Alice in Wonderland

Tam kopyalanıp çalınacak yazı şerefsizim

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Thu, 16 Feb 2012 14:55:00 +0000

Ebeveyn olsam çocuğumu/çocuklarımı disiplin içerisinde yetiştirirdim sanırım. Yani benim bildiğim, tecrübe ettiğim yöntem bu. Sonra bir kendime bakıyorum bir de benim için "Bu çocuğu çok sıktık." diyerek gemi iyice gevşetilerek büyütülen kardeşime; diyorum disiplin iyi; bak sonuçlara. Diyorum sorumluluk ve görev duygusu olur, kural kaideleri bilir, yapması gerekenleri yapar yapılmaması gerekenlerden uzak durur, kolunu kırar da yen içinde bırakır, hayatta başarılı olur, ailesini ve arkadaşlarını sever korur kollar, yardıma ihtiyacı olana koşar, düşünceli olur, insanları kendilerinden ve kendisinden bile daha çok düşünür; iyi olur işte.
NAH!!!
Doğrusunu söyleyeyim onun durun.
Üstüne yüklenenleri yapacağım diye kendini yer bitirir, "Hayır" diyemez, kendini düşünmeyeni düşünmekten kendisi helak olur, hep içine atar da patlayamaz, dışarıya sert görüneceğim diye yırtınır da adam gibi dertleşemez bile, hep dik hep ayakta olmak için duygularını sürekli saklar, herkes yıkılsa da onları ayağa kaldırmayı kendi görevi sandığından vurulsa da düşemez, her ince detayı düşünmekten beyni zonklar, uykusunda bile dinlenemez, anca kafası taşşak gibi olduğunda biraz rahatlar; nah iyi olur!!
Çocuk yapacak cesaretiniz varsa bunu iyi dinleyin; azcık rahat bırakın veledi. Biraz gamsız olsun birşey olmaz. Hava karardığında hemen eve dönmesin, biraz kuralları esnetsin. Sınavından 1 alsın mesela, o da lazım. Disipline gitsin, akıllı çocuk yaramaz olur derler. Kavga filan etsin, üstü başı yırtık gelsin eve, "Herşeyden nefret ediyorum." diyebilsin, akıl almaz telefon faturaları getirsin - kim bilir hangi hayati problemi çözmüş olsun telefonda arkadaşlarıyla. Arabayı kaçırsın bir ağaca toslasın, okulu kırıp Göztepe'ye çıkıp kırmızı Tuborg'la ilk sarhoşluğunu yaşasın. Üniversite hedefini Lise 1'de koymasını ve 3 yıl sonra o okulun o bölümüne girmesini beklemeyin; 24 tane tercih var 23.ye girsin ne olacak? 4 kişi ile birlikte leş bir öğrenci evi tutsun duvarlarına Liman'dan aldığı kartpostalları astığı, gelenin gidenin hesabı olmasın. 6 hatta 7 yılda bitirsin okulu, hayat bir yere kaçmıyor. Boş dolaşsın 3-4 ay, ilk girdiği işte köpek gibi çalışmak zorunda kalsın. Bırakın biraz hata yapsın, yanlışlarıyla mutlu olsun, üzsün sizi arada; ölmezsiniz. Bırakın da kendi istediği gibi yaşasın hayatını, yaşaması gerektiğini öğrettiğiniz gibi değil.

Meraklı LSR

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Thu, 02 Feb 2012 08:45:00 +0000

Bazen o kadar saçma sapan şeyleri merak ediyorum ki kendimi bile şaşırtıyorum; bu mudur şimdi öğrenmek istediğin şey diye. Ama laf olsun diye değil, hakkaten cevaplarını bulmak istiyorum bunların; old stayla ansiklopediler karıştırmak, kütüphaneye dalmak, insanların fikirlerine başvurmak falan. Mesela diyorum ki şimdi ben taksi şoförü olmaya karar versem; plaka ve araç sahibine nasıl ulaşabilirim ki? Bir duraktan içeri dalıp "Hemşerim, boşta taksi plakalı araç var mı?" mı diyeceğim? Veya kılkuyruk gibi kısa ve acınası metromuzun 5 dakikalık güzergahında tanışıp birilerini götüren olmuş mudur? Bu kadar kesişmenin yaşandığı herhangi bir bar görmedim zira. Ya da kimi insana çok lezzetli gelen birşey bir diğerine nasıl "burna bile yaklaştırılamaz" geliyor? Bu görecelik nerden çıkmış, o da mı genlerin eseri? "Sabah uyanamamak" diye bir olguyu insanlar nasıl geçerli bir sebep için kullanabiliyor ve kabul ediliyorlar? Böyle bir medikal durum hakkaten var mı? Öyleyse ben neden alarmın ilk notasında ayağa fırlıyorum? Sonracığıma; bir anda delirmek mümkün müdür? Mümkünse bir anda delirdiğinde insan delirdiğinin farkına varır mı? Erkeklerin orgazm olduklarında aldıkları haz, kadınlarınkinden azmış. Ne kadar az? Sadece az/çok skalasında bir değişiklik mi var yoksa his de mi farklı? Allaam bir kereliğine pipim çıksa da denesem? Hadi parayı anlıyorum da mesela borsa diye birşey kurmayı kim, neden, nasıl akıl etti? Bebek taklidi yapan koca koca kadınları çekici bulan erkekler pedofil midir?
Ha bi' de pembe mezarlık ne ak?!

İnfo mühimdir

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Thu, 01 Dec 2011 14:34:00 +0000

İşim gereği takip ve kontrol ettiğim bir twitter hesabı var, hedef kitlemize dahil olan kadınları bulup database'e ekliyoruz. Geçenlerde listeyi gözden geçirirken bir saçmalık farkettim ki şimşekleri üzerime çekmeyi göze alarak yazacağım. Aşağıda göreceğiniz minvalde yazılar takipteki profillerin en az %60'ının "info" kısımlarında yazdığı için bazılarından alıntılar yapacağım:

* Yalnızdı sevgili oldu, sevgiliydi eş oldu, eşti iki meleğe anne oldu...
* Eskiden işi gücü vardı, oğluyla beraber ara verdi. Şimdilerde anneliğin ve oğluyla beraber büyümenin keyfini sürüyor.
* Atatürkçü, Cumhuriyet kadını,yaratıcı dramacı, sevdiği adama eş, iki çocuklu anne, bazen asabi çoğu zaman sevecen, biraz takıntılı...
* 84 doğumlu, iki bıdık sahibi:)
* İstanbul'da bir annenin kahkahları ve gözyaşları
* Eski dış haber muhabiri,şimdi evden çalışan girişimci anne...
* Meraklı Cüce'nin sabah 9 akşam 6 masabaşı çalışan ama ruhu girişimci annesi...

*Anne,es,profesyonel,part-time blogger

Daha gider bu, sonu bucağı yok. Ben anne değilim, olmayı da düşünmüyorum o yüzden bunu anlayamıyor olabilirim ama bir kadının kendini tanıtmak için kullandığı yegane özelliğin "annelik" ve "eşlik" olması da abesle iştigal geliyor, kimse kusuruma bakmasın. İnfo kısmına "Çok da fifi" yazmış birinin bunu anlamasını da bekleyemezsiniz zaten ama yine de, siz bundan daha fazlası değil misiniz yahu?

Ha bir de şöyle birşey var :
"2007 OKS Türkiye 56821.si. 2011 LYS Türkiye 64881.si."
Ahehuahuehua evladım bi' git ya!

Türk edebiyatındaki ilk trend inceleme yazısı : Trench coat sevdası

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Wed, 12 Oct 2011 07:20:00 +0000

Site istatistiklerinden takip ettiğim kadarıyla son 1 ayda absürd sayıda insan trenchcoat, trençkot, trench coat anahtar kelimeleriyle arama yaparak bloğa gelmiş. Sizleri büyük bir dertten kurtarmak boynumun borcu oldu artık. Açıklıyorum :

BELİRLİ KRİTERLER SAĞLANMADIĞI TAKTİRDE DÜNYANIN EN SAÇMA SAPAN GİYSİLERİNDEN BİRİ TRENCH COAT'TUR.
Yağmurdan korumaz, soğukta ısıtmaz & sıcakta terletir, %95 çuvala benzer, açık renkler daha makbuldür fakat hemen kirlenir, boyu olsa kolu uzun gelir & kolunu tutturursun omuzları düşer, böğrü açık olduğundan ciğerler üşür zatürre olunur vs vs.

O halde şu "belirli kriterler"e uymak gerekir değil mi? Bu noktada da işleri sizin adınıza kolaylaştırıyor ve bu kriterleri teke indiriyorum. Tek bir kritere uysun!
Şunlardan biri olsun, ister çamurdan olsun...

Ahh!

Dream

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Fri, 23 Sep 2011 14:04:00 +0000

"Mother was wrong about magnetic pulls. There was only one pull, and she was lying on my back."

Açık ara en sevdiğim film cümlesi. Hala.

Bir gerilim filmi seti olarak market

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Tue, 06 Sep 2011 06:04:00 +0000

Öyle pek ödlek biri değilimdir; taksiye tek başına binemem, evde yalnız kalamam, gece dışarı tek başına çıkamam gibi sıkıntılarım yoktur. Yine de dün yaşadığım 1 dakikalık bir dialog beni öyle böyle tırstırmadı, arkama baka baka eve döndüm de ürkek insanların yaşadığı sıkıntıyı anladım.
İş çıkışı çoğu çalışan insan gibi eve giderken markete uğradım; amacım kahvaltı yapmayınca midem çok yüksek sesle itiraz ettiğinden haftanın geri kalanı için tam tahıllı kahvaltılık gevrek ve yağsız süt alıp eve gitmekti. Marketin raf düzenini halt varmış gibi ayda bir değiştirdikleri için doğru reyonu bulmam birkaç dakikamı aldı, hangini alsam diye fiyatları gramajlara bölerken yanımda birisi bitti ve "Şunu alın, daha hesaplıya geliyor." diye bir ekonomik paket gösterdi. "Sanane yapraam." demeyecektim elbet ama sesin sahibini bir göreyim diye kafamı kaldırdığımda karşımda bir market çalışanı duruyordu. 'İnsanları dış görünüşüyle değerlendirmem, mühim olan iç güzelliği.' yalanını uzun süre önce bıraktım, gayet de değerlendiririm ve karşımdaki çopur ağızlı, 32 diş gülümseyen kel adamdan en basit ifadeyle hoşlanmadım. Gene de iyi aile terbiyesi almış cici bir insan olarak efendi gibi teşekkürümü ettim, alışverişime devam etmek üzere yan reyona geçtim. Peşinden adamdan beni dehşete düşüren monolog çıktı :

-Siz DiaSA'ya geliyordunuz değil mi?

-Hı?
-Hisarüstü'ndeki DiaSA.
-?!?!?! (4 yıldır orada yaşamadığımı not düşerim.)
-Hatırladım sizi.
-Ihııı?
-Siz de beni hatırladınız mı?
-(Hasss) Yok, kusura bakmayın. Çok işim var zaten, kocam bekler, acelem var, hadi size iyi günler.

Şimdi işin yoksa te nerdeki markete git piii

Adasız kaldık hağnım

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Mon, 05 Sep 2011 07:43:00 +0000

Birkaç aylık habermiş aslında ama tatilde Mavi Tur güzergahlarına bakarken Tavşan Adası ve Eşek Adası'nın adını göremeyip babama sorunca öğrendim; bu minik adacıklar artık bizim değilmiş, Yunanistan asker çıkarmış hatta Bulamaç Adası diye başka bir adacığa karakol bile dikmiş. Sessiz sakin bir "al gülüm ver gülüm" vakası da karşılığında neler aldılar acep, onun kokusu ne zaman çıkacak bakalım.
Bir sorum daha var, eşeklere bakıp karpuz kabuğu veriyorlar mıdır?

Herkes asil doğmuyor

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Tue, 02 Aug 2011 06:01:00 +0000

Komik, şakalı ya da öğretici, ibret alınacak bir hikaye anlatmayacağım. Sadece beni çok eğlendiren ve unutmak istemediğim bir anı.

Zaman, geçen hafta bir gün. Pilates çıkışı Nişantaşı City's giden 3 yorgun ve terli kız; birkaç hafta önce alınan fozen yogurt kuponlarını kullanmak üzere en üst kata çıkar.

LSR : Ben Uykusuz'un Yaz sayısını alacağım, D&R'a uğrayalım mı bir?

turumcu : Oluur.

D&R'a girdiklerinde içinde kitap, film ve müzik olan her tükkanda olduğu üzere herkes bir köşeye dağılıp eline aldığını incelemeye başlar ki ancak yarım saat sonunda o dergi alınıp kasaya ulaşılabilir. Sıradaki tek kadının işinin bitmesiyle kasaya doğru elindeki dergiyi uzatan LSR ile kasiyer kız arasına omuz atarak bir başka kadın girip elindekileri uzatır. Bu tarz durumlarda illa bir şaşkınlığa kapılan ama Allahtan bu kal durumu mikrosaniyeler süren kahramanımız araya girer:
- Pardon ama sırada ben varım?!

Omuzkadın ve kasiyer; tek bir ağızdan kadının daha önce gelmiş olduğunu ama başka şeyler de almak için gittiğini söylerler. İçinden sessizce lahavle çeken LSR, dışından da kendi kendine söylenir:
- İyi taktik valla. Ben de alışverişimin ortasında kasaya bir uğrayıp kendime sıra rezerve edeyim bundan sonra.
Elindeki dergiyi okumaya başlayan LSR, akabinde omuzkadının sesinin hala çıkmakta olduğunu ve kasiyere yakındığını işitir;
- Parayla da asalet olmuyor işte. Asalet sonradan kazanılan birşey değil.

Burada bir parantez açıyoruz :
1. Ne parası len? Nişantaşı'nda dolaşan herkesi fabrikatör mü sanıyor bu kadın? Hmm parayla problemi var. Gaziosmanpaşa'dan gelme bir zengin avcısı olabülür. (Gülmeyin, Akmerkez'e sabah 10'da mesaiye gelir gibi gelirdi bu tipler 2000 başlarında.)
2. Yani bu sıcakta, bu havada, bu saatte, bu konjonktürde 'asalet' kelimesi nereden geldi aklına? Fransız mürebbiye misin? Hmm kafatasçı ya da piç olabilir. Soya fena takmış.

Şimdii cazgır bir hatun olduğumu söylemeyeceğim. Ama böyle gel beni kaşıı kaşıı diyen kimseyi de kıramam, yazık günah. Kaldırdım kafamı Otisabi'den,
- Hakkaten ya, hiç belli olmuyor asaletin kimde olduğu. Bir sıra için bile neler görüyoruz. Cık cık cık. (Bu cıklama önemli, onamama ve hatta kınama ibaresi)
Saniyesinde o 'asalet timsali' kadının döner;
- Susar mısın seeğn?!?
- Hanfendi bence siz susmalısınız zira kimin sessizce durup elindekini okurken kimin hala car car bağırdığını hepimiz görüyoruz.
Pısss. Ah o suratın hali, o bön bön açılan gözler, o sessizce açılıp kapanan Japon balığı ağız!
Deli deliyi görünce sopasını saklarmış. Birden kibarlaştı omuzkadın;
- Biz beraberiz zaten. (Sıraya geldiğimde önümde olanları göstererek)
- Hıh...

(bkz hıh : Çok da fifi, kendini belli & rezil ettin zaten, bundan sonra seninle konuşmam bile kendime hakaret anlamlarına gelen ünlem)

Proje No.2

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Mon, 04 Jul 2011 11:03:00 +0000

Öküzler gibin birikmiş mailim ve yapılacak işim olduğu için elbette ki çalışmayı canım hiiiç istemiyor ve elbette ki blog okumak, twitter kurcuklamak ve yazı yazmak çok daha çekici benim nazarımda. Velhasıl kelam, pazartesileri de tatil yapıp haftasonunu 3 güne çıkarmaktan sonraki projemi bu esnada sizlerle paylaşmak isterim; "Orientation to Business Life" (Şekilli isim koyalım da millet birşey sansın.)
Projemizin temelinde izinden dönen ofis çalışanlarının işe adapte sürecinde uygulanan kolaylaştırıcı formüller yatıyor. Örnekle anlatalım;
Herhangi 1 zeki, çevik, ahlaklı çalışan 1 haftalık tatile çıkıyorsa izninden 6 gün düşüyor. (Benim işyerim üzerinde yapacağız örneklemeyi zira bu projenin çıkış noktası pek tabii ki önce kendi işimi görmek. Kendim için birşey istemiyorsam namerdim.) Proje kapsamında, şahane bir bronz ten ve morlukları yok olmuş göz altlarıyla tatilden dönen genç, pazartesi sabahı bunalıma girmesin diye ofise kademeli olarak gelecek. Şöyle ki, 6 günlük izne 5 gün adaptasyon süreci gerekeceğinden (Hafta sonlarını bu süreçten düşüyoruz.) programımız şu şekil oluyor:

İlk gün saat 16:30-17:30 saatleri arasında evden çalışma,

İkinci gün 14:30-17:30 arası evden çalışma,

Üçüncü gün 13:00-17:30 ofisten çalışma,

Dördüncü gün 12:00-17:30 ofisten çalışma,

Beşinci gün adaptasyon sürecinde yaşanan zorlukları değerlendirip daha sonra karşılaşılabilecek benzer senaryolar için aksiyon planları düşünmek üzere evde kalıp yatma, filmdir dizidir izleyerek beyni dinlendirirken cuma gecesi planlarını yapma.

Yaşam koçu olmalıyım diyorum inanmıyorsunuz.

Sonradangürme Alice

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Fri, 10 Jun 2011 07:18:00 +0000

Kazık kabilinden bir mantıcıdaydık dün akşam. Yemek sektörü zor iş, ok, anlıyorum ama bazı şeyleri akıl edebilmek de aynı zorlukta değil be kardeşim!

1. Nişantaşı'nın göbeğindeki restorantında masaya adisyonu rakı bardağı içinde bırakmayacaksın!
2. Mariachi var dedikten sonra "Aaa yokmuş!" diye gelmeyecek, bir zahmet gidip yan büfeden bir tane kapacaksın!
3. Bütün yemekleri aynı anda pişirmeye başlamayacak, aynı anda hazır olmalarını sağlamaya çalışacaksın! Bir tabak cazırdarken öbürü buz olmuş halde servis etmeyeceksin!
4. Klimayı akşam 9'da açmayı akıl etmeyeceksin!
5. Birşey yemeyeceğini, hatta az sonra kalkacağını ve bu yüzden hiçbir şey yemek ya da içmek istemediğini söyleyen müşteriyi "Onu için, bunu için, bari çay için." diye sıkıştırmayacak, adama mecburen o çayı içtirmeyeceksin!

6. Tuzluğa karabiber, karabiberliğe tuz koymayacaksın! Çok mu zor aletin üstündeki delikleri saymak; 1 vs. çok diye?

7. Bir tabak mantıya 25 TL alıyorken o hesabının altına +servis ücreti, kuver vs. yazmayacaksın! Giydir bunları fiyatlara, bak sesimiz çıkıyor mu?
8. Yemeği yemediyse müşteri "Bir problem mi var?" diye soracaksın da "Aç değildim."i ya da "İçindeki şunu şunu sevmiyorum."u duyunca "Bir dahaki sefere söyleyin de böyle ziyan olmasın." demeyeceksin! Sanane tarraam, parasını ödedim ister yerim ister yüzüme sürerim?!

Siz ekmeğe bile para kesmeye çalışırken ben danışmanlık ücreti de kesmeyeceğim bakın. Böyle de yüce gönüllüyüm.

Back to Normal

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Thu, 02 Jun 2011 11:41:00 +0000

Bir takım gelişmeler sonucu bazı revizyonları halledebilmek amacıyla bloğu erişime kapatmış idim, öyle sandığınız gibi küçük bir elit topluluğa yazmaya sürdürmüyordum yani :p Asayiş berkemal tekrardan, kaldığım yerden devam...

444 0900

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Tue, 03 May 2011 10:20:00 +0000

Gün içinde bilmem kaçıncı kez arayan 444 0 900 bu sefer kapatılmaz, hınçla açılır:
- İyi günler, LSR ile mi görüşüyorum?
- Evet, ben de Finansbank'la görüşüyorum değil mi?
- Evet Finansbank Müşteri Hizmetlerinden arıyorum, adım Emre.
- Emre Bey, lütfen kişisel almayın ama ben Finansbank'tan bıktım. Hiçbir özel şartlı krediyle, vadeli hesapla, ekstra kredi kartıyla, ev sigortasıyla ya da sunacağınız çok avantajlı kampanyayla ilgilenmiyorum! Lütfen beni daha fazla aramayın, gerçekten yetti artık. Arama listenizden de telefonumu çıkarın, sürekli sürekli arayıp sinirlendirmeyin beni!
- Peki LSR Hanım, iyi günler.

Haftada minimum 2 gün, günde telefon açılmayınca 5 kere arayarak bana bitch'liğin kitabını yazdıran Finansbank'a sonsuz teşekkürlerimle...

Andım

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Thu, 28 Apr 2011 06:29:00 +0000

Bir daha klişelere burun kıvırmayacağıma, Hollywood filmlerini sevip koruyacağıma and içerim!
Hakkaten de evde bulduğunuz ne zamandan kaldığını bilmediğiniz bir makara filmi banyo ettirdiğinizde içinden eski sevgilinin fotoğrafları çıkabiliyormuş. Hatta bu fotolarda da photoshop'lu gibi, arkada orman ve deniz manzarası ile normalde olduğundan daha güzel bir adam gibi çıkabiliyormuş it herif. İşbu durumda ekrana bakarken direk Sandra Bullock kimliğine büründüm, çenemi öne çıkarıp gözlerimi belerttim ki klişe beni affetsin.

Alfred Hitchcock's Sayko

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Thu, 21 Apr 2011 13:42:00 +0000

İtiraf ediyorum; boş zamanlarımda blogda ya da instagram'da beni gerçek adıyla takip etmeye başlayan insanları feysbık'ta aratıp tonla ortak arkadaşımız olduğunu görmekten hasta bir zevk alıyorum. Belki karşılaştık, belki de yakında karşılaşacağız ama ben sizin ciğerinizi görmüşken siz benim kim olduğumu asla bilemeyeceksiniz. Nihahoha!!!

Bu borcu sarımsaklasak da mı saklasak

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Wed, 20 Apr 2011 10:17:00 +0000

Üniversitedeyken bir halt edip Harç ve/veya Öğrenim Kredisi mi aldınız?
Sonrasında dur elim azcık düzelsin, şu telefonun taksidini bitireyim, tatile çıkacağıdım gibi bahanelerle ödemeyi sürekli ertelediniz mi?
O faizler kulağı geçti mi?
2009'daki affı kaçırdınız mı? Ya da 2009'daki aftan yararlandıktan sonra eski alışkanlığınızı hatırlayıp gene ödememeyi mi tercih ettiniz?
Şimdi pişmansınız da ödeyim kurtulayım mı diyorsunuz?

Yukarıdaki soruların hepücüğüne "Evvet!" diye cevap verdiyseniz aha bu linkteki Ek:2/A dilekçesini doldurup borcunuzun bildirildiği Vergi Dairesi'ne APS ya da taahhütlü posta ile:
- Affa ilk defa başvuruyorsanız 2 Mayıs 2011'e,
- 2009'da başvurup ödemelerinizi bitirmediyseniz 31 Mayıs 2011'e kadar gönderiyorsunuz.

Bu dilekçeyle başvurduktan sonra borcunuzu bir kerede ödeyip kurtulabilir ya da taksitlendirebilirsiniz(miş). "Hepcüğünü bir kerede ödeyip kurtulayım, bende para pok!" diyorsanız Ana para+bunca yıldır yediğiniz zammın %25'ini ödeyip temizlenebilirsiniz. Yok 12 taksit yapacağım derseniz toplam ödenecek tutar Ana para+Gelen zammın %50'si, 24 taksitte Ana para+Zammın %75'i, 36 taksitte ise Ana para+Zammın %90'ı. Uslu çocuk olup taksit ödemelerinizi zamanında yaparsanız Şirinler'i görebileceğiniz gibi bu tutarın üzerine bir daha gecikme zammı da uygulanmayacakmış. Ama tek bir taksit kaçırırsak münasip yerlerimizden kan alacaklarından şüphe duymuyorum. Bu aftan yararlanmak için önkoşul da söz konusu borcunuzla ilgili devlete açılmış bir davanız varsa ondan vazgeçmekmiş.

Ben hala karar verebilmiş değilim; ödemeyip heyecan içinde, adeta bir kanun kaçağı gibi maceradan maceraya sürüklenerek mi yaşasam; yoksa babacuğuma azcık tahvil filan alsın diye verdiğim performans primlerimi geri isteyip mal mal borcumu mu kapatsam. Çok ikilemdeyim o dostlar. 2 Mayıs'a çok var neyse ki...

Fired!

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Mon, 11 Apr 2011 05:25:00 +0000

Zamanında kendisini azarladığımda arkamdan Genel Müdür'e "Sektörde daha deneyimli, daha başarılı insanların pazarlama bölümüne alınması gerek." diye mail yazarak kuyumu kazmayan çalışan loser satışçı; bir cuma akşamı apar topar kovulman beni nedense zerre kadar üzmedi. Valla böyle takdir-i ilahilik durumları gördükçe imana gelesi geliyor insanın!

Uzun Cümleli Şanslı Yazı

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Tue, 29 Mar 2011 07:09:00 +0000

Markette biber almayı düşünüp evde vardır diye vazgeçmişken, eve geldiğimde son 1 haftadır Macaristan'da olmamdan mütevellit biberlerin çürüdüğünü gördüğümde üzerime çöken anlık bezginliğin ardından market poşetinden - muhtemelen bir sonraki ya da önceki müşteriden kalan - 3 adet biberin çıkmasının akabinde; ellerimi havaya kaldırıp "E Allahım saol da hazır bana kıyak geçmeye başlamışken bir de sayısal çıkarsan, hı? Ha ayrıca bir de bu adamlarla ne halt etmek istediğimi bulmama yardım et bir zahmet." çingen pazarlığına girdiğim doğrudur. Başka türlü hareket etmek abesle iştigal olurdu.

Schenger

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Wed, 09 Mar 2011 06:21:00 +0000

Vize almak zorunda olmaktan nefret ediyorum, gerçi kimsenin bu iğrenç işlemi sevdiğini de sanmam. Ama şimdiye kadar Avrupa ülkelerinin hiçbirinde bir problemle de karşılaşmamıştım; şirket evrakları toparlar, acenteye gönderir, onlar da başvuruyu yapıp birkaç gün içinde fiks 6 aylık Schengen vizesiyle geri gönderirlerdi pasaportumu. 24 yaşına kadar yeşil pasaport güzelliğini yaşamış biri olarak daha fazlasını yüreğim kaldırmazdı zaten.
Ve fakat n'oldu? Sevgili Almanya vize alım prosesini değiştirdi! Artık son 24 ay içinde kullanılmış en az 2 tane kısa ya da 1 adet yıllık vizeniz yoksa, iş icabı gidiyor da olsanız kendiniz başvuracakmışsınız konsolosluğa. Anca 2 hafta sonrasına randevu alarak başvuruya gidebileceğinizi de aklınızda bulundurun. Hadi benim kullanılmış 3 tane 6 aylık Schengen'im varmış da gitmekten kurtuldum diye seviniyordum ki acele etmişim, zira vize başvuru işleyişini değiştiren sevgili Almanya, vize sürelerini de değiştirmiş. O kadar evrak, başvuru, bekleyiş sonunda 90 günlük bir vizeyle kişisel rekorumu kırdım a dostlar. 90 gün nedir yahu?! Velhasıl kelam, Fransa vizeyi kolay ve uzun süreli veriyormuş; hadi herkeş oraya.

İcat çıkarmak

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Fri, 18 Feb 2011 12:50:00 +0000

Şimdi çoğunuz biliyordur belki bu diyeceğimi, hatta utanmadan tek gayesi sizlere birşeyler katmak olan bendenizi "Salak, yeni öğrenmiş!" diye aşağılayabilirsiniz de, ama tüm bu riskleri göze alıp bu buluşumu sizlerle paylaşacağım. Asıl cesaret budur.
Bir adet Chrome sayfası açılır. Adres çıbığına atıyorum bir "www.zargan.com", bir "www.seslisozluk.com" yazılır, ardından Tab tuşuna basılır.
Voila! Sayfaya girip tekrar arama kutucuğuna kelimenizi yazmadan direk buradan site içinde arama yapabilirsiniz.
Bence çok faydalı bir eser oldu bu post.
P.S. Elbette ki Enter'a basacakken yanlışlıklan Tab'a basarak farkedildi bu kısayolü, ama yanlışlığın boyutunu bir Tab'e bir de Enter'a baktığımda daha net farkettim. Bence söz konusu kendi bilinciyle hareket eden ve adeta benim değil Tanrı'nın olan afacan bir serçe parmak.

Mübarek Valentines

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Mon, 14 Feb 2011 17:43:00 +0000

Bugün benim için gerçekten kutlu ve önemli bir gün, bugün 14 Şubat.
Bugün itibariyle tam bir yıldır temizim, seni kullanmıyorum.
Pembe kalpler, çiçekler, kelebekler kâbilinden bir öneminin olmasını tercih ederdim herhalde, ama kısmet değilmiş.
Kutlu olsun, mutlu olsun. Cümleten.

Mikrobük

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Sun, 06 Feb 2011 17:56:00 +0000

Facebook sayfam bu aralar pek bereketli; her hafta kesin bir düğün, bir nişan, bir söz haberi yayınlanıyor. Yıllardır görmediğim kızların beylerinden haberim oluyor böylece. Tek söyleyebildiğim;
Aman yareppim!!!
Yine eli yüzü, boylu poslu kızlar hepücüğü maşallah, bu hilkat garibelerinin yanında ne arıyorlar yahu?! Bir tane mi yüzüne bakılır adam olmaz, nedir bu? Bodur, kel, göbekli, beyaz saçlı, çiçek bozuğu ciltli, boyacı tipli adamlar ele geçirmiş kuşağımın kızlarını. Korkuyorum günlük, salgın bir hastalık da bu, bana da bulaşır diye. Maske ve antibakteriyel jel ile dolaşacağım artık dışarıda, olmadı insan ırkıyla iletişimi keseriz yapçek birşey yok.

Yuh ak

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Wed, 02 Feb 2011 11:56:00 +0000

Yurtdışında bulunan İrlandalı Genel Müdür'ün karısının, feng shui'ye göre adamın odasını temizlemek için ofise gelmesi kabul edilebilir bir durum değil elbet. Ama tütsü yakıp ofisin içinde dolanması, elindeki havanda birşeyler döverken her köşeye uğraması, sürekli çan çalması ve alerjik astımlı biri olarak kendisine öksürükler eşliğinde "WTF?!" bakışı attığımda gülümseyip oraya buraya üflemesi artık aymazlık oluyor sanki?
I hate this place.
I hate this place.
I hate this place.

Ben Bugün Vol.2

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Mon, 31 Jan 2011 07:53:00 +0000

Karıncalardan oluşan 20'şer parmaklı iki el, ense kökünüzde doğup şakaklarınıza doğru yükselip alnınızdan tuttuğu gibi aşağıya, karanlığa çekiyor.

Narkoz almak böyle birşeymiş, ben bugün bunu öğrendim.

Miranda Hissiyatı

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Fri, 28 Jan 2011 07:06:00 +0000

Şimdi bu fotoğrafa bakınca şefkat duymam, büyülenmem, duygulanmam, gözlerimin kamaşması, yüreğimin kabarması, hatta gözlerimin dolması gerekiyor sanırım yaşım ve cinsiyetim itibariyle. Mâmafih bu fotoğrafın bende uyandırdığı sadece iki duygu var:
1. Kıskançlık. Kadının içinden dana kadar canlı çıktı, hala taş gibi ırıspı!!!
2. İç bulanıklığı. Süt vermek inek, koyun ve keçilerin işi olmalı. İnsanın memesinden süt çıkması, bir de küçük bir insanın yapışıp cok cok emmesi çok çirkin birşey ya!

Bloğu okuyan anneler ve anne adayları da kusura bakmasın ama n'apıyım, sanırım hatalı üretim olmuşum ben.

Ateşölçemez

noreply@blogger.com (La Santa Roja) — Thu, 27 Jan 2011 13:19:00 +0000

Elinizde şu soldakilerden, hele ki sağdakilerden varsa ona gözünüz gibi bakın; koruyun, esirgeyin, pamuklara sarın. Zira artık bu civalı termometreler yasaklandığı için piyasada bulunmuyormuş, geçen hafta yaklaşık 6 tane eczane dolaşıp sonuncusunun elinde kalmış olan sonuncu termometreyi aldım, mutluyum. Teknoloji ile aram iyidir de elektronik termometrelere güvenmiyorum n'apayım? Peşpeşe yaptığım ölçümlerde elektronikte 37, civalıda 37,8 derece çıkması da bu güvensizliğimin geçerliliğini kanıtlamıyor değil hani...