گاهی حس میکنی غربت بزرگترین غم دنیاست هرچند میدونی که نیست
گاهی دلت برای غریبی دیگران بیشتر از خودت میسوزه و به خاطرشون غصه میخوری
گاهی دلت میگیره که کاری برای غربت آدما از دستت بر نمی آد
اونوقت فقط سیاوش گوش میدی و سکوت میکنی

غریبه توی غربت
نگی چی شد محبت
بگی میگن دیوونه است
حرفاش چه بچه گونه است
تقصیر آدما نیست
این همه درد دوا نیست
آب و نون و نفس
کجا اومدی تو قفس


تو هم مثل همه ما ها
سر دو راهی موندی و
دل رو به دریاها زدی
گفتی غریبی بهتره
واسه همه در به درا
این دیگه راه آخره

حالا آخرین سنگر سکوته ….

انتخابات

سال ۱۳۸۹ مبارک

ای نشسته تو درین خانه پر نقش و خیال
خیز از این خانه برو رخت ببر هیچ مگو …….




رفتم ، رخت بردم ، هیچ نخواهم گفت …… که شاید روزی سکوت سرشار از ناگفته ها گردد و رفاقت و اعتماد جایگاه خود بازیابد ………

دل من دیرزمانی بود (ست ) که می پنداشت ( پندارد) :

« دوستی » نیز گلی است ؛

مثل نیلوفر و ناز ،

ساقه ترد ظریفی دارد .

بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد

جان این ساقه نازک را

- دانسته-

بیازارد !

در زمینی که ضمیر من و توست ،

از نخستین دیدار ،

هر سخن ، هر رفتار ،

دانه هایی است که می افشانیم .

برگ و باری است که می رویانیم

آب و خورشید و نسیمش « مهر » است

گر بدانگونه که بایست به بار آید ،

زندگی را به دل‌انگیزترین چهره بیاراید .

آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف ،

که تمنای وجودت همه او باشد و بس .

بی‌نیازت سازد ، از همه چیز و همه کس .

زندگی ، گرمی دل های به هم پیوسته ست

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست .

در ضمیرت اگر این گل ندمیده است هنوز ،

عطر جان‌پرور عشق

گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز

دانه ها را باید از نو کاشت .

آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان

خرج می باید کرد .

رنج می باید برد .

دوست می باید داشت !

با نگاهی که در آن شوق برآرد فریاد

با سلامی که در آن نور ببارد لبخند

دست یکدیگر را

بفشاریم به مهر

جام دل هامان را

مالامال از یاری ، غمخواری

بسپاریم به هم

بسراییم به آواز بلند :

- شادی روی تو !

ای دیده به دیدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه ،

عطر افشان

گلباران باد …….

پ . ن : من اشتباه کردم ……. نقطه نمیخواستم … به حرمت دال و واو و سین نمیشکستی … ر ف ی ق


من جز ره مهر ندانم افسوس ………….

این روز ها هزار پارچه ام …….
این روزها همه چی با هم قاطی شده انگار .. لحظه ای لبخند .. ثانیه ای بعد عذاب وجدان از این حس ..
گوشه ای ازقلبم خوشحال از شنیدن خبر خلاصی دوستی ، گوشه ای سیاه و چرکین از بغض به ظالم ، بخشی نگران ، بخشی آروم ، بخشی خراااااااااااب خراب و بخشی آباد ……


اینکه این لحظه باید کجا باشم و گرفتار کدوم بخش بیشتر ، خود حدیثیست مفصل
نمیدونم باید از بی خبری ها خوشحال باشم و آروم یا نگران و دلواپس
نمیدونم بی خبری واقعا خوش خبریه یا برعکس
نمیدونم آرامش ها آرامش قبل طوفانه یا آرامشی واقعی
نمیدونم سکوت نشون چیه
نمیدونم …….
نمیدونم ……..
خوب که نگاه میکنم میبینم هیچ نمیدونم


دلم میخواد به پیر زن چل تیکه دوز بگم هزار تیکه من رو زودتر بدوز قبل این که این دل طاقت از دست بده
اما خب میدونم این روزا میگذره … حتما میگذره و اگه تاریخ نشه حتما یه خاطره تو گنجه دلا و ذهنامون خواهد بود

من ایستادم‌، اگر پشت آسمان خم شد
نماز خواندم‌، اگر دهر ابن‌ملجم شد
.
.
.
طلسم غربتم امشب شکسته خواهدشد
و سفره‌ام که تهی بود، بسته خواهد شد


غروب در نفس گرم جاده خواهم‌رفت‌
پیاده آمده‌بودم‌، پیاده خواهم‌رفت‌


چگونه بازنگردم‌، که سنگرم آنجاست‌
چگونه‌؟ آه‌، مزار برادرم آنجاست‌


چگونه باز نگردم که مسجد و محراب‌
و تیغ‌، منتظر بوسه بر سرم آنجاست‌


اقامه بود و اذان بود آنچه اینجا بود
قیام‌بستن و الله اکبرم آنجاست‌


شکسته‌بالی‌ام اینجا شکست طاقت نیست‌
کرانه‌ای که در آن خوب می‌پرم‌، آنجاست‌


مگیر خرده که یک پا و یک عصا دارم‌
مگیر خرده‌، که آن پای دیگرم آنجاست‌

شعر از محمد کاظم کاظمی

I need to say im sorry
For causing you this pain
I put you in this position
Where there’s nothing you can gain

I hope that you forgive me
For all that I’ve done wrong
Because I need you in my life
To continue being strong

I know that once before
I tried to get you back
I just can’t let you see
That there’s so much that I lack

So please just one more time
Help me put this in the past
Because you are my true friend
And our memories will always last…

۱٫ ما، گروهی از وبلاگ‌نویسان ایرانی، برخوردهای خشونت‌آمیز و سرکوب‌گرانه‌ی حکومت ایران در مواجهه با راه‌پیمایی‌ها و گردهم‌آیی‌های مسالمت‌آمیز و به‌حق مردم ایران را به‌شدت محکوم می‌کنیم و از مقامات و مسئولان حکومتی می‌خواهیم تا اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را که بیان می‌دارد «تشکیل‏ اجتماعات‏ و راه‌پیمایی‌ها، بدون‏ حمل‏ سلاح‏، به‌شرط آن‏‌که‏ مخل‏ به‏ مبانی‏ اسلام‏ نباشد، آزاد است» رعایت کنند.
۲٫ ما قانون‌شکنی‌های پیش‌آمده در انتخابات ریاست جمهوری و وقایع غم‌انگیز پس از آن را آفتی بزرگ بر جمهوریت نظام می‌دانیم و با توجه به شواهد و دلایل متعددی که برخی از نامزدهای محترم و دیگران ارائه داده‌اند، تخلف‌های عمده و بی‌سابقه‌ی انتخاباتی را محرز دانسته، خواستار ابطال نتایج و برگزاری مجدد انتخابات هستیم.
۳٫ حرکت‌هایی چون اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری روزنامه‌نگاران داخلی، سانسور اخبار و وارونه جلوه دادن آن‌ها، قطع شبکه‌ی پیام کوتاه و فیلترینگ شدید اینترنت نمی‌تواند صدای مردم ایران را خاموش کند که تاریکی و خفقان ابدی نخواهد بود. ما حکومت ایران را به شفافیت و تعامل دوستانه با مردم آن سرزمین دعوت کرده، امید داریم در آینده شکاف عظیم بین مردم و حکومت کم‌تر شود.


پنجم تیرماه ۱۳۸۸ خورشیدی
بخشی از جامعه‌ی بزرگ وبلاگ‌نویسان ایرانی






Statement by a group of Iranian bloggers about the Presidential elections and the subsequent events


We, a group of Iranian bloggers, strongly condemn the violent and repressive confrontation of Iranian government against Iranian people’s legitimate and peaceful demonstrations and ask government officials to comply with Article 27 of the Islamic Republic of Iran’s Constitution which emphasizes “Public gatherings and marches may be freely held, provided arms are not carried and that they are not detrimental to the fundamental principles of Islam




We consider the violations in the presidential elections, and their sad consequences a big blow to the democratic principles of the Islamic Republic regime, and observing the mounting evidence of fraud presented by the candidates and others, we believe that election fraud is obvious and we ask for a new election




Actions such as deporting foreign reporters, arresting local journalists, censorship of the news and misrepresenting the facts, cutting off the SMS network and filtering of the internet cannot silence the voices of Iranian people as no darkness and suffocation can go on forever. We invite the Iranian government to honest and friendly interaction with its people and we hope to witness the narrowing of the huge gap between people and the government


A part of the large community of Iranian bloggers
June 26, 2009

احساسم به روی کاغذ نمی آید،
آنقدر دلتنگ تو هستم
که جز گریه کردن مرحمی نمی یابم.
تو بگو…!
راهی به جز گریستن؟
تنهاییم را چگونه بنویسم؟
چگونه برات معنایش کنم؟






نگفتی راهی به جز گریستن؟
سراغ داری؟

پ . ن : کاش این روزها زودتر به سر بیاد … کاش این دلتنگی ها و دلواپسی ها تموم شه … کاش این اشک ها تمومی داشته باشن
* گفته بودی رسد صبح امید از راه …… چند شبانه روزه منتظر صبح امیدم … کجاست؟؟

این آهنگهایی که قرار بود بخش های خوب زندگیمون باشه خاطرات همراهش ، حالا فقط درد میاره و بی اختیار یادت صورتم رو خیس میکنه

گفته بودی رسد صبح امید از راه یادت هست؟
گفته بودی همین جمعه رو بگذرونیم یادت هست؟


گذروندیم این جمعه رو و جمعه بعد هم رسید …
او نرفت و تو نیستی رفیق شفیق
حالا فقط خاطرات رو ورق میزنم و هر کلامی و هر لحظه ای تو رو یادم میاره که نمیدونم کجایی و در چه حال و سینه لبریز از خشم سنگ دلانی میشه که خدا رو هم بنده نیستند !




کجاست مریم ناجی، مریم پاک، چرا به یاد این شکسته تن نیست …..
تو رگبار هراس و بی‌پناهی، چرا دامن سبزش چتر ما نیست
















پ . ن : خسته ام .. تلخم و نگران … سخته از دور نظاره گر باشی و کاری از دستت بر نیاد خیلی سخت … دلتنگم از این روزها … از این روزگار و بازی های زمونه




* چقدر این ترانه ها رو با هم گوش کردیم که حالا بزرگترین نوستالژی وجود این آهنگ ها یاد توست رفیق … کاش زودتر بیایی و این انتظار تموم شهر