۱

دست‌های قطبی‌ام  را
به استوای تنت می‌سپارم
گرمم کن!

۲

تنت خط استوا است
شرجی و داغ

۳

حرف ِ حساب نزن
من هیچ وقت حساب و کتابم 

خوب نبوده است

۴

شعرهای شبانه  و 
هق هق.
واژه‌هایم 
سر روی ِ شانه‌هایت می گذارند و 
شُرشُر اشک
این کار هر شب من است

۵

یک بعدازظهر پاییزی
کوله‌هایمان را برداریم
برویم لب ساحل
چند تکه هیزم خشک
یک بسته سیگار
یک فلاسک چای
لگد بزنیم به دنیا
و از ته دل بخندیم
یادت نرود
قرارمان این شد

۶

دلم آرام نمی‌گیرد
سیگار ِ دلم را 
به آتش ِ چشمانت
بگیران!
بگذار دردهایم را دود کنم

۷

دیروز،

دوباره،
خودم را پشت ِ چشمانت
جا گذاشتم

۸

این روزها
خودم را هم، 
لابه‌لای تنهایی‌هایم
گم می‌کنم

۹

وقتی دیوارها را می‌ساختیم
نمی‌دانستیم
نام ِ دیگر ِ دیوار جدایی است

۱۰

برق توی چشمان ِ تو 
قرن‌ها بود که موج می‌زد
وقتی،
ادیسون ادعا کرد 
که برق را کشف کرده است!
بانوی افسانه‌ای!

۱۱

قرارمان 
بی‌قراری نبود!
۱۲

روز از نو
روزی ِ من از چشم‌هایت،
حیف …

-دوازده روایت از قصه‌ی چشم‌هایت-

-۱-

معجزه‌ی فصیح ِ چشمانت،

بلوغ ِ‌ بلاغت بود.

-۲-

قصه‌ی هزار و یک شب
به حکایت ِ چشمانت که رسید
دیگر نه شبی مانده بود
نه قصه‌ای

-۳-

شهر،
آژیر،
استرس
آشوب.
.
چشمانت
روستایی ِ ساده
شهرآشوب
.

-۴-

درست وسط  ِ قصه‌یِ چشمانت رها شدم
آی راوی
تمامم کن!

-۵-

قصه‌ی یک شب چشمانت
قصه‌ی هزار و یک شب من است.

-۶-

درست سر ِ  بزنگاه
درست در انتهای ِ آن خط ِ سوم که منم
همچو بایزید و حلّاج
درست وسط حادثه
همه چیز قصه می‌شود
قصه می‌شوی
تو،

با آن چشم‌های قصوی

-۷-

و ناگهان تو حادث می‌شوی
برای من
که همیشه قدیم بودی
حادثه یعنی
چشم‌هایت
یعنی زندگی
یعنی تو

-۸-

ببار
ببار، بانوی اردی‌بهشت
ببار و
بارانی‌ام کن!

-۹-

روح لطیف بهاری
کافی است،
چشم‌هایت را،

چند لحظه ببندی
ببارانی‌ام!

-۱۰-

حتّی!
حاشیه‌نویسی برای چشم‌هایت
قدمتی به درازای تاریخ دارد!

-۱۱-

رو به تو می‌کنم
سایه‌ام را بلندتر و بلندتر می‌‌کنی!
فکر می‌کنم
غروب زندگیم آغاز شده است
نگاه کن!

-۱۲-

بازنده‌ی همیشگی شهرآورد چشمانت منم!

.

می‌توانی شهری را به آتش بکشی
با این همه شهرآشوبی
که در چشم‌هایت موج می‌زند!

چشمانم زیر ستیغ شعارهای زنده باد و مرده باد گشوده شد.

کنار قنداقم، کارگاه‌های فرآوری کوکتل مولوتوف بود.

وقتی دندان در می‌آوردم،

به جای دندان‌گیر پلاستیکی،

پوکه‌های فشنگ‌های جنگی به دندان گرفتم.

اسباب‌بازی‌هام سربی بود.

خاطراتم که بوی سرب می‌دهند،

خلاصه می‌شود به،

پسر همسایه،

که از سربازی هیچ‌گاه برنگشت.

و شوهر فخری،

که درست روبه‌رویم توی خیابان تمام کبدش را مثل خونابه‌ای بالا آورد و تمام کرد.

شیمیایی بود، می‌گفتند!

آژیر زرد، قرمز و دوباره سفید

 *

به مدرسه‌ رفتم.

توی حیاط آن به جای زمینِ بازی، پناهگاه ساخته بودند.

و مسجد محل، محلِ جمع‌آوری دارو، باند، کنسرو، لباس و والور بود.

با این که لوزالمعده‌ی پدرم –واژه‌ای که آن وقت‌ها برایم تا حد مرگ خنده‌دار بود –

همیشه او را اذیّت می‌کرد،

همیشه نصف قرص‌هایش را به مسجد می‌بردیم

برای کسانی که در جبهه‌ها لوزالمعده‌شان باعث نفخ می‌شد

و نمی توانستند خوب دشمن را بکشند.

 *

همیشه دلم می‌خواست که از درخت‌ها بالا بروم و تخم گنجشک بچینم

یا توی علف‌ها و سبزه ها غلت بزنم

یا حتی با سنگ توی شیشه‌ی خانه‌ی خدابیامرز، مش قادر –پیرمرد بدخو-  بزنم

که هیچ وقت نمی‌گذاشت بازی کنیم.

 *

ولی هر روز باید می‌رفتیم تشیع جنازه‌ی یکی از بچه‌های محل

که او هم نتوانسته بود برگردد.

بلند نمی‌خندیدیم چون همسایه‌ی دیوار به دیوارمان چشم به راهِ نامه‌ی پسرش بود.

و از بس که گریه کرده بود چشم‌هایش بی سو بود و حوصله‌ی خنده‌ی هیچ کس را نداشت.

و مادرم،

که شب و روز برای برادرم که توی جبهه‌ها زیر آتشِ توپ و تانک بود

آن قدر اشک ریخت و غذا نخورد تا کارش به بیمارستان کشید.

دیگر حتی راه هم نمی‌توانست برود.

و من برای پیدا کردن چهار تا آمپول جنتامایسین مجبور شدم پارتی بازی کنم،

و وجدانم مدت‌ها درد می‌کرد.

 *

-      بازی محلی از اعراب نداشت.-

 *

کودکی‌هایمان این گونه گذشت.

 *

بزرگ‌تر شدیم.

برای این که برویم دانشگاه گزینش شدیم.

برای رفتن سرِ کار گزینش شدیم.

برای زنده بودن، نفس کشیدن و هر چیز دیگری مجبور بودیم

نمازمیت بخوانیم، درباره‌ی‌ تکه‌های کفن دایره‌المعارفی باشیم و لباسمان همیشه روی شلوارمان باشد

ته‌ریش داشتن حداقلِ مد بود!

 *

گویی،

طرف پاک یادش رفته بود

ما خودمان جخ روزی یک بار برای بچه‌های محل نماز میّت می‌خواندیم.

 *

کوچک که بودیم پدرم ما را می‌نشاند،

عم جزء درس می‌داد

ناس حفظ می‌کردیم، فلق، عادیات را

و مدام می‌گفتیم

عمّ یتساءلون، عن النباء العظیم

مساله می‌گفت،

واجبات، مطهرات، مبطلات و اوّل از همه هم احکام تقلید را می‌گفت!

اگر چه خیلی چیزهایش را خوب نمی‌فهمیدیم

ولی همیشه خوب درسمان را پس می‌دادیم و لذت می‌بردیم.

همه چیز تمام شد.

و از آن دوران فقط طنین ضادهای والضالین نمازهای صبح پدرم،

توی گوشم هنوز می‌پیچد.

 *

همه چیز تمام شد.

کودکی، درخت، گنجشک، بازی

ولی هنوز عمّ یتساءلون را تکرار می‌کنم.

ان الانسان لفی خسر را

و اکثرهم لایعلمون را

و من شرّ ما خلق را

 *

کاش می‌شد به کودکی‌هایی بازگردیم که دلمان می‌خواست.

و در سادگی خود،

هیچ کس را برای بازی گرگم به هوا گزینش نکنیم.

کاش می‌شد زندگی هم، مثل بازی‌های دوره‌ی‌ بچگی،

ساده بود.

دروغ نبود،

 *

کاش می شد همه چیز زیبا بود.

من با ریواس خوابیده ام،

شبی
با آه های ته جیبم، هم
با تمام رویاهای چروک
با تمام لحظه هایی که توی رگم وول می خورند
و از تمام شب ها و روزها عبور کرده ام
که بیایم به قصاوت خودم
پشت میز آقای قاضی بنشینم
با کلاه گیسی به بزرگی قرطاس بازی های قّو ی قضاییه
و فریاد بکشم
*
خواهیم دید محکوم!

***
پسِِ میله های
تنیده از سننی کهن
از خودم فیلم می گیرم
با چشم هایی که سرخ
عبور می کند همه ی صحنه های خیس
مثل لذّت کثیف احتلام
از برابرم!
*
این نمایش
چرا تمام نمی شود؟

***
من با ریواس هم خوابی-ده ام
فرقی نمی کند
خواب های رنگی ببینی یا سیاه و سفید
ایدز با پاهای خودش از گلیمش درازتر می شود
تو قواره ی شهر پیر
حتی، تویِ عکس فروغ
حتی، تویِ شعرهای شاملو
حتی، تویِ فیلم های اصغر فرهادی با اسکار
حتی، تویِ دایالوگ های مسافرکوچولو
حتی، تویِ شب!

***
ما داریم زیر تابوت خودمان
بلند می گوییم اشهد ان لا الله الا لله
و نام این موشواره گی را زندگی زیرزمینی گذاشته ایم
سهم ما سینه بندی است به جای بلور!
از تمام لذت های زندگی
*
عمری دگر بباید بعد از وفات ما را …
عمری دگر …

ماهی‌بانوی نجیب پنج‌شنبه‌‍‌ها
با شرقی‌ترین نگاه‌
گونه‌هایی سرخ زیر یخ‌برف‌های دی
مثل شرم،
مثل آه.

آرام می‌آید
آن سویِ پر ازدحام خیابان، 
زیر رنگ‌ پریده‌گی مهتاب
رنگ‌واره‌های دو چشم، عسل-

پسِ پرده‌ها
راه‌هایی که تو را می‌بلعند، تمام شوی، تا، هر شب-
پشت هر پنجره‌ای،
مثل شمعدانی
شنبه‌ها انقلاب موزونی را شروع می‌کنی
که مثل سیل با خودش می‌برد،
تا پنج‌شنبه‌ها

ماهی‌بانوی نجیب لحظه‌ها
مثل تاویل اورادی مانده از تمدن‌های باستانی دور
جاری می‌شوی
از بین‌النهرین
وصل می‌کنی اوّل هر روز را به آخر پلک‌هات

پایین که می‌روی تمام می‌شوم. 
بالا که بیایی شروع می‌شود.

ماهی‌بانوی شرقی نگاه!
مثل حسّ آرام برّه در غنود
مثل حس گاهواره رویِ موج
مثل گذارِ زیرپوستی روزها
مثل پنج‌شنبه‌ها

دوم اردی بهشت هشتاد و نه

باور کنید!

خواب نیست این،

رویا هم نیست.

یک چیز، مثلِ وحی،

مثل غریزه، مثل یک راز است،

باور کنید.

***

یک روز

در همین شهر،

شهر بزرگ من، تهران!

وسط همه‌ی میادین و چهاراه‌ها و پیاده‌روها

بوسه، نشانِ عشق خواهد بود.

اجباری!

و دست‌های خالی را،

درخیابان‌ها تکفیر خواهند کرد

***

یک روز،

در همین شهر

بزرگ‌ترین چراغ‌ها را، برای تاریکی شب خواهیم افروخت

***

یک روز،

بزرگ‌ترین دیگِ آشِ پشتِ پا را،

برای رفتنِ نفرت، بار خواهیم گذاشت

باور کنید!

***

یک روز،

این شهر، شهر بزرگ من

از خواب برخواهد خاست

روزی که

چشم‌ها، شهرآشوبی‌ها کنند

و گرمای دست‌ها، دست‌‌ها را می‌سوزاند

آن روزِ نزدیک

گره‌ها باز خواهند شد، همه‌ی گره‌ها

تمام گره‌ها که به سبزه‌ها زده‌ایم

و تمام آن‌هایی که به زندگیمان افتاده

و چهل و دو گره که من زده‌ام، نیز

که نذر چشمانت کرده‌ام

باز خواهد شد.

می‌دانم

باور کنید

خواب نیست این

رویا نیست

چیزی مثل وحی، تویِ تودرتویِ من وول می‌خورد.

***

باور کنید!

سوم شخص مفرد غایب

………………….(لبریخته‌ی یک)

صرف می‌کنم خودم را
به تو می‌رسم
می‌بینم نیستی
جایت را داده‌ای 
به سوم شخص مفرد غایب
حرف زدن از ما
بی‌فایده است

.

.

.

ضمیر

………………….(لبریخته‌ی دو)

میان،
من و تو
او
فاصله انداخته
نترس!
ضمیر بد،
ره به جایی نمی برد

.

.

.

پیچیده

………………….(لبریخته‌ی سه)

ساده بودم
آن قدر پیچاندی‌ام
پیچیده شدم
دیگر کسی نمی‌تواند مرا
به سادگی حلّ کند

من و درد
هم‌دردیم!
می‌بینی،

از هر طرف که نگاه کنی
می‌سوزی!

*

وقتی به خودم آمدم
دیدم
به خودم نرفته‌ام
هر چه خوب بود به پدرم
هر چه زیبایی بود به مادرم 
هر چه قابل تحسین بود از اجدادم
و هر چه بدی بود
به خودم رفته بود!

*

ولی خودم را گم نکرده‌ام!

*

و هم‌چنان در انتظار تو 
تمام سکوها را می‌گردم
و می دانم در سرانجامی محتوم
دو خط موازی در ایستگاهی 
به هم می‌پیوندند
و با بوسه‌ای بطلان این قانون علمی را اثبات خواهم کرد!

*

این قصه‌ی ماست

*

حالا،

در جست‌وجوی جایی هستم 
که تنهایی‌ام را
ببرم آن‌جا 
رها کنم
با خودم به خودم برگردم
و او هیچ وقت دیگر 
مرا دوباره پیدا نکند!

*

مثل حلاج،
این حرامیان
خودم را به پای چوبه‌ی دار می برندم
چه کنم؟
تو اعتراف کن
که ماهمی

*

نه!

گریه نیست این 
تمرین باران است

*

من هنوز خودم را گم نکرده‌ام!

تو
گم نمی شوی،
با این همه نشانی
این منم
که لابه لای نشانی های تو گم شده‌ام

*

روز،
کوچه گردی‌های سرخوشانه‌ی باد است
لابه لای گیسوان تو
و شب
مغازله‌ی پروانه و مهتاب
در میان پلک هایت

*

وقتی نیستی
انتظار آمدنت
کشنده ترین لحظه ها را ورق می زند
وقتی هستی
ترسِ از  رفتنت

*

ساعت قرار که می شود
می خواهم فرار کنم
دلم گنجایشت را ندارد
کم می آورم

***

مثل شب

می‌گریزی
در سرانجامی تاریک
آن جا که روز،
مثل بادبادکی شب را از پی،
به دنبال خود می‌کشد
و دنباله‌اش را تا می‌کند می‌گذارد روی کولش، برود، تا…
شبی دیگر

**

اذان بگو!

*

نه!

*

اذان که می‌گویی
دل تنگت می‌شوم.
آرزو می‌کنم ازین هم بگویی

*

بین ما
یک دنیا
فاصله است.

*

دل!

با بافه‌هایِ از دو سو رها
داغ می‌شوم،
گُر می‌گیرم مثل انتهای فصلِ گرم،
خرماپزان است، گویی،
غرق در لیفه‌هایِ ریخته از چپ و راست
چوبه‌ی دارمی،
شیرین!
.
قصیده‌ای است قصه‌ی چشمانت،
سرخ!
دف را شهید می‌کنی،
زیرِ ضربآهنگِ پاهات
پلک که می‌زنی،
تقدیر روز را به شب حواله می‌کنی
جامی بریز،
پیاله‌های مست، در کارِ چشم هایت مانده‌اند، به لب
قیامتی است!
.
آن بافه‌ها که پیچ می‌خورد،
همین طور می‌رود پایین
هر شب،
شیرین‌ترینِ طنابمی،
دار!
.
خون می‌چکد، چکان، چکان
پر کن پیاله را
این قافیه‌ی خونریز
بالا می بردم.

بلندترین شعر من،

هجایی است، میان لبهات که می‌ریزدم.

.

مثل گوش ماهی‌هایی که صبح زود، ساحل را،

شنواترین موجود دنیا کرده‌اند.

گوشم به زنگ است میان لبهات

شعرمی،

درست سربزنگاه!

.

همه چیز  مثل سایه‌های ظهرگاهی کوتاه است،

تا،

فاصله‌ی دو پلک را، می‌ریزی‌اش میان صخره‌ها و

موج می‌شوی،

زیر پا خالی می‌شودم،

درست میان کفآبه‌های شور

دوباره شعرمی،

بر فراز موج!

.

باز شور،ور،

-و… ،

باز آب،ب،

.

بلندترین شعر من،

واژکی است،

میان لبهات، که می‌ریزدم.

۱

مثل شرجی

روی پوستم وول می‌خوری

مهره‌هایم را می‌گیری، آرام، می‌آیی پایین، می‌چکی!

چک!

برای شکنجه، راه‌های انسانی‌تری هم وجود دارد!

2

شخم می‌زنی

با خیش‌هایی، که کند

بذر می‌پاشی، آفت

شور!

3

می‌غلتی

روی گونه‌هایی از پروتز

خطوط احساسی کم‌رنگ‌تر شده است.

دیگر برای خندیدن هم، به حد کافی دیر شده‌ایم.

4
خط خطی‌های کف دست‌هایت عمیق‌تر شده‌اند

دست‌هایت، نه

تتوی چشم‌هایت دایمی است

نگاهت، نه

5

بهار می‌آید،

می‌شوی بهانه

زمستان می‌رود،

می‌شوی بهانه

با این همه تاول،

رفتن، دلی سیر بهانه می‌خواهد.

6

مرا بی‌بهانه می‌خواهی؟

تو را بی‌بهانه می‌خواهم

این را از قافیه‌ی ترانه‌هایم بخوان

7

آمدی،

مثل تیر

حالا توی بخش C.C. U ممنوع الملاقات شده‌ام

8

دوش پرسروصدای حمام،

خوب‌تر از خیلی‌ها می‌فهمد

و هق‌هق‌هایم را آرام با خودش ‌می‌برد با آب

سبک می‌شوم

9

قایق تنهایی‌ام ترک برداشت

برای رفتن خیسم

خودم را زیر آفتاب پهن می‌کنم

سبک می‌شوم

10

سبک می‌شوم

پرواز را خط خطی می‌کنم

همیشه، همه چیز، یک لحظه است

رفتن،

دلی سیر بهانه می‌خواهد

این وصیت شاعر به بازماندگانی است که مرگ او را به سوگ نشسته‌اند.
———————————
بعد از مرگم،
تمام اعضای بدنم را هدیه می‌کنم.
کلیه‌هایم را، به دختری دیالیزی دهید،
که آرزوهایش برای گرفتنِ مهربانی دست‌های پسری
دیرسالی است کم‌رنگ شده است.
کبدم را به پسری، که می‌اندیشد
بیماری، مهرخند را از چهره‌‌ی سردش ستانده است.
پاهایم را به سربازی که برای وطنش
راه رفتن را برای همیشه فراموش کرده است.
پوستم را به کودکی سوخته که در روستایی دوردست
توی تنوری افتاده،

که مادر آخرین مانده‌ی آرد را برای شبی زندگی دیگر، نان می‌‌کرد.
وینک مجبور است تمام زیبایی‌هایش را برای همه‌ی عمر به خاطر جراحتی، پنهان کند.
چشم‌های رنگی‌ام را به کسانی دهید که تاکنون رنگی را تفسیر نکرده‌اند.
و همه چیز را در سادگی‌اش دریافته‌اند.
دست‌هایم را به مردی که نان‌آوری بوده،
و کودکانش چشم به در، گرسنگی را با مادری گریان تقسیم می‌کنند.

زبانم را به کسی که حرفی برای گفتن داشته باشد

دهانم را به مردمی که توان فریاد زدن را ندارند

مشت‌هایم را به جوانانی که به آینده چشم دوخته‌اند

استخوان‌هایم،
رگ‌هایم،
نای،
شش‌هام،
و همه‌ی اعضایم را به همه کس دهید
به جز قلبم،
که جراحت‌هایش را درمانی نیست.
قلبم را به جراحی در جزیره‌ای دورافتاده در اقیانوس آرام دهید،
که مردمان جزیره‌اش، حرف‌های شاعر را می‌فهمند.
و مزد گورد‌کن آن‌جا، از بهای آزادی آدمی افزون نیست.[۱]
کسی شاعران را تکفیر نمی‌کند.
قلبم را به پزشکی ناشناس دهید، تا،
در سینه‌ی کودکی گمنام نهد تا آخرین شعر ناتمامم را بسراید.
بی که هراس از گورکن یا تکفیر

آزادی

بعد از مرگم،
تمام اعضای بدنم را هدیه می‌کنم.

[۱] . اشاره به شعری از شاملو با این مطلع که هرگز از مرگ نهراسیده ام …

تنوره می‌کشی سرخ، از جمجمه‌ی جم

جامی بزن، ای جان!

حالِِ جام جمم، امروز، جمعه نیست!

نزدیک ظهر ظاهر می‌شوی

حرصم را به رخ بکشی

فرزین!

جخ، با تبرزین توی خیابان‌های تهران،

کاسه‌ی چه کنم به سر می‌کشد، مثل هلاهل!

پیاده شو با هم (برویم ) قدم زنیم.

این روزها حال هیچ‌کس بهتر از شاه، توی صفحه نیست.

من اعتراف می‌کنم،

سیاه، سپید، چارخانه

توی جام جم،

جمعه،

یا، در جمع هر جماعتی،

جام من، امروز، جمعه نیست.

کلاه به سرم می‌گذارم تو بردار

تبانی می‌کنیم، که حالمان بهتر از این نیست، هیچ‌گاه، نبوده این چنین!

جامی بزن، ای جان!

بیا فکر کنیم که سبز توی جعبه‌ی مداد رنگی نیست

بیا فکر کنیم که بهار، فصل نیست.

خرداد، ماه!

بیا فکر کنیم، دی،

من به دنیا آمدم که دی بمانم، هی!

تو نیز روی این پالان – خوش می‌گذرد، راستی!؟-

پایین نیا.

این سان که مست، پیک می‌زنم خوش

حکم کن حاکم، اگر دل داری!

میراث من خشتی است

جام می‌زنم از این همه هیچ

حکم کن، اگر جز خشت چیزی قلندران را سلفیده!

دست تو را خوانده‌ام، از بر،

برگ برنده‌ام، رو می شود از زیر

جوری که نفهمی، از کجا

درست سرِ بزنگاه،

بس که حرف برای گفتن دارم، لالم!

من پیک می‌زنم

حکم کن، اگر دل داری!

تنوره می کشد عشق، از جمجمه‌ی جم

جامی بزن، ای جان!

حالِ جام جم، امروز، جمعه نیست!

من مثل انسان‌هایی که لباس‌هایش از خودش بیش‌تر می‌ارزد،

لباس‌هایم از خودم بیش‌تر می‌ارزد.

و تویِ خیابان‌های تهران قدم می‌زنم

دست‌هایم توی جیب،

سوت می‌زنم

به دختران نابالغ متلک می‌اندازم،

یعنی که آب از آب تکان نخورده است، نمی‌خورد، نخواهد خورد.

*

می‌توانم با لباس‌هایم به دیگران فخر بفروشم

و برندهایم را به رخ بکشم.

این منم یا دی اند جی

این منم، بنتون، مستر پیچ، میس لمون …

این منم؟

*

گاهی رنگ می‌شوم، سبز می‌شوم

گاهی مثل آبی تویِ تودرتویِ آسمان حل می‌شوم.

گاهی قرمز می‌شوم، خون

گاهی شرم

*

کسی مرا نمی‌بیند، ما را نمی‌بیند.

*

گاهی لابلای ابرهای بارانی، رنگین‌کمان می‌شوم،  یادم نرود ، رنگ

اتمسفر ذهنی من مه‌آلود است.

اتمسفر ذهنی ما‌آلوده است.

مثل بندرگاه‌هایِ دورم، تویِ غبار، مه،

با جاشوانی که از فرط مستی خرخره‌ی خر را می‌جوند، حتی!

مثل جنون، مثل کلاف، دروغ می‌گویم،

دروغ می‌گویم حتی به دروغ!

*

اندوه، مثل مه،

شعرها، حرف‌ها، نگاه‌ها و پیاده‌روها را سنگ‌فرش کرده است.

من با خودم هم فرق دارم.

ما با خودمان خیلی فرق کرده‌ایم.

حرف‌هایم نیمدارند.

واژ‌ه‌هایم بشور بپوش شده‌اند.

کسی توی این مهِ غلیظ، نمی‌بیند، نمی‌شنود.

کسی رنگ‌ها را نمی‌فهمد.

کسی باران را نخواهد ‌فهمید.

*

کسی که می‌تواند دعا کند، دعا کند، همه چیز زودتر تمام شود.

کسی که می‌تواند دعا کند، دعا کند این خواب لعنتی تمام شود.

زخم بستر گرفتیم از این خواب گنگ، طولانی!

*

بندرگاه‌ها توی سترونی خود خاموشند.

جاشوان افق را گم کرده‌اند.

ستاره‌ی قطبی کجاست؟

خیابان‌ پر از نابالغانی است که فکر می‌کنند بسترها گرمند.

*

من مثل انسان‌هایی که لباس‌هایش از خودش بیش‌تر می‌ارزد،

توی خیابان‌های تهران قدم می‌زنم

دست‌هایم توی جیب،

سوت می‌زنم

به دختران نابالغ متلک می‌اندازم،

یعنی که آب از آب تکان نخورده است، نمی‌خورد، نخواهد خورد.

لباس‌هایم بیش‌تر از خود می‌ارزد.

همین طور هی بالا می‌روی،

بالا،

بالا،

باز هم بالاتر

می‌روی، تا برسی آن‌جا که همه چیز توی دست‌هایت تمام می‌شود.

ول می‌شوی، بی محابا سفید

ساده

سبز می‌شوی

*

تا شب هی می‌خواند

مثل یک مومن، رو به روی بودا نشسته، بیدار،

شمع روشن می‌کند با آن دو چشم خون،

عود می‌سوزاند،

بخور می‌دهد.

*

کمی تا قسمتی این صورت خیس، مشکوک به اشک است.

*

چند بار بگویم فکر چ هستی

مقابل بودا چهار زانو بنشین

کسی چاره‌ای برای چهار زانو نشستن یا چمباتمه اختراع نکرده است.

*

زنجره با آواز

بودا با دست‌هایش

شاعر با واژه‌هایش

کسی چاره‌ای ندارد

همه چیز همین طور هی بالا می‌رود

تا دوباره توی دست‌هایمان شروع شود.

بی محابا، سفید

ساده

سبز

.

آن زیرها، زیر لایه‌های عمیق، تو در تو

توی لایه‌های سیاه، یا، شاید هم خاکستری

همزاد من به صورت مشکوکی جا خوش کرده است.

می‌خواهد درست سرِ بزنگاه بپرد وسطِ حادثه،

بگوید:

-من!

.

*

حالا چرا؟ خودم هم نمی‌دانم!

*

از این زاویه، درازای شهر،

جز کسالت برایم چیزی به ارمغان نمی‌آورد.

کفش‌هایم در این پیاده‌روهای باریک پایم را می‌زنند.

قیقاج می‌روم،

بلکه راه‌ها کوتاه‌تر به نظر برسد.

.

*.

این کلاغ‌ها،

هر کجا می‌روم،

با خودشان سیاهی می‌آورند، می‌پاشند و قار قار می‌روند.

دیگر از هر چه سیاه و سفید بالا می‌آورم.

مگر خاکستری خاکستری ندارد!

کمی از این خاکستر بر سر خودمان بپاشیم.

.

.*

با هر تکانی همزادم در رختخواب غلتی می‌زند.

انگار به مویی بسته است، پدرسوخته!

به هر بهانه‌ای می‌خواهد  بپرد وسط حادثه،

بگوید:

-من!

.

.

هر چه رشته می‌کنم، سیاه می‌کند.

با این درجه‌ی اجتهاد مگر می‌شود از خاکستری صحبت کرد.

هر چه می‌گویم گوش‌هایت گل‌گرفته است،

چشم‌هایش را به رخم می‌کشد.

هر چه می‌گویم کورنگی برای سن تو زیاد هم غیر طبیعی نیست،

گوش‌های درازش را جلو می‌آورد.

*

دیگر از هر چه سیاه و سفید بالا می‌آورم.

مگر خاکستری خاکستری نیست!

آن زیرها، همه چیز رنگی است، حتی کوررنگی

این بالا

سیاه

این بالا

سپید

مثل برف، که می رود، برود جای خودش را بدهد به سبز

مثل دی که می رود، برود جای خودش را بدهد به روز

مثل خودم که می روم، بروم تمام بشوم‌ها، را،

مثل شروعی که رفته بشود، تمام شده،

مثل خط پایان که نفس کم بیاوری بروی، از نو،

همه چیز، با یک ناگهان شروع می‌شود.

درست سرِ پیچ، می‌روی بپیچی، پیچ تمام می‌شود.

تویِ هر بزنگاه، زنی نگاه می‌کند با چشم‌های پف کرده

سرمه‌هایی که می‌ریزد سیاه، توی شیارهای گونه‌ها

بگوید که گفته است سیاه،

بخت،

شب،

زن

سال‌ها است که می‌روم، بروم، هنوز

توی بزنگاه، یک زن، یا این همه نگاه،

کیسه کرده همه‌ی نرفتن‌ها را،

با واریزه‌های سیاه،

گونه‌ها، خیس،

اشک‌ها، سیل،

آه!

از چه حرف می‌زنی؟

اشک یا بخت،

دریاچه‌ی حوض سلطان است.

مثل برف،

مثل دی،

مثل خودم، خودت، زن

مثل هر چیز تباه می‌شویم

تمام که شدیم بهار می‌آید.

مثل خط پایان که می‌شود خط شروع

همه چیز، با یک ناگهان شروع می‌شود.

این گونه که، ماه را

در می‌کنی،

تفسیر بی‌تابی ثانیه‌ها برای شدن است.

دراز می‌کشی

ناز می‌کنی

سبز که شدی، بی بهانه بهار آمده است.

راه‌ها را انگار که نمی‌روی، می‌شوی.

کمی گرد ماه،

با دلی که همیشه می‌خواهد تو را باشیدن را

شب را برایم رنگ کن

تا قصه را از نو آغاز کنم.

این‌گونه که ناز می‌کنی

صد قصه است آغاز می‌کنی

دلم برای تپیدن، می‌تپدم

مدار را از ماه شروع می‌شوم

در دایره‌ای که کودکی، در دفتر نقاشی‌اش خط خطی کشیده‌ام

بزرگ‌تر که شدم تمام شدم، شروع شدی

تمام می‌شوم و تو هی شروع می‌شوی، دوباره

این گونه که ماه را می‌تپی

آه می‌شوم می‌روم هوا

این شعر عاشقانه نیست

من عاشقم که ماه را در می‌کنی!

من!

تمام می‌شوم

تو شروع می‌شوی!

۲۵/۰۹/۸۲

دوازده هایکو برایِ واژه‌ها، برایِ شاعر در لحظه‌ها‌ی سال

(دی)
عاشقی که شب،
پیِ بهانه،
به چشم‌هایت می‌اندیشید
صبح، آبستنِ همه‌ی واژه‌های عاشقانه؛‌
در قطورترینِ واژه‌نامه‌ها بود.

شاعر شد.

(بهمن)
شاعر ساعت را روی طاقچه،
با تیزی نگاهش چشم زهره می‌رفت.
- هی! می‌فهمی وقت ندارم را؟
- حتی برای بستن مچ!

نمی‌توانم دست رویِ دست بگذارم

شعر می‌شوم.

(اسفند)
صبح از خواب برخاست
خواب‌هایش از خواب برنخاسته بودند،
- هنوز را؛
از همه‌ی خواب‌هایش
یک کلمه،
که روی نازبالشش ریخته بود

سرخ!

(فروردین)
با حروف،
قالی کلمات را روی دار ذهنش می‌بافت
تار،
پود،
رنگ،

خاطره …

(اردی بهشت)
از چشم‌هایش:
-نگاه، باقی مانده بود، را.
از رگ‌هایش:
-سرخی،
از حرف‌هایش:
-شعر، را
قبل از این که تمام شود
با سخاوت تمام پیشکش می‌کرد.

(خرداد)
شاعر شد
از خاکسترش
کلمه ماند

با اولین شعرش تمام شد.

آتشبال!

(تیر)
از شاعر:
آه می‌ماند.
از آسمان، ماه
از زمین، راه
از هق هق شبانه‌ی شاعر
: چاه

(امرداد)
گفتم:
جیغ بنفش نمی‌کشم!
شاعر گفت:
جیغ بنفشم.

شاعری که واژه‌هایش گم شده بودند
صدایش گرفت.
بی‌صدا مردن را
جیغ می‌کشید.

(شهریور)
تیزبال
بهار می‌آورد را،
کرکس‌
بوی تعفن

شاعر، واژه‌ خلق می‌کند، را.

(مهر)
توی خواب، واژه‌ها رنگ می‌گیرند
توی خواب،
خواب‌ها واژه می‌شوند.

میان خواب، شاعر، میان واژه‌ها

برزخ

(آبان)
توی سرازیری به قافیه می‌رسم
شعر تمام شد.

با موهایی سپید
شاعر تمام شدن را آغاز کرده بود.

(آذر)
فروردین، اردی‌بهشت، اسفند
واژه‌ها پیر می‌شوند.

شاعر دفتر را ورق می‌زند.
فرصت برای عاشق شدن کم نیست
واژه‌ها بیمارند!
شاعر توی بیماری بغرنج واژه‌ها جان داد.

سه‌ راهیِ سرگردان[۱]
جایی میان ایستگاه مدرسه[۲] و قهوه‌خانه[۳]
پیاده شدم
- برایِ همیشه -

اتوبوس رفته است.
بدجور احساس تنهایی می‌کنم.

هیچ‌گاه فکر نمی‌کردم اتوبوس با خودش دل‌تنگی بیاورد.
یا دلم برای رفتنش تنگ شود، را.
حالا،
فقط غباری که از پسِ آن مثل خاطره می‌رنجاندم.

سه‌راه سرگردانی
من
تنهایی

[۱] تا حدود بیست سی سال پیش نام ایستگاهی بود در بلوار یافت‌آباد تهران، شاید اکنون عوض شده باشد.

[۲] هم‌چنین

[۳] هم‌چنین

این وصیت شاعر به بازماندگانی است که مرگ مغزی او را به سوگ نشسته‌اند.

———————————

بعد از مرگم،

تمام اعضای بدنم را هدیه می‌کنم.

کلیه‌هایم را به دختری دیالیزی دهید،

که آرزوهایش برای گرفتن مهربانی دست‌های پسری

دیرسالی کم‌رنگ شده است.

کبدم را به پسری که می‌اندیشد

بیماری مهرخند را از چهره‌اش ستانده است.

پاهایم را به سربازی که برای وطنش

راه رفتن را برای همیشه فراموش کرده است.

پوستم را به کودکی سوخته که در روستایی دوردست

توی تنوری افتاده که مادر آخرین مانده‌ی آرد را برای شبی زندگی نان می‌‌کرد.

وینک مجبور است تمام زیبایی‌هایش را برای همه‌ی عمر به خاطر جراحتی پنهان کند.

چشم‌هایم را به کسانی بدهید که تاکنون رنگی را تفسیر نکرده‌اند.

و همه چیز را در سادگی‌اش دریافته‌اند.

دست‌هایم را به مردی که نان‌آوری بوده،

و کودکانش چشم به در گرسنگی را با مادری گریان تقسیم می‌کنند.

استخوان‌هایم،

رگ‌هایم،

نایم،

ششم،

و همه‌ی اعضایم را به همه کس دهید

به جز قلبم،

که جراحت‌هایش را درمانی نیست.

قلبم را به جراحی در جزیره‌ای دورافتاده در اقیانوس آرام دهید،

که مردمان جزیره‌اش حرف‌های شاعر را می‌فهمند.

و مزد گورد‌کن آن‌جا، از  بهای آزادی آدمی افزون نیست.[۱]

کسی شاعران را تکفیر نمی‌کند.

قلبم را به پزشکی ناشناس دهید، تا،

در سینه‌ی کودکی گمنام نهد تا آخرین شعر ناتمامم را بسراید.

بی که هراس از گورکن یا تکفیر

آزادی

بعد از مرگم،

تمام اعضای بدنم را هدیه می‌کنم.

آرام توی چشم‌هات می‌آیم

در تلاقی دو نگاه، با قایقی که نه‌اش پارو، نه‌اش موجی

تویِ گرداب سیاهی می‌افتم که نه‌اش کناره‌ای

می‌آیی پایین، همه چیز را پارو می‌کنی می‌بری تا هیچ

تمام تلاقی را می‌گذاری توی خماری پلک‌ها

شلاق می‌زنی و در این دوباره‌کاری‌هایم مرا پابرجا

این‌گونه از افق برآمدن تکفیر می‌کند هر چیز

به جز رنگ نیلی چشم‌هات

هر بار که طلوع می‌کنی

دوباره رشد می‌کنم، می‌بالم به سوی تو،

مثل آفتابگردان‌های عاشق،

زرد با دانه‌های سیاه

هر بار غروب می‌کنی

می‌خوابم

جوری که هیچ نبینم حتی در خواب

بزرگ‌ترین گناه‌ها است آشوبیدن خواب تو حتی در خیال

توی خوابت حتی وهم، آرام پا ورمی‌چیند

با این تنافر واژک‌ها، خیالِ قافیه‌ی پلک‌هات می‌شکند، ترسم!

ناز، یک لحظه از یک مژه در یک بر شدن صبح‌گاهی توست

این‌گونه که بر می‌تابی، خورشید را چه کنم؟

آرام می‌آیم

بی هیچ گناه نکرده!

توی ردّ پاهات

در وسوسه‌ی یک نیم پلک با قافیه‌هایی از لبخنده‌های روزگاهی

یعنی:

طلوع کنم ببالم به سوی تو

قبل از قیامت اندامواره‌هات

جوری که توی این رستاخیز،

قدقامت ببندم به سوی بی‌سمت موهات در مسیر باد

پارو می‌زنم

آرام

با شریان‌هام

بی موجی،

بی صدا

پ. ن. این شعر از پیش‌سروده‌ها است.

لعنت به آن سال‌ها، سال‌های چهل

که نگذاشت دیوانگی کنیم،- سیر!

و پرتابمان کرد این سو

لعنت به  آن جغرافیای مریض که پایمان را بست،- سفت!

و کاشتمان اینجا

لعنت به ژن‌های دیوانه

با آن بازی‌های مسخره که همه چیزمان را نوشت از قبل.،

بی که چیزی بپرسد از ما

که همه چیز را کشید به دقیقه‌ی نود،- لعنتی!

حالا، مثل خری که توی فلسفه مانده نشخوار می‌کنیم.

مثل مراسم بعد از ختم، همه با نیشخندهایی در تسلای هم می‌کوشیم

کاش می‌دانستیم عزیزترین لحظه‌هایمان،

فدای چیزی شد که به آن می‌گفتیم زندگی

چیزی که ندانستیم چیست و به ما نگفته بودند!

خنگ منم یا تو که قدر چشم‌هایت را در قافیه‌ی شعرهام ندانستم

تو که بی بهانه می‌آیی و در تمام واژه‌ها بهانه می‌گیری، می‌روی!

باید بروم فلسفه بخوانم،

آن قدر که مست، گیج، نفهم مطلق بشوم،-که!

یعنی از اول بیایم شروع کنم توی گل نمانم،- باز!

شعر بگویم و بخوانم،- هی!

آن قدر که عاشق کلمه‌ها بشوی و نتوانی حتی از توی کلمه‌ها هم بیرون بیایی

حتی برای یک لحظه!

حتی با بهانه!

کاش یک شب تمام فلسفه‌ی لحظه‌های من باشی،- گیر کنم پیشت!

معجونِ فلسفه،

شعر،

با من بیا

تا ته ته ته کلمات گم شویم با هم

مثل قافیه‌هایی

که زیر نرمبرف‌های دی ماه

عاشق شعر می‌شوند

عاشق فلسفه

عاشق س … ک …

—___—___—___—___—___—___

پ. ن. این شعر از پیش‌سروده‌ها است.

—___—___—___—___—___—___

برای خودم و برای لحظه‌های عبوری دیگر از گردنه‌های زندگی

———————————–

هنوز هم،

بعد از این همه دست و پا زدن

هشتی که در گروِ نه، مانده است.

نه مشروطیت،

نه تنباکو،

نه کلنل محمدتقی خان پسیان یا شیخ خزعل

این چّلگی را تفسیر نمی‌کنند.

*

لاله‌زار، موسیقی‌های کوچه بازاری

ناصرخسرو و عمِّ جزء‌هایی در قطع های گوناگون، ‌

همان‌قدر حافظه‌ی ضدتاریخی‌ام را قلقلک می‌دهند

که رپ‌خوانی به جای شاهنامه،

پایِ سفره‌ی یلدا

یا فال قهوه به جای حافظ

*

چکامه‌های نسلِ من به دست سردارانی است که بوی نفت می‌دهند

و تفریح‌شان واردات اسباب‌بازی از چین است.

هیچ کس به اسفندیار فکر نمی‌کند،

همه در سهراب مانده‌اند!

*

سرزمینی که دربندهایش دربند هیچ بندی نیستند

و آن ها که وِل وِل  تویِ دربند می‌چرخند و زُل می زنند تویِ چشمِ‌ لحظه‌هایِ  بیهوده‌گی

در بندِ همه چیز هستند جز دربندِ دربندها

و مدام به دخترهایی متلک می‌اندازند که به هیچ چیز حسابشان نمی کنند.

*

شب‌های سردی است

بی که بارانی، برفی، سرپناهی

شب‌های تاریکی است

بی که چراغی، نوری، فانوسی

*

گیجم، مثل نسلم، مثل کلافی سردرگم

کلمات توی هم می‌پیچند، مثل دود قلیان، در قهوه‌خانه‌ای نمور

تا تودرتویی‌هایشان  را توجیه کنند

واژه‌ها سردند، مثل سنگ  غسالخانه‌، به جای قافیه قندیل می‌بندند

بوی کافور و الرحمن  اتاق‌های خواب‌ را هم فراگرفته است.

*

هنوز هم،

بعد از این همه سگ دو

نسلی که هشتی  در گروِ نه مانده را بلغور می‌کند.

همیشه  همه چیز تقصیر کسانی که دستمان به آن‌ها نمی‌رسد

مثل راحت‌الحلقوم نفرین می‌کنیم

و مرگ می فرستیم

و خودمان توی خاک قبرستان غوطه می‌خوریم

و منتظر  معجزه‌ای هستیم تا بیاید و ما را نجات دهد

*

از چلّگی نیز گذشتم

به آسانیِ آب خوردن،

هنوز اتفاقی نیفتاده است،

هیچ وقت، قرار نیست اتفاقی بیفتد

خوابم

خواب

عمیق مثل ته تاریک تاریکِ اقیانوس‌ها

قرار نیست اتفاقی بیفتد

*

خواب!

برگشت ناپذیر،

عذر بدتر از گناه

با این حد کشسانی

از نیروی درونی پرتاب به بالا می‌گویی

چگالی مغزت را روی ترازوی دقیق بریز

جریان خونت شتاب می‌گیرد، هیچ؟

سرخی گونه‌هایت، خون نیست دویده توی رگ‌هات

رگ، باتوم نیست

بالا ببری توی سری فرود بیاوری

چنگ بر لقمه‌های مانده بر گلوی پر بغض نیست

کز دهانی درآوری‌اش

با توام،

با تو، کایستاده روبه‌روی کوه فریاد می‌کشی

هیچ می‌دانی

کوه از فریاد نمی‌میرد، را؟

بیا نیروی جاذبه‌ات را به سیب تعارف کن

این سیب کرم خورده رو به بالا می رود، جخ!

این سیب کرم خورده مثل سیب نیست دو نیم شده از وسط

نیوتن تمام جاذبه را بالا می‌آورد روی سرت از نو

آب دوست دارد سربالا، برود را

بس که ابوعطا می‌خواند، قورباغه!

آنتروپی توی دلم بیداد می کند

دلم برای لحظه‌های تاریخی، قدِّ یک الکترون شده است.

مرا به حال خودم رها نکن!

سیبی تعارف کن

شاید کشسان‌تر شدن را بشوم

***

برگشت ناپذیر،

عذر بدتر از گناه،

با کشسانی

نیروی درونی پرتابت

تو را می‌برد پایین

از بالا نگو!

چگالی مغزت را روی ترازوی دقیق بریز

جریان خونت بی‌شتاب می میرد.

کاشکی از من و ما ول گردیم

غرق در دلهره‌ی دل گردیم

کاشکی شعله شویم شور شویم

ذره‌ای از من و ما دور شویم

***

کاشکی خاک به افلاک نهیم

دل به سودای دل تاک دهیم

کاشکی قاف شود خانه‌ی ما

عشق آتش بزند لانه‌ی ما

کاشکی نی به لب چوپانی

ناخدا در عطش توفانی

کاشکی جمله شویم حرف شویم

شب یلدا که شود برف شویم

کاشکی پلک زنی غرق شویم

توی تاریکی شب برق شویم

کاشکی من بشویم ما بشویم

گر که او خواست معمّا بشویم

کاشکی پا بدهد یار شویم

لحظه‌ای در بر گل خار شویم

کاشکی آن بشود این بشود

رسم مژگان تو آیین بشود

کاشکی قصه شوی گوش شوم

خمره‌ی باده شوی نوش شوم

کاشکی وا برهیم از دو جهان

فارغ از شهوت هر قاتق و نان

***

کاشکی از من و ما ول گردیم

غرق در دلهره‌ی دل گردیم

کاشکی شعله شویم شور شویم

ذره‌ای از من و ما دور شویم

کسی به فکر من نیست،

اما تویِ تودرتوی فکرِ من،

کسی است که به اندازه‌ی همه‌ی فکرهای بزرگ

شاید هم بزرگ‌تر است.

نقطه . می‌گذارم تهِ خطِ زندگی

می‌روم، دوباره بیایم با هیاتی که بدیع

شروع می‌کنم و باز نقطه .

سرِ خط

هزار هزار تکرار،

هزار هزار نقطه .

و باز هم دوباره،

سرِخط

شبه جمله می‌شوم، می‌شوم منادا، ندا!

نقطه .

کفاف نمی‌دهد.

تعجب می‌کنم!

می‌شوم پرسش؟

این تکرار مرا کامل نمی‌کند؟

نقطه .

سرِ خط

شروع می‌شوم را می‌شوم تکرار می‌کنم.

توی ذهن من اما کسی است که از بزرگ‌تر هم بزرگ‌تر است.

حتی اگر هزار بار نقطه .

سرِ خط

یک چاک که چکاچاک در چنبره‌ی بزنگاه‌ها،

سرخ کرده است

سحرگاهان را تا شامگاهان

از قابیل تا آدولف هیتلر

که برای معشوقه‌اش گل رز نقاشی می کرد.

چک چک می کند شیر پوسیده‌ی تاریخ

بس که صرفه جویی می کنیم در مصرف شعور

در بسته بندی‌های تاریخ مصرف گذشته

حالا بیا گشاد کنیم فضای حیاتی دور و برمان را که بفهمند ما هستیم.

و جر بخوریم دوباره در بزنگاهی که همه همهمه کنند و قهقهه بزنند

که باز هم خری دیگر

عر می‌زند مفتعلن می‌رود که گوش فلک را کر کند

کزین چاک، چکاچاک

از این باده از این جام

پشته، از این بام

از این خام، از این خر، از این عر

باز هم بگو اسکاتلندی ها مقتصدترند

یا ما که جر می‌خوریم توی تاریخ

از این همه دست و دل بازی توی صرفه جویی شعور

یک دل بکش تویش یک تیر

مردها مردند تا تیر بزنند توی دل‌ها،-

بشود یک دیوارنبشت بماند توی تاریخ برود توی موزه برویم ببینیم.

بیا تا یادمان نرفته یک گل نقاشی کنیم

ریشه‌ی گل را که به باد دادیم.

این تمام قصه‌ی من است
نسلِ سوخته!

خلاصه می‌شوم توی فریادهای زنده باد و مرگ بر
تمام می‌شوم در حوالی سنت
گیج، با پیاله‌ای در دست لابه‌لای کوچه پس‌کوچه‌های شلوغ مدرنیته

تی‌شرت قرمز می‌پوشم، ورساچه، همرنگ می‌شوم.
هیپی می‌شوم، هیپ هاپ، همرنگ می‌شوم.
ریش می‌گذارم، پیرهن سفید روی شلوار، همرنگ می‌شوم.
جبهه می‌روم، باز می‌گردم، جبهه می‌سازم.
مدام ان‌شاء‌الله می‌گویم.
و توی خلوتِ تک‌گویی‌هایم، خدا را متهم می‌کنم.

از آزادی فقط میدانی برایم یادگار مانده است.
جخ، خودش یادگار دیگری است. این هم قصه‌ای است.

فیلسوف می‌شوم،
با نفس‌های به شماره افتاده
هر چه می‌دوم به ایستگاه اگزیستانسیالیم نمی‌رسم.
ایدالیسم را با پیتزای مکزیکی توی جردن اثبات می‌کنم.
و روی پاکت نامه می‌نویسم آفریقا!
کافی‌شاپ می‌روم طرفدار سنتی‌مانتالیسم می‌شوم
میلک شیک بهتر است یا چایی؟ سوال می‌کنم
و خودم مثل خر توی گل می‌مانم.
توی مسجد پیرو رولوشنیزم
وقتی پای قانون وسط باشد آنارشییزم پیشه می‌کنم
توی اتوبوس، کیوسک‌ تلفن و دیوار خانه‌ی مردم وندالیزم مزه می‌دهد.
شب‌نوشت‌هایم درباره‌ی چه‌گوارا است.
و در نمازخانه‌ی اداره از مزایای دوستی‌ با چین کمونیست حرف می‌زنم.

از درخت بالا می‌روم،
جوجه گنجشکی را دوباره به لانه‌اش باز می‌گردانم مبادا گربه‌ای وسوسه شود.
و قربة الی الله برای هر کاری توجیه می‌آورم.
خودم را گم می‌کنم.
پی خودم می‌گردم.
با این نفس‌های به شماره افتاده
خلاصه می‌شوم توی فریادهای زنده باد و مرگ بر
تمام می‌شوم در حوالی سنت
گیج، با پیاله‌ای در دست، لابه‌لای کوچه پس‌کوچه‌های شلوغ مدرنیته

نسلِ سوخته!
این تمام قصه‌ی من است.

آن چشم‌ها،
که دهان می دوزدم!
آن لب‌،
که جان می‌سوزدم!
آن گیس با آن خصیصه‌ی فایبر اپتیکی،
‌ که مثل دلم،
پریشانی تجربه می‌کند، را،

بهانه‌اند!

ساعت را کوک کن،
خواب می‌مانی!
ساربان قافله را یله کرده است!

آتش،
تنها نشان ما است که می‌ماند.

من در خط خطی به دنیا آمدم
با کنگره‌های نامنتظم
به درازنای دیوار چین
اعوجاج من توی ذوق می‌زند
این جنون نیست،
نقابی دهشتناک، برای تّحمل تیره گی شب‌ها است
مستم؟
مست نیستم!
ارابه را هل می دهد، این، من نیستم.
زیر چرخ های ارابه ستون فقراتم، ستون می شود،
تا بالا بکشند تن را، تاریخ را، هیچ را
روی جنازه‌ی همه چیزم.
به پرسه نیز می آیند، شب‌های جمعه، این ارواح
ارابه را، این من نیستم‌ها، هل می دهند، جخ
من توی خود ماندنم را مدیون نسلی هستم از ارث محروم
که توی خود ماندنش را بازتولیدی عاشقانه کرده است.

من در خط خطی به دنیا آمدم

خوب درس می خوانیم
و اصولی‌ترین طولانی‌ها، از طولانی ترین اصول هایمان است.
و هیچ آیینه ای، این تبهگنی سخیف را باز نمی نمایاند
اعوجاج من مسری است، مثل آنفلوآنزای نوع حیوانی
گاوی، خوک یا هر چارپایی!

ماسک بزن، خط خطی می شوی

این جنون نیست
من عاشق شوریده حالی لولی شدم
با نقابی سخت دلهره آور
برای تهوع شب هام

من از ارابه‌ی تاریخ فرو غلتیدم،
با استخوان‌هایی شکسته
ستون شدم.

ارابه را، این من نیستم‌ها، هل می دهند، جخ

روی صندلی چرخدار

با موهایی که سپید، خاکستری، بی رنگ
تقویم را ورق می زنم،
نیوتن بر متر مربع،
یا پاسکال
فرقی نمی‌کند،
با سرعت نور تمام شدن را تکرار می‌کنیم.

با موهایی سپید
چشم‌هایی سبز
و قلبی سرخ
در هم پیچیده، تاریک، گیج
همه چیز بوی تمام شدن به خود گرفته است.

وقتی همه چیز دارد، تمام می‌شود را، تمرین می‌کند
سربزنگاه شروع می‌شوی.
و من، دوباره تقویم‌ها را ورق خواهم زد.

این ناقه‌ی شکسته پا، پای بر نمی‌دارد حافظ
کجاوه‌ی کج
و از دست رفته‌ترین صبر
ساربان! این اذان بی‌وقت از چیست؟

دینگ دانگ ناقوس‌ها در صلاة ظهر،
هرم بیابان،
چشم‌های هیز مارمولک،
زیر سیاه چادر،
گل گاو زبان دم کرده و کتاب کوچه‌ی شاملو
فال می‌گیرم
مثل قورباغه، اگر، توی فسنجان برود، را
بالا می‌آورم

از دست رفتم صبرم، ای ناقه پای بردار!

مثل گیج، مثل دل‌آشوبه، مثل نیچه، دانته، مثل هیچ چیز می‌شوم.
حسی که توی رگ‌هایم وول می خورد.
بالا، پایین، ذرت بو داده
اصلا نمی‌فهمم چرا برای نفهمیدن مزد می‌گیرم، شاملو!

این هم شد زندگی!
مردن را تمرین می‌کنیم و تفاله‌اش را مثل سقز، هی می‌جویم.

مثل گیج، مثل واژه‌های توی این شعر
کمانه می‌کنم، تلو تلو، به در و دیوار می‌خورم.
مست نیستم،
مستم؟

این ناقه‌ی شکسته پا، پای بر نمی‌دارد حافظ
کجاوه‌ی کج
و از دست رفته‌ترین صبر
ساربان! این اذان بی‌وقت از چیست؟

چشمانم زیر ستیغ شعارهای زنده باد و مرده باد گشوده شد.
کنار قنداقم، کارگاه‌های فرآوری کوکتل مولوتوف بود.
وقتی دندان در می‌آوردم،
به جای دندان‌گیر پلاستیکی پوکه‌های تسلیحات جنگی به دندان گرفتم.
اسباب بازی‌هام سربی بود.
خاطراتم،
خلاصه می‌شود به،
پسر همسایه که از سربازی هیچ گاه برنگشت.
و شوهر فخری که درست روبه رویم توی خیابان خون بالا آورد و تمام کرد.

آژیر زرد، قرمز و دوباره سفید

به مدرسه‌ رفتم.
توی حیاط آن به جای زمینِ بازی، پناهگاه ساخته بودند.
و مسجد محل، محلِ جمع‌آوری دارو، باند، کنسرو، لباس و والور بود.
با این که لوزالمعده‌ی پدرم –واژه‌ای که آن وقت‌ها برایم تا حد مرگ خنده‌دار بود –
همیشه او را اذیت می‌کرد،
همیشه نصف قرص‌هایش را به مسجد می‌بردیم
برای کسانی که در جبهه‌ها لوزالمعده‌شان باعث نفخ می‌شد
و نمی توانستند خوب دشمن را بکشند.

همیشه دلم می‌خواست که از درخت‌ها بالا بروم و تخم گنجشک بچینم
یا توی علف‌ها و سبزه ها غلت بزنم
یا حتی با سنگ توی شیشه‌ی خانه‌ی خدابیامرز، مش قادر بزنم
که هیچ وقت نمی‌گذاشت بازی کنیم.

ولی هر روز باید می‌رفتیم تشیع جنازه‌ی یکی از بچه‌های محل
که او هم نتوانسته بود برگردد.
بلند نمی‌خندیدیم چون همسایه‌ی دیوار به دیوارمان چشم به راهِ نامه‌ی پسرش بود.
و از بس که گریه کرده بود چشم‌هایش بی سو بود و حوصله‌ی خنده‌ی هیچ کس را نداشت.
و مادرم،
که شب و روز برای برادرم که توی جبهه‌ها زیر آتشِ توپ و تانک بود
آن قدر اشک ریخت و غذا نخورد تا کارش به بیمارستان کشید.
دیگر حتی راه هم نمی توانست برود.
و من برای پیدا کردن چهار تا آمپول جنتامایسین مجبور شدم پارتی بازی کنم،
و وجدانم مدت‌ها درد می‌کرد.

- بازی محلی از اعراب نداشت.-

کودکی‌هایمان این گونه گذشت.

بزرگ‌تر شدیم.
برای این که برویم دانشگاه گزینش شدیم.
برای رفتن سرِ کار گزینش شدیم.
برای زنده بودن، نفس کشیدن و هر چیز دیگری مجبور بودیم
نمازمیت بخوانیم، درباره‌ تکه‌های کفن دایره‌المعارف باشیم و لباسمان روی شلوارمان باشد

طرف یادش رفته بود ما خودمان جخ روزی یک بار برای بچه‌های محل نماز می‌خواندیم.

کوچک که بودیم پدرم ما را می‌نشاند،
عم جزء درس می‌داد
ناس را حفظ می‌کردیم، فلق را، عادیات را
و مدام می‌گفتیم
عمّ یتساءلون، عن النباء العظیم
مساله می‌گفت،
واجبات، مطهرات، مبطلات، تقلید …
اگر چه خیلی چیزهایش را خوب نمی فهمیدیم
ولی همیشه خوب درسمان را پس می‌دادیم و لذت می‌بردیم.

همه چیز تمام شد.
کودکی، درخت، گنجشک، بازی
ولی هنوز عمّ یتساءلون را تکرار می‌کنم.
ان الانسان لفی خسر …
و اکثرهم لایعلمون …
من شرّ ما خلق …

کاش می‌شد به کودکی‌هایی بازگردیم که دلمان می‌خواست.
و در سادگی خود هیچ کس را برای بازی گرگم به هوا گزینش نکنیم.
کاش می‌شد زندگی هم، مثل بازی‌های دوره‌ی‌ بچگی، ساده بود.
دروغ نبود،
ریا
کاش می شد همه چیز زیبا بود.

واژک‌ها در رقص
مثل قاصدک‌هایی که تن به نسیم می‌دهند
با گویه‌های شیرین عصرگاهی برای کودکی که لب جوی
گام‌های پدر را برای رسیدن شماره می‌کند.

گاهی بی‌خبری، از خبری شیرین‌تر است.

سنگی به آب
و ناگهانیِ آب،
در پیچی که صدای زنجموره‌ی سنگ‌ها و آب در هم می‌پیچد
این شلاقِ آب است که سنگ را،
یا صلابتِ سنگ است که آب را
کودک، پیچ‌های جوی را شماره می‌کند.

هم‌آغوشی، نسیم، قاصدک، بسترِ ابریشم آبی،
قرعه‌ای که به نام
و خورشید انگار دارد آن پشت‌ها می‌افتد
این زرده‌ی بزرگ می‌شود فردا صبح، لای نان پیچه‌ی من باشد؟

قاصدک‌ها می‌‌رقصند بی که ترسی از تکفیر
و رهاتر از همه‌ی رهایی‌های ما زندگی می‌کنند
و نام دموکراسی‌شان را با لذتی شهوانی فریاد می‌کشند
و تن‌های لخت‌شان کسی را تحریک نمی‌کند

گاهی بی‌خبری، از خبری شیرین‌تر است.

ژاکتی از واژه‌ها برای فصل سرد می‌بافم.
تار و پودی از تنافر و نفرت
به روزهایی می‌اندیشم که اندیشه‌ام توی سلول انفراد‌ی‌اش می لرزد.
و ساعت هواخوری توی اتاق گاز
ژاکتم را می‌پوشم.
اسم سه بخشی شب را بلند هجی می‌کنم.
مکیده می‌شوم توی سیاه چاله ای هایل

باید ژاکتم را دربیاورم.
با آن الیاف پلی استر به پوست و گوشتم می‌چسبد توی این سرمای لعنتی
سرما را به ژرفنای وجودم فرو می‌کند.

توی بند، بندبندم با بغضی فرو خورده فریاد می‌کشند.
و سیاهی بالا می‌آورم،
و قی می‌کنم توی تاریخ، تاریخ را از نو می نویسم.
و بوی ترشیدگی می‌دهم، بوی نا می‌دهم،
بندهایم از هم می گسلد.
داری برپا کنم.
و سکوتم را بر دار می کنم.
فریاد می‌کشم.
بی که کسی صدایم را شنیده باشد.
من از مخروط‌های سیاه می‌آیم.
سکوت را در گورستان همهمه دفن می‌کنم.
فریاد می‌کشم.
خاطراتم را از سلول انفرادی به بند عمومی می‌آورم.

ملاقاتی دارم.
هوا گرم تر شده است.
دیگر حتی به پرسه‌ی سکوت هم نباید رفت.
تمام سیاهی‌ها را رنگ می‌کنم.
کلاغ‌ها با طوطیان همنوایی می‌کنند.
رها می‌شوم.
شروع می‌شوم.
ژاکتی از واژه‌ها برای فصل سبز می‌بافم.
که واک‌هایش جریانی از رنگ و امید را فوران ‌کنند.
به روزهایی می‌اندیشم که شب سیاهی نیست، فقط
و رنگی آسمان را مفروش می‌کند.
آبی،

من در خط خطی به دنیا آمدم
با کنگره‌های نامنتظم
به درازنای دیوار چین
اعوجاج من توی ذوق می‌زند
این جنون نیست،
نقابی دهشتناک، برای تّحمل تیره‌گی شب‌ها است

مستم؟
مست نیستم!
ارابه را هل می‌دهد، این، من نیستم.
زیر چرخ‌های ارابه ستون فقراتم، ستون می‌شود،
تا بالا بکشند تن را، تاریخ را، هیچ را
روی جنازه‌ی همه چیزم.
به پرسه نیز می‌آیند، شب‌های جمعه، این ارواح

ارابه را، این من نیستم‌ها، هل می دهند، جخ

من توی خود ماندنم را مدیون نسلی هستم محروم از ارث
که توی خود ماندنش را بازتولیدی عاشقانه کرده است.

من در خط خطی به دنیا آمدم

خوب درس می‌خوانیم
و اصولی‌ترین طولانی‌ها، از طولانی‌ترین اصول‌هایمان است.
و هیچ آیینه‌ای، این تبهگنی سخیف را باز نمی‌نمایاند
اعوجاج من مسری است، مثل آنفلوآنزای نوع حیوانی
گاوی، خوک یا هر چارپایی!

ماسک بزن، خط خطی می‌شوی

این چنون نیست
من عاشق شوریده حالی لولی شدم
با نقابی سخت دلهره‌آور
برای تهوع شب‌هام

من از ارابه‌ی تاریخ فرو غلتیدم،
با استخوان‌هایی شکسته
ستون شدم.

ارابه را، این من نیستم‌ها، هل می‌دهند، جخ

آن چشم‌ها،
که دهان می دوزدم!
آن لب‌،
که جان می‌سوزدم!
آن گیس با آن خصیصه‌ی فایبر اپتیکی،
‌ که مثل دلم،
پریشانی تجربه می‌کند، را،

بهانه‌اند!

ساعت را کوک کن،
خواب می‌مانی!
ساربان قافله را یله کرده است!

آتش،
تنها نشان ما است که می‌ماند.

این تمام قصه‌ی من است
نسلِ سوخته!

خلاصه می‌شوم توی فریادهای زنده باد و مرگ بر
تمام می‌شوم در حوالی سنت
گیج، با پیاله‌ای در دست لابه‌لای کوچه پس‌کوچه‌های شلوغ مدرنیته

تی‌شرت قرمز می‌پوشم، ورساچه، همرنگ می‌شوم.
هیپی می‌شوم، هیپ هاپ، همرنگ می‌شوم.
ریش می‌گذارم، پیرهن سفید روی شلوار، همرنگ می‌شوم.
جبهه می‌روم، باز می‌گردم، جبهه می‌سازم.
مدام ان‌شاء‌الله می‌گویم.
و توی خلوتِ تک‌گویی‌هایم، خدا را متهم می‌کنم.

از آزادی فقط میدانی برایم یادگار مانده است.
جخ، خودش یادگار دیگری است. این هم قصه‌ای است.

فیلسوف می‌شوم،
با نفس‌های به شماره افتاده
هر چه می‌دوم به ایستگاه اگزیستانسیالیم نمی‌رسم.
ایدالیسم را با پیتزای مکزیکی توی جردن اثبات می‌کنم.
و روی پاکت نامه می‌نویسم آفریقا!
کافی‌شاپ می‌روم طرفدار سنتی‌مانتالیسم می‌شوم
میلک شیک بهتر است یا چایی؟ سوال می‌کنم
و خودم مثل خر توی گل می‌مانم.
توی مسجد پیرو رولوشنیزم
وقتی پای قانون وسط باشد آنارشییزم پیشه می‌کنم
توی اتوبوس، کیوسک‌ تلفن و دیوار خانه‌ی مردم وندالیزم مزه می‌دهد.
شب‌نوشت‌هایم درباره‌ی چه‌گوارا است.
و در نمازخانه‌ی اداره از مزایای دوستی‌ با چین کمونیست حرف می‌زنم.

از درخت بالا می‌روم،
جوجه گنجشکی را دوباره به لانه‌اش باز می‌گردانم مبادا گربه‌ای وسوسه شود.
و قربة الی الله برای هر کاری توجیه می‌آورم.
خودم را گم می‌کنم.
پی خودم می‌گردم.
با این نفس‌های به شماره افتاده
خلاصه می‌شوم توی فریادهای زنده باد و مرگ بر
تمام می‌شوم در حوالی سنت
گیج، با پیاله‌ای در دست، لابه‌لای کوچه پس‌کوچه‌های شلوغ مدرنیته

نسلِ سوخته!
این تمام قصه‌ی من است.

یک چاک که چکاچاک در چنبره‌ی بزنگاه‌ها، سرخ کرده است
سحرگاهان را تا شامگاهان
از قابیل تا آدولف هیتلر
که برای معشوقه‌اش گل رز نقاشی می کرد.

چک چک می کند شیر پوسیده‌ی تاریخ
بس که صرفه جویی می کنیم در مصرف شعور
در بسته بندی‌های تاریخ مصرف گذشته
حالا بیا گشاد کنیم فضای حیاتی دور و برمان را که بفهمند ما هستیم.
و جر بخوریم دوباره در بزنگاهی که همه همهمه کنند و قهقهه بزنند
که باز هم خری دیگر

عر می‌زند مفتعلن می‌رود که گوش فلک را کر کند
کزین چاک، چکاچاک
از این باده از این جام
پشته، از این بام
از این خام، از این خر، از این عر

باز هم بگو اسکاتلندی ها مقتصدترند
یا ما که جر می‌خوریم توی تاریخ
از این همه دست و دل بازی توی صرفه جویی شعور

یک دل بکش تویش یک تیر
مردها مردند تا تیر بزنند توی دل‌ها،-
بشود یک دیوارنبشت بماند توی تاریخ برود توی موزه برویم ببینیم.
بیا تا یادمان نرفته یک گل نقاشی کنیم
ریشه‌ی گل را که به باد دادیم.

کسی به فکر من نیست،
اما تویِ تودرتوی فکرِ من،
کسی است که به اندازه‌ی همه‌ی فکرهای بزرگ
شاید هم بزرگ‌تر است.

نقطه . می‌گذارم تهِ خطِ زندگی
می‌روم، دوباره بیایم با هیاتی که بدیع
شروع می‌کنم و باز نقطه .
سرِ خط

هزار هزار تکرار،
هزار هزار نقطه .
و باز هم دوباره،
سرِخط
شبه جمله می‌شوم، می‌شوم منادا، ندا!
نقطه .
کفاف نمی‌دهد.
تعجب می‌کنم!
می‌شوم پرسش؟
این تکرار مرا کامل نمی‌کند؟
نقطه .
سرِ خط
شروع می‌شوم را می‌شوم تکرار می‌کنم.
توی ذهن من اما کسی است که از بزرگ‌تر هم بزرگ‌تر است.
حتی اگر هزار بار نقطه .
سرِ خط