λεμόνι δίχως όνειρα

Πάμε γι'άλλα...

2008-01-01T22:10:00.000+02:00

...ή "THE END", που λένε και στις ταινίες. Σταματάω επίσημα να ανανεώνω το μπλογκ και σκοτώνω την κρυφή μου ταυτότητα, επειδή έχουμε και μια υπόληψη να διατηρήσουμε, βεβαίως βεβαίως! (και καλά...)

Και ζήσατε εσείς καλά και εγώ καλύτερα... :)

Σας ευχαριστώ που με διαβάζατε τόσο καιρό, όσοι το κάνατε. Μην με ξεχάσετε αμέσως τώρα που έφυγα, περιμένετε καμμιά εβδομάδα, καλά;

(Η εικόνα που ταιριάζει στην περίσταση είναι μια ευγενική προσφορά, και ας μην το ξέρει, από το xkcd.com)

Now playing: Sarah Connor - From Sarah with love

Νοσταλγία;

2007-12-29T00:35:00.000+02:00

Ονειρεύτηκα (ή φαντάστηκα, το ίδιο είναι σε μένα) ότι κλήθηκα να δικαστώ για ένα αποτρόπαιο έγκλημα, την νοσταλγία. Οι αποδείξεις ενάντιά μου ήταν σημαντικές. Είδε, λέει, τυχαία το blog μου κάποιος περαστικός και έγινε αυταπάγγελτα δίωξη.

Και έτσι λοιπόν έπρεπε να απολογηθώ επειδή κοιτάζω υπέρ του δέοντος πίσω και δεν συμβαδίζω με το παρόν.

Το blog, εξήγησα στους δικαστές, με βελτιώνει. Επειδή γράφω ό,τι σκέφτομαι και επειδή πάντα διορθώνω ό,τι γράφω, στην ουσία διορθώνω καταρχήν τις σκέψεις μου και κατ'επέκταση τον τρόπο σκέψης μου, αφού σπάνια επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη.

Η διαδικασία αυτή, αν και μπορώ να την κάνω συνήθως απευθείας στο μυαλό μου, παρουσιάζει ένα αξιόλογο πλεονέκτημα όταν βγαίνει παραέξω και πληκτρολογείται ή γράφεται σε χαρτί. Μένει. Και επειδή παραμένει σε κάποια υλική μορφή, διαβάζοντάς με είναι σαν να μπορώ νιώσω χειροπιαστά πλέον το άυλο μέρος τον εαυτό μου. Και αυτό μου αρέσει.

Επίσης, συνέχισα, κάθε κείμενο που γράφω είναι μεν μια σειρά από γεγονότα που συνέβησαν στο άλλοτε μακρινό και άλλοτε κοντινό παρελθόν, αλλά πάντα μα πάντα συνδέονται με τουλάχιστον ένα γεγονός του παρόντος που πολλές φορές, επίτηδες ή καταλάθος, παραλείπω να αναφέρω. Αλλά υπάρχει. Ένα κείμενο είναι είτε ο λόγος που έγινε ό,τι έγινε στο παρόν, είτε το πρίσμα μέσα από το οποίο το μεταφράζω. Με τα κείμενα δεν συγκρίνω αλλά συμπληρώνω την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου και την ζωή μου.

Νοσταλγία είναι η θεωρία ότι το παρόν είναι υποδεέστερο από το παρελθόν. Μερικές φορές πράγματι νοσταλγώ γεγονότα από παλιά, αλλά ποτέ, ακόμα και στις χειρότερες στιγμές μου, δεν ευχήθηκα να γυρίσω πίσω. Σίγουρα θα έκανα αρκετά πράγματα διαφορετικά σε παρόμοιες καταστάσεις τώρα που ξέρω όσα ξέρω, αλλά η αλήθεια είναι ότι είμαι γραπωμένος με το παρόν μου.

Η ζωή μου σήμερα δεν είναι συναρπαστική από οποιαδήποτε οπτική γωνία και αν την δει κανείς. Αλλά με βολεύει και μου αρέσει.

Αν μπορώ να κατηγορηθώ για κάτι, δήλωσα με έμφαση κλείνοντας, είναι η έλλειψη νοσταλγίας. Αν νοσταλγούσα όσα έπρεπε, θα έκανα κάτι για να γυρίσω την ζωή μου στον τρόπο που την ζούσα πριν χρόνια, όταν επιδίωκα ενεργά να έχω κοινωνική ζωή. Από τότε που το αποδέχτηκα αυτό είμαι πραγματικά ευτυχισμένος, ακόμα και αν είμαι λιγότερο από όσο θα μπορούσα να είμαι με κάποια στο πλάι μου.

Αφού είπα τα παραπάνω, οι δικαστές προβληματίστηκαν πολύ για την ετυμηγορία. Τελικά αθωώθηκα αλλά όχι ομόφωνα.

Βγαίνοντας από το δικαστήριο, ρώτησα ποια θα ήταν η ποινή, αν κρινόμουν ένοχος. Ο δικαστής που ψήφισε να κριθώ ένοχος χαμογέλασε για πρώτη φορά από τότε που τον είδα στο έδρανό του και απάντησε:

- "Θα σε επιστρέφαμε πίσω στο παρελθόν..."

Now playing: Blackmore's Night - Diamonds and rust

Σκουριά

2007-12-19T23:57:00.000+02:00

Πολλές από τις κλασσικές ταινίες της δεκαετίας του 80 που με γαλούχησαν περιλάμβαναν τις τυπικές σκηνές όπου μόλις οι πρωταγωνιστές αντάλλασσαν ένα φιλί, το επόμενο πράγμα που συνειδητοποιούσαν ήταν ότι μόλις είχαν κάνει σεξ.

Όπως θυμάμαι σήμερα τον τότε εαυτό μου, εντυπωσιάζομαι με την άποψη που είχα σχηματίσει για την ερωτική πράξη, χωρίς να την έχω ζήσει. Αυτό που με συνάρπαζε αφάνταστα στην όλη διαδικασία, ήταν η φαινομενική έλλειψη ελέγχου που έδειχναν να έχουν οι πρωταγωνιστές κατά την διάρκειά της. Το σεξ, πίστευα με κάθε σιγουριά, ήταν η κατάσταση που το μυαλό μπαίνει στον αυτόματο πιλότο. Ήταν το χρονικό διάστημα, ή το χρονικό κενό, όπου τα σώματα δεν ελέγχονταν επειδή απλά δεν χρειάζονταν να ελέγχονται, επειδή κάτι πιο πρωτόγονο έπαιρνε τις αποφάσεις την στιγμή εκείνη.

Όταν ήρθε επιτέλους η πολυπόθητη στιγμή για να διαπιστώσω μόνος μου τα πάντα, περίμενα με ανυπομονησία να ζήσω την έλλειψη ελέγχου που τόσο είχα ποθήσει. Προς μεγάλη απογοήτευση όμως, αυτό δεν έγινε.

Η ερωτική πράξη άρχισε με εμένα σε απόλυτη συνείδηση, ίσως μάλιστα και παραπάνω από το κανονικό, και με βρήκε μουδιασμένο σχεδόν να μην ξέρω τι να κάνω. "Εδώ δεν πρέπει να χάσω τον έλεγχο;", σκέφτηκα. Η κοπέλα ήταν στο κρεββάτι έτοιμη, εγώ επίσης έτοιμος, όλα ήταν εκεί. Ο έλεγχος που έπρεπε να λείπει, ήταν όμως και αυτός εκεί.

Λίγο μετά, όταν αναλογιζόμουν όσα έγιναν κάτω από τον αυστηρό έλεγχο του σώματός μου, σχημάτισα δύο απόψεις. Μία ότι το σεξ ήταν μια εμπειρία υπερτιμημένη. Θα περνούσαν πολλά χρόνια από τότε για να αλλάξω γνώμη.

Η δεύτερη, και σημαντικότερη, άποψη ήταν ότι ο έλεγχος δεν χάνετε ποτέ, προς μεγάλη μου απογοήτευση.

Σήμερα, ξέρω περισσότερα. Ξέρω ότι το σεξ μπορεί να είναι καλό, με την κατάλληλη σύντροφο. Και ξέρω ότι ο έλεγχος μπορεί πράγματι να χαθεί, μόνο όμως αν το επιλέξω συνειδητά.

Τα ηθικά όρια που έχω φτιάξει για να κυβερνούν την ζωή μου αλλάζουν ανάλογα με τις εμπειρίες μου αλλά εδώ και πολύ καιρό επικεντρώνονται κυρίως στο να μην βλάπτω τους άλλους. Η τεράστια σημασία τους μπορεί να συγκριθεί μόνο με το μέγεθος των επιπτώσεων που έχουν επάνω μου όταν τα παραβαίνω.

Όταν αποφασίζω ότι δεν θα κάνω κάτι που θέλω επειδή είναι αντίθετο στα πιστεύω μου, μια σχιζοφρενική μανία με καταλαμβάνει. Μια φωνή ακούγεται μέσα στο μυαλό μου και επιχειρηματολογεί ενάντια στα πιστεύω μου, τις αξίες μου, το άσπρο του άσπρου, το αν το μαύρο είναι πράγματι μαύρο, το αν τελικά έχουν σημασία όλα αυτά.

Ό,τι χρειαστεί για να αλλάξω γνώμη.

Ένας ανελέητος διάλογος, μια μάχη με απίστευτες απώλειες λογικής μαίνεται μέσα μου, μέχρι να βγει μια απόφαση. Από την μια τα αχόρταγα θέλω μου και από την άλλη οι ηθικές μου αξίες.

Όταν κερδίζουν τα θέλω μου, τίποτα πια δεν υπάρχει να με σταματήσει σε τίποτα. Και τότε, σαν να γυρίζω ένα διακόπτη, όπως ήξερα κάποτε ότι μπορώ, χάνω τον έλεγχο και κάνω ό,τι θέλω.

Όταν ξαναβρίσκω τον εαυτό μου, το πρώτο πράγμα που προσέχω είναι η γεύση στο στόμα μου. Είναι μεταλλική αλλά όχι ακριβώς...

Τότε ξέρω ότι όλα ήταν ένα λάθος, ένα επιλεγμένο λάθος.

Για μερικά πράγματα φοβάμαι να ζητήσω συγχώρεση επειδή απλά δεν θέλω να μου δοθεί. Μέχρι να μάθω να περιορίζω τον εαυτό μου σε όρια, δεν έχω την πολυτέλεια να με αφήνω ελεύθερο.

Now playing: Φίλιππος Πλιάτσικας - Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα

Το κραυγαλέο τέλος της εποχής της μαύρης σακούλας

2007-11-10T11:29:00.000+02:00

Πάρα πολλές φορές έχω ακούσει ανθρώπους να λένε "σκυλίσια ζωή, σου λέει μετά...", κουνώντας πάντα μα πάντα ταυτόχρονα το κεφάλι τους, με ένα νοσταλγικό ύφος στο πρόσωπό τους, όταν βλέπουν κάποιο σκύλο να λιάζεται τεμπέλικα.

Τι μας εμποδίζει να κάνουμε το ίδιο και μας αποτρέπει γενικότερα να αναζητήσουμε την απλή ζωή, να παρατήσουμε τα πάντα και απλά να ζήσουμε την σκυλίσια ζωή, λιαζώμενοι για πάντα πάνω στο χορτάρι, τρώγοντας μόνο ότι βρίσκουμε ανά πάσα στιγμή, δίχως πρόνοια για το μέλλον;

Παλαιότερα, όταν έφυγα μόνιμα από το πατρικό μου σπίτι, όλα μου τα υπάρχοντα χώρεσαν μέσα σε μία μεγάλη μαύρη σακούλα σκουπιδιών. Αυτή και ο υπολογιστής μου ήταν όλα και όλα τα προσωπικά μου αντικείμενα που μετέφερα στο νέο μου σπίτι. Για πολύ καιρό εκεί ζούσα κυρίως στο πάτωμα, ζώντας την απλούστερη μορφή της διαβίωσης. Δεν ήθελα, ούτε χρειαζόμουν τίποτα περισσότερο.

Πάντα πίστευα ότι είμαι οπαδός της απλότητας, αφού δεν ποτέ δεν ζήτησα τίποτα το εξεζητημένο στον τρόπο της ζωής μου, μπορώ και αρκούμαι με τα λίγα. Μόνο που η στάθμη της απλότητας φαίνεται να αλλάζει με τον καιρό, παρατηρώ.

Τρανό παράδειγμα, η τελευταία μου μετακόμιση. Έγινε από άλλους που πλήρωσα για να μεταφέρουν τους καναπέδες, το κρεββάτι, τις ντουλάπες και τις δεκάδες κούτες, ενώ εγώ δεν κούνησα ούτε το δαχτυλάκι μου. Γιατί; Επειδή μπορούσα. Επειδή πλήρωσα άλλους να το κάνουν για μένα. Η μαύρη σακούλα με το όποιο περιεχόμενό της και η ζωή που συμβόλιζε, είναι πλέον παρελθόν.

Είναι που ακόμα και η απλότητα, φαίνεται, είναι σχετική. Στην περίπτωσή μου, η απλότητα που βλέπω στον τρόπο ζωής μου έχει σχέση μάλλον με τον μισθό μου. Τώρα απλό για μένα πάει να πει να έχω κινητό χωρίς 3G, πάει να πει να έχω αμάξι αλλά να μην το παίρνω καθημερινά για να πάω στην δουλειά μου.

Κατέληξα να παραδεχθώ ότι δεν υπάρχει τίποτα το απλό στον τρόπο ζωής μου. Νομίζω ότι ζω πολύ πιο περίπλοκα από τους περισσότερους ανθρώπους που γνωρίζω. Μπορώ και αγοράζω οτιδήποτε μου αρέσει σε μια βιτρίνα, επιτόπου, χωρίς δεύτερη σκέψη. Συντηρώ ένα μυστικό μπλογκ. Λέω μόνο το ένα εκατοστό από αυτά που σκέφτομαι.

Η απλότητα όμως που νόμιζα ότι είχα, επεκτείνετε πολύ παραπέρα από τον τρόπο ζωής μου. Μέχρι πρόσφατα όριζε και τον τρόπο σκέψης μου γενικότερα. Είμαι απλός, σκέφτομαι απλά και επιζητώ την απλότητα απλά και μόνο επειδή είμαι τεμπέλης. Οι περίπλοκες καταστάσεις απαιτούν κόπο και ενασχόληση. Απαιτούν μπλέξιμο.

Πρόσφατα έμπλεξα όμως και προς έκπληξή μου, δεν ήταν αυτό που περίμενα, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ήταν λυτρωτικό.

Πάντα, όσο περνούσε από το χέρι μου στο πρόσφατο και συνειδητοποιημένο μου παρελθόν έστω, φρόντιζα να είμαι ειλικρινής και σωστός, πρώτα με τον εαυτό μου και μετά με όλους γύρω μου. Ξέρω ποιος είμαι και τι θέλω και αυτό μου αρκούσε. Αυτό, για μένα, είναι απλότητα.

Τώρα όμως, μετά το μπλέξιμο, βούλιαξα μέσα στην περιπλοκότητα. Ξαφνικά βλέπω να ξετυλίγονται μπροστά μου όχι μόνο οι συνέπειες των πράξεών μου, αλλά και όλες οι πιθανές συνέπειες όλων των πιθανών πράξεών μου. Ξαφνικά με νοιάζει τι λένε οι άλλοι και βλέπω μπροστά μου τους δρόμους που θα μπορούσα να πάρω και τις πιθανότητές του να με οδηγήσει ο καθένας τους εκεί που θέλω. Και μου αρέσει.

Η απλότητά μου, τελικά, δεν ήταν κάτι που μου έβγαινε φυσικά, είναι κάτι που επέβαλα στον εαυτό μου.

Κάποιες φορές με αγχώνει η πληθώρα της επιλογής. Τότε κλείνω τα μάτια μου και παίρνω μια βαθιά ανάσα. Οι επιλογές, σκέφτομαι, πάντα ήταν εκεί, δεν εμφανίστηκαν τώρα. Απλά τώρα τις βλέπω. Άλλαξα προς καλύτερο, βλέπω περισσότερα.

Και τότε ηρεμώ, συνειδητοποιώντας ξανά και ξανά ότι η περιπλοκότητα, τελικά, είναι το στοιχείο μου. Για αυτό, όταν κοιτάζω σκυλιά να λιάζονται τεμπέλικα, δεν τα ζηλεύω, τα χαίρομαι. Επειδή μπορώ και επιλέγω να μην είμαι στην θέση τους.

Now playing: Bloodhound Gang: The bad touch

Ο χωρισμός

2007-11-02T22:25:00.000+02:00

Πάνω που ακουμπούσε συντετριμμένος με το χέρι του την εξώπορτα, άκουσε τη φωνή της.

- "Γιώργο...;!;", είπε αυτή, με ξεψυχηχισμένη, όπως του φάνηκε, φωνή, καθώς αυτός έφευγε συντετριμμένος από το διαμέρισμα.

"Αυτό ήταν", είπε μέσα του αυτός γυρνώντας. "Δεν θα με αφήσει να φύγω, κατάλαβε πόσο με αγαπάει και ότι δεν μπορεί απλά να με χωρίσει και να με αφήσει να φύγω."

Όταν γύρισε, απλά την κοίταξε σιωπηλός στα μάτια, γεμάτος ελπίδα και σιγουριά για το μέλλον, περιμένοντάς την να μιλήσει.

Δεν πήγε προς το μέρος της, έμεινε ακίνητος, με το χέρι ακόμα στο χερούλι της πόρτας. Είχε ακόμα λίγο εγωισμό, ήθελε να το παίξει δύσκολος μετά από όλα αυτά, ήθελε να την δει να λιώνει από μετάνοια πριν τυλίξει και πάλι τα χέρια του γύρω της, σιγοψιθυρίζοντάς της στο αυτί ότι όλα θα πάνε καλά από εδώ και πέρα.

- "Πάρε σε παρακαλώ και τα σκουπίδια, καθώς θα φεύγεις..."

Now playing: Lush - Ciao!

Δύο παραλίγο ορφανά πόδια

2007-10-28T23:31:00.000+02:00

Κάποτε, τραγικά νέα συγκλόνισαν την οικογένειά μου. Ο πατέρας μου, είπαν οι γιατροί, έχει μηνιγγίτιδα. Ο θάνατος, όπως όλα έδειχναν, ήταν απλά θέμα χρόνου.

Καθώς πήγαινα τότε σιωπηλός στο νοσοκομείο, αφού είχα μόλις μάθει αυτά τα νέα, αποδεχόμουν ένα πρωτοφανές για μένα γεγονός. Σύντομα δεν θα είχα πατέρα. Μέσα στην σιωπή που τύλιγε το αυτοκίνητο, άρχισα να κάνω ό,τι θα πρέπει να κάνει ο οποιοσδήποτε στην περίπτωση αυτή. Άρχισα να το αποδέχομαι.

Τα πράγματα όμως, δεν συνέβησαν έτσι όπως προμήνυσαν οι γιατροί. Ο πατέρας μου τελικά έζησε και για πολλά χρόνια μετά η υγεία του δεν μας ανησύχησε ιδιαίτερα. Η ανακωχή που νόμιζα ότι έκανα τότε με το θάνατό του έμεινε, ευτυχώς, ανεκμετάλλευτη και δεν με απασχόλησε μέχρι πριν από μερικές ημέρες, όταν έπαθε εγκεφαλικό.

Όταν μπήκα στο δωμάτιό του και τον είδα ξαπλωμένο με την μάσκα οξυγόνου, ήμουν σίγουρος ότι πλέον ήταν χαμένος. Δεν ξέρω αν είμαι απαισιόδοξος, αν φταίει η μεγάλη του ηλικία ή το ότι τον είχα ήδη πεθάνει στο παρελθόν στο μυαλό μου, αλλά ένιωθα ξανά έτοιμος να δεχτώ τον θάνατό του, αν προέκυπτε τέτοιο ζήτημα.

"Κοίτα, ποιος ήρθε", του είπε η μητέρα μου που καθόταν πάνω από το κεφάλι του και ο πατέρας μου γύρισε να με κοιτάξει. "Ξέρεις ποιος είναι αυτός;" τον ρώτησε και τον είδα συγκλονισμένος να κάνει το τελευταίο πράγμα που θα περίμενα ποτέ.

Να γνέφει αρνητικά.

Ένα κόμπος δημιουργήθηκε αμέσως στο στομάχι μου και τον ένιωσα να ανεβαίνει ταχύτατα. Μέχρι να φτάσει στον λαιμό, είχα προλάβει όπως όπως να βγω έξω από το δωμάτιο, επειδή ήξερα καλά τι θα ακολουθούσε μετά και δεν ήθελα να συμβεί μπροστά σε άλλους.

Ήμουν έτοιμος, πίστευα, να δεχτώ την απουσία του πατέρα μου από την ζωή μου, αλλά το αντίστροφο, την απουσία τη δική μου από την ζωή του πατέρα μου, όχι. Ο ίδιος μου ο πατέρας μου, λόγο του εγκεφαλικού, δεν γνώριζε πλέον ποιος είμαι.

Η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος με τράνταξε περισσότερο από όσο θα το έκανε ο θάνατός του.

Έχω την ευτυχία να μπορώ να λέω ότι μεγάλωσα με τους γονείς μου πάντα διαθέσιμους για μένα. Παρόλες τις διαφωνίες μας, παρόλο που έγινα αυτόνομος όσο νωρίτερα μπορούσα για να μην τους χρειάζομαι, παρόλο που έφυγα από το πατρικό μου με την πρώτη ευκαιρία για να μην εξαρτιέμαι από αυτούς και τις απαιτήσεις τους, παρόλο που ποτέ δεν χρειάστηκα να με υποστηρίξουν σε τίποτα, ήταν εκεί, περιμένοντας.

Μήπως και χρειαστεί να το κάνουν.

Η αμνησία όμως, τα άλλαζε όλα. Ήταν δυνατόν ο πατέρας μου να είναι ζωντανός αλλά μην έχει χώρο για μένα στο μυαλό του ή στην καρδιά του; Μου ήταν αδιανόητο...

Ίσως να έχω την απαίτηση από τους γονείς μου με αγαπάνε. Ίσως επειδή είπαν ή εννόησαν κάποτε κάτι τέτοιο, εγώ το θεώρησα δεδομένο.

Ίσως για αυτό να έχω το θάρρος να κάνω ό,τι μου αρέσει στη ζωή μου, όχι επειδή είμαι ανεύθυνος, αλλά επειδή ξέρω σε κάποιο υποσυνείδητο επίπεδο ότι αυτοί θα είναι εκεί να με στηρίξουν, όσο ζουν έστω.

Ο άνθρωπος, σύμφωνα με το Ντοστογιέφσκι, είναι ον δίποδο και αχάριστο.

Σίγουρα είμαι άνθρωπος.

Now playing: Tori Amos - Crucify

Φαύλος κύκλος

2007-10-05T01:07:00.000+03:00

Από όλα τα ερωτήματα που θέτω με τον καιρό για τον εαυτό μου, όπως το τι είμαι, που και πως πιστεύω ότι θα είμαι στο μέλλον, η ερώτηση που θέτω και απαντώ περισσότερο, αυτή που ίσως είναι και η πιο μάταιη από τις υπόλοιπες, είναι το γιατί. Γιατί είμαι όπως είμαι;

Μπήκα μια μέρα στο πατρικό μου και βρήκα τις βιβλιοθήκες μου αλλαγμένες. Δεν ήταν πλέον ασφυκτικά γεμάτες με τα βιβλία που με ταξίδεψαν, αλλά γεμάτες με παράλογα πολλά γλυκανάλατα μπιμπελό. Λίγο αργότερα ενημερώθηκα ότι στάλθηκαν στη βαφτισιμιά της μητέρας μου, μια που παρουσίαζε και αυτή, όπως και εγώ παλιά, μια ασυνήθιστη βιβλιοφαγία.

Δεν προβληματίστηκα που έχασα τα βιβλία μου. Αν μη τι άλλο, πάντα πίστευα ότι τα βιβλία πρέπει όχι μόνο να διαβάζονται, αλλά να χαρίζονται ή ακόμα και να κλέβονται. Σε κάθε περίπτωση, να μην σκονίζονται.

Ένιωσα όμως αμήχανα. Ουσιαστικά μεγάλωσα με ένα βιβλίο στο χέρι, οπότε υποθέτω ότι με διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό. Τι θα γινόταν αν κάποιος διάβαζε ακριβώς τα ίδια βιβλία που διάβασα και εγώ; Ήταν τα βιβλία που διάβασα η απάντηση στο σημερινό "γιατί;"

Συνάντησα την παραλήπτρια λίγα χρόνια αργότερο, γεμάτος περιέργεια για το είναι της. Δυστυχώς ήταν, σε ένα βαθμό, ό,τι περίμενα. Ένα καχεκτικό κορίτσι, κλεισμένο στον εαυτό του, όπως ήμουνα και εγώ πάνω κάτω στην ηλικία της. Ίσως, σκέφτηκα άθελά μου εκείνη την στιγμή, τα βιβλία, ορισμένες φορές, θα πρέπει να καίγονται. Τι και αν δεν διάβαζε το μυστηριώδη συνδυασμό βιβλίων μου και κατέληγε ένα πιο φυσιολογικό κορίτσι; Πόσο υπεύθυνος ήμουν εγώ και η συλλογή μου για την κατάστασή της;

Να έχει άραγε τα ίδια όνειρα και εφιάλτες με μένα; Να την συναρπάζουν τα ίδια πράγματα; Να γοητεύεται από τους ίδιους ανθρώπους;

Μάλλον όχι. Σήμερα σπουδάζει νομική και ποτέ δεν ανταλλάξαμε κάτι πιο βαθύ από ένα τυπικό χαιρετισμό. Είναι ο τύπος του ανθρώπου που σε κανονικές συνθήκες δεν θα γύριζα να κοιτάξω ή να μιλήσω δεύτερη φορά και μάλλον την ίδια άποψη θα έχει αυτή για μένα.

Παρόλαυτά όποτε συναντιόμαστε πιάνω τον εαυτό μου σε μια μόνιμη επιφυλακή να μετράω τα λόγια της, ψάχνοντας κάτι βαθύτερο.

Ξέρω ότι αν βρω ομοιότητες, θα έχω μια πιθανή απάντηση στο "γιατί" μου.

Αναρωτιέμαι αν και αυτή τελικά έχει την τάση γενικά να ελπίζει μάταια...

Now playing: Terry Hall - Ballad of a landlord

Πνιγμένες αναμνήσεις

2007-10-02T22:15:00.000+03:00

Περνώντας σήμερα από την παραλιακή, κοιτώντας την ταραγμένη θάλασσα σχηματίστηκε μέσα μου μετά από λίγο ένα αδιόρατο συναίσθημα ότι κάτι έπρεπε να θυμηθώ-σκεφτώ-κάνω.

Συμβαίνει συχνά αυτό. Μερικές φορές κάτι πέφτει στην αντίληψή μου και αντί να θυμηθώ άμεσα κάτι σχετικό με αυτό, αν έχει προλάβει να κρυφτεί στο υποσυνείδητό μου, πρώτα νιώθω τον ερχομό της ανάμνησης και μετά από κάποια καθυστέρηση δευτερολέπτων την ανάμνηση αυτή καθεαυτή.

Έτσι και τώρα. Με παίδεψε λίγο αλλά μετά από κάποια προσπάθεια, το θυμήθηκα. Ένα συγκεκριμένο άτομο είναι συνδεδεμένο στο μυαλό μου με την θάλασσα. Ανάθεμα την μνήμη μου, ακόμα και το όνομα του ατόμου δυσκόλεψα να ανασύρω και ας είναι ακόμα περασμένο στο κινητό μου.

Σύντομα, σκέφτηκα κάπως μουδιασμένα, θα κοιτάζω τη θάλασσα και δεν θα φέρνω το άτομο αυτό στο μυαλό μου. Θα φέρνω κάτι άλλο. Ή τίποτα.

Περίεργο. Κάποια πράγματα από το παρελθόν μου πασχίζω να τα ξεχάσω ενώ κάτι που θέλω να θυμάμαι, σαν αυτό, πασχίζω να το θυμηθώ.

Αν οι εμπειρίες με διαμορφώνουν, ποιες είναι άραγε αυτές που ξεχνάω, αυτές που κατάφεραν να με αλλάξουν ή αυτές που απελπίστηκαν και αυτοκτόνησαν πηδώντας μέσα στο υποσυνείδητό μου;

Ίσως οι αναμνήσεις που θυμάμαι πιο έντονα να μην με άλλαξαν όσο θα ήθελαν ή θα έπρεπε, για αυτό να επιμένουν.

Ένα κύμα έσκασε οργισμένο απότομα πάνω στο πεζοδρόμιο, ακουμπώντας με, παραλίγο.

Παραλίγο.

Now playing: Earth and Fire - Seasons

Η τέχνη του πολέμου

2007-09-29T09:23:00.000+03:00

Την αντιπάθησα από την πρώτη ματιά αλλά σίγουρα δεν ήμουνα δίκαιος στην απόφασή μου. Λόγω του Τάδε.

Ο Τάδε ήταν τότε ο καλύτερός μου φίλος και μου ζήτησε μια χάρη. Να τον συνοδέψω σε ένα καφέ που δεν μπορούσε να αποφύγει με μια κοπέλα που δεν χώνευε καθόλου μεν αλλά για διπλωματικούς λόγους που την συγκεκριμένη εποχή είχαν σημασία, δεν μπορούσε να αγνοήσει.

Φυσικά συμφώνησα και έτσι όταν την είδα, ήμουν ήδη προκατειλημμένος Δεν συμπάθησα καθόλου την επιθετική και εριστική αυτή κοπέλα που καθόταν απέναντί μου. Ευτυχώς, η ώρα πέρασε γρήγορα όλα έληξαν ομαλά. Ο Τάδε και η Τάδε δεν συναντήθηκαν ποτέ ξανά.

Λίγο καιρό μετά, η φιλία μου με τον Τάδε έσπασε απότομα από την μεριά του, αφήνοντάς με την απορία του γιατί. Ζητούσα απεγνωσμένα εξηγήσεις και κανείς δεν μπορούσε να μου τις δώσει.

Το μόνο βιβλίο που έκλεψα ποτέ ήταν ένα εγχειρίδιο στρατηγικής από μια στρατιωτική βιβλιοθήκη. Η πράξη αυτή έχει σημασία επειδή έγινε την εποχή που η φιλία μου με τον Τάδε κάηκε. Όταν ψάχνω απεγνωσμένα μια λύση είναι σχεδόν σίγουρα ότι θα την βρω μέσα από τα τρέχοντα βιώματα της ζωής μου.

Ο εχθρός του εχθρού μου, έλεγε το βιβλίο, μπορεί να γίνει ένας πολύτιμος σύμμαχος.

Ο εχθρός του εχθρού μου. Η Τάδε. Αυτό ήταν.

Ήξερα που να την βρω και αυτό και έκανα. Παρουσιάστηκα μια μέρα μπροστά της και ξανασυστήθηκα. Ίσα που με θυμόταν.

"Γεια σου, θέλεις να γίνουμε φίλοι;" είπα στην απορημένη Τάδε που είχα μπροστά μου. Αφού της εξήγησα την κατάσταση, χαμογέλασε με ύφος "υπάρχει δικαιοσύνη ρε γαμώτο τελικά".

Και μου μίλησε.

Όσα ήθελα να μάθω, όταν έλειπαν από το πάζλ της γνωριμίας μου με τον Τάδε συμπληρώθηκαν στην εικόνα. Επιτέλους ήξερα τα πάντα, ήξερα με αποδείξεις που μου έδωσε προθυμότατα η Τάδε όλα όσα συνέβηκαν μεταξύ του Τάδε και της Τάδε, αλλά και μεταξύ του Τάδε και εμού. Πήρα αυτό που ήθελα.

Αφεθήκαμε για λίγο σε μια σιωπή ικανοποίησης, εγώ επειδή έμαθα επιτέλους την αλήθεια και αυτή επειδή δικαιώθηκε. Όταν την ξανακοίταξα δεν ήταν πια το αντιπαθές άτομο που μου παρουσίασε ο Τάδε ότι ήταν. Ήταν μια συμπαθέστατη και παρεξηγημένη κοπέλα.

"Τάδε", της είπα ανάβοντας χαμογελώντας ένα τσιγάρο, "ίσως αυτή να είναι η αρχή μιας υπέροχης φιλίας."

Και ήταν.

Now playing: Terry Jacks - Seasons in the sun

Επίθεση!

2007-09-22T02:32:00.000+03:00

Στην εφηβεία ήμουν, από όσο ξέρω, ο μοναδικός άνθρωπος ανάμεσα στους συνομήλικούς μου με προβλήματα στο στομάχι.

Από το άγχος.

Όχι μόνο για τα μαθήματα, αλλά για τα πάντα. Για το πως είμαι, τι είμαι, τι θέλω και οτιδήποτε γενικά μπορούσα απλά να σκεφτώ, μπορούσε να με αγχώσει. Χωρίς χειροπιαστό λόγο ένα μόνιμο υπαρξιακό άγχος με γράπωνε από το στομάχι ασταμάτητα.

Πως να πολεμήσω κάτι που δεν ήξερα από που προέρχεται; Για να επιβιώσω απλά έμαθα να ζω με αυτό, σπρώχνοντάς το, όσο μπορούσα, στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Ήταν μια άμυνα. Και πέτυχε. Τότε, έστω.

Το καλύτερο όνειρο που είδα ποτέ στον ύπνο μου δεν είχε εικόνες, ούτε πράξεις, ούτε έννοιες με φυσική υπόσταση γενικότερα. Ήταν απλά ένα συναίσθημα χαράς και ικανοποίησης, τυλιγμένο μέσα σε μια απόλυτη γαλήνη. Και όλα αυτά, χωρίς το στίγμα του άγχους. Ήταν ό,τι πλησιέστερο υπάρχει για μένα, υποθέτω, στην έννοια του παραδείσου.

Όταν ξύπνησα αμέσως μετά, μέσα σε μουλιασμένες από σκόνη μάλλινες στρατιωτικές κουβέρτες που τσιμπούσαν, στο πρωτόγονο σκοτάδι ενός ψυχρού φυλακίου, καταρρακώθηκα. Κάθε τι καλό και όμορφο που ένιωσα στον ύπνο μου, αναιρέθηκε και έγινε απώλεια, αναλογιζόμενος την πραγματική μου τότε κατάσταση. Ευχήθηκα να μην είχα δει ποτέ το τέλειο όνειρο επειδή το μέτρο σύγκρισης πολλαπλασίαζε την απογοήτευσή μου.

Και σαν να άρπαξε την ευκαιρία, η γνώριμη κρυάδα του άγχους για το τι θα απογίνω ξεχείλισε, μη χωρώντας άλλο πια στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Μάλλον είχε γεμίσει εκείνος ο χώρος από την χρόνια κατάχρηση.

Από εκείνη την στιγμή και μετά για να επιβιώσω έπρεπε να αλλάξω αντιμετώπιση. Έτσι, έμαθα να γίνομαι διάφανος, να αφήνω τα συναισθήματα να γλιστράνε αδιάφορα από μέσα μου αλλά μην βρίσκοντας τίποτα να γαντζωθούν, να γλιστράνε μακρυά μου. Και αν αυτό σήμαινε να κρύψω την καρδιά μου, το έκανα. Αν υπήρχε κάποτε καιρός που θα έβγαινε και πάλι στην επιφάνεια, τότε δεν ήταν αυτός. Ήταν μια άμυνα. Και πέτυχε. Τότε, έστω.

Ήταν όμως μια λύση προσωρινή. Μέσω της αδιαφορίας έβγαλα τον χειρότερό μου εαυτό, κάνοντας πράγματα για τα οποία σήμερα ντρέπομαι. Δεν θέλω να ξαναγυρίσω εκεί. Με άγχος ή χωρίς.

Στην λύση έφτασα τελικά με τη δουλειά μου. Από ένα σημείο και μετά, όσο αυξανόταν οι ευθύνες μου, κάτι μικρό αλλά σημαντικό άλλαξε. Είχα λόγο πλέον να είμαι αγχωμένος. Το άγχος δεν ήταν πλέον ένας αόρατος εχθρός Ήταν ένα χειροπιαστό αποτέλεσμα από συγκεκριμένες αιτίες. Και άρα αντιμετωπίσιμο. Γιατί είχε πλέον αιτία.

Με τον καιρό έμαθα να ζω με το άγχος. Ξυπνούσα, ζούσα και κοιμόμουν με αυτό και δεν με πείραζε.

Οι άμυνες τέλος. Επίθεση!

Ρίχνομαι στη μάχη με χόμπι και όσο άγχος γλιτώνει, το ξεπλένω με μία, συνήθως, διακριτική ποσότητα absolut.

Και στο τέλος της εβδομάδας, ειδικά μετά από ένα μελαγχολικό τραγούδι, η ζωή είναι ωραία.

Επιτέλους...

Now playing: Meat Loaf - Everything louder than everything else

Αλκοόλ

2007-09-14T00:35:00.000+03:00

Ονειρεύτηκα ότι σ'ερωτεύτηκα. Δεν ήθελα να ξυπνήσω.

Χικ...

Now playing: Dandy Warhols - Get off

(Σχεδόν) ακατόρθωτη τροχιά

2007-09-03T23:26:00.000+03:00

Είμαι ο νεώτερος της οικογένειάς μου, πράγμα που σημαίνει ότι όσο και να μεγαλώσω, θα είμαι πάντα ο "μικρός".

Σημαίνει και άλλα πράγματα όμως αυτό, όπως το ότι μεγάλωσα υπό την προστασία άλλων τεσσάρων ανθρώπων, τουλάχιστον.

Σαν κάθε παιδί ήμουν και εγώ για τους άλλους ένα χαριτωμένο παιχνίδι, αξιαγάπητο και αξιολάτρευτο, μέχρι που έγινε το αναπόφευκτο.

Μεγάλωσα.

Δεν ξέρω αν η αποστροφή που απέκτησα για το υπερβολικό κανάκεμα από τους συγγενείς μου ανεξαρτήτως βαθμού ήταν μια χημική αντίδραση στο μυαλό μου που απλά περίμενε να συμβεί από τότε που γεννήθηκα, ή αν ήταν το αποτέλεσμα των περιβάλλοντος που μεγάλωσα. Απλά συνέβη.

Μια από της πρώτες μου αναμνήσεις είναι η μία αδερφή μου να έχει όρεξη για παιχνίδι και εγώ όχι. Να της λέω να με αφήσει ήσυχο, αλλά αυτή να επιμένει να με γαργαλάει, προσπαθώντας να με κάνει να σκάσω ένα χαμόγελο.

Εκείνη μάλλον θα πρέπει να ήταν η στιγμή που σταμάτησα να είμαι ο αθώος και χαριτωμένος μικρός αδερφός της στα μάτια της. Το ξέσπασμά μου ήταν τόσο ωμό και βίαιο που αν ήμουν λίγο μεγαλύτερος και είχα λίγο παραπάνω δύναμη, ίσως να της προκαλούσα ζημιά. Παρόλαυτά, το έπιασε το νόημα. Με άφησε ήσυχο και ποτέ κανείς στην οικογένεια δεν με ανάγκασε να παίξω μαζί του με το ζόρι από τότε.

Ακόμα θυμάμαι την σκηνή αυτή σαν από τις ελάχιστες φορές που πραγματικά έχω βγει εκτός ελέγχου.

Σήμερα, αυτό παραμένει ένα από τα σπάνια πράγματα που μπορεί, μάλλον, να μου προκαλέσει την ίδια προβλέψιμη βίαιη αντίδραση. Να προσπαθώ να απομακρυνθώ από κάτι, μια κατάσταση, έναν άνθρωπο, μια σχέση, δεν έχει σημασία, και να μην με αφήνουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν με άφησαν να φύγω όταν το είχα ανάγκη. Αυτούς τους μίσησα όσο δεν μίσησα κανέναν άλλο ποτέ στη ζωή μου. Με εξοργίζει αφάνταστα το να προσπαθεί κάποιος να μου επιβάλει κάτι με το ζόρι, ακόμα και αν αυτό είναι η αγάπη του.

Ποτέ μου δεν προσπάθησα να περιορίσω κάποιον με τα συναισθήματά μου, όσο δυνατά και αν ήταν. Αντιθέτως, μου το έχουν κάνει πάνω από μια φορά. Και η αντίδρασή μου ήταν πάντα, όσο και να προσπάθησα να το αποφύγω, το ίδιο άγαρμπη και βίαιη ψυχολογικά όσο η αντίδρασή μου στο αθώο παιχνίδι γαργαλητού με την αδερφή μου.

Ασχέτως πάντως αν μερικές φορές απομακρύνομαι από κάτι επειδή έτσι θέλω, έχω μάθει να το κάνω όσο πιο διακριτικά μπορώ και όταν κρίνω ότι οι άλλοι το έχουν ανάγκη. Κάνω ότι θέλουν να μου κάνουν.

Το αποτέλεσμα; Μερικοί με άφησαν να φύγω, ίσως υπερβολικά εύκολα μάλιστα, αλλά το δέχτηκα πάραυτα. Με αυτούς όμως που δεν το έκαναν, μας ενώνει μια αμοιβαία έλξη που είναι περισσότερη ισχυρή από όσο φαίνεται, κάτι σαν αυτό που δένει τη γη και την σελήνη και χορεύουν μεταξύ τους, χωρίς να συγκρούονται αλλά και χωρίς να απομακρύνονται ποτέ η μία από την άλλη.

Αυτό ζητάω από τους άλλους. Να ξέρουν πότε να με αφήνουν να φύγω και πότε όχι, και ας ξέρω πόσο δύσκολο είναι.

Τι διάολο, τόσοι πλανήτες το κάνουν με επιτυχία...

Now playing: Sunrise Avenue - Fairytale gone bad

Προσανάματα

2007-08-31T23:25:00.000+03:00

Θυμάμαι ακριβώς την στιγμή που η μουσική μπήκε στην ζωή μου. Λόγω της απειρίας της μικρής μου ηλικίας δεν θα μπορούσα με τίποτα τότε να ονοματίσω τα αισθήματα που με διαπέρασαν, αλλά σήμερα μπορώ. Ήταν, μάλλον, κάτι σαν έρωτας.

Ήταν σαν το συναίσθημα που νιώθω σήμερα όταν κοιτάζω για πρώτη φορά κάποια που μου αρέσει. Μια ανατριχίλα που ξεκινά από το στομάχι...

Μπορώ να πω μέχρι και τι σκέφτηκα με έκπληξη τότε, κατά λέξη. "Fuck... Είμαι μεταλλάς!". Έκπληξη επειδή στο μυαλό μου τότε οι μεταλλάδες ήταν άτομα με πέτσινα, καρφιά, τατουάζ και ξυρισμένα κεφάλια. Και εγώ ούτε ήμουν έτσι αλλά ούτε και ήθελα να γίνω.

Και έτσι απλά λοιπόν, πήρα την μουσική στα σοβαρά.

Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος του ίδιου του καλοκαιριού πάνω σε μια αιώρα με ακουστικά στα αυτιά, ακούγοντας ξανά και ξανά το ίδιο μουσικό κομμάτι που με συνάρπασε. Αφού το άφησα να διαποτίσει για πολύ καιρό από άκρη σε άκρη το μυαλό μου, ένιωσα έτοιμος να προχωρήσω στην εξερεύνηση του υπόλοιπου μουσικού σύμπαντος.

Ένα παιδί έχει γενικά πολλά πράγματα να τον αφήσει ενθουσιάσουν. Εγώ τότε, πιάστηκα στην μουσική και απέκτησα, όπως είναι φυσικό, το προσωπικό μου γούστο.

Χώριζα τη μουσική σε κυρίως τέσσερα είδη. Αυτή που σιχαινόμουν, αυτή που ανεχόμουν και αυτή που μου άρεσε. Η συλλογή μου αποτελούνταν κυρίως από το τελευταίο είδος.

Όμως υπήρχε και μια πολύ ξεχωριστή κατηγορία τραγουδιών, αυτή που σήμερα ονομάζω μουσική καψίματος.

Μερικά κομμάτια μπορούν ακόμα και σήμερα, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, να με κάνουν να νιώθω τον ενθουσιασμό της πρώτης εκείνης φοράς. Όταν τα βρίσκω, κάνω ότι έκανα και με το πρώτο. Καίω το μυαλό μου ακούγοντάς τα ξανά και ξανά, μέχρι που να αναλύσω κάθε στίχο και νότα στην παραμικρή του απόχρωση νοήματος που μπορεί να μου προσφέρει.

Η απόλαυση που μου δίνει η διαδικασία αυτή είναι συνήθως τόσο ακατανόητη για τους άλλους, που σπάνια να μπω καν στον κόπο να την εξηγήσω ή να την αναφέρω. Αλλά υπάρχει.

Η μουσική με συνόδευε πάντα σε ό,τι έκανα. Σχεδόν οποιαδήποτε ανάμνηση έχω μπορώ να την συνδέσω με κάποιο αντίστοιχο μουσικό κομμάτι που άκουγα ή μου άρεσε γενικότερα εκείνο το διάστημα.

Ο στρατός ήταν μια περίεργη εμπειρία για μένα, ειδικά επειδή συνέβαιναν και άλλα πράγματα στην ζωή μου εκείνη την εποχή. Αν ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται, εγώ πιάστηκα από ένα συγκεκριμένο τραγούδι καψίματος.

Ποτέ, ακόμα και μέχρι σήμερα, δεν είχα αναλύσει τίποτα σε τόσο βάθος όσο εκείνους τους στίχους. Με εξέφραζε και ταυτίστηκα μαζί του σε τέτοιο βαθμό που κάθε άλλο παρά υγιές θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω. Αυτό το τραγούδι χαράχτηκε μόνιμα τότε στο μυαλό μου σαν το τραγούδι του στρατού.

Πολύ καιρό μετά ήμουνα με κάποια παρέα σε μπαρ, όταν κάποια στιγμή άρχισε να παίζει το τραγούδι αυτό, του στρατού. Και τότε βλέπω τον διπλανό μου να σιγοτραγουδά τους στίχους του.

Ένιωσα προσβεβλημένος, επειδή το συγκεκριμένο τραγούδι ήταν ιερό για μένα. Δεν ήταν ένα πιασάρικο κομμάτι που είχε το δικαίωμα να το σιγοτραγουδά ο καθένας. Αν το είχε κάποιος, θα ήταν μόνο αυτός που το έζησε, το ένιωσε και ήξερε τι εννοεί και που αναφέρεται. Πως τολμούσε λοιπόν αυτός να βιάζει το δικό μου τραγούδι; Πως τολμούσε να τολμούσε;

Χαλάστηκα πολύ τότε αλλά με τον καιρό ξέχασα το περιστατικό και σταμάτησα να παίρνω τόσο σοβαρά τον εαυτό μου και την μουσική.

Ακόμα πάντως βρίσκω κομμάτια καψίματος. Μερικά μου καίνε το μυαλό για καιρό, άλλα καταρρέουν στην πρώτη ανάλυση. Αλλά δεν έχει σημασία στην τελική, επειδή δεν τα παίρνω πλέον πολύ στα σοβαρά.

Λένε ότι σίγουρα καταλαβαίνεις πότε συναντάς τον έρωτα της ζωή σου, επειδή κάνει όλους τους προηγούμενους πριν από αυτόν να μοιάζουν ασήμαντοι.

Ποτέ κανένα τραγούδι δεν ξεπέρασε αυτό του στρατού, επειδή από τότε έμαθα, τελικά, να μην τα παίρνω στα σοβαρά. Για αυτό και ποτέ κανένα δεν θα το ξεπεράσει.

Τι και αν άραγε συμβαίνει το ίδιο σε μένα και για τον έρωτα;

Now playing: Amy Winehouse - You know I'm no good

Παρένθεση

2007-08-26T23:48:00.000+03:00

Η φωτιά με έχει μουδιάσει. Δεν μπορώ να δω τηλεόραση, οπότε προσπαθώ να ξεχαστώ.

Δημοσίευσα ένα παλιό κείμενο, την καταραμένη φάρα, μόνο και μόνο για να αποσπάσω την προσοχή μου από αυτό που συμβαίνει.

Δεν πέτυχε ιδιαίτερα.

Καταραμένη φάρα

2007-08-26T14:06:00.000+03:00

Μιλούσαμε, γελούσαμε... Κοιταζόμασταν με νόημα... Όλα πήγαιναν μια χαρά.

Μια φράση, όμως, ήταν αρκετή για να καταστραφούν όλα.

-"Με τι ασχολείσαι;" με ρώτησε.

Αναστέναξα. Ήταν αναπόφευκτο, έπρεπε να το περιμένω... Γιατί δεν το έκανα;

-"Με υπολογιστές" απαντάω, μόνο για δω αμέσως μετά την αηδία να σχηματίζεται στο πρόσωπό της, λες και είπα ότι η δουλειά μου είναι να βασανίζω ανθρώπους.

Μήπως να έλεγα ακριβώς αυτό; Αν μη τι άλλο, θα ήταν πρωτότυπο τουλάχιστον, νομίζω.

-"Α..." απάντησε, θρυμματίζοντας έτσι τελειωτικά την όμορφη ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί.

Αναμενόμενη απάντηση.

Αναστέναξα. "Ναι, από μικρός..." πήγα να δικαιολογηθώ σιγανά αλλά ήταν ήδη πολύ αργά. Γύρισε όχι και τόσο διακριτικά το σώμα της προς την αντίθετη κατεύθυνση και άναψε βαριεστημένα ένα τσιγάρο. Αμέσως μετά, κοίταξε το ρολόι της.

"Μήπως να το διαλύσουμε;" είπε. "Με περιμένουν κάποιοι φίλοι...".

Άλλο που δεν ήθελα και εγώ, πλέον.

-"Ναι, και εμένα. Πάμε.".

Και φύγαμε, χωρίς ποτέ να ξανασυντηθούμε ή να ξαναμιλήσουμε έστω.

Ένα σκηνικό που έχει επαναληφθεί περισσότερες φορές από όσο θα ήθελα και αυτό γιατί είμαι μέλος ενός κλάδου με τους πιο 'ξεχωριστούς', με την κακή έννοια, ανθρώπους. Εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, όσοι έχω γνωρίσει στον επαγγελματικό μου τομέα είναι με κάποιο τρόπο μη-φυσιολογικοί και μη-λειτουργικά μέλη της κοινωνίας γενικότερα.

Και, από ότι φαίνεται, δεν είμαι ο μόνος με την άποψη αυτή.

Για αυτό, αποφεύγω άτομα του κλάδου μου. Όπως ακριβώς με αποφεύγουν άλλοι.

Ένα άλλο μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων που έχω γνωρίσει, ενδιαφέρονται για αυτό που κάνω. Υπέρμετρα, θα έλεγα, διότι το έχουν ανάγκη.

Με πειράζει που όλοι οι συγγενείς μου, όσο μακρινοί και αν είναι, μαζί με σχεδόν όλους τους γνωστούς μου, θεωρούν αναφαίρετο δικαίωμά τους να με υποχρεώνουν να τους εξυπηρετώ σε θέματα υπολογιστών.
Η πληροφορική είναι κάτι που μου δίνει λεφτά μέσα στο ωράριο εργασίας μου. Από εκεί και μετά είναι κάτι τόσο προσωπικό, που σχεδόν ποτέ δεν μιλάω για αυτό, ούτε στους πιο κοντινούς μου ανθρώπους.
Δεν παθιάζομαι να μιλάω για τα Windows ή για την ταχύτητα των νέων επεξεργαστών. Αντίθετα, είναι καλός λόγος να βαρεθώ μέχρι θανάτου.

Για αυτό, αποφεύγω άτομα που χρειάζονται τον κλάδο μου.

Το καλό είναι ότι με τόσες υπεκφυγές, τα άτομα που πλησιάζω ή που αφήνω να με πλησιάζουν είναι ελάχιστα. Είναι ήδη ξεχωριστά με τον τρόπο τους, απλά και μόνο επειδή δεν αντιπαθούν ή δεν συμπαθούν πολύ την πληροφορική. Και αυτό είναι σημαντικό, για μένα.

Από εκεί και μετά, όποιος επιζήσει στη αρχική διαλογή, έχει να αντιμετωπίσει απλά το γούστο μου.

Ακούω γενικά πόσο δύσκολο είναι να βρεις ξεχωριστούς ανθρώπους μέσα στην λαοθάλασσα που μας κατακλύζει

Ποτέ δεν ήταν πρόβλημα για μένα.

Και αυτό είναι, ίσως, λυπηρό...

Now playing: Jeanette - How it's got to be

Το γλυκό κατακάθι της οικειότητας

2007-08-22T12:25:00.000+03:00

Όταν περπατώ στο δρόμο είμαι συνήθως τόσο χαμένος στις σκέψεις μου που σπάνια θα αναγνωρίσω γνωστούς ή φίλους. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν ότι αν θέλουν να χαιρετηθούμε, πρέπει αυτοί να κάνουν το πρώτο βήμα.

Την Τάδε την αναγνώρισα μέσα σε απειροελάχιστο χρόνο, μόνο με την άκρη του ματιού μου.

Δεν θα μπορούσα να περάσω τόσο καιρό με κάποια, εγώ τουλάχιστον, και να μην έχω μάθει ουσιαστικά τα πάντα για αυτήν.
Κάθε καμπύλη του σώματός της ήταν μετρημένη, υπολογισμένη, φιλημένη, αγγιγμένη και, κάποτε, αγαπημένη. Ήξερα, όταν ήμασταν μαζί έστω, την σκέψη και το συναίσθημα πίσω από κάθε κίνηση ή ακινησία της. Έτσι, όταν την είδα τώρα, χρόνια αργότερα, παρόλα τα διαφορετικά κιλά, στυλ ντυσίματος και μαλλιών, δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να καταλάβω ποια είναι.

Δεν χωρίσαμε κάτω από τις καλύτερες συνθήκες, μάλλον το αντίθετο. Έτσι, δεν είχα διάθεση να ανταλλάξω ρηχούς ή φορτωμένους με υπονοούμενα χαιρετισμούς. Δεν είχα διάθεση να υποστώ την μερικών δευτερολέπτων σιγή που θα ακολουθούσε, όταν πιθανότητα θα "μετρούσαμε" την επιτυχία του άλλου από την τελευταία μας συνάντηση. Εξάλου, ήταν μαζί της κάποιος, η κατάσταση ίσως γινόταν άβολη.

Τα μαύρα γυαλιά στη διάσωση. Στις ελάχιστες φορές που θα έχω την διαύγεια να προσέξω κάποιον γνωστό στο δρόμο, αν δεν έχω όρεξη να χαιρετίσω απλά δεν το κάνω και αφήνω την αφηρημένη μου φήμη να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Όταν είναι κρυμμένο το βλέμμα μου, νομίζω ότι θα μπορούσα να γλιτώσω τα πάντα. Σαν την στρουθοκάμηλο ένα πράγμα. Απλά, θέλω να λέω, χωρίς την ματαιότητα.

Την είδα, πάλι με την άκρη του ματιού μου, να με κοιτάζει μισό δευτερόλεπτα παραπάνω από το κανονικό και να αλλάζει την στάση του σώματός της στην επίσημη, αυτή που έπαιρνε όταν ήθελε να χαιρετίσει κάποιον. Με είδε.

Εγώ όμως, βράχος. Περάσαμε δίπλα δίπλα, προσπαθώντας να μην αλλάξω στο παραμικρό το περπάτημά μου.

Πολλά μέτρα και λεπτά αργότερα, άρχισα, αναπόφευκτα, να ξεθάβω τα συναισθήματα που την αφορούσαν.

Το κοινό μας παρελθόν, όπως και τα πιο πολλά πράγματα άλλωστε, με τον καιρό είχε ξεθωριάσει μέσα μου. Η γεύση, όμως, είχε μείνει. Ένιωθα ακόμα θλίψη και οργή για όσα είχαν συμβεί αλλά δεν θυμόμουν ακριβώς τους λόγους που τα είχαν προκαλέσει. Αυτό με ενοχλεί διότι εν μέρει καθορίζει το φέρσιμό μου σε παρόμοιες μελλοντικές καταστάσεις. Σαν το πικρό κατακάθι του ελληνικού καφέ που μένει επειδή δεν μου αρέσει να το πίνω αλλά απλώνεται στην χαρτοπετσέτα για να μου αποκαλύψει το μέλλον μου, αν διαβαστεί, υποτίθεται, σωστά.

Ξετυλίγοντας όμως το παρελθόν, βρήκα κάτι περισσότερο από σκοτεινές αποχρώσεις του. Βρήκα το μόνο που μας έδενε λίγο πριν καταρρεύσει η σχέση μας, μια ζεστή και ολοκληρωτική οικειότητα.

Αυτό το γλυκό συναίσθημα που επιτρέπει στην άλλη να σου λέει ότι σε βαριέται εκείνη τη δεδομένη στιγμή αλλά να μην φύγεις, επειδή θα της λείψεις αμέσως μετά. Αυτή η σχέση που σου επιτρέψει να αγγίζεις την άλλη και αυτή να σε κοιτάζει όχι ρωτώντας "τι;" ή "γιατί;" αλλά "και μετά;"...

Οι άνθρωποι, λένε, ίσως να ξεχάσουν τι τους είπες ή έκανες αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσουν πως τους έκανες να νιώσουν. Νόμιζα ότι αφορούσε πόνο, αλλά έκανα λάθος, είναι πιο περίπλοκο.

Δεν θυμάμαι τι είπαμε ή τι κάναμε για να φτάσουμε σε αυτό το στάδιο της τρυφερής οικειότητας.

Να πάρει...

Ξέρω ότι είναι σπάνιο. Ελπίζω μόνο να μην ήταν μοναδικό...

Now playing: Avril Lavigne - Complicated

Πληρώνοντας ξένες αμαρτίες

2007-08-15T01:51:00.000+03:00

Βάζω μπρος το αμάξι και νιώθω τα δάχτυλα των χεριών μου μουδιασμένα. Ξέρω αυτό που κανείς άλλος δεν είδε. Είμαι μεθυσμένος.

Ανοίγω την μουσική αλλά την νιώθω εξουθενωμένη στις αμβλυμένες από το αλκοόλ αισθήσεις μου. Την βάζω στο τέρμα, γνωρίζοντας ότι ενοχλώ.

Πατώντας το γκάζι στο τέρμα, βλέπω αμάξια να με πλησιάζουν λιγότερο ή περισσότερο από όσο πρέπει, αλλά προσπαθώ να μένω στα δεξιά, για να τρακάρω, έστω, παρκαρισμένα, αντί για αμάξια με επιβάτες.

Μια αλήθεια αναβοσβήνει με μεγάλα φωτεινά γράμματα μέσα στο μυαλό μου, αυτή που μεγαλώνει ποτισμένη και μουλιασμένη από την βότκα. Δεν με νοιάζει. Τίποτα.

Φτάνω στο σπίτι, σώος. Από την μία, σκέφτομαι, ευτυχώς, είμαι ζωντανός.

Από την άλλη, σκέφτομαι, γιατί;

Now playing: Daniel Powter - Bad day

Ένα αστείο καπάκι

2007-08-11T12:58:00.000+03:00

Κάθομαι με τους Τάδε για καφέ, διατηρώντας ευλαβικά την ίδια παράδοση τόσο καιρό που γνωριζόμαστε. Ξεσκιζόμαστε στο γέλιο.

Οι Τάδε είναι η μόνη μου παρέα χρόνια τώρα. Μαζί πρέπει να έχουμε γελάσει όσο σε όλη μου την ζωή συνολικά. Δεν μας δένουν βαθιές φιλίες, δεν έχουμε ανταλλάξει μυστικά, δεν έχουμε διαφορές να λύσουμε. Είμαστε απλά μια παρέα και όποτε βγαίνουμε έξω είναι σχεδόν εγγυημένο ότι θα περάσουμε καλά στην χειρότερη περίπτωση, ενώ θα ξεφαντώσουμε στην καλύτερη.

Έχει πονέσει το μυαλό μου από τις βαθιές φιλίες, τις βαθιές σχέσεις, τα βαθιά συναισθήματα. Δεν μπορώ άλλο, φτάνει. Θέλω να χαρώ λίγο την επιφάνεια επιτέλους, έστω και προσωρινά. Χρειάζομαι απλότητα.

Ή κάτι τέτοιο.

Εκεί που σχολιάζουμε κοινωνικά, πιάνουμε μια κοινή παλιά μας φίλη στο στόμα μας, ένα μαύρο πρόββατο πλέον. Κάποιος εκφράζει την άποψη ότι όπως πάει θα μείνει μόνη, οπότε εγώ απαντώ ότι αυτό δεν είναι κακό διότι μερικοί άνθρωποι, προσφέροντας τον εαυτό μου σαν τρανταχτό παράδειγμα, δεν έχουν τόση ανάγκη την μόνιμη παρουσία φίλων στην ζωή τους.

Η Τάδε επιτίθεται αιφνιδιαστικά.

'Εσύ το επιδιώκεις. Αυτή όχι', άρχισε.

Την κοίταξα παραξενεμένος. Από που προήλθε αυτή η ξαφνική ψυχανάλυση; Δεν ξέρει τίποτα για το παρελθόν μου, ώστε να βγάλει αυτό το συμπέρασμα. Τότε πως χτύπησε κέντρο;

Μένω εμβρόντητος ενώ την ακούω να επιχειρηματολογεί, συνεχίζοντας την ψυχολογική ανάλυση του εαυτού μου και του μαύρου προββάτου, ενώ τελειώνει με την σύγκρισή μας για να τονίσει της διαφορές μας.

Το πρόβλημα πάντα στις σχέσεις μου με τις άλλους ήταν ότι δεν γινόμουν κατανοητός. Έχω ξοδέψει πολύ σάλιο για να εξηγώ και να λύνω παρεξηγήσεις που προκαλεί το ιδιότροπο, στην καλύτερη περίπτωση, φέρσιμό μου.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που προσπάθησε κάποιος να με αναλύσει. Ήταν όμως η πρώτη φορά που αυτό έγινε ύπουλα, χωρίς την παραμικρή βοήθεια από μένα και ήταν εκπληκτικά ακριβής. Ουάου.

Κάθομαι και αναλογίζομαι τι σημαίνει αυτό. Η σχέση μας, όπως αποδείχθηκε, μόνο επιφανειακή δεν ήταν τελικά. Παρόλαυτά όμως, δεν με ξένιζε όσο θα περίμενα.

Κατάλαβα ότι δεν ήταν το βάθος τελικά που με κούραζε, αλλά το διαρκές πασπάτεμά του. Η μανιώδης ανάλυση και εξήγηση όλων των συναισθημάτων, μια συνήθεια που δεν την είχα μόνο εγώ άλλα και σχεδόν όλοι όσοι πέρασαν από τον χαρακτηρισμό "φίλοι μου", με εξαίρεση την τωρινή παρέα.

Σαν να μην συνέβη τίποτα, ξαναγυρνάμε στο καλαμπούρι μας, ενοχλώντας και πάλι τα διπλανά τραπεζάκια, κλείνοντας πάλι το καπάκι που ανοίξαμε, αποκαλύπτοντας την ουσία μας.

Σαν ένα καπάκι γέλιου που εμποδίσει το περιεχόμενο να ξεθυμάνει, αλλά είναι έτοιμο να ανοίξει αν χρειαστεί.

Ένα καπάκι επιφανειακότητας. Το βρήκα πιο πολύ αστείο, παρά σοβαρό...

Now playing: Semisonic - Secret smile

Δέκα πράγματα που έμαθα με τον δύσκολο τρόπο

2007-08-10T23:45:00.000+03:00

Να μην ακούω το Total eclipse of the heart στο ξεκίνημα της μέρας μου, αν θέλω να χαμογελάσω κάποια στιγμή στην διάρκειά της.

Οι στίχοι σκοτώνουν την μουσική.

Να μην λέω την πραγματική μου άποψη για τίποτα. Ποτέ. Σε κανέναν.

Να μην πληγώνω τους γονείς μου απλά επειδή έκαναν το λάθος να με κακομάθουν.

Σε όλες τις γυναίκες αρέσουν τα λουλούδια, ακόμα και σε αυτές που λένε ότι δεν τους αρέσουν και δεν σταματούν μέχρι να σε πείσουν για αυτό.

Να μην παίρνω στα σοβαρά τον εαυτό μου, εκτός αν επιδιώκω να κάνω τους άλλους να γελάσουν.

Το αλκοόλ που πίνω εκθέτει όλα όσα προσπαθώ να κρύψω.

Δεν πρέπει να αγαπώ όπως θέλω, αλλά όπως θέλουν.

Η αγάπη δεν είναι αρκετή.

Δεν έχω πάντα δίκιο.

Now playing: Aemen - Time

Καμμένο χαρτί

2007-08-10T22:15:00.000+03:00

Καθώς πλησίαζα στην εξωπορτα της πολυκατοικίας μου και ετοιμαζόμουν ψυχολογικά να απλώσω το θεϊκό κορμί μου να ξεκουραστεί από τους άθλους της ημέρας, τον είδα.

Ήταν πεταμένος αδιάφορα στο πεζοδρόμιο. Ένα τραπουλόχαρτο, ο βαλές σπαθί.

Τον σήκωσα, περίεργος. Ήταν σε καλή κατάσταση, δεν φαινόταν να πετάχτηκε επίτηδες. Από που, τότε, να είχε αποδράσει άραγε; Και πως; Ποιος να έβγαλε μια τράπουλα στην μέση του δρόμου, δίνοντάς του την ευκαιρία να το σκάσει; Και γιατί;

Τι σημασία όμως είχε; Τον έβαλα στην τσέπη μου και μπήκα στο σπίτι μου, ξεχνώντας τον για την ώρα.

Λίγο αργότερα, το βιβλίο που διάβαζα αναφέρθηκε συμπτωματικά σε ένα χαρτοπαίκτη και τον θυμήθηκα ξανά. Τον πήρα στα χέρια μου και τον περιεργάστηκα. Ήταν καθαρός αλλά αν και φαινόταν χρησιμοποιημένος, δεν ήταν παρά ελάχιστα τσαλακωμένος. Είχε το υπεροπτικό βλέμμα που έχουν όλες οι φιγούρες του είδους του.

Δεν χρειαζόμουν ένα βαλέ σπαθί, οπότε για μια στιγμή μπήκα στον πειρασμό να τον πετάξω στην ανακύκλωση για να κάνει τον κόσμο λίγο καλύτερο, αλλά σκέφτηκα ότι ίσως και να του άξιζε κάτι διαφορετικό.

'Σε βαφτίζω σελιδοδείκτη' είπα με μεγάλη δόση θεατρινισμού, όπως πάντα όταν μιλάω στον εαυτό μου, και τον έβαλα μέσα στο βιβλίο μου. Πλέον θα ήταν ο σελιδοδείκτης μου και θα με ακολουθούσε σε κάθε μου ταξίδι, φανταστικό ή πραγματικό.

Κάποιο καιρό μετά, επιστρέφοντας σπίτι μετά από ένα Σαββατοκύριακο καλοκαιρινής απόδρασης, θυμήθηκα ξαφνικά ότι είχα ξεχάσει πίσω το βιβλίο μου. Μαζί με τον βαλέ σπαθί.

Καταστροφή!

Και εκεί που σκεφτόμουν ότι έπρεπε να αγγαρευτώ να γυρίσω πίσω να τον πάρω, συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι δεμένος με κανένα αντικείμενο. Δεν υπάρχει κάτι που να έχω, με το οποίο να είμαι συναισθηματικά δεμένος, όλα είναι απλά εργαλεία στα χέρια μου και εξυπηρετούν τον πρακτικό τους σκοπό. Δεν έχω κάδρα στους τοίχους του σπιτιού μου, το γραφείο μου δεν στηρίζει κανένα στολίδι και το αμάξι μου είναι γεμάτο με γρατζουνιές, αποτέλεσμα της παγερής μου αδιαφορίας να το προσέξω σαν κάτι περισσότερο από ένα απλό μεταφορικό μέσο.

Δεν υπάρχει αντικείμενο που θα στεναχωριόμουν να χάσω, εκτός αν έχει οικονομική αξία.

Τι λέει αυτό για μένα; Είμαι κενός, πεζός και άδειος, επειδή μου φαίνεται χάσιμο του χρόνου να διακοσμήσω το σπίτι που μένω;

Τα πράγματα ήταν απλά. Ή θα γύριζα πίσω να τον πάρω, ή όχι.

Αν γύριζα όμως, θα του έδινα αξία. Θα δενόμουν με ένα κομμάτι χαρτί. Από εκεί και πέρα, θα είχε τουλάχιστον την αξία του χρόνου μου να πάω να τον βρω, τους άγχους για το αν θα τον έβρισκα, της βενζίνης που θα έκαιγα, της καταστροφής του περιβάλλοντος που θα προκαλούσα στην διαδικασία.

Και μετά, ο κατήφορος. Πλεόν θα ήταν επένδυση. Αν τον ξαναξεχνούσα θα έπρεπε να τον ξαναβρώ, γιατί αλλιώς θα ήταν χαμένοι οι κόποι που είχα κάνει μέχρι τότε για να μην τον χάσω. Ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι που αυτό το τραπουλόχαρτο θα ήταν ό,τι πολυτιμότερο θα είχα.

Η αξία των πάντων είναι μόνο αυτή που τους δίνουμε. Μια αξία που μεγαλώνει όσο πιο πολλά θυσιάζουμε...

Ή απλά, θα μπορούσα να συνεχίσω να οδηγώ.

'Σιγά το δίλημμα', σκέφτηκα, συνεχίζοντας την πορεία μου για Θεσσαλονίκη, αφήνοντας για πάντα τον βαλέ σπαθί στην όποια τύχη του.

Όχι, δεν είμαι ο βαρύμαγκας μοναχικός καβαλάρης που δεν στεριώνει πουθενά, που δεν αφήνει κανέναν και τίποτα να τον αγγίξει.

Ίσως όμως, σκέφτηκα χαμογελώντας κοροιδευτικά στον καθρεφτη μου πατώντας τέρμα το γκάζι, αυτό να είναι μια αρχή.

Πςςς...

Now playing: Delgados - Keep on breathing

Μαύρο παρελθόν

2007-08-10T20:49:00.000+03:00

Την τελευταία φορά που με ρώτησαν τι έχω με τα μαύρα, απάντησα χαμογελώντας: "Μια πολύ καλή σχέση!".

Για τους άλλους, είναι μάλλον το σήμα κατατεθέν μου. Για μένα είναι απλά ένα εμφανές απομεινάρι του παρελθόντος.

Συνάντησα απρόσμενα τον Τάδε, τον κολλητό μου από το λύκειο. Πριν πολλά χρόνια ανταλλάξαμε σκληρά λόγια ενώ πιο πριν μοιραζόμασταν απόψεις που σήμερα αποκαλύπτω μόνο μεθυσμένος και μόνο σαν αστείο, καλύπτοντας έτσι κάπως την ντροπή μου για τον τότε εαυτό μου.

Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο άβολη κατάσταση από το να συναντώ άτομα από παλιά, τότε που άρχισα να περιορίζω την γκαρνταρόμπα μου σε ένα μόνο χρώμα και το μυαλό μου σε μια απόλυτη άποψη. Συναντιόμαστε, χαιρετιόμαστε, λέμε περιληπτικά τι κάναμε στην ζωή μας μέχρι σήμερα και αφήνουμε μετά μια άβολη σιωπή να γεμίζει το χρόνο μέχρι τον αποχαιρετισμό μας, σιωπή μεγάλη σχεδόν σαν το διάστημα που πλέον μας χωρίζει. Τι και αν κάποτε μοιραστήκαμε τόσα; Γιατί το κοινό παρελθόν πρέπει να σημαίνει κάτι σήμερα;

Κοιτώντας τον Τάδε, δεν άντεξα να μην πάρω στα σοβαρά τον εαυτό μου, ήταν τόσο εύκολο κοιτώντας τον.... Άλλαξα, δεν είμαι αυτός που ήξερες, σκέφτηκα μέσα μου, αυτός που απέρριψες.

Μου πήρε αρκετή ώρα να καταλάβω ότι το ίδιο πιθανότατα σκέφτηκε και αυτός εκείνη την στιγμή. Όσο τον μείωσα στο μυαλό μου, άλλο τόσο μειώθηκα και εγώ στο δικό του. Αν εγώ άλλαξα, αν έγινα καλύτερος, γιατί να μην έκανε το ίδιο και εκείνος;

Εξάλου, ήμασταν πάντα τόσο ίδιοι...

Now playing: Tori Amos - Big wheel

Ζεστά τριαντάφυλλα

2007-07-27T23:25:00.000+03:00

Μπαίνοντας στο σπίτι και κλείνοντας την πόρτα πίσω μου, ξεφύσηξα ανακουφισμένος καθώς άφηνα απ'έξω την εικόνα μου που με κόπο διατηρούσα τόσο καιρό. Επιτέλους, μπορούσα να σταματήσω να αντιστέκομαι στην βαρύτητα, αφήνοντας τα πάντα μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα να πέσουν στο πάτωμα. Μια τσάντα, ρούχα και κυρίως, την διάθεσή μου.

Τον τελευταίο καιρό όλα οδηγούσαν στη στιγμή αυτή, ώστε να μπορέσω λαίμαργα να ρίξω στο κρεββάτι τον συντετριμένο εαυτό μου και να κλείσω μάτια και αυτιά στα πάντα.

Ονειρεύτηκα όσο ποτέ άλλοτε. Όσα δεν είμαι, όσα δεν έχω, όσα δεν έκανα έγιναν ένας χαώδης χείμαρρος που ξερνούσε το μυαλό μου μέσα στα όνειρά μου, σα μεθυσμένο στομάχι που αποβάλει υπερβολικό αλκοόλ.

Πάλι εδώ; Πάλι έτσι; Όλα τα λάθη του παρελθόντος αυτό δεν είχαν σαν σκοπό να με κάνουν να αποφύγω; Τι δεν έμαθα σωστά; Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω;

Ερωτήματα που απαντιούνται ή καθόλου ή παραπάνω από όσο θέλω ανακυκλώνονται ξανά και ξανά στο μυαλό μου, μέσα σε ένα λήθαργο που δεν θέλει να διακοπεί με τίποτα.

Στο βάθος άκουγονται τηλέφωνα και κουδούνια να με καλούν, απαιτώντας κάπου την παρουσία μου. Και εγώ να αναρωτιέμαι όχι τι θέλει ο κόσμος από εμένα, αλλά τι θέλω εγώ από τον κόσμο. Που νόμιζα ότι ήξερα, τρομάρα μου...

Ο ήλιος έδυσε και ανέτειλε, ξανά και ξανά. Απλά όχι για μένα. Ανήμπορος να το σηκωθώ καν από το κρεββάτι, πάλευα με τον εαυτό μου.

Κάποτε συνειδητοποίησα δύο βασικές αλήθειες για μένα, που δεν ισχύουν απαραίτητα για τους άλλους.

Η πρώτη είναι ότι οποιοδήποτε χτύπημα και να δεχτώ, το ξεπερνάω με τον χρόνο. Δεν δραματοποιώ τον πόνο μου. Απλά περιμένω να περάσει. Και περνάει. Όλα περνούν. Πάντα.

Η δεύτερη είναι ότι κάθε χτύπημα με κάνει λίγο πιο κλειστό, λίγο πιο απρόθυμο να ανοιχτώ μετά σε νέους ανθρώπους και εμπειρίες στην ζωή μου. Και παρόλο που κάθε φορά είμαι πιο προσεκτικός στο για ποιον το κάνω, αποτυγχάνω.

Ο χρόνος περνάει και βρίσκω επιτέλους την δύναμη να σηκωθώ. Ξυρίζω τα γένια μου που τόνιζαν την παραίτησή μου. Μια νέα αρχή. Άλλη μία.

Πρέπει να θυμάμαι αυτή τη στιγμή, σαν πιθανό ορόσημο της ζωής μου. Ίσως τώρα μόλις να σκλήρυνα πέρα από κάθε σωτηρία.

Now playing: Ozzy Osbourne - I just want you

Παιχνίδια στα σεντόνια

2006-08-11T07:02:00.000+03:00

Υπάρχει ένα παιχνίδι που παίζεται συχνά ανάμεσα σε ανθρώπους. Το ονομάζω "Γιατί με αγαπάς;". Είναι όταν εξηγείς τι σου αρέσει στον άλλον.

Ψέμματα ή όχι δεν έχει τόσο σημασία. Περισσότερο πρέπει να προσπαθήσεις να εκφράσεις κάτι που όχι μόνο να είναι αληθοφανές, αλλά και να το πεις με τρόπο που θα ευχαριστήσει αυτόν που αφορά.

Οι παραλαγές του παιχνιδιού αυτού είναι πρακτικά απεριόριστες, ανάλογα με την σχέση που έχουν οι άνθρωποι μεταξύ τους. Παίζεται συχνά ανάμεσα σε φίλους, όταν κάποιος έχει την ανάγκη να τονιστεί ο εγωισμός του. Αν όμως παίζεται ανάμεσα σε δύο εραστές, ακόμα καλύτερα. Και αν παίζεται επάνω στα ιδρωμένα ακόμα σεντόνια, αυτό είναι το αγαπημένο μου...

Ήταν η σειρά της. Εγώ είχα ήδη απαντήσει και αν κρίνω από το φιλί που ακολούθησε, νομίζω ότι καλά τα είχα καταφέρει.

- "Εχεις... potential...!" μου είπε τελικά μετά από αρκετά δευτερόλεπτα, κοιτώντας με σιωπηλά σκεπτική. Ποτέ δεν μπορούσε να εκφραστεί καλά στα ελληνικά.

- "Τι πάει να πει αυτό;" ρώτησα εγώ παραξενεμένος. Πολλά μου έχουν πει αλλά αυτό ήταν πρωτάκουστο.

- "Έχεις μέσα σου καλά πράγματα που δεν είναι εμφανή με τον πρώτη ματιά. Δεν είναι εύκολο να τα δει κάποιος, πρέπει να σε εξερευνήσει πρώτα για να τα βρει".

Ώστε έχω potential... Δυνατότητες δηλαδή...

"Νομίζω ότι κάποτε θα καταφέρεις πολλά...", συνέχισε αυτή δειλά, περιμένοντας τις αντιδράσεις μου.

Μου άρεσε αυτό σαν σκέψη. Μου άρεσε το ότι πίστευε σε μένα και τις δυνατότητές μου. Μου άρεσε που μπορούσε να βλέπει πιο βαθιά μέσα μου.

Ή στην τελική, ακόμα και μην ήταν αλήθεια, μου άρεζε απλά να το πιστεύω...

Χρόνια μετά, πολλούς πολλούς καβγάδες μετά, διαπίστωσα ότι όταν κάποιος έβλεπε potential κάπου, έβλεπε κάτι που μπορούσε να το αλλάξει στα μέτρα του. Σαν πλαστελίνη που έχει το potential να πάρει οποιοδήποτε σχήμα θέλει ο πλάστης, αρκεί να το ζυμώσει.

Πόσα δάκρυα να έχουν χυθεί για αυτό το παράπονο, για όλες τις αλλαγές που δεν κάναμε για χάρη άλλων, για όλα αυτά που δεν έκαναν άλλοι για εμάς...

Ασυνείδητα, περιμένουμε πράγματα από τους άλλους, χωρίς να μας τα έχουν υποσχεθεί ποτέ. Απλά επειδή είδαμε ότι έχουν την δυνατότητα να μας τα δώσουν. Και όταν δεν το κάνουν...

Σύμφωνα με τον Ντάντε, στην έσχατη τρύπα της κόλασης βρίσκονται οι μεγαλύτεροι προδότες. Γιατί αυτό θεωρείται το μεγαλύτερο αμάρτημα από την αρχή του κόσμου...

Περί αυτού πρόκεται το potential, περί προδοσίας. Είναι προδοσία να μην κάνεις ή να μην γίνεσαι όλα όσα περιμένουν οι άλλοι. Είναι προδοσία να περιμένεις να πάρεις και να μην λάβεις τίποτα. Ασχέτως αν τα ζήτησες, ασχέτως αν σου υποσχέθηκαν... Αν τα περίμενες, το ίδιο κάνει...

Χρόνια μετά, πολλούς πολλούς καβγάδες μετά, ακόμα δεν κατάλαβα όμως ποιος είναι ο προδότης.

Αυτός που αλλάζει ή αυτός που δεν ακολουθεί;

Now playing: Cinderella - Nobody's fool

Στρουθοκαμηλισμοί

2006-07-30T20:00:00.000+03:00

Στη σημερινή κοινωνία των προσωπικών απολαύσεων είναι δύσκολο να αντισταθεί κάποιος και να μην απορροφηθεί από την ομορφιά της μοναχικότητας. Έτσι και εγώ, έφτιαξα το δικό μου σύμπαν. Το σπίτι μου.

Το σπίτι μου έχει μια πόρτα που κλειδώνει και πατζούρια που ασφαλίζουν. Έχει βιβλία που με καθηλώνουν, ένα ίντερνετ που με ψυχαγωγεί και μια κουζίνα που με διασκεδάζει. Έχει μουσική που με ταξιδεύει και ταινίες που με γεμίζουν.

Το σύμπαν αυτό πολλά πράγματα δεν έχει και άλλα τόσα δεν είναι. Είναι όμως δικό μου και έχει όσα θεωρώ απαραίτητα. Και όταν έχω ανάγκη για μοναξιά, το σύμπαν μου είναι έτοιμο να μου την παρέχει.

Όταν χρειάζεται, έχω μάθει να κουβαλώ το σύμπαν μου μαζί μου, ακόμα και εκτός σπιτιού. Στους δρόμους, τα ταξί και τα λεωφορεία, ξέρω ότι όσο κρύβομαι πίσω από τα μαύρα μου γυαλιά και την μουσική μου, κρύβονται από το μυαλό μου όσα δεν με ενδιαφέρει να προσέξω, ενώ ταυτόχρονα εμποδίζουν τους άλλους να εισβάλλουν απρόσκλητοι στο σύμπαν μου. Τα ακουστικά μου είναι η πολυτιμότερη ασπίδα μου.

Είναι ένα είδος στουθοκαμηλισμού, με την διαφορά ότι έχει αποτέλεσμα. Στη σημερινή μας κοινωνία, αν δεν θέλεις να φαίνεσαι, δεν φαίνεσαι...

Τελευταία, κάτι άλλαξε. Δεν κρύβομαι μέσα στο σύμπαν μου μόνο για αναρρώσω. Παρατηρώ ότι περνάω υπερβολικά καλά μόνος χωρίς να μου λείπει ο έξω κόσμος.

Ξέρω ότι είναι λάθος αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ γιατί...

Now playing: Bryan Adams - There will never be another tonight

Δυνατά και από μέσα μου

2006-07-23T23:58:00.000+03:00

Η δουλειά της ημέρας ήταν να πάω στο γραφείο της κάποιας τάδε και να εγκαταστήσω ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή της. Απλό.

Έτσι νόμιζα, έστω...

Πράγματι έφτασα, συστήθηκα ευγενικά, όπως πάντα, και αμέσως έπιασα δουλειά.

Ενώ καθόμουν στον υπολογιστή της και αυτή στον καναπέ της ξεφύλλίζοντας αδιάφορα ένα περιοδικό περιμένοντάς με να τελειώσω, ένιωσα ένα σοκ να με διαπερνάει, κοιτώντας την. Την ήξερα.

- "1ο Μαλακοπής", είπα ξαφνικά, χωρίς να το σκεφτώ. Το μετάνιωσα αμέσως.

- "Τι;" απάντησε αυτή σηκώνοντας παραξενεμένη το βλέμμα της προς το μέρος μου.

- "Ήμασταν στην ίδια τάξη στο σχολείο..." απάντησα χαμηλόφωνα. "Και ήμουν ερωτευμένος μαζί σου για όλο το Γυμνάσιο" συμπλήρωσα από μέσα μου.

Με κοίταξε σκεπτική, προσπαθώντας με δυσκολία να ανασύρει λεπτομέρειες εκείνης της περιόδου.

Εγώ από την άλλη βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα χείμαρο αναμνήσεων που δεν ήξερα ότι είχα ακόμη μέσα μου. Που καθόταν, τι φορούσε, πως βαφόταν. Τι βαθμούς είχε, ποια μαθήματα της άρεζαν, τα χόμπι της. Το χαμόγελό της, το περπάτημά της. Σκόρπιες λεπτομέρειες της ζωής της που αποροφούσα αρρωστημένα ενώ την λάτρευα με το μόνο τρόπο που ήξερα τότε.

Σιωπηλά.

Πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά τα πράγματα; Ήταν ένα όμορφο, χαρούμενο, έξυπνο και δημοφιλές κορίτσι. Με λίγα λόγια, ήμουνα εκτός της κλάσης της. Και άρα, αόρατος.

Ανήκαμε σε διαφορετικές κλίκες. Ενώ αυτή ανήγαγε την γλύκα σε επιστήμη, εγώ κυνηγούσα απεγνωσμένα την μαγκιά ώστε να ταιριάξω με παρέες και συνήθειες ξένες. Με παρέες ανεγκέφαλες και δήθεν. Επειδή αρνιόμουν να παραδεχτώ την διαφορετικότητά μου.

Όταν κατάλαβα την γελοιότητα, ξέκοψα, αλλά ήταν αργά, είχα ήδη μετακομίσει σε διαφορετικό σχολείο.

Ξαναείδα κάποια μέλη της τότε παρέας μου μετά το σχολείο. Ένας με σταμάτησε στην καμάρα, να μου ζητήσει ένα κατοστάρικο. Τόσο μαστουρωμένος που του έτρεχαν τα σάλια, εκτός από το ότι δεν με αναγνώρισε. Ένας άλλος κάποτε με σέρβιρε κιόλας. Άλλοι λιώνουν στο νεκροταφείο...

Μετά από σχεδόν δέκα χρόνια και τόσες αλλαγές, στεκόμουν μπροστά στον ανώνυμο, μονόδρομο και εφηβικό μου έρωτα, το ίδιο ανίκανος με τότε να εκφραστώ. Ξανά.

- "Δεν σε θυμάμαι", μου δήλωσε απογοητευμένη, φεύγοντας.

- "Δεν πειράζει", απάντησα ψευτοχαμογελώντας εγώ. "Μου αξίζει", συμπλήρωσα μέσα μου.

Now playing: Jon Bon Jovi - Blood money