از دفتر خاطرات یک روانی

فرو دوووو

noreply@blogger.com (Misagh) — Sat, 22 Jun 2013 10:27:00 -0700

یه دختر بچه ای پشتم نشسته بود، همیشه منظورشو با سوال می رسوند و برعکس. مثلا به جای اینه بگه "مامان من سردمه" می پرسید "مامان چرا من سردمه؟" یا بر عکس، به جای اینکه بپرسه "مامان اگه ما سقوط کنیم چی؟!" می گفت، در واقع داد زد "مامان، ما سقوط می کنیم!"

پ.ن: اتفاقا با این قسمت آخرش خیلی هماهنگ بودم، چون خودمم همیشه بر این باور بودم که "ما می می ریییم!"

خلاصه اینارو میگم که بگم وسطاش شنیدم که دختره، که شاید ۶ سالش بیشتر نبود، گفت "مامان من گشنمه" و مامانش گفت "برای اینکه بچه ها اگه صبحها چیزی نخورن گشنه شون میشه". یه لحظه بعد دختره گفت "مامان چرا من جیش دارم؟" و مامانش گفت "الان می برمت. صبر کن یه کم اون آقا بیاد بیرون"

من نشسته بودم تو ذهنم جمع و تفریق می کردم و مادر انقدر با دختره هماهنگ بود که...

بوقلمون سردشه

noreply@blogger.com (Misagh) — Fri, 21 Jun 2013 16:47:00 -0700

۲۳ کیلو بار و فقط ۱ کیلوش مال منه. تا اینجا که بد نبوده، فقط استرس دارم مثل همیشه. لعنت بر گوگل پلاس!

عروس رو با خودم می برم. باید دوتا دفتر کار! درست کنم و خودمو از آسمون جلی و هی لپ تاپ بردن و آوردن خلاص کنم. خدایی وضعیت زندگی مارو ببین! همه اینجا و اونجا زن و معشوقه و هانی دارن دم دست و ما چی داریم. هعی!

ولی جینگول هستم. نشستم کتاب می خونم و اگه بشه می خوام کل سریال های از دست رفته رو بازیافت و در طول سفر نگاه کنم. یعنی یه کاری نکنیم که یه طوری بشه که افرادی فکر کنن که در ۱+ گرفتن و دادن سر هستن. هومف. نازغول عستن! بع له. فکر کنم فعلا ۴-۳ هستیم. هاه!

کامبر بوچ خوبه، فقط می کامبر بوچه دیگه. نمی دونم، انگار قسمتهای صورتش با هم تفاهم ندارن ولی نقشش رو خیلی خوب بازی می کنه. کاشکی قسمت های بیشتری داشت. منظورم تو صورتش نیست! یعنی چی من بخوام طرف ۲ تا دماغ بیشتر داشته باشه مثلا؟! سریال رو میگم. هاه. آخه اینطوری که خیلی زود تموم میشه. گفتم که می کامبر بوچه!

یه مدت باید برم استراحت کنم. جسما خیلی خسته ام. باید اصلا تقاضا بدم که ۴ روز ۱۰ ساعته کار کنم به جای ۵ روز ۸ ساعته. همینطوریش که روزی ۱۰ ساعت بیشتر پای این کوفتی هستم! بدون هیچ مدل ساپورت رنگی (این پرانتز رو برای خودم می نویسم که در آینده اگه به این جمله رسیدم درک کنم که ساپورت رنگی جریان داره!)، روانی و هیچ جور دیگه. حتی ناگهان دود رو هم بوقلمون-سردشه کنار گذاشتم. تکیه گاهم کو؟ آه آه.

شاید Dance Central 4 باشه، شاید سیگار هندی. شاید هم سنگی وسط کوه و این سوال که آخه تبلیغات کبابی چطوری رفته بالای اون کابل های برق! هاه.

پ.ن: تایپم رو این بهتر شده. اپلیکیشن بلاگر هم کلی آدم شده! حالی می بریم.

کیم جونگ اون جون

noreply@blogger.com (Misagh) — Fri, 21 Jun 2013 00:31:00 -0700

کیم جونگ اون کتاب هیتلر را هدیه نداد - منابع خبری

نشست خبری:
- آقایان و خانمها. کیم جونگ اون کتاب هیتلر را هدیه نداده است.
- وا پس چی کار کرده؟
- کیم جونگ این کتاب هیتلر را هدیه داده است.
- کدوم؟
- همون که رو میزه دیگه بابا.
- آها. خب از اول بگو دیگه!

مولتی حس اینگ

noreply@blogger.com (Misagh) — Fri, 21 Jun 2013 00:26:00 -0700

آهنگ لیدی گاگا گذاشته، صداشو قطع می کنه و میگه "بیا ببین این گوشت خراب شده؟" بوش می کنم و میگم که طوریش نیست. بعد ازش می پرسم چرا صدای آهنگ رو قطع کرد؟ میگه "آخه می خواستم بو کنم اینو".

می پرسم که چه ربطی یه صدای آهنگ داره. میگه "خب می دونی، آدم اگه بخواد از چند حس همزمان استفاده کنه..."

خدایا. خدایا.

دیده ام من

noreply@blogger.com (Misagh) — Sat, 15 Jun 2013 18:39:00 -0700

دیده ام من مردم بسیار را
دست و پا شکل مانند هم
لیک گر آئی برون از شکلشان
در درونشان هم تفاوتها کم است
خوش چرا خرگوش با پوز دراز
دست و پا سم دار از قامت خم اند
تا با هم اند و فارغ از یکدیگرند
تا علف باشد تمامی بی غمند

نی دونم که

noreply@blogger.com (Misagh) — Sat, 15 Jun 2013 11:46:00 -0700

چند روزه که اصلا حس و حال و حوصله هیچی رو ندارم. دست و دلم به کاری نمیره. داشتم فکر می کردم شاید بهتر باشه برم مسافرت، ولی بلیط ها رو که نگاه می کنم، قیمتش به مدتش اصلا نمی ارزه.

نمی دونم دقیقا مشکلم چیه. شاید از اینکه مجبورم چند وقت دیگه اینجا بمونم خسته شدم، شاید از اینکه به محض رفتن باز یه مسافرت کاری بهم می خوره و باید برگردم. شاید از اینکه همش نشستم آهنگ Hallelujah جف باکلی رو می زنم و رفته رو اعصابم. شاید هم از دست فک و فامیل که اکثرا سرم غر می زنن و شاید هم از دست این IDC منگول که این هفته خیلی رو اعصاب بوده واقعا.

یافته های من در توئیتر

noreply@blogger.com (Misagh) — Sun, 9 Jun 2013 01:45:00 -0700

کلکسیون زیر گزیده ای از یافته های من در توئیتر است، نیم خط جملاتی که در پروفایل ها پیدا کردم:

ـ اسکیزوهورنیک
ـ سیگاری آتش بزن...دودی برقصان و فلسفه بالا بیاور
ـ خفه میشی یا کر شم؟
ـ چرخ بر هم زنم ار غیر مرادم گردد...من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک
ـ هر چی میدونی نه تنها کافیه بلکه از سرت هم زیاده
ـ همه اش دود است؛ خبری نیست از کباب
ـ علاقه مند به موسیقی راک و زدن لاک و وات دِ فاک!
ـ من آن ماهم كه اندر لامكانم، مجو بيرون مرا در عين جانم
ـ چرا مي‌رين می دين؟ بياين بدين
ـ آلات از آنچه در آینه می بینید به شما نزدیک ترند
ـ غم مخور کونی، می بخور
ـ من حوصله ندارم همه فالوئرا رو چک کنم هر کدومتون فامیلی، همکاری، دوست قدیمی چیزی هستید بیاید بگید بلاکتون کنم
ـ حالا که تا اینجا اومدی فالو کن...هار هار
ـ من غلام بغلم غیر بغل هیچ مگو
ـ نه چونانم که تو گویی، نه چنینم که تو خواهی
ـ زندگى دو روزه ولى سربازى دو ساااااله
ـ آیین تقوا ما نیز دانیم، لیکن چه چاره با کون پاره

دالای لا ما یا شما؟

noreply@blogger.com (Misagh) — Sun, 9 Jun 2013 01:26:00 -0700

از آب که میام بیرون، یادم میاد کلید ندارم که درو باز کنم و از استخر بیام بیرون. جینگولی رو می بینم که تو آب نشسته، یه لیوان مارگاریتایی، پینو کوآلایی! دستش گرفته، از اینایی که لیواناش روش یه چتر از پرتقال داره. خب بابا، اگه نمیخوای آفتاب بخوری نیا تو آفتاب. چترت چیه دیگه! ازش خواهش می کنم که اگه میشه کلیدشو بهم قرض بده که بتونم در حفاظ دور استخر رو باز کنم و برم. با اکراه از آب میاد بیرون و می بینم که اون یکی دستش یه کتابه. کدوم کتاب؟ همون که روی بالش، خالهای سرخ و زرده دیگه.

٥٠ سایه خاکستری رو می خونه. با مفهوم کتاب و داستان آشنام ولی هیچوقت نخوندم و نمی خونمش. از ایناس که همدیگه رو با طناب می بندن و تحقیر می کنن و میشن. ١١ دقیقه پائولو کوئیلو فقط ٤-٥ طبقه مستهجن تر و درام تر. برام جالب میشه که کتاب رو در انظار عموم و در استخر می خونه. سر صحبت رو باز می کنم و تعجب می کنم...از اینکه میگه کاملا از این عقاید و سلیقه ها پیشتیبانی و حمایت می کنه، خوشش میاد، لذت می بره، حاضره تجربه کنه و این قبیل آزادی بیان و رفتار و عمل رو در روابط انسانی می پسنده و تحسین می کنه. ظریفی رد شد و گفت کف و خون بالا آوردم و از اون بدتر، حوصله ام سر رفت و کم آوردم.

گفتم که نه فقط تحسین می کنم، بلکه پیرو هم هستم. گفتم از بچگی عاشق این بودم شبها زنمو با کمربند بزنم و بعد بهش اذعان عشق کنم. فیلم فارسی بازی کنم، «عاشقتم کثافت آشغال» و با سیلی سرخش کنم و بعد از خشونتم پشیمون شم چون قناریم چقدر مهربونه و با سکوت و فروتنیش همیشه تحقیرم می کنه و شرمنده. گفتم هفته دیگه فردا دارم میرم کنفرانس هم قطارام، کمربندام هم تو چمدون بسته ام قاطی گرز و دهن بند و باقی جوشن موشن هام. دوست داشتم دعوتش کنم که بیاد ولی دیگه غیر ممکنه بتونه بلیط پیدا کنه! صندلی صندلی، ملت تا بیخ خر گلوی هم نشستن و دارن تو سالنی که سوزن نمیشه انداخت از کمبود جا همه خفه میشن...که خب این مایه خوشحالی و رضایت همه شونه.

با حسرت نگام کرد. ظریفی رد شد و گفت....بع له.

یکی از فانتزی هام

noreply@blogger.com (Misagh) — Sun, 9 Jun 2013 01:02:00 -0700

یکی از فانتزی هام اینه که شب کارم. عملا از ٥ عصر تا نزدیکای ٢ صبح پای کامپیوترم. زنم کم و بیش باهام می سازه، تحملم می کنه. شبها که میره بخوابه با ناز و عشوه و غمزه میاد میگه «عزیزم، گل باغم، چشم و چراغم، من دارم میرم بخوابم. میایی؟» و من چون این قابلیت رو دارم که همزمان می تونم به دو چیز فکر کنم بدون اینکه نگاهمو از صفحه مونیتور بردارم میگم بهش که نه گلم، نه یاسمنم که من هنوز کار دارم، بره و یه کم دیگه خودم میام. سه سال بعد وقتی خسته شد و بهم خیانت کرد و با کیآرش فرار کردن به اهواز و دوبی و مسجد سلیمون و پاریس و براش گفت که از شبها و وقتهایی که نبودم و نمی تونستم و نشد خودشو به خودش پیوند بدم، دیگه قاط می زنم. می خوام و سعی میکنم برم دنبالشون بفهمم چرا زنمو ازم دزیدن. فقط مشکل اینجاست که...

مشکل اینجاست که همه پروازا شبه و منم شب کارم. عملا از ٥ عصر تا نزدیکای ٢ صبح پای کامپیوترم.

اندر پیچش

noreply@blogger.com (Misagh) — Thu, 28 Mar 2013 11:32:00 -0700

بدین وسیله مستندات پیچش، انواع و نحوه اجرای آن به شرح زیر در بندهای ذیل قید می گردد. عمل به احکام این قطعنامه اظهر من الشمس و واجب الکفیر و ضوابط آن مختص به خود و لازم اجراست. ضوابط مربوطه به کسی ربطی ندارد.

مفهوم یک – رزرو

چنانچه یکی از طرفین قصد بررسی سریالی را به شکلی کاملا انحصاری جهت امر پیچش داشت به نحوی که حق پیچش از طرف مقابل سلب شود، یکی از طرفین مربوطه می تواند آن سریال را تا 72 ساعت «رزرو» نماید.

تبصره ١ – تنها یک سریال در آن واحد می تواند رزرو شود.

تبصره ٢ – پس از اتمام مدت رزرو، یکی از طرفین مربوطه دیگر حق رزرو ندارد و وارد دوران سوزش خواهد شد.

تبصره ٣ – فاز سوزش زمانی خاتمه خواهد یافت که طرف مقابل آن یکی از طرفین به حمام برود. کیفیت نوع دوش و میزان کثافات وارده نامربوط و در ابعاد این رساله نگنجد.

مفهوم دو – در پیچش

یکی از طرفین پس از بررسی سریالی جهت نامزد و پیشنهاد دادن آن به فرد مقابل جهت بررسی و چشیدن مزه دهان، ممکن است سریالی را پیچ نماید.

تبصره ١ – تنها یک سریال در آن واحد می تواند پیچ شود.

تبصره ٢ – برای پیچش، لازم به رزرو از قبل نیست.

تبصره ٣ – پیچش رد شده، امتیاز منفی به همراه نداشته تنها خفت و خواری و شرمندگی و حقارت برای پیچنده به همراه خواهد داشت.

مفهوم سه – پلاس وان

چنانچه یکی از طرفین پس از بررسی سریالی به شدت و حدت با آن حال نمود، جینگول بزد و بسی فیض برد از وجنات و عددات و تجزیه و ترکیب ریخت بازیگران و موضوع و کارگردان و الخ، آن یکی از طرفین این حق را داراست که به آن سریال «پلاس وان» بدهد.

تبصره ١ – پلاس وان یکی از طرفین به خودی خود باد صباست، مگر طرف مقابل نیز به آن پیچش پس از بررسی های لازمه پلاس وان بدهد.

تبصره ٢ – برای پلاس وان دادن، لازم به رزرو از قبل نیست اگرچه پیچش لازم است. پلاس وان در بسیاری از مواقع و موارد می تواند کاملا در محل، ندید و نشناخته و تحقیقا تخماتیک باشد.

تبصره ٣ – پس از پلاس وان دادن یکی از طرفین، فرد مقابل لزوما مجبور به بررسی آن سریال نیست.

تبصره ٤ – چنانچه طرف مقابل به پیچ یکی از طرفین هم پلاس وان داد و با آن بسی حال نمود و چه چه، تنها یک امتیاز به حساب یکی از طرفین منظور می گردد.

تبصره ٥ – پس از توافق طرفین، پلاس وان به دست آمده لزوما با پلاس وان های قبلی برابر نبوده و امتیاز آن نیز حکما مساوی با امتیازات ماضی نیست. تساوی و کیفیت امتیازات به کیفیت پیچ مورد نظر و توافق طرفین دارد و شرح آن در ابعاد این رسال جایز نه. (مثال: پلاس وان به دست آمده از هاوس، به هیچ عنوان مساوی با نحوه آشنایی با مادر نیست!)

تبصره ٦ – پلاس وان به هیچ عنوان قابل پس گرفتن نیست. چنانچه سریالی در نهایت مزخرف و خفیف شده به نحوی که یکی از طرفین قصد بازپس گیری پلاس وانش را دارا باشد، حتی ذکر این مطلب نیز کاملا سوسک و حکما آنتی جینگول است یا می باشد.

تبصره ۷ - چنانچه سریال پلاس وان داده شده در نهایت با خفت و خواری و شرمندگی و سرشکستگی کنسل شد و از راه بدر شد و سوسک شد و رفت و دیگر‌ برنگشت، پلاس وان داده شده نیز سوسک و کنسل و مردود خواهد بود.

Some Nights

noreply@blogger.com (Misagh) — Sun, 3 Mar 2013 23:21:00 -0700

Some nights I stay up cashing in my bad luck
Some nights I call it a draw
Some nights I wish that my lips could build a castle
Some nights I wish they'd just fall off

But I still wake up, I still see your ghost
Oh, Lord, I'm still not sure what I stand for oh
What do I stand for?
What do I stand for?...
...

Most nights I don't know...anymore...

سلام، مادر!

noreply@blogger.com (Misagh) — Thu, 31 Jan 2013 06:11:00 -0700

مطلب برای نوشتن دارم، ولی احساس کوفتگی بدی دارم. بی حوصلگی، بیکاری. شاید مال هواست، شاید هم مال عادت نداشتن به روزمرگی های ساده ای که برای همه روتین بوده و هست و برای من غریبه.

می خواستم از ترس از ناشناخته ها بنویسم، از سیاره خانوم و پدر بزرگ ندیده، از همکار باب اسفنجی و گلویی که انگار تهش یه پیاله هنوز خاک ریخته، هی هی.

مشخص نیست چههه نازغولی هستم!

کرم باد پنکه

noreply@blogger.com (Misagh) — Tue, 29 Jan 2013 21:51:00 -0700

امروز حالم خیلی بهتره. چند روزی بود از شدت این چیزی که اینجا همه بهش میگن "آنفلوانزای سبک" کاملا رو به موت بودم. من نمی دونم کجای این کوفتی سبکه وقتی آدم ۳ صبح از شدت استخون درد می خواد پاهاش رو بکنه و بندازه کنار! ولی امروز خیلی بهترم. می تونم بشینم، راه برم، به...جینگولم!

کار به جایی رسیده بود که روزی یه مشت قرص می خوردم. فکر کردم دیگه آخر خط اینجاست. به مامان گفتم یه عصا سفارش بده، موتور شوهر عمه ام رو قیمت کردم. رفتیم دکتر که وایکودین بنویسه، آمپول پیروکسیکام نوشت. همون که آدم وقتی گردنش از جلو باد کولر خوابیدن خشک میشه کرمش رو می مالن! خدایی، gateway drug مون هم آدمیزادی نیست که. عرض می کنم که هومف و لا غیر. پس فردا خواستم در جمع معتادین غش و ضعفی و ولویی عرض اندام کنم در حالیکه همه با متام پتامین! و استرابری کوکائین و چی چی وارد کار شدن، من پا شم بگم آقا رفیق ناباب، روزگار بد، کرم باد پنکه؟!

رفیق ناباب کجا بود. چطوری سرما خوردم؟ بله. همیشه پای یک زن در میان است، چمدون نیز به هکذا. زنگ زدیم فرودگاه گفتن بارتون رسیده. می تونیم واسه تون بیاریم ولی خرج داره. منزل گفت نه. گفتم چی چی نه! بگید بیارن. زنگ زدیم که آقا ییارید، یکی دیگه برداشت گفت اینا رو نمیشه بیاریم. کوبیدیم رفتیم اونجا یارو گفت آقای حسینی! کی گفته اینا رو نمیشه بیاریم؟ مجانی هم میاریم!

و اینجا بود که من پکیدم. نه از گل روی آقای حسینی، یا سرویس جامه دان و تحویل مجانی...نه آقا. رفت و برگشت ما به فروگاه دقیقا ۸ ساعت طول کشید. ۳ ساعت ترافیک رفت، ۱۵ دقیقه تحویل بار، ۵ ساعت ترافیک برگشت!

و همه این اتفاقات مال هفته پیش همچین روزی بود. امروز روز اولیه تقریبا که می تونم حرف بزنم، راه برم. چی؟ بعله. درسته. به...جینگولم. لنگی ها و دل تنگی ها!

مار سبز، مار قرمز، مار زرد

noreply@blogger.com (Misagh) — Thu, 24 Jan 2013 12:54:00 -0700

"دایی، اوه نگاه کن! چقدر اینجا مار هست: مار قرمز، مار سیاه، مار زرد، مار سبز، مار سبز پر رنگ، مار سبز کم رنگ..."

- به هنگاه تماشای حیات وحش با خواهر زاده

پ.ن: نویسنده آرام آرام از کادر خارج شد.

ایهام ادبی

noreply@blogger.com (Misagh) — Wed, 23 Jan 2013 15:08:00 -0700

هنوز کمی گیجم. جابجا شدم و ساعت خوابم هم. دهنم واقعا در طول این سفر زده شد. این جمله تنها ایهام ادبی ندارد. در طول سفر از شدت خواب، خستگی و خشم زبونم را هم وقت لمباندن ساندویچی که با کوپن داده شده شرکت هوایی بخاطر تاخیر ۹ ساعته هواپیما خریداری شده بود محکم گاز گرفتم! که از ۹ ساعت ۵ ساعتش در صف ایستاده بودیم...که آخرش دیگر نشسته بودیم، در واقع روی زمین چون گدایان سامره ولو بودیم...که خانم مسن بغل دستی آن دختر ژاپنی چنان خرناسی می کشید که خلبان در بلندگو گفت و ما کمربندهای ایمنی مان را بستیم...که دو چمدانم با پرواز نرسید و نرسیده هنوز.

عرض می کردم. ۴۸ ساعت بی خوابی و جمله، فقط ایهام ادبی ندارد!

داستان چمدون

noreply@blogger.com (Misagh) — Sun, 20 Jan 2013 14:54:00 -0700

چمدون رو بار اول آوردم تو اتاق. رفتم سفر. برگشتم دیدم همه چیز منجمله چمدون به انبار برده شده. (از کیفیت و وضعیت انبار بگذریم که شتر با بارش اون تو گم میشه) چمدون رو دوباره آوردم از انبار. دوباره رفتم سفر. دوباره برده شده بود به انبار. قصد تمیز کاری بود. آشغالها از یه محل انتقال داده شده بود به محل نگهداری آشغال...چیز، یعنی انبار. چمدون هم تر و خشک رفته بود.

سوال می کنم کجاست؟ توش پوله، قرصه، مال مردمه. "تا شب باید صبر کنی". انبار ۵ می بنده. این چه انبار تخمیه که ۵ می بنده؟ من فردا صبح دارم میرم. "بیا کلید رو بگیر...اوه نه کلید اینجا نیست. خونه اس...یعنی فکر می کنیم خونه اس. نمی دونیم کجاس".

رفتم کلید رو پیدا کنم. گفتم چه شکلیه؟ چه رنگیه؟ "باریکه. نازکه. کوچیکه. سرش یه چیز گرده". عجب! بهم خیلی کمک می کرد، اگه دنبال کرگدن بودم.

کلید پیدا نشد (سورپرایز!) اومدن، گشتن صد سوراخ، پیدا شد. صبح ساعت ۶ رفتم خودم تنها. گفتن کمک کنیم؟ گفتم قد کافی کردین. دوبار. ممنونم. کمکاتون هم باریکن. نازکن. سراشون یه چیز گرد ان.

پلیس شهر رو بسته بود. ماراتنی چیزی بود. راهی که ۵ دقیقه بود تا انبار ۳۵ دقیقه میشد. رسیدم. رفتم کد در رو بزنم و بیام رو حسب عادت در رو قفل کردم! کلید تو ماشین، ماشین روشن، جلو در، ساعت ۷ صبح، سرد.

پرواز؟ ۴ ساعت بعد.

به پلیس گفتم کمک؟ گفتن از این کارا نمی کنیم. قبلا می کردیم ملت شکایت کردن که چرا به ماشین خط انداختیم! رفتم پمپ بنزین بغل پول خرد کردم زنگ بزنم امداد. ۱۰ دقیقه منو معطل کرد تا سکه بده. اومدم بیرون تلفن اصلا خراب بود!

تو خیابون تلفن یکی رو گرفتم زنگ زدم خونه. گفتم زنگ بزنید امداد. نیم ساعت بعد مطلع شدم امداد گوشی رو بر نمی داره!

خوش شانسی یه ماشین گشت آتش نشانی رد شد. نگهشون داشتیم. گفتیم، گفتن ابزار نداریم. رفتن با کس و کارشون اومدن باز کردن. راه ۵ دقیقه ای رو ۴۰ دقیقه ای برگشتیم.

ملت تو ماراتن می رفتن و می دویدن. به خیالشون سخته. هه. سخت؟ باید مسابقه رو عوض کنن. بذارن "یه چمدون می ذاریم خونه تون....اگه تونستین برش دارین برین فرودگاه؟!"

I VEEL be back

noreply@blogger.com (Misagh) — Sun, 20 Jan 2013 14:24:00 -0700

شباهت فیلم های آرنولد و رفتن من به فرودگاه در اینه که در هر دو دنیا به سمت نابودی و فروپاشی پیش میره ولی ما همه می دونیم که آدم خوبه فیلم هرگز نمی میره و آخر به مقصدش می رسه.

در انواع استرس - قسمت اول

noreply@blogger.com (Misagh) — Sun, 20 Jan 2013 01:57:00 -0700

یکی از بهترین تجربیات زندگی شاید ریلکس بودن زیر دوش آب داغ هتل باشه. سوای فشار آب، خوبیش اینه که آدم نگران قبض نیست!

Security Question

noreply@blogger.com (Misagh) — Sun, 20 Jan 2013 01:46:00 -0700

You know how certain banks have to, as part of their privacy and security policy, ask you a bunch of questions to verify your identity? "What's your mother's maiden name?", "What's the name of your first grade teacher?", etc?

Well, my bank has this feature where it allows me to choose the security question/answer combo when I configure the account. So now, every time I call the bank this happens:

- Thank you, sir. Now for security reasons, I am going to ask you your security question and would you be kind enough to provide the answer?
- Sure.
- What the hell are you wearing right now?
- I really don't think that's any of your business.

۱۰، ۹، ۸، ۷

noreply@blogger.com (Misagh) — Sat, 19 Jan 2013 21:48:00 -0700

میگه برو قرص آهن بخر. میگم اسمش چیه؟ میگه برو اینجا بخر. میگم اسمش چیه؟ میگه نه نه زنگ زدم اینجا ندارن برو این آدرس که بهت میگم. میگم باشه اسم قرص چیه؟ میگه اسم مغازه ویتامین و ایناس! میگم ببین! اسم قرص چیه؟ حالیته؟!

رفتم. نداشت! دو ساعت گشتم ۱۱ تا مغازه رو زیر و رو کردم هیچکس نداشت. همه گفتن سفارشیه. دوتا مولتی ویتامین خریدم از اون مدل و دوتا قرص آهن از یه مدل دیگه. تو هر کدوم صدتا. اتوبان همت انقدر توش تیرآهن نزدن.

ساعت ۹ رسیدم خونه. میگم قضیه اینه. چه کنم؟ میگه همش یه چیزه بابا. بی خیال!

بالهایی از بوفالو

noreply@blogger.com (Misagh) — Fri, 18 Jan 2013 07:04:00 -0700

شبها انقدر خسته ام که ۸ می خوابم. دو فیلم مردان سیاهپوش ۳ و ۳۶۰ در این امر منو یاری دادن! دیشب می خواستم ولی بیدار بمونم و یه سوتز افتتاح کنم که دیدم تنهایی اصلا نمی چسبه. بنابراین خورشتی از بالهای بوفالو تدارک دیده و خسبیدم.

سر باطری رو باید شل کرد راستی. کیک تولد که نیست شمع فوت و شل کنم! ماشین رسما می خوابید. (ریپ زدن ارتباطی تنگاتنگ با شمع داره!)

پ.ن: دارم توییتر رو امتحان می کنم چند روزیه.
پ.ن: این سکسی جان کارکردش با بلاگر خیلی بهتر شده. آدم هی وسوسه میشه بیاد دری وری بنویسه.
پ.ن: لپ تاپ جدید; ویندوز ۸!

سه تا پتو هم جواب نمیده

noreply@blogger.com (Misagh) — Wed, 16 Jan 2013 19:51:00 -0700

تلویزیون داره یه برنامه خبری رو نشون میده که مجریش با کارشناس و هنرپیشه و فعال اجتماعی و تاجر در حال بحث داغ و دعواس، راجب فلان موضوع سیاسی، اجتماعی، کوفتی. آیا به نظر شما حمل اسلحه آزاده؟ باید باشه؟ اسلحه یعنی چی؟! اتوماتیک چیه؟ تو به چی میگی کشتار؟! می جینگولی؟ نمی جینگولی؟ بجینگول.

سه ساعت این بحث و دعوا ادامه داره.

برنامه که تموم میشه بینندگانش که با حرارت بحث رو دنبال کردن با هم سر تمام اون سوالا و جوابها دعوا می کنن و نظر میدن.

کدوم یکی از اینا احمق تره؟! هنوز نمی دونم.

Elevated Road

noreply@blogger.com (Misagh) — Wed, 16 Jan 2013 19:41:00 -0700

کله سحر داشتم می رفتم کنفرانس. تو راه گم شدم. سکسی جان رو در آوردم و یه شبکه واسه Burger King پیدا کردم که برای مهمانان بود! وصل شدم و پس از مدتها این فانکشن Navigation رو راه انداختم. بسیار جینگول بود، از اتوبان که اومدم بیرون با لهجه بسیار خفنی فرمود که در طی دو مایل آینده وارد Elevated Road شم!

بعله. ما نیز. هومف و لا غیر.

ناکنفرانس

noreply@blogger.com (Misagh) — Tue, 15 Jan 2013 06:19:00 -0700

تمام این هفته کنفرانسم. کنفرانس که چه عرض کنم، ناکنفرانس (UnConference). کلا مدلش اینه که هیچ برنامه ای از قبل تعیین نشده و اعضا، کبیر و صغیر، هر روز صبح دور هم جمع میشن و طوفان مغزها شکل می گیره که چه کنن و اون میشه برنامه روز. من پیشنهاد دادم طناب پاره کنیم که با مخالفت اکثر اعضا مواجه شد. اینترنت هم اونجا خیلی درست حسابی نیست چون به یک شبکه ای وصل میشیم که برای "مهمانان" می باشد!. هر بار که وصل میشیم کلی ازمون پذیرایی میشه، تعارف تیکه پاره میشه، وقت قطع شدن هم خداحافظیمون نه تنها پونصد ساعت طول میشه، کلی هم خواهش میشه که باز دوباره وصل شیم و شام بمونیم. بعله.

پ.ن: ساعت خوابم کمی جا به جا شده ولی بدتر از اون سرمای هواست. دارم یخ میزنم. صبحها که میرم بیرون قد یه سانت رو شیشه ماشین یخ بسته !

هوا بس ناجوانمردانه سرد است

noreply@blogger.com (Misagh) — Sat, 12 Jan 2013 20:12:00 -0700

جمع کردم. شستم. تمیز کردم. پیش پیشی زدم. قایم.کردم. قفل کردم. سورپرایزی تهیه دیدم! پول گرفتم. نخوابیدم. جوئی دیدم! سیوا و تاکسی اومد و رفتم. تا بیام بفهمم چی شده رسیدم سیاتل. فرودگاه کوفتی حتی یه آخور هم نداره چه برسه به استراحتگاه. به شدت هم سرده و منم فقط یه تی شرت نازک تنمه!