1. Wat is je grootste hobby?

Op het moment denk ik bloggen, Pokémon spelen en notebooks volkliederen met leuke dingen! Ik ben super druk met mijn studie en studentenvereniging, dus ik heb niet altijd veel tijd om te hobby’en.

2. Aan welke huishoudelijke klus heb je een hekel?

Afdrogen… Ik doe best veel in het huishouden, maar gelukkig doet mijn vriend de afwas als ik gekookt heb! Wat erop neerkomt dat ik in de afgelopen maand maar 2 keer de afwas hoefde te doen. Zo doe je dat!

3. Wat zou je doen als je een portemonnee met een flink bedrag op straat vindt?

Lastige vraag, misschien zou ik er toch wel een klein beetje uithalen. Ik weet het niet, hangt er heel erg van af hoe blut ik zelf ben. Op het moment zal ik hem netjes proberen te retourneren zonder er iets uit te halen.

4. Waar ben je bang voor?

Libelles! Dat klinkt misschien heel dom, maar ik ben echt bang voor die beestjes! Voor de rest ben ik ook niet heel op m’n gemak bij grote groepen mensen, maar ik weet niet in hoeverre dat angst is of dat ik me geïntimideerd voel. Ik ben erg bang om buiten een groep te vallen en echt abnormaal te zijn.

5. Waar ben je goed in?

Studie dingen. Ik ben echt een studiebol, altijd al geweest. Daar heb ik ook altijd wel het meeste vertrouwen in dat het goed komt zolang ik mijn best maar doe. Ik vind het ook vaak wel leuk om te doen!

6. Wat is je favoriete boek?

Ik ben mega dyslectisch, dus ik lees niet heel erg veel buiten mijn studie. Maar ik lees wel elke dag voor ik ga slapen, ik ben nu bezig met het eerste Millenium boek. Die is super goed! Maar mijn favoriet is toch wel Artemis Fowl denk ik, al komt The curious incident with the dog in the night-time ook erg in de buurt!

7. Welke plaats of welk land wil je per se nog zien?

Japan, Nieuw-Zeeland, IJsland en Amerika. En Japan gaat deze zomer ook daadwerkelijk gebeuren! Super tof!

8. Wat is je droom?

Ik droom vaak best raar, dus laat ik dat niet hier opschrijven… Maar mijn grote droom is om echt iets te betekenen voor het onderwijssysteem in Nederland (of de wereld, maar dat is wel erg ambitieus). Mijn grote passie is onderwijs, met name op het gebied van hoogbegaafdheid. Dus daar zou ik een leuke baan in willen hebben, dat is daadwerkelijk mijn droom.

9. Hoe zou je jezelf omschrijven?

Zie deze pagina, zegt genoeg.

10. Waar kun je je aan ergeren?

De manier waarop grote groepen mensen functioneren, vooral hoe ze zich bewegen. Daarom moet ik dus ook echt niet reizen tijdens de spits. Blegh, ik word er al helemaal kriegel van als ik erover denk!

11. Wat is je favoriete sport om te doen?

Ik sport niet echt veel… Maar ik hou enorm veel van zwemmen! Dat kon ik al toen ik twee jaar was en ik ben nog steeds een enorme waterrat! Heerlijk!

Maar nu gaat het weer wat beter. Mijn vriend en ik hebben echt een goede gewoonte ervan gemaakt om elke avond nog even te knuffelen voordat we naar bed gaan. Dat is echt heerlijk! Gewoon even een kwartiertje stil in elkaars armen liggen, wat praten en zeggen hoe leuk we elkaar vinden. Heel therapeutisch!

We zeggen wel eens als grapje dat we echt vervelend verliefd zijn en dat we niet een Big Brother show moeten krijgen, omdat iedereen ons dan heel stom gaat vinden. Ach, zolang wij er maar lekker gelukkig van worden! Vandaag hebben we 19 maanden een relatie en we zijn nog steeds super verliefd, echt fijn!

Ik kan wel neurologisch gaan verklaren waarom dat knuffelen heel erg goed voor je relatie is, maar dat lijkt me voor veel lezers een beetje saai. Dus daar onthoud ik mezelf even van tenzij er expliciete vraag naar is. Maar geloof me, het is een mega goede gewoonte om elke dag even een kwartiertje niks anders dan elkaar te hebben en super kleffig lief te zijn!

Zodra je je bekeken voelt gedraag je je anders, het lijkt zo logisch. Maar als de dingen die Laura beschreef voor zoveel mensen herkenbaar zijn, dan betekent dat toch dat zoveel mensen dit ook doen? Als alleen thuis zijn betekent dat je echt jezelf kunt zijn en je kunt uitleven. Even spreekwoordelijk en letterlijk je buik niet meer inhouden. Als iedereen dat doet, waarom durven we dat dan niet in het openbaar?

Er is een verschil in je ‘private self’ en je ‘public self’. Dat merk je hieraan, omdat jouw idee van wie je bent in je eentje en wanneer je in gezelschap bent wel verschilt. Betekent dat dan dat je niet jezelf bent als je in het openbaar bent? Dat denk ik niet, omdat de public self net zo goed bij jou hoort en een deel van je zelf-concept is als je private self. Dus het is meestal niet dat je een toneelstukje speelt, maar dat je een andere kant van jezelf laat zien.

Ik denk dat dit ook wel een functie heeft, dat je dit niet alleen maar voor je sociale status doet. Als iedereen zo hedonistisch was als de home alone versie van zichzelf, wat zou er dan gebeuren? Dan zouden de teennagels door de hele trein liggen, het waarschijnlijk daar ook niet zo fris ruiken en mensen vast wel wat dikker zijn. Omdat het dan normaler is dan zou het minder opvallen, maar het lijkt me nog steeds niet zo goed voor je gezondheid of gemoedsrust…

Dus buiken weer inhouden, maar wel met een functie! (Zo heb ik toch weer een beetje een antwoord op de waarom-vraag!)

Misschien is het ook een enge vraag, omdat hij soms niet te beantwoorden is. Of je moet toegeven dat sommige dingen gewoon niet logisch zijn, maar alsnog wel gebeuren. Waarom blijven sommige mensen bij elkaar? Waarom doe je dingen waar je ongelukkig van wordt? Waarom neem je genoegen met je huidige situatie?

Voor mij zou de wereld zoveel makkelijker en duidelijker zijn als iedereen altijd antwoord kon geven op mijn waarom vragen. Maar zo makkelijk is het niet. Ik denk wel dat er altijd een antwoord is, maar dat sommige van die antwoorden heel confronterend of diepzinnig zijn. Dat het bijna niet te begrijpen is, ookal heb je wel een antwoord. Dus antwoorden alleen lossen niks op, echt begrip wel.

En echt begrip krijg je niet zo snel. Dus dan heb je altijd nog het grote-mensen-alternatief om de vraag te ontwijken met een tegen-vraag: Waarom zijn de bananen krom? (Daar is trouwens wel een antwoord op, maar ach…)

Ik doe momenteel onderzoek naar de effectiviteit van verschillende soorten complimenten en toenaderingen van ouders richting kinderen die soms wat lastig gedrag vertonen. Hiervoor ga ik langs bij gezinnen met kinderen van 4 tot en met 8 jaar oud, om daar wat spelletjes en taakjes te doen. Ouders krijgen dan een advies hoe ze om kunnen gaan met het goede gedrag van hun kind, om zo goed gedrag te stimuleren.

Het is best leuk en interessant, in ieder geval wel belangrijk onderzoek. Het nadeel is alleen dat scholen en ouders nog weinig gehoor hebben gegeven aan onze grote vraag naar deelnemers. Inmiddels hebben we al ruim 90 scholen gebeld, maar dat heeft nog nauwelijks wat opgeleverd. Zelfs het aanbieden van een professionele voetbal clinic voor alle kinderen die deelnemen heet niet echt geholpen. Frustrerend en tijdrovend werk… Dus toen dacht ik dat ik hier ook nog wel een oproepje kon plaatsen.

Dus heb jij (contacten met gezinnen met) een kind dat soms lastig gedrag vertoont en tussen 4 en 8 jaar oud is? Hij/zij mag dus meedoen met de voetbal clinic met professionele voetballers en de ouders krijgen advies over hoe ze hun kinderen effectief positief kunnen benaderen. Neem contact met mij op!

1. Stipt op nummer één staat wel het samen naar de wc gaan! Wat is daar leuk aan?! De openbare wc’s van vrouwen zijn altijd zoveel smeriger dan bij de mannen, gewoon omdat ze zoveel meer gebruikt worden. Ik snap niet waarom het zo gezellig is om in een stinkend hok te luisteren naar de wc-geluiden van een ander… En het enthousiasme ermee mag ook wel wat minder…
2. Het overmatig afspreken met elkaar. Ik heb er persoonlijk gewoon geen behoefte aan. Niet zo erg als je dat wel hebt hoor, maar ik kan me moeilijk inleven in het hele ‘ik kan niet alleen en zelfstandig zijn’-idee. Dat lijkt ook iets dat vooral vrouw-eigen is. Waarom zou je niet iets meer een individu willen zijn en minder afgaan op de meningen van anderen?
3. Het bipolaire omgangssysteem. Roddelen en hele hechte vriend(in)schappen wisselen elkaar zo snel af, dat lijkt me echt lastig en onveilig. Meisjes zijn hierin ook een stuk moeilijker in dan jongens, maar dat was al bekend. Volgens mijn moet je aan zoveel eisen voldoen om goed genoeg te zijn, dat je (onbewust) toch best onder druk staat om beter/anders te zijn dan je echt bent.

Er zijn vast ook nog wel een hoop meer dingen. Ik heb gewoon een beetje last van meisjes denk ik. Voor nu ben ik compleet niet eenzaam als ik alleen naar de wc ga, dus laat me maar mooi met rust daar. Niks persoonlijks!

Bekijk de video in andere formaten.

Deze column zag ik laatst bij het programma ‘Altijd Wat’, ik zapte er toevallig langs. Het trok duidelijk mijn interesse, sindsdien ben ik er wel wat meer mee bezig. Dus laat ik het ook eens met jullie delen!

Je mag tegenwoordig niet geen mening meer hebben. Simpelweg zeggen ‘ik weet het niet!’ lijkt nog erger dan liegen of uit je nek lullen. Door de enorme stroom van informatie in de media worden dan ook juist de missers onsterfelijk gemaakt, wat jammer is. Dat is een beetje de hoofdgedachte van deze column, maar hij is vooral ook interessant om eventjes te kijken!

Wat mij vooral bij bleef was de gedachte dat je niet mag toegeven dat je iets niet weet. Dat dat erger zou zijn dan onjuistheden zeggen, daar ben ik het compleet niet mee eens! Wat zou de wereld vervelend zijn met allemaal van dat soort mensen… Dan is het toch onoverzichtelijk en onbetrouwbaar? Als ik het zo lees dan is dat wel hoe de media wereld is…

Toegeven dat je iets niet weet kan zeker ervoor zorgen dat je nieuwe dingen leert. Wat is daar mis mee? Mensen zijn denk ik bang om voor gek te staan, maar dat is bij mij meestal niet de ervaringen. Je begint toch met iets dat je niet weet, voordat je iets wel weet?

Nouja, in ieder geval wel interessant om over na te denken…

Het gevolg is wel dat ik minder ermee bezig ben of ik dik ben of niet, maar ik mis het toch wel. Lekker theatraal doen, mijn kleding bewonderen. Dat is toch minder leuk zonder spiegel. Ik betrapte mezelf er daarnet op dat ik aan het playbacken was in de weerspiegeling van mijn uitgeschakelde laptop…

Daarom dus dit berichtje, het lijkt wel een beetje erg met me gesteld… Waarom is het zo leuk om naar jezelf te kijken? Voor mij is het een soort filmpje van mezelf dat ik nooit meer kan terugkijken. Het beeld dat je van jezelf hebt is altijd subjectief (klik hier voor een eerder bericht daarover). Ik denk dat ik dat er ook best ook aan vind. Waarschijnlijk is mijn subjectieve beeld van mezelf wel mooier dan de werkelijkheid, dan wil ik daar lekker van kunnen genieten.

Niet dat ik aan het kwijlen ben bij het beeld van mezelf hoor… Het is gewoon even een momentje met mezelf waar niemand anders een mening over heeft. En dat is toch geen overbodige luxe waar je best lekker lol mee mag hebben

Voor mij voelde het een beetje alsof ik dan moest toegeven dat het allemaal niet zo erg meer is. Maar de situatie is  er niet echt beter van geworden, ik ben gewoon even klaar met huilen erover. De tranen zijn gewoon even op. Maar wat moet je anders? Constant maar blijven snotteren en jammeren? Ik ga denk ik toch liever in de armen van mijn vriend liggen en proberen het weer leuker te hebben. Toch voelt die overschakeling voor mij heel apart, maar ik kan nog niet precies benoemen waardoor het komt. Herkent iemand dit?

Misschien komt het omdat dan je emotie van dat moment wel beter is geworden. Dat je dan toegeeft aan het moment dat je je weer beter kunt voelen. Even een kort berichtje zo, maar het was gewoon een gedachte die ik even hier neer wilde zetten.

Allereerst was de service vrij slecht, in de drie kwartier dat ik in de winkel rondliep heeft geen enkele medewerker gevraagd of ze me konden helpen. Ze stonden zelfs in de weg en leken niet aanspreekbaar voor vragen. Maar ach, dat komt vaker voor en is gewoon wel vervelend.

Vervolgens had ik 3 rokken uitgezocht die ik graag wilde hebben. Eentje hiervan had een 30% korting sticker, wat echt 20 euro zou schelen. Bij een andere rok zag je op het kaartje dat er eenzelfde stickertje vanaf was gehaald. Dus ik ging voor het afrekenen eerste vragen welke rokken (ze waren allemaal hetzelfde model, alleen andere kleur) nou korting hadden en hoe veel. Wat bleek? Geen enkele rok had korting, dus die kreeg ik ook niet. Oke…. Raar, want het is toch hun fout dat op alle zwarte rokken nog een 30% korting sticker hing? Die zouden ze er zsm afhalen, maar ik kreeg geen korting.

Nou, het moet dan maar. Dus uiteindelijk had ik 2 van de 3 rokken wel gekocht. Kaching! Veel te duur natuurlijk, maar ach… In de loop van de middag had ik me toch bedacht. De service was slecht, de rokken zaten niet perfect en ze waren wel erg duur, dus ik besloot om het terug te brengen. Geen geld terug! Bah, dat had ik eerst even moeten lezen voordat ik zoveel geld uitgaf… De tegoedbon die ik kreeg kan alleen alleen in euro landen worden gebruikt en niet op internet. Waar slaat dat op?! Maarja, dat is een rare policy die ik had moeten lezen voordat ik hier iets kocht..

Toen ik daarna nog wat kleding kocht van de tegoedbon duurde het ruim een kwartier voordat het afgerekend was. Schijnbaar is het heel lastig om in te voeren dat je al een x bedrag daar hebt uitgegeven en nu toch nog wat kleding wilt kopen. Ik had het ook via internet kunnen regelen, onee toch niet!

Nouja, erg negatieve ervaring dus bij de American Apparel gisteren. Nu weet ik wel dat ik daar niet snel meer heen zal gaan, ookal heb ik nog 40 euro op die tegoedbon die ik zeker nog eens ga besteden. Alles bij elkaar vind ik het gewoon slecht, dat wilde ik even laten weten.