Lucy Oh

Mister Hilton, not related

2009-01-27T16:22:00.000-08:00

... Jada Goody reunited with jailbird lover
Hot! Hot! Hot! Britney Spears and her dancers
Gordon goes after Mario, Batali Beggin on Ramsay
McPhee gets a second chance
Billy Bob and Angelina reunion?
S-H-I-L-O-H
Completly Gratuitous
Michelle Obama is pissed
NFL-er Terrell Owens scores reality show
First Wives' Club to hit the stage ...

Het is een reeks koppen op perezhilton.com. Ik ben verslaafd. Een van de vele. Roddels lezen over mensen die ik niet ken behoort klaarblijkelijk tot datgene wat ik niet kan weerstaan. I just can't help myself. De man achter de blog fascineert me. De Wilders-blonde coupe, het grote lijf gestoken in de meest foeilelijke kleding en die vette grijns zou weerstand kunnen roepen. Zijn neiging om zichzelf op de voorgrond te zetten ook. Maar hij heeft iets charismatisch. Onweerstaanbaars bijna.

Perez Hilton vind het leuk om door middel van het bewerken van papparazi fotos met paint specifieke details uit te lichtten. De geslachtsdelen bijvoorbeeld, of het feit dat hij iemand een 'SLUT!' of een 'HO' vind. Een beetje zoals vroeger, toen ik alle spice girls van een snor en een baard voorzag als de lessen te saai werden om te volgen.

De man die met zijn vileine toon inmiddels een carriere kan maken of breken poseert nu graag samen met de celebs waar hij over schrijft op hippe feestjes voor welwillende cameras. Die hij vervolgens vol trots op zijn blog plaatst. En om de zoveel weken worden we getrakteerd op een lange post waarin lezers hun liefde aan hem verklaren door zichzelf naast hem te fotoshoppen, en een shirtje 'i love perez' te dragen.

Deze luis in de pels heeft inmiddels een eigen kledinglijn en een boek. Hij is veelvuldig op tv om deze te promoten of in te gaan op de kwestie of Britney klaar is voor een comeback. Vertelt anderen hoe ze, net als hij, rich and famous kunnen worden.
En hij verdient er bakken met geld mee.

Graag zou ik beweren dat ik ben afgehaakt. Net zoals met RTL Boulevard wat alleen in het eerste jaar leuk was. Maar het is zo makkelijk, en zo beschikbaar. En als je op het rode kruisje drukt ben je alles wat je zojuist hebt gelezen alweer vergeten.
En in dat laatste zit het hem waarschijnlijk.

"Beschuitje?"

2009-01-24T11:22:00.001-08:00

"Weet je het zeker?" Zei M. (die een dermate grote dvd collectie heeft dat
hij een videotheek kan beginnen). Hij strekte zijn hand, met daarin Prison Break Season 2, uit. "Hij is echt lang niet zo goed als de eerste, weet je".
Mijn hand omgrijpt de box, hij laat hem nog niet los.
"Ja, maar toch." breng ik ertegenin. "de groep is omsingeld, het meisje in coma en die advocaat is bij die niet dooie dode in huis".
"Tsja", moet hij toegeven.
"Gewoon, nog een paar aflevering. Dat ik iets verder ben en iets meer weet". Hij laat zijn hand los. De dvd-box is in mijn bezit.
Ik verlaat zijn huis, roep achter mijn rug om nog 'bedankt!' en race naar huis.

Stoppen met Prison Break kijken valt me zwaar. Ik voer al twee weken een zeer selectief opnamebeleid, kom alleen nog mijn huis uit om te werken en boodschappen te doen, heb vierkante ogen en een chronisch slaapgebrek. Het is bijna als stoppen met roken. En ik kan het
weten, ik rook nog steeds.

Het zijn de gefronste wenkbrauwen en de diepliggende ogen van de hoofdrolspeler, die het hem doen. Niet de spanning, de actie, of zelfs maar de tattoo. Het is die mysterieuze blik van de acteur. Door de beeldbuis heen kijkt hij me aan. Hij staat op het punt me iets belangrijks te vertellen, en ik hang aan zijn lippen.
"Beschuitje?".

Mijn Lief voelt de concurrentie. Hij heeft besloten maatregelen te treffen. Op een tropisch zand en palmen eiland. Afkicken doen we ten slotte in stijl.

Prullenbak

2009-01-12T14:59:00.000-08:00

In de linkerbovenhoek van mijn beeldscherm mist een pictogram. De prullenbak, wel te verstaan. Met 1 verkeerde muisklik is hij weg. Voorgoed...

20-something

2009-01-06T14:55:00.000-08:00

"Weet je, he", begon mijn vriendin "als je werkt heb je zóveel ver-ant-woor-de-lijk-he-den". Ze sprak het uit alsof het een enge ziekte betrof. Waar wellicht dan ook wel weer een kern van waarheid in zit. "I know", zei ik "en je kunt ze niet ontlopen want daar heb je dan weer teveel ver-ant-woor-de-lijk-heids-ge-voel voor". We keken elkaar een poosje zwijgend aan en bedachtten ons ieder dat we eigenlijk naar bed zouden moeten gaan omdat we allebei weer vroeg op moesten.

Vroeger leek het leven makkelijker. Alhoewel die eindeloze strijd om om tot die popular few te horen bij voorbaat een gelopen race was en ik drie dagen misselijk was als ik wist dat er een spreekbeurt aan zat te komen. Maar mijn studententijd dan. Uitgaan, uitslapen. Nog een keer uitgaan, weer uitslapen. Puist en beugelloos door het leven gaan. Je enige zorg waren je punten. En op de 1 of andere manier kwam dat altijd wel goed. Verantwoordelijkheidsgevoel was als een lichte opstuiping voor vakken met een aanwezigheidsverplichting, en ook die verdween altijd weer snel.

Laatst las ik in het volkskrant magazine een twintigers-special. Een stond een groot getekend meisjeshoofd op de voorpagina met daarop -als ik het me goed voor de geest haal - in krassende letter: aandacht gevraagd. Binnen werd ik herinnerd aan GTST, barbapapa, geprakte aardappelen-groente en vlees en alle dilemma's waar de huidige twintiger zich mee geworsteld ziet. Luxe-problemen over keuzevrijheid en keuzemoeheid.

Toen ik hem uit had bedacht ik me dat ik er wel erg veel in herkende. En dat het bijna was alsof we allemaal klonen zijn van elkaar, opgegroeid in hetzelfde collectieve gezin waarna we tot dezelfde normen, waarden, conclusies en voorkeuren zijn gekomen. Die twintiger van nu, ik werd er een beetje leeg van.

"Weet je ik kan heus wel verantwoordelijkheden aan. Maar misschien niet elke dag, dat je ook nog eens onverwachts uit de ban kan springen. Een beetje gedoceerd zeg maar." Ze zweeg, om er vervolgens verontwaardigd aan toe te voegen; "en dan wil ik er graag wel wat meer voor betaald krijgen".

Stukkies

2008-12-15T14:06:00.000-08:00

Zes internetloze (blame upc) weken blijkt een boel stukkies op te leveren die ik geschreven had kunnen hebben ware het niet dat, enfin. Een opsomming zodat we allemaal weten wat we hier hadden kunnen lezen.

Over de kattezwijm waar ik in viel bij de muzikale apotheose van dEUS op een prachtige woensdagavond in de Melkweg. Ik haat het woord fan, maar ik ben het. En zelfs nog een beetje meer geworden sinds. Over het was-het-nou-echt-niet-zo-goed-of-ligt-het-aan-mij MGMT, waarbij ik uiteraard die vraag had gesteld aan het hier zo massaal toestromende publiek. Over de enorme bak positieve energie en talent die Xavier Rudd tentoonspreidde in de prima Rotterdamse zaal Watt. Stelling: het Rotterdamse publiek is van een enthousiaster, uitbundiger soort dan in Amsterdam.

Ik had kunnen schrijven over de behang die ik o-zo vakkundig op mijn nieuwe muur plakte en die er de volgende dag spontaan afgevallen bleek te zijn. Over het mannetje dat de keuken kwam installeren en een broodtrommeltje bij zich had waar Bert en Ernie op prijkten.
Wellicht, als ik een goede bui had, had ik een boos opiniestuk gepost over een programma dat 'ik hou van holland' heet of juist iets lyrisch over dat er niets beters is dan in bad -mijn nieuwe bad- de Hollandsdiep lezen. En vorige week zag ik Son of Rambow waarna ik de rest van de avond wenstte een 12-jarig jongetje te zijn.

In Son of Rambow dan he, niet in De jongen met de gestreepte pyjama. Laat daar geen misverstanden over bestaan.

Confession #1

2008-10-29T13:52:00.000-07:00

Een paar weken geleden zag ik het licht. Ik zag het licht en nam een beslissing. Het was zondagavond, op de tv werd Hugo Borst tot orde geroepen door Jack van Gelder. Mijn Lief lag op de bank. Hij lag op de bank terwijl ik -dramatisch zuchtend en steunend- zijn overhemden aan het strijken was.

Ik bedacht me dat ik een zelfstandige, hoogopgeleide, werkende vrouw ben. Ik bedacht me dat datzelfde voor mijn Lief geld. En hoe meer ik erover dacht, zo tijdens het strijken, hoe meer ik van mening werd dat het toch eigenlijk ouderwetsche quatsch is dat ik (ja, ik herhaal het nog maar eens) zijn overhemden strijk.

Op tv stelde Jack een scheidsrechter een aantal kritische vragen. En zei Jouri Mulder een hoop 'ehh'. Op dat moment, timing is tenslotte everything, sprak ik tegen mijn vriend de legendarisch (kuch) woorden: "ik ben er klaar mee". En sindsdien ben ik standvastig mijn Lief aan het opleiden tot strijker-die-geen-vouwen-in-zijn-overhemd-strijkt. Ik doe het met passie en overtuiging ("het gaat om de naden die moet je rechtleggen", "vloeiende bewegingen maken", "de mouwen wel aan beide kanten doen, he"). Hij met tegenzin en mismoedigheid. Het resultaat van mijn inspanningen wordt langzamerhand zichtbaar.

Een strijkende man, bedacht ik me tevreden toen ik onlangs vanaf de bank aan het toekijken was, is eigenlijk best sexy. En morgen ga ik eens lekker voor hem koken.

't Wereldje

2008-10-20T15:13:00.001-07:00

Ik ken een paar mensen uit het Gooi. Mensen die opgegroeid zijn in mooie huizen met bekende buren en zomervakanties in verre buitenlanden. Mensen die inmiddels in prachtige door papa betaalde appartementen in omgeving Vondelpark wonen.

De uitspraak "beter verwend dan verwaarloosd" is nu al een klassieker geworden.

echte gooische meisjes

Aangereden

2008-10-19T14:14:00.000-07:00

Met een dwaze glimlach liep ik het kantoor binnen. Rode ogen. Waarschijnlijk was er iets opmerkelijks aan me af te lezen. Collega's keken me aan met een blik van verwarring. Ik liet een dramatische stilte vallen nadat mij werd gevraagd wat er met mij aan de hand was.
"Ik, uhm, ben net aangereden".

"Wat? Wanneer? Net! Maar hoe? Waar reed je dan? Door een auto! Gaat het wel met je?"

Ik licht mijn verhaal toe. Over de auto die ik pas van rechts zag komen toen ik al praktisch op zijn bumper lag. Dat ik languit op het trottoir terecht kwam. Dat de wiel in mijn fiets nu een wonderbaarlijke golfslag heeft. Dat de bumper van zijn mercedes er aardig aflag. En bovenal bevestig ik honderd keer 'dat het allemaal wel meevalt'. Ik lach en ik huil. En zeg nog maar eens dat 'er niets aan de hand is' en 'dat ik alleen een beetje waggelend op mijn benen sta'.

Vanavond belde de betreffende automobilist mij op. Over verzekeringen en schadeformulieren. Ik zit naast hem in de auto en bedenk me dat ik inderdaad in stijl ben aangereden. Ik schrijf mijn gegevens op. Laat al mijn creativiteit los op de tekening. Schud zijn hand en loop weg.
Pas dan realiseer ik me dat dit mijn eerste pijnvrije dag is geweest sinds het ongeluk.
Het zit erop.

Verzekeringsmannetje

2008-10-02T13:06:00.000-07:00

Vanavond kwam er een verzekeringsmannetje op bezoek. Type jasje dasje. Wat verdwaalde puistjes op zijn kin. Een beginnend buikje. Het verzekeringsmannetje opende zijn laptop en zei "zo". Ik zei "ja, ja". Er viel een ongemakkelijke stilte. "Zullen we beginnen?"
Ik moest het verzekeringsmannetje bekennen dat ik sinds een half jaar geen inboedel en aansprakelijkheidsverzekering meer heb. Hij keek me lichtelijk bestraffend aan. Een beetje zoals vroeger, toen ik mijn moeder vertelde dat ik niet naar gymles was geweest omdat ik ongesteld was en ab-so-luut niet met de halve klas onder de douche wilde staan. Of als ik weer eens moest opbiechtten dat ik al mijn kleedgeld aan cd's had uitgegeven. Hij liet zich echter niet uit het veld slaan. "Dan kom ik op het juiste moment". De moed zonk in mijn schoenen. Waarom laat ik me dan toch ook overhalen verzekeringsmannetjes op bezoek te laten komen? Echter bij het bericht dat ik mijn verzekeringen alleen bij die wilde afsluiten en hij nu net met die geen zaken deed zonk de moed deze maal in zijn schoenen. Een uitgebreide offerte, maar onverrichter zaken is hij vertrokken. Met energieke tred, maar lichtelijk gebogen rug. Een spoor van regenachtige voetafdrukken op mijn laminaat achterlatend.

Ik moest er een avondje bandje-kijken-biertje-drinken voor afzeggen. En bedacht me dat ik toch wel diep gezonken was.

Reload

2008-09-28T14:19:00.000-07:00

CTRL-ALT-DLT
Even overwoog ik de boel dicht te gooien. De afgelopen maanden liep mijn hart over, maar bleven de blanco pagina's op mijn computers leeg. Of werd het te persoonlijk. Maar even was het niet anders. Wat deel je wel en wat deel je niet op een blog?
Ik ben een nieuwe functie aangenomen. Op een nieuwe locatie. Dichter bij huis.
Ik heb vervolgens een huis gekocht. Omgeving Oosterpark, Amsterdam. Dichter bij werk.
In dat huis wordt - als alles volgens planning gaat - een nieuwe keuken geïnstalleerd.
Ik vloog voor twee extravagante vakanties de wereld over.
Ik heb mijn leven een nieuwe wending gegeven. Maar het was een wending waar ik richting aangaf. Waar ik controle overhad. En misschien was dat wel de aanleiding om zo rigoureus te werk te gaan. Om aan mezelf te bewijzen dat er zoiets als keuzevrijheid bestaat. En dat het je niet te overkomt.
Wat deel je niet op een blog?
...
Mijn zusje is overleden
...
En nu staat het er. Zwart op wit. Voor onbekende voorbijgangers om te lezen. Om hun fantasieën over op los te laten. Maar iets zo wezenlijks kan niet woordeloos voorbij gaan. Beslis ik. En in plaats van ook dit blog te begraven beslis ik dat ik er nieuw leven in blaas. Beslis ik.
Geen zwart, maar wit.
Geen plaatjes, maar tekst.
Reload.
Punt.

Snoop Dogg

2008-04-28T14:13:00.000-07:00

'Yooo, where's my bitch!'
Het was 1 uur 's nachts. Vriend B. kwam breed grijnzend en naar bier ruikend de huiskamer ingestrompeld.
Ik kijk hem aan en trek mijn conclusies.'Dus het was leuk'.
'Het was echt vet gaaf', < brede grijns wordt nog breder > 'Snoop Dogg in tha house! Bounce! Bounce!'

Mijn rock 'n roll vriendje is bekeerd. De gitaren zijn ingeruild voor de beats. De zang voor de rap.
Waar moet dat heen met de wereld.

ingelast optreden Snoop Dogg in de Melkweg

Ware liefde op de zondagmiddag

2008-04-22T14:37:00.000-07:00

Ik wil best toegeven dat ik een mtv-reality(kuch)-junk ben. In een ietwat grijzig verleden was dat niet iets om je heel erg voor te schamen. Goed, een beetje misschien. Maar ik durfde best het onderwerp pimp my ride, cribs of dismissed ter sprake te brengen tijdens een borrel.

Echter toen ik vorige week zondag de tv aandeed, nadat ik met een gruwelijk jetlag terug was gekomen uit New York, vroeg ik me af wat er was misgegaan met wat ik voorheen als 'goede slechte smaak' omschreef.

Het lijdend voorwerp had de naam Tila Tequila. En zij zocht uit 15 mannen en 15 vrouwen de prins danwel prinses op het witte paard. Tila Teguila is namelijk, schrik niet, bisexueel. Wat dan ook in elke aflevering minstens twintig keer meedegedeeld werd als ware het de ontdekking dat Yoran v/d Sloot niet in een psychiatrisch inrichting maar in een uitgewoonde discotheek in Thailand verblijft.

Zou Tila Tequila (type stoeipoes in minirok), die door de uitverkoren 30 praktisch tot hun nieuwe messias werd uitgeroepen, uiteindelijk voor een man of een vrouw kiezen? Of die ene waarvan ik me telkens bleef afvragen welk vakje hij/zij zou hebben aangekruisd op het aanmeldingsformulier. Om deze toch intigrerende vraag hier te beantwoorden heb ik het op internet maar even opgezocht. Het werd een man. En na de finale heeft hij haar nooit meer gezien. Komt toch goed uit gezien het feit dat er een tweede seizoen aankomt.

Het kijken naar Tila en haar volgelingen veroorzaakte een dusdanige frons op mijn voorhoofd dat ik hem uren na het uitzetten van de tv nog zag zitten. Maar mocht je nog een afspraak bij Connie's botox kliniek hebben staan, danwel een voorraad nivea in huis hebben dan kun je natuurlijk altijd hieronder klikken. Als je het echt niet kunt laten.

A shot of love with Tila Tequila

Lucy Oh?

2008-04-13T08:21:00.000-07:00

Mooi liedje, nog mooiere video

2008-01-23T08:30:00.000-08:00

Tsja, ik ben nu eenmaal een sucker voor meisjes met grote strotten die hun ex-vriendjes op gepaste wijze de grond in zingen.

http://www.myspace.com/adelelondon

Het h-woord

2007-11-22T12:43:00.000-08:00

Met mijn charmanste glimlach vlij ik me naast hem op de bank. Zachtjes masseer ik zijn schouders en vertel ik hem hoe lief/knap/intelligent ik hem vind. Hij kijkt me argwanend aan. Terecht, natuurlijk. Ik heb besloten vanavond weer een poging te wagen. Ik open zijn bierflesje met een aansteker, besluit de dop die door de kamer vloog (mijn techniek is nog niet dusdanig ontwikkeld - ik geef het toe) op de plek waar die beland te laten liggen en haal een keer diep adem. "Lieverd....."

Stiekem weet ik best dat ook deze poging zal strandden in wederzijdse dodelijke blikken, hij krijgt nu eenmaal spontaan rode vlekken en huiduitslag op zijn gezicht als ik het h-woord weer eens casual in een conversatie drop. Ik kan het niet laten, dit miniatuurappartementje bevat genoeg spullen om de playboymansion mee te decoreren en het begint me nu eenmaal chronisch de keel uit te hangen dat ik 's ochtends het licht aan moet doen om me stap voor stap behoedzaam zonder iets omver te stoten naar de badkamer moet manoevreren. Hij spreekt het h-woord uit alsof het een pijnlijke geslachtsziekte is waar niemand aan wil lijden. En geeft zijn argumenten nog wat extra kracht bij met een enkele blik op mijn laatste bankafschrift.

Het ergste is misschien nog wel dat hij de verstandige is van ons twee. En ik het meisje dat alles wil. Nu. De volgende dag bel ik die vriendelijke hypotheekadvies-meneer af om te zeggen dat er een sterfgeval in de familie is en dat we daarom niet op de afspraak kunnen komen.

Flossen

2007-11-15T02:34:00.000-08:00

Die zorgelijke grimas voorspelt vast niet veel goeds. Ze drukt haar boezem nog eens wat steviger tegen mijn gezicht aan en maant me mijn mond wijder open te doen. Ik maak onbewust een vuist van mijn handen en het besef van een zeurende nekpijn begint langzaam door te dringen. Als ik ergens niet tegen kan zijn het tandartsassistentes met zorgelijke grimassen en cup D die niet hoorbaar mompelend allerlei kwalijke diagnoses stellen.

Ze geeft me een cursus zorgvuldig poetsen waarbij je ook, ja ook, die onbereikbare plekjes van een stevige beurt voorziet. Ik krijg een jaarvoorraad flosdraad en tandenstokers mee naar huis. Dat ik nu toch echt, ja echt, moet gaan gebruiken. Plus een recept voor 1 of ander goedje dat heel vies blijkt te zijn. En dat ik nu dus 2 keer, ja 2 keer, per dag moet gaan gebruiken.
Als ik uit de praktijk wegwandel vraag ik me af wat ze tijdens de lunch over me zal zeggen. "Dat tandvlees van die meid! Ik heb het zelden zo erg gezien!"

Met een check-up afspraak over 6 weken neem ik me voor om gelijk mijn zorgverkeringspolis nog even door te nemen thuis.

London is calling me!

2007-11-13T06:53:00.001-08:00

Ik zit op het randje van het podium terwijl ik een onsamenhangend verhaal aanhoor van een grote, logge, pakweg 40-jarige geschiedenisleraar. Iets over dat hij helemaal uit Groningen/ Drenthe/ Leeuwaren was gekomen. Ik knik eens ja, dan weer nee en af en toe een ‘hm,hm’. Actief luisteren, noemen ze dat. Ik wil vooral zitten en geen bier meer, maar op dat moment wordt me alweer een glas aangereikt. Afwijzen zou onbeleefd zijn.

Nadat ik opmerk dat de band achter mij alweer begonnen is met spelen, glij ik van het podium af en beland spontaan midden in de pit. Een plek in het midden van de zaal is het beste. Op loopbare afstand van de bar, en op zichtbare afstand van het podium. Ik vang een stoot, een duw en een vloek op terwijl ik me door het publiek heen naar achteren wurm.
Als ik omkijk zie ik een jongen met een dubbele salto van het podium afspringen. Zijn kater moet in ieder geval erger zijn geweest dan de mijne.

http://www.londoncalling.nl/
http://www.paradiso.nl/index2.php

1.

2007-11-13T06:15:00.001-08:00

Test 123. En welkom, enzo.