<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718</id><updated>2026-09-06T22:25:36.497-07:00</updated><category term="เวียดนาม"/><category term="ไซ่ง่อน"/><category term="ดอยสุเทพ"/><category term="ดอยอินทนนท์"/><category term="ปาย"/><category term="เชียงใหม่"/><category term="แม่ฮ่องสอน"/><category term="ลาวเหนือ"/><category term="SME"/><category term="ตีแตก"/><category term="OH"/><category term="SNSD"/><category term="ปัญญา"/><category term="ภูกระดึง"/><category term="รายการทีวี"/><category term="หลวงพระบาง"/><category term="เชียงคาน"/><category term="เลย"/><category term="เวิร์คพ้อยท์"/><category term="โซนยอชิแด"/><category term="CCTV"/><category term="DREAM Ranger"/><category term="Echo"/><category term="GIRL&#39;S GENERATION"/><category term="My Fair Lady"/><category term="Run devil run"/><category term="Wavin&#39; flag"/><category term="กรีนเดย์"/><category term="กรุงเทพ"/><category term="กุลธิดา อักษรนันท์"/><category term="คนดัง"/><category term="คาร์ฟูร์"/><category term="ชีวิตที่งดงามของฉัน"/><category term="ซอยละลายทรัพย์"/><category term="ซานิ"/><category term="ซีรี่ย์เกาหลี"/><category term="ซื่อสัตย์"/><category term="ดารา"/><category term="ทรงพระเจริญ"/><category term="ทอม"/><category term="ทีวีไทย"/><category term="ท่องเที่ยว"/><category term="ธนาคาร"/><category term="ธาตุหลวง"/><category term="นักขาย"/><category term="น้องนุ่น"/><category term="บริจาคร่างกาย"/><category term="บริจาคเลือด"/><category term="บางแค"/><category term="ประตูชัย"/><category term="ประถม"/><category term="ประเสริฐกุล"/><category term="ปากแบง"/><category term="ผัก ผลไม้ อบแห้ง"/><category term="พระที่นั่ง"/><category term="พื้นที่ชีวิต"/><category term="ฟอร์จูน"/><category term="ฟิวเจอร์ปาร์ค"/><category term="ฟุตบอลโลก"/><category term="ฟุตบอลโลก 2010"/><category term="ยุนอึนเฮ"/><category term="ราชดำเนิน"/><category term="ละครจีน"/><category term="วรรณสิงห์"/><category term="วังเวียง"/><category term="วัดเบญจมบพิตร"/><category term="วัดโพธิ์"/><category term="ศรัทธา"/><category term="สะพานมิตรภาพ"/><category term="สำเพ็ง"/><category term="อแคเดมี่ แฟนเทเชีย"/><category term="เทเวศร์วิทยาลัย"/><category term="เบอร์ 0"/><category term="เยาวราช"/><category term="เวียงจันทน์"/><category term="เอเอฟ"/><category term="แฟนฉัน"/><category term="แอฟริกาใต้"/><category term="แอร์เอเชีย"/><category term="โฆษณา"/><category term="โรงเรียนเก่า"/><category term="โฮจิมินห์"/><category term="ไข่ไก่"/><title type='text'>LOTSLIKELOVE</title><subtitle type='html'>บันทึกไว้ขณะเดินทาง</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default?start-index=26&amp;max-results=25&amp;redirect=false'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>36</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-5406058863917133521</id><published>2011-03-27T09:11:00.000-07:00</published><updated>2011-03-27T09:13:31.067-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="CCTV"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ชีวิตที่งดงามของฉัน"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ละครจีน"/><title type='text'>ชีวิตที่งดงามของฉัน&amp;#12298;&amp;#25105;&amp;#30340;&amp;#32654;&amp;#20029;&amp;#20154;&amp;#29983;&amp;#12299;...แล้วฉันจะรักและคอยปกป้องคุ้มครองเธอเอง</title><content type='html'>&lt;p&gt;ช่วงที่ผ่านมาผมได้ติดตามละครจีนเรื่องหนึ่งที่ฉายทางช่อง CCTV ตอนช่วงประมาณ 6 โมงเย็นกว่าๆ ไปจนถึง 1 ทุ่ม แม้จะมีอุปสรรคด้านภาษา ฟังทันบ้างไม่ทันบ้าง แต่ก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ เพราะโครงเรื่องก็ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนนัก เป็นเรื่องในครอบครัวอีกเรื่องหนึ่ง ที่ทั้งคนไทยคนจีนก็น่าจะพบเจอ หรือเคยได้ยินอยู่บ่อยๆ&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/mei2.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;( นางเอกสาวสวย สุดแสนจะน่ารัก น้องหม่าซู คนนี้ ที่ทำให้ผมต้องดูต่อจนจวนจะจบเรื่องแล้ว ) &lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;ละครเรื่องนี้มีชื่อว่า&lt;span class=&quot;tl&quot;&gt;&lt;a class=&quot;l&quot; onmousedown=&quot;function onmousedown() { function onmousedown() { function onmousedown() { return clk(this.href,&#39;&#39;,&#39;&#39;,&#39;&#39;,&#39;1&#39;,&#39;&#39;,&#39;0CB4QFjAA&#39;) } } }&quot; href=&quot;http://video.sina.com.cn/movie/detail/wdmlrs&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#551a8b;&quot;&gt;《&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color:#cc0033;&quot;&gt;我的美丽人生&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color:#551a8b;&quot;&gt;》&lt;/span&gt;&lt;/a&gt; หรือเป็นไทยก็ &quot; ชีวิตที่งดงามของฉัน &quot; เรื่องราวความรักของชายหญิงคู่หนึ่ง กับอุปสรรคคือแม่ของฝ่ายชาย ฟังดูก็เป็นปัญหาเบสิค ของครอบครัวไทยเหมือนกัน พระเอกเป็นหนุ่มซื่อๆ อาจจะเรียกได้ว่าโง่ทีเดียว แต่มีความดีเป็นที่ตั้ง ซื่อสัตย์ กตัญญู และมุมานะ กับสิ่งที่เป็นความใฝ่ฝันของตัวเอง นั่นคือการเป็นนักออกแบบเสื้อผ้า &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;tl&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/mei3.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;tl&quot;&gt;ส่วนนางเอกเป็นสาวน่ารักสดใส แสนดีกับทุกคน โดยเฉพาะคนรักของตัวเอง ซึ่งก็คือพระเอก และแม่ของพระเอกนั่นเอง ติดแต่เพียงมีงานที่ต่ำต้อยในสายตาของคนอื่น นั่นคือการเป็นแค่ แม่บ้านรับจ้าง ซึ่งไม่เป็นที่ปลื้มอกปลื้มใจนักของแม่พระเอก ทั้งที่ตัวแม่พระเอกเองก็ทำงานเป็นแม่บ้านมาตลอดชีวิต ส่วนนึงคือความรักต่อลูกชาย ที่อยากจะให้ลูกชายได้คู่ครองที่ดีที่สุด ตามประสาแม่ โดยเฉพาะ แม่ที่มีลูกชายเพียงคนเดียว ในสังคมจีน&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;tl&quot;&gt;แต่นางเอกก็หาได้ท้อถอย สู้เอาความดี ความน่ารักสดใสของตัวเอง ประเคนใส่ทั้งพระเอก และแม่ ถ้าใครได้ดู คงสัมผัสได้อย่างที่ผมมีความประทับใจต่อนางเอก และละครเรื่องนี้ แม้วันนี้ละครยังไม่จบแต่ผมก็พอเดาได้ว่า ความดีของนางเอกจะชนะใจแม่สามีในอนาคตแน่ๆ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;tl&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/mei4.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;tl&quot;&gt;ในตอนหนึ่งที่แม่พระเอก พยายามหาคู่ให้ลูกชายด้วยการไปนัดดูตัวที่บริษัทจัดหาคู่จัดให้ แต่ก็ต้องผิดหวังไปหลายครั้งเพราะ แม้ลูกสาวของครอบครัวนั้นๆ จะมีการศึกษาสูง มีหน้าที่การงานดี มีฐานะดี หน้าตาดีเพียงใด แต่ก็หาโดนใจไม่ เพราะจริงๆแล้ว ในใจแม่ผู้รักลูกที่สุดคนนี้ก็รู้ดีว่า คนที่เหมาะสมที่สุด ก็คือคนที่รักและดีต่อลูกชายของตัวเองด้วยความจริงใจ ที่อยู่ใกล้ๆตัวนี่เอง&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;tl&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/mei6.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;tl&quot;&gt;( ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ว่าสาวสวยสุดเซ็กซี่คนนี้ 艾尚真 เป็นคนร้องเพลงจบละครเพราะๆเพลงนี้ )&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;tl&quot;&gt;เรื่องมันธรรมดาจริงๆ แต่ต้องชมว่าทำออกมาได้น่าติดตาม ตัวละครแต่ละตัวทำหน้าที่ได้อย่างดี แม้จะไม่มี หนุ่มหล่อสาวสวยอย่างละครเกาหลี หรือตบจูบเร้าใจอย่างละครไทย ยังดูเชยๆตามสไตล์ละครจีน ที่เต็มไปด้วยความสัมพันธ์ ความรู้สึกนึกคิดระหว่างคนในครอบครัว น่าเสียดายที่ผมยังไม่เห็นมีการแปลเป็นภาษาไทย ลงในสื่อใดๆ ไม่งั้นคงจะเชิญชวนให้ไปติดตามชมกัน&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;tl&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/mei.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;tl&quot;&gt;แต่แม้จะไม่ได้ชมตัวละคร ผมก็ขอเอาเพลงจบของเรื่องมาฝาก แค่ผมได้ฟังทำนองเพียงครั้งแรกก็รู้สึกว่ามันซื้งมากๆ พยายามหาคำแปลมา ก็ไม่ผิดจากที่รู้สึกครั้งแรกจริงๆ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;tl&quot;&gt;( แปลผิดถูกประการใดก็ขออภัย ขอผู้รู้ช่วงแก้ด้วยนะครับ )&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;tl&quot;&gt;เชิญสดับรับฟังได้ตามลิ้งค์นี้ 守护着你爱着你 &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;tl&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://www.tudou.com/programs/view/yTULAubM1Uc/&quot;&gt;http://www.tudou.com/programs/view/yTULAubM1Uc/&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;tl&quot;&gt;一束阳光靠在我的窗上 แสงอาทิตย์ส่องผ่านบานหน้าต่างของฉัน 静静填补昨夜的空白 ค่อยๆเติมเต็มค่ำคืนอันว่างเปล่า 一粒尘埃被那微风吹拂 ฝุ่นเล็กๆถูกสายลมพัดพาไป 飘向天外带走我悠悠情怀 สู่ฟากฟ้านำไปพร้อมความรู้สึกของฉัน 空气是如此清新熟悉 อากาศสดชื่นที่คุ้นเคยเช่นนี้ 城市的钟声与风相遇 เสียงระฆังแว่วมาเมื่อสายลมพัดผ่าน 树叶在发芽充满生机 ใบไม้เริ่มผลิใบเต็มไปด้วยชีวิตชีวา 城市的雾气渐渐散去 สายหมอกในเมืองค่อยๆกระจายออก 我在触摸你的痕迹 ฉันกำลังได้สัมผัสกับร่องรอยของเธอ 一心编织梦的神奇 ตั้งใจที่จะถักทอฝันที่วิเศษเช่นนี้ 我在倾听你的呼吸 ฉันกำลังฟังเสียงลมหายใจเธออย่างตั้งใจ 守护着你爱着你 รัก และคอยปกป้องคุ้มครองเธออยู่อย่างนี้&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/5406058863917133521/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2011/03/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/5406058863917133521'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/5406058863917133521'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2011/03/blog-post.html' title='ชีวิตที่งดงามของฉัน&amp;#12298;&amp;#25105;&amp;#30340;&amp;#32654;&amp;#20029;&amp;#20154;&amp;#29983;&amp;#12299;...แล้วฉันจะรักและคอยปกป้องคุ้มครองเธอเอง'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-5761053706524071670</id><published>2011-02-09T12:07:00.000-08:00</published><updated>2011-02-09T12:10:40.955-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="DREAM Ranger"/><title type='text'>人为什么活着?...คนเรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร...อีกหนึ่งคำตอบดีๆที่ทำให้เกิดแรงบันดาลใจอีกครั้งกับ Dream Rangers</title><content type='html'>‎3.11 นาทีที่จะเรียกน้ำตา และความศรัทธาในการมีชีวิตอยู่อีกครั้ง ผมเคยคิดอยู่บ่อยครั้งว่าชีวิตนี้เกิดมาเพื่ออะไร คำตอบเปลี่ยนไปมาทุกครั้ง บางครั้งก็หลงลืมจุดมุ่งหมายที่เคยตั้งไว้ สิ่งที่จะได้ชมต่อจากนี้ อาจกระตุ้นสิ่งที่หลงลืมเหล่านั้นกลับมา&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;人为什么活着？..... คนเรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;为了思念？..... เพื่อคิดถึงใคร&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;为了活扎实？..... เพื่อแค่มีชีวิตอยู่ต่อไป&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;为了活更长？..... เพื่ออายุที่ยืนขึ้นอีก&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;还是为了离开？..... หรือเพื่อเห็นใครสักคนจากเราไป&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;5个台湾人， ชายชราชาวไต้หวัน 5 คน&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;平均年龄81岁，อายุเฉลี่ย 81 ปี&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;一个重听， หนึ่งคนบกพร่องทางการได้ยิน&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;一个得了癌症， หนึ่งคนตรวจพบว่าเป็นมะเร็ง&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;三个有心脏病， อีก 3 คนเป็นโรคหัวใจ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;每一个都有退化性关节炎。 และทุกคนมีอาการของโรคไขข้อและกระดูก&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;6个月的准备， กับ 6 เดือนสำหรับการเตรียมพร้อม&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;环岛13天， ที่จะขี่มอเตอร์ไซค์รอบเกาะไต้หวัน&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;1139公里， ระยะทาง 1139 กิโมเมตร&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;从北到南， จากเหนือจรดใต้&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;从黑夜到白天， จากค่ำคืนอันมืดมิด สู่แสงของวันใหม่&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;只为了一个简单的理由 ..... เพียงเพื่อเหตุผลธรรมดาข้อเดียว....&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;For ordinary people with extraordinary &quot; DREAMS &quot;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ผลงานโฆษณาชิ้นนี้ เป็นของ Ogilvy &amp;amp; Mather ไต้หวัน สร้างจากเรื่องจริงของกลุ่มนักบิดไต้หวัน วัยเฉลี่ยกว่า 81 ปี โดยมีครีเอทีฟและผู้เขียนบท คือ เจนนิเฟอร์ หู ออกแบบศิลป์ โดย ลีอา เฉิน และกำกับฯ โดย ธนญชัย ศรศรีวิชัย ผู้กำกับมือหนึ่งของ Phenomena ประเทศไทย ที่ทำให้ &quot;Dream Rangers&quot; กำลังเป็นภาพยนตร์โฆษณาที่คนไต้หวันและชาวเน็ตฯ จีนแผ่นดินใหญ่ชื่นชอบกันในขณะนี้&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&quot;Dream Rangers&quot; จัดเป็นเรื่องราวที่ให้กำลังใจ และพิสูจน์ว่าศักยภาพของมนุษย์นั้นไร้ขอบเขตไม่ได้ขึ้นกับวัยและสังขาร เหมือนคำกล่าวในภาษิตจีนที่ว่า &quot;ภัยของวัยชรา หาใช่ความเสื่อมถอยของร่างกาย แต่คือการถดถอยทางจิตวิญญาณ และความฝันต่างหาก&quot;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&quot;Dream Rangers&quot; โฆษณาของ TC Bank ฝีมือคนไทย&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;( ขอบคุณข้อมูลจากเว็บผู้จัดการ http://www.manager.co.th/China/ViewNews.aspx?NewsID=9540000017138 )&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;iframe title=&quot;YouTube video player&quot; height=&quot;390&quot; src=&quot;http://www.youtube.com/embed/vksdBSVAM6g&quot; frameborder=&quot;0&quot; width=&quot;480&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/5761053706524071670/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2011/02/3.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/5761053706524071670'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/5761053706524071670'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2011/02/3.html' title='人为什么活着?...คนเรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร...อีกหนึ่งคำตอบดีๆที่ทำให้เกิดแรงบันดาลใจอีกครั้งกับ Dream Rangers'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://img.youtube.com/vi/vksdBSVAM6g/default.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-7273667574338895154</id><published>2011-01-18T09:18:00.000-08:00</published><updated>2011-01-18T09:19:46.627-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ภูกระดึง"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เชียงคาน"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เลย"/><title type='text'>ภูกระดึง In Love ... รักนิด เจ็บหน่อย อร่อยใจ #2</title><content type='html'>&lt;p&gt;เสียงเพลงเบาๆจากข้างล่างแต่เช้า ร้านนี้เปิดเช้าจริงๆ ผมตื่นขึ้นมาก็จัดการเก็บกระเป๋าพร้อมเดินทางต่อ ซึ่งก็ยังไม่รู้จุดหมายที่แน่ชัด เพียงแต่อยากใช้เวลาวันหยุดที่มีให้คุ้มค่าที่สุด มาเชียงคานวันแรกนี้ถือว่าได้พักผ่อนเต็มที่แล้ว อยู่บ้านไม่เคยนอนถึง 14 ชั่วโมงต่อวันแบบนี้ วันนี้กายพร้อมใจพร้อมแล้ว &lt;/p&gt;&lt;p&gt;ออกจากที่พักไปรอขึ้นรถสองแถวเข้าตัวเมืองเลย ที่ถนนใหญ่ ทราบมาว่า จะมีมาทุกๆ 15 นาที ไม่ก็ครึ่งชั่วโมง ผมเดินออกมาก็เจอเลย รถว่างนั่งสบาย ราคาไม่แพง เพียง 35 บาท ก็ส่งถึงท่ารถเมืองเลย ระหว่างทางก็มีธรรมชาติอันบริสุทธิ์ให้ชมสองข้างทาง อากาศค่อนข้างหนาว เพื่อนรวมทางของผม มีทั้งนักเรียนนักศึกษา แม่ค้าขายดอกกุหลาบ ที่ขนเอากุหลาบไปขายในเมือง &lt;/p&gt;&lt;p&gt;ระหว่างเดินทางจากเชียงคานถึง เมืองเลย ใช้เวลาชั่วโมงกว่าๆ ผมใช้เวลานี้ชมธรรมชาติไป และคิดถึงจุดหมายต่อไป จะไปน่านอย่างที่ตั้งใจไว้ ก็เสียดายที่อุตส่าห์มาถึงเมืองเลยแล้ว ก็ควรจะเที่ยวอยู่แถวนี้ดีกว่า ไม่รู้ว่าภูกระดึง ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในหัวตอนไหน น่าจะเป็นเพราะฝังใจว่าสมัยเรียนไม่ได้มาลุยภูกระดึงอย่างที่วัยรุ่นส่วนใหญ่ทำกัน &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0273_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ทางขึ้นภูกระดึง ชั้นแรก โหดรับน้องทีเดียว ที่สำคัญข้างหน้าข้างหลัง ไม่มีคนเลย )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;แต่มามองสภาพความพร้อมตัวเองแล้ว เสื้อผ้าที่เตรียมมา ก็มีเพียงเสื้อยืดไม่กี่ตัว กางเกงขาสั้นล้วน รองเท้าแตะ และเสื้อกันหนาว 1 ตัวเท่านั้น เพราะทีแรกตั้งใจมาพักผ่อนสบายๆแค่นั้น แต่นี่ กำลังจะไปลุยในที่ที่เป็นตำนานแห่งขุนเขา ตำนานของหนุ่มสาว แต่เราดันมาตอนวัยรุ่นตอนปลาย กับสภาพการแต่งกายอย่างนี้ เอาไงเอากัน เมื่อกายพร้อมใจพร้อม อะไรก็คงไม่สำคัญไปกว่านี้แล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0276_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมลงรถสองแถวที่ท่ารถเมืองเลย สอบถามหารถไปภูกระดึง ก็ได้รถ เมืองเลย ขอนแก่น ที่จะผ่านและให้ลงตรงทางขึ้นอุทยานเลย สะดวกมากๆครับ ลงจากรถทัวร์ปุ๊บ ก็มีมอเตอร์ไซค์รับจ้างมาคอยบริการทันที 50 บาท จากจุดลงรถถึงอุทยาน ระหว่างทาง ได้รับคำแนะนำดีๆอีกหลายอย่าง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ถึงอุทยานแล้วสัมผัสได้ว่าข้างบนหนาวมากแน่ๆ ผมสอบถามเรื่องที่พักจากสำนักงานข้างล่าง ได้ความว่าสามารถเช่าเต้นท์อุทยานที่สำนักงานข้างบนได้เลย วันธรรมดาแบบนี้ นักท่องเที่ยวน้อย ที่พักเหลือเฟือ ( หมายถึงเต้นท์นะครับ ส่วนที่เป็นบ้านพักต้องจองล่วงหน้า ไม่งั้นอดครับ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0283_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( การเดินทางจะมีความหมายมากขึ้น เมื่อมีผู้ร่วมทาง )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมเริ่มเดินขึ้นด่านแรกแบบไม่ค่อยรู้อะไรมาก ได้ยินมาว่าโหด แต่มั่นใจว่าแรงผู้ชาย เคยไปเขาชนไก่กันมา สัมภาระก็ฝากลูกหาบไปแล้วแบบนี้ ไม่มีอะไรน่าหนักใจ ร่างกายคงไหวอยู่แล้ว ระหว่างชั้นแรกที่เดินขึ้นไปนั้น ข้างหน้าผมก็ไม่เห็นคน ข้างหลังผมก็ไม่มีใครตามมา มีเพียงลูกหาบเดินสวนมาอยู่สองคนแค่นั้น ทางก็ชันใช้ได้ทีเดียว รวมกับรองเท้าแตะที่ไม่ควรเลยสำหรับการมาเดินป่าขึ้นเขาอย่างนี้ ก็ยิ่งเพิ่มความยากให้สนุกตื่นเต้นเข้าไปอีก&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เดินจนเกือบถึงที่พักแรก ในใจเริ่มรู้สึกอะไรบางอย่าง ผมมั่นใจว่าเรื่องแรงกายนั้น สามารถขึ้นไปไหวแน่นอน แต่แรงใจนี่สิ แค่ชั้นแรกที่ผ่านมา ต้องเดินคนเดียว ได้ยินแต่เสียงหายใจของตัวเอง มันทำให้เริ่มรู้สึกถอดใจ มันเหงาเกินไปหรือเปล่า และเรากำลังมาทำอะไรที่นี่&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0285_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ทางลำบากก็ไม่หวั่น ถ้าใจไปถึง )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;คิดได้เช่นนั้นแล้ว ในใจก็ตั้งมั่นว่า ที่พักชั้นแรกนี้จะต้องขอตามกลุ่มไหนซักกลุ่มขึ้นไปให้ได้ และถ้าไม่มีใครจริงๆ ก็อาจจะกลับลงมาดีกว่า ฝนหลงฤดูก็เริ่มโปรยปรายลงมา คงต้องของหลบที่ร้านค้า แวะกินข้าวเช้าเอาแรง กับรอตามกลุ่มคนอื่นไปจะดีกว่า&lt;/p&gt;&lt;p&gt;หลายครั้งแล้วที่ผมเดินทางคนเดียว แล้วมักจะเจอโชค โชคที่ดีที่สุดก็คือการได้เจอเพื่อนร่วมทางที่ดี ได้มิตรภาพเป็นของฝากกลับบ้านทุกครั้ง และครั้งนี้ โชคก็เข้าข้างผมอีกครั้ง ผมเห็นน้องๆกลุ่มหนึ่ง ดูท่าทางคุ้นๆ เหมือนเห็นที่เชียงคานเมื่อวานนี้ เลยลองถามไถ่ดูปรากฎว่าเป็นจริงอย่างที่คิดไว้ น้องๆไปพักที่เชียงคานเมื่อคืนนี้ เหมือนกันกับผม แต่คงมีแค่ผมที่จำน้องๆได้ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เหมือนฟ้าส่งนางฟ้า 7 คน ลงมาให้ น้องๆกลุ่มนี้เป็นนักศึกษา เดินทางกันมาแบบหญิงล้วน เนื่องจากได้โอกาสหยุดช่วงกีฬามหาลัย ได้คุยไม่กี่คำก็รู้ได้ว่า น่าจะเป็นกลุ่มที่สนุกสนานเฮฮาดี ทันใดนั้นเองผมก็รู้สึกได้แล้วว่า ขึ้นภูกระดึงคราวนี้ไม่เหงาอีกแล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ความยากลำบากบนทางที่เดินไป เพิ่มเป็นทวีคูณเมื่อสายฝนเริ่มหนาเม็ดขึ้นเรื่อยๆ พื้นที่เคยแห้งกลับเปลี่ยนเป็นดินลื่นๆ ผมคอยเดินคุมท้ายไป จึงสังเกตเห็นน้องๆได้ตลอด ต้องขอปรบมือชื่นชม น้องๆผุ้หญิงกลุ่มนี้ทุกคนที่ใจสู้ไม่แพ้ผุ้ชาย ถึงจะไม่มีกำลังเทียบเท่าผุ้ชาย น้องๆก็ใช้วิธีค่อยๆเดินไปตามกำลังของตัวเอง เหนื่อยก็พักไปตามทาง ค่อยๆไปแบบนี้ กลับจะดีซะกว่าตรงที่ว่า ได้ใช้เวลาร่วมทุกข์ร่วมสุขกันนานขึ้น เสียงหยอกล้อกันตามประสาเด็กสาว ทำให้แม้เส้นทางจะลำบากแค่ไหน ก็กลายเป็นเรื่องสนุกสนาน &lt;/p&gt;&lt;p&gt;เวลาที่ต้องมาเจอเรื่องลำบากด้วยกันอย่างนี้ แม้จะเพิ่งรู้จักกัน แต่ก็ทำให้รู้สึกบางอย่างได้ถึงความเชื่อใจ ไว้ใจ ผมรู้สึกสนิทกับน้องๆ อย่างกับรู้จักกันมาเนิ่นนาน มิตรภาพใหม่ได้เกิดขึ้นแล้ว แรกทีเดียวผมคิดว่า จะนอนแค่คืนเดียว หรือเต็มที่ก็สองคืน เพราะไม่ได้เตรียมอะไรมาเลยสำหรับมาพักที่ภูกระดึงนี้ เสื้อกันหนาวตัวเดียวอาจจะเอาไม่อยู่ก็ได้ แต่พอรู้ว่าน้องๆ จะพักกันสามคืน ก็เริ่มลังเลขึ้นมาซะแล้ว ไหนๆก็ขึ้นมาด้วยกัน ลำบากมาด้วยกันแล้ว ก็น่าจะลงพร้อมๆกัน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;5 ชั่วโมงกว่าๆ เราก็มาถึงจุดสำคัญ ที่ใครๆ ต่างอุตส่าห์ เดินลุยกันมาก็เพื่อสิ่งนี้ใช่หรือเปล่า ป้ายครั้งหนึ่งในชีวิต เราคือผู้พิชิตภูกระดึง ต่างถูกระดมถ่ายภาพ ทั้งถ่ายเดี่ยว ถ่ายรวม สภาพอากาศยังไม่เป็นใจ ฝนยังตกสลับกับหมอกหนา มองไปไกลได้แค่ประมาณ 5 เมตรก็ไม่เห็นอะไรแล้ว เราเกาะกลุ่มกันเดินจนถึงจุดบริการนักท่องเที่ยว น้องๆทั้ง 7 คนจองบ้านพักไว้แล้ว ส่วนผมก็นอนเต้นท์คนเดียวนั่นแหละ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมชำระค่าเต้นท์ไว้คืนเดียว เพราะใจจริงก็ยังไม่แน่ใจว่าจะลงวันไหนแน่ ทั้งที่อยากจะลงพร้อมกับน้องๆ ในวันศุกร์แล้วก็เถอะ มันก็ต้องเผื่อไว้ เพราะยังไงจะพักต่อก็ค่อยมาเพิ่มทีหลังได้อยู่แล้ว มาวันคนน้อยๆก็ดีอย่างนี้นี่เอง เต้นท์ก็ว่าง ว่างจนผมได้เต้นท์แรก ติดกับป้ายบอกทางนั่นแหละครับ ถ้าใครเคยไปคงนึกออก เลือกตรงนี้เพราะใกล้ห้องน้ำ ใกล้จุดบริการ มันคงสะดวกสำหรับคนที่ไม่มีแม้แต่ไฟฉายอย่างเรา&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0376_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( มาสคอตของภูกระดึง )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ก่อนจะแยกย้ายกันเข้าที่พัก น้องคนนึงในกลุ่มขอเบอร์ผมไว้ เผื่อว่าไปไหนจะได้เรียกกันได้ หลังจากแยกกัน ผมรีบอาบน้ำ เพราะรู้ว่าขืนไปอาบตอนดึกๆ มีหวังได้ชาไปทั้งตัว บ่ายๆน้ำยังเย็นได้ขนาดนี้ อาบเสร็จ ก็มีเวลาได้อยุ่คนเดียวอีกครั้ง &lt;/p&gt;&lt;p&gt;นั่งดูรูปตอนเดินขึ้นมา ยิ่งเป็นชั้นสุดท้ายที่ทางไม่ค่อยจะชัดเจนเท่าไร บางครั้งต้องไต่ขึ้นตามร่องหิน ถ้าไม่มีน้องๆขึ้นมาเป็นเพื่อนด้วย ไม่รู้จะถอดใจไปที่ชั้นไหน แถมยังได้มิตรภาพจากน้องๆที่น่ารักอีกตั้ง 7 คน ที่หนึ่งในนั้น ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆขึ้นมาซะแล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ความจริงแล้วก็รู้นะ ว่าน้องคงไม่คิดอะไร แต่มาลุยตัวคนเดียวแบบนี้ ได้รู้สึกดีกับใครซักคน ก็คงทำให้ช่วงเวลาบนภูกระดึงเป็นช่วงเวลาที่พิเศษขึ้นไปอีก อาจเป็นเพราะผมคุยกับน้องคนนี้มากกว่าใครๆ หรือ อาจเป็นเพราะมือน้อยๆ ที่ผมช่วยไว้เมื่อเธอลื่นล้ม หรืออาจเป็นแค่หน้าใสๆ ตาสวยๆ นิสัยห้าวนิดๆ แค่นั้นเองล่ะมั้งที่ทำให้ผมเริ่มอมยิ้มอยู่คนเดียวได้แบบนี้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เสียงโทรศัพท์ดังขี้นถามไถ่ ว่าทำอะไรกันอยู่ ผมอยู่ที่ร้านอาหารกำลังทานข้าว จริงๆก็คิดอยู่ว่าจะรอทานพร้อมน้องๆ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าน้องๆ อย่างจะอยู่กันเป็นส่วนตัวแค่เฉพาะเพื่อนๆหรือเปล่า แต่พอจังหวะไม่ตรงกันแบบนี้ คืนนี้คงต้องกินคนเดียวไป เสียดายจริง ทำไมไม่โทรมาเร็วกว่านี้นะ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ก่อนจะนอน เสียงโทรศัพท์จากคนเดิมดังขึ้นอีกครั้ง ถามว่า พรุ่งนี้จะไปผาหล่มสักดูพระอาทิตย์ตกกันมั๊ย ผมก็ตอบว่าไป แล้วจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ผานกแอ่นมั๊ย ผมก็ว่าไป และน้องอยากให้ไปที่ไหนก็ไปทั้งนั้นแหละ พูดไปแล้วก็นึกไปได้ว่า ตอนนี้พี่ก็เหมือนลูกไก่ในกำมือน้องนั่นแหละ และลงท้ายไม่ลืม ที่จะบอกสิ่งที่อยากบอกน้องนะ ฝันดีนะครับ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตี 4 .45 ล้างหน้าแปรงฟันเตรียมรวมพลที่จุดบริการนักท่องเที่ยวตอนตี 5 ผมมาก่อนเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่เห็นกลุ่มน้องๆ จึงโทรไปหา เกรงว่าจะนอนกันยังไม่ตื่น ก็ไม่ยอมรับ สงสัยจะไม่ตื่นจริงๆ แต่แล้ว สาวๆ ทั้ง 7 ก็มาโผล่ที่หน้าประตูแล้ว &lt;/p&gt;&lt;p&gt;เช้าๆ ก็ดูสดใสกันแล้ว นี่แหละน๊า เป็นเป็นผู้หญิง จะลุยป่าฝ่าดง จะเช้ายังไง ความน่ารักสดใสก็ต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง ผมมองไปรอบๆ ทุกคนทั้งน้องๆ และคนอื่นๆ ต่างแต่งตัวกันเต็มที่ สไตล์กวนมึนโฮกันทั้งนั้น ไม่บอกก็ไม่รู้นึกว่าอยู่เกาหลี มีเพียงผม ที่ก็เหมือนพระเอกในเรื่องแหละครับ เสื้อยืด กางเกงขาสั้น รองเท้าแตะ ยังดีกว่าพระเอกหน่อยตรงที่มีเสื้อกันหนาวอยู่ 1 ตัว &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0369_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( หมอกหนาทั้งวัน พระอาทิตย์หายไปไหน )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เป็นชายก็อย่าแสดงความอ่อนแอให้เห็น จะหนาวยังไงก็อย่าไปออกอาการให้มาก เราเดินกันไปตามทางมืดๆ ถึงผานกแอ่น เกือบใกล้เวลาพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเห็น มีเพียงหมอกทึบๆ เต็มท้องฟ้า วันนี้ท่าทางจะแห้วซะแล้ว &lt;/p&gt;&lt;p&gt;แต่สำหรับผม ไม่ได้สำคัญอะไรนัก พระอาทิตย์น่ะเห็นบ่อยแล้ว แต่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างผมตอนนี้สิ ที่เพิ่งเคยเจอกันแค่เพียงเมื่อวาน ก็อยากจะมองไปให้นานกว่านี้ แต่แม้จะยืนอยู่ข้างกัน ผมกลับไม่กล้าแม้แต่จะหันไปสบตา มันเป็นอะไรของมัน เมื่อวานยังคุยเล่นกัน แต่วันนี้พอเริ่มคิดอะไรกับเค้ากลับไม่กล้า&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมยังเก็บอาการได้ดี แม้ใจจะชอบเค้าเข้าแล้ว แต่คงไม่เหมาะที่จะทำให้บรรยากาศดีๆมันเปลี่ยนไป ผมยังทำตัวให้เป็นปกติ กลับมาทานข้าวเช้ากัน และนัดว่า 9 โมงเช้าจะเริ่มออกเดินทางไปผาหล่มสัก ซึ่งห่างออกไป 9 กิโลจากจุดที่พัก เดินไป 9 กิโล กลับอีก 9 กิโล วันนี้คงจะหนักหนาอยู่ โดยเฉพาะตอนกลับที่พระอาทิตย์ตกไปแล้ว ผมยังนึกไม่ออกว่า เดินทางกลางคืนอย่างนั้น 9 กิโลจะเป็นอย่างไร ที่รู้คือ ถ้ามีคนร่วมเดินทางไปเยอะๆก็จะดีกว่า&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เช้านี้ เราเริ่มมีสมาชิกใหม่เข้ามา เป็นน้องผู้ชายจากมหาลัยเดียวกัน มาคนเดียวเหมือนผม เข้ามาทำความรู้จักกับกลุ่มพวกเรา และว่า วันนี้จะเดินทางไปผาหล่มสักด้วย ผมแลกเบอร์ติดต่อกับน้องผู้ชายไว้ นัดกันว่า 9 โมงเช้าจะออกเดินทาง คงจะไปเรือ่ยๆ เพราะสาวๆ ชอบที่จะแวะถ่ายรูปตามทางอยู่แล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ได้เวลานัด ทุกคนพร้อมแล้ว แต่น้องผู้ชายยังต้องรออีกกลุ่มหนึ่งที่จะเดินไปด้วย พวกเรา 8 คนจึงเดินทางไปก่อนเพราะคิดว่าคงเดินช้ากว่าอยู่แล้ว จากจุดที่พัก เดินไปตามทางเส้นใน ผ่านสระอโนดาด สระน้ำขนาดย่อมๆ ที่ใสจนเห็นเงาสะท้อน จุดที่น้องสาวแสนดีหยุดถ่ายรูปกันนานพอควร จากสระอโนดาด ก็แวะน้ำตก ( ขออภัยจำชื่อไม่ได้ครับ ) ที่น้ำตอนนี้น้อยมาก จนเดินได้ทั่ว ก็แวะถ่ายรูปกันอีกครั้ง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0370_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;หลังจากแวะมาเรื่อย เราก็ถึงผาหล่มสักจนได้ หมอกหนามากๆ นานๆ จะได้เห็นแสงอาทิตย์รอดมาสักครั้ง มาถึงราวๆ บ่ายสอง อีกนานกว่าพระอาทิตย์จะตก ที่ร้านค้ามีเสื้อไว้คอยบริการให้นักท่องเที่ยวเอาไปปูนั่งๆนอนๆ บริเวณใกล้ๆริมผา &lt;/p&gt;&lt;p&gt;สักพักน้องผุ้ชายก็ตามมาถึง ตรงเข้ามาทักทายกลุ่มพวกเรา ทั้งหมดพากันไปถ่ายรูปตามมุมต่างๆ ผมเองตอนนี้กล้องที่เตรียมไปก็แบตหมดแล้ว แถมยังหนาวสั่นอยู่คนเดียว เพราะเสื้อกันหนาวตัวเดียวที่มีก็ดันทิ้งไว้ที่เต้นท์ รองเท้าแตะที่ใส่อยู่ก็เริ่มประท้วงด้วยการกัดเท้าผม เสื้อยืดกางเกงขาสั้นก็ช่วยให้มันหนาวเข้าไปอีก ผมทำอะไรไม่ได้มากแล้ว ได้แต่นั่งดูน้องๆ ถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ณ วินาทีนั้น ทำไมมันดูเหมือนผมเริ่มอ่อนแอลง ทำไมมันเหมือนผมแปลกแยกออกมาคนเดียวอย่างนี้ ทำไมเวลานี้มันกลับกลายเป็นเหมือนผม ขึ้นภูกระดึงมาคนเดียวอีกครั้ง หรือเพราะมีใครอีกคนที่เข้ามาแทนที่ผมแล้ว รวมทั้งน้องคนนั้นที่เธอก็ยังเป็นเธอ ไม่ได้สนใจอะไรเราแต่แรกอยู่แล้วใช่มั้ย&lt;/p&gt;&lt;p&gt;คิดไปเรื่อยเปื่อย อากาศหนาวก็ฉี่บ่อย ผมลุกไปห้องน้ำบ่อยจน น้องคนหนึ่งเริ่มเห็นความผิดปรกติ คิดว่าผมเป็นอะไรไปหรือเปล่า จริงตอนแรกก็ไม่ได้เป็นอะไรหรอกนะ แต่พอเหมือนโดนทัก ก็เลยรู้สึก ก็เลยเถิดไปกันใหญ่ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0433_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;บ่ายแก่ๆ ยังหนาวได้ขนาดนี้ นี่ถ้ารอพระอาทิตย์ตก แล้วค่อยเดินกลับ ผมซึ่งไม่พร้อมอยู่คนเดียวอย่างนี้ คงมีปัญหา และอาจจะไปสร้างปัญหาให้คนอื่นอีก รวมกลับว่า ตัวผมคงหมดความสำคัญสำหรับกลุ่มน้องๆไปแล้ว เลยคิดจะเดินกลับไปก่อนกับน้องๆ อีกกลุ่มหนึ่งที่ได้คุยกันไว้เมื่อเช้า และอาจจะเลยไปว่า จะลงภูกระดึงในวันพรุ่งนี้เลย เพราะรู้สึกเหมือนมันไม่มีเรี่ยวแรงอะไรเหลือ และอยู่ๆ ก็เริ่มเบื่อภูกระดึงขึ้นมาซะอย่างนั้น &lt;/p&gt;&lt;p&gt;คิดได้แล้วจึงเดินเข้าไปบอกน้องๆ และผลออกมาก็ดูเหมือนจะยิ่งไปกันใหญ่แล้ว จากที่ห่างเหิน ก็กลายเป็นไม่สนใจ เหมือนผมไม่มีตัวตนอยู่ซะอย่างนั้น บรรยากาศหนาวทั้งกาย หนาวทั้งใจอย่างนั้น กลับก็กลับไม่ได้ ต้องทนยืนเป็นต้นไม้ เป็นก้อนหิน ถ้าก่อนหน้านี้ไม่ได้เจอสิ่งดีๆ มาตลอด คงไม่รู้สึกเคว้งคว้างได้ขนาดนี้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมรอน้องอีกกลุ่มจนใกล้พระอาทิตย์ตกแล้ว จึงเปลี่ยนใจว่าไหนๆก็มาแล้ว ไม่ว่าใครจะสนใจไม่สนใจเรา การได้มาดูพระอาทิตย์ตกที่นี่ ก็เป็นประสบการณ์ที่ดี ผมตัดสินใจ เดินกลับพร้อมกับกลุ่มเดิม ( ที่รู้สึกเหมือนไม่มีใครสนใจเราแล้วอย่างนั้น ) คงไม่เป็นไรมั้งแค่เราเดินตามไปด้วย&lt;/p&gt;&lt;p&gt;พระอาทิตย์โผล่ผ่านหมอกหนามาให้เราเห็นในนาทีสุดท้ายจริงๆ ถือว่าโชคดีมากๆ ที่ได้เห็นในวันฟ้าปิดแบบนี้ โชคดีที่อยู่จนได้เห็น แต่คงเป็นโชคร้าย ที่อะไรๆมันเปลี่ยนแปลงไปได้เร็วขนาดนี้ ผมไม่โทษใคร ไม่โทษอะไรทั้งนั้น บางทีมันก็เป็นเรื่องของโชคชะตา ที่ทำให้คนเราเจอกัน ที่ทำให้แยกจากกัน แค่ผมได้พบกับมิตรภาพดีๆ ตั้งแต่ตอนขึ้นมาจนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้ มันก็ดีสำหรับคนตัวคนเดียวแบบนี้แค่ไหนแล้ว &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0444_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( แสงสุดท้าย ตอนฟ้ากำลังจะเปลี่ยนสี พอดีกับคนกำลังจะเปลี่ยนใจ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ฟ้ามืดแล้ว ผมเดินตามกลุ่มอยู่หลังสุดเหมือนมาคนเดียว บรรยากาศช่างมืดมิดเหลือเกิน น้องคนหนึ่งคนที่ได้พูดกันน้อยที่สุดในกลุ่มคงทนเห็นสภาพของผมไม่ไหว เธอถอดเอาผ้าพันคอของเธอยื่นให้กับผม ยามที่รู้สึกเหมือนไม่เหลือใครแล้ว ได้รับอะไรแบบนี้มันตื้นตันบอกไม่ถูก ผมนึกคำพูดประโยคหนึ่งที่บอกกับน้องคนนั้นว่า &quot; ผ้าพันคอผืนแค่นี้คงไม่ทำให้พี่อุ่นหรอกนะ ... แต่ที่ทำให้อุ่นน่ะ คือน้ำใจต่างหาก &quot; ไม่รู้ว่าเสียงของผมจะดังพอให้คนนั้นได้ยินหรือไม่ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;เดินๆไป เริ่มได้ออกแรง กับผ้าพันคอผืนนั้น ทำให้สภาพผมเริ่มกลับมาดีขึ้น ไม่หนาวสั่นเหมือนตอนอยู่ที่ผาหล่มสักแล้ว แม้ทางจะมืด แต่ก็มีแสงไฟจากน้องๆ ที่ยังเอื้อเฟื้อส่องทางให้ ผมกลับมาพูดคุยกับน้องๆ เหมือนเป็นปกติ บรรยากาศค่อยๆดีขึ้น เพราะก่อนจะต้องลากันไปพรุ่งนี้ ผมไม่อยากให้ทั้งตัวเองและน้องๆ ที่ร่วมทาง เจอความลำบากกันมา ต้องมีอะไรที่ทำให้รู้สึกไม่ดีกลับไป&lt;/p&gt;&lt;p&gt;จริงๆเรื่องทั้งหมดมันอาจจะไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำ น้องๆก็คงเห็นว่าผมเป็นพี่ที่ดีคนหนึ่ง มันคงเป็นเพราะความรู้สึกเกินเลยของผมเองที่พัดผ่านเข้ามา แล้วทำให้ผมคิดมากไปเอง ทำให้ผมทำอะไรที่แปลกแยกไปเอง ทำให้บรรยากาศมันแย่ลงซะอย่างนั้น ไม่เป็นพี่ใหญ่ที่ดีเอาซะเลย&lt;/p&gt;&lt;p&gt;แต่ถึงแม้จะคิดได้แล้ว บรรยากาศเริ่มเป็นปกติแล้ว ก็คงไม่อาจเปลี่ยนใจผมได้แล้ว ผมตัดสินใจแล้วว่าจะลงภูกระดึงกับน้องๆอีกกลุ่มในวันพรุ่งนี้ เราเดินกันจนถึงที่พักเร็วกว่าที่คิดไว้มาก ราว 2 ทุ่มครึ่งก็ถึง ปลาสเตอร์ยากันรองเท้ากัด ยาพาราที่น้องๆให้กินกันเอาไว้ ผ้าพันคอบางๆแต่อุ่นมากผืนนั้น และอีกหลายๆสิ่งที่น้องๆมีน้ำใจกับผม ผมคงแย่มากถ้าจะน้อยใจและเก็บเอาความรู้สึกไม่ดีลงภูไป &lt;/p&gt;&lt;p&gt;เราร่ำลากันครั้งสุดท้าย ก่อนที่พรุ่งนี้อาจจะไม่ได้เจอกันอีก ผมไม่ได้มองดูว่าน้องคนที่ผมเผลอใจไปนั้น มองผมอย่างไรในตอนสุดท้าย แต่คนอื่นๆก็ดูเหมือนจะเป็นปกติกันแล้ว ผมเดินกลับเข้าเต้นท์ไปคนเดียว รีบหลบเข้าไปนอนในถุงนอนอุ่นๆ ก่อนที่จะไม่สบายไป จะลำบากกว่านี้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0451_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( แสงแรก วันสุดท้าย มีเหตุจำเป็นในใจที่ต้องไปก่อน )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีที่หน้าเต้นท์ก็เริ่มเห็นแสงตะวันแรกจากขอบฟ้า สภาพร่างกายเริ่มกลับมาเป็นปกติแล้ว ไม่ได้รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวอย่างเมื่อคืน แม้ทุกอย่างจะเป็นปกติแล้ว แต่ผมยังยืนยันที่จะลงภูวันนี้ ไม่ใช่เพราะเจ็บช้ำน้ำใจจากใคร ไม่ใช่เพราะน้อยใจอกหัก แต่เพราะผมอิ่มแล้วกับภูกระดึงสองวันสองคืนเต็มๆ คงหาประสบการณ์อะไรที่ครบรสอย่างนี้อีกไม่ได้แล้ว เมื่อเราอิ่มแล้วก็ควรจะพอ เก็บรสชาติดีๆแบบนี้กลับบ้านดีกว่า&lt;/p&gt;&lt;p&gt;อยากไปไหนก็ไป &quot; เลย &quot; หนนี้ เริ่มด้วยความเปลี่ยวเหงาและว่างเปล่า จบตรงที่ แม้จะยังอยู่คนเดียว แต่กลับไม่เหงาและเต็มอิ่ม การเดินทางครั้งนี้ ไปแล้ว รัก &quot; เลย &quot; จริงๆ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ปล. เรื่องมีเค้าโครงความจริงอยู่บ้าง แต่อารมณ์ได้รับการแต่งเติม และตัวละครเป็นตัวละครสมมติเท่านั้นนะจ๊ะ น้องๆ ถ้ามาอ่านอย่าคิดมาก อย่าโกรธกันนะคะคนดี )&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/7273667574338895154/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2011/01/in-love-2.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/7273667574338895154'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/7273667574338895154'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2011/01/in-love-2.html' title='ภูกระดึง In Love ... รักนิด เจ็บหน่อย อร่อยใจ #2'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-8717704812181033728</id><published>2011-01-18T09:15:00.000-08:00</published><updated>2011-01-18T09:18:20.583-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ภูกระดึง"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เชียงคาน"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เลย"/><title type='text'>ภูกระดึง In Love ... รักนิด เจ็บหน่อย อร่อยใจ #1</title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0193_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( บ้านเก่าๆแบบนี้ ที่ใครๆยอมทิ้งโรงแรมหรู มาพักที่เชียงคาน )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เคยมีใครพูดกับคุณแบบนี้บ้างมั้ย ... อยากไปไหนก็ไปเลย ... ยิ่งถ้าประโยคนี้หลุดจากปากของคุณที่คุณรัก มันแปลว่า ณ เวลานั้น คนที่เราอยากให้อยู่ใกล้ที่สุด กลับอยากให้เราไปให้ไกลที่สุด ไปไหนก็ไป อย่าได้อยู่ตรงนี้ให้เจ็บปวดทั้งสองฝ่าย&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมได้ยินประโยคนี้จากคนที่ผมรักที่สุด เมื่อประมาณ 2 เดือนก่อน แต่ผมเก็บความเจ็บปวดเอาไว้ เพราะถ้าวันนั้นตัดสินใจ ไป อย่างคำพูด เหตุการณ์มันคงยิ่งเลวร้าย เวลาจะช่วยให้ทั้งสองฝ่ายเย็นลง และกลับมีสติขึ้น แต่ประโยคนี้มันก็ยังติดอยู่ที่หู ฝังอยู่ที่ใจอยู่ดี&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0192_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ที่หน้าห้องนอนของผม )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;อยากไปไหนก็ไปเลย ... มาวันนี้ที่เหตุการณ์ต่างๆมันดีขึ้นแล้ว แต่ผมยังจะทำอย่างในคำพูดทุกประการ ว่าแล้วคืนวันอาทิตย์ที่ผ่านมาผมจัดการเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า โบกแท็กซี่ไปหมอชิต และที่ชั้น 3 ผมก็ได้ตั๋วไป &quot;เลย&quot; สมใจ ลงสุดปลายทางที่ เชียงคาน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0196_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ริมแม่น้ำโขงยามเช้า อากาศดีมากๆ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เพราะได้ยินว่าเชียงคาน นั้นสงบ เยือกเย็น ยามนี้เวลานี้คงเรียกได้ว่า หนาว จะขอไปนอนพักกายพักใจเติมพลังให้ตัวเอง ผมมีเวลา 5 วัน ถ้ามันนานไปนัก ผมเตรียมว่าจะหารถไปน่าน อีกจังหวัดที่คนรักความสงบชื่นชอบนัก&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0206_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ท่าถนัด เพราะมีคนเดียว และจักรยานคันเดียว ทำอย่างอื่นไม่ได้ครับ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;รถทัวร์บริษัทภูกระดึงทัวร์ ทยอยส่งคนลงตามทาง จนมาถึงเชียงคานที่สุดปลายสาย เหลือเพียงผม คนขับ และกระเป๋ารถ น่าจะเป็นสัญญาณบอกว่า มาเยือนเชียงคานในวันธรรมดาแบบนี้คงได้เจอความเงียบสงบสมใจ แต่ที่เชียงคาน ณ เวลา ตี่สี่ครึ่งอย่างนี้ ผมยังนึกไม่ออกว่าจะเอาตัวเองไปอยู่ที่ไหนดี&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0208_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( เงียบได้ใจจริงๆ สำหรับคนรักความเงียบสงบจริงๆ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;กระเป๋ารถแนะนำให้ไปทานอะไรร้อนๆ แก้หนาวในตลาดก่อน ได้โอวัลตินร้อนๆ กับปาท่องโก๋ กับเสื้อกันหนาวอีกตัว ก็ทำให้อุ่น และสดชื่นขึ้นบ้าง ผมเริ่มออกเดินไปรอบๆ ทั้งๆที่ยังมืดอยู่นั้น ไม่ได้มีจุดหมายอะไร แต่พอเดินไปไม่ไกลนัก ก็พบกับร้านหนึ่งซึ่งกำลังจะเปิด สอบถามได้ว่า ข้างบนมีบริการห้องพักราคาไม่แพง เจ้าของพาขึ้นไปชม แล้วผมก็พบว่า ที่เคยได้ยินว่าบ้านพักที่นี้เก่าแก่นับร้อยปี เห็นกับตาแล้ว เก่าจริงๆครับ บางจุดถึงกับเอาเสื่อมาคลุมไว้ พี่เจ้าของบอกว่า ให้เดินเลี่ยงๆ เพราะตรงนั้นไม้ผุมากแล้ว &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0210_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ปั่นจักรยานวนหาของกินหลายรอบแล้ว สุดท้ายลงเอยที่ไข่กระทะ เพราะแม่ค้าใจดี )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ตัวคนเดียวอย่างนี้คงไม่ต้องเรื่องมากอะไรนัก พี่เจ้าของใจดี ให้ผมนอนพักก่อนได้เลย รอฟ้าสางแล้วค่อยออกไปเที่ยวชมเมืองเชียงคาน ผมตื่นขึ้นมาอีกทีประมาณ 8 โมงเช้า ล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย ก็ได้เวลาปั่นจักรยานเที่ยวชมเมือง แม้จะไม่ได้เตรียมข้อมูลอะไรมามาก แต่ก็พอจะทราบว่า ถนนเลียบแม่น้ำโขงที่นี่ ก็น่าจะเป็นเส้นทางหลัก ได้ชมบ้านเรือนสองข้างทาง ส่วนเส้นที่ติดแม่น้ำซึ่งเป็นทางเล็กๆ สำหรับเดินและจักรยาน ก็จะได้เห็นบรรยากาศริมน้ำ อากาศบริสุทธิ์ มองไปอีกฝั่งก็จะเป็นเมืองน้องลาว ที่ยังดูเขียวครึ้มไปด้วยต้นไม้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0214_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( แก่งคุดคู้ น้ำ หิน ดิน ทราย และภูเขา กับอากาศดีๆ เท่านี้แหละครับ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;สำหรับจุดหมายที่ไกลออกไปหน่อย ที่ยังพอปั่นจักรยานไปไหว ก็คือแก่งคุดคู้ ระยะทางประมาณ 4 กิโลเมตร ปั่นจักรยานชมวิวแม่น้ำโขงไปเรื่อยๆ สูดอากาศบริสุทธิ์ไปสัก ครึ่งชั่วโมงก็ถึง แม้จุดหมายคือ แก่งคุดคู้ ที่เป็นเนินทรายกลางแม้น้ำ จะไม่ได้อลังการเท่าไรนัก แต่แค่บรรยากาศที่รายล้อมเราระหว่างทาง มันก็มีเสน่ห์เพียงพอแล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0217_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( จะเดินทางมากี่ร้อยกิโล ก็ยังเป็นคันเดียว คนเดียวอยู่อย่างนี้ ) &lt;/p&gt;&lt;p&gt;แวะทานอาหารที่นี้ พร้อมกับชิม มะพร้าวแก้ว ที่เป็นสินค้าโอทอปของที่นี่ นั่งกินลมอยู่ที่จุดชมวิวอยู่นาน มองนักท่องเที่ยวกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าผ่านไปจนลืมเวลา เข้าเวลาบ่ายแล้ว แดดเริ่มแรง ไม่เย็นเหมือนช่วงเช้าแล้ว เห็นทีต้องกลับที่พักไปนอนเอาแรง ก่อนจะออกเดินเที่ยวชมเมืองอีกครั้งตอนเย็นๆ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0231_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( แสงตะวันโพล้เพล้ แสงนีออนเข้ามาแทนที่ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ตื่นขึ้นมาอีกครั้งประมาณ 5 โมงเย็น ผมทิ้งจักรยานไว้และออกเดินรอบๆ เพื่อเก็บภาพเชียงคานยามเย็นแบบนี้ ในใจคิดว่า อีกเดี๋ยวพอมืด ถนนเส้นนี้คงคึกคักอย่างที่เคยได้ยินได้ฟังมา แต่เวลาผ่านไป หกโมงเย็นก็แล้ว ทุ่มนึงก็แล้ว ร้านข้างทางก็ยังเปิดอยู่ไม่กี่ร้าน นักท่องเที่ยวก็ไม่มากนัก มองๆดูแล้วก็เชื่อว่า น่าจะรู้สึกอย่างเดียวกับผม ที่ผิดคาดหรืออาจถึงผิดหวังที่ ร้านปิดไปเยอะขนาดนี้ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0234_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;จริงๆ ได้รับการบอกเล่าจากแม่ค้าที่นี่เมื่อเช้านี้แล้ว ว่าวันธรรมดาร้านต่างๆตามถนนคนเดินนี้จะมีปิดไปบ้าง แต่ก็นึกไม่ถึงว่าจะดูเงียบเหงาได้ขนาดนี้ อาจเป็นได้ว่านี่เพิ่งจะผ่านเทศการปีใหม่ไปไม่นาน ร้านต่างๆ อาจจะปิดไปพักผ่อนบ้างเหมือนกันหลังจากรับนักท่องเที่ยวไปมากแล้วช่วงปีใหม่&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0236_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( อากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ แสงไฟจากบ้านเรือน ทำให้มีเสน่ห์ขึ้นอีก )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เดินไปเดินมาหลายรอบ คิดว่าดึกกว่านี้จะยิ่งคึกคัก แต่สองทุ่มก็แล้ว ยังคงเหมือนเดิม ยิ่งเห็นคนที่มาเป็นคู่ มาเป็นกลุ่มแล้ว ความเหงาก็เริ่มโชยพัดมากับลมหนาว คงได้เวลาที่เราต้องกลับเข้าที่พักอีกแล้ว ก่อนจะฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0241_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( แสงสวยไม่ต้องใช้ตัวช่วย )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;กลับเข้าที่พักมา ก็มีแต่ห้องว่างๆ โทรทัศน์ไม่มี วิทยุไม่มี หูฟังไม่ได้เอามา เหลือแต่หมอน มุ้ง และที่นอน กิจกรรมเดียวที่ทำได้คือนอน นอน แล้วก็นอน มาเชียงคานคราวนี้ ได้นอนพักผ่อนเต็มที่จริงๆ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0248_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;แต่ก่อนจะหลับไหลไปในคืนนี้ ผมเริ่มคิดแล้วว่า จะอยู่อย่างนี้ไปอีกสี่วันหรือ เวลาพักที่หาได้ยากเย็น จะใช้เพื่อนอน นอน แล้วก็นอนอย่างนี้หรือ แผนสองที่เคยคิดไว้ คงต้องเอามาใช้แล้ววันพรุ่งนี้ ตามหลักการส่วนตัวที่ว่า ไม่เวิร์ค ก็มูฟ ดีกว่า และแล้วก็ตั้งใจไว้ว่า พรุ่งนี้จะตื่นแต่เช้าเพื่อเข้าตัวเมือง และอาจจะหารถไปน่าน หรือจังหวัดอื่นๆ ที่พอไปได้ ยังไม่มีแผนที่ชัดเจนนัก &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0256_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0257_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0260_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( คืนวันจันทร์ เงียบจริงๆครับ เงียบจนจับใจ คงถึงเวลาต้องไปแล้ว )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;สำหรับเชียงคาน ... คนชอบ คงไม่รู้สึกเบื่อ คนที่เบื่อ ก็อาจแปลได้ว่าไม่ชอบ ตอนนี้คงไม่ใช่ไม่ชอบ เพียงแต่ ชีพจรมันยังไม่หยุดนิ่งพอ มันเริ่มลงเท้าอีกครั้งแล้ว พรุ่งนี้เดินทางต่อครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;อ่านต่อตอนสองกันนะครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;a href=&quot;http://www.oknation.net/blog/lotslikelove/2011/01/18/entry-3&quot;&gt;http://www.oknation.net/blog/lotslikelove/2011/01/18/entry-3&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/8717704812181033728/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2011/01/in-love-1.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/8717704812181033728'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/8717704812181033728'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2011/01/in-love-1.html' title='ภูกระดึง In Love ... รักนิด เจ็บหน่อย อร่อยใจ #1'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-2456917013507505292</id><published>2010-12-03T09:11:00.000-08:00</published><updated>2010-12-03T09:12:47.911-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ทรงพระเจริญ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ราชดำเนิน"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="สำเพ็ง"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เยาวราช"/><title type='text'>กรุงเทพ 3 ธันวา... บนเส้นทางสู่ราชดำเนิน... ขอจงทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน</title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0170.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;วันนี้ตั้งใจจะไปเดินชมไฟบนถนนราชดำเนิน แต่เวลายังเหลืออีกมากกว่าพระอาทิตย์จะลับขอบฟ้า เวลาประมาณบ่าย 2 โมง ผมเริ่มออกเดินจากย่านพาหุรัด พบกับเจ้าแม่กวนอินองค์ใหญ่ ประดิษฐานไว้ให้ผู้มีจิตศรัทธาได้สักการะ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0035.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0037.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ถัดจากพาหุรัด ผมเดินตัดทะลุซอยเพื่อตรงไปยังสำเพ็ง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0039.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;สำเพ็งยังคงความคึกคักสม่ำเสมอ ยิ่งใกล้ช่วงเวลาแห่งการเฉลิมฉลองอย่างนี้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0040.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0042.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;โปรดอย่าเพิ่งช็อปที่ตลาดไหนๆในโลก ถ้ายังไม่ได้มาที่นี่ บางทีท่านอาจจะหิ้วสินค้าที่แพงกว่ากลับมา&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0045.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ถึงอาคารอันเป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ ผมเลี้ยวออกจากสำเพ็งเข้าสู่ถนนเยาวราช&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0055.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;คลองถม สำเพ็ง เยาวราช ที่ที่วุ่นวายที่สุดแห่งหนึ่งในกรุงเทพ แต่ก็ชอบมากันจัง ผมคิดเล่นๆเอาว่า คลองถมเหมือนโรงเรียนชายล้วน สำเพ็งเหมือนโรงเรียนหญิงล้วน เยาวราชก็คงโรงเรียนผู้อาวุโส&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0062.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0065.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0067.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0069.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เติมพลังก่อนด้วยสแน็คแบบไชน่าทาวน์&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0073.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0074.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0075.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เดินตัดมาถนนเจริญกรุง โผล่ที่หน้าวัดมังกรกมลาวาส&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0077.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0078.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เดินยาวมาแถวถนนเสือป่า แหล่งขายอะไหล่ ซองมือถือ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0079.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;วกกลับไปถนนเยาวราชอีกครั้ง เพื่อขึ้นรถเมล์สาย 1 ไปลงแถวๆท่าเตียน &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0080.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0081.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0082.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;จากท่าเตียน ท่าราชวรดิษฐ์ เรื่อยไปถึงท่าช้าง มีของขายเต็มทางเท้า ส่วนใหญ่จะเป็นมือสอง เหมาะกับผู้สนใจเฉพาะกลุ่ม&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0087.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;มีจัดมหกรรมดูดวงอยู่พอดี หมอดูแม่นๆ รอคอยวาสนาเหมือนกัน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0088.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;พลังเริ่มหมด ไก่ย่าง หมูปิ้ง ไส้กรอกอีสานซักหน่อยคงดี&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0090.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;หมูปิ้งไม่สะดวกนัก ขอเป็นโจ๊กร้อนๆ ชามบิ๊กเบิ้ม ดูน่ากินเชียวครับ โจ๊กหมูสับ ตับ ไส้ ใส่ใข่เป็นยางมะตูม ปาท่องโก๋กรอบ กับหมี่กรอบมาพร้อม อิ่มสบายท้อง &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0091.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;แม่ค้าโจ๊กอารมณ์ดี สงสัยจะขายดีแบบนี้ทุกวัน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0092.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;อิ่มแล้วก็เดินต่อ ตรงมายังท่าพระจันทร์ แหล่งของเซียนเค้า เกรียนไม่เกี่ยว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0093.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ชื่อก็บอกแล้วว่าตรอกสนามพระ ให้เซียนได้ประชันฝีมือ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0095.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เดินตัดจากสนามหลวงผ่านคลองหลอด คึกคักมาก เป็นแหล่งของคนไร้บ้าน หรือมีบ้านแต่ไม่อยากอยู่ก็สุดแล้วแต่ จะเรียกว่า โฮมเลสวิลเลจ ก็พอได้ แถวนี้ยิ่งดึกยิ่งคึก&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0097.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ถึงราชดำเนินแล้ว แต่ยังไม่มืดนัก ไฟยังไม่เปิด ขอแวะข้าวสารก่อน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0098.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ข้าวสารย่ำค่ำ คนแถวนี้เริ่มตื่นทำมาหากิน ชีวิตกลับจากคนทั่วไป&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0102.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ไปชมข้าวสารเวียดนามมาแล้ว ยืนยันว่ายังไงก็สู้ข้าวสารไทยไม่ได้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0103.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ข้าวสาร ออริจินัล ฝรั่งก๊งกันตั้งแต่หัววัน คืนนี้ยังอีกยาวนาน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0104.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;หัวมุมถนนอีกฝั่ง กลุ่มนักดนตรีคนตาบอดกำลังตั้งวง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0107.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีแล้ว คนยิ่งมาก ฝรั่งร้อยละ 90 ที่เหลือคือพ่อค้าแม่ค้าคนไทย&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0111.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ตะวันลาลับแล้ว มีแสงไฟประดับเพื่อเทิดพระเกียรติพ่อหลวง เพื่อความรื่นเริงของปวงชนชาวไทย&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0113.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;อนุเสาวรีย์ ประชาธิปไตย ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ยังคงสวยเหมือนเดิม&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0115.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0117.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0122.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ถนนราชดำเนินนอก มุ่งสู่งานที่ลานพระบรมรูปทรงม้า&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0123.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;หน้าลานมหาเจษฏาบดินทร์ กับวงดนตรีแจ๊ซ อากาศกำลังดี เคล้าเพลงพระราชนิพนธ์&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0124.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0127.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0131.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ประชาชนแห่แหนเข้าร่วมงาน ชมบรรยากาศโดยรอบกันครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0133.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เต็มไปด้วยหัวใจที่เรียงร้อยถ้อยคำถวายพระพร&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0137.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0141.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0142.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0143.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0146.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;สัมผัสได้ถึงความสุขของคนไทยรอบข้าง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0148.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0156.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;กล้องเล็ก กล้องใหญ่ ไม่สำคัญ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0161.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ประชาชนยืนถ่ายเบื้องล่างพระรูปไม่ขาดสาย &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0163.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ที่ นิทรรศน์รัตนโกสินทร์ ที่อยู่ติดกัน เปิดให้ชมฟรีครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0164.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0165.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;หลักธรรมของกษัตริยผู้ยิ่งใหญ่ในหัวใจคนไทยทุกคน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0169.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/IMG_0173.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ภาพสุดท้ายก่อนลากลับประมาณ 2 ทุ่ม 6 ชั่วโมงเต็มสำหรับวันนี้ เหนื่อยกายแต่ชุ่มฉ่ำหัวใจจริงๆครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;p&gt;ภาพทุกภาพไม่สงวนลิขสิทธิ์ครับ ช่วยกันเผยแพร่ในทางที่ดีกันนะครับ&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/2456917013507505292/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/12/3.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/2456917013507505292'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/2456917013507505292'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/12/3.html' title='กรุงเทพ 3 ธันวา... บนเส้นทางสู่ราชดำเนิน... ขอจงทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-2974397550938853671</id><published>2010-12-03T09:10:00.002-08:00</published><updated>2010-12-03T09:11:41.902-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เวียดนาม"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ไซ่ง่อน"/><title type='text'>Dont tell my mother that I reach Vietnam #6 ... ดีแค่ไหนแล้วที่ได้เกิดเป็นคนไทย</title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4109f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ตอนกินอร่อยดี ตอนคิดตังค์เหมือนโดนปล้น )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ตีหนึ่งแล้ว ผมลงจากห้องเพื่อมารอขึ้นรถ เพราะไม่แน่ใจว่าที่บริษัททัวร์บอกว่าจะมารับถึงที่ปลุกถึงห้องนั้นจะจริงหรือ ไหนๆก็ไม่ได้นอนก็ลงมารอหน้าโรงแรมดีกว่า ผมลงไปนี่ทุกคนหลับหมดแล้ว แม้แต่เด็กเฝ้าโรงแรมที่คุยกันตอนหัวค่ำว่าจะรอผม ก็ไม่เห็น เดินมาเปิดประตูเองในความมืด สงสัยถ้ารถมาจริงคงต้องคืนกุญแจเช็คเอ้าท์ด้วยตัวเองแล้วมั้ง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4110.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( เฝอหมู เพิ่มไก่อีกชิ้น )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ตีหนึ่งครึ่งก็แล้ว รถก็ยังไม่มา ในใจก็เริ่มหวั่นไหวอีกแล้ว ว่ามันจะเบี้ยวเรารึเปล่า ฝรั่งที่รออยู่ถัดไปอีกโรงแรมหนึ่งเข้ามาบ่นกับผมอย่างออกอารมณ์ ผมพยายามบอกให้ใจเย็นๆ โมโหไปก็เท่านั้น ที่นี่เวียดนามครับ ถ้าเอาบริการดีกว่านี้ ต้องไปเมืองไทยครับ ถือโอกาสโฆษณาการท่องเที่ยวไทยซะเลย &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4112.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( แหนมเนือง 1 ชิ้น กุ้งพันอ้อย 1 ไม้ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมว่าระบบการให้บริการการท่องเที่ยวที่มีมีปัญหาจริงๆ แม้พนักงานบางส่วนจะพยายามให้การบริการเพียงใด แต่ด้วยตัวโครงสร้างเองมันมีปัญหา ทำให้นักท่องเที่ยวไม่ได้รับความสะดวกสะบาย เช่นรถที่วิ่งระหว่างเมืองแบบนี้ ดูเหมือนว่าการไปรับถึงโรงแรมนั้นจะเป็นเรื่องดี แต่มันก็ทำให้รถสายไปเรื่อยๆ เพราะแขก 1 คน ก็ใช้เวลามากน้อยต่างกันไป สู้ให้ทั้งหมดเดินทางไปขึ้นรถที่จุดเดียวกันไปเลยดีกว่า ไม่เลทไม่ผิดพลาดด้วย &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4111f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( กาแฟของฝากกับถ้วยชง ราคาไม่แพงหอมน่ากิน )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;และเวลาเดินรถก็ต้องปรับปรุง ทางไม่ไกลแบบนี้ ให้ขึ้นรถตอนตีหนึ่งกว่าๆ ถึงที่หมายเช้าตรู่ ดูไม่น่าพิสมัยจริงๆ ควรมีรถรอบเย็นประมาณ 5-6 โมงเย็นถึงที่หมายซัก 3-4 ทุ่ม แขกจะได้หาที่พักในคืนนั้นได้ โรงแรมก็ได้ที่พักอีกหนึ่งคืนเช่นกัน &lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมรู้สึกว่า การท่องเที่ยวเวียดนามนั้นเหมือนต่างคนต่างทำ เอกชนทำกันเอง ทั้งรถ โรงแรม โดยมีบริษัททัวร์เป็นด่านหน้า ทุกอย่างมารวมศูนย์ที่นี่ แต่นี่อาจนับได้ว่าเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่เป็นแบบเฉพาะตัวของที่นี่ สำหรับเมืองไทยก็เป็นอีกแบบที่การท่องเที่ยวเหนือชั้นระดับโลกไปแล้ว นักท่องเที่ยวเลือกการเดินทางเองได้หลายรูปแบบ แทบไม่ต้องง้อบริษัททัวร์ท้องถิ่น&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4116.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( บรรยายความก่อนเข้าชมอุโมงค์จริง )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;บนรถทัวร์ก็เต็มไปด้วยปัญหาที่ไม่ได้แก้ยากเย็นอะไรเลย แค่ระบุที่นั่งซะทุกอย่างก็จบ แต่นี้ไม่ระบุใครมาก่อนขึ้นก่อน และพอมีปัญหาก็ให้คนรถเป็นคนแก้ แถมคนที่ผมขึ้นนี้ยังมีประเภทเพื่อนคนรถขึ้นมาแบบตั๋วฟรีอีก เรื่องไม่เป็นเรื่องแท้ๆ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมหลับได้เพราะความอ่อนล้าที่เจอมาทั้งวัน ตื่นเช้าขึ้นมาด้วยแสงตะวันแยงตา เข้าเขตตัวเมืองไซ่ง่อนแล้ว นั่งรถชมวิวไซ่ง่อนแบบนี้ทำให้รู้ว่าไซ่ง่อนไม่ได้มีแต่เขตแหล่งท่องเที่ยวกลางเมืองซึ่งถือเป็นโซนหนึ่งของเมืองเท่านั้น รอบเมืองออกไปดูเจริญเข้าใกล้กรุงเทพมาติดๆ ไม่นับรวมสีลมสาธรแถบนั้นนะครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4122f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( สาวฝรั่งขอโชว์มุดอุโมงค์ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เช้าวันนี้ที่ไซ่ง่อนผมเดินไปตลาดเบนถานอีกครั้งเพื่อหาของกิน และซื้อกาแฟไปฝากที่บ้าน เลือกเอาร้านที่กำลังปรุงใหม่ๆ ก็ไม่ได้คิดว่าจะเจอเรื่องเสียความรู้สึกอีกแล้ว ผมดูเมนูคร่าวๆ เห็นว่า เฝอชามนึงก็ประมาณ 3 หมื่นด่อง ผมสั่ง 1 ชาม เห็นไก่ย่างเพิ่งลงจากเตา เลยสั่งไก่มา 1 ชิ้นเล็กๆ กับแหนมเนือง 1 ไม้ และกุ้งพันอ้อย 1 ไม้ น้ำผลไม้ปั๋น 1 แก้ว น้ำดื่ม 1 ขวด คิดว่าอย่างมากก็ 1 แสนด่อง เอาเข้าจริงโดนไป 1 แสน 7 หมื่น 250 บาทไทย ผมขี้เกียจถือสาหาความไล่เบี้ย เราผิดเองที่ไม่ถามราคาก่อน เซ็งครับ หาที่ทิ้งระเบิดใส่ตลาดมันดีกว่า&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4125f.jpg&quot; /&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt;( หนุ่มฝรั่งคนนี้บ้ามวยไทย )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย ผมยังมีทริปเหลืออีกหนึ่งทริปในวันนี้ เป็นทริปเดินทางไปอุโมงกู๋จี อุโมงค์ที่ฝ่ายเวียตกง และคนท้องถิ่นขุดไว้เพื่อหลบภัย และต่อต้านกองกำลังสหรัฐในสงครามเวียดนาม มีความยาวกว่า 250 กิโลเมตรใต้ผืนแผ่นดิน มีไกด์ชาวเวียดนามคอยอธิบายความเป็นภาษาอังกฤษ ฟังง่ายกว่าฝรั่งพูดภาษาอังกฤษเยอะ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;ไกด์บอกความเป็นมาของอุโมงค์นี้ และวิธีที่อเมริกาพยายามจะทำลายอุโมงค์แห่งนี้ ทั้งสูบน้ำมาเทใส่อุโมงค์ จุดไฟเผา เอาหมาดุๆ ลงไปในอุโมงค์ แต่ก็ไม่สำเร็จ และก็ต้องพ่ายแพ้ไป ด้วยความรวมเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของชาวบ้านและกองกำลังเวียตกง บวกกำความชำนาญพื้นที่ และกลวิธีการรบแบบกองโจร ที่ทำให้กำลังทหารของมหาอำนาจสิ้นท่า&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4126.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( รูปนี้เห็นในเว็บหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้มาถ่ายเอง )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;มาทริปนี้ได้ฟังเรื่องราวของคนเวียดนามที่ต้องผ่านสงครามมายาวนานหลายทศวรรษ ตั้งแต่ขับไล่ฝรั่งเศษ สงครามโลก ขับไล่ญี่ปุ่น ขับไล่อเมริกา สุดท้ายก็รวมชาติได้ แม้จะไม่ได้เป็นประชาธิปไตย อย่างที่ใครๆในโลกล้วนนิยมชมชอบ แต่ผมว่าลึกๆแล้วคนเวียดนามก็คงภูมิใจที่มีวันนี้ 30 กว่าปีก่อนประเทศบอบช้ำแทบไม่เหลืออะไร แต่วันนี้ เมืองใหญ่อย่างไซ่ง่อน กำลังหายใจรดต้นคอเมืองประชาธิปไตยอย่างกรุงเทพ อะไรคือสิ่งที่ควรให้ความนิยมหรือ ระบอบที่เค้าว่ากันว่าดี หรือคนในชาติเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันกันแน่&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4127f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( เข็มกลัดเล็กๆบนหมวกเครื่องหมายเวียดกง ผ้าพันคอไว้กันแก๊สพิษ และรองเท้ายางพารา สัญลักษณ์ของเครื่องแบบทหารเวียดกง )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ประเทศเราไม่ต้องเจออะไรที่หนักหนาขนาดนี้ แต่ก็ยังมีขัดแย้งกันแทบตลอดเวลา หรือว่าเราจะต้องเจออะไรหนักๆแบบนี้ถึงจะรวมใจกันได้ ต้องเจ็บก่อนแล้วถึงจะจำกันได้ใช่มั้ยครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ความนิยมข้อเดียวที่ผมเห็นในตัวคนเวียดนามก็คงเป็นตรงนี้ ที่เพียง 30 กว่าปี ก็มาทาบประเทศเราได้แล้ว แต่โดยรวมๆ แล้วจะให้มาอยู่ที่นี่ก็คงไม่เอาหรอกครับ จะดีจะร้าย เมืองไทยก็อบอุ่นกว่า คนส่วนใหญ่ยังมีน้ำใจให้กันมากกว่า &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;ที่สำคัญสาวไทย สวย น่ารักที่สุดในโลกครับ&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมจบทริปช่วงบ่ายตามกำหนดเวลา นั่งรถเมล์ 152 สายเดิมกลับไปสนามบิน เหลือเงินติดกระเป๋าเป็นเงินด่องเพียง 1000 ด่อง หรือประมาณ 1.50 บาทไทย ใช้เงินได้พอดีตามงบจริงๆ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ขอบคุณที่ติดตามรับชมครับ &lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/2974397550938853671/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/12/dont-tell-my-mother-that-i-reach_2369.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/2974397550938853671'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/2974397550938853671'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/12/dont-tell-my-mother-that-i-reach_2369.html' title='Dont tell my mother that I reach Vietnam #6 ... ดีแค่ไหนแล้วที่ได้เกิดเป็นคนไทย'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-7334280808170067764</id><published>2010-12-03T09:10:00.001-08:00</published><updated>2010-12-03T09:10:55.547-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เวียดนาม"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ไซ่ง่อน"/><title type='text'>Dont tell my mother that I reach Vietnam #5 ... วัดพลังกายใจที่ทะเลทรายมุยเน่</title><content type='html'>&lt;p&gt;นอนคิดถึงเธออยู่นานกว่าจะหลับ ตื่นเช้าขึ้นมาก็คงต้องมองต่อไปข้างหน้า เช้าวันนี้ผมต้องลาดาลัตแล้วมุ่งหน้าไปมุยเน่ เขตหนึ่งในจังหวัดฟานเทียต เมืองตากอากาศอีกเมืองของเวียดนามแต่เป็นแนวทะเลและชายหาด น่าจะเทียบได้กับชะอำหัวหินบ้านเรา กำหนดการคือออกเวลา 7.30 น. ถึงมุยเน่ บ่ายโมง &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4047.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ถนนจากดาลัตไปมุยเน่ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ทางออกจากดาลัตไปมุยเน่ ต้องลัดเลาะลงเขาไป ใกล้ถึงทางราบก็พบกับวิวสวยๆสองข้างทาง เป็นเขาอยู่ไกลลิบๆ เบื้องหน้าเป็นเพียงถนนเส้นเล็กแต่สวยงามทอดไปในพื้นที่โล่งกว้าง ที่เกาะกลางปลูกไม้ประดับเล็กๆ ทำให้รู้สึกได้ว่าบ้านนี้เมืองนี้ยังคงมีกลิ่นอายของฝรั่งเศสหลงเหลืออยู่ในทุกๆที่ที่ไป&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4048.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ลัดเลาะขึ้นเขาลงเขา )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;หลับบ้างตื่นบ้าง ชมทิวทัศน์พร้อมซาวด์แทรคภาษาอังกฤษซึ่งเป็นเสียงของฝรั่งหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่เพิ่งเจอกันบนรถนี้จีบกันอย่างออกรสชาดให้คนบนรถอิจฉาเล่น 11 โมงกว่าๆ ก็ถึงที่หมาย เป็นอีกครั้งที่กำหนดการเดิมใช้ไม่ได้แล้ว ใครจะไปเที่ยวเวียดนาม แล้วนั่งรถไปเมืองต่างๆ คงต้องคำนวณเวลาใหม่ เหตุน่าจะเป็นเพราะถนนหนทางดีขึ้น ระยะเวลาเดินทางน้อยลง ร่นไปได้เที่ยวละชั่วโมงกว่าๆ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4049.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ที่ท่ารถใหม่ ท่ารถเดิมที่มีข้อมูลน่าจะปิดซ่อมอยู่ อยู่ไกลกันมากผิดแผนไปเยอะ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ถึงมุยเน่ ลงรถที่ท่ารถเดียวกับที่จะขึ้นรถกลับไปไซ่ง่อนคืนนี้ ทีแรกผมไม่คิดจะเป็นโรงแรมสำหรับแค่ครึ่งคืนในวันนี้ คิดว่าเที่ยวทะเลทรายเสร็จกลับมาเดินเล่นแป๊บๆก็ตีหนึ่ง เวลาขึ้นรถกลับแล้ว เลยขอฝากกระเป๋าไว้ที่เค้าท์เตอร์ท่ารถนั้น ซื้อแผนที่มุยเน่ 1 ฉบับ เท่านี้ก็เรียบร้อย&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ยังไม่เข็ดกับบทเรียนเรื่องสเกลในแผนที่ แผนที่ท่องเที่ยวส่วนใหญ่มันจะมีอัตราส่วนไม่สมจริง มักจะเน้นแหล่งท่องเที่ยวและโรมแรมใหญ่ๆซะมากกว่า ผมไม่สนยังคงใช้การเดินเป็นหลักเหมือนเดิมและคิดว่า ถ้าหมดแรงก็โบกมอเตอร์ไซค์เอาละกัน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4051.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( มื้อแรกที่มุยเน่ ของคุ้นเคย ทานกับต้มแซบปลาทู )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;แต่อันดับแรกนี้ขอเติมพลังก่อนด้วยมื้อเช้าที่ร้านที่คนเวียดนามเข้าไปกินกันมากทีเดียว ท่าทางจะอร่อยและไม่แพง ผมสั่งตามคนเวียดนามโต๊ะข้างๆ ได้มาเป็นข้าว 1 จาน ไข่เจียว ไก่ทอด ผักดองและ ต้มแซบปลาทู คุ้นลิ้นคนไทยครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เต็มอิ่มเรียบร้อยก็ได้เวลาเดินทาง ไปจุดแรกที่ น้ำตกแฟรี่ ไม่ไกลนักแต่อากาศร้อนจัดแดดแรง ผมใช้บริการมอเตอร์ไซค์รับจ้างดีกว่า โดนไป 2 หมื่นด่อง เท่านี้ไม่เท่าไหร่ ที่เจ็บใจคือไปโดน กลุ่มเด็กวัยรุ่นเจ้าถิ่นที่ตั้งแก๊ง ดักนักท่องเที่ยวอยู่ที่ทางเข้าน้ำตก ทำที่จะเป็นคนนำทางให้ ผมก็รู้อยู่แล้วว่าเดี๋ยวจะต้องทิปมันซักหน่อย ซัก 5 หมื่นด่องก็น่าจะพอ เพราะเดินเข้าไปน้ำตกกลับมาก็ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4065f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( แฟรี่สตรีม ที่มุยเน่ ไอ้เด็กกางเกงแดงนั่นแหละครับทำเสียความรู้สึกมากๆ)&lt;/p&gt;&lt;p&gt;แต่พอเอาเข้าจริง เด็กเหลือขอคนนี้กลับทำสิ่งที่นักท่องเที่ยวอย่างผมเกลียดนักหนาคือการเรียกร้องอะไรที่มันเกินไปมากๆ เดินนำไปนำกลับแค่นี้ จริงๆไม่ต้องมีก็ได้ ไอ้เราก็เห็นว่าเป็นเด็กหนุ่มจะให้ตังค์ใช้ มันกลับจะเรียก 2 แสนด่อง หรือ 300 บาทไทย &lt;/p&gt;&lt;p&gt;ในใจก็โมโหอยู่ แต่ว่าเห็นแล้วว่าที่ทางเข้ามานั้นมีพวกมันอยู่ 10 กว่าคน ขืนพูดอะไรไปไม่มีคงมีหวังไม่ได้กลับบ้าน ก็ได้แต่ต่อรอง และบอกมันว่าเราก็ไม่ได้รวย และยังต้องเหลือตังค์ไว้ใช้อีกสองวัน สุดท้าย ก็ให้มันไปอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก ซึ่งก็น่าจะมากพออยู่แล้ว กับงานสบายๆแค่นี้ เสียความรู้สึกที่สุดในทริปนี้เลยครับ ใครจะไประวังหน่อยแล้วกันครับ พวกฝรั่งนกรู้ ไม่เห็นใช้บริการเด็กพวกนี้ซักคน เรื่องความเคี่ยวนี่ต้องยกให้พวกฝรั่งแบ๊กแพ๊คจริงๆ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4078.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ช็อตนี้ชอบครับ ไทย เวียตนาม ฝรั่ง ข้างหลังเป็นหมู่บ้านชาวประมง )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;วิวที่น้ำตกแฟรี่ จริงๆน่าจะเรียกว่าลำธารแฟรี่มากกว่า เพราะจริงๆก็ไม่ค่อยมีใครเดินไปถึงน้ำตกเพราะไกลมาก วิวสองข้างดูแปลกตาดีครับ เป็นหินปูนตัดกับทรายแดง มีลำธารไหลผ่านตกกลาง อะไรๆก็ดียกเว้นมาเสียความรู้สึกกับไอ้เด็กพวกนี้แหละครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;วิวสวยแต่หมดอารมณ์แล้ว ไปที่อื่นดีกว่า ที่หมายต่อไปคือทะเลทรายแดง ก่อนหน้านี้หาข้อมูลมาก็ว่าไม่ไกลอีกนั่นแหละ สงสัยผมคงอ่านข้ามไปว่าไอ้ที่ไม่ไกลน่ะเค้านั่งรถหรือเปล่า ไอ้เราใช้การเดิน เดินไปเดินไปเหมือนจะถึงแต่ก็ไม่ถึงซักที สุดท้ายก็ต้องพึ่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างอีกครั้ง เพราะรู้ตัวว่าพลังงานใกล้หมดแล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4079.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( เรือประมงนับพันจอดพักริมอ่าว )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;คราวนี้โดนไปอีก 4 หมื่นด่อง แพงเอาการ ทางก็ไกลอยู่ เดินไม่ถึงแน่นอน ถนนที่นำเราไปถึงทางเข้าทะเลทรายจะอยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดิน ส่วนถนนที่ผมเดินลัดเลาะมาจะอยู่ริมทะเล เทียบกับในแผนที่แล้ว ผมเลยมีความคิดพิเรนอีกครั้งที่จะเดินตัดทะเลทรายจากทางเข้า มาออกที่ถนนติดทะเล&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ที่ทางเข้าทะเลทราย มีเด็กๆ หลายสิบคนคอยให้บริการแผ่นสไลเดอร์ พูดภาษาอังกฤษคล่องแคล่ว สงสัยจะจับอาชีพนี้มานาน ผมเดินผ่านไปซักพักจากจุดที่มีคนมากๆ คนเริ่มน้อยลง และในที่สุดผมก็รู้ตัวแล้วว่าเป็นมนุษย์คนเดียวในทะเลทรายแห่งนี้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4085.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ชั่วโมงแรกในทะเลทรายยังหลั่นล้า )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ณ. เวลานั้นบ่ายสองกว่า แดดแรงจัด แต่พลังกายพลังใจยังเหลือเฟือ ยังคงเล่นกล้องถ่ายภาพมุมต่างๆในทะเลทรายอย่างตื่นตาตื่นใจ ผมยังมั่นใจอยู่ว่าจะเดินตัดไปให้ได้ เพราะมองไปไกลๆ ก็ยังเห็นทะเลโอบล้อมพื้นที่ทะเลทรายนี้ แถมยังอุ่นใจเมื่อยังมีรอยเท้าคนให้เห็นเบื้องหน้าเราอยู่ แปลว่ามีคนเดินผ่านทางนี้มาก่อนแล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผ่านไปชั่วโมงเต็มๆ น่าจะซักครึ่งทางได้แล้ว อยู่ๆรอยเท้าก็หายไป ผมสังเกตที่รอยเท้าให้ดีอีกครั้งมันเป็นรอยที่เดินกลับจากจุดนี้ ผมคิดอีกครั้งว่าจะเอาอย่างไร เดินกลับทางเดิมก็ชั่วโมงนึง ไปต่ออีกครึ่งก็น่าจะชั่วโมงนึง ผมเลือกที่จะเดินไปต่อ เป็นรอยเท้าแรกบนผืนทะเลทรายแห่งนี้ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4087f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( บริการสไลเดอร์ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เดินไปเรื่อยๆ ความรู้สึกเริ่มสับสน ความกลัวเริ่มย่างกลายเข้ามาหา การอยู่คนเดียวในสถานที่อย่างนี้ มันกำลังวัดกันระหว่างความกลัวและความกล้า ความคิดแวบมาเรื่อยๆ ว่าถ้ามันมีงูหรือแมงป่อง สัตว์มีพิษในทะเลทรายอย่างที่เคยเห็นในสารคดีมากันจะทำไง ร้องให้ใครช่วยก็ไม่มีใครได้ยินแล้ว ผมตัดสินใจใส่รองเท้าผ้าใบเพื่อป้องกันไว้ดีกว่า แม้จะทำให้รองเท้าแทบพังในเวลาต่อมา &lt;/p&gt;&lt;p&gt;พยายามไม่คิดอะไรและมุ่งหน้าตรงไปอย่างเดียว ไม่เหลือความสนุกตื่นเต้นแล้ว ตอนนี้คิดแต่เอาตัวรอดออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุดอย่างเดียว สปีดเต็มที่เวลาผ่านไป 3 ชั่วโมงแล้วที่ผมอยู่ในทะเลทรายนี้ ไอแดดแผดเผา เหงื่อท่วมตัวผสมกับตามแขนขา และรองเท้า นี่มันนรกชัดๆ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4091f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( รอยเท้าเบื้องหน้า ผ่านไปครึ่งทางไม่มีให้เห็นแล้ว )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;แล้วผมก็มีความหวังขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นถนนอยู่รำไรๆ ผมวิ่งไม่คิดชีวิตฝ่าดงหญ้าที่ขอบทะเลทรายออกไป ที่วิ่งก็เพราะเท่าที่ดูสารคดีบ่อยๆ สัตว์มีพิษมักจะซ่อนตัวอยุ่ตามพงหญ้าเหล่านี้ วิ่งไม่คิดอะไรอีกแล้ว &lt;/p&gt;&lt;p&gt;มาถึงถนน ก็ไม่รู้ว่าเป็นถนนอะไรในแผนที่ รถก็ไม่มีผ่านมาซักคน อีกฟากของถนนเป็นหมู่บ้าน มองข้ามหมู่บ้านไปก็จะเห็นทะเล ตามเซ้นส์แล้วถ้าเดินตัดหมู่บ้านนี้ไปก็น่าจะเจอถนนเลียบทะเลที่ผมเดินมาตอนขามา ผมตัดสินใจเดินตัดหมู่บ้านริมทะเลทรายนี้เข้าไป&lt;/p&gt;&lt;p&gt;พึ้นที่ในหมู่บ้านยังคงเป็นทรายเหมือนทะเลทรายที่ผมเดินข้ามมา มีรั้วเป็นตะบองเพชร ไม้มีหนามชนิดต่างๆ ไม่มีถนน เป็นทรายล้วนๆ และที่สำคัญผมพบกับศัตรุตัวฉกาจ นั่นคือหมาที่ชาวบ้านเลี้ยงไว้บ้านละหลายๆตัว รุมเห่าคนแปลกหน้าอย่างผม จนคนในหมู่บ้านแตกตื่น ผมพยายามสื่อสารว่าผมหลงทางและจะหาทางไปถนน ชาวบ้านบางคนรุ้เรื่องก็คอยชี้บอกทางให้ นึกในใจไม่ตายที่ทะเลทรายจะมาโดนหมารุมกัดตายมั้ยเนี่ย&lt;/p&gt;&lt;p&gt;และท้ายที่สุดผมก็มาถึงถนนจนได้แม้จะไม่ใช่เส้นเดิมที่ผมเดินตอนขามา แต่ก็มีมอเตอร์ไซค์รับจ้างอยู่ เลยจ้างให้พาไปที่ท่ารถ ด้วยราคา 5 หมื่นด่อง ในที่สุดก็รอดมาได้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;มาถึงท่ารถ คงทนสภาพตัวเองแบบนี้ไม่ไหวแล้ว แรกทีเดียวจะไม่เปิดโรงแรมก็จำใจต้องเปิดแล้วเพื่อจะได้อาบน้ำ และนอนรอขึ้นรถตอนตี 1 โดนค่าโรงแรมไปอีก 9USD เงินที่ว่าเหลือๆ ชักไม่เหลือซะแล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ทรมานเหลือทน มองตัวเองในกระจกแล้วสมเพท บวกสมน้ำหน้าในความพิเรนที่ทำไปในวันนี้ ตัวไหม้เกรียมอย่างเห็นได้ชัด กว่าจะจัดการทรายจากเสื้อผ้ารองเท้า หมดไปเป็นชั่วโมง อาบน้ำเรียบร้อยก็ทุ่มกว่า กะว่าจะออกมาหาอะไรกิน และก็ได้พบกับความจริงที่ว่า เมืองนี้ปิดหลังพระอาทิตย์ตก คือต่างคนต่างเข้านอน ไม่มีผับเทคบาร์ให้บริการ ถนนเงียบเชียบมีเพียงร้านเฝอเล็กๆ ก็ใกล้จะเก็บร้านแล้วเช่นกัน ขอให้คนขายทำให้ทาน 1 ชามเป็นพิเศษ และก็ได้รู้ว่าหากจะเที่ยวกลางคืนก็ต้องไปเมืองติดกันอย่างฟานเทียต ที่นี่ไม่มี&lt;/p&gt;&lt;p&gt;กลับมาห้องเปิดทีวีดู ทีวีที่นี่เป็นเคเบิ้ลที่รับได้ทั้งช่องจากจีน อารีรังเกาหลี เอชบีโอ รวมถึงบางช่องจากทรูวิชั่น ละครเวียดนามกลับมีน้อยกว่า ซี่รี่ส์จากจีนเกาหลีที่เอามาพากย์เวียดนามแบบใช้คนๆเดียวอ่านคำแปลให้ฟัง แปลกดีครับดูแบบนี้ก็รู้เรื่องกันด้วย &lt;/p&gt;&lt;p&gt;นั่งๆนอนๆซักพัก หยิบปากกาขึ้นมาจดเรื่องราวที่เกิดขึ้นในทริปนี้บ้างกันลืม ก็ใกล้เวลาขึ้นรถกลับไปไซ่ง่อนแล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;โปรดติดตามตอนต่อไป ตอนจบครับ&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/7334280808170067764/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/12/dont-tell-my-mother-that-i-reach_3765.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/7334280808170067764'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/7334280808170067764'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/12/dont-tell-my-mother-that-i-reach_3765.html' title='Dont tell my mother that I reach Vietnam #5 ... วัดพลังกายใจที่ทะเลทรายมุยเน่'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-7337140526723849129</id><published>2010-12-03T09:09:00.000-08:00</published><updated>2010-12-03T09:10:10.643-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เวียดนาม"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ไซ่ง่อน"/><title type='text'>Dont tell my mother that I reach Vietnam #4 ... เทวดากับนางฟ้า บนสวรรค์ที่ดาลัต</title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3916.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ที่วงเวียนศูนย์กลางดาลัตยามค่ำคืน )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็ใกล้ 6 โมงเย็นแล้ว รีบอาบน้ำแต่งตัวอีกครั้ง เพื่อไปดูบรรยากาศยามราตรีในดาลัต จุดที่เป็นศูนย์รวมยามค่ำคืนที่นี่ยังคงเป็นบริเวณโดยรอบตลาด ที่ยามเย้าเป็นตลาดสดทั่วไป ตอนกลางคืนแปลงสภาพเป็นตลาดนัด ถนนคนเดิน คนที่มาเดินก็เปลื่ยนไปจากแม่บ้านในตอนเช้า ตอนค่ำๆแบบนี้ กลับเป็นวัยรุ่นถึงวัยทำงาน แบบนี้แหละครับที่ผมอยากสัมผัสนักหนา&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3935.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( มองจากมุมบนรอบๆ ตลาดดาลัต )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;อากาศหนาวๆอย่างนี้ ผู้คนต่างใส่เสื้อกันหนาวแฟชั่นสวยๆมาอวดโฉมกัน น่าอิจฉาแทนคนกรุงเทพ ที่แม้จะมีปัญญาซื้อเสื้อกันหนาวสวยๆแพงๆ แต่ก็ไม่ค่อยจะได้เอาออกมาใส่ คนที่นี่ซื้อเสื้อกันหนาวได้ในราคาถูก ตัวละ 100 กว่าบาทสำหรับเสื้อใหม่ ไม่กี่สิบบาทสำหรับมือสอง ยี่ห้อก็อบแบรนด์เนมมาก็มี หนุ่มสาวก็เดินควงกันท่ามกลางลมหนาว ที่เด็กลงมาหน่อยก็เดินกันเป็นกลุ่มๆ ชมสินค้าที่วางขายกันกับพื้น&lt;/p&gt;&lt;p&gt;หิวก็มีอาหารให้เลือก มากกว่าตอนเช้าซะอีก ทั้งอาหารประจำชาติอย่างเฝอ ไฮโซหน่อย ก็เป็นเฝอหม้อไฟ หรือจะโลโซ กินมันเผา ไข่ปิ้ง มีร้านเนื้อสัตว์สารพัดย่าง บรรยากาศคล้ายที่ประเทศจีน แต่ที่คนเวียดนามชอบมากๆเห็นจะเป็นอาหารทะเลลวกย่าง หนุ่มสาวนั่งกินกันเป็นโต๊ะใหญ่ริมทางเท้า ผมลงเอยที่ผัดมาม่า เพราะคิดไม่ถึงว่าไอ้คริสปี้นู้ดเดิ้ลที่เห็นในเมนูมันคือมาม่า เอามาผัดกินกับผักแกล้ม มาซะไกล กินมาม่าเหมือนอยู่เมืองไทย &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3940f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( สถานที่ท่องเที่ยวยามราตรี ใกล้ๆกับตลาด )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;สุดท้ายทางกลับที่พักแวะกินน้ำเต้าหู้ร้อนๆ มองจากมุมกล้องนี้ลงไป ชอบแบบไร้เหตุผล ตลาดนัดกลางคืนอย่างนี้แหละที่อยากมาเห็น มาสัมผัส พรุ่งนี้คงมาเดินอีกรอบ วันนี้ด้วยความล้า กลับที่พักตั้งแต่ยังไม่ดึกมากนัก&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เช้าวันที่สองในดาลัต ผมตื่นเช้ากว่าเดิมเพราะเมื่อคืนนอนเต็มที่ และออกเดินทางแต่เช้า เพื่อไปจุดหมายที่อยู่นอกเมืองออกไป คือ วัดเซน Tac Lam ที่อยู่บนเขา และน้ำตกดาตันลา ที่อยู่ห่างกันไม่มากนัก&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3948.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( สุดท้ายจบที่มาม่าผัด ผักเยอะดีครับ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมยังคงใช้การเดินเป็นหลักเหมือนเดิม วันนี้ท่าทางแดดจะแรงกว่าเมื่อวาน เลยจัดการซื้อหมวกแบบชาวเวียดนามมาใส่ให้เหมือนคนที่นี่ หมวกนี้ก็นับเป็นภูมิปัญญาที่เหมาะกับประเทศนี้ เพราะมีทั้งแดดที่แรง ฝนก็มาก มีหมวกงอบปีกกว้างๆ แบบนี้กันได้ทั้งแดดทั้งฝน เอาเชือกผูกติดคอซะ ไม่ปลิวไปตามลม&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เป็นอีกครั้งที่แผนที่ทำพิษ ด้วยความที่ไม่ละเอียดและไม่สเกล ทำให้ผมกะระยะพลาดไปหมด เดินไปถึงทางออกนอกเมืองก็รู้สึกเลยว่า ไม่ไหวแน่ๆ ถ้าจะเดินไปถึงวัดบนเขา เลยต้องใช้บริการมอเตอร์ไซค์รับจ้างอีกครั้ง จำได้ว่าให้ไป 40000 ด่อง ขับไปไกลมากๆ แถมยังลัดเลาะขึ้นเขาไปอีก คิดถูกจริงๆ ถ้าเดินมาไม่มีทางถึงแน่&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3949f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( เนื้อปิ้งย่าง อาหารยอดฮิต ถนนคนเดิน )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ถึงวัดเซน บรรยากาศร่มรื่น มีมุมสวยๆให้ถ่ายรูปมากมาย มุมสงบให้ทำสมาธิแบบเซน ไว้พระไหว้เจ้าให้จิตใจสงบ ที่ข้างวัด มีบริการเคเบิ้ลคาร์ นั่งข้ามเนินเขาไปอีกฟากหนึ่ง สนนราคา 5 หมื่นด่องรอบเดียว 7 หมื่นด่องไปกลับ ไม่รู้ว่าผมจำผิดมารึเปล่าว่าต้องนั่งรอบเดียวไปลงอีกฟากแล้วเดินไปน้ำตกดาตันลาได้ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3951f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( น้ำเต้าหู้ร้อนๆก่อนเข้าที่พัก )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;และแล้วความจริงก็ปรากฎ ผมจำผิดหรือข้อมูลในเนตผิดก็ไม่รู้ ที่ถูกคือต้องนั่งเคเบิ้ลคาร์กลับมาที่วัด จึงเดินไปต่อที่น้ำตกได้ ไม่ไกลนัก แต่พอนั่งมาแค่รอบเดียวมาลงอีกฟาก คราวนี้ก็มึนสิครับ เดินลงจากเคเบิ้ลคาร์ลงมาก้อทางลงเขาไปเรื่อย มีมอเตอร์ไซค์รับจ้างมาถามผมว่าจะไปไหน ผมก็ชี้แผนที่ให้ดู เค้าก็แปลกที่ไม่เรียกขึ้นรถ แต่ดันชี้ให้เดินลงเข้าไป ผมก็คิดว่ามันใกล้ๆ เลยเดินลงไป&lt;/p&gt;&lt;p&gt;แดดตอนนั้นก็แรงมาก เดินมาครึ่งชั่วโมงแล้วถ้าใกล้อย่างที่ว่าก็น่าจะถึงแล้ว ผมเริ่มเคว้ง รอโบกมอเตอร์ไซค์เผื่อจะผ่านมาทางนี้ เวลาต้องการกลับไม่มีให้เห็นซักคัน ข้างหน้าผมเห็นมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจอดอยู่ คนขับเดินวนไปมาอยู่แถวนั้น ในใจคิดว่าคงเป็นมอเตอร์ไซค์รับจ้าง ผมรีบเดินตรงเข้าไปหา&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3963.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( เช้าๆ ที่อีกฟากหนึ่งของดาลัต เป็นโซนที่อาคารเป็นแบบฝรั่งเศส )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ชี้ตำแหน่งให้ดุบอกว่าจะไปน้ำตกดาตันลา เค้าก็กวักมือให้ขึ้นรถทันที ผมชี้ไปที่กระเป๋าตังค์พร้อมถามว่าฮาวมัช กลับได้คำตอบที่ตื้นตันใจว่า โน่ แล้วโบกมือแสดงให้เห็นว่าไม่ต้อง เค้าจะพาไปส่งให้ฟรีๆ นับเป็นน้ำใจงามๆ ครั้งแรกที่ผมได้รับที่เวียดนามนี้ ผมขอเรียกชายคนนี้ว่าเป็นเทวดาของผมที่ดาลัตนี้ ทำให้ผมชุ่มฉ่ำหัวใจจริงๆ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;นั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์มาเกือบสิบนาที ไกลเอาการเลยครับ สรุปได้ว่ามันอยู่ทางเดียวกับวัดเซนนั่นเอง ถ้านั่งเคเบิ้ลกลับมาแล้วเดินต่อป่านนี้ก็ถึงไปแล้ว บทเรียนสำคัญเลย คราวหลังต้องแม่นข้อมูลกว่านี้ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;มาถึงน้ำตก ไฮไลท์สำคัญคือการเล่นรถบนรางไฟฟ้า ประมาณรถไฟเหาะ ลัดเลาะลงไปน้ำตกด้านล่าง อีกคนละประมาณ 5 หมื่นด่อง จะสนุกกว่านี้ถ้าไม่มีฝรั่งโรคจิตคอยขับชนจากด้านหลัง ประเทศเจริญแล้วคนไม่ได้เจริญตามด้วยจริงๆ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3968f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( มุมหนึ่งในวัดเซน )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;น้ำตกสวยครับ แต่ก็ไม่ได้ตื่นตาตื่นใจอะไรนัก เมืองไทยมีมากมาย ผมกลับไปสนใจคนที่มาเที่ยวซะมากกว่า ทำตัวเป็นปาปารัซซี่แอบถ่ายซักพัก ก็เห็นสาวคนหนึ่งผ่านหน้าจอที่กล้อง สะดุดตาตั้งแต่แรกเห็นทีเดียว เธอมองมาที่ผมตอนที่ยกกล้องขึ้นถ่ายพอดี ถ้าทางเธอจะรู้ว่าผมแอบถ่าย แต่ก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ซะ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมเดินลงไปประจัญหน้าเธออีกครั้ง ดูเหมือนเธอจะมากับเพื่อนเพียงสองคน ดูหน้าตาดีแต่งตัวดีทั้งคู่ อย่ากระนั้นเลยจะนั่งคนเดียวให้เปล่าเปลี่ยวหัวใจทำไม ถ้าได้เดินถ่ายรูปไปกับสองสาวนี้คงสนุกกว่า ผมเลยเดินเข้าไปอาสาเป็นตากล้องให้กับเธอทั้งสอง ดูทีแรกเธอก็งงๆ ว่าอยู่ๆชาวต่างชาติที่ไหนก็ไม่รู้จะมาถ่ายรูปให้ จะคิดตังค์เรารึเปล่าก็ไม่รู้ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3974.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ติดกับวัดมีทางขึ้นเคเบิ้ลคาร์ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;แต่อาจเป็นเพราะหน้าตาผมดูไม่ค่อยเป็นพิษเป็นภัย เธอก็เลยตกลง ถ่ายไปพูดคุยกันไปซักพักก็เริ่มสนิทสนม แอ็คเขินๆ ก็เริ่มไม่เขินแล้ว ออกท่าทางกันเต็มที่ทีเดียว ซักพักเธอบอกว่าได้เวลากลับแล้ว เพราะต้องกลับไปทำงานตอนบ่าย พวกเธอเป็นพนักงานขายรถของโตโยต้า มาจากไซ่ง่อนมาออกบูธที่นี่ ได้ยินเช่นนี้ผมก็นึกขึ้นได้ว่า ผมต้องหาทางกลับเช่นกัน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ด้านได้อายอดครับ ขอกันตรงๆอย่างนั้นแหละ ด้วยมิตรภาพที่ดีเธอคงให้อยู่แล้ว เธอสองคนเช่าแท็กซี่มาจากในเมือง และก็จอดรอรับกลับอยู่แล้ว มีที่ว่างพอสำหรับผมอีกคนอยู่แล้ว ดั่งฟ้าประทานนางฟ้าสองสาวนี้มาให้ผมจริงๆ ทั้งน่ารัก ทั้งใจดี ทำให้ผมรู้สึกว่าดาลัตนี้คือสวรรค์หรือเปล่า วันนี้ผมเจอทั้งเทวดา และนางฟ้า &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3994f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( มุมมองจากเคเบิ้ลคาร์ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ระหว่างทางเธอชวนผมไปกินข้าวกลางวันด้วย โอ้ว อะไรกันนี่ เมื่อไม่ได้คาดหวังอะไร กลับได้น้ำใจดีๆมามากมายแบบนี้ ผมตอบตกลงแบบไม่ต้องคิด เป็นอันว่า เที่ยงนี้ผมได้กินอาหารเวียดนามแท้ๆ กับสองสาวเวียดนามที่ใจดียังกับนางฟ้า ทริปนี้เป็นอันจบบริบูรณ์แล้วครับสำหรับผม เต็มอิ่มแล้ว และถึงแล้วอย่างชื่อเรื่อง คือถึงเวียดนามแล้ว ตามที่ใจปรารถนา ขอบคุณนางฟ้าสองสาวอีกครั้งครับ เธอบอกว่ากำลังจะมาเมืองไทยในอีกไม่นานนี้ เราแลกนามบัตรกันไว้ แล้วซักวันคงได้เทคแคร์เธอตอบที่เมืองไทยนี้ ให้รู้ว่าน้ำใจหนุ่มไทยก็ดีไม่แพ้กัน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ทานข้าวกลางวันกันเสร็จเรียบร้อย เธอบอกว่าจะกลับที่พักเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วจะไปทำงานต่อ ซึ่งเธอก็ชี้ให้ดูบูธโตโยต้า ระหว่างทางมาแล้ว ที่พักเธอก็อยู่ไม่ไกลจากที่พักผม ผมรับปากว่าจะออกมาดูเธอทำงานอีกครั้งตอนบ่ายๆ ตอนนี้ขอกลับไปพักเอาแรงก่อน อาบน้ำแต่งหล่อเสร็จจะมาหานะ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4000.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( เรียกไม่ถูกเหมือนกันครับ ใช้ขับลงไปน้ำตกดาตันลา )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ปรากฎว่าโชคชะตาช่างไม่เข้าข้างผมจริงๆ อุตส่าห์นำพาให้มาเจอนางฟ้าแล้ว กลับไม่สานต่อ ผมกลับที่พักเผลอหลับไปแป๊บเดียวตื่นมาสี่โมงกว่า รีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว แล้วเดินออกไปหาสองสาวที่บูธ ปรากฎว่าเวลานั้น 5 โมงกว่าไม่เหลือบูธให้เห็นแล้ว ความหวังพังทลายหมด&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมยังเหลือหวังเล็กๆที่จะได้เจอเธอทั้งสอง เพราะเชื่อว่าเธอต้องออกมาเดินที่ตลาดนัดคืนนี้แน่ และตลาดก็ไม่ได้ใหญ่มาก เดินไปเดินมาน่าจะเจอกัน ผมก็เดินไป มองหาไป ทุ่มนึงก็แล้ว สองทุ่มก็แล้ว ก็ไม่เห็นแม้เงา ดันได้เสื้อกันหนาว กระเป๋าตังค์กลับมา คงหมดหวังที่จะได้เจอแล้วล่ะคืนนี้ และอาจไม่ได้เจอกันอีกแล้ว เพราะพรุ่งนี้เช้าผมต้องออกเดินทางไปมุยเน่แล้ว &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF4011f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ปาปารัซซี่สมัครเล่น กับนางแบบสุดสวย ที่น้ำตก )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;สิ่งสุดท้ายที่นึกขึ้นได้คือ ไปที่โรงแรมที่เธอพัก และอยากจะทิ้งข้อความไว้ให้ ไปถึงโรงแรมก็ได้รู้ว่าเธออยู่บนห้องตอนนี้ พนักงานเสนอจะโทรขึ้นไปเรียกให้ ผมไม่อยากรบกวน เลยจะขอเขียนข้อความถึงเธอไว้แค่นั้น ว่าเมื่อเย็นเดินไปหาแล้ว แต่ไม่เจอ และเราคงได้เจอกันอีกที่กรุงเทพ เพียงเท่านั้นที่ผมพอจะทำได้ พบแล้วก็ต้องมีจากกันแบบนี้ เดินทางบ่อยๆ ผมชักจะชินกับกฎข้อนี้แล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ได้แต่นอนคิดถึง และดูรูปที่ถ่ายคู่กัน เวียดนามทริปนี้จะไม่มีวันลืม ผมข่มตาหลับเพราะรู้ว่าพรุ่งนี้มีงานโหดรออยู่ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;โปรดติดตามตอนต่อไปครับ&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/7337140526723849129/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/12/dont-tell-my-mother-that-i-reach_4136.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/7337140526723849129'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/7337140526723849129'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/12/dont-tell-my-mother-that-i-reach_4136.html' title='Dont tell my mother that I reach Vietnam #4 ... เทวดากับนางฟ้า บนสวรรค์ที่ดาลัต'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-6198755969867871342</id><published>2010-12-03T09:08:00.000-08:00</published><updated>2010-12-03T09:09:04.882-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เวียดนาม"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ไซ่ง่อน"/><title type='text'>Dont tell my mother that I reach Vietnam #3 ... หนีนรกมาขึ้นสวรรค์ที่ดาลัต</title><content type='html'>&lt;p&gt;ก่อนจะลาไซ่ง่อนอันแสนวุ่นวาย ผมเดินผ่านแถวๆสถานบริการที่หนุ่มๆชอบนักชอบหนา เห็นเค้าว่ามาไซ่ง่อนนั้นอย่างให้พลาด ผมก็ไม่พลาดอยู่แล้ว เดี๋ยวจะหาว่ามาไม่ถึง แต่ขอมาดูเฉยๆนะครับ ทริปนี้ไม่มีเกินเลยแน่นอน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3659f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( สถานที่ที่หนุ่มๆชื่นชอบ นั่งกันหน้าร้านอย่างนี้ไปเลย )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;สภาพเป็นตึกแถวตกแต่งอย่างดี มีสาวสวยขาวเนียน มานั่งอวดโฉมอยู่ด้านหน้าหลายคน เล่นเอาคนโสดอย่างผมหัวใจเต้นตุบๆ นับเป็นสถานที่วัดความเข้มแข็งของจิตใจได้เป็นอย่างดี ชนะอะไรก็ไม่สู้ชนะใจ ชนะกิเลสของตัวเองครับ มือสั่นขาสั่นไม่กล้าแม้แต่จะยกกล้องขึ้นถ่าย ถ่ายตรงๆจะโดนอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้ เดินเลยมาหน่อยแล้วหันกลับไปถ่าย ได้มาแค่นี้ครับ หลักฐาน เพ่งกันดีๆครับจะรู้ว่าเนียนจริง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3681f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( บริเวณถนนข้าวสารไซ่ง่อน ใกล้ๆ ที่ขึ้นรถ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เอาชนะใจตัวเองมาได้อย่างหวุดหวิด ถึงเวลาขึ้นรถแล้ว ผมมานั่งรออีกพักหนึ่งที่บริษัทเดินรถก็อยู่ในย่านข้าวสารไซ่ง่อนนั่นแหละครับ ไม่นานนักรถก็มาจอดเทียบ ภาษาเวียนนามส่งออกมาเรียกคนขึ้นรถ ฟังไม่รู้เรื่องแต่พอเดาได้ว่า ต้องเป็นรถไปดาลัตแน่อยู่แล้ว ยื่นตั๋วให้คนขับดูอีกทีเพื่อความแน่ใจ ไม่เช่นนั้นไปผิดคัน ผิดเมืองมีหวังไม่ได้กลับบ้าน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3683f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ระเบียงหน้าที่พัก เมื่อเช้าคิดว่าต้องนอนที่นี่ซะแล้ว )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;สภาพรถ เคยอ่านมาในอินเตอร์เนตว่ารถค่อนข้างดี สะดวกสบาย ยิ่งเป็นรถนอนยิ่งสบาย แต่ไปดาลัตเป็นทางขึ้นเขา มีเพียงรถนั่งเท่านั้น สภาพก็ไม่ถือว่าดีเท่าไร เทียบได้กับรถชั้นสองบ้านเรา ที่นั่งแคบมาก ผมนั่งติดกับเด็กหนุ่มวัยห้าวชาวเวียดนาม มากับเพื่อนสามคนกำลังคึกคะนองเชียว คุยเสียงดังลั่นรถ ไม่โสภาเท่าไรครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3685f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ยามเช้าที่พักของผม สวยมั้ยล่ะครับ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;พอรถออก ผมก็เห็นว่าเบาะคู่ด้านข้างเราว่างอีกสองแถว เด็กหนุ่มชาวเวียดนามก็เห็น เลยย้ายตัวเองไปนั่งเบาะว่างนั้น มันคงรู้สึกแบบเดียวกับผมที่ชายสองคนไม่ควรมานั่งแนบชิดกันขนาดนี้ ไม่ทันไรคนรถก็เดินตรงเข้ามาส่งภาษา เดาได้ว่ามันคงดุว่าเด็กหนุ่มคนนี้ แล้วให้กลับไปนั่งที่ซะ เด็กหนุ่มก็คอตกกลับมานั่งที่เดิมข้างผม&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3699.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ถนนจากที่พักไปตลาด ไม่ต้องทำอะไรมากไปกว่านี้ก็สวยเพียงพอแล้ว )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;แทบไม่ได้นอนครับ รถเปิดไฟสว่างทั้งคืน แถมไอ้เด็กข้างๆนี่นอนไม่เกรงใจกันเลย หลับไม่รู้เรื่องจนหัวมาซบไหล่ผม โอ้ว ถ้าเป็นสาวๆจะไม่ว่าซักคำ เบาะว่างด้านข้างเรา ทีแรกคนรถมาไล่คิดว่าจะมีคนขึ้น จนผ่านมาครึ่งทางแล้วก็ยังว่าง แถมตัวคนรถเองกลับมานอนแอ้งแม้งควบสองเบาะให้อิจฉาเล่น เบาะว่างก็น่าจะให้ขยับขยายได้ จะงกไว้ทำไมไม่รู้ ผมรู้สึกว่านี้อาจจะเป็นอีกนิสัยหนึ่งของคนเวียดนาม อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน จะว่าซื่อก็ไม่ใช่ ออกจะกวนซะมากกว่า &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3701.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( บ้านเรือนก็เป็นตึกแถวแสนจะธรรมดา แต่ลงตัวกับพื้นที่ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ไม่เป็นไรครับ คืนแรกนี้ความฟิตผมยังเหลืออีกมาก นอนงีบนิดหน่อยก็พอแล้ว ตามกำหนดการเดิมคือจะถึงดาลัตประมาณ 6 โมงเช้า ซึ่งก็เป็นเวลากำลังที่ ที่จะเข้าโรงแรมเพื่อฝากของ ก่อนจะเช็คอินตอนเที่ยง แต่นั่นมันคงเป็นเวลาเดินทางเมื่อก่อนหน้านี้ เพราะตอนเวลาตี4 กว่าๆ คนรถก็ส่งภาษาเรียกคนลงจากรถให้หมดทำนองว่าถึงดาลัตแล้ว ผมงงแถมงัวเงียเดินตามๆเค้าลงมา คิดว่าแค่พักรถ ที่ไหนได้มองป้ายใหญ่เขียนว่าดาลัต แล้วก็มีคนรถอีกคนมาลากผมขึ้นรถตู้ไป ส่งภาษากันรู้บ้างไม่รู้บ้างแต่เดาได้ว่าจะไปส่งถึงโรงแรมตามที่ระบุไว้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3704.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ตึกแถวธรรมดา แต่สร้างให้ลดหลั่นกันลงไป ตามแนวความลาดเอียง )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;อากาศที่ดาลัตนี่ทันที่ที่ลงรถถึงกับสั่นครับ ไซ่ง่อนร้อนได้แค่ไหน ที่นี่ก็ตรงกันข้ามหนาวจับใจดีจริงๆ ผมว่าตอนนั้นน่าจะสิบกว่าองศา ยิ่งนั่งรถตู้เปิดประจกยิ่งหนาวสั่นจนต้องหยิบเสื้อแขนยาวมาสวมทับอีกชั้น ไม่กี่นาทีก็ถึงหน้าโรงแรม&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เอาล่ะสิครับถึงโรงแรมตอนตีสี่กว่าๆ ตัวโรงแรมเองและรอบข้าง ปิดกันเงียบเชียบ มีเพียงไฟสลัวๆริมถนน คนรถส่งผมเสร็จก็ขับกลับไปแล้ว มึนครับทำไงดีหว่า คิดๆแล้วก็คงต้องรบกวนพนักงานโรงแรมของเรานั่นแหละครับ จะให้ผมเดินไปไหน หรือจะนั่งรถริมถนนแบบนี้จนถึงเช้าคงไม่ไหวแน่ๆ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;เดินเข้าไปในตัวโรงแรม ซึ่งก็คล้ายกับบ้านบริเวณหลังใหญ่หลังหนึ่งที่ซอยเป็นห้องๆ ประตูหน้าปิดมิดชิด คงต้องยอมหน้าด้านเคาะประตูเรียกคนข้างในแล้ว ถ้าไม่มีใครออกมาก็จะนั่งรออยู่ชานพักด้านหน้าโรงแรมนี้แหละ โชคดีเป็นของผมเมื่อมีเด็กสาวคนหนึ่งเดินหน้าตางัวเงียมาเปิดประตูให้ บ่นเป็นภาษาเวียตนาม ฟังไม่รู้เรื่องแต่ก็เดาออกแหละครับว่าคงบ่น ว่ามาอะไรเอาเวลานี้ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3736.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ที่วงเวียนอันเป็นจุดศูนย์กลางของเมือง ตรงไปด้านขวานั่นคือตลาด )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เธอยังง๊องแง๊ง ไปปลุกผู้หญิงอีกคนที่ยังนอนอยู่บนเตียง ห้องของเธอทั้งสองอยู่ติดประตูทางเข้าเลย ผมเลยได้เห็นอาการของพนักงานในสถานการณ์ที่มีแขกมาเช็คอินตอนตีสี่ ความไม่พอใจคงมีแน่ เป็นผมก็ไม่พอใจเหมือนกัน แต่คงต้องเก็บอาการให้อยู่ ตัวผมเองก็รู้สึกแย่เหมือนกันที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ ผมพยายามอธิบายให้เธอทั้งสองฟัง ว่ารถมันดันถึงที่นี่เอาเวลานี้โดยที่ผมไม่รู้มาก่อน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;จะว่าไปเรื่องนี้คงต้องโทษระบบเดินรถแล้วล่ะครับ เพราะในเมื่อเวลาผ่านไปถนนหนทางดีขึ้น เดินทางใช้เวลาน้อยลง ก็ควรจะปรับเวลาเดินรถ เช่นว่าน่าจะออกจากไซ่ง่อนเที่ยงคืนไปเลย เพื่อให้ถึงนี่ซักเกือบหกโมงเช้า อย่างน้อยมันก็คงเริ่มสว่างแล้ว ไซ่ง่อนออกเที่ยงคืนก็ไม่ดึกไปนัก เพราะยามค่ำคืนที่โน่นยังดูคึกคัก รอบเที่ยงคืนน่าจะเหมาะกับนักเที่ยวด้วยซ้ำ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3732.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( โรงแรมสุดหรูบนเนินกลางเมืองดาลัด )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;พนักงานสองสาว ไม่โกรธอะไรผมนักแถมยังใจดีให้ขึ้นห้องนอนได้เลย ดีจังจองสองคืนเหมือนได้นอนสามคืน ผมกล่าวขอบคุณแล้วรีบไปนอนเอาแรงซักสองสามชั่วโมง เพราะวันนี้คงต้องเดินทางอีกไกล&lt;/p&gt;&lt;p&gt;สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกที ก็ 9 โมงเช้าแล้ว ผมรีบอาบน้ำแต่งตัว ล้างเหงื่อไคลที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อวาน กายพร้อมใจพร้อมแล้ว ได้เวลาตะลุยดาลัต จากที่ได้สัมผัสอากาศที่นี่แค่สัมผัสแรกก็ประทับใจแล้ว ฉะนั้นวันนี้ต่อให้ต้องเดินซัก 10 ชั่วโมงก็ไม่หวั่นครับ เดินลงจากห้องมาพร้อมกับคำขอโทษให้พนักงานสองสาวอีกครั้ง ดูเธออารมณ์ดีขึ้นกว่าเมื่อตอนเจอกันแล้วครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมพิมพ์แผนที่ดาลัตที่พอจะหาได้จากอินเตอร์เนตมาเตรียมไว้อยู่แล้ว ไม่ละเอียดเอามากๆ แถมเป็นแผนที่ที่ไม่ถูกอัตราส่วนอีกต่างหาก แต่เท่าที่ดูจากใน google map มารัศมีรอบตัวเมืองน่าจะอยู่ที่ 3 กิโลเมตร เดินตัดผ่า แบบไปกลับก็น่าจะประมาณ 10 กิโล วันนี้น่าจะเก็บครบ แล้วพรุ่งนี้ค่อยออกไปนอกเมือง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3725.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( โชดาลัต )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ในตัวเมืองที่แรก ที่เป็นที่หลัก จุดศูนย์กลางของเมืองก็เป็นตลาดเช่นเดียวกับที่ไซ่ง่อน ที่นี่คือตลาดดาลัต ( Dalat Cho ) อยู่ไม่ไกลจากที่พักของผมนัก เดิน 5 นาทีก็ถึง มีของกินขายตลอดทาง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นสารพัดเฝอ ร้านกาแฟและบันหมี่ ขนมปังฝรั่งเศสใส่ไส้แบบคนเอเชีย อย่างที่ประเทศแถบนี้ชอบกินกัน ผมยังไม่หิวนักเลยเดินผ่านไปเรื่อยๆก่อน กะว่าที่ตลาดคงมีให้เลือกมากกว่านี้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;มาที่ตลาด ส่วนที่ขายเสื้อผ้า ของใช้ อาหารแห้ง ยังคงเปิดอยู่ แต่ส่วนตลาดสดเริ่มวายแล้ว ของน่ากินยังหาไม่เจอ งั้นขอผ่านไปสถานที่ท่องเที่ยวแห่งแรกเลยดีกว่า ที่ Crazy House อันเป็นบ้านที่ว่ากันว่าลูกของเจ้าเมืองสร้างไว้ จะอยู่รึก็ไม่น่าใช่ เพราะมันถูกตกแต่งไว้แปลกเกินกว่าที่จะเรียกว่าน่าอยู่ น่าจะเอาไว้โชว์มากกว่า เปิดรับนักท่องเที่ยวให้เข้าชม ถ่ายภาพในมุมแปลกๆที่นี่ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3782.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ที่มุมสูงสุดของเครซี่เฮ้าส์ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;แต่กว่าจะหาเจอก็วนหลายรอบเหมือนกัน เพราะแผนที่ที่ไม่ละเอียด และก็ป้ายบอกทางที่นี่คงต้องปรับปรุงอีกมาก ทั้งป้ายถนน และป้ายบอกสถานที่สำคัญของเมือง เพราะดาลัตเองก็ถึอเป็นเมืองท่องเที่ยวอยู่แล้ว น่าจะทำได้ดีกว่านี้ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;แต่ถึงแม้จะมีเดินหลง เดินวนไปบ้างก็ไม่เป็นปัญหา เพราะนอกจากอากาศเย็นสบายแล้ว บ้านเรือนที่นี่แม้เป็นแค่บ้านคนธรรมดา หรือ แค่ร้านค้าทั่วไป ก็ถูกสร้างในแบบฉบับของตัวเอง ไม่ได้หรูหราอะไรมาก แต่ดูมีศิลปะกลมกลืนกันดี &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3787f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;จุดต่อมาที่เดินไปอีกไม่ไกลนัก ก็คือ วังกษัตริย์บาวได๋ น่าจะเป็นที่ตากอากาศซะมากกว่า น่าเสียดายที่วันที่ผมไป มีชาวบ้านที่นี่ปิดสถานที่ไว้สำหรับจัดงานแต่งงาน ผมเดินเข้าไปถ่ายรูปรอบๆ แต่จะให้เดินเข้าไปในงานเลยคงไม่เหมาะ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3812f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( งานแต่งในวังกษัตริย์บาวได๋ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ประวัติของกษัตริย์บาวได๋ ข้อมูลจากวิกิพีเดียมีดังนี้ครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;b&gt;จักรพรรดิเบาได๋แห่งเวียดนาม&lt;/b&gt; (&lt;a title=&quot;อักษรจื๋อโนม&quot; href=&quot;http://www.oknation.net/wiki/%E0%B8%AD%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%A3%E0%B8%88%E0%B8%B7%E0%B9%8B%E0%B8%AD%E0%B9%82%E0%B8%99%E0%B8%A1&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#0645ad;&quot;&gt;จื๋อโนม&lt;/span&gt;&lt;/a&gt; : 保大) (&lt;a title=&quot;22 ตุลาคม&quot; href=&quot;http://www.oknation.net/wiki/22_%E0%B8%95%E0%B8%B8%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%A1&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#0645ad;&quot;&gt;22 ตุลาคม&lt;/span&gt;&lt;/a&gt; &lt;a title=&quot;พ.ศ. 2456&quot; href=&quot;http://www.oknation.net/wiki/%E0%B8%9E.%E0%B8%A8._2456&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#0645ad;&quot;&gt;พ.ศ. 2456&lt;/span&gt;&lt;/a&gt; - &lt;a title=&quot;30 กรกฎาคม&quot; href=&quot;http://www.oknation.net/wiki/30_%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%8E%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%A1&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#0645ad;&quot;&gt;30 กรกฎาคม&lt;/span&gt;&lt;/a&gt; &lt;a title=&quot;พ.ศ. 2540&quot; href=&quot;http://www.oknation.net/wiki/%E0%B8%9E.%E0%B8%A8._2540&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#0645ad;&quot;&gt;พ.ศ. 2540&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 13 และพระองค์สุดท้ายแห่ง&lt;a class=&quot;mw-redirect&quot; title=&quot;ราชวงศ์เหวียน&quot; href=&quot;http://www.oknation.net/wiki/%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%A8%E0%B9%8C%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%A7%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#0645ad;&quot;&gt;ราชวงศ์เหงียน&lt;/span&gt;&lt;/a&gt; ตั้งแต่ พ.ศ. 2469 - พ.ศ. 2488 ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่ง&lt;a class=&quot;new&quot; title=&quot;อันนัมในอารักขาของฝรั่งเศส (หน้านี้ไม่มี)&quot; href=&quot;http://www.oknation.net/w/index.php?title=%E0%B8%AD%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%A1%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%B2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9D%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%A8%E0%B8%AA&amp;amp;action=edit&amp;amp;redlink=1&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#ba0000;&quot;&gt;อันนัมในอารักขาของฝรั่งเศส&lt;/span&gt;&lt;/a&gt; ซึ่งขณะนี้เป็นส่วนหนึ่งของ&lt;a class=&quot;mw-redirect&quot; title=&quot;เวียดนาม&quot; href=&quot;http://www.oknation.net/wiki/%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%94%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%A1&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#0645ad;&quot;&gt;เวียดนาม&lt;/span&gt;&lt;/a&gt; ในช่วงนี้พระองค์ทรงได้รับความคุ้มครองจาก&lt;a class=&quot;mw-redirect&quot; title=&quot;ฝรั่งเศส&quot; href=&quot;http://www.oknation.net/wiki/%E0%B8%9D%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%A8%E0%B8%AA&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#0645ad;&quot;&gt;ฝรั่งเศส&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;โดย&lt;a title=&quot;อินโดจีนของฝรั่งเศส&quot; href=&quot;http://www.oknation.net/wiki/%E0%B8%AD%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B9%82%E0%B8%94%E0%B8%88%E0%B8%B5%E0%B8%99%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9D%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%A8%E0%B8%AA&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#0645ad;&quot;&gt;อินโดจีนของฝรั่งเศส&lt;/span&gt;&lt;/a&gt; พระองค์ทรงขึ้นครองราชบัลลังก์ในปี พ.ศ. 2475 เมื่อทรงมีพระชนมายุ 19 พรรษา ต่อมา&lt;a class=&quot;mw-redirect&quot; title=&quot;ญี่ปุ่น&quot; href=&quot;http://www.oknation.net/wiki/%E0%B8%8D%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%9B%E0%B8%B8%E0%B9%88%E0%B8%99&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#0645ad;&quot;&gt;ญี่ปุ่น&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;ได้ทำการขับไล่ฝรั่งเศสออกจากดินแดนนี้ในปีพ.ศ. 2488 และใช้อำนาจการปกครองผ่านจักรพรรดิเบาได๋ ในช่วงนี้พระองค์ทรงตั้งชื่อประเทศใหม่ว่า &quot;เวียดนาม&quot; พระองค์ทรงสละราชบัลลังก์ในเดือนสิงหาคมเมื่อญี่ปุ่นยอมแพ้สงคราม&lt;/p&gt;&lt;p&gt;พระองค์ทรงเป็นหัวหน้ารัฐใน&lt;a class=&quot;mw-redirect&quot; title=&quot;เวียดนามใต้&quot; href=&quot;http://www.oknation.net/wiki/%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%94%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%83%E0%B8%95%E0%B9%89&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#0645ad;&quot;&gt;เวียดนามใต้&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;ตั้งแต่ พ.ศ. 2492 จนกระทั่ง พ.ศ. 2498 จักรพรรดิเบาได๋ทรงมีความใกล้ชิดกับฝรั่งเศสและเสด็จประทับต่างประเทศบ่อยครั้ง นาย&lt;a class=&quot;new&quot; title=&quot;โง ดินห์ เดียม (หน้านี้ไม่มี)&quot; href=&quot;http://www.oknation.net/w/index.php?title=%E0%B9%82%E0%B8%87_%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%AB%E0%B9%8C_%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%A1&amp;amp;action=edit&amp;amp;redlink=1&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#ba0000;&quot;&gt;โง ดินห์ เดียม&lt;/span&gt;&lt;/a&gt; นายกรัฐมนตรีได้ขับไล่พระองค์ในการลงประชามติปลดจักรพรรดิเบาได๋ออกจากราชบัลลังก์พ.ศ. 2498&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3815f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ที่ต่อไป เขยิบออกเมืองไปอีกหน่อย คือน้ำตกแคมรี่ ดูจากแผนที่แล้วน่าจะประมาณ 2 - 3 กิโลเมตร เดินจริงๆก็คงไหวอยู่ แต่ระหว่างทางได้ผมกับชาวเวียดนามกลุ่มหนึ่งทำบริษัทท่องเที่ยวที่นี้ เข้ามาคุยกับผม ก็มีเชื้อเชิญให้ใช้บริการอยู่บ้างแต่ก็ไม่มากนัก ไม่ได้ยัดเยียด เมื่อผมบอกว่าอยากเดินเที่ยวเอง เค้าก็ยินดีให้ข้อมูล และบอกว่า เดินไปน้ำตก ดูจะไกลเกินไป ไม่ค่อยมีใครทำกันอย่างนั้น ส่วนมากก็จะเช่ามอเตอร์ไซค์ขับไป หรือไม่ก็จ้างมอเตอร์ไซค์รับจ้าง ผมขอบคุณสำหรับข้อมูล และรับปากว่ากลับมาจะเขียนเล่าเรื่องราวให้คนอยากมาเที่ยวที่นี่เยอะๆ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3826.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( น้ำตกแคมรี่ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ตอนแรกก็ยังคิดจะดื้อเดินไปเองอยู่ แต่แดดตอนใกล้เที่ยงเริ่มมาแล้ว คงต้องขอใช้บริการมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่มีอยู่ทั่วเมืองไม่ว่าจะเมืองไหนในเวียดนาม สนนราคาก็ไม่แพงนัก 20000 ด่อง ก็ประมาณ 30 บาทไทย พอไหวครับ นั่งมอเตอร์ไซค์เข้าน้ำตก ก็รู้ทันทีว่าที่เค้าเตือนน่ะถูกแล้ว เดินมามีหวังหมดแรงเที่ยว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;น้ำตกแคมรี่ เป็นน้ำตกเล็กๆ แต่ถูกตกแต่งด้วยสวนสวย เหมาะสำหรับมานั่งพักผ่อนหย่อนใจ ผมนั่งพัก และหามุมถ่ายรูปซักพัก เริ่มหิวเพราะเที่ยวกว่าแล้วยังไม่ได้กินอะไรเลย จึงกลับเข้าเมืองอีกครั้งด้วยมอเตอร์ไซค์รับจ้างอีกเช่นเคย ครั้งนี้เรียกมาแถวตลาด เพื่อหาของกินซักร้าน และก็มาเจอร้านอาหารที่ดูเป็นอาหารที่คุ้นเคยของผม เป็นสไตล์ร้านข้าวแกง แบบจีนๆ ที่มีเมนู ไก่อบ ไข่พะโล้ และแกงจืดมะระ เป็นเมนูที่เลือกสำหรับมื้อแรกที่ดาลัตนี้ พร้อมกับเครื่องดื่มที่คนไทยแทบจะลืมไปแล้วอย่างซาสี่ ไม่เห็นที่เมืองไทยนานมากแล้ว แต่ที่เวียดนามยังหาซื้อได้อยู่ ราคากระป๋องละ 10000 ด่อง เท่าๆเมืองไทย&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3872.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( มื้อใหญ่ มื้อแรกที่ดาลัต )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;กับข้าวสามอย่าง ข้าวสองจาน กับซาสี่ รวมแล้ว 64000 ด่อง ประมาณ 100 บาท พอดิบพอดี อิ่มแทบทะลัก มื้อนี้ประทับใจครับ ราคากันเองเหมือนเมืองไทย แต่ข้าวที่นี่ให้มาเยอะจริง ข้าวเค้าน่าจะถูกกว่าเราอยู่&lt;/p&gt;&lt;p&gt;พลังงานกลับมาเต็มถังอีกครั้งทีแรกตั้งใจจะกลับไปงีบ แต่ก็ยังหัววันอยู่ เพิ่งจะบ่ายโมงกว่าๆ เลยขอไปอีกหนึ่งจุดหมายที่อยู่อีกทิศหนึ่งของเมือง ซึ่งทีแรกกะจะตัดทิ้งไปแล้ว เวลาเหลือเลยไปเก็บซะให้ครบ ที่นี่คือสวนดอกไม้ของเมืองดาลัต ซึ่งทางไปต้องเดินเลาะถนนเลียบสนามกอล์ฟดาลัดไปเรื่อยๆ ไกลเอาการเลยครับ ยังดีที่ว่าอากาศดีวิวสวย เดินอยู่อย่างนี้เกือบชั่วโมงเต็มๆ ก็ถึงสวนดอกไม้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3882.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ทางเดิน บรรยากาศโรแมนติก ทางไปสวนดอกไม้ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ที่สวนดอกไม้ ก็สวยนะครับ แต่ผมเคยเห็นที่เมืองไทยสวยกว่านี้มากมาย แค่สวนสาธารณะบ้านเราบางที่ก็สวยกว่านี้แล้ว เลยไม่ได้ตื่นเต้นอะไรนัก มีนักท่องเที่ยวไม่มาก เพราะคงคิดอย่างเดียวกับผมว่ามันน่าจะอลังการได้มากกว่านี้ แต่เดินมาเป็นชั่วโมงขอนั่งพักขา ดูรูปที่ถ่ายมา ลบรูปที่ถ่ายแล้วไม่ได้อย่างใจออกไปบ้าง เดี๋ยวเมมโมรี่จะไม่พอซะ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;บ่ายแก่ๆแบบนี้ อยากจะเอนหลังนอนซะแล้ว ผมเดินจากสวนดอกไม้โดยใช้อีกเส้นทางหนึ่ง ที่เป็นอีกด้านของสนามกอล์ฟ ที่พนักงานโรงแรมบอกไว้เมื่อเช้านี้ว่าทะลุมาถนนหน้าโรงแรมได้ ไม่ไกลนัก ไม่ไกลนักก็จริงแต่เป็นทางขึ้นเขา เริ่มจะเมื่อยแถมยังง่วง แต่ก็ยังสังเกตข้างทางได้ว่า ถนนเส้นนี้เป็นแหล่งรวมของนักศึกษา เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยดาลัต เย็นนี้ถ้ามีเวลาอาจจะเดินกลับมาดูชีวิตนักศึกษาที่นี่อีกครั้ง แต่เวลานี้ขอเข้าที่พักก่อนครับ งีบซักสองชั่วโมง คืนนี้ค่อยมาตะลุยราตรีต่อ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ขอเป็นดาลัตตอน 2 นะครับ โปรดติดตามชม&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/6198755969867871342/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/12/dont-tell-my-mother-that-i-reach_03.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/6198755969867871342'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/6198755969867871342'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/12/dont-tell-my-mother-that-i-reach_03.html' title='Dont tell my mother that I reach Vietnam #3 ... หนีนรกมาขึ้นสวรรค์ที่ดาลัต'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-1654999837417445239</id><published>2010-12-03T09:06:00.000-08:00</published><updated>2010-12-03T09:08:01.912-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เวียดนาม"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ไซ่ง่อน"/><title type='text'>Dont tell my mother that I reach Vietnam #2 ... ไซ่ง่อน แล้วจะรักเมืองไทยขึ้นอีกเยอะ</title><content type='html'>&lt;p&gt;หลังจากจัดการแผนการเดินทางวันต่อๆไป จองตั๋วจองโรงแรมเรียบร้อย ไร้กังวลว่าแล้วว่าจะเที่ยวเพลิน เงินหมดจนกลับบ้านไม่ถูก ก็ได้เวลาสำรวจไซ่ง่อนเต็มๆ 1 วัน เพราะกว่าจะขึ้นรถไปดาลัต ก็ 5 ทุ่ม ผมได้แผนที่แจกฟรีจากบริษัทเวียดซี ไม่ละเอียดนัก แต่ก็เพียงพอแล้ว เพราะเดินๆไปก็จะค่อยๆคุ้นทางขึ้นเรื่อยๆ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3533f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ฝนตกตั้งแต่เริ่มออกเดินทาง วันนี้ท่าทางจะไม่ง่ายซะแล้ว )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;p&gt;จุดหมายเท่าที่ค้นดูจากอินเตอร์เนต ก็มี ตลาดเบนถาน พิพิธภัณฑ์สงคราม โบสถ์นอร์ทเทอดาม อนุเสาวรีย์ลุงโฮ เดินไปครบตามนี้ ใช้เวลาในตลาด และพิพิธภัณฑ์มากหน่อย ก็คงจะหมดวันพอดี ตอนค่ำๆ มาเดินแถวฟามงูเลา ใกล้ๆ กับบริษัทเวียตซี และที่ขึ้นรถ ก็พอดีกับเวลา&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3534f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( คนที่นี่รับมือกับฝนเป็นเรื่องปกติ เสื้อกันฝนมีใช้กันทุกคัน ถ้ารู้ผมจะเอามาเหมือนกัน )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เดินมาไม่ทันไรก็เจอกับมอเตอร์ไซค์รับจ้างเป็นแถบ ที่พยายามคะยั้นคะยอให้เราใช้บริการ ลักษณะท่าทางของเราก็พอดูรู้ว่าเป็นนักท่องเที่ยว ก็จะยิ่งโดนตื้อหนักเข้าไปอีกว่าจะพาเที่ยวรอบเมือง แต่ผมทำการบ้านมาแล้ว ก็พอรู้ว่าแต่ละที่มันไม่ได้ห่างกันเท่าไร เดินไปได้สบายอยู่แล้ว แถมเวลาก็มีเหลือเฟือ เลยขอปฎิเสธ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3540f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( พักหลบฝนที่ร้านกาแฟริมถนน บนเก้าอี้เตี้ยๆ ที่มีอยู่ทั่วเมือง )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;แต่กว่าจะหลุดมอเตอร์ไซค์จอมตื้อมาได้ ก็ต้องปฎิเสธไปมากว่าสิบครั้ง เหตุการณ์อย่างนี้อยู่จนครบ 5 วันจะชิน เพราะไม่ว่าจะไปไหนก็จะโดนตื้อแบบนี้ตลอด เป็นสิ่งหนึ่งที่ผมว่า ถ้ามอเตอร์ไซค์รับจ้างชาวเวียดนามเหล่านี้คิดได้ คงจะไม่ตามตื้อจนนักท่องเที่ยวรำคาญแบบนี้ สิ่งที่ควรจะทำก็คือไปฝึกภาษาอังกฤษให้ดี เวลาถามไถ่ชาวต่างชาติจะได้คุยกันรู้เรื่อง ไม่ใช่ตื้อแล้วแถมยังเป็นภาษาเวียดนามอีก จะเข้าใจมั้ยครับเนี่ย&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3547.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ผ่านโรงหนังของที่นี่ ดูยังไงโรงหนังบ้านเราก็ไฮโซกว่าเยอะ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;หลุดจากดงมอเตอร์ไซค์มาได้ไม่เท่าไร ก็เจออุปสรรคใหญ่ถัดมา ฝนเม็ดไม่ใหญ่นัก ตกพอให้วัดใจคนเดินเที่ยว ไอ้เราก็แต่งหล่อมาอย่างดีไม่อยากจะเละตั้งแต่วันแรก หาที่หลบดีกว่า แต่ไหนบ้านนี้เมืองนี้มันหาที่หลบฝนยากจริง ยากเพราะทางเท้ากลายเป็นที่จอดมอเตอร์ไซค์ ยากที่ร้านค้าแต่ละร้านมักจะวางของยื่นออกไปตามทางเท้า ยากเพราะมักจะมีร้านกาแฟเล็กๆ ตั้งโต๊ะตามทางเท้าเป็นระยะๆ และยากเพราะตึกรามร้านค้าที่นี่ไม่ค่อยมีกันสาดยื่นออกมาเหมือนบ้านเรา ที่พอจะให้คนหลบฝนได้ ผมไม่อยากเหมารวมว่านี่เป็นการแสดงให้เห็นนิสัยของคนเมืองนี้หรือเปล่า แต่เพราะเจอแบบนี้เลยเริ่มรักเมืองไทยมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3568f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ที่พิพิธภัณฑ์สงคราม )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ฝนเยอะจนปลายปี และตกทั้งวี่ทั้งวันแบบนี้ ก็คงเป็นธรรมชาติของที่นี่ ในเมื่อมาแล้วจะมากลัวฝนแล้วไม่ได้ไปจุดหมายที่ตั้งใจไว้ก็เสียเที่ยวเปล่า เป็นไงเป็นกันอย่างมากก็แค่เปียก ไข้รับประทาน คงพอรับมือไหว ผมรอให้ฝนเบาลงหน่อยก็ออกเดินไปที่แรกคือ พิพิธภัณฑ์สงคราม &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3574.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ที่พิพิธภัณฑ์นี้ ด้านหน้าจะเป็นที่ตั้งของเครื่องบินรบของอเมริกาสมัยสงคราม สภาพยังดูเหมือนจะใช้งานได้ ด้านในจะเป็นที่แสดงภาพ และเรื่องราว ที่ทางเวียดนามบอกให้ชาวโลกรู้ถึงความโหดร้ายของสงครามที่อเมริกายัดเยียดให้ คนชอบแนวนี้คงใช้เวลาที่นี่ได้มาก คนเวียดนามคงชัดเจนว่ามันเป็นเรื่องเลวร้ายที่สุดแล้ว ส่วนคนอเมริกันที่ไม่ได้เกี่ยวข้อง หรือเป็นลูกหลายของทหารที่เสียชีวิตก็คงรู้สึกไม่ต่างจากคนเวียดนามนัก คนที่สะใจคงมีอยู่ไม่กี่คนที่สั่งการอยู่อีกฟากหนึ่งของโลก&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3580.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ภาพถ่ายที่โชว์อยุ่ด้านใน ดูแล้วอย่างกับโปสเตอร์หนังฮอลลีวูด ต่างกันเพียงนี่เป็นภาพจริงจากช่างภาพ 134 คน จาก 11 ชาติที่เสียชีวิตระหว่างสงครามอินโดจีน กับอีกหนึ่งห้องที่เป็นผลงานภาพถ่ายของช่างภาพญี่ปุ่นล้วนๆ แค่ภาพเหล่านี้ก็แทบไม่ต้องอ่านคำบรรยายความโหดร้ายของสงครามขณะนั้น&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3595f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ใช้เวลาที่พิพิธภัณฑ์ชั่วโมงกว่าๆ ก็ได้เวลาไปต่อที่โบสถ์นอร์ธเทอดาม ศิลปแนวฝรั่งเศสที่เหลือไว้ให้ไซ่ง่อนจนเป็นที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวทั้งจากต่างชาติและคนเวียดนามเองให้มาเยือน ความสวยงามยิ่งดูแปลกตาเมื่อฉากหลังเป็นตึกสมัยใหม่ เห็นถึงความเป็นไปของเมืองนี้ ที่ด้านข้างมีสถานที่ที่สวยงามอีกแห่งคือไปรษณีย์กลางไซ่ง่อน มองแค่จากรูปดูไม่รู้ว่านี่คือเวียดนาม อย่างกับอยู่ที่ไหนซักที่ในยุโรป&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3596.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เดินมาครึ่งวันแล้ว ความล้าเริ่มมาเยือน แถมอาหารเมื่อเช้าเริ่มแผลงฤทธิ์ หาที่ปล่อยของดีกว่า เดินๆไปเห็นเป้าหมายแล้ว เป็นห้างหรูกลางเมืองไซ่ง่อน ห้องน้ำที่นี่คงสะอาดน่าใช้อยู่ ต้องขอบคุณวินคออมเซ็นเตอร์ ที่เป็นที่พักที่ปล่อยให้กับคนเดินทางแนวประหยัดแบบนี้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เสร็จธุระเรียบร้อยพร้อมเดินทางต่อ ไปอีกไม่ไกลเป็นอนุเสาวรีย์โฮจิมินห์ สถานที่บังคับอีกแห่งที่ใครมาไซ่ง่อนก็ต้องมาถ่ายรูปที่นี่ ถ่ายเสร็จฝนเจ้ากรรมก็ตกลงมาอีกครั้ง ต้องหลบฝนที่โรงแรมข้างๆ อีกครึ่งชั่วโมง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3604f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ดูนาฬิกาก็สี่โมงกว่าแล้ว ผมตัดสินใจใช้เวลาช่วงเย็นที่เหลือนี้ที่ตลาดเบนถานดีกว่า นับว่าเดินครบรอบพอดีกลับมาที่จุดเริ่มต้นที่ตลาดนี้ ภายในตลาดมีทุกอย่างตั้งแต่เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า เครื่องประดับ ของตกแต่งบ้าน อาหารสด อาหารแห้ง เท่าที่สำรวจราคาก็นับว่าถูก แม้ว่าจะเป็นคนต่างชาติโดนแม่ค้าโก่งราคาไปบ้าง แต่ก็เป็นที่รู้กันว่ามาช็อปที่แบบนี้ก็ต่อตามใจชอบกันไป &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3610f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ภาพโบสถ์นอร์ธเทอดามที่ฉากด้านหลังเป็นตึกสมัยใหม่ไดมอนพลาซ่า )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;กว่าจะออกจากตลาดฟ้าก็มืดเรียบร้อย ได้เวลาตระเวนราตรีที่ย่านอันเปรียบเหมือนถนนข้าวสารของเมืองไซ่ง่อน เหมือนมากครับทั้งร้านรวง บรรยากาศ นักท่องเที่ยวที่ส่วนใหญ่จะเป็นฝรั่งแบ๊คแพ็ค ไม่บอกไม่รู้คิดว่าอยู่ถนนข้าวสารเมืองไทย ตอนนี้ผมเริ่มย่ามใจไม่ได้พกแผนที่ติดตัวมาแล้ว คิดว่าไม่น่าจะหลงแล้ว &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3615f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ภาพด้านหน้าโบสถ์ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;แต่สุดท้ายเดินชมแสงสีไปเรื่อย รู้ตัวอีกทีก็จำทางไม่ได้แล้ว ยิ่งเดินยิ่งหลงไปกันใหญ่ ฝนห่าใหญ่รอบที่สามก็ตกมาเพิ่มความลำบากเข้าไปอีก เดินหลงไปมา ถามทางไปเรื่อยก็ไปโผล่อยู่หน้าห้างขนาดเล็ก เป็นห้างสไตล์สังคมนิยม บ้านเราก็คงเป็นห้างสหกรณ์อะไรแบบนั้น ลองเข้าไปสำรวจสินค้าด้านในดีกว่า เป็นการหลบฝนไปในตัว แถมห้างนี้ปิดดึกถึงสี่ทุ่ม คงพอฆ่าเวลาได้ระหว่างรอขึ้นรถ 5 ทุ่ม &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3619f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ไปรษณีย์กลางด้านข้าง ดูแค่นี้ไม่รู้ว่าอยู่เวียดนาม )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;น่าเสียดายที่เจ้าหน้าที่ที่นี่ เข้มงวดเรื่องการถ่ายภาพด้านในห้างมากๆ ไม่อย่างนั้นคงได้เก็บภาพสินค้าด้านในมาให้ชมกัน สินค้าส่วนใหญ่ราคาถูกกว่าบ้านเรา และมีสินค้าอุปโภคบริโภคแบรนด์ดังจากบ้านเรามาขายที่นี่เป็นจำนวนมาก และดูว่าจะเป็นที่นิยมของคนเวียดนามซะด้วย ตำแหน่งของสินค้าไทยเราน่าจะเป็นที่สินค้าดี มีมาตรฐาน ราคาไม่แพงนัก &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3624.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( อนุเสาวรีย์โฮจิมินห์ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมถือโอกาสตุนเสบียงไว้เผื่อหิวบนรถ ทั้งชาเขียว ขนมกรุบกรอบ ที่นี่ถูกจริงซองละ 4 - 5 บาท ปริมาณมากเหมือนซองละ 20 บ้านเรา ออกจากห้าง 3 ทุ่มกว่าแล้ว ยังเหลือเวลา ผมเริ่มจับเส้นทางได้แล้ว เดินกลับมาแถวถนนข้าวสารอีกครั้ง เพื่อใช้เวลาที่เหลือนั่งชิลๆ จิบน้ำปั่น กับขนมซองของเวียดนาม ดูแสงสีของไซ่ง่อนยามค่ำคืน &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3634.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ภายในตลาดเบนถาน สินค้ามากพอๆกับคนเดิน )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3648.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( เฝอมื้อแรกในตลาดเบนถาน โดนแม่ค้ากระโดดล็อกคอตื้อให้กิน รสชาดดีครับมือนี้ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;วันนี้ วันแรกในเวียดนาม ผ่านไปแบบทุลักทุเล ทั้งจากอากาศร้อนและฝนที่ตกได้ทั้งวี่ทั้งวัน เสื้อผ้าเปียกแล้วเปียกอีก และเดิน เดิน เดิน มากกว่า 8 ชั่วโมงแล้ว ไม่รู้ได้ระยะทางเท่าไร สภาพบ้านเมืองดูไม่ต่างจากบ้านเรานัก ที่แตกต่างและทำให้รักเมืองไทยขึ้นมาอีกเยอะ ก็ตรงที่คนนี่แหละ บ้านเราต่อให้มีอะไรขัดใจไปบ้างแต่ก็น่าอยู่กว่า คนให้ความเคารพต่อกันมากกว่า มีรอยยิ้มให้กันมากกว่า ไซ่ง่อนที่แปลกตานี้ เป็นประสบการณ์ใหม่ที่เข้ามาในชีวิต ที่ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ชอบมากนัก แต่ก็ทำให้เรารักเมืองไทยขึ้นอีกมากมาย&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3664.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( สีสรรยามราตรีที่ไซง่อน บริเวณที่เป็นเหมือนถนนข้าวสารบ้านเรา)&lt;/p&gt;&lt;p&gt;โปรดติดตามตอนต่อไป ... การเดินทางสู่ดาลัต &lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/1654999837417445239/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/12/dont-tell-my-mother-that-i-reach.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/1654999837417445239'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/1654999837417445239'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/12/dont-tell-my-mother-that-i-reach.html' title='Dont tell my mother that I reach Vietnam #2 ... ไซ่ง่อน แล้วจะรักเมืองไทยขึ้นอีกเยอะ'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-7076432672267702032</id><published>2010-11-29T11:09:00.001-08:00</published><updated>2010-11-29T17:59:51.792-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เวียดนาม"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="แอร์เอเชีย"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="โฮจิมินห์"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ไซ่ง่อน"/><title type='text'>Don&#39;t tell my mother that I reach Vietnam # 1</title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;&quot;&gt;&quot; หลายครั้งที่ผมถามตัวเองว่า ชีวิตนี้เกิดมาทำไม ... บางครั้งก็มีคำตอบ บางครั้งก็ไม่มีคำตอบ เมื่อเวลาผ่านไปกลับมาถามตัวเองอีกที ก็ได้คำตอบต่างกันไปอีก &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;&quot;&gt;ถามคนรอบข้างด้วยคำถามเดียวกันนี้ ก็ได้คำตอบต่างกันไปอีก ในวันหนึ่งผมจึงรู้สึกว่า มันเสียเวลาเปล่าที่จะมาถามตัวเองด้วยคำถามอะไรแบบนี้ &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;&quot;&gt;เวลาที่เหลืออยู่จากวันนี้ต่างหากที่มีค่าให้คิดถึง จะทำอะไร ให้ใครต่อจากนี้ไป &quot;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3500f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;และครั้งนี้ ผมขอจะเวลาที่พอจะหาได้ 5 วันเต็มๆ กับการเดินทางคนเดียวอีกครั้ง ชื่อสถานที่ท่องเที่ยวคร่าวๆ ในเวียดนามถูกจดไว้เป็นเป้าหมายในการเดินทาง กระเป๋าสะพายหลังใส่เสื้อผ้าไปไม่มากนัก กับพาสปอร์ต และเงินติดตัวอีก 200 ดอลล่าร์ คิดว่าน่าจะพอถ้าไม่ใช้ฟุ่มเฟือยนัก &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3496f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( น้องแอร์คนสวย หน้าตาคมเข้มคนนี้กำลังสาธิตตามสูตร ดูแล้วเพลิน )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ก่อนเดินทางประมาณ 1 สัปดาห์ ผมจองตั๋วเครื่องบินแอร์เอเชีย ไปกลับกรุงเทพ - โฮจิมินห์ ได้ที่ราคาประมาณ 4800 บาท หย่อนนิดหน่อย รวมภาษีสนามบินแล้ว ค่อนข้างแพงถ้าเทียบกับคนที่ได้ตั๋วโปรโมชั่น ที่ค่าตั๋วอาจจะไม่มี มีเพียงแค่ภาษีสนามบิน รวมแล้วก็คงถูกกว่ากันครึ่งต่อครึ่ง &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3504f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ใกล้ถึงสนามบินTan Son Nhat อยู่ใกล้เมืองมาก จึงได้เห็นมุมมองนี้ที่ปีกเครื่องอยู่เหนือจากบ้านเรือนผู้คนไม่มากนัก )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ใช้เวลาบินเพียงชั่วโมงเศษ เครื่องออกจากสุวรรณภูมิ 7.50 น. ถึงที่หมายสนามบิน Tan Son Nhat โฮจิมินห์ซิตี้ 9.15 น. เกินไปนิดหน่อย บินเดี่ยวครั้งแรกอย่างผมครั้งนี้ เห็นอะไรก็ตื่นตาตื่นใจไปหมด ไล่ไปตั้งแต่นางฟ้าชุดแดงของแอร์เอเชีย ไปจนถึงวิวนอกหน้าต่างๆ สวยๆ ยามเหมือนปีกเครื่องลอยอยู่เหนือก้อนเมฆ ไม่ทันไรก็เตรียมลงเครื่องได้แล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3505.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ที่หน้าสนามบิน Tan Son Nhat เจ้าหน้าที่ที่นี่ยังดุสไตล์คอมมิวนิสต์ แถมดุเป็นภาษาเวียดนามอีกต่างหาก ฟังไม่รู้เรื่องครับ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;สนามบินเค้าก็หน้าตาคล้ายๆของเรา แต่ดูจะเล็กกว่ามาก ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง ลงมาชั้นล่างก็ถึงทางทางออกแล้ว ทำเอาลืมของสำคัญที่ทราบข้อมูลมาว่า จะมีสาวเวียดนามในชุดประจำชาติยืนแจกแผนที่อยู่ที่ทางออก แต่ก็ไม่เห็น แต่ก็ไม่ลืมขั้นตอนสำคัญอีกอย่างคือต้องแลกเงินดอลล่าร์ที่เตรียมมาซักส่วนหนึ่ง เพราะต้องใช้เป็นค่ารถประจำทาง แลกที่สนามบินนี้ผมได้ที่อัตรา 1 ดอลล่าร์ต่อ 19200 เวียดนามด่อง ( มารู้อีกทีในวันต่อมาที่ได้แลกกับธนาคารจะได้ที่อัตรา 1 ดอลล่าร์ต่อ 19400 เวียดนามด่อง ไม่ขาดทุนมากนัก ) &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3509.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ความสามารถในการขับขี่ของคนที่นี่ เหนือชั้นจริงๆ ไหลตามกันไป รีบไปก็เท่านั้น )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมเลือกใช้บริการรถประจำทางจากสนามบินเข้าไปในเมือง ก็ต้องขอขอบคุณข้อมูลทางอินเตอร์เนตจากหลายๆแหล่งที่ทำให้ทราบว่าต้องเดินทางไปไหนอย่างไร รถประจำทางสาย 152 นี้จอดรออยู่ทางขวาเมื่อเดินออกมาจากสนามบิน ค่าโดยสารสุดถูกที่ 3000 ด่อง เงินไทยคิดแล้วก็แค่ 4.50 บาท ประหยัดกว่านั่งแท็กซี่เยอะ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3512.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ตลาดเบนถาน จุดศูนย์กลางแหล่งท่องเที่ยวเมืองไซ่ง่อน ไปไหนไม่ถูกก็มาเริ่มต้นที่นี่ เช้าๆยังส่วนของตลาดนัดไม่คึกคักนัก เพราะที่นี่กว่าจะปิดดึก เลยเปิดสายหน่อย จะคึกคักก็เฉพาะส่วนของตลาดสด )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;จากสนามบินเข้าเมือง ใช้เวลาประมาณ 40 นาที ผ่านถนนสำคัญๆ ของโฮจิมินห์ซิตี้ ( ต่อจากนี้ผมจะขอเรียกว่าไซ่ง่อน หรือไซกอน อย่างที่คนเวียดนามเค้าเรียกกัน ) ได้เห็นสภาพการจราจรของที่นี้แล้วก็ต้องบอกว่า สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น ที่เคยได้ยินมาว่ามันวุ่นวายมากมายเพราะด้วยปริมาณมอเตอร์ไซค์จำนวนมหาศาล ที่ขับกะชั้นชิดกันจนรถใหญ่ ก็ทำได้แต่ไหลตามมอเตอร์ไซค์ไปอย่างนั้น เสียงแตรดังประสานเสียงจนยากที่จะเดาออกว่ามาจากคันไหน &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3523.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ข้าวมื้อแรกก็ทำเอาเสียอารมณ์แล้ว ในเมนูเขียนชัดๆว่าข้าวผัดกุ้งมาเลเซีย ไหนตอนมาเสิร์ฟ มันเป็นข้าวผัดไข่ ไร้กุ้งแบบนี้ กระซิบหน่อยว่าอยู่ข้างๆ บริษัทเวียตซีนั่นแหละครับ จะทานกันก็ระวังหน่อย )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;คนข้ามถนนที่นี่ก็ช่างกล้าบ้าบิ่น ข้ามเหมือนไม่ต้องมองรถ แค่เดินไปช้าๆ มอเตอร์ไซค์เหล่านั้นก็จะหลบให้เอง วันแรกที่ไปถึงผมก็ยังกล้าๆกลัวๆ แต่อยู่ไปซักพักชักจะชิน ก็ทำอย่างที่คนเวียดนามทำคือเดินไปเฉยๆ ไม่ต้องวิ่ง ไปตามทางของเรา เดี๋ยวเค้าขับหลบเราเอง เป็นความสามารถพิเศษเฉพาะถิ่นจริงๆ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3524.JPG&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ณ. ร้านเดิม ยังไม่เข็ด สั่งเปาะเปี๊ยะสดมาซ้ำด้วยความหิว ก็ยังไม่ผ่านอยู่ดี เย็นชืดแป้งเหนียวแข็ง หรือว่าบ้านเขาเรียกแบบนี้ว่าอร่อยก็ไม่รู้ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมเลือกลงที่ท่ารถตรงข้ามตลาดเบนถานอันเป็นจุดศูนย์กลางของเขตแหล่งท่องเที่ยว ได้ข้อมูลมาว่าถ้าจะไปเที่ยวเมืองอื่น ที่ตั้งใจไว้ก็คือเมืองดาลัต และมุยเน่ ก็คงต้องใช้บริการบริษัททัวร์ก็จะสะดวกสบายที่สุด ผมใช้บริการของบริษัทเวียตซี Viet sea อันเป็นข้อมูลที่ได้จากเว็บของพี่วุฒิ เคท ต้องขอขอบคุณไว้ ณ. ที่นี้ด้วยครับ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSCF3529f.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ยังดีที่พนักงานมีรอยยิ้มสวยๆให้แบบนี้ ไม่อร่อยก็ให้อภัยครับ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เดินจากตลาดไปบริษัททัวร์เวียตซีที่ถนน Pham Ngu Lao ด้วยความที่ยังไม่ชินทางเดินวนไปวนมาเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะเจอเล่นเอาเหงื่อชุ่ม อากาศที่ไซ่ง่อนวันนี้ ร้อนอบอ้าว มีเมฆครึ้ม สัญญาณอันตรายก่อตัวแล้ว วันนี้มีหวังต้องเดินตากฝน &lt;/p&gt;&lt;p&gt;ถึงบริษัทเวียตซีก็กางโพยที่เตรียมไว้ อธิบายแผนการให้พนักงานฟัง พนักงานที่นี่ท่าทางจะคุ้นเคยกับคนไทยดี คงเพราะพี่วุฒิเคท โฆษณาไว้มาก จึงมีคนไทยเดินทางมาตามเส้นทางที่พี่ทั้งสองคนเขียนเอาไว้ การเดินทางของผมครั้งนี้มีเวลาน้อยไปหน่อย ไปเต็มที่ก็ได้แค่ 2 เมือง แถมต้องนอนบนรถอีก 2 คืน ได้นอนสบายๆในโรงแรม 2 คืน และต้องกลับมาไซ่ง่อนอีกครั้งในวันศุกร์เที่ยวอีกครึ่งวันแล้วขึ้นเครื่องบินกลับ แผนเดิมว่าจะอยู่ไซ่ง่อนนานหน่อยชักไม่เข้าท่า เพราะดูแล้วฝนแบบนี้น่าจะตกอีกหลายวัน เลยเปลี่ยนแผนนิดหน่อย แผนการเดินทางที่สรุปการจองตั๋วและที่พักแล้วของผมมีดังนี้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;วันจันทร์ 22 พ.ย. ตะเวนเที่ยวไซ่ง่อน เดิน เดิน และเดิน จน 5 ทุ่ม ขึ้นรถไปเมืองดาลัต ค่ารถ 9USD&lt;/p&gt;&lt;p&gt;วันอังคาร 23 พ.ย. ถึงดาลัตเช้า ตะเวนเที่ยวดาลัต เดินอีกแล้ว ขับมอเตอร์ไซค์ไม่เป็นก็คงต้องเดินเอา พักที่ดาลัต โรงแรม Thanh Loan Villa ราคาพอไหว 16 USD&lt;/p&gt;&lt;p&gt;วันพุธ 24 พ.ย. ยังคงตะลุยเมืองดาลัต เอาให้ทั่วครับ พักที่เดิม 16 USD&lt;/p&gt;&lt;p&gt;วันพฤหัส 25 พ.ย. 7.30 น. ขึ้นรถไปมุยเน่ ถึงประมาณบ่ายโมง ค่ารถ 7 USD และคืนเดียวกันนี้ตีหนึ่ง ขึ้นรถจากมุยเน่ กลับไซ่ง่อน ถึงไซ่ง่อน 6 โมงเช้า ค่ารถ 7 USD วันนี้น่าจะโหดสุดแล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;วันศุกร์ 26 พ.ย. ถึงไซ่ง่อนเช้า ไปทัวร์อุโมงค์กู๋จี ครึ่งวัน ค่าทัวร์ 5USD จบบ่ายสอง เดินทางไปสนามบิน ขึ้นเครื่องกลับบ้าน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;รวมค่าใช้จ่าย 9+16+16+7+7+5 = 60 USD พอดิบพอดี พนักงานใจดีลดให้อีกเหลือ 58 USD เป็นเงินไทยก็ 1740 บาท ไม่เกินงบ เหลือเงินติดตัวอีกตอนนี้ก็ประมาณ 140 USD ทริปนี้น่าจะอยู่ได้สบายๆ แถมมีเงินเหลือกลับบ้านเป็นแน่&lt;/p&gt;&lt;p&gt;จองตั๋ววางแผนการเดินทางวันต่อๆไปเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เวลาสำรวจไซ่ง่อน &lt;/p&gt;&lt;p&gt;โปรดติดตามตอนต่อไปครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/7076432672267702032/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/11/dont-tell-my-mother-that-i-reach.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/7076432672267702032'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/7076432672267702032'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/11/dont-tell-my-mother-that-i-reach.html' title='Don&#39;t tell my mother that I reach Vietnam # 1'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-8690762857576572041</id><published>2010-11-02T02:05:00.000-07:00</published><updated>2010-11-02T02:06:59.655-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ธาตุหลวง"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ประตูชัย"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ลาวเหนือ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="สะพานมิตรภาพ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เวียงจันทน์"/><title type='text'>ดิบๆ ที่ลาวเหนือ 5 ... บทสรุปสุดท้าย ที่มิตรภาพไทย-ลาว</title><content type='html'>&lt;p&gt;เอ้ เอ้ เอ้ เอ้ เอ เอ่ 2 NE 1 .... &lt;/p&gt;&lt;p&gt;เสียงปลุกจากมือถือผมส่งเสียงหนวกหูตั้งแต่ยังไม่หกโมงเช้า ต้องรีบเก็บข้าวของทำธุระส่วนตัวแล้ว เพราะรถโดยสารที่จะไปเวียงจันทน์รอบสุดท้ายคือ 7 โมงเช้า ( ต่อจากนั้นจะเป็นรถตู้ ซึ่งไม่ได้อารมณ์การเดินทางแบบเช้าบ้านแท้ๆ ) ผมและเพื่อนจัดการธุระเสร็จสรรพมาถึงท่ารถก็เกือบ 7 โมงพอดี&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vj1.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( รถแนวๆ โลคัลบัส จากวังเวียงสู่เวียงจันทน์ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ยังไม่มีคนขึ้นแม้แต่คนเดียว เราสองคนจับจองที่นั่งได้เต็มที่ สภาพรถเกินคำบรรยาย ยังกับเพิ่งผ่านสงครามมาเมื่อวาน อารมณ์นี้แหละที่อยากสัมผัส นั่งรถไปกับชาวบ้านแท้ๆ บ้างก็ไปทำธุระเมืองหลวง บ้างก็เอาของไปส่งที่ตลาด เราเห็นชาวบ้านโบกขึ้นรถระหว่างทางเป็นระยะๆ บางคนอาศัยเอาข้าวสารไปส่งในเมืองด้วย คนขับคนรถมาช่วยขนอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส ไม่มีอารมณ์เสียให้เห็นสำหรับประเทศนี้ ความใจร้อนโมโหร้ายคงไม่อาจข้ามแม่น้ำโขงมาฝั่งลาวนี้ได้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vj3.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ไก่ย่าง มารองท้องให้หายหิวช่วงเช้าๆ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ระยะทางจากวังเวียงสู่เวียงจันทน์แม้จะเป็นถนนเล็ก แต่ก็ไม่ได้คดเคี้ยวขึ้นลงเขาเหมือนช่วงหลวงพระบางแล้ว วิ่งได้เร็วกว่ามาก ใช้เวลาเพียงสามชั่วโมงเศษ ก็ถึงท่ารถเวียงจันทน์ ตรงข้ามกันเป็นตลาดเช้า&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vj2.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( สภาพรถอย่างกับเพิ่งผ่านสงครามมา )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ยังไม่ทันได้ลงรถก็มี บรรดาสามล้อสกายแล็บนำเที่ยวกรูกันเข้ามารอรับเราสองคนที่ดูแล้วก็ยังเป็นนักท่องเที่ยวอยู่ดี ข้อเสนอต่างๆพรั่งพรูออกมา ส่วนใหญ่ก็คล้ายๆกัน ผมเลือกเอาจากโหวงเฮ้งคนขับเป็นเกณฑ์ คือถูกชะตาใครก็คนนั้นแหละ สามล้อจะพาเราเที่ยวรอบเมืองเวียงจันทน์ ประมาณสองสามชั่วโมง แล้วจะพาเรามาส่งที่ท่ารถนี้ เพื่อนนั่งรถข้ามไปหนองคายที่ก็มีออกทุกชั่วโมงอยู่แล้ว &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vj5.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ประตูชัย แบบเดียวกับที่ฝรั่งเศส )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เวลามีน้อยเราตกลงใจไม่รอช้า สนนราคา 2 คน 500 บาท สามล้อขับพาเราไปสถานที่สำคัญที่นักท่องเที่ยวต้องไปอันได้แก่ หอพระแก้ว วัดศรีสะเกษ ทำเนียบประธานประเทศ ประตูชัย ตาดหลวง และ พิพิธภัณฑ์ไกรสอน พรหมวิหาร&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vj12.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( พระธาตุหลวง สถานที่สำคัญทางพุทธศาสนาของเมืองเวียงจันทน์ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ระหว่างทางเรามีหยุดแวะพักกินเฝอที่สามล้อบอกอร่อยนักหนา ไอ้ผมล่ะอยากกินอย่างอื่นบ้างเพราะมานี่กินเฝอไปหลายมือแล้ว แต่สามล้อบอกคิดไม่ออก ท่าทางเจ้าตัวจะอยากกินเองซะมากกว่า ระหว่างนักกิน ก็มีข้อเสนอพิเศษ สำหรับนักท่องเที่ยวหนุ่มอย่างพวกเราอีกแล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vj13.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( วิวจากด้านบนประตูชัย )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;พี่แกเสนอจะพาสาวมาให้เราดูตัวสัก 3 - 4 คน ถ้าถูกใจก็พาไปไหนต่อไหนได้ ผมได้แต่ถอนหายใจ ว่าอิ่มแล้วล่ะ กินต่อก็ไม่อร่อยแล้ว เวลาก็เหลือไม่มาก อย่างดีกว่า ลืมเสียดีกว่า ที่สำคัญ ตัวเลือกน้อยเกินไปรึเปล่านั่น&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vj15.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ทำเนียบท่านประธาน ศิลปะจากฝรั่งเศส )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;มันคงกลายเป็นค่านิยมที่ล้างไม่ออก กี่ยุคกี่สมัยผมก็ได้ยินมาแบบนี้ สมัยพ่อก็เล่ามาแบบนี้ ว่าไปเที่ยวไหนต้องให้ถึงที่นั่น มีดีมานด์ มันก็มีซัพพลาย มีคนขาย เดี๋ยวก็มีคนซื้อ วนกันไปแบบนี้ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vj16.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( วัดศรีสะเกส มีบางส่วนที่ประวัติศาสตร์จารึกไว้ว่า รอดพ้นจากการเผาทำลายของไทย พี่ไทยหนอพี่ไทยทำน้องลาวได้ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;อากาศเวียงจันทน์ แห้งๆแดดแรงมาก เที่ยวไม่ทันไรก็อยากจะเข้าร่มๆ สามล้อพาเราไปในที่ที่น่าสนใจแห่งหนึ่ง ที่บางส่วนอาจนึกไม่ถึง นั่นคือ พิพิธภัณฑ์ไกรสอน พรหมวิหาร สร้างขึ้นเพื่อเก็บบันทึกเรื่องราวประวัติศาสตร์การสร้างชาติของลาวยุคใหม่ หลังยุคล่าอาณานิคม ผ่านการเป็นเมืองขึ้นของฝรั่งเศส การต่อสู้เรียกร้องเอกราชกับพันธมิตรที่เหนียวแน่นอย่างเวียดนาม เสร็จแล้วก็ต้องมารับมือกับกองทัพสหรัฐอีก &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vj18.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( หอพระแก้ว ยังคงทิ้งร่องรอยของการเผาทำลายไว้ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ทั้งหมดนี้ประวัติศาสตร์ลาวได้จารึกไว้ว่า บุคคลสำคัญที่สุดที่นำพาประเทศมาจนถึงทุกวันนี้ได้ก็คือ ท่านไกรสอน พรหมวิหาร จากผู้นำสู้รบมาเป็นประธานประเทศที่ชาวลาวให้การนับถือสูงสุด ด้านหน้าพิพิธภัณฑ์ มีอนุสาวรีย์ขนาดใหญ่ ผมดูท่าทางการยืนของท่าน รวมทั้งประวัติแล้ว รู้สึกเหมือนถอดแบบมาจากประธานเหมาเจ๋อตุงของจีนยังไงยังงั้น&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vj11.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( พิพิธภัณฑ์ไกรสอน พรหมวิหาร เราใช้เวลากับที่นี่มากที่สุด เหมือนเข้าห้องเรียนประวัติศาสตร์ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ประเทศแถบนี้ที่ผ่านวิบากกรรมร่วมกันมาอย่าง เวียดนาม ลาว กัมพูชา แม้จะผ่านมาหลายสิบปีแล้ว ร่องรอยบางอย่างก็เห็นได้อยู่ บ้านเรือนส่วนใหญ่ยังประดับธง ทั้งธงชาติลาว และธงแดงของขบวนการกู้ชาติ ในวันนี้แต่ละประเทศก็อยู่บนวิถีการพัฒนาแล้ว ผมเซ็งเล็กน้อยที่โดนเพื่อนคนลาวคุยว่าเค้าใช้โทรศัพท์ 3 จีแล้ว ธุรกิจมือถือของที่นี่กำลังโตวันโตคืน อีกไม่นานทุกคนคงมีมือถือใช้อย่างบ้านเรา&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vj4.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( วัดศรีเมือง มีปูนปั้นรูปยักษ์และฤาษีไว้ ให้ถ่ายรูปมั้ง )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;อิ่มกับประวัติศาสตร์ลาวที่พิพิธภัณฑ์ก็ล่วงมาจนเกือบบ่ายสามแล้ว เราตัดสินใจจบการทัวร์เวียงจันทน์แต่เพียงเท่านี้ แต่พอสามล้อมาส่งที่ท่ารถกลับไม่มีรถบัสไปหนองคายให้นั่งแล้ว เต็มหมดไปถึง 6 โมงเย็น ถ้าอย่างนั้นอาจไม่ทันรถทัวร์กลับกรุงเทพ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vj6.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ช็อตนี้ชอบครับ ฝรั่งถ่ายผม ผมถ่ายฝรั่ง ใจตรงกัน )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;สถานการณ์พาให้เราต้องมานั่งรถเมล์กับชาวบ้านชาวลาวอีกแล้ว แน่นเหมือนรถเมล์กรุงเทพ เป็นรถโดยสารไปที่ด่านที่สะพานมิตรภาพ ค่ารถตกคนละ 20 บาท เหมือนถูกแต่ไม่ถูกเพราะต้องไปต่อรถที่สะพานเพื่อข้ามไปฝั่งไทย และเข้าไปท่ารถที่หนองคายอีก แถมมาหลัง 4 โมงเย็นยังต้องเสียค่าล่วงเวลาให้ด่านอีก รวมๆแล้ว เสียร้อยกว่าบาทสำหรับผ่านด่านที่สะพานมิตรภาพ ไปจนถึงท่ารถหนองคาย&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vj7.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( แผนภาพบรรดาผู้นำประเทศของลาว )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ก่อนจะขึ้นรถวีไอพี 24 ที่นั่งกลับกรุงเทพที่เราจองไว้ก่อนหน้านี้แล้ว นับเป็นพาหนะที่ไฮโซที่สุดในการเดินทางครั้งนี้ เราแวะทานอาหารหน้าเทศบาลเมืองหนองคาย เป็นมื้อสุดท้ายเพื่อจบทริปนี้ ผมกับเพื่อนสองคนย้อนคุยเรื่องต่างๆตั้งแต่วันมา แลกเปลี่ยนความประทับใจต่างๆ จนใกล้เวลารถออกแล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vj8.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( แม้สาวคนท้ายๆที่ผมมอง ทำไมไม่เจอสวยๆแบบคำลี่บ้างเลย )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;5 วัน 6 คืน การเดินทางสุดมันส์ สำหรับช่วงท้ายวัยโสดของเพื่อนผม กำลังจะผ่านไป จากนี้สถานะทางสังคมของเพื่อนคงเปลี่ยนไป ประสบการณ์ดีๆแบบนี้ คงเก็บไปคุยกับกลุ่มเพื่อนๆได้อีกนาน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;p&gt;ขอบคุณที่ติดตามรับชมครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/8690762857576572041/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/11/5.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/8690762857576572041'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/8690762857576572041'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/11/5.html' title='ดิบๆ ที่ลาวเหนือ 5 ... บทสรุปสุดท้าย ที่มิตรภาพไทย-ลาว'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-5563393813246468690</id><published>2010-11-02T02:04:00.000-07:00</published><updated>2010-11-02T02:05:32.734-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ลาวเหนือ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="วังเวียง"/><title type='text'>ดิบๆ ที่ลาวเหนือ 4 ...การผจญภัยบนเส้นทางสู่วังเวียง</title><content type='html'>&lt;p&gt;ปึ้ง ปึ้ง ปึ้ง ปึ้ง .... &lt;/p&gt;&lt;p&gt;เสียงเคาะประตูห้องผมดังจนต้องสะดุ้งตื่น เสียงเรียกจากภายนอกบอกให้รู้ว่าพวกเราที่เหลือตื่นกันหมดแล้ว ผมดูเวลาอยู่ประมาณตีห้าครึ่ง เรามีเวลาล้างหน้าล้างตาอีกเล็กน้อย ก่อนตามลงไปสบทบกับเพื่อนๆ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/lm8.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( สปีดการเดินบิณฑบาตรเร็วจนชัตเตอร์กล้องสู้ไม่ได้ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;รวมตัวกันครบปุ๊บก็รีบปั่นจักรยานกันไปที่หัวมุมถนนศรีสว่างวงศ์ ถนนสายหลักที่เป็นตลาดมืดยามค่ำคืน และเป็นที่ใส่บาตรข้าวเหนียวตอนเช้า มีแม่ค้าหาบข้าวเหนียว ข้าวต้มมัดมาเร่ขาย ไอ้เราก็นึกว่าไปซื้อที่เค้าตักใส่กระติ๊บใหม่ๆจะดีกว่า แต่ก็เข้าใจผิดเพราะที่ตักใหม่ๆมันร้อนเกิน เวลาปั้นใส่บาตรพระจะเป็นการทรมานตัวเองเปล่าๆ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;หกโมงพอดิบพอดี ขบวนพระก็เดินมาเป็นแถวไม่ขาดสาย ได้รับคำเตือนมาแล้วว่าพระจะเดินเร็วมาก ต้องทำให้เร็ว ไม่งั้นขบวนหลังๆมาก็จะติดขัดไปด้วย แต่เพราะข้าวมันร้อนเกินนี่แหละ รีบก็รีบ ร้อนมือก็ร้อน ไหนจะห่วงถ่ายรูปอีก ไม่ควรเลยจริงๆ คราวหลังซื้อกะแม่ค้าที่เร่ขายนั่นแหละดีแล้วเย็นมือหน่อย&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/lm9.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ไข่ลวก กาแฟลาว ปาท่องโก๋ ริมน้ำที่ร้านประชานิยม )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;มาอยู่หลวงพระบางสองวันสองคืนแล้ว รู้สึกว่าตัวเองดันไปสัมผัสกับด้านอโคจรมากไปหน่อย จนภาพหลวงพระบางที่เคยคิดไว้ก่อนจะมาแกว่งไปเล็กน้อย แต่มาเช้าวันนี้ภาพศรัทธาก่อนหน้านี้ก็กลับมาชัดอีกครั้ง ถ้าจะมีอะไรที่ตัวเองทำไม่ดีไม่งามเอาไว้ในเมืองหลวงพระบางนี้ ก็ขอต้องขออภัยสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเมืองไว้ ณ ที่นี้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เพื่อนใหม่ทั้ง 6 ทำภารกิจสำคัญที่สุดเสร็จสิ้นลงแล้ว ช่วงสุดท้ายนี้ เราจะไปร่ำลากันที่ร้านกาแฟ ประชานิยม ที่ว่ากันว่าใครมาหลวงพระบางก็ต้องแวะมากินกาแฟกันที่นี่ คนเยอะสมราคาคุยครับ ที่นั่งถูกจับจองเต็มอย่างรวดเร็วโดยเฉพาะคนไทยมักจะมากันเป็นกลุ่มใหญ่ๆ ดีที่เราได้ที่นั่งริมน้ำอีกแล้ว &lt;/p&gt;&lt;p&gt;กาแฟลาวร้อนๆ ปาท่องโก๋ กับไข่ลวกคนละสองฟอง ฟื้นกำลังความสดชื่นได้ดีนัก เราสนทนากันทั้งเรื่องที่ได้เจอะเจอร่วมกันมาสองสามวันนี้ ลามไปถึงเรื่องในอดีตที่ผู้ชายมันจะเอามาเผากันในหมู่เพื่อน จนเกือบแปดโมงเช้า จวนจะใกล้เวลาที่รถจะมารับผมกับเพื่อนไปวังเวียงแล้ว คำร่ำลาไม่มี มีแต่คำว่าเราคงจะต้องได้เจอกันอีกแน่ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vv1.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( รถตู้เจ้าปัญหา พาเรามาเจอปาฎิหารย์ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;รถตู้ไปวังเวียงมารับผมกับเพื่อนถึงที่พัก เพื่อไปเปลี่ยนรถอีกทีที่ท่ารถ สภาพรถเก่ามาก นึกหวั่นอยู่ว่าถ้าต้องขึ้นเขาลงเขาชันๆ โค้งเยอะสภาพนี้จะไหวหรือ แต่ก็เชื่อใจคนขับแหละครับ สภาพรถหรือจะสู้ฝีมีอคน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;รถเราเต็มไปด้วยฝรั่งๆๆๆ อีกแล้ว ผมก็เป็นโรคเดียวกับคนไทยส่วนใหญ่คือ ภาษาอังกฤษน่ะพอได้แต่ไม่จำเป็นจริงๆ ไม่มีทางจะคุยด้วยซะหรอก ผิดกับเพื่อนผมที่ทำงานกับฝรั่งอยู่แล้ว เดินทางมาจนวันที่ 4 แล้ว ไม่มีวันไหนที่มันจะไม่พูดกับฝรั่ง ยิ่งเป็นฝรั่งสวยๆ นี่ยิ่งพรั่งพรู บนรถนี้มันก็เริ่มปฎิบัติการเป็น The Talking Machine อีกครั้ง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vv2.jpg&quot; /&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vv3.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( เด็กชาวม้งลูกเจ้าของร้าน ทำให้ผมยิ้มได้ระหว่างรอ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;มีพระรูปหนึ่งโดยสารมากับเราด้วย แว๊บแรกผมก็คิดว่าเป็นพระลาว พอได้คุยก็เลยรู้ว่าเป็นพระไทย ( ผมไม่แน่ใจจริงๆ ว่าพฤติกรรมของพระสงฆ์แบบนี้เหมาะสมหรือไม่ ผู้อ่านใช้วิจารณญาณด้วยครับ ) ท่านบอกว่าอยู่วัดแถวนนทบุรี เดินทางมาเที่ยวลาวหลายวันแล้ว และก่อนหน้านี้ก็เคยมาลาวเป็นสิบครั้งได้แล้ว รู้ทะลุปรุโปร่งหมดเรื่องประเทศลาว จากนั่นก็ต่างคนต่างนั่งไปพักหนึ่ง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vv4.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ถ่ายจังๆกลัวไม่หล่อ เอากล้องมาบังไว้ บนสามล้อเข้าที่พักวังเวียง )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เพื่อนผมก็คุยกับฝรั่งไป นั่นเป็นความสุขของเค้า ส่วนผมก็ของคุยกับต้นไม้และขุนเขา ให้ลมเย็นๆมาปะทะใบหน้า เคยไปที่ปายเมื่อต้นปี อารมณ์คล้ายๆกัน แต่ความคดเคี้ยวที่นี่น้อยกว่า ออกจะเย็นชื้นกว่าด้วยเพราะป่าที่นี่รถทึบกว่าบ้านเรา บางจุดมองไปอย่างกับอยู่ในยุคจูราสิคปาร์ค มีเถาวัลย์พันยั้วเยี้ยไปหมด ยิ่งสูงก็ยิ่งหนาวขึ้นเรื่อยๆ เหมือนจับพวกเรามาแช่ตู้เย็นเอาไว้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vv5.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ที่พักหรูไม่ใช่เล่นๆ 500 บาท )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ขับไปได้ประมาณ 3 ชั่วโมง ครึ่งทางเห็นจะได้ เกิดอาการที่รถ เสียงดังครืดคราด คนขับตะโกนบอกพวกเราว่า ไปไม่ได้แล้ว ต้องจอด ซึ่งก็มีที่จอดพักอยู่ใกล้ๆตรงนั้นเป็นเพิงร้านอาหารเล็กๆ มีชาวม้งเป็นเจ้าของ คนขับพยามยามอธิบายให้ฟังว่าอาจจะเป็นคลัชที่เสีย ต้องจอดรอรถคันใหม่จากหลวงพระบางมาเปลี่ยน นั่นคือต้องรออีก 3 ชั่วโมง เพื่อนผมคอยแปลให้ฝรั่งที่เหลือได้ทราบ เล่นเอาอึ้งกันทั้งรถ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vv6.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ดึกๆ ที่นี่มีปาร์ตี้ เห็นจากร่องรอยขวดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แล้ว ไม่เมาไม่เลิกแน่ๆ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;จากนั้นก็มีเสียงบ่นจากทั้งฝรั่งและพี่ไทยอย่างเรา ต้องรอแบบนี้แผนการเดินทางของนักท่องเที่ยวจะผิดไปหมด ระหว่างที่ไม่รู้จะเอาไงดี ก็เหมือนมีเหตุการณ์สมรู้ร่วมคิดเกิดขึ้น คือเจ้าของร้านอาหารชาวม้ง ก็เสนอตัวว่ามีรถพร้อมจะรับนักท่องเที่ยวไปต่อ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เหมือนจะดีใจนะครับ แต่ถ้าคิดดูดีๆ มันจะไม่บังเอิญไปหรือ ที่อยู่ๆ ก็มาเสียเอาที่นี่ แล้วชาวม้งที่มีเพียงเพิงพักเก่าๆ จะมีรถตู้ใหม่เอี่ยม ( ใหม่กว่าคนที่มาคนละเรื่องเลย ) สแตนบายไว้อยู่แล้ว และแน่นอนถ้าจะไปต่อกับคันใหม่นี้ ก็จะต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vv8.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( กิจกรรมเด่น คะยักบนแม่น้ำซอง )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เสียงบ่นดังขึ้นอีก เรื่องแบบนี้ฝรั่งคิดได้อยู่แล้วว่าเป็นการปล้นกันชัดๆ คนขับก็ว่าจะไปคันเก่านี่ก็ได้นะ แต่อาจจะไม่ปลอดภัยนะ แต่ไม่ทันที่เรื่องจะใหญ่โตไปกว่านี้ ก็ให้เกิดปาฎิหารย์กับพวกเราอีกครั้งคือพระไทยที่มากับเรานั้น เสนอที่จะเหมารถคันนั้นเอง ค่าใช้จ่ายทั้งหมดท่านออกเอง และจะเมตตาให้พวกเราทั้งหมดไปพร้อมกันกับท่านด้วย&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ดีใจ โล่งใจ และก็ปนความสงสัยเคลือบแคลง เหตุการณ์แรกที่รถมาเสียและดันมีรถใหม่มารอรับนั้นค่อนข้างมั่นใจอยู่ว่าปล้นกันชัดๆ แต่เหตุการณ์สองนี้ มันท้าทายความคิดเรื่องศรัทธาต่อศาสนาพุทธที่ผมมีก่อนหน้านี้อยู่แล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vv9.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ถนนหลักเมืองวังเวียง ดูคล้ายถนนตามแหล่งท่องเที่ยวของไทย )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;มาตรฐานชาวพุทธส่วนใหญ่ ก็คงต้องมองว่าการที่พระออกเที่ยวแบบนี้มันผิด มันไม่ควร ไม่ใช่กิจของสงฆ์ แต่ในสมัยพุทธกาล พระอริยสงฆ์ รวมทั้งพระพุทธเจ้าเองก็ออกเดินทางไปยังหลายๆเมือง หากแต่การเดินทางนั้นก็คงต้องพิจารณาอีกว่า ท่านปฎิบัติตนอย่างไร สร้างคุณงามความดีอะไรหรือไม่ หรือว่าเที่ยวอย่างเดียว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ถ้าเหตุการณ์ที่สองไม่ได้เป็นการสมรู้ร่วมคิดแล้ว การที่พระไทยรูปนี้ โปรดสัตว์น้อยตาดำๆอย่างพวกเรา ไม่ให้ต้องไปเสี่ยงอันตรายกับรถตู้เก่าๆคันนั้นอีก แม้จะใช้เงินทำบุญจากญาติโยม ก็ไม่น่าจะผิดบาปอะไร กลับยังเป็นสร้างบุญกุศลอีกต่างหาก อันนี้ผมพยายามมองโลกในแง่ดีสุดๆแล้วนะ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vv10.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( มุมนี้สุดยอดอีกแล้ว แต่บ่มีปัญญากินร้านนี้นะ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;สำหรับชาวม้งคนนี้ผมก็คงไม่ถือโทษโกรธอะไร เพราะความลำบากยากจนคงเป็นสาเหตุหนึ่งที่ต้องทำแบบนี้ ยิ่งเห็นลูกเล็กๆ อีกสองคนที่สุดแสนจะน่ารักไร้เดียงสา ที่ผมหยอกล้อเล่นตอนที่รอเคลียร์เรื่องกันอยู่นั้น ยิ่งโกรธไม่ลง ก็ขอให้นำรายได้เหล่านี้เลี้ยงลูกๆให้ดีแล้วกัน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;สำหรับชาวลาวที่เจตนาขับรถเก่าๆพาพวกเราขึ้นมา เจตนาจะมาให้เสียตรงจุดนี้ แถมยังใช้ถ้อยคำไม่ดีเพียงเพื่อให้พวกเราเลือกที่จะจ่ายเงินเพิ่ม เป็นคนลาวคนแรกและคนเดียวที่ผมเห็นนิสัยร้ายๆแบบนี้ เรียกว่าเป็นมือใหม่หัดร้ายก็ว่าได้ เพราะไม่เนียน ไร้ศิลปะในการหลอกลวง เทียบกับบ้านเราไม่ติด เพราะบ้านเราเวลาจะหลอกใคร เนียนกว่านี้ได้อีกเยอะ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vv11.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ที่พัก และร้านอาหารที่เกาะกลางแม่น้ำซอง )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ว่าแล้วก็อย่าไปคิดอะไรมาก ผมและเพื่อน บอกให้ฝรั่งเข้าใจถึงเหตุการณ์และก็รับสภาพกันไป เพียงแค่กราบขอบคุณท่านแล้วก็ขึ้นรถไปต่อ ขอบอกว่ารถใหม่มาก มีจอแอลซีดี วิทยุสเตอริโอพร้อมสรรพ ตัวผมกลายว่าต้องมานั่งอยู่หน้าสุดติดกับพระท่าน เพราะเป็นผู้ชายตัวเล็กที่สุดในรถแล้ว เกร็งซะไม่มี ข้างๆก็เป็นพระผู้มีพระคุณก็อยากให้ท่านนั่งสบาย อีกข้างก็เป็นคันเกียร์เผลอหลับไปโดนเกียร์จะยุ่ง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เส้นทางเหมือนจะยาวไกลซะเหลือเกิน เพราะนั่งไม่สบาย แต่พอใกล้จะเข้าวังเวียง ทัศนียภาพรอบๆ ก็ทำผมอึ้ง ตื่นเต้นจนลืมเมื่อย เพราะสองข้างเป็นเขาสูง ป่าทึบเขียวจัด ตัดกับท้องฟ้าสีฟ้า สลับบ้านชาวเขาที่ตั้งอยู่เชิงเขาประปราย ผ่านเมืองใหญ่อย่างกาสี ก็จะเข้าสู่วังเวียง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vv12.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ภาพนี้ส่งประกวดครับ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;20 กิโลเมตรก่อนถึงวังเวียง เป็นภาพจำที่ผมจะไม่มีวันลืม ถนนเส้นเล็กที่คนขับบอกว่าเป็นเส้นหลักเส้นเดียวทางสายเหนือ ใครลงใต้ก็ต้องใช้เส้นนี้ ยิ่งดูแคบลงไปอีก ในขณะที่เราลงเนินแล้วทั้งเบื้องหน้าและด้านข้างต่างก็เป็นเขาสูงโอบล้อม ดูตัวเราช่างเล็กยิ่งนัก และนั่นก็เป็นความจริงเสมอ ว่าเราเป็นเพียงส่วนเล็กมากๆ ของธรรมชาติรอบตัวเรา&lt;/p&gt;&lt;p&gt;รถขับบนถนนแหวกขุนเขา เข้าเมืองวังเวียง เราเห็นแนวเขาสูงอันเป็นสัญลักษณ์ของเมืองเบื้องล่างเป็นลำน้ำซอง ที่ยังใสสะอาด รถจอดให้เราลงในตัวเมือง เราต้องนั่งสามล้อเข้าไปที่พัก ที่ส่วนใหญ่จะอยู่ริมน้ำ สนนราคามีให้เลือกหลายระดับ หรูๆหลักพันก็มี ส่วนเราขอบังกโลสวยๆ ราคา 500 บาท ในคืนสุดท้ายที่ลาว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เวลาเหลืออีกไม่มากก่อนพระอาทิตย์จะตก เราใช้เวลาที่เหลือนี้เดินลัดเลาะตามริมน้ำ เก็บภาพสวยๆ ตามลำน้ำซอง ไม่มีเวลาพอที่จะเล่นกีฬาทางน้ำที่เป็นที่นิยมที่นี่ เช่นพายเรือคะยัก นั่งเรือเที่ยว หรือ นั่งห่วงยางที่ปล่อยจากต้นน้ำลงมา กิจกรรมเหล่านี้ ถ้ามีโอกาสมาอีกคราวหน้าคงไม่พลาด&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เราหาที่นั่งทานอาหารเย็นวิวสวยๆได้ที่เกาะกลางแม่น้ำซอง บรรยากาศตอนพระอาทิตย์ตกดีมากแต่พอมืดแล้ว ยุงและแมลงต่างๆก็มาเบียดเบียนจนนั่งไม่ชิลอีกแล้ว เพิ่งเจอยุงที่ลาวก็ตอนนี้ อยู่หลวงพระบางไม่เห็นมียุงซักตัว เรานั่งอีกสักพักก็เลยเปลี่ยนมาเดินเล่นบนฝั่งดีกว่า&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/vv7.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เพื่อนซี้ตัวดี ออกอาการงอแง ไม่อยากกลับซะแล้ว พยายามโน้มน้าวผมครั้งแล้วครั้งเล่าว่าให้อยู่ต่ออีกคืน เพื่อนตัวดีคนนี้ ทีแรกอยู่หลวงพระบางถึงเวลาต้องมาวังเวียงก็อิดออดทีนึงแล้ว พอมาวังเวียงก็ดันติดใจวังเวียงอีก ช่างใจง่ายจริงๆ ก่อนจะมาลาวผมก็บอกแล้วว่า 5 วันมันน้อยไป แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่รอให้เบื่อแล้วค่อยจาก จากไปตอนอารมณ์ชอบสุดๆแบบนี้แหละ จะได้คิดถึงกัน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมขอตัวกลับมานอนพักที่ห้องก่อนเพราะไม่ค่อยชอบแสงสีในเมืองสไตล์บาร์เบียร์พัทยาเท่าไร ปล่อยให้เพื่อนลุยเดี่ยวหาฝรั่งคุยด้วยต่อไป นอนเอาแรงไว้ลุยต่อพรุ่งนี้วันสุดท้ายที่ลาวดีกว่า&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ฝันดีนะ วังเวียงที่รัก&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/5563393813246468690/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/11/4.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/5563393813246468690'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/5563393813246468690'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/11/4.html' title='ดิบๆ ที่ลาวเหนือ 4 ...การผจญภัยบนเส้นทางสู่วังเวียง'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-3816567709952052097</id><published>2010-10-31T09:03:00.000-07:00</published><updated>2010-10-31T09:04:00.660-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ลาวเหนือ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="หลวงพระบาง"/><title type='text'>ดิบๆที่ลาวเหนือ 2 ... จำไว้เลย ดาวฟ้าหลวงพระบาง</title><content type='html'>&lt;p&gt;ตั้งใจไว้แล้วตั้งแต่เมื่อคืนว่าจะตื่นขึ้นมา ดูพระอาทิตย์ขึ้นจากริมฝั่งโขง แต่ฝนเจ้ากรรมดันตกตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง เลยเวลามาจนเกือบเจ็ดโมงเช้า พระอาทิตย์ขึ้นคงไม่ได้เห็นแล้ว แต่ยังอยากเห็นภาพชีวิตคนเมืองปากแบง ที่ยังคงความเป็นชนบทแท้ๆ แม้รายทางจะมีเฮือนพัก ร้านอาหาร เรียงรายไว้ต้อนรับนักท่องเที่ยว แต่ชาวบ้านส่วนใหญ่ก็ยังคงวิถีชีวิตแบบเดิมๆ ไว้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/pakbeng6.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ภาพริมฝั่งโขงยามเช้า บรรยากาศเหนือคำบรรยาย )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมเดินเก็บภาพผู้คน และทิวทัศน์ จนได้เจอตำแหน่งเหมาะๆ เป็นเพิงเล็กๆ ยื่นออกไปจากเนินเขาเล็กๆ เบื้องหน้าของผมเป็นจุดที่แม่น้ำโขงแผ่กว้างจนดูคล้ายเป็นทะเลสาบ มีเขาขนาดย่อมๆขนาบไว้สองข้าง เบื้องบนเป็นสายหมอกขาวๆ ที่ดูแล้วเหมือนจะลอยลงต่ำมาเรื่อยๆจนแทบจะเอามือคว้าไว้ได้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/pakbeng5.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( กาแฟลาวร้อนๆ ในร้านกาแฟริมน้ำ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;อิ่มกับบรรยากาศที่ยากจะบรรยายแล้ว ก็ถึงเวลาที่จะหาอะไรให้ท้องอิ่ม ผมกลับไปปลุกเพื่อนที่ที่พักอีกครั้ง แล้วออกมาชิมอาหารแนวอาหารเช้าฝรั่ง ร้านตั้งอยู่ริมน้ำ บรรยากาศดีๆแบบนี้ กับ อเมริกันเบรคฟาสต์ กาแฟลาว ตบด้วยพิซซ่าปลาทูน่า และกล้วยปั่น แทบไม่อยากลุกไปไหนอีกเลย &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/pakbeng4.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ตามด้วยพิซซ่าปลาทูน่า อาหารฝรั่งฝีมือคนลาว อร่อยอย่าบอกใคร )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;9 โมง กว่าๆ ได้เวลาที่เรือจะออกจากท่าอีกครั้ง เพื่อมุ่งตรงไปจุดหมายคือหลวงพระบาง เรือวันนี้เป็นคนละลำกับเมื่อวาน เล็กกว่าเมื่อวานหลาย กว่าผมจะเดินขึ้นมาบนเรือที่นั่งปกติก็ถูกฝรั่งจับจองเต็มหมดแล้ว ตาเหลือบไปเห็นท้ายเรือที่เป็นส่วนพักผ่อนของคนเรือ และห้องเครื่อง เห็นเพื่อนคนไทยที่เจอเมื่อวานนี้ ที่เราคิดว่าคงจะแยกทางกันไปแล้ว แต่ไหนวันนี้ดันมาลงเรือลำเดียวกันอีกจนได้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ยังไม่ทันได้ถามไถ่ เบียร์ลาวแก้วแรก ก็ถูกยื่นใส่มือเข้าให้ จากนั้นก็ได้ความว่า เพื่อนใหม่กลุ่มนี้ เปลี่ยนใจ มาลงเรือต่อไปหลวงพระบางเหมือนพวกเราแล้ว ได้เรื่องล่ะครับ วันที่สองย่อมสนิทกว่าวันแรกสองเท่าเช่นกัน ฟ้าลิขิตให้เราและเพื่อนใหม่กลุ่มนี้ต้องมาใช้ชิวิตตะลุยลาวด้วยกันแบบนี้ มันต้องฉลองครับ เผลอแป๊บเดียวก็ได้ภาพอย่างที่เห็น&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/khong7.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( เบยลาวรอไว้แล้วตั้งแต่ขึ้นเรือ ศีลแตกก็วันนี้ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;คนเยอะจนแน่น แถมเรือวันนี้ยังนั่งตามกาบเรือไม่ถนัดเหมือนเมื่อวานอีก ผมต้องกระเด็นมาอยู่ท้ายสุดของเรือ ที่เป็นส่วนของห้องครัว สำรวจห้องครัวคนเรือแล้ว ข้าวของส่วนใหญ่ก็น่าจะซื้อมาจากฝั่งไทยทั้งนั้น ไม่แปลกที่คนลาวชอบใช้เงินไทยจนรัฐต้องออกมารณรงค์ให้ใช้เงินลาว เพราะได้เงินไทยมาข้ามมาซื้อของไทย ไม่ต้องเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาให้ยุ่งยาก แต่เรื่องแบบนี้ทางผู้ปกครองก็คงอยากให้คนชาตินิยมกันบ้าง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/khong6.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( เบื้องหน้าผมบนเรือวันที่สอง คนแน่นจนต้องกระเด็นมาอยู่ท้ายเรือ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;มองไปมองมาผมสังเกตเห็นกล่องกระดาษกล่องหนึ่ง ปิดไว้แต่เจาะรูไว้ด้านบน ขยับไปมาได้ เหมือนมีตัวอะไรอยู่ข้างใน เลยถามคนลาวที่นั่นอยู่ข้างๆกัน ก็เลยรู้ว่า ข้างในเป็นไก่ชนของเค้าเอง มีในกล่องถึง 2 ตัว ผมดูแล้วยังไงก็ไม่น่าจะยัดเข้าไปได้ คงจะอึดอัดน่าดู แต่เจ้าของก็บอกเองว่าไม่เป็นไร ไก่พวกนี้แข็งแรงอยู่แล้ว และถ้าโชคดีเลี้ยงจนตีเก่ง ชนชนะสักครั้ง ก็ได้เงินนับหมื่นบาท สนามก็อยู่ที่หลวงพระบางที่ที่เราจะไปนั่นเอง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/khong5.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ด้านหน้าเรือเป็นที่ของฝรั่งไป ด้านหลังเรือก็เป็นพี่ไทยกะน้องลาวกันไป ) &lt;/p&gt;&lt;p&gt;ไถ่ถามเรื่องไก่เลยไปจนถึงเรื่องเศรษฐกิจ การเมือง ชีวิตความเป็นอยู่ของคนลาว รวมไปถึงการอ่านภาษาลาวอย่างง่าย หนุ่มคนนี้เรียกได้ว่ามีความรู้ดีคนหนึ่ง เพราะด้วยว่าทำงานอยู่หน่วยการศึกษานอกโรงเรียนที่หลวงพระบาง มาปากแบงเป็นประจำเพราะต้องมาหาคู่หมั้นที่ทำงานอยู่ที่นั่น และมีแผนที่จะแต่งงานกันปีหน้านี้แล้ว&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/khong4.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( โขงชิลๆ วันที่สอง บรรยากาสครึ้มฝนส่งท้ายปลายฝนต้นหนาว )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เรื่องของคนลาวกับคนไทยนั้น นอกจากคนลาวจะใช้เงินไทย ฟังภาษาไทยรู้เรื่องเกือบหมดเพราะดูทีวีไทย ละครไทย ข่าวไทย ฟังเพลงไทย รวมไปถึงเกาหลี อย่างที่คนไทยนิยมกัน ดูเคเบิ้ลทีวีที่รับทรูวิชั่นได้ทุกช่องแบบไม่ต้องกลัวฝนตก ผมได้ลองถามเรื่องลึกๆอย่างเช่นอยากให้ลาวเจริญเหมือนไทยไหม อยากมีห้าง มีโรงหนัง มีความเจริญทางวัตถุที่ได้เห็นในทีวีบ้างไหม คำตอบพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า มันสะท้อนให้เห็นว่าเค้าก็อยากจะมีเหมือนอย่างเรา แม้จะรู้ดีอีกเช่นกันว่าสิ่งเหล่านี้อาจสวนทางกับความเจริญทางจิตใจ และนี่ก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ผมต้องข้ามฝั่งโขง มาสัมผัสความบริสุทธิทั้งจากธรรมชาติ และจิตใจของผู้คนแบบนี้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ตลอดการเดินทางบนเรือวันที่สองนี้ ความเป็นกันเองมีมากขึ้นจากเมื่อวาน ทั้งไทย ลาว ฝรั่ง ต่างพูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างก็เฮฮากันไป ใกล้ถึงเวลาที่ตะวันจะตกดินอีกครั้ง เรือก็เข้าจอดที่ท่าหลวงพระบาง ผมและเพื่อน พร้อมทั้งเพื่อนใหม่ รวม 6 คน ตกลงที่จะพักที่เดียวกัน หลังจากได้รับการเสนอราคาจากตัวแทนที่พักตั้งแต่ขึ้นฝั่ง ในราคาเพียง 240 บาทต่อคือ ห้องน้ำในตัว แต่ดูจากแผนที่แล้วคงต้องเดินกันอีกไกล พวกเราตัดสินใจเดินกันไป เพราะจะได้ดูที่พักตามทางด้วย เผื่อจะมีที่ไหนที่เด็ดกว่า &lt;/p&gt;&lt;p&gt;แต่จนแล้วจนเล่า ผ่านที่พักสวยๆ บริเวณใกล้ถนนคนเดินก็แพงนักหนา ยิ่งเดินออกมาไกลจากถนนคนเดิน หลวงพระบางยามค่ำคืนก็ยังคงเหมือนต่างจังหวัดของไทยทั่วไปที่ไร้แสงสี ยิ่งเดินไกลใจก็เริ่มหวั่น เกือบจะยอมพักที่แพงกว่าอยู่อีกหลายครั้ง แต่ก่อนจะหมดแรง ก็เห็นป้ายอยู่ไกลๆ นั่นไงเจอแล้ว เฮือนพักมะนิวัน ไกลที่สุดในบรรดาเฮือนพักแล้วล่ะมั้ง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/luang6.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ที่ตลาดมืดมีบูทจัดวางอย่างดีคอยรับนักท่องเที่ยว ตอนเช้าที่นี่จะเป็นถนนสายหลักของเมือง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;รวมทั้งเป็นจุดหลักที่พระจะมาบิณฑบาตร )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ไม่อาจเปลี่ยนใจได้แล้ว เดินมาไกลขนาดนี้ เจ้าของรีบตรงมาต้อนรับ สถานที่ยังดูใหม่เหมือนเพิ่งเปิดไม่นานนัก เราทั้งหกแยกย้ายกันไปเก็บข้าวของ พร้อมกับนัดกันว่าจะออกมากินข้าวด้วยกัน แล้วค่อยไปเดินตลาดมืดที่ถนนคนเดิน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ว่ากันที่ถนนคนเดิน ก่อนหน้านี้ผมได้ดูรายการท่องเที่ยวทางทีวีมาบ้าง นึกภาพไปได้อย่างหนึ่ง คือน่าจะคล้ายไปทางถนนคนเดินที่ปาย หรือเชียงใหม่ แต่พอมาเดินเข้าจริง ผมว่าเสน่ห์บางอย่างมันขาดหายไป ของที่ขายแม้จะมีจำนวนร้านมากมาย มีเต้นท์สวยๆใหม่กางไว้อย่างงานออกบูท แต่สินค้ากลับไม่หลากหลาย ผ้าสิ้นผ้าไหม แล้วก็กระเป๋าผ้า ดูเหมือนกันแทบทุกร้าน &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/luang7.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( เสื้อที่ระลึกแบบนี้ กลายเป็นของสำคัญที่ขาดไม่ได้ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;และที่ขาดไม่ได้ก็คงเป็นเสื้อสะบายดี เสื้อเบยลาว ที่ผมไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรมากนัก และที่อยากให้มีเยอะๆกลับไม่เยอะนั่นคืออาหารการกินแบบลาวแท้ๆ ถูกจัดไปรวมอยู่ในซอยเล็กทางเข้าถนนคนเดิน ซอยเล็กๆซอยนี้จึงอัดแน่น ไปด้วยนักท่องเที่ยวทั้งไทยทั้งฝรั่งมีมากพอๆกัน ผมว่าส่วนใหญ่ก็คงชอบเรื่องอาหารการกินแบบผมนี่แหละ ถ้าทางลาวมาเห็นความรู้สึกที่ผมเขียนอยู่นี้ก็ขอว่าอยากให้มีอาหารขายมากๆ เชื่อว่านักท่องเที่ยวที่ไหนก็ชอบครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/luang9.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( กาแฟลาว ปลูกในลาวแต่ไปคั่วบดเมืองนอก )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ที่เขียนมาอาจเป็นความรู้สึกส่วนตัวผมแค่นั้น ใครที่ไปมาแล้วคิดเห็นอย่างไรก็บอกกันได้ครับ ใครที่ยังไม่ไป ก็ต้องลองไปดูครับ อย่าเพิ่งเชื่อจากความรู้สึกผมคนเดียว แต่ทั้งหกคนที่ร่วมทางกับผมก็เหมือนจะใจตรงกัน เดินตลาดมืดวนไปมาได้ซักสองรอบก็เริ่มอยากจะเคลื่อนย้ายกันแล้ว และว่าค่อยมาซื้อตอนคืนวันก่อนกลับดีกว่า &lt;/p&gt;&lt;p&gt;ก่อนออกมา เราได้รับคำแนะนำว่า สำหรับนักท่องเที่ยวที่ชอบความบันเทิงยามค่ำคืนแล้ว ต้องไปที่ &quot; เมืองซัว &quot; เป็นที่เต้นรำของคนลาว ซึ่งผมเองก็เคยเห็นรายการไทยมาถ่ายทำอยู่บ้างก็อยากมาสัมผัสของจริงที่นี่ คนลาวเต้นนับสิบๆคนบนฟอร์เต้นได้พร้อมเพรียงกันจริงหรือเปล่า ส่วนอีกที่เป็นที่สำหรับหนุ่มๆ ที่ห้ามพลาด นั่นคือผับดับอันดับหนึ่งของหลวงพระบางที่ชื่อว่า &quot; ดาวฟ้า &quot; แหม ... ฟังชื่อก็อยากเข้าไปดูให้เห็นกับตาแล้วครับ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/luang3.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( บั๊กเก็ตอีกแล้ว อยากกินอาหารลาวแท้ๆมากกว่านี้ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;แต่ต้องขอบอกไว้หน่อยสำหรับผู้ที่เป็นห่วงว่า มรดกโลกทางวัฒนธรรมอย่างหลวงพระบางนี้ มีสถานที่แบบนี้ด้วยหรือ จากคำบอกเล่าของเจ้าของเฮือนพัก บอกว่า ผับเหล่านี้อยู่นอกเขตมรดกไปแล้ว ส่วนที่อยู่ในเขตมรดกนั้น แม้แต่จะดัดแปลงบ้านยังต้องขออนุญาตก่อนเลย ฟังดังนี้แล้วผมก็เบาใจ เพราะอยากให้ที่ที่สงบทั้งธรรมชาติและทางใจนี้อยู่คู่เมืองลาวตลอดไป แม้จะไม่ใช้คนลาวก็เถอะ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;หลังจากตกลงกับสามล้อสกายแล็บเรียบร้อยแล้ว พี่สามล้อเสนอพวกเราว่าจะพาไปเที่ยวทั้งเมืองซัว จอดรอ และจะพาไปต่อที่ดาวฟ้า จนรอรับกลับที่พัก สนนราคา 400 บาท ให้ใจกันแบบนี้มีหรือจะปฎิเสธ พวกเราโดดขึ้นท้ายรถ แล้วเบยลาวร่วมสาบานก็ถูกวนรอบ สมานมิตรใหม่ให้เข้ากันยิ่งขึ้นไปอีก&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/luang4.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ผ้าสิ้นที่นี่ ดูคล้ายกันไปหมด คงเป็นเพราะผมดูไม่ออกเองซะมากกว่า )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;มาถึงที่เมืองซัว ก็อึ้งไปพักหนึ่ง คือน่าจะยังเช้าอยู่ เรามาก่อนนักดนตรีด้วยซ้ำ ภายในร้านเหมือนคาเฟ่เก่าๆ เก้าอี้โซฟาสีดำสูงๆ ไฟสลัวๆ เหมือนมาเที่ยวย้อนยุคไปเมื่อ 30 ปีก่อน อึ้งไปก็เสียเวลาเปล่า คืนนี้เรามาเพื่อสัมผัสว่าคนลาวมีความบันเทิงอย่างไรไม่ใช่หรือ เบยลาวอีก 6 ขวดจึงประเคนแจกจ่ายลงแก้ว &lt;/p&gt;&lt;p&gt;สักครึ่งชั่วโมงต่อมา นักดนตรีเริ่มบรรเลง นักร้องสาวลาวขึ้นร้องขับกล่อม เพลงแรกยังดูนิ่งๆ แต่เมื่อเพลงสองเพลงสามตามมาเริ่มมีผู้กล้ามาเปิดฟลอร์ เท่านั้นแหละ ทั้งหนุ่ม ทั้งสาว ทั้งผุ้ใหญ่ ทั้งผู้อาวุโส ก็ลุกจากโต๊ะ มาที่กลางฟลอร์ เต้นอย่างพร้อมเพรียงกัน อะเมซิ่งจริงๆครับ พวกเราอดรนทนไม่ได้แล้ว บรรยากาสแล้วจะไม่เร้าร้อนอย่างอาร์ซีเอ แต่ดนตรีวอลซ์ ร็อคแอนด์โรล แทงโก้ โบราณๆ ก็ทำให้สถานที่นี้ดูสนุกสนานครื้นเครงได้ อันนี้ผมขอการันตีครับ หากใครได้ไปลาวก็อย่างพลาดสถานบันเทิงแนวนี้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/luang5.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ซอยนี้ขายอาหารล้วนๆ คนแน่นเป็นพิเศษ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เต้นไปเต้นมาได้เหงื่อหลายทีเดียว สนุกแบบคาดไม่ถึงจริงๆ แต่ก็ได้เวลาที่เราจะเคลื่อนย้ายอีกครั้ง เพราะเป้าหมายของหนุ่มๆรออยู่นั่นคือผับ ดาวฟ้า ถ้ามีแค่ผมกับเพื่อนสองคนคงไม่คึกได้ขนาดนี้ แต่เพราะได้เจอคอเดียวกัน รวมเป็น 6 มันก็คึกคะนองได้อย่างกับย้อนเวลาไปเป็นวัยรุ่นยี่สิบต้นๆอีกครั้ง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เบื้องแรกที่ได้เห็นดาวฟ้า ผมนึกถึงผับตามหัวเมืองต่างจังหวัดบ้านเรา โต๊ะทำจากถังลายเบยลาว ผมรู้สึกว่าที่ลาวนี่ จะไปทางไหนก็หนีเบยลาวไม่พ้นจริงๆ คนไม่มากนักอาจเป็นเพราะเป็นคืนวันอังคาร สายตาพวกเราสอดส่ายบรรยากาสและคนที่มาเที่ยว เราก็เริ่มสังเกตเห็นกลุ่มสาวๆ ที่เจ้าของเฮือนพักของเราบอกเอาไว้ อยู่หลายโต๊ะ ดูจากการแต่งตัวแล้ว ไม่น่าพลาดครับ ต้องใช่แน่ๆ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/luang10.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( บรรยากาศสบายๆ สไตล์ถนนคนเดิน )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ความคึกคะนองของหนุ่มทั้งหก ก็แซวกันมาตั้งแต่อยู่บนรถแล้วว่า มาหลวงพระบางต้องให้ถึงหลวงพระบางนะ ผมเองต้องออกตัวตรงนี้ว่า ไม่ได้มีเรื่องนี้อยู่ในหัวตั้งแต่ก่อนมาเลย ไม่ได้เตรียมตัวอะไรมาทั้งสิ้น แม้แต่ในค่ำคืนในผับดาวฟ้าที่เราอยู่กันตอนนั้น ผมก็ยังไม่ได้อาบน้ำมาตั้งแต่คืนวาน สภาพก็แย่อยู่ เพราะนั่งเรือมาทั้งวัน แถมชุดที่ใส่ก็เป็นชุดเก่าที่สุดในตู้ ที่กะว่าใส่เสร็จแล้วก็จะทิ้งไว้ที่หลวงพระบางเลย สภาพแย่มาก ไม่เหมาะกับเรื่องอย่างว่าด้วยประการทั้งปวง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;แต่เรื่องบังเอิญมันก็เกิดขึ้นจนได้ โต๊ะข้างๆกันก็เป็นสาวลาว ซึ่งผมเองก็ไม่กล้าฟันธงว่าเธอทำอาชีพอะไร เพราะไม่ได้ถาม แต่ว่าเราก็ได้คุยเรื่องโน้นเรื่องนี้กัน ก็กะไว้แค่นั้น จริงๆนะครับ ... สาบานนน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;คุยไปคุยมา บวกกับฤทธิ์เบยลาว ความสนุกคละเคล้ากับเสียงเพลง กลายเป็นว่า ผมกับน้องเค้ากลับมาที่เฮือนพักได้ไงกันล่ะเนี่ย เอาไงล่ะทีนี้ แล้วพรุ่งนี้จะต้องตื่นไปใส่บาตรเช้าอีก &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;p&gt;เอาไง เอาไง เอาบ่ดี เอาดีบ่ แล้วเสียงก็ค่อยๆเงียบไปหลังปิดประตูห้อง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;จำไว้เลย ดาวฟ้า หลวงพระบาง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/3816567709952052097/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/10/2.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/3816567709952052097'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/3816567709952052097'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/10/2.html' title='ดิบๆที่ลาวเหนือ 2 ... จำไว้เลย ดาวฟ้าหลวงพระบาง'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-8407232127063109494</id><published>2010-10-31T09:01:00.000-07:00</published><updated>2010-10-31T09:02:49.575-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ปากแบง"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ลาวเหนือ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="หลวงพระบาง"/><title type='text'>ดิบๆ ที่ลาวเหนือ 1 ... สะบายดีปากแบง</title><content type='html'>&lt;p&gt;ได้ยินชื่อเสียงของหลวงพระบางมาเนิ่นนานแล้ว ความเป็นเมืองมรดกโลกทางวัฒนธรรมที่ชาวลาวภาคภูมิใจ ความเป็นเมืองที่ได้ชื่อว่ายังมีวิถีชีวิตที่ใกล้ชิดกับพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะการใส่บาตรข้าวเหนียว ที่ถือเป็นภาพจำของเมืองนี้ก็ว่าได้ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/huay2.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ริมน้ำโขงฝั่งลาว ที่ห้วยทราย กับเรือที่เราจะล่องกันในวันนี้ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;หลังจากที่นัดแนะกับเพื่อนซี้ร่วมเดินทางกันแล้ว ว่าเราจะเดินทางไปหลวงพระบางด้วยเส้นทางที่โหดพอตัวด้วยเส้นทางเรือล่องแม่น้ำโขงจากด่านเชียงของ จ. เชียงราย แว๊บแรกคิดจะไปด้วยเครื่องบินเหมือนกัน แต่ดูราคาตั๋วแล้วขอบายดีกว่า และจริงๆแล้ว การใช้เวลาสัมผัสกับการเดินทางแบบนี้ก็ สำคัญไม่แพ้การสัมผัสเมืองหลวงพระบางอันเป็นจุดหมายปลายทาง &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/khong1.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/khong3.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/khong2.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( บรรยากาศ สองข้างทาง บนเรือ บอกสั้นๆคำเดียวครับ สุดยอดดดด )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เรานัดกันที่ขนส่งหมอชิต ในค่ำวันอาทิตย์เพื่อที่จะขึ้นรถไป อ.เชียงของ ใช้เวลาข้ามคืนเกือบ 12 ชั่วโมงเต็ม เราก็มาถึงตัวเมือง ที่ดูแล้วก็ถือเป็นเมืองท่องเที่ยวย่อมได้อยู่เหมือนกัน ส่วนหนึ่งก็คงทำไว้รองรับผู้ที่จะเดินทางล่องน้ำโขงอย่างพวกผมนี้ แต่ด้วยเวลาอันจำกัด จึงต้องขอผ่านเชียงของไปก่อน โอกาสหน้าคงได้มีเวลามาสัมผัสกับเมืองนี้นานๆ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/huai1.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( บั๊กเก๊ต หรือข้าวจี่ อาหารที่พบได้บ่อยกว่าส้มตำลาว มากพอๆกับเฝอ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;นั่งสามล้อไปยังจุดผ่านแดน ถ้ามีพาสปอร์ตก็ไม่ต้องห่วงอะไร ผ่านสะดวกใช้เวลาไม่นานนัก จากฝั่งไทยนั่งเรือข้ามฟากไป จุดผ่านแดนฝั่งลาวที่ห้วยทราย จัดการแลกเงินกีบติดตัวไว้คนละ 2 พันบาท จริงๆแล้ว หากใครขี้เกียจปวดหัวกับหน่วยอันมหาศาลจะไม่แลกเลยก็ได้ เพราะคนลาวรับเงินไทยทั่วประเทศ แต่มักจะโดนอัตรา 1 บาท ต่อ 250 กีบ แทนที่จะได้ 1 บาท ต่อ 268 กีบ อย่างที่เราแลกได้วันนี้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/pakbeng3.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( พลบค่ำที่ปากแบง เราขึ้นมาหาที่พักก่อนนั่งเรือต่ออีกครึ่งทางในวันพรุ่งนี้ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ที่ฝั่งลาวนี้ เราจะเห็นตัวแทนทัวร์อยู่หลายแห่ง เส้นทางล่องน้ำโขงไปหลวงพระบาง ที่ขายกันมักจะถูกบวกกำไรไปหนึ่งทอดแล้ว ที่คนละประมาณ 900 บาท แต่ถ้านั่งรถต่อไปอีกหน่อยไปซื้อที่ท่าเรือโดยตรงเลย ก็จะได้ที่ราคา 2 แสนกีบ คิดแล้วก็ประมาณ 750 บาท ประหยัดไปได้หลาย&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/pakbeng7.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ลาบแบบลาว ผักสมุนไพรเยอะกว่าของเรา แถมใส่ถั่วงอกด้วย ที่ร้านปิ่นคำ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;อาหารแถวท่าเรือนี้ไม่มีให้เลือกนัก ซึ่งก็น่าเสียดายโอกาสแทนคนลาวอยู่ น่าจะมีคนทำอาหารมาขายนักท่องเที่ยวมากกว่านี้ เพราะแค่นักท่องเที่ยวที่ไปเรือลำเดียวกับผม ก็น่าจะเกือบร้อยแล้ว ส่วนใหญ่ก็ต้องกินแบบเดียวกันหมด คือเจ้าขนมปังบักเก็ต หรือที่คนลาวเรียก ข้าวจี่ ซึ่งมื้อแรกก็น่าตื่นเต้นดี แต่มื้อต่อไปกินบ่อยๆ ไม่เวิร์คครับ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ก่อนไปก็ทำใจไว้แล้วว่า เรือออกช้ากว่าเวลาแน่ๆ แต่ไม่รู้ว่าจะช้าได้ขนาดนี้ แถมยังอัดนักท่องเที่ยวจนแทบล้นลำ ตอนนี้อยู่กรุงเทพแล้วก็บ่นกันไปครับ ตอนอยู่นั่นก็สะใจคนฮาร์ดคอร์อย่างผมดีเหมือนกัน ตอนเรือจอดอยู่อากาศร้อนอบอ้าวครับ แต่พอเรือออกเดินทางแล้ว ต่อให้คนเยอะกว่านี้ก็ไม่อาจลดทอนบรรยากาศรอบตัวเราไปได้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/pakbeng9.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( เฮือนพักดอนวิลล่าสัก เก่าๆ แต่ได้บรรยากาศ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ทันทีที่เห็นภาพทิวทัศน์รอบตัวเรือ ทั้งลำน้ำโขงที่ไหลเรียบเอื่อยๆ ภูเขาสองข้างที่เขียวจัด โดยเฉพาะเมื่อผ่านส่วนพรมแดนไทย เป็นลาวทั้งสองฝั่งโขงแล้ว ผสมกับลมบริสุทธิที่พัดผ่านใบหน้า ผมยอมรับว่าบรรยายได้แค่นี้ ได้แค่เศษเสี้ยวของสิ่งที่เราได้สัมผัสจริงๆ นี่แหละครับ ธรรมชาติที่ไม่ต้องการการปรุงแต่งใดๆ เสพดิบๆได้แบบนี้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผ่านชั่วโมงแล้ว ชั่วโมงเล่า จากเที่ยงที่ท่าห้วยทราย เรือจอดตามท่าต่างๆอยู่เป็นระยะเพื่อรับส่งชาวบ้าน และสิ่งของที่ขนมากับเรือ เล่าให้ใครฟังว่าต้องนั่งเรือสองวันกว่าจะถึงหลวงพระบาง อาจดูเหมือนโหด แต่มานั่งจริงๆแล้ว ใครที่ชอบความชิล ชอบธรรมชาติ ก็แทบจะไม่สนใจเวลาที่ผ่านไปเลย&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/pakbeng6.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ยามเช้า สายหมอกลอยอยู่เหนือแม่น้ำโขง อากาศเย็นสบายดีแท้ )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;พระอาทิตย์ จวนจะลับขุนเขา เราก็มาถึงกลางทาง จุดที่เราต้องแวะพักค้างคืน ก่อนที่จะขึ้นเรือไปต่อในตอนเช้า เมืองปากแบง ที่เราแวะพักนี้ เท่าที่ทราบมาก่อนหน้านี้ก็จะมีเพียงที่พักเล็กๆไม่กี่แห่งที่ส่วนใหญ่ก็จะดัดแปลงจากบ้านของชาวบ้าน แต่เมื่อเริ่มมีนักท่องเที่ยวมากขึ้น ก็มีคนมาลงทุนทำที่พักขนาดใหญ่ ที่ผมเห็นล่าสุดนี้มีหรูขนาดรีสอร์ตสวยๆของไทยขึ้นมาแล้ว ราคาคืนละพันกว่าบาท สำหรับพวกผม ขอห้องละ 200 บาท น่าจะเหมาะกว่า&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ค่ำคืนของที่นี้ไม่ได้มีสีสันอะไรมากนัก จะมีก็เพียงร้านอาหาร คอฟฟี่ช็อปเล็กๆ ผมได้รับคำแนะนำจากเจ้าของบ้านพักให้ไปทานอาหารกันที่ ร้านปิ่นคำ เชื่อไว้ก็ไม่ผิดหวังครับ เป็นร้านที่ทัวร์ไทยมาบ่อยๆ น่าจะเพราะรสชาติอาหารที่ถูกปากคนไทยอย่างเราๆ ราคาก็ไม่ต่างจากบ้านเรามากนัก รวมกับความหิวที่ตั้งแต่เช้ามีเพียงบั๊กเก็ตบิ๊กไซส์ เพียงหนึ่งชิ้นที่ลงท้อง นับเป็นมื้อแรกในลาวที่ได้ลิ้มรสมือชาวลาวแบบเต็มๆ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/pakbeng1.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( เด็กนักเรียน กับพาหนะคู่ใจ จักรยานธรรมดาๆ ไม่มีเกียร์แต่ต้องปั่นขึ้นเขา )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ย้อนกลับไปที่เริ่มลงเรือสักหน่อย แว็บแรกที่เห็นเหมือนมาล่องแม่น้ำอะไรซักแห่งที่ยุโรป เพราะมองไปมีแต่ฝรั่งทั้งนั้น แย่ละสิครับ ภาษาอังกฤษก็ง่อยเปลี้ยซะเหลือเกิน แต่มองไปท้ายเรือก็เห็นคนกลุ่มเล็กๆ หน้าไทยๆ อย่างเรา ค่อยโล่งอกที่อย่างน้อยก็มีเพื่อนร่วมทางที่พอจะพูดคุยกันได้&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ทันที่ที่ผมกับเพื่อน ได้คุยกับกลุ่มพี่ๆ ที่มากันอีก 4 คน ก็รู้สึกได้ว่า เจอคนที่ทางเดียวกันซะแล้ว มาอยู่ต่างแดน ( แม้จะไม่ได้ห่างบ้านเท่าไร ) เจอคนคอเดียวกัน วัยใกล้ๆกันแบบนี้ คุยกันได้เหมือนรู้จักกันมาสิบปี คุยกับกลุ่มพี่ๆ ได้ความว่า มาจากเชียงใหม่ มาล่องเรือแต่จะไปแค่ครึ่งทางของเรา นั่นคือที่ปากแบง และจะเปลี่ยนไปนั่งรถ ไปเที่ยวเมืองอื่นๆอีกก่อนจะไปหลวงพระบาง และจะวกกลับไทยทางจังหวัดน่าน&lt;/p&gt;&lt;p&gt;แต่หลังจากที่คุยกันอย่างสนิทสนม ผมกับเพื่อนก็พยายามโน้มน้าวให้ไปเส้นทางเดียวกับเรา ที่เดินทางต่อทางเรืออีกในวันพรุ่งนี้ เพื่อตรงไปหลวงพระบาง แต่พี่ๆก็ยังคงความตั้งใจเดิมไว้อยู่ เรากลุ่มคนไทยเล็กๆบนเรือ จึงแยกกันที่ฝั่งปากแบง&lt;/p&gt;&lt;p&gt;กลับมาที่ที่พักโทรมๆ ที่พวกผมนอน ในสนนราคาคืนละ 200 บาท สภาพก็เป็นเรือนไม้เก่าๆ มีรู มีรอยแยกระหว่างซี่ไม้ ให้เห็นอยู่รอบห้อง ภายในบ้านแบ่งได้ประมาณ 5 ห้อง มีฝรั่งที่เดินทางมาด้วยกันอยู่ในห้องข้างๆ ตกดึก ได้เวลาที่พวกเราจะนอนแล้ว แต่ก่อนจะหลับตาลง พวกเราก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างที่ชวนให้ตื่นเต้น พลันลุกจากที่นอนด้วยกันทั้งคู่&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/pakbeng2.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;( ปากแบง ยังเป็นธรรมชาติอยู่มาก อีกหน่อยคงเป็นจุดหมายของนักท่องเที่ยว )&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เปล่าครับ ถ้าใครคิดว่าผมจะเจอผีที่เมืองลาวเข้าให้แล้ว แต่เสียงที่พวกผมได้ยินกลับเป็นเสียงเหมือนในหนังผู้ใหญ่ คงไม่ต้องบรรยายอะไรไปมากกว่านี้นะครับ ด้วยความทะลึ่งของพวกเราเลยตัดสินใจ เปิดประตูออกไปฟังให้ใกล้กว่านี้ &lt;/p&gt;&lt;p&gt;แต่เวรกรรม เสียงพื้นไม้ที่เราเหยียบลงไปมันดันส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ไอ้ผมก็อดขำถึงพฤติกรรมของพวกเราไม่ได้ ทันที่ที่หลุดขำไปนั้น เสียงของฝรั่งคู่นั่นก็เงียบลงเหมือนจะรู้ว่ามีคนกำลังเดินเข้ามาใกล้อย่างนั้น รู้สึกผิดไงไม่รู้ ได้แต่ค่อยๆย่องกลับห้องแต่โดยดี อดเห็นผีผ้าห่มที่เมืองลาวซะ&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ผมกับเพื่อนยังคงฮากับเรื่องที่เกิดขึ้นสักพัก ก่อนจะข่มตาหลับอีกครั้งเพื่อเอาแรงไว้ ลุยกันต่อในวันพรุ่งนี้ &lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/8407232127063109494/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/10/1.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/8407232127063109494'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/8407232127063109494'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/10/1.html' title='ดิบๆ ที่ลาวเหนือ 1 ... สะบายดีปากแบง'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-588758774605147242</id><published>2010-10-22T08:58:00.000-07:00</published><updated>2010-10-22T09:04:14.480-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ทีวีไทย"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ประเสริฐกุล"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="พื้นที่ชีวิต"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="วรรณสิงห์"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ศรัทธา"/><title type='text'>ศรัทธา... ของผม... ของ วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล</title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/755958.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;เป็นเวลา 12 สัปดาห์เต็มที่ผมต้องเฝ้าอยู่หน้าจอ คอยติดตามชมรายการพื้นที่ชีวิต ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีไทย รายการที่นำเสนอเรื่องราวการเดินทางของ วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล นักเขียน นักดนตรี นักแสดงผู้รับบทคู่ปรับอินทรีแดง และแน่นอน ทายาทของบุคคลสำคัญ 2 ท่าน คุณเสกสรร ประเสริฐกุล และคุณจิระนันท์ พิตรปรีชา &lt;/p&gt;&lt;p&gt;นอกจากความน่าสนใจในตัว วรรณสิงห์ ผู้ดำเนินเรื่องแล้ว การประกาศตัวว่าไม่ได้ศรัทธาในศาสนาใด ตั้งแต่ตอนแรกของรายการ และย้ำในทุกครั้งตอนต้นรายการ ว่า&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#000000;&quot;&gt;&quot;บางทีการที่เราไม่ศรัทธาในศาสนาพุทธนี่ หรือศาสนาใดๆ ก็ตาม ไม่ได้เป็นเพราะคำว่าศาสนา ไม่ได้เป็นเพราะตัวศาสนา แต่เป็นเพราะสังคมที่เราอยู่มากกว่า ที่เขานำสิ่งที่เรียกว่าศาสนามาแปรเปลี่ยนเป็นบางสิ่งซึ่งเราไม่รู้สึกเชื่อถือเลย&quot; ( ที่มา : สถานีโทรทัศน์ทีวีไทย ) &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;เป็นสิ่งที่ชวนให้คนดูอย่างผมสงสัย และอยากที่จะติดตามการเดินทางของวรรณสิงห์ ที่ไปยังเมืองต่างๆ ทั่วเอเชีย เพื่อสำรวจศรัทธาของผู้คน ที่มีให้กับศาสนาที่ตนนับถือ ว่าจะให้คำตอบอะไรกับเค้า และตัวผมเองบ้าง&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/755957.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;เพราะส่วนหนึ่งของคำถามในใจของวรรณสิงห์ที่มีต่อศาสนา ผมยอมรับว่าเป็นสิ่งที่เป็นคำถามในใจผมเช่นกัน และเชื่อได้เลยว่า มีอีกหลายคนที่ตั้งคำถามนี้ในใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในศาสนาพุทธที่เราเอ่ยออกมาได้อย่างอัตโนมัติว่าเราเป็นคนพุทธนั้น การตักบาตร ไหว้พระ สวดมนต์ และร่วมพิธีกรรมทางศาสนาในวันสำคัญ ทำให้เราดับทุกข์ได้จริงหรือ &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;การเดินทางของวรรณสิงห์ เริ่มต้นจากหลวงพระบาง ไปพาราณสี ธรรมศาลา เวียดนาม พุกาม ศรีลังกา อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ ญี่ปุ่น และสุดท้ายจบที่กัมพูชา แต่ละตอนก็จะได้พบ และพูดคุยกับผู้คนในเมืองนั้น ในเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ และความคิดเห็นต่อศาสนาที่ตนนับถืออยู่ ( รายละเอียดโปรดติดตามได้ที่เว็บไซต์ทีวีไทยครับ ) แต่ละคนแต่ละประเทศ แต่ละศาสนาก็มีรายละเอียดปลีกย่อยแต่ต่างกันไป&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;จนถืงเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ผมได้ชมบทสรุปส่งท้ายของการเดินทางของวรรณสิงห์ ซึ่งก็เป็นวันที่ผมรอคอยว่า ที่เดินทางไปสัมผัสชีวิตผู้คนในหลายประเทศนั้น ให้อะไรกับเค้าบ้าง และจะสรุปอย่างไรกับคำถามต่อศาสนาที่ตั้งไว้แต่แรกก่อนเดินทาง &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/755956.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;เพราะในฐานะคนดูคนหนึ่ง สิ่งที่ผมได้รับจากการชมทั้ง 12 ตอนนั้น ที่ได้แน่ๆก็คือได้สัมผัสชีวิตผู้คนในเมืองต่าง ที่คนธรรมดาคนหนึ่งอย่างผมอาจไม่มีโอกาสได้ไปเห็นจริง แต่นั่นอาจถือได้ว่าเป็นความสำเร็จเพียงส่วนเดียว ที่พาผู้ชมไปเปิดโลกทัศน์ อย่างสารคดีต่างประเทศ ประเด็นหลักที่ผมรู้สึกว่าถูกท้าทายไว้แต่แรก เท่าที่ดูมาทั้ง 12 ตอน สำหรับผมยังไม่ได้คำตอบชัดเจนเท่าไรนัก &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;บทสรุปการเดินทาง จึงเป็นสิ่งที่ผมเฝ้าติดตามตั้งแต่วินาทีแรก วรรณสิงห์ เล่าย้อนทบทวนความประทับใจในแต่ครั้งที่เดินทาง และตั้งข้อสังเกตว่า แต่ละศาสนา มีจุดร่วมจุดหนึ่งที่คล้ายคลึงกันนั่นคือการลดอัตตา ลดตัวตนของแต่ละคนลง เพื่อจะนำมาซึ่งความสุข ที่แน่นอนว่าเป็นแก่นแท้ของหลักธรรมในศาสนาพุทธอยู่แล้ว เช่นเดียวกับแนวความคิดที่นับถือพระเจ้าเป็นสิ่งสูงสุด ของคริสต์และอิสลาม ที่ทำให้แต่ละคนลดความยึดถือตัวตนลง และยังยกตัวอย่างการอยู่ร่วมกันได้ของหลายศาสนาในศรีลังกา และอินเดีย ที่บ่งชี้ว่าความแตกต่างของศาสนา ไม่ได้เป็นสาเหตุของความขัดแย้งในโลก&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#000000;&quot;&gt;ดูเหมือนผม จะใจตรงกับวรรณสิงห์อีกครั้ง ที่การเดินทางทั้ง 12 ตอนแม้จะได้เปิดโลกทัศน์ รับความแตกต่างหลากหลายบนโลกนี้ รับรู้ศรัทธาของผู้อื่น แต่ก็ยังไม่ได้คำตอบชัดเจนเกี่ยวกับศรัทธาของตัวเอง ตอนสุดท้ายนี้ วรรณสิงห์ จึงได้ย้อนกลับมาสำรวจใจตัวเอง ด้วยการเดินทางไปยังสวนโมกข์ ที่ซึ่งชาวพุทธทั้งหลายให้การยอมรับถึงแนวทางปฎิบัติ หลักคิดต่างๆ ตามแนวของท่านพุทธทาส&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#000000;&quot;&gt;และตอนนี้เองที่ ผม ก็รู้สึกอย่างเดียวกับ วรรณสิงห์ ที่เห็นได้ว่า เปลือกนอกของศาสนาพุทธ ได้หลุดร่อนออกไป เหลือแต่แก่นแท้ของหลักธรรมคำสอน &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#000000;&quot;&gt;และแม้จะยังไม่สามารถ นำหลักธรรมอันเป็นเนื้อแท้ของพุทธศาสนามาใช้นำทางชีวิตได้อย่างสมบูรณ์ แต่ผมก็รู้สึกเช่นเดียวกับวรรณสิงห์อีกครั้ง ว่าสิ่งนี้แหละ ที่ใกล้เคียงกับคำตอบของศรัทธาในตัวเองที่สุดแล้ว &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/755955.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#000000;&quot;&gt;ไม่จำเป็นที่ผมจะต้องไปไล่เลียงคำตอบอะไรกับวรรณสิงห์อีก เพราะเจ้าตัวเองก็บอกแล้วว่าเป็นเพียงมุมมองของคนคนหนึ่ง ส่วนตัวผมเองคิดว่า เราชาวพุทธโดยกำเนิดนี้ แม้จะละเลยศาสนา ห่างไกลวัดวาไปบ้าง แต่เท่าที่เราเจริญเติบโตมา ในสิ่งแวดล้อมที่เป็นเมืองพุทธ การเลี้ยงดูจากพ่อแม่ที่ก็เป็นคนพุทธนั้น ทำให้ผมซึมซับหลักของพุทธศาสนาไปแบบไม่รู้ตัว ทั้งเรื่องของความดีความชั่ว บาปบุญคุณโทษ เรื่องของความสุข ความทุกข์ หนทางของการดับทุกข์ และทุกสิ่งล้วนเป็นอนิจจัง ไม่เที่ยงแท้&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#000000;&quot;&gt;สำหรับตัวผมเอง แม้จะยังมีคำถามต่อบรรดาพิธีกรรม วัด และพฤติกรรมของพระสงฆ์บางรูป ซึ่งก็เป็นเพียงเปลือกนอก แต่ในใจลึกๆแล้วก็มั่นใจได้ว่า หลักธรรมของพุทธศาสนา เป็นสิ่งที่ศรัทธาได้อย่างแท้จริง &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;ขอบคุณทีวีไทย รายการพื้นที่ชีวิต และวรรณสิงห์ ประเสริฐกุล ที่ทำให้ผมได้เปิดโลกทัศน์ ได้ย้อนกลับมาคิดถึงศรัทธาในตัวเองอีกครั้ง&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;( ขอบคุณข้อมูล และภาพทั้งหมดจาก &lt;a href=&quot;http://www.thaipbs.or.th/Life/&quot;&gt;http://www.thaipbs.or.th/Life/&lt;/a&gt; )&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#000000;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;txtnormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color:#000000;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/588758774605147242/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/10/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/588758774605147242'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/588758774605147242'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/10/blog-post.html' title='ศรัทธา... ของผม... ของ วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-3866638854159058564</id><published>2010-04-01T09:37:00.000-07:00</published><updated>2010-04-01T10:23:31.406-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="บางแค"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ฟิวเจอร์ปาร์ค"/><title type='text'>Future Park บางแค ... ความเปลี่ยนแปลง ความเปลี่ยนไป</title><content type='html'>&lt;a href=&quot;http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S7TWRDV_zyI/AAAAAAAAACc/uRUEGiDwwz4/s1600/SNC00024_resize.jpg&quot;&gt;&lt;img style=&quot;TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand&quot; id=&quot;BLOGGER_PHOTO_ID_5455220637096202018&quot; border=&quot;0&quot; alt=&quot;&quot; src=&quot;http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S7TWRDV_zyI/AAAAAAAAACc/uRUEGiDwwz4/s320/SNC00024_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;หากบ้านใครอยู่แถวบางแค หรือว่าอยู่โซนทางฝั่งธน คงพอจะรู้จักหรือเคยผ่านห้างแห่งนี้ ครั้งหนึ่งถ้าย้อนไปเมื่อ 10 กว่าปีก่อน เคยคึกคักมากในระดับที่ว่า ใครจะมาดูหนังในโรงที่ทันสมัยต้องมาที่ บางแค10 ( เป็นชื่อโรงเครืออีจีวีในยุคแรก ที่ได้ชื่อว่าเป็นโรงซีนีเพล็กซ์คือมีหลายๆโรงในที่เดียวกัน ฉายได้พร้อมกันหลายเรื่อง เป็นแห่งแรกๆของประเทศนี้ ) ที่นับว่าอินเทรนด์มากๆเวลานั้น เพราะโรงอื่นๆ ที่มีขณะนั้นมักจะเป็นโรงหนังใหญ่ๆ สภาพเก่าๆ แม้แถวสยามที่เป็นแหล่งรวมวัยรุ่นเองก็ยังไม่มีแบบนี้ ยังเป็นสไตล์โรงใหญ่แบบสกาล่าอยู่&lt;img style=&quot;TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand&quot; id=&quot;BLOGGER_PHOTO_ID_5455220441113345634&quot; border=&quot;0&quot; alt=&quot;&quot; src=&quot;http://3.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S7TWFpQCvmI/AAAAAAAAACU/b2DxoJ9mmbs/s320/SNC00022_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;ด้วยว่ามีจุดขายโดดเด่นมากขณะนั้น กิจการอื่นๆ ที่อยู่ในฟิวเจอร์ปาร์คบางแคด้วยกันก็พลอยดีไปด้วย ผมยังจำได้ว่าตอนนั้นฟิวเจอร์ปาร์คบางแค มีทั้งเยาฮัน โรบินสัน ท็อปส์ซุปเปอร์มาเก็ต รวมอยู่ในที่เดียวกัน ร้านเล็กๆ ในพลาซ่าก็พลอยคึกคักไปด้วย ศูนย์อาหารมีถึง 2 โซน ทั้งหน้าท็อปส์และชั้นบนก่อนขึ้นไปโรงหนัง&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style=&quot;TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand&quot; id=&quot;BLOGGER_PHOTO_ID_5455220148889540050&quot; border=&quot;0&quot; alt=&quot;&quot; src=&quot;http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S7TV0oodVdI/AAAAAAAAACM/GwcEzR2C3ws/s320/SNC00025_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;แถมยังมีเครื่องเล่นประมาณรถไฟเหาะ ชิงช้าสวรรค์ ( ที่ทุกวันนี้โครงสร้างชิงช้าเก่าๆ ยังตั้งเป็นสัญลักษณ์ให้เห็นฟิวเจอร์จากไกลๆได้ ) เป็นแหล่งรวมทั้งวัยรุ่นและสมาชิกในครอบครัวของคนแถวฝั่งธนอยู่นับสิบปี&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;แต่เมื่อวันเวลาผ่านเลย สภาพของฟิวเจอร์ปาร์คบางแคก็เปลี่ยนไป ให้นึกถึงความไม่เที่ยงของทุกๆสิ่งบนโลก ปัจจัยหนึ่งที่ชัดเจนมากๆ คือการเกิดขึ้นของห้างใหม่ๆ ทั้งโลตัสบางแค ที่แย่งส่วนแบ่งแม่บ้านไปเยอะ แต่ที่ส่งผลมากที่สุดน่าจะเป็นเดอะมอลล์บางแคที่นอกจากจะบริหารดีกว่าแล้ว ยังอยู่ในทำเลที่ตั้งที่ดีกว่า จากเมื่อก่อนที่เหมือนจะไกลกว่าฟิวเจอร์ออกไป แต่เมื่อเมืองขยาย การคมนาคมสะดวก หัวมุมวงแหวนกาญจนาภิเษก ตัดกับเพชรเกษม จึงเป็นทำเลที่สุดยอดที่สุดแห่งหนึ่งในย่านฝั่นธนบุรี &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style=&quot;TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand&quot; id=&quot;BLOGGER_PHOTO_ID_5455219839083058690&quot; border=&quot;0&quot; alt=&quot;&quot; src=&quot;http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S7TVimg1lgI/AAAAAAAAACE/QHPSC3MnDkU/s320/SNC00010_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;ทุกอย่างเป็นไปตามสัจธรรม บางแค10 เริ่มเสื่อมความนิยม เพราะห้างใหม่ๆที่ไหนก็มีโรงหนังแบบนี้ทั้งนั้นแล้ว ตัวอีจีวีก็มีอันต้องไปรวมกับเมเจอร์ เยาฮันเป็นรายแรกที่ต้องอำลาฟิวเจอร์ไป ท็อปส์ซุปเปอร์มาร์เก็ตเองก็ถูกเปลี่ยนมือ และต้องมีอันย้ายออกไป โรบินสันก็โดนเทคโอเวอร์ด้วยเหมือนกัน ยื้อจนเป็นรายสุดท้ายที่ปิดตัวลง ยังไม่รวมร้านรวงเล็กๆอีกมากที่ทนสภาพไม่ไหว ปิดไปจนตอนนี้พื้นที่ใช้งานเหลือไม่ถึงครึ่งหนึ่งแล้ว&lt;/div&gt;&lt;img style=&quot;TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand&quot; id=&quot;BLOGGER_PHOTO_ID_5455219559387221234&quot; border=&quot;0&quot; alt=&quot;&quot; src=&quot;http://1.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S7TVSUkJzPI/AAAAAAAAAB8/KS4ZHdSOOJY/s320/SNC00014_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;มีความพยายามที่จะทำให้กลับมาคึกคักอยู่บ้าง ด้วยการเอาโซนเยาฮันมาทำใหม่เป็นศูนย์ขายอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ มีไอทีซิตี้เป็นร้านหลัก แต่ผมก็ว่ายังไม่พอที่จะดึงคนมาเดินเท่าไร ผ่านไปแต่ละครั้ง แทบจะนับคนเดินได้ ตอนเย็นๆค่ำๆก็มักจะเปลี่ยนลานด้านหน้าโล่งเป็นตลาดนัด อันนี้ยังพอดึงคนที่ใช้เส้นทางนี้กลับบ้านแวะมาซื้อของกินของใช้ได้บ้าง&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;ที่เห็นว่าน่าจะยังพออยู่ได้ก็น่าจะเป็นคาร์ฟูร์ที่เหมาพื้นที่เยาฮันเก่าชั้น 1 กับชั้นใต้ดิน ยังเห็นว่าคึกคักอยู่ กับซีเอ็ด ที่ยังอยู่ตั้งแต่เปิดแรกๆ&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;อยากบันทึกเรื่องนี้เอาไว้ เพราะรู้สึกว่าอีกไม่นานคงต้องมีการเปลี่ยนแปลงแน่ๆ เพราะจริงๆแล้วพื้นที่เองก็ยังนับว่ามีศักยภาพ หากได้ห้างใหญ่เข้ามาบริหาร ปรับปรุงใหม่ หรือจะสร้างใหม่ทั้งหมด เป็นคอนโดด้านบน ด้านล่างเป็นห้าง ก็เหมาะอยู่ไม่น้อย ในฐานะคนที่อยู่แถวนี้อยากเห็นการเปลี่ยนแปลงครับ ทิ้งไว้แบบนี้นอกจากไม่เกิดประโยชน์แล้ว ยังทำให้ทำเลแถวนี้ดูไม่คึกคักตามไปด้วย&lt;/div&gt;&lt;img style=&quot;TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand&quot; id=&quot;BLOGGER_PHOTO_ID_5455219294896799698&quot; border=&quot;0&quot; alt=&quot;&quot; src=&quot;http://4.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S7TVC7QuP9I/AAAAAAAAAB0/KbWI-iNQCDk/s320/SNC00016_resize.jpg&quot; /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วใช่มั้ยที่จะได้กินข้าวที่ศูนย์อาหารแห่งนี้ หลังจากที่แม่ค้าข้าวมันไก่บอกกับผมว่า กำลังจะปิดร้านแล้ว โซนฟูดเซ็นเตอร์ด้านบนนี้ก็จะยุบไป ยังไม่ทราบว่าทางห้างจะเอาไปทำอะไรต่อ หรือจะปิดไปเฉยๆ &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับปรุงคงกลายเป็นห้างร้างแหงๆ&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/3866638854159058564/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/04/future-park.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/3866638854159058564'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/3866638854159058564'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/04/future-park.html' title='Future Park บางแค ... ความเปลี่ยนแปลง ความเปลี่ยนไป'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S7TWRDV_zyI/AAAAAAAAACc/uRUEGiDwwz4/s72-c/SNC00024_resize.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-8143013214346804183</id><published>2010-04-01T09:17:00.000-07:00</published><updated>2010-04-01T09:37:20.167-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="My Fair Lady"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ซีรี่ย์เกาหลี"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ยุนอึนเฮ"/><title type='text'>สวยซะให้สะใจ ... เจ้าหญิงยุนอึนเฮ ใน My Fair lady</title><content type='html'>&lt;div&gt;&lt;img style=&quot;TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 223px; CURSOR: hand&quot; id=&quot;BLOGGER_PHOTO_ID_5455208524655343250&quot; border=&quot;0&quot; alt=&quot;&quot; src=&quot;http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S7TLQA_DtpI/AAAAAAAAABs/skoaw_jeYNc/s320/yun8.jpg&quot; /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;แม้จะรับบทบาทที่แตกต่างกันมาหลายเรื่อง หลายลุค ทั้งทอมบอย ทั้งสาวบ้านไร่ แต่ไม่ว่าจะอยู่บทบาทไหนเธอคนนี้ก็จะมีความเป็นตัวของตัวเองซ่อนอยู่เสมอ แอบโก๊ะแอบขำ และขี้โวยวายสไตล์องค์หญิงยุนอึนเฮเค้าล่ะ&lt;br /&gt;&lt;img style=&quot;TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 229px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand&quot; id=&quot;BLOGGER_PHOTO_ID_5455208383272465266&quot; border=&quot;0&quot; alt=&quot;&quot; src=&quot;http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S7TLHySwM3I/AAAAAAAAABk/OZXwlK2LFfk/s320/yun0.jpg&quot; /&gt;&lt;br /&gt;หลังจากได้แผ่นเรื่อง My Fair lady เห็นปกก็พอรู้แล้วว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไร หนีไม่พ้นฝ่ายหญิงผู้สูงศักดิ์ มีอันต้องมาอยู่บ้านเดียวกับชายยาจก ( อีกแล้ว ) และก็มีเรื่องกวนใจ จิกกัดกันทุกวัน หยอกเย้ากันไป สุดท้ายก็ไม่แคล้วคลาด น้องอึนเฮรับบทหลานสาวทายาทมหาเศรษฐี เลยสวยไม่มียั้ง บทคุณหนูเอาแต่ใจเรื่องนี้ ดูไปคล้ายเอฟ4 ซะนั่น&lt;br /&gt;&lt;img style=&quot;TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 213px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand&quot; id=&quot;BLOGGER_PHOTO_ID_5455208042794151762&quot; border=&quot;0&quot; alt=&quot;&quot; src=&quot;http://3.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S7TKz96Zb1I/AAAAAAAAABc/4yxXUW6UBXM/s320/yun1.jpg&quot; /&gt;&lt;br /&gt;คงไม่ต้องหาสาระอะไรจากซีรี่ย์แนวนี้เท่าไรครับ ดูเอาสนุกๆไป กับพระเอกนางเอกเกาหลี ไปแค่นั้น ไม่รู้ว่ามุกแบบนี้ซีรีส์เกาหลีจะใช้ไปได้อีกซักกี่เรื่อง ต่อให้พระนางหน้าตาดีขนาดไหนแต่เดาเรื่องได้หมดตั้งแต่ดูตอนแรกคงไม่ไหวเหมือนกัน&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ยอมให้น้องอึนเฮอีกครั้งเดียวนะ &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/8143013214346804183/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/04/my-fair-lady.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/8143013214346804183'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/8143013214346804183'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/04/my-fair-lady.html' title='สวยซะให้สะใจ ... เจ้าหญิงยุนอึนเฮ ใน My Fair lady'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S7TLQA_DtpI/AAAAAAAAABs/skoaw_jeYNc/s72-c/yun8.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-3549176865795521590</id><published>2010-03-24T00:46:00.000-07:00</published><updated>2010-03-24T01:20:41.014-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Echo"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="OH"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Run devil run"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="SNSD"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="โซนยอชิแด"/><title type='text'>Echo Echo Echo ... เสียงสะท้อนแห่งความนิยมในตัวโซนยอชิแด Run Devil Run Repackage Album - SNSD</title><content type='html'>&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;object width=&quot;480&quot; height=&quot;385&quot;&gt;&lt;param name=&quot;movie&quot; value=&quot;http://www.youtube.com/v/pE6ccP3_Huk&amp;amp;hl=en_US&amp;amp;fs=1&amp;amp;&quot;&gt;&lt;param name=&quot;allowFullScreen&quot; value=&quot;true&quot;&gt;&lt;param name=&quot;allowscriptaccess&quot; value=&quot;always&quot;&gt;&lt;embed src=&quot;http://www.youtube.com/v/pE6ccP3_Huk&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;&quot; type=&quot;application/x-shockwave-flash&quot; allowscriptaccess=&quot;always&quot; allowfullscreen=&quot;true&quot; width=&quot;480&quot; height=&quot;385&quot;&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;( Echo - SNSD Run Devil Run Repackage Album )&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;จะเรียกว่าน้ำขึ้นให้รีบตัก หรืออะไรก็ช่าง วันนี้ค่ายเพลง SM entertainment ยักษ์ใหญ่ของเกาหลี จับสาวๆโซชิมาใช้งานอีกครั้งแบบนอนสต็อป เพราะเหล่าแฟนๆของพวกเธอแทบยังไม่เลิกเห่ออัลบั้มที่ใหม่ของพวกเธอ Oh Oh Oh !!! ที่เพิ่งจะร้องตามกันได้ มาวันนี้ถูกจับแต่งตัวใหม่ ออกอัลบั้มตามติดมาอีก ที่ทางต้นสังกัดใช้คำตรงๆว่า Repackage Album เพิ่งเห็นเค้าทำกันก็ครั้งนี้&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;คนที่เกลียดกระแสเกาหลีคงจะมองว่า นี่เป็นการหากินแบบไม่มียั้ง จับเอาศิลปินแต่งตัวใหม่ จากโทนน่ารักใสๆ มาเป็นเป็นแบบผู้ใหญ่ขึ้น เพิ่มเพลงใหม่ซัก 2 เพลง ที่เหลือก็เปลี่ยนดนตรีซักเพลงสองเพลง เสร็จแล้วก็ได้เวลาโปรโมตกันอีกรอบ มันก็ความจริงคงไม่มีใครเถียง&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;แต่ศิลปินที่จะทำแบบนี้ได้ ก็คงต้องดังเอามากๆ แฟนเยอะมากๆ มีคนคอยฟังคอยอุดหนุนเยอะมากๆ และไม่เกี่ยงที่ศิลปินที่ชื่นชอบจะร้องเต้นเพลงเดิมที่พวกเค้าชื่นชอบซัก 8 เพลง นี่คือปรากฏการณ์ ที่เกิดจากแฟนเพลงแท้ๆ ไม่ได้มาจากค่ายเพลงฝั่งเดียวซะเมื่อไหร่&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width=&quot;480&quot; height=&quot;385&quot;&gt;&lt;param name=&quot;movie&quot; value=&quot;http://www.youtube.com/v/w1VAXCj4_Mo&amp;amp;hl=en_US&amp;amp;fs=1&amp;amp;&quot;&gt;&lt;param name=&quot;allowFullScreen&quot; value=&quot;true&quot;&gt;&lt;param name=&quot;allowscriptaccess&quot; value=&quot;always&quot;&gt;&lt;embed src=&quot;http://www.youtube.com/v/w1VAXCj4_Mo&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;&quot; type=&quot;application/x-shockwave-flash&quot; allowscriptaccess=&quot;always&quot; allowfullscreen=&quot;true&quot; width=&quot;480&quot; height=&quot;385&quot;&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;( Star Star Star - R&amp;amp;B Version Repackage Album )&lt;br /&gt;ผมเองฟังทั้งสองเพลงใหม่แล้ว สำหรับ Run Devil Run เฉยๆกับตัวเพลงครับ ดูลุคที่เปลี่ยนไปของสาวๆโซชิแล้วคิดว่ายังไม่เหมาะ เอาแบบน่ารักใส่ๆ ใส่มินิสเกิร์ต อะไรแบบนั้นน่าชมกว่าเยอะ ส่วนอีกเพลง Echo แค่ได้ฟังยังไม่เห็นเอ็มวี บอกเลยว่าแค่ฟังก็โดนแล้ว&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ไม่จำเป็นต้องฟังรู้เรื่องทั้งหมด เดาๆจากท่อนภาษาอังกฤษ ที่ตอนนี้ค่ายเพลงต่างชาติมักจะใส่ลงไปในเพลงเพื่อแฟนเพลงประเทศอื่นจะได้เข้าใจความหมายคร่าวๆ ว่าร้องถึงเรื่องราวอะไร สำหรับ Echo ผมเสิร์ชเจอเนื้อเพลงที่แปลเป็นภาษาอังกฤษพอจะอ่านเข้าใจได้ประมาณนี้ครับ เนื้อเพลงน่ารักทีเดียว&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Echo - Girl&#39;s Generation Run Devil Run Repackage Album&lt;br /&gt;Echo, echo&lt;br /&gt;(Echo, echo) What kind of man are you?!&lt;br /&gt;You keep thinking that all girls belongs to you! (Echo-oh~, echo-oh~)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;I’ve never met a person like you&lt;br /&gt;You make my heart flutter&lt;br /&gt;But all you do is think about the other girls&lt;br /&gt;I can see it all with my eyes.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Thinking that all girls belongs to you.&lt;br /&gt;Assuming that everyone will like you.&lt;br /&gt;The people who are around are oblivious.&lt;br /&gt;Here and there, you sweet words,&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Echoes, echoes, echoes, echoes&lt;br /&gt;Your voice keeps bothering me like an&lt;br /&gt;Echoes, echoes, echoes in my mind&lt;br /&gt;I tried so hard to block it but it’s like an&lt;br /&gt;Echoes, echoes, echoes, echoes&lt;br /&gt;It wasn’t meant for me so why am I acting like an idiot and it’s like an&lt;br /&gt;Echoes, echoes, echoes in my brain&lt;br /&gt;It sounds as if you’re talking to me, now I’m starting to like you!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;It’s a crime to be clueless.&lt;br /&gt;No matter how much I shout in my mind,&lt;br /&gt;You can’t hear it because it’s part of the penalty.&lt;br /&gt;But it’s not that easy to give up either.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;You start your game once you leave home.&lt;br /&gt;Girls who’re passing by are so fine.&lt;br /&gt;Once they are hooked, you put your moves on&lt;br /&gt;Here and there, your sweet words&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Echoes, echoes, echoes, echoes&lt;br /&gt;Your voice keeps bothering me like an&lt;br /&gt;Echoes, echoes, echoes in my mind&lt;br /&gt;I tried so hard to block it but it’s like an&lt;br /&gt;Echoes, echoes, echoes, echoes&lt;br /&gt;It wasn’t meant for me so why am I acting like an idiot and it’s like an&lt;br /&gt;Echoes, echoes, echoes in my brain&lt;br /&gt;It sounds as if you’re talking to me, now I’m starting to like you!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;If you wish for the best of us then throw your hands up!&lt;br /&gt;(Throw your hands up!)&lt;br /&gt;If you think you can treat me better than he did then throw your hands up!&lt;br /&gt;(Throw your hands up-up-up! Throw your hands uhhhh-up~~!)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Echoes, echoes, echoes, echoes&lt;br /&gt;Your voice keeps bothering me like an&lt;br /&gt;Echoes, echoes, echoes in my mind&lt;br /&gt;I tried so hard to block it but it’s like an&lt;br /&gt;Echoes, echoes, echoes, echoes&lt;br /&gt;It wasn’t meant for me so why am I acting like an idiot and it’s like an&lt;br /&gt;Echoes, echoes, echoes in my brain&lt;br /&gt;It sounds as if you’re talking to me, now I’m starting to like you!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Echo, echo, echo, echo!&lt;br /&gt;Your voice keeps bothering me!&lt;br /&gt;Echo, echo, echo, echo!&lt;br /&gt;Hey you womanizer, try to be nice to me too!&lt;br /&gt;Echo, echo, echo, echo (my love~)&lt;br /&gt;Echo-oh, echo-oh (my love~)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Original Lyric Source: Daum Music&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;กระเซ้าเย้าแหย่กันตามประสาสาวๆ ที่พูดถึงหนุ่มๆ แต่ไม่ได้กระแทกแรงๆเหมือนพี่ปาน ร้องถึงผู้ชายนะครับ บางทีคนละคนมองในเรื่องเดียวกัน ก็ได้อารมณ์ต่างกันแล้ว เชื่อเหลือเกินว่า Echo จะดังไม่แพ้เพลง Oh , Tell me your wish และ Gee ก่อนหน้านี้ คงได้เห็นสาวโซชิ โปรโมตกันตลอดทั้งปีนี้ ปีนึงออกสองอัลบั้ม ฟังให้เบื่อกันไปข้างนึงเลย แต่ถ้าทางจะยากครับ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;น่ารักแบบนี้จะรีแพคเกจอีกกี่รอบ ก็รักครับ&lt;br /&gt;Echoes, echoes, echoes in my brain&lt;br /&gt;It sounds as if you’re talking to me, now I’m starting to like you!&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width=&quot;640&quot; height=&quot;385&quot;&gt;&lt;param name=&quot;movie&quot; value=&quot;http://www.youtube.com/v/H4-EU1U10-o&amp;amp;hl=en_US&amp;amp;fs=1&amp;amp;&quot;&gt;&lt;param name=&quot;allowFullScreen&quot; value=&quot;true&quot;&gt;&lt;param name=&quot;allowscriptaccess&quot; value=&quot;always&quot;&gt;&lt;embed src=&quot;http://www.youtube.com/v/H4-EU1U10-o&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;&quot; type=&quot;application/x-shockwave-flash&quot; allowscriptaccess=&quot;always&quot; allowfullscreen=&quot;true&quot; width=&quot;640&quot; height=&quot;385&quot;&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;( Run Devil Run - SNSD Repackage Album )&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/3549176865795521590/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/03/echo-echo-echo-run-devil-run-repackage.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/3549176865795521590'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/3549176865795521590'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/03/echo-echo-echo-run-devil-run-repackage.html' title='Echo Echo Echo ... เสียงสะท้อนแห่งความนิยมในตัวโซนยอชิแด Run Devil Run Repackage Album - SNSD'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-7550344769158820445</id><published>2010-03-23T21:33:00.000-07:00</published><updated>2010-03-23T22:52:13.713-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ประถม"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เทเวศร์วิทยาลัย"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="แฟนฉัน"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="โรงเรียนเก่า"/><title type='text'>โรงเรียนเก่า ... กับสาวน้อยประถม 4</title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSC01993.JPG&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;( โรงเรียนเทเวศร์วิทยาลัย แถวศาลาว่าการกรุงเทพ ครั้งหนึ่งเคยเป็นโรงเรียนดังย่านพระนคร ปัจจุบันกลายเป็นที่จอดรถ และที่วางพระของร้านขายสังฆภัณฑ์ระแวกนั้น )&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ไม่รู้ว่าจะมีใครเป็นอย่างผมบ้าง ที่ชีวิตยังต้องวนเวียนอยู่ในที่ที่ผูกพันมาตั้งแต่เกิด ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจ แต่วันนี้ผมยังทำงานอยู่ใกล้ๆกับบ้านที่ผมเกิด และเช่าวางของในบ้านที่ผมอยู่ตอนประถม ยังหาข้าวเช้ากินอยู่แถวพาหุรัด ตรงข้ามโรงเรียนสวนกุหลาบที่คุ้นเคย และยังต้องเช่าที่จอดรถอยู่ในโรงเรียนเทเวศร์วิทยาลัยเดิม ( อยู่แถวๆ เสาชิงช้า ศาลาว่าการกรุงเทพ ตรงข้าม สน. สำราญราษฎร์ ) วันนี้กลายเป็นที่จอดรถไปแล้ว&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSC01989.JPG&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;( อาคารเรียนเก่า ที่เห็น 2 ชั้น เคยเป็นห้องสมุดของโรงเรียน ด้านล่างเดินเข้าไปตรงรถตู้สีขาวเป็นโรงอาหาร ก่อนซื้อต้องมาแลกเหรียญพลาสติกเล็กๆ เหมือนชิป เดี๋ยวนี้ไม่เห็นโรงเรียนไหนทำแล้ว )&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ผมใช้ชีวิตการเรียนกับ &quot; โรงเรียนเทเวศร์วิทยาลัย &quot; แห่งนี้ นานที่สุด คือตั้งแต่อนุบาลไปถึง ป.6 รวมแล้วก็ 8 ปี จริงๆแล้วความผูกผันขนาดนี้ น่าจะทำให้ผมมีความทรงจำมากกว่าที่เป็นอยู่ขณะนี้ แต่ด้วยเพราะขาดการติดต่อจากเพื่อนๆ และคุณครู เนื่องจากโรงเรียนยุบไปหลังจากผมเรียนจบไม่กี่ปี แต่ถึงแม้จะติดต่อใครไม่ได้อีก ผมก็ยังรำลึกเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นสมัยวัยเด็ก ที่โรงเรียนแห่งนี้ ผ่านการเพ่งมอง อาคารเรียนเก่า และใช้จินตนาการ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSC01991.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;( อาคารเรียน 4 ชั้นเพียงพอกับนักเรียนตั้งแต่อนุบาล ถึงประถม 6 ช่วงที่ผมอยู่เริ่มลดมัธยมต้นลงแล้ว และเมื่อผมเรียนจบไปไม่กี่ปี โรงเรียนก็ปิดตัวลง )&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ภาพลางที่ผมเห็นคือ ถ้าตอนเด็กมากๆ แม่จะพาผมเดินจากบ้านที่อยู่แถวพาหุรัด เดินไปเรื่อยเปื่อยหาข้าวกินแถวตลาดตรอกหม้อ แล้วค่อยเดินเข้าโรงเรียน พออยู่ประถมปลายเริ่มจะโตหน่อยแล้ว เดินไปเองได้ บางทีขี้เกียจก็จะนั่งรถเมล์ไปลงแถว โรงเรียนเบญจมราชาลัย แล้วค่อยเดินเข้าโรงเรียน ไม่รู้ว่าที่นั่งรถเมล์น่ะ เพราะขี้เกียจจริงๆ หรือว่าเริ่มโตเป็นวัยรุ่นแล้วอยากไปมองสาวโรงเรียนเบญจมราชาลัยกันแน่&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSC01995.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;( ยอดอาคาร 4 ชั้น ยังเห็นเสาสำหรับธงชาติ ที่ตรงนี้เราต้องมายืนเคารพธงชาติกันทุกเช้าก่อนเข้าเรียน ผมเรียนมาแล้วทุกชั้น ป.ต้นเรียนชั้นล่างๆ ป.ปลายเรียนชั้นบนๆ ชั้นหนึ่งมี 2 ห้อง )&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ถึงโรงเรียนอันดับแรกที่พอจะจำได้ก็คือ เข้าห้องเรียนแล้วหาว่า &quot; เธอ &quot; คนนั้นนั่งที่ไหน เธอคนที่เรียนกับผมตั้งแต่อยู่อนุบาล ไม่จำเป็นต้องเห็นตัวเพราะผมจำกระเป๋าของเธอได้ และเธอก็ไม่ค่อยจะเปลี่ยนที่นั่งนัก แล้วก็จะพาตัวเองไปนั่งใกล้ๆ ไม่ถึงกับนั่งข้างๆ เพราะจะดูจงใจเกินไป &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSC01996.JPG&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;( ลานตรงนี้ ตอนเย็นจะให้เด็กนักเรียนเตะบอลได้ นอกจากเตะบอลแล้วกีฬายอดฮิต สำหรับคนนิยมความซาดิสม์อีกอย่างคือ โบราณเรียกชื่อ และอัดมั่ว ใช้ปิงปองโยนขึ้นไปแล้ว คนโยนต้องเรียกชื่อเพื่อน หากเพื่อนมารับไม่ทันภายใน 2 เด้ง ต้องโดนทำโทษ เอาปิงปองปาเข้าไปที่น่อง แต่ถ้ารับได้ก็สามารถปาอัดไปที่เพื่อนที่อยู่ใกล้ๆได้ เด็กสมัยนี้คงไม่รู้จักแล้ว )&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;นี่คงไม่อาจเรียกได้ว่า มันคือรักครั้งแรก ตอนนั้นคงยังไม่รู้จักหรอกว่า รัก คืออะไร ( ถึงวันนี้ก็ยังนิยามไม่ได้อยู่ดี ) รู้แค่ว่า อยากไปโรงเรียน อยากไปนั่งใกล้ๆ อยากไปแกล้ง ไปแซว ไปเล่นอะไรก็ได้กับเธอ และแม้จะโดนตบตี หยิกจนเขียวช้ำไปทั้งแขน ( แต่ต้องบอกแม่ว่าต่อยกับเพื่อนผู้ชาย ) ก็ตามที แต่ก็เหมือนจะยินดีให้เธอทำแบบนั้นทุกวัน&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSC01997.JPG&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;มุกเดิมๆ ก็ล้อชื่อพ่อ ชื่อแม่ และการแต่งตัวของเธอในบางครั้ง เพื่อยั่วให้เธอวิ่งไล่กวด อย่างทอมกะเจอรี่ แล้วสุดท้ายก็ต้องยอมให้เธอจับได้ แล้วก็ตบตี เป็นความสุขอย่างประหลาดของผม และเชื่อว่าก็คงมีหลายคนที่ชอบเจ็บตัวแบบนี้&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;หรือว่า เด็กป.4 จะมีความรู้สึกกับเพศตรงข้ามแล้ว และยินดีที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับคนที่เราชอบ ... นั่นก็น่าจะใช่หากวิเคราะห์กันตามการพัฒนาการของเด็กวัย 10 กว่า ที่ย่างเข้าวัยรุ่นแล้ว ยิ่งเดี๋ยวนี้ยิ่งไปกันใหญ่ ที่เห็นมีข่าวบ่อยๆ ว่าเด็กประถมท้อง หรือไม่ก็เห็นเด็กประถมควงกันตามห้างก็มีบ่อยไป&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSC01998.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;( ระเบียงปูนที่ยื่นออกมาจากตัวตึก หากใครทำของหล่นลงมา ก็ต้องวัดความกล้าว่าใครจะรอดออกไปเก็บริมระเบียง ไม่สมควรทำอย่างยิ่งครับ แต่กฏก็มีไว้แหกอยู่เสมอ )&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ทุกเช้าหลังเคารพธงชาติ ก็จะสวดมนต์และร้องเพลงโรงเรียน ผมยังจำได้คร่าวๆ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&quot; สถานการศึกษา เพาะปัญญาพวกเราแจ่มใส .... เทเวศร์วิทยาลัย เทเวศร์วิทยาลัย จากไปอยู่ทิศใด นามนี้เตือนใจให้ระลึกคุณตลอดกาล ... &quot; จำได้แค่นี้จริงๆ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;จริงๆแล้วก่อนหน้า &quot; เธอ &quot; คนนี้ ผมยังมีความทรงจำตลอดกาล อีกอันหนึ่ง คือสมัยอนุบาลที่เด็กทุกคนต้องกินนม เสร็จแล้วก็นอนกลางวัน ฟูบเล็กๆถูกเรียงเป็นแถว 2 แถวเอาหัวชนกัน ชายแถว หญิงแถว หัวเรากับเธอคนนั้นก็ชนกันอยู่ เรื่องไม่ได้เกิดกับผมกับเธอ แต่ดันไปเกิดกับเพื่อนของเธอ ที่ก็ไม่รู้ว่าทำไปเพราะชอบ หรือว่ามันเขี้ยวตามประสาเด็ก คืออยู่ๆ เพื่อนเธอที่นอนเยื้องๆกับผมก็เงยหน้าข้ามฝั่งมา แล้วก็โขมยจุ๊บผม ทำเอาเสียบริสุทธิทางแก้ม ตั้งแต่อยู่อนุบาล นั่นเป็นครั้งแรก นอกจากพ่อแม่พี่น้อง ที่ทำกะผมแบบนั้น เธอเองก็เชียร์อยู่ข้างๆ คงสะใจอยู่ มันทำให้ผมจำจนทุกวันนี้&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;เราเรียนอยู่ด้วยกันตั้งแต่อนุบาล แต่ก็มีบางปีที่ย้ายไปอยู่ต่างห้องกันบ้าง และก็กลับมาเรียนด้วยกันอีกครั้งตั้งแต่ ป.4 ถึง ป.6 ถ้าจะเลือกว่า รักครั้งแรกอย่างหนังแฟนฉันของผมเป็นใคร ก็คงต้องเป็นเธอคนนี้ จริงๆแล้วยังจำทั้งชื่อเล่น ชื่อจริง และนามสกุลของเธอได้ แต่กูเกิ้ลก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย เพราะเธอคงไม่ได้เล่นอะไรที่ลงข้อมูลในเนต ยังเสิรชข้อมูลของเธออยู่เนืองๆ เพราะอยากรู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว มีลูกกี่คนแล้ว ... เดาว่าอายุขนาดนี้คงมีสามีไปแล้วล่ะ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/DSC01999.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;( ปูนลอกร่อน ดูไม่งามตา แต่ทำให้ใครบางคนนึกถึงเรื่องราวในอดีตได้เสมอ )&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ความทรงจำสุดท้ายก่อนที่จะเรียนจบ คือ เราทะเลาะกันด้วยเรื่องไร้สาระ และไม่คุยกันเป็นเดือนแล้ว แต่ก่อนที่จะจากกันวันสุดท้าย วันเรียนวันสุดท้ายเราดันต้องมาทำเวรด้วยกัน มาถึงเก้าอี้ตัวสุดท้ายที่ต้องยกขึ้นวางบนโต๊ะ เราจับที่เก้าอี้พร้อมกัน ( แบบที่ผมแอบตั้งใจอยู่เล็กน้อย ) กับคำสุดท้ายที่พูดก็คือ &quot; เราดีกันนะ &quot; &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;และแม้จะมีเบอร์โทรของเธอ แต่ก็ไม่กล้าเพราะตอนนั้นมีแต่โทรศัพท์บ้านที่กว่าจะต่อติดก็ต้องผ่านด่านพ่อแม่พี่น้อง โทรทีเดียวรู้กันทั้งบ้าน จริงๆ ทางบ้านคงไม่ได้ห้ามคุยกับเพื่อน แต่กลัวโดนแซวมากกว่า เดือน ปี ผ่านไป เราเริ่มขาดการติดต่อ จนถึงวันนี้ก็ไม่ได้คุยไม่ได้เห็นหน้ากันอีกเลย&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;เกือบ 20 ปีแล้วแต่ผมยังจำหน้าเธอ ตอนประถมได้ คาแรคเตอร์ไม่ได้ห่างจากน้องโฟกัสในแฟนฉันมากนัก หลายๆอย่างในแฟนฉันเกิดขึ้นกับผมซึ่งอยู่ในยุคเดียวกัน เด็กหญิงคนหนึ่งท่าทางแก่นแก้ว ถักเปียยาวสองข้าง มีกลิ่นหอมจากแป้งน้อยๆ เวลาที่เดินผ่าน และมือหนักอย่างบอกใคร จะผ่านไปอีกกี่ปี ผมก็ยังอยากจะจำได้แบบนี้ &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;..............................................................................................................&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;บ้านเล็ก &lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;http://lotslikelove.blogspot.com/&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;http://lotslikelove.blogspot.com/&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;..............................................................................................................&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/7550344769158820445/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/03/4_23.html#comment-form' title='69 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/7550344769158820445'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/7550344769158820445'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/03/4_23.html' title='โรงเรียนเก่า ... กับสาวน้อยประถม 4'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>69</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-7125269965306374884</id><published>2010-03-20T11:55:00.000-07:00</published><updated>2010-03-20T11:58:11.777-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="SME"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="กรีนเดย์"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ตีแตก"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ผัก ผลไม้ อบแห้ง"/><title type='text'>ตีแตก!!! ต้องแบบนี้ ... ผักทอดสูญญากาศ Greenday จริงหรือที่ธุรกิจจะต้องเอาการตลาดนำอย่างเดียว</title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ยังคงทำรายการได้น่าสนใจอย่างต่อเนื่องนะครับ สำหรับ SME ตีแตกของคุณปัญญา ที่ผมเขียนถึงหลายครั้งแล้ว เทปล่าสุดเมื่อคืนวันศุกร์ที่ผ่านมา น่าสนใจเป็นพิเศษ เลยขอเขียนถึงอีกครั้งครับ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ที่ว่าน่าสนใจก็ตรงที่ผู้บริหารนี่แหละครับ เป็นหนุ่มอายุ 20 ปลายๆ 3 คนที่ก็คงเป็นเพื่อนกันแล้วมาทำธุรกิจด้วยกัน มีคนหนึ่งที่เป็นกรรมการผู้จัดการ ที่น่าจะเป็นตัวหลักของทีม ผมไม่ทราบประวัติของผู้บริหารคนนี้นะครับ แต่เท่าที่ดูบุคคลิกท่าทาง การพูดจา การตอบคำถาม สิ่งที่ตอบออกมา ความคิดที่แสดงออกมา ทำให้พอจะเดาได้ว่า น่าจะศึกษาด้านเศรษฐศาสตร์ หรือ บริหาร มาอย่างดี เป็นเอ็มบีเอสไตล์โดยแท้ ความมั่นใจในตัวเองสูงมาก&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/broccoli2_resize1.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ตัวธุรกิจก็คือ บริษัท Greenday ผลิตและจำหน่ายของขบเคี้ยว ที่ทำจากผักและผลไม้อบแห้ง แต่ด้วยเทคนิคพิเศษที่ทางบริษัทใช้คำว่า ทอดในสูญญากาศ ที่จะทำให้ใช้ความร้อนในการทอดน้อยกว่าปกติ ก็จะช่วยให้คุณค่าทางอาหารของผักผลไม้นั้นยังคงอยู่ได้มากกว่าปกติด้วย&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;สินค้าที่กรีนเดย์ภูมิใจเสนออย่างแรง และน่าจะเป็นสินค้าที่ตรงคอนเซ็ปท์บริษัทที่สุด แถมยังเคลมด้วยว่าเป็นรายแรกของโลกที่ทำสินค้าตัวนี้ออกจำหน่าย นั่นก็คือ บร็อคโคลี่อบแห้ง ( ทอดสูญญากาศ ) ซึ่งกำลังไปได้สวยในตลาดต่างประเทศ โดยสัดส่วนตลาดต่างประเทศรวมทุกผลิตภัณฑ์สูงถึง 75 เปอร์เซ็นต์ของยอดขายทั้งหมด ค่อนข้างชัดเจนว่า บริษัทนี้ให้ความสำคัญกับตลาดต่างประเทศมากกว่า และยังต้องปั้นสินค้าในประเทศต่อไป&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;จริงๆแล้วถ้าใครได้ติดตามข่าวสารทางด้านการค้นคว้าวิจัยก็คงจะเคยได้ยินถึงเทคนิคที่ว่าอยู่บ้าง รวมไปถึงเทคนิคอื่นๆ ที่ทำให้ผัก ผลไม้ ที่มีมากมายของไทยเรา อยู่ในสภาพแห้ง เก็บได้นาน ยังคงคุณค่าทางอาหารไว้ได้ อย่างง่ายๆที่เราได้ผลไม้อบแห้ง สินค้าโอท็อป ซึ่งก็ทำได้ดีในระดับหนึ่ง &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;แต่สำหรับบริษัทน้องใหม่รายนี้ ได้ทำให้ผลิตภัณฑ์ตัวนี้ก้าวไปอีกขั้น การทำโรงงานให้ได้มาตรฐาน ทันสมัย การใส่ความคิดเข้าไปในทุกๆกระบวนการตั้งแต่วัตถุดิบ การออกแบบผลิตภัณฑ์ ไปจนถึงการหาช่องทางการตลาดทั้งในและนอกประเทศ และเท่าที่ดูรายการมาตั้งแต่ต้น ก็เห็นว่าผู้บริหารสามารถคิดวางแผน และดำเนินการจริงได้อย่างน่าชมเชย&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/broccoli3.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ในทุกครั้งก็จะเชิญกรรมการคนหนึ่งซึ่งเป็นเจ้าของธุรกิจที่ใกล้เคียงกับผู้แข่งขัน แต่ทำมาก่อนและใหญ่กว่ามากมาตั้งคำถามและตัดสินด้วย ครั้งนี้เป็นเจ้าของผลิตภัณฑ์โก๋แก่ ที่คนไทยทุกคนรู้จักอยู่แล้ว กรรมการท่านนี้ถามตรงจุดที่ว่า สิ่งที่กรีนเดย์เรียกว่าเป็นนวัตกรรมนั้น ในความเห็นของกรรมการไม่ได้คิดว่ามันมีอะไรใหม่ ใครก็เลียนแบบได้ ผู้บริหารกรีนเดย์ตอบกลับได้อย่างฉะฉาน มั่นใจในเทคโนโลยีการผลิตของตัวเอง และรสชาติที่ถือว่าเลียนแบบกันไม่ได้ &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ผมขอสนับสนุนอีกว่า หากมันทำตามกันได้จริงๆ คงได้เห็นโก๋แก่ ทำถั่วลันเตา ถั่วแอลมอนด์ แมคคาเดเมีย สารพัดถั่วไปมากมายแล้ว แต่ที่โก๋แก่ไม่ได้ขยายไลน์ไปมากขนาดนั้น ก็เพราะจริงๆแล้วก็คือ คนเราทำทุกอย่างไม่ได้ มันต้องเลือกสิ่งที่ตัวเองถนัดที่สุด ที่กำลังตัวเองจะทำไหว ไม่เกินตัวหัวใจของความพอเพียงมิใช่หรือ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;คำถามหนึ่งจากอาจารย์ธัญวัฒน์ ( ไม่แน่ใจว่าเขียนถูกรึเปล่านะครับ ขออภัยครับ ) คือว่า ยอดขายที่มากมายจนเหมือนผูกขาดตลาดอยู่เวลานี้ ก็ไม่ได้แปลว่าจะผูกขาดได้ตลอดไป หากรายใหญ่ลงมาทำจะเป็นอย่างไร แน่ใจหรือที่จะนำสินค้าตัวนี้เข้าไปขายในเซ่เว่น พร้อมแล้วหรือ คำตอบที่โดนใจผมจริงๆก็คือ ในระยะยาวแล้ว เราทุกคนก็ตายทั้งนั้น สำคัญที่วันนี้ทำดีที่สุดแล้ว อนาคตก็เป็นสิ่งที่ต้องเตรียมการไว้ จริงๆก็เข้าใจอาจารย์ถึงบทบาทที่ต้องมีในรายการนะครับ แล้วก็เป็นเรื่องดีที่ผู้ประกอบการจะต้องเตรียมแผนรับมือไว้ &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/broccoli.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;แต่ ... ก็ไม่ผิดใช่มั้ยครับ ถ้าผู้ประกอบการคนหนึ่งจะคิดทำธุรกิจที่มีพื้นฐานจากการคิดนำสิ่งที่มีประโยชน์ต่อร่างการไปสู่บริโภค ทดแทนการบริโภคของขบเคี้ยวที่ไม่ค่อยมีคุณค่าทางอาหาร และก็ใส่ใจในทุกรายละเอียด ตั้งแต่การผลิต ไปถึงเรื่องของการตลาดได้อย่างดีแล้ว ที่สำคัญคือแต่ละก้าวที่ก้าวไปจะยึดหลักความพอเพียง คือไม่ทำอะไรที่เกินตัวเกินความสามารถ เกินกำลังเงินทุน หากก้าวได้อย่างมั่นคงแบบนี้จะยังต้องกลัวอะไรอีก รายใหญ่ทุนเยอะก็ยังต้องแพ้ให้กับรายเล็กที่แข็งแกร่งแบบนี้มาแล้ว &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ขอเป็นกำลังใจให้กับผุ้บริหารกรีนเดย์ด้วยครับ คุณทำให้ผู้ชมอย่างผมรู้สึกดีกับธุรกิจคุณเอามากๆ และถ้าได้วางอยู่ในเซเว่นแล้วจริงๆ ในราคาที่สมเหตุสมผล ผมจะขอเลือกบร็อคโคลี่อบแห้งของคุณแทนมันฝรั่ง หรือว่าพวกแป้งทอดกรอบใส่ผงชูรสที่แพงไร้เหตุผลแถมยังทำลายสุขภาพผู้บริโภคอีก&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ผู้สนใจลองเข้าชมเว็บของกรีนเดย์ได้ครับ ไม่ได้เป็นอะไรกับผมและไม่มีค่าโฆษณาให้ผมนะครับ แค่เห็นว่าทำดีก็อย่างบอกต่อ ขอบคุณภาพจากเว็บของบริษัทด้วยครับ &lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;http://www.greenday.co.th/&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;http://www.greenday.co.th/&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;.............&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ขอเชิญเข้าชมบ้านเล็กของ lotslikelove ได้ที่ &lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;http://lotslikelove.blogspot.com/&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;http://lotslikelove.blogspot.com/&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/7125269965306374884/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/03/greenday.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/7125269965306374884'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/7125269965306374884'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/03/greenday.html' title='ตีแตก!!! ต้องแบบนี้ ... ผักทอดสูญญากาศ Greenday จริงหรือที่ธุรกิจจะต้องเอาการตลาดนำอย่างเดียว'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-1690740320742513083</id><published>2010-03-19T04:59:00.000-07:00</published><updated>2010-03-19T05:09:44.522-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ซานิ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ทอม"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="อแคเดมี่ แฟนเทเชีย"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เอเอฟ"/><title type='text'>เมื่อหนุ่มๆ แมนไม่พอ ... เลยถึงทีของสาวห้าวอย่าง ซานิ</title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/zani1.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ไม่ได้ดูกันล่ะสิครับ สำหรับเอเอฟซีซั่นนี้ จะเพราะเหตุผลว่าไม่เคยคิดจะดูอยู่แล้ว หรือเพราะซีซั่นนี้เกิดการเปลี่ยนแปลงหลายๆอย่าง โดยเฉพาะทีมงานตั้งแต่ทีมคัดเลือก เทรนเนอร์ เรื่อยไปถึงคอมเมนเตเตอร์ บ้างก็ว่าดีขึ้นเป็นมืออาชีพ บ้างก็ว่า ขาดรสชาด ขาดสีสันไปเยอะ นานาจิตตังครับ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ยิ่งรอบชิงที่จัดเอาคืนวันที่เสาร์ที่ 19 กันยายน ที่ผ่านมา ตอนเห็นโปรแกรมแล้วก็นึกในใจว่าผู้จัดได้ดูข่าวด้านอื่นรึเปล่า นั่นมัน 3 ปีรัฐประหาร และ เค้าจะชุมนุมใหญ่ทวงของคืนกันวันนั้น แต่เมื่อผ่านไปได้ด้วยดีทั้งสองงาน จึงขอชื่นชมผู้จัดว่าอ่านเกมขาดดีเหลือเกิน&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/zani5.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;แต่ถึงที่ชุมนุมจะเกิดเหตุการณ์ที่ใครๆกังวลอยู่ ทางทรูก็คงไม่กลัวอยู่แล้ว เพราะกองเชียร์เอเอฟนั้น เป็นที่รู้กันว่าเทใจเชียร์กันขนาดไหน ถ้าไม่เห็นรถถัง และคอนเสิร์ทยังดำเนินต่อไป คงหยุดกองเชียร์เหล่านั้นไม่ได้&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;และตัวเต็งอย่างสาวห้าว ซานิ ก็คว้ารางวัลชนะเลิศไปครอง ด้วยความสามารถทั้งด้านการร้อง และการแสดงบนเวที ที่ใครก็ไม่อาจปฏิเสธ แต่สิ่งสำคัญอีกอย่างที่เป็นตัวตัดสินอย่างแท้จริง นั่นคือตัวตนของ ซานิ ที่ทำให้เธอเป็นที่ประทับใจของผู้ชมตลอดเวลาที่เธออยู่ในบ้าน&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/zani2.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ด้วยความคิดความอ่านที่เป็นผู้ใหญ่กว่าใครๆในบ้าน นิสัยที่กันเอง จริงใจ ตรงไปตรงมากับทุกๆคน ความตั้งใจ มุ่งมั่น ใกล้เคียงกับระดับมืออาชีพ บุคลิกต่างๆไม่ว่าจะกินจะนอนจะนั่งจะเดิน สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่มัดใจกองเชียร์ได้อยู่หมัด&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ไม่น่าเชื่อว่าตัวตนเหล่านี้ ถูกบรรจุอยู่ในร่างเล็กๆ ของผู้หญิงที่ชื่อซานิ ทั้งที่มันน่าจะบรรจุอยู่ในผู้เข้าแข่งขันชายคนใดคนหนึ่ง แต่ก็เปล่า เพราะที่เห็นนั้นบางคนก็แอ๊บสาว บางคนก็เรียบร้อย บางคนดูเป็นคุณหนู จนไม่ได้แสดงความ &quot; แมน &quot; ออกมาให้ชัด อย่างที่ซานิเป็น ( ขออภัยแฟนคลับนักล่าฝันฝ่ายชายไว้ ณ ที่นี้ด้วยครับ คือในมุมมองผมไม่ใช่ว่าไม่แมนนะครับ แต่แมนสู้ซานิไม่ได้ ) &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/zani3.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;และล่าสุดเธอได้มาให้สัมภาษณ์แบบสดๆร้อนๆ หลังรับรางวัลชนะเลิศที่ไนน์เอ็นเตอร์เทน คำสัมภาษณ์ที่ยังชัดเจน ตรงไปตรงมาสไตล์ซานิ เธอว่าเธอเป็นแบบนี้ เป็นตัวของตัวเองไปเลยดีกว่าที่จะมาเสแสร้ง เพราะหากวันนึงที่เหนื่อยล้าจนไม่สามารถรักษาสิ่งที่แต่งเติมนั้นได้ ในที่สุดตัวตนที่แท้จริงก็จะเผยออกมาอยู่ดี&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ใจความสำคัญที่ผมขอนำมาบอกต่อ นั่นคือ ข่าวที่เธอเป็นทอม นั้นความจริงแล้วเป็นอย่างไร&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;เธอว่า &quot; เธอเป็นอะไรก็ได้แล้วแต่ใครจะจำกัดความ เธอเปิดกว้างในการคบหาใคร ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นชาย เป็นหญิง เป็นเพศที่สาม ที่สี่ ขอแค่เป็นคนดีและจริงใจกันเท่านั้น &quot; ...&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/zani.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;( แบบนี้แทบจำไม่ได้ ... เป็นสาวได้เหมือนกัน )&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;สังคมของเรามีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา น้องซานิ คนนี้เป็นอีกสัญลักษณ์หนึ่งของการเปลี่ยนแปลง เธอทำให้เห็นว่าแม้ร่างกายเป็นหญิง ก็สามารถแสดงความ &quot; แมน &quot; ออกมาได้ คงไม่ใช่ว่าวัยรุ่นไทยโดยเฉพาะสาวๆ จะไปหลงไหลได้ปลื้มกับทอม สาวห้าว สาวหล่อ &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ถ้ามองในแง่ดี นี่น่าจะเป็นสิ่งอยู่ลึกเข้าไปข้างในจากรูปร่างหน้าตาต่างหาก ที่ทำให้คนรัก คนชื่นชม เป็นเรื่องดีที่เราจะให้ความสำคัญกับความสามารถ จิตใจ และตัวตนของใครๆมิใช่หรือ และที่เหลือคือความหล่อ ความสวย ความเท่ ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเสื้อผ้า เครื่องสำอางค์ และการศัลยกรรมกันไป&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;เพราะถึงหล่อสวยให้ตายอย่างไร แต่ถ้านิสัยแย่ และไร้ความสามารถ คนทั่วไปก็จะมองว่ามันเป็นแค่ &quot; เปลือก &quot; รอวันจะเป็น &quot; กาก &quot; เท่านั้น&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ขอลาไปด้วยการแสดงครั้งแรกของซานิ ที่ทำให้ใครต่อใครต้องจับตามอง และกลายเป็นตัวเต็ง ณ ตั้งแต่วันนั้น เพลง ไม่รักดี ครับ ยินดีด้วยครับซานิ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;embed height=&quot;340&quot; type=&quot;application/x-shockwave-flash&quot; width=&quot;560&quot; src=&quot;http://www.youtube.com/v/uBXmmyayZXc&amp;amp;hl=&quot; fs=&quot;1&amp;amp;&quot; allowscriptaccess=&quot;always&quot; allowfullscreen=&quot;true&quot;&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/EMBED /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;( ขออภัยผู้อ่านนะครับ วันนี้รู้สึกอยากเขียนให้มันคม แต่อ่านไปแล้วมันรู้สึกว่า ทื่อๆ ทู่ ๆ ยังไงไม่รู้ ) &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/1690740320742513083/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/03/blog-post_19.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/1690740320742513083'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/1690740320742513083'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/03/blog-post_19.html' title='เมื่อหนุ่มๆ แมนไม่พอ ... เลยถึงทีของสาวห้าวอย่าง ซานิ'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-418161811474428412</id><published>2010-03-19T04:56:00.000-07:00</published><updated>2010-03-19T04:59:28.983-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="คาร์ฟูร์"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ซื่อสัตย์"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เบอร์ 0"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ไข่ไก่"/><title type='text'>ไข่ไก่เบอร์ 0 ที่คาร์ฟูร์</title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/20108.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;วันอากาศดีๆแบบนี้อยากจะโชว์ฝีมือทำอาหารสักหน่อย ก่อนกลับบ้านแวะซื้อของที่คาร์ฟูร์ ตรงไปยังชั้นวางวัตถุดิบหลักของวันนี้ นั่นคือไข่ไก่ ซุ้มใหญ่ดูเด่น เหมือนตั้งใจมาทำโปรโมชั่น&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ผมตรงเข้าไปดูใกล้ๆ เห็นไข่ใบใหญ่สะใจดี ดูตามป้ายเขียนว่า &quot;ไข่ไก่สด สะอาด เบอร์ 0 ราคาพิเศษ 15 ฟอง 59 บาท&quot; ราคาน่าสนใจ เลยถามพนักงานขาย ว่าเก็บไว้ได้นานมั้ย เพราะมองที่ฉลากไม่เห็นวันหมดอายุ พนักงานหญิงวัยกลางคนตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่า ไว้ได้เป็นเดือนค่ะ &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ผมเริ่มคิดในใจว่า ไม่ยักรู้ว่าไข่มันเก็บกันได้เป็นเดือน แต่ไม่เป็นไรแค่ 15 ฟอง ไม่เกินอาทิตย์ก็หมดแล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจนัก ว่าแล้วก็เตรียมจะหยิบซัก 1 แพ็ค เสียงจากพนักงานคนเดิมเอ่ยขึ้นว่า &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&quot; แพ็คนี้มั้ยคะ ใบใหญ่ดี &quot; ผมมองไปรอบๆ แพ็คที่ว่านี้เป็นแพ็คที่เปิดฝาเอาไว้เพียงแพ็คเดียว นอกนั้นปิดสนิททุกแพ็ค นึกในใจต่อว่า จะบอกว่ามันใบใหญ่ดีทำไม ก็ในเมื่อมันเบอร์เดียวกันหมด ก็ใหญ่เท่ากันหมดสิครับป้า คุณป้าพนักงานไม่รอช้า &quot; เอาแพ็คนี้นะคะ เดี๋ยวป้าเอาหนังยางรัดให้ &quot; &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ไอ้ผมล่ะก็เออ ออ ก็ขี้เกียจจะเรื่องมาก ทั้งๆที่สันชาตญาณมันบอกว่า แพ็คที่มันต้องมีอะไรทะแม่งๆแน่ๆ ถึงได้เชียร์กันผิดปกติ ทั้งๆที่หยิบแพ็คไหนมันก็เหมือนๆกัน ผมจะลองทดสอบสันชาตญาณดูสักครั้ง คุณป้าพนักงานบรรจงวางลงในตะกร้าของผมอย่างระมัดระวัง พร้อมกับกล่าวขอบคุณด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอีกครั้ง&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;กลับมาถึงบ้านจับเรียงใส่ตู้เย็น คุณผู้อ่านคงคิดได้เหมือนผมว่ามันต้องเจออะไรแน่ๆ ไม่เลวร้ายนักครับ แค่แตกจนไข่ขาวทะลักออกมา 1 ฟอง และร้าวอีก 2 ฟอง ทั้งหมดหันด้านสวยๆ ไว้ข้างบน&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ไม่รู้ว่าคุณป้าพนักงานทำแบบนั้นเพื่ออะไร คิดๆไปก็คงเป็นได้ว่า ถ้าคุณป้าทำแตกคงต้องชดใช้ เลยต้องพยายามขายใบที่แตกออกไปให้ได้ และเรื่องทั้งหมดนี้ก็ไม่ได้กล่าวหาคาร์ฟูร์นะครับ มันคงเป็นที่ตัวพนักงานแต่ละคนมากกว่า &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ที่เขียนมาไม่ใช่เพราะอารมณ์เสีย ที่ได้ไข่แตกไข่ร้าวมา แต่ผิดหวังที่เรื่องแบบนี้มันยังฝังอยู่ในนิสัยคนไทยจำนวนหนึ่ง ที่ไม่ยึดเอาความซื่อสัตย์ เอาแต่ยิ้มสวยๆ พูดจาหวานๆ กลบเกลื่อน&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ถ้าพูดห้วนๆ แต่ซื่อสัตย์จริงใจ ประเทศไทยจะเจริญกว่านี้ ( มั้ยครับ )&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/418161811474428412/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/03/0.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/418161811474428412'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/418161811474428412'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/03/0.html' title='ไข่ไก่เบอร์ 0 ที่คาร์ฟูร์'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-348438706592232400</id><published>2010-03-15T22:02:00.000-07:00</published><updated>2010-03-15T22:03:21.800-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ดอยสุเทพ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ดอยอินทนนท์"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ปาย"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เชียงใหม่"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="แม่ฮ่องสอน"/><title type='text'>จอมยุทธน้อยท่องยุทธจักร ตอนที่ 1 ... วันจันทร์ ที่จุดสูงสุดแดนสยาม</title><content type='html'>&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;หลังจากผ่านปีที่เหนื่อยล้า ปีที่เจอปัญหารุมเข้ามามาก เครียดแล้วเครียดอีก ท้อแล้วท้ออีก แต่ก็ค่อยๆ แก้ทีละปัญหา ประคับประคองจนผ่านมาได้ ขึ้นปีใหม่มานี้ อะไรๆก็ดูเป็นใจมากขึ้น กำลังใจเริ่มกลับมาอีกครั้ง &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ผมทยอยสะสางงานที่ยังค้างคา จนได้เวลาว่างเหมาะๆ ได้ 5 วันเต็มๆ ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ตั้งใจไว้ว่าจะไปเที่ยวแบบชิลๆ ที่เชียงใหม่ทั้ง 5 วัน ใช้ชีวิตแบบที่ไม่ต้องรีบร้อน ไม่วุ่นวาย ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย จากนั้นก็เริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับเชียงใหม่ เพราะครั้งสุดท้ายที่ไปมันก็สิบกว่าปีผ่านมาแล้ว ความทรงจำที่เหลืออยู่อย่างเดียวคือ ได้นั่งรถไฟไปกับพ่อน่าจะเป็นช่วงที่รถไฟสปรินเตอร์ยังใหม่ๆอยู่&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ผมได้บอกกับเพื่อนๆ ว่าจะเดินทางไปเชียงใหม่คนเดียว เสียงตอบรับร้อยทั้งร้อยเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ว่าเพื่อนเราเป็นอะไรมากมั้ยเนี่ย ผมก็บอกไปว่าไม่มีอะไรในกอไผ่ ก็แค่อยากไปพักผ่อนเปลี่ยนบรรยากาศแค่นั้น แล้วบังเอิญว่าคุณๆ ก็มีลูกเมีย มีการงานต้องทำ แล้วใครจะว่างไปกับผม จะรอให้ว่างแล้วไปพร้อมกัน ป่านนั้นคงหมดอารมณ์แล้ว และไปครั้งนี้ก็ไม่ได้วางโปรแกรมอะไรเป๊ะๆ คือคิดเพียงว่า ณ ขณะนั้น ถ้าอยากทำอะไรก็ทำ อยากไปไหนก็ไป แค่ปล่อยให้เป็นไปตามสถานการณ์ แบบนี้ถ้าไปกับคนอื่นเกรงว่าจะไม่ได้อย่างใจ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;สืบค้นข้อมูลมาได้หลายอย่าง พอจะเห็นจุดหมายคร่าวๆ ส่วนใหญ่แล้วก็คงตระเวนกินเที่ยวอยู่ในเมือง เพราะเจตนาคือตั้งใจไปชิล แต่ถ้าไปแล้วไม่ขึ้นดอยสุเทพก็คงไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะรวมเอาดอยอินทนนท์ไปอีกซักหนึ่งที่ พอเห็นโปรแกรมแล้วก็เริ่มหวั่นๆ ว่าตกลงจะชิล หรือจะลุยกันแน่ ส่วนการเดินทาง จากทีแรกที่ลังเลว่าจะเป็นรถไฟ หรือจะเป็นรถทัวร์ดี ก็ตกลงปลงใจที่รถทัวร์ ด้วยเงื่อนไขเวลา และมีที่นั่งเหลือเฟือ สำหรับการเที่ยววันธรรมดาแบบนี้&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;พอยิ่งมีข้อมูลเยอะ แผนการเดินทางก็เริ่มจะซับซ้อน ผมตัดสินใจเลือกรถทัวร์ที่จะไปดอยเต่า - จอมทอง เดินทางค่ำวันอาทิตย์ แล้วต่อรถสองแถวขึ้นดอยอินทนนท์ จากท่ารถ อ.จอมทอง เช้าวันจันทร์ซะเลย ไม่เลือกไปลงเชียงใหม่ เพราะจะต้องนั่งรถย้อนกลับมา อ.จอมทอง อีก 2 ชั่วโมง การเดินทางครั้งนี้ผมลองเลือกนั่งรถชั้นสอง เพราะอยากลอง ว่าที่มันถูกกว่า มันเป็นชั้นสองนั้น จะต่างกันแค่ว่าเบาะที่นั่งเล็กกว่า หรือแค่ว่ามันไม่มีห้องน้ำบนรถแค่นั้น&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;พอขึ้นรถ ก็ดีใจเหมือนถูกเลขท้ายสองตัว ที่ว่ารถมันไม่เต็ม ผมได้นั่งควบสองเบาะ พร้อมกับนึกสะใจที่จ่ายถูกแถมได้นั่งๆนอนๆ อย่างกับรถวีไอพี แต่สวรรค์ของผมมันก็พังลงในชั่วโมงถัดมา&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas01.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ก็พี่ทั่นเล่นจอดรับส่งผู้โดยสารมันทุกป้าย ไล่ตั้งแต่ออกจากหมอชิต จอดรังสิต นวนคร อยุธยา เรื่อยไปถึง นครสวรรค์ กำแพงเพชร ตาก อ. เถิน อ. ลี้ ข้ามเขาเข้าไปเชียงใหม่ ที่ อ. จอมทอง ประมาณว่า จอด เปิดไฟ ผู้โดยสารขึ้นลงแทบทุกชั่วโมง และเต็มทุกที่นั่ง อย่าว่าแต่จะได้งีบเลยครับ จะนั่งให้สบายสักหน่อยยังยาก ผมออกเดินทาง 19.30 น. ถึง อ.จอมทอง ก็ 7.30 วันรุ่งขึ้น ทรมานดีครับ แต่ก็สนุกที่ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ แต่ขากลับตั้งใจไว้แล้วว่าขอเป็นวีไอพีจะดีกว่า&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ถึงที่หมายอย่างปลอดภัย แต่เมื่อยเล็กน้อยเพราะต้องนั่งตัวลีบมาตลอดทาง ความเมื่อยล้าไม่ได้เป็นอุปสรรค เพราะสิ่งที่จะเกิดขึ้นข้างหน้ามันน่าตื่นเต้น จนลืมความลำบากไปหมด ลงรถทัวร์มาก็เจอคิวรถสองแถวเหลืองที่จะขึ้นไปดอยสุเทพ จอดเรียงรายอยู่หน้าวัดพระธาตุศรีจอมทอง รถมีแน่ แต่จะเหมาขึ้นไปคนเดียว คงไม่สนุก มันจะเหงาเกิน อยากจะหาใครร่วมทาง อย่างน้อยก็จะได้พูด ได้คุยบ้าง แถมยังมีคนแชร์ค่ารถอีกต่างหาก&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;รอ รอ แล้วก็รอ ตั้งแต่ 8 โมง หลังกินโจ๊กร้อนๆ กับน้ำเต้าหู้ จน 10 โมงกว่าแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะมีนักท่องเที่ยว ทั้งไทย ทั้งฝรั่ง ที่จะมาต่อรถขึ้นไปดอยอินทนนท์ในเช้าวันนี้ ส่วนใหญ่แล้วจะเหมามาก่อนจากเชียงใหม่ หรือไม่ทางทัวร์ก็จองรถไว้ให้แล้ว ผมเองขอแค่ว่าคนไหนไม่เต็มก็จะขอขึ้นไปด้วย แต่ผ่านไปสองชั่วโมง มันก็มีแต่รถที่นั่งกันเต็มพอดี ความซวยเริ่มบังเกิด หรือว่าที่ผมอุตส่าห์ดั้นด้นนั่งรถชั้นสองมา 12 ชั่วโมง จะไม่มีความหมายอะไรเลย&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;รอจนพี่ๆ คิวรถแถวนั้นต่างก็เข้ามาถามไถ่ ดูเป็นจุดเด่นเหลือเกินที่เป็นชายหนุ่มคนเดียว แต่ยังหาคู่ เอ้ย หาเพื่อนร่วมทางขึ้นไปไม่ได้ซักที สุดท้ายพี่คนขับคนหนึ่งยื่นขอเสนอให้ว่า จะลดค่าเหมารถให้ผมเป็นกรณีพิเศษ จาก 1200 บาท เหลือ 800 บาท เพราะเห็นว่ามาแล้วก็อย่าให้เสียเที่ยวเลย ผมเริ่มลังเล นี่ถ้าลดเหลือ 600 บาท คงตอบตกลงไปแล้ว แต่จะให้ขึ้นไปคนเดียวเนี่ยนะ สนุกตายละ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;คิดแล้วคิดอีก อยู่ดีๆ ผมก็ลุกขึ้นเดิน พร้อมกับขอเบอร์พี่คนนั้นเอาไว้ กะว่าจะเดินไปเรื่อยๆ ตามทางให้ถึงถนนที่ตรงขึ้นดอย ถ้าถึงตรงนั้นแล้ว ยังไม่มีรถที่จะขึ้นผ่านมา ก็จะนั่งรถกลับเชียงใหม่แล้ว เดินๆ ไปคิดว่าใกล้ๆ ที่ไหนได้เล่นเอาเหงื่อตกเหมือนกัน แดดเริ่มร้อนเพราะเกือบ 11 โมงแล้ว จะลองโบกรถดู ก็เดี๋ยวจะเจอปัญหาขึ้นไปได้แต่ลงไม่ได้อีก นั่นจะยิ่งซวยหนัก เพราะไม่ได้เตรียมอะไรมาค้างบนดอยเลย &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;เอาละ ถึงถนนตรงขึ้นดอยแล้ว ถ้าไม่เห็นรถสองแถวขึ้นดอยผ่านมา ก็จะไปเชียงใหม่แล้ว แต่ปาฎิหารย์ก็เกิดขึ้นจนได้ เมื่อผมได้เห็นน้องๆ ผู้หญิง 3 คน ยืนโบกรถตรงทางขึ้นดอยนั้น โอ้ว โชคเริ่มเข้าข้างผมบ้างแล้ว ถ้าเป็นปีที่แล้วที่ดวงตกหนักๆ ผมคงไม่เจออะไรแบบนี้ ไม่ต้องคิดอะไรอีกแล้ว ผมเดินดิ่งเข้าไปหา น้องๆ 3 คนนั้น แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่เช้าให้ฟัง และถามไถ่เรื่องของน้องๆ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;น้องๆ ทั้งสาม กำลังจะขึ้นดอยด้วยการโบกรถ แต่โบกมาแล้วซัก 15 นาที ก็ยังไม่ได้ ผมเลยเสนอทางเลือกที่ดีที่สุดในขณะนั้น ว่าจะโทรเรียกรถสองแถวจากท่ารถให้มารับพวกเราตรงนี้ และแชร์ค่ารถกัน น้องๆ เห็นดีเห็นงามด้วย เพราะถ้าโบกต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะได้รึเปล่า แถมถ้าจะไปเที่ยวจุดอื่นๆ รอบดอยก็ต้องมาเสียเวลาโบกกันใหม่แบบนี้อีก&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas08.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;และแล้ว พวกเราก็ได้ขึ้นดอยสมใจ ผมดีใจมากที่ได้เจอน้องๆกลุ่มนี้ ไม่งั้นคงต้องมาเสียเที่ยวแน่ๆ แถมน้องๆ ยังมีอัธยาสัยดี ทำให้การเดินทางสนุกมากขึ้นไปอีก ได้มิตรภาพใหม่ๆ นอกจากได้ชมความสวยงามของยอดดอยที่สูงที่สุดในประเทศไทยแห่งนี้ &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas02.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;จุดแรกที่เราไปก็คือยอดดอยอินทนนท์ ที่ตำแหน่งสูงสุดมีหมุดบอกความสูงไว้ 2565.3341 เมตร พืชพรรณบนดอยเป็นพวกที่ขึ้นในอากาศเย็นจัดอย่างพวกมอส จนเห็นคล้ายเป็นพรมสีเขียวปกคลุมไม้ใหญ่และทางเดินโดยรอบ และที่เป็นภาคบังคับก็คือการถ่ายรูปกับป้าย &quot; สูงสุดแดนสยาม &quot; ในวันนั้น มีฝรั่ง ไม่รู้ว่าเป็นนักปั่นจักรยานกันรึเปล่า ปั่นขึ้นไปถึงยอดดอยพร้อมกับถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐาน&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas03.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;กิจกรรมต่อมาที่ใครขึ้นไปถึงก็ทำกันก็คือการแวะที่จุดพักนักท่องเที่ยว ดื่มเครื่องดื่มร้อนๆ แก้หนาว พร้อมกับเขียนไปรษณียบัตร ประทับตราดอยอินทนนท์ แล้วหย่อนลงตู้บนนั้น แม้ว่าอุณภูมิขณะนั้นจะไม่ต่ำที่สุด คือแค่ 12 องศา แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกเย็นจนมือแข็ง เขียนหนังสือไม่ได้เหมือนกัน&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas04.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;สถานที่ต่อไปที่นักท่องเที่ยวไม่ควรพลาดก็คือ พระมหาธาตุเจดีย์ นภเมทนีดล - นภพลภูมิสิริ ที่กองทัพอากาศสร้างถวายแด่ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในวโรกาสที่ทรงพระเจริญพระชนมพรรษา 60 พรรษาปี 2530 และสมเด็จพระนางเจ้า พระบรมราชินีนาถเจริญพระชนมพรรษา 60 พรรษา ปี 2535 บริเวณโดยรอบมีดอกไม้เมืองหนาวสวยงาม เหมาะกับผู้รักการถ่ายภาพ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas05.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas06.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;จุดต่อไปเป็นตลาดม้ง ซึ่งก็อยู่ใกล้ที่ทำการอุทยานแห่งชาติ และจุดกางเต้นท์แล้ว สำหรับผมว่าไม่มีอะไรมากนัก เป็นตลาดเล็กๆ แต่ก็ได้เห็นแม่ลูกชาวม้ง ครอบครัวหนึ่ง เก็บภาพมาฝาก ผมว่าภาพนี้มันบอกอะไรได้ดีกว่าตัวหนังสือนัก&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas07.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ถึงที่ทำการอุทยานด้วยความหิวโหยเกือบบ่ายสามแล้ว โจ๊กที่กินไปเมื่อเช้าป่านนี้คงไปถึงลำไส้ใหญ่แล้ว น้องๆทั้งสามก็หิวเช่นกัน ทีแรกว่าจะพักกินที่ที่ทำการอุทยานด้วยกัน แต่ผมดูเวลาแล้ว สำหรับผมคงต้องไปแล้ว ตอนที่นั่งคุยกันบนรถ น้องๆ แนะนำให้ผมไปปายด้วย เพราะน้องๆเคยไปมาแล้วดีมาก ต้องไปให้ได้ และกำลังจะไปอีกวันพฤหัสนี้ ผมก็เลยเริ่มลังเลว่าจะเปลี่ยนแผนไปปายด้วย แต่ก็บอกไปว่ายังไม่แน่นอนนัก ปล่อยให้สถานการณ์พาไปดีกว่า ถ้ามีเวลาและความอยากพร้อมกัน ก็คงได้เจอกันที่ปายอีก &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;เราโบกมือลากัน ยินดีในมิตรภาพใหม่ที่มีให้กัน ไม่ได้ขออะไรสำหรับติดต่อเอาไว้ ผมขอเก็บความทรงจำดีๆ ไว้ในใจ และในภาพที่ถ่ายร่วมกันก็คงพอ ถ้าโชคดีเราคงได้เจอกันอีกที่ปายนะ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ผมลงดอยมากับพี่คนขับเพียงลำพัง น้องๆทั้งสามการเต้นท์พักที่อุทยาน ผมต่อรถสองแถวสีเหลืองจาก อ. จอมทอง กลับมาที่เมืองเชียงใหม่ ด้วยความอ่อนล้ามาตั้งแต่เมื่อคืน บวกกับอากาศร้อนๆ ยามไม่ได้อยู่บนเขา กับรถสองแถวตะลุยฝุ่นเกือบ 2 ชั่วโมง มันทำให้มึนจวนเจียนสลบได้เหมือนกัน &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ถึงเชียงใหม่ที่ท่ารถประตูเชียงใหม่ ต่อรถสองแถวแดงไปที่ที่พักแถวถนนนิมมานเหมินทร์ อันดับแรกคือต้องอาบน้ำแล้ว สภาพอย่างกับไปเขาชนไก่มา อาบเสร็จก็งีบสักพักรอเวลาตะลุยเมืองเชียงใหม่ต่อ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas09.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ผมตื่นมาช่วงค่ำ ได้ที่หมายในใจคือ กาดรินคำ และ หาของกินแถวหลัง มช. ซึ่งไม่ไกลจากที่พักนัก เดินไปเดินกลับก็ยังพอไหว พอถึงกาดรินคำ ก็น่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก ไม่ใช่เพราะของกิน หรือเสื้อผ้า ที่ตลาดนัดในกรุงเทพก็มีขาย แต่เป็นน้องๆ มช. ที่น่ารักน่าชม กินไปชมไปช็อปไป เพลินครับ บรรยากาศแบบนี้ถ้าเป็นในกรุงเทพก็คงต่างกันออกไป จะเทียบอย่างแถวหน้าราม ก็ต้องบอกว่าที่นี่ ชิลกว่าเยอะ หนุ่มสาวออกมาเดินเล่น ซ้อนมอไซค์มาเป็นคู่ บ้างก็มากันเป็นกลุ่ม ถ้าใครเคยดูวัยอลวนฉบับน้องรถเมล์ ที่กลัวว่าลูกหลานมาเรียนนี่แล้วจะมีแฟนแบบในหนัง ก็เห็นจะต้องบอกว่า ทำใจครับ มันเป็นปรกติของที่นี่ การมีแฟนคงไม่ใช่เรื่องผิดถ้าหากไม่เสียการเรียน และไม่ออกนอกลู่นอกทางไปมากกว่านั้น&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;เดินรอบกาดรินคำอยู่หลายรอบ กำลังคิดว่าจะไปหาอะไรกินต่อที่หลัง มช. เพื่อความชัวร์เลยถามนักศึกษาแถวนั้นว่ากิน ด้านหน้า หรือด้านหลังเจ๋งกว่า น้องเค้าก็เลยบอกเอาบุญสำหรับคนไม่รู้อย่างผมว่า ด้านหลังวันนี้ปิด ปิดทุกวันที่ 25 ของเดือน อะไรมันจะพอดีขนาดนี้ มาปิดเอาวันที่เราจะไป แต่ก็โชคดีอีกแล้วที่ได้รู้ก่อน ไม่ได้ไปเก้ออีก เลยสรุปว่า เดินกลับมากินก๋วยเตี๋ยวแถวนิมมานดีกว่า เป็นทางกลับที่พักพอดี&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas010.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;กลับมาที่พัก ก่อนเข้านอนก็คิดโปรแกรมคร่าวๆ ของพรุ่งนี้ ว่าจะขึ้นดอยสุเทพ และก็ลงมาสวนสัตว์ ตามฟอร์ม จะมีอะไรน่าตื่นเต้นเกินขึ้นอีกมั้ย ต้องลองๆ แล้วมิสเตอร์บีนก็หลับลงในเวลาเที่ยงคืนกว่าๆของวันนั้น &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/348438706592232400/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/03/1_15.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/348438706592232400'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/348438706592232400'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/03/1_15.html' title='จอมยุทธน้อยท่องยุทธจักร ตอนที่ 1 ... วันจันทร์ ที่จุดสูงสุดแดนสยาม'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2397287561981632718.post-3284814461026347733</id><published>2010-03-15T22:00:00.000-07:00</published><updated>2010-03-15T22:02:03.043-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ดอยสุเทพ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ดอยอินทนนท์"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ปาย"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เชียงใหม่"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="แม่ฮ่องสอน"/><title type='text'>จอมยุทธน้อยท่องยุทธจักร ตอนที่ 2 ... วันอังคาร ดอยสุเทพ และสรวงสวรรค์พระตำหนักภูพิงค์</title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas15.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ตื่นเช้าได้เองโดยอัตโนมัติ เหมือนมีนาฬิกาปลุกในใจ วันนี้ตั้งใจว่าจะเดินทางขึ้นดอยสุเทพ ไหว้พระธาตุ ชมพระตำหนักภูพิงค์ และปลายทางที่หมู่บ้านม้งดอยปุย แต่เช้านี้ดูฟ้ามืดครึ้ม เพราะเมื่อคื่นฝนตกหนัก จนโรงแรมที่พักขึ้นขั้นไฟดับ แต่เมื่อตั้งใจแล้ว ก็อย่าลังเล ว่าแล้วก็ขอเติมพลังซะก่อน ด้วยโจ๊กตลาดต้นพยอม เจ้าดังของเชียงใหม่ ชิมแล้วอร่อยจริง สมแล้วที่มีคนดังแวะเวียนไปมากมาย&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas12.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;( ระหว่างทางผ่านผับชื่อดังของเชียงใหม่ ยามเช้า นักเที่ยวต่างหลับไหล ) &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas14.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ทางเดินจากที่พักของผมไป ด้านหลังมช. และตลาดต้นพยอม ผ่านแปลงเกษตรของคณะเกษตร มช. ในยามเช้าแบบนี้ อากาศเย็นๆของฟ้าหลังฝน มองจากริมถนนเข้าไป เห็นทิวเขาดอยสุเทพ เป็นฉากหลัง ผมว่ามันสวยกว่า สถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังบางแห่งซะอีก &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas13.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;กินโจ๊กเรียบร้อยแล้ว เดินเข้า มช. กะว่าจะเดินทะลุไปถึงด้านหน้า แต่เห็นรถไฟฟ้าจอดอยู่ว่างๆ ไม่มีนักศึกษาขึ้น ก็อย่ากระนั้นเลย ไหนๆ พี่เค้าก็ต้องขับวนรอบอยู่แล้ว นั่งรถกินลมเย็นๆ สบายกว่า&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas16.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;รถจอดที่ประตูหน้าพอดี เดินไปอีกนิดก็จะเป็นสวนสัตว์เชียงใหม่ มีคิวรถสองแถวขึ้นดอยสุเทพจอดคอยผู้โดยสารอยู่ด้านหน้า ปกติแล้วราคาขึ้นไปวัดพระธาตุจะอยู่ที่ 40 บาท แต่วันนั้นคนน้อย คนขับเลยขอเป็น 50 บาท ขอกันตรงๆ แบบนี้รู้สึกดีกว่ามาแบบมั่วๆ ครับ &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas17.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;บนวัดพระธาตุยังคงคราคร่ำไปด้วยนักท่องเที่ยว ทั้งไทย ทั้งต่างชาติ แม้จะเป็นวันธรรมดาแบบนี้ ต่างจากข้างล่างที่ดูเงียบๆ เดินถ่ายรูปไปรอบๆ เห็นเด็กชาวม้งแต่ตัวเต็มเครื่องแบบ ให้นักท่องเที่ยวถ่ายรูป แล้วรับน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ดูหน้าน้องเค้าสิครับ บรรยายความรู้สึกได้ดีอีกแล้ว&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas18.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas19.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ปกติยอมรับว่าตัวเองห่างไกลวัดมาเที่ยวเมืองเหนือครั้งนี้เห็นจะได้เข้าวัดบ่อยที่สุดในรอบหลายปี เมื่อวานก็วัดพระธาตุศรีจอมทอง วันนี้วัดพระธาตุดอยสุเทพ วันที่เหลือคงมีอีกหลายวัด สุขใจแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas20.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ชมม้งคนสองคนไม่สะใจ ต้องขึ้นไปหมู่บ้านม้งดอยปุย พอดีที่ว่าผมมาคนเดียว จึงต้องรอไปแจมกับรถคันอื่น ที่จะขึ้นไปจุดหมายต่อไป ผมยืนรอสักพัก ก็มีรถสองแถวอยู่คันหนึ่งกำลังจะพานักท่องเที่ยวหนุ่มสาวคู่หนึ่ง เดินทางต่อไปดอยปุย ผมไม่รอช้ารีบติดต่อพี่คนขับ ขอขึ้นไปด้วยคน โดยมากแล้วจะได้ ยกเว้นว่าบางกลุ่มที่โดนเหมารถแล้ว ก็จะไม่รับคนเพิ่มอีก&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas21.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ทางที่จะถึงหมู่บ้านม้งเล็กและแคบกว่าแถววัด ถ้าใครจะขี่มอไซค์ขึ้นมาก็คงต้องระวังกันหน่อย พอถึงพี่คนขับขอให้ผมช่วยพูดกับนักท่องเที่ยวต่างชาติคู่นี้ให้ นัดเจอที่ไหนกี่โมง พอคุยกันก็ค่อนข้างจะถูกคอ ผมเลยได้รับหน้าที่ไกด์จำเป็นไปด้วย ทั้งๆที่ไม่เคยมา แต่อย่างน้อยก็พอพูดกับชาวม้งรู้เรื่องอยู่บ้าง โชคดีของผมอีกครั้งที่ได้เจอเพื่อนร่วมทางน่ารักๆแบบนี้อีกแล้ว &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas23.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ในรูปจะพอเห็นไกลๆ ได้ว่า เพื่อนต่างชาติของผมคู่นี้ ผู้ชายเป็นชาวไต้หวัน ส่วนสาวน้อยน่ารักคนนั้น เป็นชาวฮอลแลนด์ มองไกล้ๆ อย่างกับมาเรีย ชาราโปว่า ทั้งคู่บอกว่าเป็นเพื่อนกันเท่านั้น ไม่ค่อยอยากจะเชื่อหรอกครับ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas24.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;เดินชมบ้านเรือน และชีวิตชาวม้งไปเรื่อย ต้องสะดุดตากับอะไรบางอย่าง ที่เค้าบอกว่ามันคือสัตว์ประหลาด หัวเป็นหมา ตัวเหมือนคน มีหางเหมือนลิง อะไรก็ไม่รู้ ผมว่าทำขึ้นมาเอง ให้นักท่องเที่ยวตื่นเต้นเล่นๆ ซะมากกว่า&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas22.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;เดิมที่แห่งนี้เคยปลูกฝิ่นกันมาก ปัจจุบันก็มาปลูกพืชเมืองหนาว เปิดหมู่บ้านให้นักท่องเที่ยวมาเที่ยวชม เหลือเพียงดอกฝิ่น ที่ปลูกเอาไว้ให้ถ่ายรูปและเอามาตากแห้ง เป็นดอกไม้ประดับเท่านั้น&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ก่อนจะแยกทางกับเพื่อนต่างชาติคู่นั้น ผมซื้อมันเผาร้อนๆ ให้ลองชิมกัน ส่วนเพื่อนต่างชาติของผมก็ตอบแทนด้วยการซื้อน้ำโมกุโมกุ น้ำหวานผสมเยลลี่ที่ขายในกรุงเทพนั่นแหละครับ ให้เป็นการตอบแทน แล้วก็มาบ่นว่าหวานๆ คนไทยชอบกินหวาน ก็ดันไปซื้ออะไรไม่ยอมถามคนไทยซะก่อนล่ะ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas26.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas27.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;เราลงจากดอยปุยมาพร้อมกัน แต่ผมขอแยกทางที่พระตำหนักภูพิงค์ราชนิเวศน์ ส่วนทั้งคู่เดินทางกลับไปตัวเมือง น่าเสียดายโดยแท้ ที่ทั้งคู่ไม่ลงมาเที่ยวพระตำหนักภูพิงค์กับผม เพราะมันสวยดั่งสวรรค์ ผมว่าทั้งอากาศ ทั้งวิวทิวทัศน์ ที่นี่คือสวรรค์บนดินโดยแท้ รูปที่ถ่ายมาเยอะมากคงไม่สามารถมาลงได้หมดเพื่อบรรยายความสวยงามนี้ บอกได้แค่ว่าถ้าใครได้ไปเชียงใหม่ อย่าลืมมาพระตำหนักพูพิงค์นะครับ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas25.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ผมใช้เวลาบริเวณโดยรอบพระตำหนักเกือบ 2 ชั่วโมง นี่ถ้ามีเวลาเหลือเฟือคงอยู่นานกว่านี้ แต่ก็ต้องลงดอยแล้ว เพราะอยากไปดูที่อื่นๆในเมืองด้วย ลงดอยมาถึงสวนสัตว์เชียงใหม่ ก็ต้องเข้าไปคารวะหลินปิงซักหน่อย มันกลายเป็นธรรมเนียมปฎิบัติไปแล้วหรือนี่ แต่สุดท้ายก็ต้องผิดหวังที่เจอแต่ตัวพ่อ นอนขี้เกียจอยู่ตัวเดียว รอแล้วรออีกหลินปิงก็ไม่ออกมา ผมว่าแพนด้า เด็กๆ มันก็น่ารักซุกซนดี แต่พอเริ่มแก่อย่างตัวพ่อแล้วเนี่ย ดูขี้เกียจๆ ยังไงไม่รู้ ไม่รอละ ไว้ไปดูในทรูก็ได้&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas29.jpg&quot; /&gt; &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas28.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ขึ้นรถเที่ยวชมรอบๆ สวนสัตว์ โดยส่วนตัวแล้ว ไม่ใช่คนที่ปลื้มสัตว์ในกรงอะไรพวกนี้นัก จะสนุกสนานก็ตรงที่คนขับ เป็นคนบรรยายบรรยากาศรอบๆไปด้วย แต่ละคนงัดมุกมาให้นักท่องเที่ยวขำกันกระจาย วนครบรอบแล้วก็ออกดีกว่า บอกแล้วว่าไม่ปลื้มสัตว์ในกรงแบบนี้&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ออกมาก็เย็นมากแล้ว เติมพลังมื้อเย็นอีกสักมื้อ ก่อนจะกินอีกครั้งมื้อดึกๆ ผมเดินไปเรื่อยถึง หน้า มช. มีร้านอาหารตามสั่งอยู่ติดกันอยู่เป็นสิบร้าน รองรับนักศึกษาที่จะออกมากินพร้อมๆกันได้เป็นร้อย รสชาติดี ราคาประหยัดแบบนี้ ถูกใจครับ มื้อนี้เป็นน้ำพริกอ่องราดข้าว ไข่ดาว แล้วก็ ต้มแซบกระดูกอ่อน สุดยอดครับ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas30.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;กินเสร็จก็ตะวันใกล้จะตกดินแล้ว ผมเลือกจุดหมายในการชมพระอาทิตย์ตกในวันนี้ที่ริมน้ำแม่ปิง เริ่มจากเรียกรถแดงไปลงแถวกาดหลวง เดินชมคร่าวๆ กะว่าก่อนกลับจะแวะมาซื้อของฝากอีกครั้ง เดินข้ามสะพานเล็กๆ ไปยังอีกฝั่ง ตามเส้นถนนเจริญราษฎร์ และถนนเชียงใหม่-ลำพูน ก็จะเป็นร้านอาหารเก๋ๆ รินน้ำแม่ปิง เดินผ่านร้านอาหารมาอีกนิดก็จะเป็นที่นั่งริมน้ำ ถ้าอากาศเย็นกว่านี้อีกนิดคงเหมาะมากสำหรับคู่รัก มาชมพระอาทิตย์ตก แต่สังเกตว่าคนเชียงใหม่เองไม่ทำอะไรแบบนี้ เหมือนที่เราคนกรุงเทพ ก็ไม่ค่อยมานั่งริมสะพานพุทธเช่นกัน&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;img src=&quot;http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/12/2012/images/bas11.jpg&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ยัง ค่ำคืนนี้สำหรับผมมันยังไม่จบ ผมเรียกสามล้อ นั่งต่อไปยังไนท์บาซาร์ เคยได้ยินว่าเดี๋ยวนี้ซบเซาไปมาก ก็เห็นจะจริง ตัวไนท์บาซาร์เองคนเดินน้อย มีร้านปิดไปหลายร้าน จะยังพอคึกคักอยู่บ้างก็เป็นริมถนนโดยรอบ ส่วนใหญ่เป็นของขายชาวต่างชาติเหมือนอย่างแถวริมถนนสีลม สุขุมวิท แบบนี้ไม่เวิร์คครับ ไม่ใช่แนว เดินแป๊บเดียวก็เลยว่า ไปที่อื่นดีกว่า&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;สุดท้ายแล้วผมก็ไปจบที่หลัง มช. จนได้ หลังจากที่เมื่อวานปิดเลยไม่ได้มา ร้านอาหารเรียงรายอยู่ริมทาง ทั้งสองฟากถนน ทั้งนักศึกษา คนทำงาน กินกันอย่างเอร็ดอร่อยและสบายกระเป๋า นึกถึงเยาวราช ท่าดินแดงในกรุงซะจริง แต่ฝากเอาไว้ก่อน ตอนนี้ผมขอเข้าร้านเนตเพื่อหาข้อมูลเดินทางไปปาย ปาย มันเริ่มเข้ามาอยู่ในหัวผมแล้ว&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ค้นข้อมูลในเนตไป พลางดูบรรยากาศในร้านเนตไป ซึ่งก็มีแต่นักศึกษา มช. ทั้งนั้น มีเสียงคุยทั้งคำเมือง ทั้งภาษากลางคละเคล้ากันไป ฟังสนุกดีเหมือนกันครับ หลังจากได้ข้อมูล พร้อมทั้งแผนที่ อ.ปาย อยู่ในมือแล้ว ก็ตัดสินใจได้ว่า พรุ่งนี้เช้า จุดหมายของเราคือ ปาย&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ออกมาจากร้านเนตเกือบสี่ทุ่ม ร้านอาหารเริ่มเก็บไปหลายร้านแล้ว แต่ยังมีร้านหนึ่งแปลกแหวกแนวดี เขียนไว้ว่ากับข้าวราคาเริ่มต้น 14 บาท ผมก็สงสัยว่าเค้าทำได้ยังไง ดูในเมนูแล้วยิ่งตกใจ มีทั้งผัดผัก ไข่เจียว ผัดเผ็ด แกงจืด ตามปกติที่ร้านข้าวต้มจะมี แต่มัน 14 - 19 บาท ทำได้ไง จะคุ้มหรือ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;ว่าแล้วก็สั่งมัน 4 อย่างซะเลย ไข่เจียวหมูสับ แกงจืดเต้าหู้หมูสับ ผัดผักคะน้าหมูกรอบ ผัดผักบุ้งไฟแดง ข้าวอีกสองจาน เค้าทำได้ครับ แม้ปริมาณจะน้อยกว่าร้านปกติ คิดง่ายๆ ว่าถ้าร้านอื่นผัดจานละ 40 บาท ร้านนี้ก็ทำซักครึ่งหนึ่ง แบบนี้ก็ดีเหมือนกันเรามาคนเดียวจะได้กินหลายๆอย่าง อิ่มนี้จ่ายแบงค์ร้อยยังได้ทอนมาสิบกว่าบาท&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;กินไปกินมา มองดูถนนไปก็คิดว่า เอาแล้วมั้ยล่ะ รถแดงมันหมดแล้วหรือนี่ มองตั้งนานยังไม่มีผ่านมาซักคัน แล้วก็ต้องเดินกลับที่พักจนได้ ไม่ใกล้แต่ก็ไม่ไกล เดินกลับมาด้วยความเมื่อยล้า ออกไปตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า กลับมาเกือบห้าทุ่มแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้าเพื่อเช็คเอ้าท์ โรงแรม และไปให้ทันรถเที่ยวแรกที่จะไปปาย เจ็ดโมงเช้า ไม่ไหวแล้วครับ มิสเตอร์บีนขอลาวันนี้ไปแต่เพียงเท่านี้ พรุ่งนี้เจอกันครับ&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family:arial;font-size:85%;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://lotslikelove.blogspot.com/feeds/3284814461026347733/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/03/2.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/3284814461026347733'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2397287561981632718/posts/default/3284814461026347733'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://lotslikelove.blogspot.com/2010/03/2.html' title='จอมยุทธน้อยท่องยุทธจักร ตอนที่ 2 ... วันอังคาร ดอยสุเทพ และสรวงสวรรค์พระตำหนักภูพิงค์'/><author><name>Lotslikelove</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08173811044667970504</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_01X1-NpuCFQ/S5kU_LHq29I/AAAAAAAAAAM/6jty2GoB6IA/S220/bas71.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry></feed>