خونه که رسیدم شروع به دیدن True Detective کردم. سریال خوبیه…ینی کلا اچ بی او سریالی که خوب نباشه کم میسازه! مغزم داشت از اسفنجی بودن درمیومد که دیالوگ بین مارتین و همسرش کلا ترکوندم.
یکی از فایده‌های بسیار کتاب و فیلم اینه که نویسنده بجای شما احساسات‌تون رو به تصویر کشیده…لازم نیست توی دایره لغات کوچک خودت بگردی و به مغزت فشار بیاری که با استعاره حالت رو بگی، حتما یه جایی حال تو رو روایت کردند یا خواهند کرد.
مارتین خطاب به همسرش میگه:
یه حسی دارم…. انگار اون کایوت توی کارتونه هستم. روی یه دره هستم و دارم فرار میکنم و اگه پایین رو نگاه نکنم و همینطور بدوم شاید قسر در برم اما…

حس میکنم زیرپام داره آروم آروم خالی میشه و دیر یا زود چیز سفتی نیست که پا روش بذارم. پرتش میکنم عقب، سر خودم رو گرم میکنم با چیزهای مختلف اما بالاخره باز همین برمیگرده…من دارم سعی میکنم ولی همه‌چیز از لای انگشت‌هام در میره و میره…تو واقعیت وضع انقدر دراماتیک نیست ولی توی مغزم حس میکنم دارم اشتباه میکنم و گندبالا میارم و دوست‌هام رو از دست میدم و خاطراتم محو میشن و الخ. واقعیت هم برای آدم جایی خارج از مغزش نیست که! گمونم حالم بسیار خرابه.

آخ از آن باغ عدن که زمستون‌ها چشام دنبالش میگرده و نزدیک‌ترین چیزی که بهش پیدا میکنه بخاری گازی شده…آخ از تنها چیزی که میخوام فخرش رو بفروشم به ملت…آخ از کُرسی.
آخ از خاله سیما که پیر بود، مریض بود، خونه‌اش کاه‌گلی بود، پنجره‌های اتاق بادگیرش پر از شکاف و درز بود اما توش کُرسی بود. پاهای رنجورش رو میبرد زیر کُرسی و لبخند میزد و دندون‌های مصنوعی می‌ریختن بیرون.
وااای که چه حالی بود. تنها چیز مدرن توی اتاقش بخاری برقی‌ای بود که جای ذغال رو زیر کُرسی پر کرده بود و اگه فضولی‌ام گل نمیکرد تا ببینم زیر این حجم پتو چی هست تصویرش بجای المنت‌های سرخ تیکه‌های چوب سرخی بود که هرچی زیر پتو بود رو گرم میکرد و بیرون رو سرد باقی می‌ذاشت. یادمه که یه تیکه از پنجره شکسته بود و با پلاستیک پوشونده بودنش…فرقی نداشت البته که اتاق با اون همه پنجره و درز پشتش به کُرسی جمع بود. چیک تو چیک نشسته بودیم. مث وقتی که مثلا سین رو بغل میکنم. محکم و صمیمی…کدو حلوایی رو هم مخصوص ما پخته بود.هر قاشقی که ازش برمیداشتم یه نگاه به خاله سیما می‌کردم و فکرش میومد تو سرم که خاله پیرزن و کدو قلقله‌زن.
مدرن‌ترین تصویری که میتونم ازش بهتون ارائه بدم موندن توی ترافیک ولیعصره!
وقتی روی صندلی جلو لم دادی؛ راننده تاکسی، تاکسی‌ای که باید حتما جی‌ال‌ایکس باشه که جای لم دادنش بزرگ باشه و بتونی تو صندلی‌اش گم بشی؛ انقدر که ماشین بغلی جز موهای سر و چشمات چیزی رو نبینه. پنجره رو یه ذره بده پایین و بخاری رو تا ۳ بگیره. بارون بخوره به شیشه‌ها و تاریکی آسمون و گرمای بخاری منگ‌ات کنه! هِی دعا کنی که ترافیک بیشتر طول بکشه و مث گربه‌ها خرخر کنی.
یه تصویر مدرن دیگه هم هست که غرب توی فرهنگ ما چپونده و این مستقیم از خودباختگی ما میاد. درآوردن کافه و انداختنش تو دامن دنیا.
یعنی اگه فکرش رو بکنی بدلی که توی جیب فرهنگ ما هست خیلی غنی‌تر از نشستن روی میزهای چوبی ناراحت کافه است. بجا فیلتر کردن توییتر برین میزهای چوبی کافه‌ها رو فیلتر کنید. بخشنامه بدین که ازین به بعد و در طول فصول سرد سال، توی این ۶ ماه جادویی باید جای میزها کرسی پهن باشه. کرسی‌های ۲ نفره، ۴نفره و ۶ نفره که حتا توشون الزامی نیست. دیگه نمیگی ئه صندلی نبود و نمیشه بشینم پیش دوستام، کُرسی ۴نفره میشه ۶تایی و ۶تایی میشه ۸ تایی و باز هم جا هست. باید پنجره‌های کافه باز باشه تا سرما بیاد تو و آدما رو بیشتر هُل بده توی حجاب پتو، دست ببرن گوشه‌های پتو رو بچپونن تو فضای خالی بین کمر و تشک‌. بعد اجازه دارن بشینن و اختلاط کنند. کتاب بخونند یا اگه تجربه‌اش رو در پناه کُرسی ندارن یه کتاب از طرف صاحب کافه امانت داده بشه. دستهای هم رو از زیر کُرسی بگیرن.
بعد منوی کافه باید کدو حلوایی رو بگنجونه تو خودش…میشه عطر کدوحلوایی رو از پنجره‌های باز کافه بیرون داد تا مردم رو مست خودش بکنه و بکشونه تو کافه و پشت کُرسی.
براحتی قابلیت صادرات فرهنگی داره. ینی حتا لازم نیست تبلیغش رو بکنی و دو دورو دو دو دربیاری. کافیه که یه نفر کُرسی رو تجربه کنه و اون‌وقت سرعت پخش شدنش تو دنیا از ویروس سرماخوردگی هم بیشتر میشه. در کنارش خاله پیرزن و کدو قلقله‌زن وارد ادبیات فولکور جهانی میشن و میشه  Old aunt & Squash رو به صورت 3D تو سینماها تماشا کرد.

مشخصا با دیدنش پوست مرغی (حالتی که پوست تن مثل پوست مرغ دون دون میشه) شدم و موهای تنم هم سیخ.
از روی ظاهرش، حتا موقعی که چهره‌اش معلوم نبود هم میشد گفت توریسته..! اون‌جور لباس پوشیدن توی بازار؟ همراهش چند دقیقه بعد بهش ملحق شد. با یه کتاب راهنمای گردشگری ایران و دوربین نیکون آویزون از گردن. قبل‌ترش دیدم با یه زن داره عربی بلغور میکنه… خوب مشخص بود که از عرب‌های حاشیه نیستن. لباس و تیپ به لبنان می‌خورد و بس.

دور حوض ورودی مسجد شاه نشسته بودم. همون‌جا که قفل‌فروش‌ها هستن… بعد ناصرخسرو.
داشتم آبجوی اسلامی «جو جو» می‌خوردم و نگاهش میکردم که رفته بود برامون چایی بگیره… تو فکر این بودم که چقدر اسانس‌ها کوفتی و عن شدن و حالم داره بهم میخوره که کچل سفیدپوست تی‌شرت سیاه کنارم نشست.
سرش رو با تیغ تراشیده بود و لمبرهای چربی طبقه طبقه روی هم سوار شده بودن…شکم ۷ طبقه مثلا! کمربند نداشت و به جاش از این کش‌ها که هرچی فکر میکنم اسمش یادم نمیاد (کمربند کشی؟( شلوار کتون‌اش رو نگه داشته بود.
یه نگاه از نزدیک بهش انداختم و مثل یه نژادپرست حقیقی از جام بلند شدم و حداقل یه متر اون‌ورتر نشستم. ینی می‌ترسم ازشون… حس می‌کنم نزدیک بودن بهشون آلوده‌ام میکنه و هوایی که توش هستن مسمومه! حتا همین الآن بوش رو حس میکنم. بعد از اون همه تست عطر و بوهای عجیب و غریب بازار.
به عمله‌ظلم‌ها حساسیت ندارم. نژادپرستم درموردشون و صادقانه اینکه تمامی رفتارهای نژادپرستانه رو در موردشون دارم. قطعا از انسان پست‌تر می‌دونمشون. فاقد احساس و شعور انسانی و متمایل به جنایت هستند. اگه یکی‌شون بخنده قطعا فکر میکنم داره به جنایت‌هایی که کرده پوزخند میزنه و معتقدم که مثل مواد رادیواکتیو حیات رو خشک می‌کنند و سر این مورد آخر ادعام میشه.
و چرا این عرب سیاه‌پوش انقدر ترسوندم؟ برمیگرده به همون نگاه نزدیک و گذرا! ساعت مچی‌اش درواقع… خیلی ساده و گول‌زنک.
تنها مشکلش این بود که تصویر پس‌زمینه‌اش «بشار اسد» بود.

و می‌ترسم. از همه‌شون می‌ترسم. کابوس‌های زنده که مث اژدهای هزار سر هستن. هیچ‌وقت سرها تموم نمیشن و نه! این یه توصیف رمانتیک نیست.
خشک‌ترین توصیفیه که میتونم بنویسم از وارثان زمین.

فاطمه یه بار گفت سیگار کشیدن یه رفتار جبرانیه..! من میگم اینم نیست یا هست و فقط این نیست. آدم جبرانی که میره دو تا از درسها رو پاس میکنه. این چطور جبرانی‌ایه؟ نهایتش یه قهوه‌خونه بین مسیره که اندازه کف دست بهت آرامش میده و دوباره برت میگردونه سرجات.
دفعه اولی که تقریبا خودم رو با الکل کشتم برای جبران بود. پنچر نبودم. لاستیک ترکیده بود و تعویض اساسی میخواست…

ازشون بپرسی که پس این چرا ترک کرد هرکس یه داستان ازم داره. متتاور‌ترین حدیث اینه که گرون شد و اینم گفت پول ندارم بالا این بدم.
ملت از غذاشون می‌زنن برای سیگار، بعد این فلان؟
تازه دستش هم برسه که کون به کون روشن میکنه، چه مرگشه واقعا؟

مرگ در اینجاست که سوزن گیر کرده… دنبال دکمه پاز میگرده و پیداش نمیکنه و تمنا میکنه براش. خسته است و دنبال تعطیلات بلندمدتیه که نیومده و نخواهد اومد.

خوب بهرحال چی شد که ول کرد؟ چیزی رو عوض نمیکنه!
اگه هم دستش میگیره برای اینه که از حد میگذرونه و لازمش داره برا آروم‌تر شدن. مثل الآن که میخواد خودش رو غرق کنه تو یه خمره الکل صنعتی….

چه نوشته غمینی شد. نشستم از سر تا اینجا رو باز خوندم. اما یه راه جبرانیه و مث بقیه وقتی میاد که دیگه از حد رد شده باشه…

۲. برای اینکه نشون بدم فشارها اثر کرد میخوام یه خاطره بانمک و نا»ناراحت» رو بنویسم.
از اون‌جایی که نمی‌تونم بفهمم چطور یه جنگ‌افزار میتونه قوی‌ترین سلاح دنیا باشه و تازه اسمش رو هم «ستاره مرگ» گذاشته باشن درحالی که برای نابودکردنش تنها لازمه از یه راه مستقیم از سطح کروی‌اش تا مرکزش رو رفت و اون‌وقت بمبی رو توی رآکتور اتمی‌اش انداخت. (راه مستقیم؟ جدی؟ انقدر دم‌دستی؟) از جنگ ستارگان و میراث‌اش تنها درحد مسخره‌بازی استفاده میکنم.
ستاره‌ام هم «دارت ویدر» هست.
سر میز ناهار، خواهرم یه متلک بهم انداخت منم مثل این سایبرگ دوست‌داشتنی دستم رو به حالت خفگی‌اش درآوردم. یه خورده ادای قربانی‌های بیچاره‌اش رو درآورد و باز شروع کرد به مسخره‌بازی…این‌بار دو تا انگشتم رو حرکت دادم که با نیروی درونی‌ام بهش ضربه بزنم. پارچ آب نصف شد!
دسته‌اش رو گرفتم و با بالابردن دستم نیمه بالایی پارچ از پایینش جدا شد…
بازگشت جِدای!

۱. این نیز بگذرد:
گوینده با گفتن این جمله تو گویی شاخ گاو رو شکسته باشه با نگاه عاقل اندر سفیه به بقیه نگاه میکنه. اون هم از بالا و با فرزانگی‌ای که بقیه ازش بی‌بهره‌اند. برای درمان توصیه میشه گوینده را تا سرحد مرگ کتک بزنید و بطور مرتب بالای سرش بگید: این نیز بگذرد.

۲. آسمون همه‌جا همین رنگیه:
با داشتن یه اسلحه میتونم تبدیل به قاتل سریالی‌ گوینده‌های این جمله بشم. بطور حتم اولین کسی که از این عبارت استفاده کرده از ولایت‌شون پاش رو بیرون نذاشته و بقیه هم مرغ مقلد هستن ( تازه احترام گذاشتم و از میمون و شامپانزه استفاده نکردم)

۳. سیاست پدر مادر نداره:
بیشتر از طرف پدرمادرها یا بزرگ‌ترهای فامیل مصرف میشه. این عزیزان در مقابل سوال مگه قابلمه تفلون پدر مادر داره که این یه قلم یتیمه؟ سکوت میکنند. دیده شده که تو روزهای ملتهب مملکت بعضی با انداختن دونه‌های تسبیح این عبارت رو به شکل ذکر درمیارن.

۴. اینا همه‌شون باهمن:
من حتا شک دارم توی بارسلونا انقدر هماهنگی وجود داشته باشه که بین اینا هست. اینا کین؟ اینا همونایی‌اند که وقتی دارن خرخره هم رو می‌جوئن هنوز هم باهمند و فقط مردانی از سرزمین پارس این راز رو کشف کردن.

۵. کار کار انگلیساست:
دائی جان ناپلئون و یه قهقهه بلند! (واکنش توصیه شده هنگام شنیدن این جمله)
رهبر معنوی جنبش کشف دست اجنبی پشت هر حرکتی حضرت دائی است و بس. پیروان این جنبش رو از روی رهبرشون بشناسید.

۶. این مردم همین حقشونه:
گوینده یا جزو انسان‌های ساکن مملکت آریایی-اسلامی نیست یا معنی واژه مردم رو نمیدونه. در هرصورت باید بهش یه لیوان آب یخ داد. بعضی اوقات قرص زیرزبونی هم لازمه چون این مقدار حرصی که از بابت «این مردم» میخوره با احتمال ۶۳٪ باعث سکته‌اش میشه.

واقعش اینه که مث «مامان» «بابا» گفتن بچه‌ها، اینا هم حفظ میشه تو ذهن و بدون فکر کردن به زبون میاد. برای همین هم هست که وقتی یکی از مرغان مقلد رو به دام میندازی آخرین دفاعش پوزخند تو چی می‌فهمی؟ است و بس.
البته تاثیر آرامش‌بخش‌شون رو نباید دست کم گرفت. وقتی میدونی تو زندگی‌ات یه چیزی کمه بجای اینکه دنبال برآوردن‌اش باشی راحت‌تره که بگی آسمون همه‌جا همین رنگیه…
یا بگی «اینا همه‌شون با همن» جای پذیرفتن مسئولیتی که رو دوشت هست.