Ziehier een reeks voorbeelden uit eigen archief. Het formaat komt helaas niet echt tot zijn recht, maar u begrijpt the point. De witte bovenboord denkt u er maar even bij.

Om te beginnen: de duurste tv’s ter wereld, beide modellen bekleed met goud, diamanten en alligatorleder. Prijskaartje: meer dan 1 miljoen euro. De eerste vraag die u tebinnen schiet is wellicht niet: “en hoe zit het met de beeldkwaliteit?”. (Is dat wél het geval: scheer u weg, klojo!) Ik kan alleen maar hopen dat u meteen visioenen krijgt van ondervoede kindjes met opgezwollen buikjes en de onmisbare vlieg in één ooghoek. Of de staatsschuld van een willekeurig derdewereldland. Of dat u zich tenminste de vraag stelt hoe iemand zonder ook maar enig schuldgevoel zo’n duur gedrocht kan kopen. (De koper zal er ongetwijfeld wel van wakker liggen, al was het alleen maar in een poging om de kostprijs er uit te halen middels zoveel mogelijk kijkuren.)

Ik kan me zo voorstellen wie zich aandient als eerste klant : een uitgeweken Texaan in Dubai die zijn fortuin heeft verdiend met meer dan één smerig zaakje. Ongetwijfeld ook het type dat in zijn (met briljanten bezette) kluis de paspoorten van twintig arme vluchtelingen bewaart. In diezelfde kluis zit uiteraard nooit genoeg geld om zijn dienstmeisjes en chauffeurs correct uit te betalen, en hij geeft alleen maar aan goeie doelen als er een grand diner aan vasthangt met op het menu de duurste kaviaar, Bluefin Tuna en een schare celebrities. Alwaar hij ostentatief een kartonnen cheque van één op twee meter overhandigt aan een ferm gedecolleteerde schone die in naam van het milieu de vrijgevige stinkerds komt bedanken.

U merkt het: deze rubriek staat geheel ten dienste van de arme kindjes in Haïti, Afrika, Dubai en de Seefhoek. Onze taak: de grens van decadentie vastleggen. Want trop is nog altijd teveel!