I’m not a targeted viewer for the Hunger Games movie. Yet I decided to watch it on the opening weekend and it was as expected, not very interesting. Having read a couple of similar game-of-death books and even watched a very comparable movie back in the day, to me, hunger games is a missed opportunity. It is very obvious that the producers decided to reduce a violent hungry movie into a PG 13 to laugh their way to the bank and it seems like ‘the odds are ever in their favor’. In that process they killed the possibility to make it into a spine-chilling thriller.

Here is how the screenwriter’s palette looked like – a dystopian post-apocalyptic world, an emotional family sub-plot, worker class revolution, gothic political rulers, game-of-death, a forest where every inch is monitored through video cameras and ofcouse designed-on-demand AutoCAD wild animals. The movie’s payback does not match the build-up to it. Mel Gibson would have aced through a story like this, just like how he managed to pull-off an apocalypto.

I was actually bought into the movie during the first 20 minutes and then as they delayed and delayed the start of the game, it seemed to me like they were going in for a kill but what do I know, just read the first line of the post again.

From and including: Monday, March 21, 1977
To, but not including : Wednesday, March 21, 2012

It is 12,784 days from the start date to the end date, but not including the end date
Or 35 years excluding the end date

Alternative time units –
12,784 days
1,104,537,600 seconds
18,408,960 minutes
306,816 hours
1826 weeks (rounded down)

Thanks for all great moments of cricketing joy and ofcourse this innings that one could never forget.

Shankar talks about the Enthiran that could have been and shares a sneak peak here in Vikatan.

18. இதை வாசகருக்கும் எழுத்தாளருக்கும் உள்ள ஏற்பாடு என்று சொல்லலாமா?

ஒரு நட்பு என்று சொல்லலாம். ஒரு வாசகர் தனக்கு பிடித்தமான எழுத்தாளரை ஒரு நண்பரைப்போல் தேர்ந்தெடுக்கிறார். காரணம், அவர் எழுதுவது இவருக்கு புரிகிறது. கதையின் எதோ ஒரு பகுதியை வாசகரால் தன் மனத்தில் மீண்டும் வாழ முடிகிறது. அந்த எழுத்தாளர் அந்த வாசகரின் வாழ்வின் குறையை ஏதோ ஒரு விதத்தில் நிரப்புகிறார்.

19. அதற்குக் கதை புரியவேண்டும் அல்லவா?

ஆம். கதை வாசகருக்கு புரியவேண்டியதை மிக முக்கியமாக கருதுபவன் நான்.

20. சிலர் புரியாமலேயே கதை எழுதுகிறார்களே?

அவர்களைப் —- — ——.

- சுஜாதா [சிறுகதை: அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள், 1998.] [தொகுப்பு: கடவுள்களின் பள்ளத்தாக்கு]

This is a customary post, the one that I do every year on this day, mostly. The reason – its the anniversary of this blog, a very special one this time. Its a decade since this blog started to exist back in 2002. A look back of why and how was blogged here six years ago. Even though the blog postings around here have gone south, as I get immersed in the weekly grocery purchases and large data sets, a ray of hope still hangs around that I can keep this going.

Winning 3 Indibloggies could be considered an achievement of this blog but given that we don’t have Indibloggies anymore it doesn’t matter. So having invested thousands of hours in this blog and related discussions, what did I get? To cut that long story short, here are some blogposts that I really really enjoyed (or felt sad) writing and interacting for various reasons. To save your guilt, this is a personal blogpost so I don’t expect anyone to read through this thoroughly. Feel free to read, comment or leave.

The first one for being the start of everything here. The excitement that I had for being able to publish oneself on the web and becoming a part a indian blogger clique which was not more than two dozen in 2002.

On completing 25. You now know how old I am!

I still feel silly writing this. While there are many more silly blogpostings, this one tops them all. Have developed a kind of respect towards artists and filmmakers in the last decade. One that tells me nothing is an easy job.

Nidhi! She had a lovely blog called the Sunshine where I learnt on how to bring the cheer to the blog. She writes no more. That being said, the inspiration to start a blog was defintely Mahesh Shantharam.

The one where I spoke my journalistic career aspirations and stopped such BS after this. But this one is true.

Probably the only post on Indian politics and I think I was wrong about the whole subject. It was never my area of passion so didn’t bother to write anymore about politics.

The first soundtrack review, movie review.

Google finds me.

Watching my first film in US.

Rahman Top 10, as of 2002. As of 2005.

Really loved writing this post on deepavali.

One of the handful cricket posts here.

Pheelasophy 1.

This changed the fate of this blog. One of the most famous posts here, the review on Anbe Sivam that brought more people to this blog than anything else. The number of comments on the original blogspot blog was in hundreds. I actually thought the review was raw and was’t thought through well.

The post that caught Sujatha’s attention.

From lazygeek.blogspot.com to lazygeek.net. Also launches.

A bit of carnatic music – Sanjay Subrahmanyan

Mani and Kamal come by the blog.

Rumbumbum, a dhwanii column starts. I actually only wrote less than 10 columns for them before the site went down.

Turning 26.

Pachai Niramey!

Thangachii!!! A TamBrahm marriage.

One of my favorite reviews that I ever wrote – Kadhal Konden. This one was written with full of joy and passion.

On getting published in mass media. A Kakkha Kakkha review on Rediff. It was badly edited but I liked being published.

A maathiyosi review for Shankar’s Boys.

Veesukindra Thendraley, a personal post repeats time and again. Suprisingly it repeats even now as I type this.

Three friends whom I met through the blog tried our stab at group writing of stories. I never really took off. But a nod to that effort.

The most famous Sethu controversy. A detailed comment flame war. Such silly things we once did.

Winning Indibloggies 1.

Viru Viru mandi Virumandi. A review that got some real appreciation.

On Ajith 1 & 2

A lazy marriage invite. Life takes a turn.

World Themes for Indian Cinema. Anand Chandrsekharan and I co-wrote this series. Enjoyed the change. The entire series.

A post for raaja.

The first ever of Happy Birthday Dude! series. Bharathi, Rajini, Rahman, Kamalhassan, Sujatha, Spielberg and the entire series.

An evening with Ashokamitran, Sujatha, Jayamohan and SR.

RK Narayan and I. An ode to purasawalkam.

A man called Steve Jobs.

Once upon a time a lovely Barkha Dutt.

Sivaji passes away.

This post on cinderalla pattu paavadai ad got a lot of comments, don’t really know why.

Yaar Yaar Sivam.

The Rajini (f)actor. A rajini tribute. Some remember this post even now.

The most famous post around here. Atleast from search engine’s perspective. Still bring about 100 visitors a day for this image. Its all a mystery!

MS Subbulakshmi passes away. One of the saddest days. Blog closed for a day.

A post on the dramatic need in stories. This is the kind of a typical blogpost I wish I wrote all the time. Never happened.

On a personal Tusnami experience. I loved the title.

Ashokamitran, 50 years with the pen. I want to say Indian Charles Dickens.

Leaving India. Arriving Seattle and Starbucksing my life. Netflixing a little later. And mastering a subway sandwich. Finally a HondaToyota conundrum. The HondaToyota conundrum comes back. I get all desified until RK Narayan teaches me a lesson.

Sujatha turns 70, i blog about his rant, he comments. purpose achieved!

The fun of being a naive desi who writes about shallow consumer tech.

Yet another article that had tons of great comments(148 to be specific) – Nayakan on All-Time Top 10 Ten.

Kubrick, a favorite guy.

Death of an abused blog. Really such things did happen int he life of this blog.

And I started feeling remorseful to not being raw, naive and unfettered.

The most personal blogpost. My car, an atheist. Appa said this was the only thing he liked so far. Done deal.

I start to run.

Too much heat for this Sivakasi review. Loved every bit of it.

The brief return of Hemanth’s Teakada.

The blog is wordpressed and ad-free.

Saluting Peter Jackson’s King Kong. Review.

A friendly new year wish.

Lifetime achievement at Indiabloggies aka Mavaney Inimey Ezhuthuvey!

Camel ‘Marudhanayagam’ Hassan. And a trailer for that crazily superhit blogpost.

Blogasm, a quick column for a tamil blog, Gilli.

Yet another personal post, The I and the my.

The beginning of the end of lazygeek, Don’t Read This. Part 2.

Kollywood Car 1. The entire series.

I’m proud for this. A personal all-time favorie.

Hee.hee. Some fun and flame.

Taking a sabbatical from the lazygeek blog. The sabbatical page. Come back exactly after a year.

Starts a Tamil blog, Kirukkal.com.

Really enjoyed writing in this tone, in tamil.

Writer Sujatha passes away. A very sad day. Blog closed. 100s of people leave their touching memories on this page. Acute onset of writer’s block. Sujatha Anniversary 2009, 2010 and 2011. Sujathoughts.

A handmade ideal template for Kirukkal. This is the current template until I find myself convinced to use something else.

First ever published tamil story, Appavin Thanksgiving. The second one. And a fantasy filled third. A weird fourth.

Kirukkal Awards 2007 and 2010.

From Kodambakkam to Kodak Theater. Live tweeted the oscar show.

Ashwin comes around. Life takes another turn.

A pedestal for Selva’s Aayirathil Oruvan. Review.

The etcetra series part 1 in tamilpaper.net. All the 24 episodes.

lazygeek.net and kirukkal.com don’t exist seperately anymore. They are a part of this domain, subbudu.com. subbudu is a pseudonym that I picked up for the tamil blog and still retain. A link to all the posts on this blog and BTW, Thanks for the journey!

Mayakkam enna was a wasted effort, devoid of substance and class. It didn’t engage me as a viewer, didn’t bother to develop its rather cardboard characters and never stopped to pretend that it was a raw but class movie. All this I never wanted to say about a Selvaraghavan film but I do now. Given that I’m a huge fan of Selva’s films, I wanted to enjoy Mayakkam Enna and was already sold on the film although with just normal expectations.

The whole dating, fraaandship piece was artificial and the friends didn’t seem to belong together at all. Without dwelling scene-by-scene on why I was irritated, I guess the story wasn’t rich, its characters very superfluous without much of character, the very pretentious music that tends to cover up the nagging screenplay and of course some really bad acting. The so called ‘genius’ angst was badly expressed and its lead character gets a handful of accents that it confuses the heck out of a viewer.

The plot shifts rather swiftly from what it was trying to detail to a completely different dimension. Although it’s not uncommon for a selva film, this jump cut was crazy. How much ever one wanted to submit to the director’s thinking, he doesn’t support the shift with good reasons. If the ‘irumbu manushi’ issue was the point of the premise then the first half was totally wasted and if it was the ‘genius’ angst of the antagonist that formed the crux of the premise then the whole movie never wrapped around it clearly.

Simply put, its a movie to avoid even if you are Selvarghavan fan. I wish this is the last time I get to write such a review for a Selvaraghavan film.

Related Posts: Nasty Dynasty, Why I like/dislike Selvaraghavan?

ஐபேடின் இரண்டாவது அத்தியாயம் ஆரம்பித்து விட்டது. வழக்கம் போல் கருப்பு டீஷர்ட் போட்டுக் கொண்டு, மெடிக்கல் லீவில் இருக்கும் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் வந்து பேசிவிட்டு, பேனை பெருமாளாக்கி விட்டு போனார். ஆண்ட்ராயிடை கூகிள்காரர்கள் குடைந்து கொண்டு இருக்கிறார்கள். திறந்தவுடன் அவ்வப்போது மறித்துப் போகிறதாம். மைக்ரோசாப்ட்காரர்களும் பின்தொடர்ந்து வருகிறார்கள் என்று பேச்சு கிளம்பியிருக்கிறது. இம்மாதிரியான பலகை கணினிக்களின் காலமிது.

ஊரு ரெண்டுபட்டால் என்று அமெசான்காரர்கள் எந்த ஆபரேடிங் ஸிஸ்டத்திற்கும் தன் கிண்டில் சாஃப்ட்வேரை ரெடி செய்து கொண்டு விடுகிறார்கள். ஐஓஎஸ்யிலும் ஆண்ட்ராயிடிலும் விண்டோஸிலும் ஓடுகிறது. அமெசானின் கிண்டில் இ-புத்தக படிப்பானிலும் இருக்கிறது. சமீபத்தில் இ-புத்தகங்களின் விற்பனை பேப்பர் புத்தகங்களை தாண்டி விட்டது என அறிவித்திருக்கிறார்கள்.

மின்புத்தகத்தில் இருக்கும் பாதகங்கள் சாதகங்களை மறைத்துவிடும் என்றே நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். போன வாரம் கிண்டிலில் ஆஸ்கர் வைல்டின் The Importance of Being Earnest என்ற குட்டி நாடகத்தை வாசித்தேன். மின் புத்தகங்கள் இம்மாதிரி நாவல்கள், நாடகங்கள் போன்ற இலக்கியங்கள் படிக்க உதவும் என்றே தோன்றுகிறது. முன்னும் பின்னும் அடிக்கடி திருப்பிப் பார்த்து படிக்கும் பாட புத்தகங்கள் மற்றும் பத்திரிக்கைகள் படிப்பதில் சிரம்ங்கள் இன்னமும் இருப்பதாக நினைக்கிறேன். யார் நினைத்தாலும்/விட்டாலும் பேப்பர் புத்தகத்திலிருந்து ஒரு இருபது வருடங்களிலாவது ஒரேடியாக மாறிவிடுவோம்.

0000

இந்திய சினிமாவிற்கு(உங்கள் துப்பாக்கியை கையிலெடுக்கவும்!) சென்ஸார் தேவையில்லை என்றே நினைக்கிறேன். ஹாலிவுட் போல ரேட்டிங் சிஸ்டம் உதவலாம். ஆனால் ஹாலிவுட்டிலேயே இதை மாற்றி விடலாமா என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இந்தியவில் இயங்கும் சென்ஸார் வழக்கம் ஹாலிவுட்டிலிருந்தே வந்தது. ஆனால் அங்கேயோ 1968லேயே சென்ஸார் போய் ரேட்டிங் வந்து விட்டது. அதாவது முதலில் படத்தை பார்க்கிற எந்த கமிட்டியும் வறுத்த வேர்கடலையை கொறித்துக் கொண்டே நாயகியின் தொப்புளையோ, நாயகன் பேசும் நாராசமான வசனங்களையோ கட் செய்ய முடியாது. தேசத்தில் இருப்பவர்கள் எதை பார்க்க வேண்டும் எதை கேட்க வேண்டும் என்பதை இருட்டு ரூமில் முடிவெடுக்க முடியாது. ஒரு கலைஞன் தான் எடுக்க நினைப்பதை எடுப்பதற்கும் அதை மற்றவர்கள் காண்பதற்கும் உரிமை இருக்கிறது. ஆனால் இந்த படத்தில் ரத்தம் இருக்கிறது, ஆறுபது கெட்ட வார்த்தைகள் இருக்கின்றன என படம் பார்த்து விட்டு ரேட்டிங் கொடுத்து விடுகிறார்கள். பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு பார்க்க அனுமதிப்பதற்கு இந்த ரேட்டிங்கள் உதவியாய் இருக்கின்றன.

இதை இந்தியாவிலும் செய்யலாம். தியேட்டர்களில் கொஞ்சம் கெடுபிடியாய் R(Restricted) ரேட்டிங் உள்ள படங்களுக்கு குழந்தைகளை அழைத்து வந்தால் உள்ளே விடாமல் திருப்பி அனுப்பி விடலாம். அப்படி இல்லையென்றால் இன்னமும் பத்து வருடங்களிலாவது ரேட்டிங் சிஸ்டம் போய் வேறெதாவது வந்து விடும். நேரடியாய் அதற்கு தாவி விடலாம். சமீபத்தில் ஆரண்யகாண்டம் என்ற படத்தில் கமல் ரஜினியை பற்றி வரும் வசனங்களை கட் செய்ய பரிந்துரைத்திருக்கிறார்களாம். நல்ல தமாஷ்.

0000

வாழ்கையில் எல்லாவற்றையும் விளையாட்டாய் மாற்ற முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். Four Square என்னும் இணையதளத்திற்கு உங்கள் போனின் முலமாக சென்றால், நீங்கள் தற்போது எங்கு நின்று கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பதை GPS மூலம் அறிந்து கொள்ளும். அடிக்கடி ஒரு பொது இடத்திற்கு, உதாரணமாக அசோக் நகர் சரவணபவன், சென்று வருகிறீர்கள் என்றால், எப்போதெல்லாம் அங்கே போகிறீர்களோ அப்போதெல்லாம் Four Square போய் வந்தால் அது கணக்கு வைத்துக் கொள்கிறது. இதே போல் எல்லோரும் செய்கிறார்கள். மற்றவர்களை விட நீங்களே அங்கே அதிகம் போகிறீர்கள் என்றால், உங்களை அசோக் நகர் சரவணபவனின் மேயராக, விளையாட்டாக, Four Square நியமிக்கிறது. ஃபேஸ்புக்கில் உங்கள் நண்பர்களிடம் ஜெர்க் விட உபயோகமாக இருக்கும்.

இதேபோல் குழந்தைத்தனமாக இல்லாமல் உபயோகமாக வாழ்க்கையை விளையாட்டாக மாற்ற முடியுமா என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நல்ல உதாரணம் – அமெரிக்காவில் எல்லோர் வீட்டின் கரெண்டையும் கணக்கெடுத்து, அவர்களின் வீட்டின் அளவு, இருக்கும் எலக்ட்ரானிக் சாமான்கள், இருக்கும் இடம், தட்பவெப்பத்திற்கு ஏற்ப யார் குறைவாய் மின்சாரத்தை உபயோகிக்கிறார்கள் என்று கணக்கெடுத்து விளையாடுவது. அதையும் ஃபேஸ்புக்கில் பீற்றிக் கொள்ளலாம். நாடெங்கிலும் கரெண்டாவது மிச்சமாகும். இந்தியாவில் டிவி பார்ப்பதை கணக்கெடுக்கலாம்.

0000

ராபர்ட் ப்ராஸ்டின் கவிதைகளை ரொம்பவே பொறுமையாக படித்துக் கொண்டு வருகிறேன். இன்னமும் முடித்தபாடில்லை. ப்ராஸ்டின் Stopping By Woods on a Snowy Evening கவிதை நேருவினால் இந்தியாவில் கிட்டத்தட்ட ஒரு க்ளீஷேவாகிவிட்டது. அதையும் தாண்டி ப்ராஸ்ட் மழையில் நனைந்தபடி, இரவில் நடந்தபடி, புல்லில் படுத்தபடி, ஆற்றில் கால் விட்டபடி கன்னாபின்னாவென்று நல்ல கவிதைகளை எழுதித் தள்ளி இருக்கிறார்.

கீழே கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் இந்தக் கவிதையில் இருக்கிற அ-நேரடித்தன்மையை பாருங்கள். நெருப்பு மற்றும் பனிக்கட்டிகளுக்கு பதிலாக நீங்கள் எதை வேண்டுமானாலும் போட்டுக் கொள்ளலாம். இது பைபிளைப் பற்றியது என்றும் உலக ஷேமத்தை பற்றிய கவலை என்றும் ”இல்லை இல்லை, இதைத் தான் சொன்னார்” என்றும் இன்று வரை விவாதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இப்படி தொடர்ச்சியாக ஒரு எழுத்தாளனை/கவிஞனை படிக்கும் போது அவரின் எண்ணங்கள் சுலபமாக புரிகிற மாதிரி இருக்கும். ஒரேடியாக ப்ராஸ்ட் எழுதிய கவிதைகளை படிக்கும் போது எனக்கு இந்தக் கவிதை அவர் மனைவியின் மறைவைப் பற்றி பேசுவதாகவும் தோன்றுகிறது.

Fire and Ice – Robert Frost
Some say the world will end in fire,Some say in ice.
From what I’ve tasted of desire
I hold with those who favor fire.
But if it had to perish twice,
I think I know enough of hate
To know that for destruction ice
Is also great
And would suffice.

கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதங்களாக எழுதிக் கொண்டிருக்கும் இந்த பத்தியை கொஞ்சம் இடைவெளிவிட்டு தொடர நினைத்திருக்கிறோம். மூன்று மாதங்கள் கழித்து தேர்தல், கிரிக்கெட், சுமாரான திரைப்படங்கள் மற்றும் நேரம் தொலைக்கும் இன்னபிற விஷயங்களை பேசலாம். இப்போதைக்கு பை.

- இன்ன பிற பத்தி – March 15, 2011