Toen ik dit vertelde aan iemand, zei hij dat hij het gevoel had dat het zonde is dat mijn niche zo klein is. Dat het maar zo’n kleine ruimte in mag nemen in mijn leven en leefwijze. Ergens heeft hij daar wel gelijk in, ik merk ook dat ik het gevoel van mijn  niche heb gemist. Die man kent mij wel aardig goed en hij zei dat hij het idee heeft dat ik van mezelf weinig ruimte in de wereld mag innemen. En dat klopt denk ik wel. Soms wil ik veel ruimte innemen, wanneer ik bezig ben met iets waar mijn talent ligt. Maar voor de rest wil ik zo min mogelijk mijn zin opdringen of een ongemak zijn voor iemand anders. Dit strookt niet met het beeld dat veel mensen van mij hebben, maar als je mij echt goed kent dan klopt het wel. En ik kan het weten, lijkt me.

Mijn bubbel is veilig, daar voel ik me mezelf en kan ik ravotten op mijn manier in de grote boze buitenwereld. Die bubbel mag alleen wel wat groter zijn en ik mag er meer ruimte voor vragen. Wanneer de externe structuur van studie wegvalt, zal daar waarschijnlijk wat meer ruimte voor zijn. Maar ik kan die ruimte ook zelf nemen. Ik weet dat ik er gelukkig van word, dus waarom niet?

Mijn verjaardag komt er weer over twee maanden aan. Elk jaar is het weer de realisatie dat ongeveer driekwart van de gasten op mijn verjaardag er vorig jaar niet waren. En dat driekwart van de mensen die er vorig jaar waren, er nu niet meer zijn. Ze leven nog wel hoor, maar de vergankelijkheid van mijn vriendschappen en leefomstandigheden is groot. Ik weet gewoon niet goed hoe ik vriendschappen steeds een beetje beter kan laten ontwikkelen, tot hechte vriendschappen die lang blijven bestaan. De wereld is daarin gewoon ingewikkeld.

De komende vijf jaar zal vast ook niet vast staan. Zeker niet nu ik nog niet weet watvoor baan ik krijg en waar ik ga wonen. Maar ook als ik dat eenmaal wel weet, is het nog compleet onzeker waar ik dan over een jaar zal staan. Dat biedt natuurlijk mogelijkheden. Wat als ik op een punt zit dat ik een jaar eerder nog echt niet had durven dromen? Toch hou ik niet van die onzekerheid en die vergankelijkheid. Laat mij me maar lekker ontwikkelen in mijn bubbel in de wereld, maar laat de rest eromheen maar zo vast staan als leuk is.

Ik besefte me laatst dat het voor het eerst in mijn leven zal zijn dat ik mijn eigen structuur moet construeren in mijn leven. Er is altijd een externe structuur van ouders, school en/of studie geweest. Altijd waren er korte termijn doelen en alles stond in het teken van ontwikkelen en presteren. Na aankomende juli valt dat weg. Dan ben ik compleet zelf verantwoordelijk voor mijn doelen en de structuur in mijn dag. Gek dat ik me dit nu pas besef. Wel goed om het me alvast te beseffen, zodat ik niet opeens als een verbaasd hert in een zwart gat val na juli. En wat ga ik daar nu mee doen?

Dat weet ik eigenlijk niet, ik neem het maar zoals het komt denk ik. Ik ga sowieso niet stil zitten, daar ben ik een veel te gedreven, leergierig en enthousiast persoon voor. Des noods ga ik vrijwilligerswerk doen, meer dan dat ik nu al doe bij de Kindertelefoon. Ergens heeft het ook iets positiefs. Ik kan nu eindelijk echt echt echt mijn tijd indelen met dingen die ik leuk vind om te doen. Dan heb ik het meer over de dingen die ik allemaal ga leren. Geen vakken meer die ik nodig heb om te slagen, ik kan alles zelf kiezen en mezelf verschillende richtingen in sturen. De baan die ik hopelijk krijg, zal voor de rest daar richting aan geven. Daarin zal ik waarschijnlijk niet altijd de allerleukste dingen gaan doen, maar dat vind ik niet erg. Ik wil überhaupt een baan hebben… Daar wordt ook wel aan gewerkt!

Said, while sipping chocolate milk

Ik begin me te storten in de wereld van de volwassenen, het moest er toch een keer van komen. Hierdoor begin ik volwassenen steeds een beetje meer te snappen. En ik snap mezelf steeds wat meer, zoals het een zichzelf ontdekkende jongvolwassene betaamd. Nu kom ik toch langzaamaan tot de conclusie dat ook ‘oude mensen’ met dingen kampen waar ik zelf ook tegenaan loop. De realisatie komt dat de zelfontdekking die ik als iets belangrijks in mijn huidige ontwikkeling zie, niet eens iets unieks voor mensen van mijn leeftijd is. En nu ben ik een beetje gedesillusioneerd.

Ergens zit ik er niet op te wachten om de rest van mijn leven nog bepaalde onzekerheden met me mee te dragen. Ik moet accepteren dat sommige dingen onderdeel zijn van mijn persoonlijkheid en de manier waarop mijn hersenen werken. Mijn autisme zal nooit weggaan, ook schema’s en mijn hechtingsstijl zitten inmiddels aardig ingebakken. De realisatie valt tegen dat er véél mensen zijn die op hun veertigste/vijftigste/zestigste/etc. nog steeds onzeker zijn over onbenullige of oplosbare dingen.

Ik zag mijn toekomstige zelf altijd wel als een evenwichtig persoon. Iemand die content is met zichzelf, zichzelf kan inzetten voor anderen en veel van de vragen en onzekerheden die ik nu heb verwerkt heeft. Grote mogelijkheid dat het allemaal niet zo zou lopen. Moet ik daar dan moedeloos van worden? Geen idee eigenlijk wat ik ermee aan moet. Ergens wil ik hopen dat die flarden van mijn ‘jonge zelf’ ook leuke flarden bevatten. Dat ik mijn enthousiaste, gekke, speelse zelf blijf. Dat compenseert dan weer mooi met de andere dingen die ik meeneem.

Dit verschilt wel van podcasts of andere vormen om op je eigen tempo kennis op te doen. Het is wat schoolser, je hebt soms huiswerk en je hebt deadlines om opdrachten in te leveren en toetsen te maken. Gelukkig blijft het allemaal laagdrempelig, als je iets niet wilt doen dan hoeft dat niet. Wil je geen certificaat halen maar toch de filmpjes kijken? Dat kan ook! Sommige cursussen zijn strenger in het geven van cijfers dan anderen. Ook het aantal uur dat je per week aan een cursus kan/moet besteden verschilt aardig. Omdat je wel deadlines hebt en een certificaat kunt behalen (mooi op je CV!), ga je toch wat meer je best doen dan bij bijvoorbeeld podcasts.

Het is heerlijk om te zien hoeveel mensen hieraan meedoen. Mooi dat er nog zoveel mensen graag leren en graag kennis willen delen. Overal over de hele wereld doen mensen mee aan Coursera. Ik ben zo blij dat ik de tip kreeg, daarom wil ik hem ook hier delen. Ik ga nog wel even door met deze cursussen, zeker als ik volgend jaar geen baan heb! Op het moment sta ik voor meer dan 15 cursussen ingeschreven denk ik, gelukkig beginnen ze niet allemaal tegelijk. Veel over onderwijs, maar dat strafrecht is ook echt super interessant. Echt een aanrader dus!

Nu ben ik al een tijdje bezig om mezelf ertoe te zetten om hierin te groeien, want het is echt wel nodig. Ik mag er ook zijn en mijn grenzen zijn net zo belangrijk als die van een ander. Vandaag heb ik tegen iemand mijn grens heel duidelijk gemaakt, dat mijn contact met hem niet intiemer zou worden dan dat het was. Ik merkte dat hij aandrong op meer, maar ik heb al een vriendje waar ik enorm blij mee ben en zeker niks anders wil. Dus de boodschap naar hem moest duidelijk zijn: mijn manier en contact houden, of niks.

Dat was even een strijd, omdat hij het er niet mee eens was natuurlijk. Hij vond dat ik hem geen kans gaf, maar die gaf ik wel, alleen binnen mijn kaders. Hij kiest er dan voor om helemaal geen contact meer te hebben, jammer. Maar ergens lucht het ook wel op, in ieder geval geen gezeik meer. Mijn grens stellen is lastig, ik wil mensen niet kwetsen. Maar het is wel goed om te leren en ik voel me een beetje sterker. Ben stiekem wel een beetje trots op mezelf.

Door mijn autisme kom ik er niet zo snel achter wat de beleefwereld van andere mensen is. Schema’s hebben die je verwachtingen sturen is heel normaal, heel handig vaak ook. Maar als je die schema’s minder hebt, dan vul je minder voor andere mensen in. Ik zie mensen niet aan de hand van alle sociale dingen die ik van anderen heb geleerd, ik zie ze vrijwel alleen als een individu. Dat zorgt ervoor dat dingen soms aardig onvoorspelbaar en verwarrend voor me zijn, maar ook dat ik echt naar iemand luister en geen assumpties maak die niet uitgesproken zijn.

En ik denk dat dat mij vaak een prettig persoon maakt. Ik vind het heel normaal, heel handig juist soms. Ik vind dat veel mensen soms wat minder voor andere mensen mogen invullen en meer moeten luisteren naar het individu. Anderen zijn volgens mij niet altijd zo logisch als je denkt. Als anderen nou eens wat autistischer zouden zijn, dan is de wereld misschien wel een klein stukje beter soms.

Wanneer ik wil solliciteren, zie ik nauwelijks vacatures. Crisis enzo. De vacatures die ik wel zie, zijn GZ-psychologen, klinisch psychologen, psychotherapeuten en vooral ook mensen die ervaring hebben met behandelen. Hoe leidt de universiteit mij daar vier jaar lang op voor? Nauwelijks… Vooral de basiskennis, maar om eerlijk te zijn had ik dat ook in twee jaar gekund. De universiteit is nauwelijks een academische opleiding, wat ik nu erg mis. En wat de universiteit mij niet heeft verteld is dat er nog veel mogelijkheden (lees: benodigdheden) zijn in de post-master opleidingen. Die leiden je namelijk wel op tot behandelaar!

Gemiddeld duurt het anderhalf jaar voordat afgestudeerde psychologie studenten een baan krijgen. Dat is anderhalf jaar solliciteren en voor de rest onder je niveau werken. Triest gewoon… Ik kan enorm wanhopig worden als ik denk aan mijn toekomst als psycholoog. Ik dacht dat mijn CV nog wel goed was, maar met al die post-master opleidingen die je nodig hebt en waar ik nul verstand van heb, zie ik het allemaal niet echt meer. Hopelijk kan ik dan als onderwijskundige wel iets beter een baan krijgen. Zeker is dat ik nog aardig wat jaar ga doorstuderen, ookal heb ik daarnaast dan (hopelijk) ook een baan. Mijn beeld van de toekomst moet wat bijgesteld worden en dat vind ik lastig.

Maar laat ik me eerst maar eens met de orde van vandaag de dag bezig houden, dat is stiekem al wel genoeg…

Erg jammer, want hoewel ik het niet wilde toegeven had ik al wel een beetje een keuze gemaakt. Het was een tweede bezichtiging vandaag, ik hoopte dat we hierna gewoon een bod konden doen. Het kan nog steeds, maar nog een jaar wachten, dan zoek ik nog wel even verder. Inmiddels heb ik alweer 3-4 nieuwe bezichtigingen aangevraagd, ik wil me niet op mijn kop laten zitten! Mijn droomhuisje is wel ergens.

Toch blijft het kut, omdat ik toch een soort hoop had die ik nu moet laten gaan. De vorige keer dat ik voor huizen ging zoeken zat ik er nog emotioneler in, dat was echt een achtbaan van emoties steeds. Dat wil ik nu niet, dus zo’n tegenslag is wel lastig. Dan merk ik weer dat ik stiekem een beetje hetzelfde doe als eerst. Maar ik moet denken, niet voelen. En hoop houden, ook niet onbelangrijk!

Mijn moeder is het niet eens met de beslissing van waar ik nu wil gaan wonen. Ik weet dat zij liever wilt dat ik naar een studentenkamer ga, maar dat wil ik echt niet. Er zit dus wel een minder leuk staartje hieraan, want de mening van mijn moeder is wel erg belangrijk voor me. Ik wil hierin alleen voor mezelf kiezen, voor mijn eigen geluk. Dan moet ik soms voor mijn mening gaan staan, dat vind ik lastig.

Maar we gaan het wel doorzetten! Ik ga nu kiezen tussen twee huizen in dezelfde straat, allebei enorm mooi. Dus ik ga in allebei wel gelukkig worden denk ik, het is nog een kwestie van welke net iets beter is. Roerige tijd in mijn leven zo, hopelijk kan ik snel eindelijk een beetje tot rust komen. Nu leent het komende jaar qua werk en studie zich daar niet echt voor, maar we zullen het zien!