Sieć, której pracownicy traktują własnych klientów jak złodziei, już nigdy więcej na mnie nie zarobi ani grosza.

Wolę nawet przepłacić, niż być traktowany jak przestępca.

Powszechnie uważa się, że każda firma powinna jak najszybciej zacząć przynosić zyski. A to przecież totalna bzdura!

W Polsce i na świecie aż roi się od przedsiębiorstw, które nigdy na siebie nie zaczęły zarabiać i prawdopodobnie nigdy nie zaczną. Jednak wciąż istnieją, a ich pracownicy dostają pensje zawsze na czas.

Jakim cudem?

Otóż, potrzebny jest ktoś, kto sfinansuje tę całą imprezę.

Można postarać się o dofinansowanie z przeróżnych funduszy, które mają dawać szansę nowym firmom, a tak naprawdę podkopują wolny rynek. Trzeba tylko pilnować, żeby wszystko zgadzało się w papierach i możemy sobie spokojnie żyć z tej kasy przez kilka ładnych lat. Później się firmę zamknie, założy nową i znowu będzie się żyć na koszt państwa.

Można też wypchnąć spółkę na giełdę i odsprzedać swoje akcje z kilkudziesięciokrotną przebitką (znalazłoby się kilka takich perełek na rynku NewConnect). Wystarczy umieścić w prospekcie emisyjnym jakieś bzdury o nowoczesnych technologiach, pewnych zyskach i polskiej dolinie krzemowej. Zrobi się trochę szumu w mediach i leszcze same wpadną w pułapkę.

Można stworzyć stronę internetową, która nie ma żadnego modelu biznesowego i przynosi coraz większe straty, za to robi furorę w sieci (Delicious, MySpace, Youtube). Kiedy już kończą nam się środki i użytkownicy powoli zaczynają się nudzić, odsprzedajemy firmę jakiemuś funduszowi albo innej korporacji, której gotówka aż pali się w rękach. Nawet, jeśli później spółka jakimś cudem zacznie przynosić zyski, koszt zakupu zwróci się nowemu właścicielowi dopiero po kilkudziesięciu latach. Ale to już nie nasz problem. Mamy kasy jak lodu i możemy do końca życia leżeć do góry brzuchem – pieniędzy starczy jeszcze na dostatnie życie naszych wnuków.

Istnieją też spółki, którym kiedyś wiodło się lepiej. Mają swoją markę i garstkę wiernych klientów. Firma już od dawna nie przynosi zysków, jednak dalej trwa. Często tak bywa z tytułami prasowymi. Dziennikarze mają zajęcie, czytelnicy mają co czytać, reklamodawcy mogą im wciskać zbędne produkty. I tak przez lata, tylko co jakiś czas zmienia się właściciel tego cyrku.

No i jak? Przekonałem Was? Myślę, że tak. :)

Photo by: Orchid85

Pewnie nie raz w głowach wielu osób pojawiały się myśli w stylu: „Czy ze mną aby na pewno jest wszystko w porządku?” albo „Ja chyba nie jestem do końca normalny!”. A może jednak nie? Mniejsza z tym. Ja takie chwile zwątpienia w wieku „nastu” lat miałem nie raz. Pewnego dnia mnie olśniło: „Wszyscy są, na swój sposób, pierdolnięci!”.

I oto teraz mam na to twarde dowody.

Post Secret to istniejąca od lat strona, na której co niedzielę publikowane są nadesłane anonimowo kartki, zawierające wyznania zwykłych ludzi, takich jak Ty czy ja. Niektóre z nich są zabawne, inne potrafią delikatnie przerazić. Cenię sobie Post Secret za to, że daje mi niepowtarzalną okazję wejścia w umysły innych osób i poznanie ich najskrytszych myśli, którymi nie dzielą się nawet z najbliższymi osobami w ich życiu. No i zawsze co niedzielę mogę sobie powiedzieć: „Maksiu, jeszcze nie jest z tobą tak źle!” :)

Dlaczego WordPressie? Why?

Najprawdopodobniej jego twórcy chcieli pójść na rękę mniej zaawansowanym użytkownikom i umieścili kod, który w założeniu miał korygować popełnione przez nich błędy. Przy okazji ta sama część kodu (filtry wpautop i wptexturize) psuje krew wszystkim, którzy mają już jakieś pojęcie o HTML i sami chcieliby decydować o kształcie swoich wpisów.

Co z tym zrobić?

Trzeba te filtry jakoś unieszkodliwić. Jak? O tak:
W katalogu zawierającym naszą wordpressową skórkę (zwykle wp-content/themes/{nazwa-skorki}) szukamy pliku functions.php i umieszczamy w nim poniższy kod:

//disable auto p
remove_filter ('the_content', 'wpautop');

//disable wptexturize
remove_filter('the_content', 'wptexturize');

Te dwie linijki wyłączą niepotrzebne filtry i pozwolą nam skupić się na tworzeniu treści, zamiast użerania się z WordPressem.

źródło: ezuca.com

Podjeżdżasz na stację benzynową jakiejś zachodniej, renomowanej marki i cieszysz się, że nalewasz do baku paliwo najwyższej światowej jakości. Ciekawe skąd sprowadza je Shell? Albo Statoil? Albo Neste? Albo prawie każda inna z sieci stacji paliw obecnych w Polsce?

Otóż paliwa sprzedawane na tych stacjach pochodzą praktycznie z tego samego źródła – z polskich rafinerii należących do Orlenu i Lotosu. A dlaczego? Głównie, dlatego że gotowych paliw nie opłaca się transportować na duże odległości.

Może przy następnym tankowaniu warto się przez chwilę zastanowić czy jest sens przepłacać, lejąc identyczny produkt z dystrybutora zachodniej marki. Jeśli nie widać różnicy, to po co przepłacać?

Statoil podpisał umowę z Orlenem / Umowa z Shell Polska / Aneks do umowy z Neste

Autorem zdjęcia jest walker_M.

Uwielbiam Firefoksa za to, że może być przeglądarką taką, jaką ja sobie wymarzę. Dzięki ogromnej liczbie dostępnych rozszerzeń mogę ją wyposażyć w praktycznie dowolną funkcję.

Jednym z dodatków, bez których nie wyobrażam sobie pracy z FF, jest FireGestures. Dodaje on możliwość obsługi przeglądarki za pomocą gestów wykonywanych myszą. I tak:

• cofamy się o jedną stronę do tyłu, gdy klikamy prawym przyciskiem i nie puszczając go przesuwamy mysz w lewo,
• do przodu – prawy klik i ruch w prawo,
• przewinięcie strony na sam dół – znowu prawy przycisk, ruch w lewo i w dół,
• zmiana karty – prawoklik i kręcimy rolką do siebie,
• cofnięcie do wybranej strony w historii – prawy i kręcimy rolką w drugą stronę.

Liczba dostępnych gestów jest naprawdę spora i można je dostosować do naszych upodobań – część wyłączyć, inne zmienić.

Polecam FireGestures. Dzięki niemu nie muszę już praktycznie sięgać ręką do klawiatury, ani do ikonek przeglądarki. Wbrew pozorom nie namacham się też za wiele myszką, bo wszystkie najpotrzebniejsze funkcje mam dostępne niezależnie od obecnego położenia kursora, dzięki czemu nie jeżdżę nim po całym ekranie.

FireGestures dostępny jest na oficjalnej stronie z rozszerzeniami.

Dzisiaj napiszę kilka słów o książce, o której było głośno parę ładnych lat temu i która reklamowana była jako biblia alterglobalistów. Napisała ją Naomi Klein – kanadyjska dziennikarka dorastająca w rodzinie hipisów, a głównym tematem przewijającym się przez jej karty jest piętno, jakie dzisiaj odciskają na naszym życiu wszechobecne korporacje.

Bezwzględna konkurencja

W No Logo możemy przeczytać między innymi o tym, jak to pewna amerykańska sieć kawiarni, serwująca swoje napoje w papierowych kubkach, stosując brudne triki przyczyniła się do masowych bankructw konkurencyjnych lokali. Jak sieci hipermarketów ograniczają wolność słowa, nie dopuszczając do sprzedaży książek i muzyki niezgodnej z gustami ich zarządów. Czy wreszcie o bezwzględnej walce o młode dusze już na etapie edukacji, poprzez zmuszanie uczniów do oglądania reklam w czasie lekcji, czy wprowadzenie do programu szkół przedmiotu, którego jedynym celem jest zaznajomienie dzieci z procesem powstawania buta (z doczepionym odpowiednim znaczkiem). Przykładów jest więcej: fastfoody w stołówkach, katedry i instytuty nazywane imieniem jakiejś korporacji i wiele, wiele innych.

Ciężka dola pracownika

Międzynarodowe korporacje, głównie z segmentu odzieżowego i elektroniki użytkowej, skupione są obecnie prawie wyłącznie na marketingu. Większość z nich już dawno zlikwidowała własne fabryki w zachodniej części globu i zleca teraz produkcję w Azji. Ma to swoje dobre strony (np. obniżenie kosztów, rozwój zacofanych gospodarek), ale ma też wiele wad. Robotnicy w Ameryce Północnej i Europie bezpowrotnie tracą swoje miejsca pracy i muszą się przekwalifikować. Natomiast pracownicy azjatyckich podwykonawców są słabo opłacani i muszą znosić ciężkie warunki panujące w tamtejszych fabrykach. Choć są i tak lepsze niż bieda i głód, od których uciekli emigrując ze wsi.

Obniżenie kosztów produkcji wcale nie musi oznaczać niższych cen dla konsumentów. Często kończy się na tym, że ceny pozostają na niezmienionym poziomie, a wyższe marże przekładają się tylko na astronomicznie wysokie wynagrodzenia dla członków zarządu i rozbuchane budżety reklamowe.

Alterglobalizm

Nie wszyscy na te zmiany patrzą obojętnie. Dzięki szybkiej komunikacji dostępnej w naszych czasach, grupy ludzi w wielu miejscach świata są w stanie koordynować swoje działania. Różne środowiska co jakiś czas organizują globalne protesty mające za cel zwrócenie uwagi na niekorzystne zmiany zachodzące na świecie. Szkoda tylko, że często kończy się na zbiorowych tańcach w zakorkowanych centrach miast, czy wręcz na rozróbach, które raczej nie przysparzają sympatii ich uczestnikom.

Sama Naomi pod koniec książki dochodzi do smutnych wniosków i przyznaje, że niewiele da się zrobić by zastopować złe procesy. Współczesne korporacje są praktycznie bezkarne, a pod ich presją potrafią się ugiąć rządy największych państw a nawet organizacje międzynarodowe.

Warto przeczytać tę książkę, bo chociaż fakty są w niej czasem delikatnie naginane, by dopasować je do tez autorki, daje ona wiele do myślenia i przypomina, że większość ludzi na świecie może tylko marzyć o życiu na takim poziomie jak nasz.

Snatch / + + + /

Przekręt
Guy Ritchie w najlepszej formie. Teledyskowy montaż, parę zazębiających się historyjek (jak w Pulp Fiction), cyganie, diament, pies i garstka osobników mniej lub bardziej wyjętych spod prawa. Wszystko zmiksowane w idealnych proporcjach.

Za czasów studenckich często korzystałem z uczelnianej biblioteki i zawsze dbałem o to, żeby zwracać książki w terminie. Pewnego razu wprowadzono nowość – powiadomienia mailowe. Już nie musiałem co kilka dni zaglądać do kalendarzyka i sprawdzać, które książki będę musiał zwrócić w nadchodzącym tygodniu. Jeśli w skrzynce pojawiało się powiadomienie, to następnego dnia odnosiłem książkę do biblioteki. Jednak pewnego dnia mail nie przyszedł. O tym, że przetrzymałem książkę, przekonałem się dopiero po paru dobrych dniach, kiedy zalogowałem się na konto i nie udało mi się zamówić innej pozycji.

Starałem się wytłumaczyć pani bibliotekarce, że to nie moja wina i że mail z powiadomieniem do mnie nie dotarł, ale nie chciała mi uwierzyć. „Na Gmaila dochodzą bez problemu” – koniec dyskusji. Naliczona kara była niewielka, ledwie parę złotych, więc uregulowanie jej nie było żadnym problemem. Ważniejsze jest tutaj to, co stało się w mojej głowie. Otóż od tego dnia przestałem być wzorowym czytelnikiem, bo kara przestała działać odstraszająco. Moje myślenie zaczęło iść zupełnie innym torem: „Te 20 gr na dzień to wcale nie tak dużo. Poza tym, kasa z zapłaconych kar idzie na zakup nowych książek, więc przetrzymując je właściwie robię bibliotece przysługę.” Tak oto zostałem recydywistą. Już nie martwiłem się upływającymi terminami i jeśli tylko książka była mi potrzebna, trzymałem ją do końca roku akademickiego.

Tak sobie myślę, że często wizja zostania ukaranym bywa straszniejsza od samej kary. Że jak już ktoś trafia do poprawczaka czy więzienia, to go definitywnie tracimy. Oczywiście, samo przebywanie w takim miejscu nie należy do przyjemności, ale po wyjściu stamtąd wizja trafienia tam z powrotem już nie jest taka straszna. Wszyscy przecież znamy wspomnienia z wojska naszych ojców (lub znajomych) opowiadane przez nich z uśmiechem na twarzy, chociaż kiedy byli na służbie, wcale nie było im do śmiechu. Oczywiście nie chcę bronić przestępców – sam nie raz zostałem okradziony i życzyłem złodziejom jak najgorzej – tylko uważam, że ludzi, którzy mają jeszcze szansę być przykładnymi obywatelami, powinno się trzymać z dala od zakładów karnych, które są wylęgarnią recydywistów. Ktoś, kto trafi do więzienia, nie wróci stamtąd jako lepszy człowiek.

Autorem zdjęcia jest foxumon.

Przechodzimy kolejno do: File -> Preferences -> Playback -> DSP Manager i dodajemy do listy wtyczki: Skip Silence i Crossfader (dokładnie w takiej kolejności). Możemy jeszcze pobawić się ustawieniami, by uzyskać najbardziej odpowiadający nam efekt. I to wszystko. Poniżej załączyłem jeszcze zrzuty przedstawiające moją konfigurację.