This photo was taken with the Lensbaby composer for Nikon. I really like to experiment with the crazy effects you can get. I hope you like it!
(thanks to Transcontinenta)

This photo was taken shortly after the previous one. I just love the place and it’s light! I hope to have a nice portrait/child/family session here soon! :)

I’m not dead. I didn’t quit taking pictures. Actually, I’m busy with photography practically every day. But that’s mostly for clients (kids, portraits, weddings, etc), which I love to do, so it’s OK. My priorities have changed, but that doesn’t mean I’ve forgotten this blog. I’m not promising I’ll update it more frequently (I wish I could), but let’s just enjoy this new update ;) .

Yesterday I went to shoot some free work (since months) with college photographer Joep de Groot. He invited me to join him for an evening walk since he had found some new nice places just below Eindhoven. This photo was taken with the 85mm 1.8 on my (new) D700. I love the scene, and I think the lens flare is just finishing up. I hope you like it!

Mijn spiegelreflex thuis laten en alleen met een de Leica compact D-LUX 5 in mijn tas een weekendje naar Parijs? Voor mij de ultieme uitdaging! Lees hier hoe dit mij afging.

Mijn liefde voor fotografie begon toen ik na mijn eindexamen een paar mooie reizen maakten en de kick van het vastleggen van mooie plaatsen & momenten ontdekte. Sindsdien zijn reizen en fotografie voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Als ik naar het buitenland ga, voor wat voor een trip dan ook, zit mijn cameratas standaard gevuld met een aantal lenzen, statief en mooie filtertjes. Onder het mom van ‘je weet maar nooit wat je tegen komt’.

Mijn vriend weet inmiddels goed om te gaan mijn fotografie ‘gekte’ in het buitenland. Het is niet nieuw als ik regelmatig een ‘foto-stop’ inlas of als ik nog voor het toetje het restaurant verlaat omdat de bediening niet snel genoeg gaat en ik nou eenmaal al had besloten de zonsondergang te fotografen. Maar moest ik mijn vriendinnen ook met dit fanatieke fotogedrag van mij opzadelen tijdens een gezellig (maar kort) weekendje de toerist uithangen in Parijs? Het leek me niet verstandig en ik gaf mijzelf een nieuwe uitdaging: ik liet mijn spiegelreflex thuis… Wat wel meeging in mijn koffer? Een Leica compact D-Lux 5, meegekregen van Transcontinenta, de Nederlandse importeur van Leica!

De eerste indrukken van de camera is dat hij stevig en robuust aanvoelt met zijn aluminium behuizing. Groot mooi helder scherm achter en verschillende knoppen die veelal voor zichzelf wijzen. Mijn vriendinnen omschreven de camera als eentje met een oude look & feel en dat kan ik ook wel begrijpen; het is geen zilver glimmend ding, maar mooi chique zwart. Het retro gevoel werd daarbij nog eens versterkt door het supergave retro leren hoesje.

Ik ben geen tech-geek; maar hier toch even wat technische feitjes op een rij. De Leica is een 10 MP compact en heeft een DC Vario-Summicron 5.1-19.2m f/2-3.3 lens. Klinkt chique, maar mij zei het niets, totdat ik las dat (omgerekend naar 35mm) overeen kwam met 24 tot 90mm. Dat is dus ongeveer 4x optische zoom. In de praktijk heb ik dit ondervonden als een zeer fijne range tijdens de city trip. Je heb voldoende groothoek, maar ook nog best wel wat zoom.

Op de lens zelf zit ook een knop die uniek is. Met deze knop kun je tijdens het fotograferen kiezen voor 4 verschillende fotoformaten, namelijk de standaard 2:3, maar ook 16:9, 3:4 en 1:1. Dit zijn ook de formaten die ik normaal (achteraf) toepas in de nabewerking, maar met deze optie op de Leica kan ik dit dus vooraf bepalen! Het nieuwe formaat zie je direct terug op het scherm, het bepalen van de compositie is zo een stuk makkelijker!

Hoewel ik erg fan ben van kleurrijke foto’s, besloot ik dat ik voor (helaas wat bewolkte) Parijs wilde thuis komen met een mooie zwart-wit serie. Als instelling koos ik bij het fotograferen in Parijs voor RAW + JPEG op de P stand en daarbij als kleurinstelling dynamisch zwart-wit met extra contrast. De JPEG die daarmee rechtstreeks uit de camera rolden waren boven verwachting goed en behoefden bijna geen nabewerking meer: een mooie zwart-wit omzetting en bovenal ook super scherp!

Mocht je niet helemaal tevreden zijn met de voorinstelling of wil je de foto toch in kleur, dan is dit weer heel simpel te corrigeren met de RAW file. Enige nadeel bij het schieten met de zwart-wit modus is dat de witbalans niet goed meegenomen wordt, waardoor je in LR deze eerst even terug moet zetten naar Automatisch (ipv as Shot).

Tijdens het fotograferen in Parijs had ik de camera veelal, zoals een echte toerist dat ook doet, om mijn nek hangen. Iets wat ik met mijn DSLR niet vaak doe, omdat ik deze vaak toch te zwaar vind om een hele dag om mijn nek te hangen en omdat deze met lopen onhandig heen en weer bungelt. Normaal gaat de camera daarbij dus vaak in de tas, later er weer uit, lenzen worden verwisseld en daarna weer in de tas, etc etc. Direct merkte ik bij mijzelf dat de limitatie ik die ik had gekregen van een compact, zonder extra lenzen, niet alleen voor een hoop rust zorgde (niet telkens willen wisselen van lens e.d.), maar ook dat ik meer foto’s maakte die ik anders niet had gemaakt omdat ik geen zin had om mijn camera uit de tas te halen.

Straatfotografie is daarbij iets wat ik erg mooi vind, maar ook lastig om te doen. Ik voel me erg ongemakkelijk om wildvreemden te fotograferen met zo’n grote spiegelreflex. Met de compact camera in mijn hand kwam ik een stuk ‘snapshot’achtig over, viel ik dus minder op en ontdekte ik bovendien de lol van het fotograferen vanaf de buik/heup! Zelfs als ik (langzaam) liep, dan ging dit prima.

De Leica D-LUX 5 heeft geen vaste zoeker en voor mij was het toch behoorlijk wennen om door het schermpje te kijken. Hoewel ik dit niet had verwacht, vond ik vooral de andere manier van het vasthouden van de camera (niet tegen je oog maar van je af en met de ellebogen naar buiten) wat onhandig. Deze instabiele houding zorgde bij mij in ieder geval ook voor een aantal scheve horizons. De optionele viewfinder van deze Leica bleek daarmee een grote uitkomst. De viewfinder schuif je op het flitsschoentje van de camera en vervolgens zie je het digitale beeld (dat eigenlijk op het schermpje achterop te zien was) door de zoeker heen, inclusief verschillende pictogrammen van de instellingen. De zoeker is ook te draaien, zodat deze bijv. rechtop staat en je als het ware in een hoek van 90 graden kijkt. Dit werkte erg fijn en het vasthouden van de camera voelde daarmee een stuk natuurlijker. De zoeker was bovendien erg handig in situaties met veel zonlicht wardoor het kijken op het scherm lastiger werd vanwege reflecties.

Terugkijkend op het weekend in Parijs kan ik niet anders dan concluderen dat het een hele fijne camera was om mee op stap te gaan en ik heb er totaal geen spijt van dat ik de DSLR thuis heb gelaten! Ik ben onder de indruk van de fijne look & feel, het gebruiksgemak en vooral de kwaliteit en scherpte van de foto’s. De Leica D-LUX 5 was gewoon perfect voor deze citytrip in Parijs!

Meer foto’s met de Leica D-LUX 5 vind je op de Flickr van Leica in Nederland.

Stars on the window after a freezing night.

Another detail shot taken with my 85mm 1.8. What you see is a detail of one of the chandeliers in Casa Batllo. I hope you like it!