder, ze lopen goed. Ik kan er zelfs mee hardlopen op het meer. De sneeuw kwam gisteren tot mijn dij en het sneeuwt nu weer dus ik ben blij met deze tennisrackets onder onze schoenen! Nu zakken we in het bos maar tot onze knieën weg.

Het was een lange dag, dus stiekem ben ik blij dat we thuisblijven vanavond, met de vallende sneeuw is er zeker geen kans op Noorderlicht.

Conditietraining op de lange latten

Vandaag hebben we een tweede kans om de grote rode langlaufloipe te nemen want we hebben de hele dag geen excursies. Gelukkig gaat het goed, ik ben weer topfit. We zijn zo snel dat we na drie uur stevig langlaufen weer terug zijn. Net op tijd voor de lunch: rendiersoep. Deze zouden we vandaag juist overslaan. Nou ja, een privélunch aan een grote gedekte tafel is ook romantisch en nu kon ik twee keer terug voor het toetje.

Hellúúp, een hele middag vrij. Wat nu? Ik wil graag ijsklimmen maar een halve dag is niet genoeg voor deze activiteit. Dus de sauna stond klaar voor Jaap-Willem en ik had tijd om mijn blog te schrijven. De avondwandeling de berg op was gezellig, geen kans op Noorderlicht. We herkennen de rustplek waar je een vuurtje kan stoken om lekker thee en koekjes op te eten. Hier zijn we vanochtend geweest met onze langlaufski’s!

Sneeuwpret (deel 3)

Nationalparkwandeling

We gaan wandelen in een National park. We binden de sneeuwschoenen weer onder en wandelen door de sneeuw. Krrpt krrpt krppt kraakt het sneeuw en water klettert naar beneden, we lopen langs een stromende rivier. Wat zou het ruig zijn om hier te raften, wat een snelheid nu al: in de zomer moet het wel twee keer zo hard stromen. Terug bij het huisje wandelen we weer verder het bos in en we komen een golfbaan tegen, wat een grote witte vlakte. Nu hebben we onze sneeuwschoenen echt nodig. We lijken wel heel actief, want de rest blijft thuis maar we willen wel wat ‘zweten’ en meer doen dan de vier km vanochtend. Na anderhalf uur in de Tiefschnee is het mooi geweest en een wijntje en een snackje gaan er nu wel in.
Hé, iemand krijgt een Noorderlichtalarm, die zegt dat de kans weer wat groter wordt! Dat zou nog een traktatie zijn.

Sleetocht met winterhondjes

De husky’s staan al blaffend op ons te wachten. Het zijn dezelfde als die we gisteren hoorden bij onze sneeuwwandeling. Net achter de golfbaan houden ze deze husky’s. Wat zijn ze lief, ze likken je niet en springen niet tegen je op. Ze blaffen alleen omdat ze graag willen rennen. Negen teams van zes winterhonden staan klaar om een lange tocht met ons te maken. Spannend, wij nemen de eerste slee. We gaan er vandoor maar meteen moet ik snel remmen. Eén husky moet een grote boodschap doen, lijkt me toch handig om stil te staan. Het stinkt vreselijk, maar we gaan snel door dus we hebben er geen last van. We vinden trouwens dat de stank van de husky’s zelf erg meevalt. Het blijkt dat we een goed huskyteam hebben, we moeten vaak op de andere teams wachten die we al snel uit het oog verliezen. Een husky van het andere team bleek bijna loops te worden dus er was wat onrust bij de mannetjes, die elkaar zowat in de haren vlogen en het vrouwtje besprongen. De leider schreeuwde keihard – ik schrok ervan- om ze in het gareel te houden, wat nodig was. Dit was in ieder geval de laatste tocht voor het huskyvrouwtje. Een prachtige tocht, wat een witte rust! Veel leuker dan het scooteren vinden wij.

De saunaliefhebbers kunnen na de huskytocht de grote sauna weer gebruiken met het ijswak. Ik ga geen sauna meer in na die eerste ervaring en besluit nog één keer de langlaufski’s te pakken om de rode route andersom te nemen tot op de berg en dan naar beneden weer terug. Dat is kort maar zwaar en een goede afsluiter. Het weer is prachtig, de zon komt achter de wolken vandaan en zouden we het Noorderlicht vanavond dan nog eens kunnen zien?

Na het avondeten gaan we het meer op met skipak en overal. We wachten op het Noorderlicht. Het is helaas volle maan, dat geeft veel licht af. We zien het Noorderlicht daardoor niet echt maar het is er wel. Heel zwakjes zien we een lichtverschijnsel, en op onze camera is het beter waarneembaar. Na een tijd gaan we terug. We pakken onze spullen in. Om 23:30 klinkt er Noorderlichtalarm. We kijken elkaar aan: “Gaan we weer?”

“Ja, dit is de laatste avond, laatste kans”, en “we willen de pakken toch nog wel één keer gebruiken?”, zei mijn man. Hop, we springen in onze pakken en gaan met camera en statief weer naar buiten, helemaal het meer op. Een paar mensen gaan een stukje mee, maar de meesten houden het voor gezien. Ze hebben het immers al drie avonden gezien. En ja hoor, het is er, nu sterker dan eerder op de avond. We hebben een korte dansende lichtshow. Wel wat minder goed zichtbaar dan de andere keren omdat er continu wolkjes langs waaien. Wat een mooie laatste avond van onze geweldige honeymoon!

Ay Lin Kho, auteur van Gezond & Blij zonder diëten

Dus weer even de sites van de aanbieders langs en toch weer bij Voigt Travel terecht gekomen, gewoon het prettigst in het contact en het aanbod. We waren laat en er was niet veel meer beschikbaar, maar in Äkäslompolo konden we nog terecht. Een stukje noordelijker dan vorig jaar en het zag er ook heel aantrekkelijk uit, dus een weekje geboekt voor in de voorjaarsvakantie. In Luosto vorig jaar was alles perfect en de omstandigheden ideaal (sneeuw op de bomen, kortom een totaal winterplaatje). Of dat nu weer zo zou zijn was afwachten natuurlijk. En wat in Luosto ook zo ideaal was, was dat alles echt op loopafstand was. Dat zou nu iets anders zijn. De pistes lagen iets verder weg en onze bungalow kon tot 2,5 km van het dorp verwijderd liggen. Het is een klein dorpje, 600 vaste inwoners, met daaromheen een en al vakantiehuisjes en hotels, maar op een dusdanige manier in het landschap verwerkt dat het niet opvalt. Veelal verscholen in de bossen, in kleine groepjes bij elkaar. Dus absoluut geen lelijk toeristenoord. Wel drukker dan in Luosto, omdat hier ook heel veel Finnen naar toe komen om te skiën. En we hadden wederom een perfecte week. Anders dan Luosto, maar het winteravontuur werd zeker geëvenaard. Ook omdat we dit jaar wel heel goed het Noorderlicht zagen en dingen hebben gedaan waar we in Luosto niet aan toegekomen waren: langlaufen en sneeuwschoenwandelen. Echt fantastisch. Je hebt daar in Akaslompolo ook iets meer mogelijkheden voor, zoveel prachtige routes rondom het meer en in de heuvels. En natuurlijk ontbrak ook de huskysafari niet deze keer. Je kunt daar echt alle kanten uit. Ons huisje lag ca. 2 km van het dorp en de pistes af, dus we hebben heel wat kilometers lopend afgelegd. Maar er loopt een prachtig (verlicht) pad naar het dorp en door de sneeuw wandelen is geen straf. Je kunt ook een sleetje meenemen en stukjes glijden. Halverwege de week begon het ook nog te sneeuwen, zodat ook de bomen weer een mooi wit laagje kregen. Ons huisje lag heerlijk rustig en afgelegen en was van alle gemakken voorzien. Kortom, deze locatie is ook zeker aan te raden voor als je een compleet winteravontuur wilt beleven. Luosto en Akaslompolo samen hebben ons een meer dan compleet Laplandavontuur laten beleven.

Het enige wat ons een beetje tegenviel in Akaslompolo is de skibus. Deze rijdt niet zoals in de Alpen af en aan. Hij rijdt ’s ochtends een paar keer en ’s middags ook, maar je moet dus wel goed plannen als je met de bus wilt. Maar wij zijn maar twee dagen naar de pistes geweest (er zijn zoveel andere prachtige activiteiten….). We namen dan in de ochtend de bus en terug gingen we lopend (ook ca. een half uurtje, dus prima te doen). Verder niets dan lof over deze bestemming!

Familie Van Gulik

Om 12h00 waren we volledig ingepakt en klaar voor ons grote avontuur naar Winterwonderland Salla. We vertrokken naar Schiphol en zouden daar een nachtje slapen in hotel Radisson Blu om dan op zondag naar Kuusamo te vliegen. In de vroege namiddag kwamen we aan in ons hotel waar we heel vriendelijk werden ontvangen. Eerst hebben we onze koffers naar de kamer gebracht en dan zijn we onze auto gaan parkeren in de P3 garage te Schiphol die ik al op voorhand had gereserveerd.

Ik had een reservatie gemaakt met mijn visa kaart maar Bart was veel te snel en heeft nog eens op het knopje gedrukt waardoor er een ticketje uitkwam en we we dubbel moeten betalen. Onze auto hebben we op de 1ste verdieping geparkeerd (rij zwemmen) en zijn dan naar de balie geweest van de parking. Als we terug in Nederland zijn moet ik gewoon met mijn ticketje en het papier van mijn reservatie naar hun gaan en zij gaan dat dan rechtzetten. Ik ben eens benieuwd !!!! Van daaruit hebben we dan de shuttle bus naar het luchthaven gebouw genomen van waaruit we de shuttle naar ons hotel hebben genomen. Uiteindelijk waren we rond 16h30 terug in het hotel en zijn we een hapje gaan eten in het restaurant. Een lekkere hamburger met frietjes.

In het hotel was een business ruimte met PC’s en een printer en hebben we nog snel online ingechecked. Vlucht HV 737 seat 27A en B. Boarding Time 5h40. Vlucht om 6h10. Eenmaal terug op de kamer heb ik onze warme outfit klaargelegd voor de volgende dag en heb ik nog even een ontspannend badje genomen. Uiteindelijk rond 21h00 zijn we onder de wol gekropen want om 2h45 zouden we gewekt worden om rond 3h30 de shuttle te nemen naar Schiphol.

Zondag 19/02

Ik heb redelijk goed geslapen vannacht maar rond 1h00 was ik toch klaar wakker (beetje zenuwachtig toch wel). Bij het uitchecken stond er nog een ontbijtbox voor ons klaar en zoals afgesproken kwam het busje ons oppikken om 3h30 en konden we eindelijk aan ons grote avontuur beginnen. Vermits we reeds online hadden ingechecked moesten we enkel onze bagage afgeven en konden we nog een beetje relaxen. Stipt om 5h40 konden we aan boord gaan en de vlucht is ook op tijd vertrokken. Door de gunstige wind zou de vlucht maar 2h35 duren. Een halfuurtje voor aankomst wist de piloot ons te vertellen dat het in Kuusamo -22° zou zijn en licht bewolkt. Gelukkig had ik mijn met fleece gevoerde broek in de handbagage gestopt en ben deze dan ook maar snel gaan aandoen.

Vanuit de lucht zag je al heel goed dat Finland onder een dik wit sneeuwtapijt lag verscholen. Ik maakte me een beetje zorgen over de landing op een bevroren landingspiste maar blijkbaar was deze toch ijsvrij gemaakt.

Er werd een trap tegen het vliegtuig geschoven en dan moesten we gewoon over de tarmac naar het luchthavengebouw wandelen en konden we direct wennen aan de temperaturen van Lapland. Ik moet zeggen dit viel heel goed mee. Je hebt natuurlijk handschoenen en een muts nodig maar het is een feit dat de koude in Lapland anders aanvoelt dan in België.

Al heel snel kwamen onze koffers uit het vliegtuig gerold en in de aankomsthal (je moet je er niet te veel bij voorstellen hè) stond Upi van het “Reindeer Safari Park” ons al op te wachten. Hij gaf ons onmiddellijk een papier waarop de data stonden met onze geplande excursies en konden we plaats nemen in de bus die ons naar onze hut zou brengen.

Maandag : huskytocht
Dinsdag : rendieren
Woensdag : sneeuwschoenwandeling
Donderdag : vrije dag
Vrijdag : sneeuwscooter initiatie
Zaterdag : sneeuwscooter Russische grens

De rit van Kuusamo naar Salla zou ongeveer een 2 uur duren. De wegen leken mij spiegelglad en helemaal onder gesneeuwd. Toch presteren die finnen het om tegen een snelheid van 80km/uur over hun wegen te rijden. Als de wegen er in België zo bij liggen ligt het land plat Tijdens de rit van Kuusamo naar Salla vertelde Upi iets meer over het Reindeer Park en de verschillende safari’s die bij hun kunnen geboekt worden.

Eenmaal aangekomen in het park kregen we een sandwich aangeboden met een tasje koffie, thee of warme chocolademelk. Na een halfuurtje werden we verwacht in een zaaltje waar Upi ons enkele tips gaf over de warme kledij die we konden afhalen en die we de ganse week konden gebruiken. Het pakket bestaat uit een zeer sexy warme thermo overal met geisoleerde snowboots en fluo gewatteerde handschoenen. De eigenaar van B-Art Collection is hier ook zijn excursies komen voorstellen. Hij organiseert voornamelijk noorderlicht expedities en een wandeling naar het nationaal park Oulanka. Ook kan je bij hem steps huren. Ook de man van het ski resort is zijn uitleg komen doen.

Rond 13h00 zijn we allemaal terug het busje opgestapt en werden we eindelijk naar ons hut gebracht. Wij werden afgezet op de parking van ons hotel want de bus kon niet tot aan onze hut geraken. Ai Ai dat beloofd. Toen wij de tocht naar onze hut aanvingen kon ik begrijpen waarom. Onze hut lag op de heuvel op het langlaufparcours vlak naast de skipiste. We moesten met 2 koffers en 2 trolleys de berg op zien te geraken en dit op een besneeuwde, gladde weg. Amai dat was afzien maar zeker de moeite waard. Zo idyllisch en een spectaculaire omgeving. Wij wilden rust en die hadden we ook. Eindelijk bij onze hut aangekomen Kelorinne 18 en het “wow” gevoel was volledig aanwezig. Het leek wel een PLOP huisje. We hadden een kleine woonkamer met een houtkachel. Afgescheiden met een open houten wand van de slaapkamer en daaraan gelegen de keuken. Ook was er een kleine badkamer met douche en een privé sauna. Alles was piccobello in orde. Klein maar gezellig. Het hotel had ook aan de verjaardag van Bart gedacht en er lag op tafel een doos pralines. Ook beschikten we over een droogkamer voor onze kledij moest dat nodig zijn. Ik heb dan snel een beetje uitgepakt want voor 15h00 moesten we alweer bij “Arctic Circle” zijn aan restaurant Kiela om ons thermo pakket af te halen. Wat was me dat daar, zo een drukte. Na een uurtje passen gingen we terug op weg naar onze hut. Wat een opgave !! We waren dik ingeduffeld met onze eigen kledij en dan moesten we nog die dikke overal en die botten en wanten de berg op sleuren. Pfffffffff. Ik wist niet dat vakantie zo zwaar kon zijn

Terug in de hut aangekomen hebben we verder uitgepakt en hebben we een kleine rustpauze ingelast.We waren uiteindelijk ook al vele uurtjes wakker en onderweg. Tussen 18h00 en 20h00 werden we verwacht in restaurant Revontuli. We hadden half pension bijgeboekt zodat ik zelf niet zou moeten koken.

Terug in onze hut heb ik alles klaargelegd voor de volgende dag want om 10h45 werden we verwacht aan restaurant Kiela voor onze eerste excursie, de huskytocht.

Maandag 20/02

Een busje kwam ons ophalen en bracht ons 4km verderop naar het “Reindeer Safari Park” waar de huskys al serieus aan het blaffen waren bij onze aankomst. Per span had je 6 huskys. Ik zat in de span en Bart moest de honden onder controle proberen te houden. Wij hadden natuurlijk weer de hevigste bende!! Bart stond met zijn 2 voeten op de rem en nog hadden de honden zoveel kracht dat de span vooruit schoot. Tijdens deze tocht was het redelijk bewolkt en koud. Voor Bart viel het nogal mee omdat hij actief bezig was (bij een helling moest hij de honden meehelpen door van de span te komen en mee te lopen) maar ik zat stilletjes in de span en dan werd het bij momenten redelijk koud. Na een tijdje werd er gestopt en werd er buiten een vuur gemaakt door onze begeleidster Kristina en de eigenares van de huskys (by the way zij bezit 70 huskys). Op dit vuur werd er verse zalm soep gekookt. Njammie. Zij hadden ook warm bessensap bij en nadien werd er nog een kopje koffie geschonken met een koekje. Ondertussen kregen we een stralend blauwe hemel te zien en lagen de honden te rusten. Helemaal tot een bolletje opgerold in de sneeuw en sommige zelfs languit op hun rug. Brrrrrr zo koud maar zij hebben niet liever. Ondertussen vertelde Kristina hoe de honden getraind worden. Na ongeveer anderhalf uurtje werd de tocht met de huskys verder gezet. Na afloop kregen we ons huskyrijbewijs en werden we weer naar ons hotel gebracht.

Ondertussen was het al late namiddag en zijn we een warm doucheke gaan nemen. Omdat restaurant Revontoli gesloten is op maandag konden wij gaan eten in restaurant Kiela aan de overkant van de straat (ongeveer 20 minuutjes wandelen). Moe maar voldaan zijn we dan gaan slapen want de volgende morgen stond onze 2de excursie al op het programma, de rendierentocht.

Dinsdag 21/02

Vroeg opstaan was de boodschap want we werden al om 9h30 opgepikt aan restaurant Kiela. Van daaruit ging de bus weer naar het safari park. De rendieren stonden al op ons te wachten. Het was ook vandaag weer bewolkt en redelijk koud. Allereerst gaf Upi en de rendier eigenaar Arne een korte uitleg over hoe we de rendieren onder contole moesten houden want die kunnen naar het schijnt heel snel lopen ;). We hadden elk ons eigen rendier met slee. Bart ging op pad met Dalton (eigenlijk hadden ze hem beter mister Slow genoemd) en ik kreeg Riemu toegewezen. Ik vond dit een zeer bijzondere ervaring. Ondertussen was ook de bewolking helemaal weg en konden we genieten onder een stralend blauwe hemel. Halverwege hielden we een stop en en stonden de rendier vrouwtjes ons al op te wachten want wij mochten ze voederen en natuurlijk was er ook weer voldoende tijd voorzien om prachtige foto’s te nemen. Na een uurtje gingen we weer op pad en zetten we onze weg verder naar een onze eetplaats. Een tipi met een vuur waar we worstjes konden braden. Daar kregen we ook ons rendier rijbewijs. Opgelet, dit is maar een jaar geldig dus volgend jaar moeten we zeker terug om het te vernieuwen ;). In de vroege namiddag kwamen we terug bij het rendier park en werden we naar ons hotel gebracht. Ik vond het een super dag, lekker relax en zeer gezellig.

In de namiddag zijn we een hapje gaan eten in de skihut Keloravintola en hebben we nog een kleine wandeling gemaakt naar het nabijgelegen Keselmäjärvi meer aan de camping een 20 minuutjes van onze hut vandaan. Dit zou “DE” plaats zijn om op het Noorderlicht te jagen. Het is een zeer groot bevroren meer met in het midden een hut waar je een vuurtje kan maken en iets verderop staat een kleine hut met een hele voorraad houtblokken.

Woensdag 22/02

Vandaag hebben we een vrije dag want vanavond staat de sneeuwschoenwandeling op het programma. We hebben een wandeling gemaakt in de buurt van ons hotel. We hebben een serieuze klim gemaakt en zijn halverwege maar terug gedraaid want de avondwandeling stond nog op het programma.

Om 18h00 zijn we met het busje naar het rendierpark gereden. We kregen onze sneeuwschoenen en onze stokken. Wie wou kon ook een hoofdlampje krijgen maar Timo onze gids zei dat we dit enkel in noodgevallen mochten gebruiken. Als we te vaak het lampje zouden aandoen zouden onze ogen niet kunnen wennen aan het donker. En dat het donker was amai. Zeer bewolkt, geen sterren en geen maan. Ik vond het een zeer zware wandeling want me hebben ook hier weer een serieuze klim gemaakt die we zelfs zigzaggend moesten nemen omdat hij anders te erg was. Klimmen wil natuurlijk ook zeggen terug dalen. Dat was me wat Sommige zijn zelfs op hun poep naar beneden gegleden. Na de afdaling stonden we alweer op een bevroren meer dat we overgestoken hebben en aan de overkant heeft Timo een vuur gemaakt en ons een lekker tasje koffie of warm bessensap gemaakt. Bedoeling was dat we daar naar het Noorderlicht zouden kijken maar jammer genoeg was de bewolking te dik en hebben we het niet gezien.

Rond 21h00 waren we terug bij het rendierpark en werden we met de bus naar ons hotel gebracht. Vermits we al om 18h00 moesten vertrekken en het diner werd opgediend van 18h00 tot 20h00 hadden we nog geen avondeten gehad. Dus heel snel naar de skihut voor een pizza maar deze was gesloten. Zonder eten naar bed dan maar we waren zo moe dat we als een blok in slaap zijn gevallen.

Donderdag 23/02

Vandaag hebben we geen enkele excursie op het programma staan en hebben dan ook iets langer geslapen. Er was alweer zeer veel bewolking.

Tegen de middag zijn we vertrokken voor een uitgestippelde wandeling naar het rendier park. Bij restaurant Kiela hebben we het blauwe pad gevolgd. Het was een zeer mooie wandeling. Ondertussen was ook de bewolking weg en konden we genieten van een mooie blauwe hemel. Het was een wandeling van een 4km door de bossen, dus klimmen en dalen. Al heel snel trok de blauwe hemel terug dicht en werd het eigenlijk zeer koud en winderig met de nodige sneeuw. Bij aankomst in het rendierpark na een dikke 2 uur wandelen hebben we een warme koffie gedronken. We zagen het eigenlijk niet zitten om die hele trip nog eens terug te moeten doen en Upi was zo vriendelijk om ons naar onze hut te brengen.

’s Avonds zijn we na het eten onze warme kledij gaan aandoen en zijn we naar het meer gewandeld omdat de noorderlicht app heel positief was maar op dat ogenblik was er nog veel bewolking. Jammer genoeg is de bewolking gebleven en hebben we het noorderlicht niet gezien.

Vrijdag 24/02

Er is vannacht heel veel sneeuw gevallen (10cm) en het is nog steeds bewolkt.
Vandaag staat onze sneeuwscooter initiatie die we van Voigt krijgen op het programma. Spannend !!!!!!!!
Om 10h00 beginnen we eraan. Vandaag zitten we met 2 op 1 sneeuwscooter. Morgen als we naar de russische grens gaan hebben we elk onze eigen scooter.

We gaan naar de top van de Sallatunturit en hebben een gemiddelde snelheid van 15km/uur. Veel te traag volgens mijn ventje ;). Op de top is het ijzig koud, veel wind en sneeuwt het. In een hut iets verderop krijgen we warme dranken en een zeer lekkere donut. Na de break is het de bedoeling dat we van chauffeur wisselen. Oei als dat maar goed komt. Het is een beetje wennen maar na 5 minuutjes vind ik het super. Ik kijk al uit naar morgen.
Rond 13h00 waren we terug aan het hotel en zijn we een lange wandeling gaan maken rond het meer. Rond 16h00 waren we terug in de skihut en hebben een lekkere warme choco gedronken.

’s Avonds waren de noorderlicht verwachtingen niet goed. Er was heel veel bewolking en voor de verandering was het nog eens aan het sneeuwen. In onze hut zijn we de app en de bewolking blijven volgen maar ook vanavond helaas geen noorderlicht. We hebben nog 1 kans. Fingers crossed.

Zaterdag 25/02

Vandaag beloofd een zeer mooie dag te worden. Om 8h00 schijnt het zonnetje al en zo dadelijk gaan we naar de russische grens. Om 10h00 vertrekken we elk met onze eigen scooter. Vandaag ligt de gemiddelde snelheid wel iets hoger. Gemiddeld 45km/uur. Deze excursie kan ik iedereen aanraden. Gewoon top. Een prachtige tocht en boven op een berg houden we even een pauze en zien we heel in de verte Rusland liggen. Eerst moeten we nog dalen en dan gaan we alle remmen los gooien en minutenlang over een bevroren meer crossen. Super !!!!!!!!

Over een afstand van ongeveer 5km tegen 90/uur. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou durven. Bij de russische grens houden we even een fotostop om dan verder te rijden naar onze kampplaats voor het middag eten. Lekkere worstjes met “tomati ketchuppi” of mosterd. Op het menu stond ook een lekkere zoete koek met kaneel die ze opgewarmd hadden boven het vuur. En believe it or not, er was zelfs een toilet ter beschikking.

Op de terugweg hebben we nog een extraatje gehad. Iemand achter ons was tegen een boom gereden dus de gids die voor me reed dacht even snel terug te draaien met zijn scooter maar hij reed zichzelf vast. De week voorheen lag er nog maar 30cm sneeuw en dat zou geen probleem geweest voor de scooter maar ze hadden niet gedacht dat er nu een metertje sneeuw lag. Met 3 zijn ze toch een 10 minuten aan het werken geweest om die scooter terug op de baan te krijgen.

Rond 17h00 waren we terug en waren we weer een fantastische ervaring rijker. Vandaag moesten onze thermo kledij ook terug binnen gebracht worden. We hebben dit snel gedaan voor we gingen eten. Ondertussen was er nog steeds geen bewolking dus de kans op noorderlicht was aanwezig. Snel eten in het restaurant en dan terug de warme kledij aan en met een zak hout gingen we op pad naar het meer. Het was zeer koud maar toch waren we niet alleen in de hut op het meer.

En toen opeens uit het niets kwam het noorderlicht tevoorschijn.. MAGISCH, niet met woorden te beschrijven. Dit was echt de kers op de taart. Gedurende een dik half uur hebben we kunnen genieten van dit spektakel. Opeens was het weg en hebben we nog gewacht of het misschien terug kwam maar jammer genoeg. Om 00h30 waren we uiteindelijk terug in de hut en hebben we nog snel onze koffer ingepakt want om 7h00 moeten we al aan de receptie staan.

Zondag 26/02

Om 06h00 liep de wekker af en hebben we de laatste spulletjes ingepakt. Om 7h00 zijn we dan vertrokken aan het hotel en rond 9h00 waren we op de luchthaven. We zijn ingechecked op vlucht HV738 die om 10h55 zou vertrekken.
Rond 13h00 waren we in Schiphol en konden we de wagen gaan ophalen in de parkeergarage P3 en stond er nog een trip van 2,5 uur op het programma naar huis.

Het was een geweldige ervaring. A DREAM CAME TRUE. Dikke mercie aan Voigt Travel. Zij hadden alles picobello geregeld.

Ik heb nog nooit een reisorganisatie gehad die zo met je meeleeft naar je droomreis en je het gevoel geeft die droom samen te beleven. Dikke duim voor Voigt !!! De volgende reis naar Lapland zal ik zeker weer via hun boeken.

Sandra Princen

5 redenen om op huwelijksreis te gaan naar Fins Lapland:

1. Na een koude buitenactiviteit warmen jullie samen op bij een heerlijk haardvuur
2. Zoef samen de prachtige witte pistes naar beneden en kom op adem tijdens een romantische pauze in een tipi tent
3. Na het leveren van flink wat inspanning (op de ski’s, op de slede achter de husky’s of op de sneeuwscooter – zie hieronder) komen jullie samen tot ontspanning in de Finse sauna
4. Bij kaarslicht en op warme rendiervellen samen genieten van de lekkerste Finse hapjes: van speciale vissoorten tot rendiercarpaccio
5. En natuurlijk: ga ’s avonds op zoek naar het noorderlicht en – als jullie geluk hebben – geniet samen van de prachtige kleuren en lichten in de lucht!

De meest bijzondere activiteiten voor jullie huwelijksreis in Fins Lapland op een rij:

Husky sledetocht

Voor veel toeristen in Fins Lapland is het de nummer één activiteit: met een zestal huskyhonden voor je uit in een slede door het prachtige sneeuwlandschap touren. De honden wachten je luid blaffend op en zijn pas stil als ze lekker hard mogen rennen. Terwijl jij in de slede zit, staat jouw lief aan het ‘stuur’ en halverwege de tocht wisselen jullie om. Leg je een flink parcours af, dan heb je de kans dat je onderweg enkele heuveltjes tegenkomt – dan moeten de honden natuurlijk hard werken om jullie voort te trekken. De honden zullen onherroepelijk naar je omkijken, met een vragende blik in hun ogen die zegt “hey, ga je ons nog helpen?” De sledebestuurder moet dan met één voet mee trappen, zodat de husky’s niet alles alleen hoeven te doen. Gaat de tocht naar beneden, dan gaat het natuurlijk als vanzelf, al moet je dan soms op de rem gaan staan, zodat de slede niet harder gaat dan de honden kunnen lopen.
Onderweg genieten jullie van prachtige uitzichten – besneeuwde bossen, heuvels en als het goed is: een heerlijk zonnetje aan de hemel!

Sneeuwscootertocht

Houden jullie echt van avontuur en zijn jullie ook wel in voor wat snelheid? Maak dan een tocht op de sneeuwscooter! Ook hierbij zit eerst de één aan het stuur en de ander achterop, waarna je halverwege wisselt van plek. Zorg ervoor dat je flink wat lagen kleding draagt, want vooral achterop de sneeuwscooter kan het heel koud zijn! Romantisch is het natuurlijk wel als je dan je lief heerlijk om zijn/haar middel vasthoudt, terwijl jullie door het besneeuwde landschap crossen.

Skiën en/of langlaufen

Natuurlijk kun je gaan wintersporten in de Oostenrijkse, Franse of Zwitserse alpen, maar de sneeuwkwaliteit is nergens zo goed als in Fins Lapland. In de wintermaanden sneeuwt het er vrijwel dagelijks, dus dikke kans dat je skiet op een verse laag sneeuw. De skigebieden zijn weliswaar minder uitgebreid dan in de alpen, maar de witte, uitgestrekte vergezichten maken veel goed. Bovendien is het super knus om samen in een tipi tent te pauzeren en dan je eigen worstjes of andere maaltijden klaar te maken aan de hand van een zelfgestookt vuurtje!

Bezoek de rendierfarm

Zijn jullie dierenliefhebbers en vinden jullie het ook nog eens interessant om wat te weten te komen over de geschiedenis van de Finse bevolking? Bij de rendierfarm krijg je uitleg over de trektochten die Finse families vroeger maakten met hun kudde rendieren en tipi tenten. Neem een kijkje in zowel ouderwetse als moderne tipi’s, aai en voer de rendieren en… last but not least: maak een sledetochtje achter de rendieren aan!

Spot het noorderlicht tijdens een sneeuwschoenwandeling

Vooral in de koude wintermaanden maken jullie kans om het noorderlicht te zien – tussen 19 uur ’s avonds en 2 uur ’s nachts is de kans het grootst. Maak samen een sneeuwschoenwandeling met een gids, waarbij je verzekerd bent van een tocht langs de meest donkere (en dus de beste) plekjes en warm tussendoor even op met heerlijk warme Finse bessensap.

Is het donker en helder genoeg èn is het noorderlicht die avond in de lucht, dan hebben jullie geluk en beleven jullie een waanzinnig mooie ervaring. Is het slechts in lichte mate aanwezig, dan zie je witte lichten aan de hemel verschijnen. Is het noorderlicht beter te zien, dan neem je meer kleuren waar, zoals groen en rood – èn dan kunnen de gekleurde lichten tegelijkertijd heel snel in de lucht bewegen!
Maak je foto’s, zorg dan voor een ruime sluitertijd en liefst ook voor een statief. Je merkt al snel dat je camera betere ogen heeft dan jij, want de kleuren zijn daarop beter zichtbaar dan wij mensen kunnen waarnemen. Reden te meer om dus flink wat plaatjes te schieten!

De bungalow was erg erg mooi,netjes en zeer compleet.
Wij hadden half pension en dat was ook prima

Wij zijn ook nog verschillende keren wezen skiėn je kon lekker in de huiskamer je skischoenen aantrekken. Het was maar een klein skigebied maar daar hadden we rekening mee gehouden dus voor ons prima.
Het was ook erg fijn dat je ook je skipas voor 1 of 3 uur kon opladen zodat wanneer je terug was van een excursie je nog lekker even kon gaan skiėn

De excursies die we hebben gedaan waren ook geweldig en wat ook zo leuk was : overal werd een vuurtje gemaakt en werd wat lekkers klaar gemaakt. En wat waren de mensen van het Rendierpark vriendelijk en wat konden ze mooi vertellen Die mensen deden hun werk echt met liefde dat kon je zomaar zien , vooral aan de husky’s zoals die naar hun begeleiders keken.
De sneeuwscooter safari was ook erg leuk ,wij hebben er nog een bij geboekt.

De thermokleding was heerlijk warm en netjes.

Dus samengevat : we hebben een geweldige week in Salla gehad.
Wij zeiden altijd , dat we dit toch wel een keer wilden doen maar het smaakt naar meer
Moeten wij een cijfer geven tussen 1 en 10 dan wordt het een 9.5

Ik hoop dat wij met deze beoordeling jullie een goed idee hebben kunnen geven van ons verblijf in Het Finse Salla

En als je dan op de laatste avond nog een paar schitterende foto’s van het Noorderlicht kunt maken dan is dat toch wel de kers op de taart.