Last Updated Weblogs

اینجا ایران

hbahar — Mon, 06 Jul 2009 11:59:45 PDT

وطن یعنی همین دود قهوه ای

همین روزای پر استرسی که هیچ کس دقیقن نمی دونه توشون چه خبره

همین صدای الله و اکبر ی که مو رو به تن آدم سیخ می کنه

همین آدمای آشنا

همین خیابونا

همین خانواده

و همین درد مشترک که 1/10 ش رو هم اون ور نمی شه حس کرد..

و همانا شیطان کفش پاشنه بلند - کلن کفش زنانه با هر نوع پاشنه‌ای

Donya — Mon, 06 Jul 2009 11:24:06 PDT

و همانا شیطان کفش پاشنه بلند - کلن کفش زنانه با هر نوع پاشنه‌ای - را آفرید و وسوسه‌ی پوشیدن آن را در دل آدمی انداخت.

و دنیا را اسیر وسوسه‌اش کرد تا بعد از 10ساعت دیگر قدرت راه رفتن نداشته باشد و زجر و سختی نصیب دنیا گردد

درسهای قیام مسکو - نوشته لنین

k1344 — Mon, 06 Jul 2009 11:50:03 PDT

کتاب «مسکو در دسامبر سال ۱۹۰۵»(مسکو ۱۹۰۵) فوق العاده به موقع از چاپ خارج شد. فرا گرفتن تجربه قیام دسامبر وظیفه فوری حزب کارگر است. متأسفانه این کتاب بمثابه کوزه عسلی است که توسط یک قاشق قیر تباه شده، مَدارکش با وجود ناقص بودن بسیار جالب است ولی نتیجه گیری هایش بی اندازه بی سر و ته و بی اندازه مبتذل است. در باره این نتیجه گیریها ما در جای خود بطور ویژه بحث خواهیم کرد(۱). و اکنون به موضوع سیاسی روز یعنی به درسهای قیام مسکو می پردازیم.

شکل عمده جنبش دسامبر در مسکو اعتصاب مسالمت آمیز و تظاهرات بود و اکثریت عظیم توده کارگر فقط در این شکلهای مبارزه شرکت فعال داشت. ولی همانا جنبش دسامبر مسکو به رأی العین نشان داد که دوران اعتصاب همگانی، بمثابه شکل مستقل و عمده مبارزه، سپری شده است و جنبش با نیروئی خود بخود و مقاومت ناپذیر این دایره محدود را می شکند و شکل عالیتر مبارزه یعنی قیام را به وجود می آورد.

تمام احزاب انقلابی و تمام اتحادیه های مسکو وقتی اعلام اعتصاب کردند، از ناگزیر بودن تبدیل این اعتصاب به قیام آگاهی داشته و حتی آنرا احساس می کردند. در ۶ دسامبر از طرف شورای نمایندگان کارگران مقرر شد « برای تبدیل اعتصاب به قیام مسلحانه مجاهدت به عمل آید.» ولی در واقع هیچ یک از سازمانها برای این کار حاضر نبودند. حتی شورای مؤتلفه گروههای داوطلب مبارز(۲) (در ۹ دسامبر!) از قیام مثل یک موضوع بعید صحبت می کرد و کاملا مشهود است که مبارزه خیابانی بدون رهبری آنها و بدون اینکه آنها در آن شرکت داشته باشند انجام شد. سازمانها از رشد و توسعه دامنه جنبش عقب ماندند.

اعتصاب تدریجاً به قیام بدل می شد و علت آن هم مقدم بر همه فشار شرایط عینی بود که بعد از اکتبر به وجود آمده بود. حکومت را دیگر نمی شد با یک اعتصاب همگانی غافلگیر کرد زیرا این حکومت دیگر یک نیروی ضدانقلاب آماده برای عملیات جنگی تشکیل داده بود. هم سیر عمومی انقلاب روس پس از اکتبر و هم توالی منظم حوادث در مسکو در روزهای دسامبر، تأیید شگرفی بود بر صحت یکی از احکام عمیق مارکس حاکی از اینکه: انقلاب، ضمن پیشروی خود، یک ضدانقلاب به هم فشرده و محکمی به وجود می آورد یعنی دشمن را مجبور می کند به وسایل تدافعی بیش از پیش شدیدی متوسل شود و بدین طریق وسایل بیش از پیش نیرومندی برای حمله تهیه می نماید(۳).

هفتم و هشتم دسامبر: اعتصاب مسالمت آمیز و تظاهرات مسالمت آمیز توده ای. عصر هشتم: محاصره آکواریوم. روز نهم: ضرب و شتم جمعیت به وسیله واحدهای سوار در میدان استراستنایا. عصر نهم: تاراج خانه فیدلر. روحیه بالا می رود. جمعیت غیرمتشکل در خیابانها بطور کاملا خود بخودی و با عدم اطمینان به ساختن اولین باریکادها می پردازد.

روز دهم دسامبر: آغاز شلیک توپخانه بر ضد باریکادها و جماعت در خیابانها. حالا دیگر باریکادها با اطمینان و کاملا بطور دسته جمعی ساخته می شود نه بطور منفرد. تمام اهالی در خیابانها هستند؛ شبکه ای از باریکادها کلیه مراکز عمده شهر را می پوشاند. طی چند روز پیکار پارتیزانی سختی بین دسته های داوطلب و سربازان درمی گیرد. این پیکار واحدهای نظامی را فرسوده نموده و دوباسف(۴) را برای دریافت نیروی تقویتی به التماس وا می دارد. فقط در حدود ۱۵ دسامبر بود که تفوق نیروهای دولتی به حد کامل رسید و روز هفدهم سربازان هنگ سمینفسکی، منطقه پرسنیا آخرین تکیه گاه قیام کنندگان را درهم شکستند.

اعتصاب و تظاهرات به ساختمان باریکادهای منفرد مبدل شد. ساختمان باریکادهای منفرد به ساختمان جمعی باریکادها و پیکار خیابانی با نیروهای دولتی مبدل شد. بدین طریق مبارزه توده ای پرولتاریا، بدون آنکه سازمانها بر آن رهبری داشته باشند، از اعتصاب به قیام بدل گردید. این یکی از بزرگترین موفقیتهای انقلاب روس است که در دسامبر سال ۱۹۰۵ به دست آمد، این موفقیت نیز مانند جمیع موفقیتهای پیشین به بهای قربانی های عظیمی تمام شد. جنبش از اعتصاب سیاسی همگانی به مدارج عالیتری ارتقاء یافت. این جنبش ارتجاع را وادار کرد که مقاومت خود را به آخرین حد برساند و بدین وسیله لحظه ای را که انقلاب نیز در بکار بردن وسایل تعرضی به آخرین حد خواهد رسید، بسیار نزدیک نمود. ارتجاع از حدود شلیک به سمت باریکادها، منازل و جمعیت حاضر در خیابانها نمی تواند پا فراتر نهد. ولی انقلاب می تواند از گروههای داوطلب مبارز مسکو فراتر رود و بسیار و بسیار هم فراتر رود - خواه در سطح و خواه در عمق. و انقلاب از دسامبر به بعد خیلی فراتر رفته است. دامنه بحران انقلابی اکنون بی نهایت وسعت یافته است، حال باید شمشیر را تیزتر کرد.

پرولتاریا قبل از رهبران خود به تغییری که در شرایط عینی مبارزه پیدا شد و پرداختن از اعتصاب به قیام را ایجاب می کرد، پی برد. مثل همیشه عمل بر تئوری سبقت داشت. اعتصاب مسالمت آمیز و تظاهرات دیگر کارگران را قانع نمی کرد؛ آنها می پرسیدند: بعد چه؟ و خواهان عملیات مجدانه تری بودند. دستور ساختن باریکاد به بخش ها با تأخیر خیلی زیاد و وقتی رسید که در مرکز به ساختن باریکادها پرداخته بودند. کارگران به صورت گروههای انبوهی دست بکار شدند ولی حتی این هم آنان را قانع نکرد؛ آنها می خواستند بدانند: بعد چه؟ و خواهان عملیات مجدانه بودند. ما رهبران پرولتاریای سوسیال دمکرات در دسامبر به آن سرداری شبیه بودیم که در استقرار هنگ های خود به قدری ناشی گری به خرج داده بود که قسمت اعظم واحدهای او نتوانستند فعالانه در نبرد شرکت جویند. توده های کارگر جویای رهنمودی درباره عملیات مجدانه توده ای بودند ولی این رهنمود را نمی یافتند.

بنابراین چیزی کوته بینانه تر از نظریه پلخانف نیست که تمام اپورتونیست ها به آن چسبیده اند و بر طبق آن اعتصاب بی موقع بود و نمی باید شروع می شد و «آنها نمی باید دست به اسلحه می بردند». بر عکس، ما از این هم قطعی تر و جدی تر و با قصد تعرضی بیشتری می بایست دست به اسلحه می بردیم، ما باید به توده ها می فهماندیم که محدود کردن همه چیز به اعتصاب مسالمت آمیز غیرممکن است و باید لزوم یک مبارزه مسلحانه بی باکانه و بی رحمانه را به آنها توضیح می دادیم. و بالاخره حالا ما می باید آشکار و با صدای رسا به عدم کفایت اعتصاب های سیاسی اعتراف کنیم، باید قیام مسلحانه را در میان وسیع ترین توده ها تبلیغ نمائیم و ضمناً این مسئله را با هیچ گونه «مراحل مقدماتی» پرده پوشی نکنیم و هیچ لفافه ای روی آن نکشیم. هر گاه لزوم یک جنگ فداکارانه ، یک جنگ خونین و نابود کننده را که وظیفه فوری عملیات آینده است، از توده ها مستور داریم هم خود را فریب داده ایم و هم توده های مردم را.

این بود نخستین درس حوادث دسامبر. درس دیگر مربوط است به چگونگی قیام، طرز هدایت آن و شرایطی که منجر به گرویدن ارتش به سمت مردم می شود. در مورد این مسئله در جناح راست حزب ما نظریه بی نهایت یکجانبه ای حکمفرماست. می گویند مبارزه بر ضد ارتش مدرن غیرممکن است و باید ارتش انقلابی شود. بدیهی است اگر انقلاب توده ای نشود و خود ارتش را تحت تأثیر قرار ندهد، در این صورت سخنی هم از مبارزه جدی نمی تواند در میان باشد. بدیهی است فعالیت در بین واحدهای ارتش امری است ضروری. ولی ما نباید تصور کنیم که آنها با یک ضربه به سمت ما می آیند و این در نتیجه ترغیب کردن یا متقاعد شدن آنان است. قیام مسکو به وضوح ثابت کرد که این نظریه چقدر قالبی و فاقد حیات است. هنگامی که مبارزه انقلابی حدت می یابد دودلی و تردید ارتش که در هر جنبش واقعاً توده ای امری ناگزیر است عملا به یک مبارزه واقعی برای جلب ارتش منجر می گردد. قیام مسکو مثالی است که از جان گذشته ترین و هارترین مبارزه میان ارتجاع و انقلاب را برای جلب ارتش به ما نشان می دهد. دوباسف خودش اظهار داشت که از نیروی ۱۵ هزار نفری پادگان مسکو فقط ۵ هزار نفر قابل اعتمادند. دولت به وسائل کاملا گوناگون و مأیوسانه ای دودل ها را نگهداری می کرد: از آنها التماس می کردند، از آنها تملق می گفتند، با دادن ساعت و پول و غیره تطمیع شان می کردند، با ودکا آنها را تخدیر می کردند، فریبشان می دادند، تهدیدشان می کردند، در سربازخانه را به روی آنان می بستند، خلع سلاحشان می کردند، و سربازانی را که بیش از همه مورد عدم اعتماد بودند از راه حیله یا زور از میان برمی داشتند. و باید شهامت داشت و صریح و آشکار اعتراف کرد که ما در این مورد از دولت عقب ماندیم. ما نتوانستیم از نیروهائی که در اختیار داشتیم برای همینگونه مبارزه فعالانه، شجاعانه، مبتکرانه و تعرض آمیزی که دولت برای جلب ارتش متزلزل بدان دست زد و پیروز شد استفاده نمائیم. ما روی ارتش کار کرده ایم و در آینده نیز فعالیتمان را دوچندان خواهیم کرد تا از لحاظ ایدئولوژیکی بر سربازان «مسلط شویم». ولی ما فضل فروشان بدبختی خواهیم بود اگر فراموش کنیم که در لحظه قیام مبارزه جسمانی نیز برای جلب ارتش ضروری است.

پرولتاریای مسکو در روزهای دسامبر در زمینه «مسلط شدن» ایدئولوژیکی بر ارتش درسهای شگرفی به ما داد مثلا روز هشتم دسامبر یعنی هنگامی که جمعیت در میدان استراستنایا قزاق ها را محاصره نمود، با آنها مخلوط شد، دست برادری به آنها داد و وادارشان نمود راه بازگشت در پیش گیرند. یا روز دهم دسامبر در منطقه پرسنیا وقتی دو دختر کارگری که در میان جمعیت ده هزار نفری پرچم سرخ به دوش می کشیدند خود را جلوی قزاق ها انداخته و فریاد کشیدند:«بکشید! تا زنده ایم پرچم را نخواهیم داد!» قزاق ها مبهوت شدند و چهارنعل مراجعت کردند و فریاد «زنده باد قزاق ها!» از جمعیت برخاست. این نمونه های دلاوری و قهرمانی برای همیشه باید در ذهن پرولتاریا نقش بندد.

اما چند مثال از عقب ماندگی ما نسبت به دوباسف. نهم دسامبر در خیابان بولشایا سرپوخوفسکایا سربازان در حالیکه سرود مارسلیز می خواندند، می رفتند که به قیام کنندگان ملحق شوند. کارگران نمایندگانی به سوی آنان فرستادند. مالاخف شخصاً با سرعت به جانب آنان تاخت. کارگران دیر کردند و مالاخف زودتر به سربازان رسید. او به موقع رسید و نطق آتشینی ایراد نموده، سربازان را دچار تزلزل ساخت، آنها را با واحدهای سوار محاصره کرد و به سربازخانه عودت داد و در را به روی آنان بست. مالاخف به موقع رسید ولی ما دیر کردیم، با وجود اینکه در عرض دو روز ۱۵۰ هزار نفر به دعوت ما بپا خاسته بودند که می تواستند و می بایستی سازمان نگهبانی در خیابانها تشکیل می دادند. مالاخف سربازان را با واحدهای سوار محاصره کرد ولی ما مالاخف ها را با بمب اندازان خود محاصره نکردیم. ما قادر به انجام این عمل بودیم و می بایستی آنرا انجام می دادیم و مطبوعات سوسیال دمکراتیک («ایسکرا»ی قدیم) مدتها بود خاطرنشان می کردند که نابود کردن بیرحمانه سران کشوری و نظامی در موقع قیام از وظایفی است که ما برعهده داریم. آنچه در خیابان بولشایا سرپوخوفسکایا به وقوع پیوست ظاهراً بطور عمده، هم در مقابل سربازخانه های نسویژسکی و کروتیتسکی هم وقتی که پرولتاریا برای «کنار کشیدن» گارد یکاترینوسلاو تلاش می کرد، هم در موقع اعزام نماینده نزد افراد مهندس در آلکساندرف، هم هنگام بازگشت توپخانه ای که از پادگان رستف به مسکو اعزام شده بود و هم در موقع خلع سلاح افراد مهندس در کالمنا و موارد دیگر تکرار شده بود. در موقع قیام ما در مبارزه برای جلب افراد مردد و دودل ارتش وظیفه خود را بطور شایسته انجام ندادیم.

دسامبر، صحت یکی دیگر از اصول عمیق مارکس را که اپورتونیست ها آنرا فراموش کرده اند، به طرز نمایانی تأیید کرد، یعنی اینکه قیام، فن است و قاعده عمده این فن هم عبارتست از تعرضی که باید با از جان گذشتگی جسارت آمیز و عزم راسخ انجام گیرد. ما این حقیقت را به حد کافی فرا نگرفته بودیم. ما این فن و این قاعده تعرض به هر قیمتی که باشد را نه خودمان به قدر کافی آموخته و نه به توده ها یاد داده بودیم. ما اکنون باید با تمام انرژی جبران مافات بنمائیم. تنها گروه بندی درباره شعارهای سیاسی کافی نیست، در مورد قیام مسلحانه نیز گروه بندی لازم است. هر کس با آن مخالف است، هر کس که خود را برای آن حاضر نمی کند، او را باید بیرحمانه از صف هواداران انقلاب بیرون کرد، او را باید به نزد مخالفین انقلاب و خائنین یا ترسوها انداخت، زیرا نزدیک است آن روزی که سیر حوادث و شرایط مبارزه ما را مجبور کند دوست و دشمن را از روی این علامت تشخیص دهیم. آنچه که ما باید تبلیغ کنیم عدم فعالیت و «انتظار» ساده فرا رسیدن لحظه «گرویدن» ارتش به سمت ما نیست. خیر! ما باید با طبل و شیپور لزوم تعرض متهورانه و حمله سلاح به دست را که ضمن آن باید زمامداران دشمن را نابود ساخت و برای جلب افراد متزلزل ارتش دست به مبارزه ای با حداکثر انرژی زد، اعلام داریم.

سومین درس بزرگی که مسکو به ما داد مربوط به تاکتیک و متشکل ساختن قوا برای قیام است. تاکتیک جنگی وابسته به سطح تکنیک جنگی است، این حقیقت ساده را انگلس ثابت کرده و به تمام مارکسیست ها نشان داده است. تکنیک جنگی حالا دیگر تکنیک نیمه قرن نوزدهم نیست. دسته جمعی رفتن جلوی توپخانه و دفاع از باریکادها با طپانچه حماقت است. و کائوتسکی حق داشت وقتی نوشت پس از قیام مسکو دیگر هنگام آن رسیده است که در نتیجه گیریهای انگلس(۵) تجدید نظر شود زیرا قیام مسکو «تاکتیکهای باریکادی جدیدی» را به وجود آورده است. این تاکتیکها، تاکتیکهای جنگ چریکی بود. سازمانی که این تاکتیک ها، آن را ایجاب می کردند دسته جاتی بودند دارای قابلیت تحرک و فوق العاده کوچک، گروههای ده نفری، سه نفری و حتی دو نفری. در بین ما اغلب می توان به سوسیال دمکراتهایی برخورد نمود که وقتی از گروههای پنج نفری و سه نفری صحبت به میان می آید پوزخند می زنند. ولی این پوزخند چیزی نیست جز یک وسیله پیش پا افتاده برای نادیده انگاشتن مسئله جدید تاکتیک و سازمان که مبارزه خیابانی با تکنیک جنگی فعلی آنرا پیش می آورد. آقایان، داستان قیام مسکو را به دقت مطالعه نمائید آن وقت خواهید فهمید که گروههای «پنج نفری» چه رابطه ای با مسئله «تاکتیکهای باریکادی جدید» دارد.

مسکو این تاکتیک را به وجود آورد ولی آنطور که باید و شاید آنرا تکمیل نکرد، دامنه آنرا به آن وسعتی که شایسته است، به وسعت واقعاً توده ای است نرساند. تعداد گروههای داوطلب مبارز خیلی کم بود، شعار حملات متهورانه به توده کارگر نرسیده بود و توده کارگر آنرا بکار نبرد؛ کیفیت دسته های چریکی فوق العاده یکنواخت بود، اسلحه و طرز عمل آنان ناقص بود، توانائی آنان برای رهبری جماعت کامل نبود. ما باید تمام این نقایص را جبران کنیم و با تعلیم گرفتن از تجربه مسکو و پخش آن در بین توده ها و استعانت از قدرت خلاقه خود توده ها برای تکمیل روزافزون این تجربه، این نقایص را جبران خواهیم نمود. آن جنگ چریکی، آن ترور دسته جمعی، که بعد از دسامبر تقریباً بلاانقطاع در تمام نقاط روسیه جریان دارد، بدون شک کمک خواهد کرد که تاکتیک صحیح مخصوص به لحظه قیام به توده ها آموخته شود. سوسیال دمکراسی باید این ترور توده ای را قبول کند و آن را جزء تاکتیک خود بیاورد، ولی بدیهی است که باید آنرا سازمان بدهد و کنترل کند، تابع مصالح و شرایط جنبش کارگری و مبارزه عمومی انقلابی نماید و امکان سوء تعبیر «اوباشانه» این جنگ چریکی را برطرف و ریشه آنرا بیرحمانه قطع کند، همانگونه که اهالی مسکو در روزهای قیام و اهالی لتونی در ایام جمهوریهای کذائی لتونی با آن طرز شگرف و بیرحمانه از عهده جلوگیری آن برآمدند.

تاکتیک جنگی در این اواخر باز هم گام های جدیدی به جلو برمی دارد. جنگ ژاپن نارنجک دستی را وارد عمل نمود. کارخانه های اسلحه سازی تفنگ خودکار را وارد بازار نموده اند. استعمال هر دوی اینها در انقلاب روس اکنون با موفقیت شروع شده ولی به نسبتی که به هیچ وجه کافی نیست. ما می توانیم و باید از تکامل تکنیک استفاده کنیم، طرز تهیه بمب را در کمیت بزرگ به دستجات کارگر بیاموزیم، به آنها و به گروههای مبارز خود کمک کنیم تا مواد منفجره، چاشنی و تفنگ خودکار ذخیره نمایند. هر آینه توده کارگر در قیام شهرها شرکت کند، هر آینه ما به دشمن بطور توده ای حمله کنیم، هر آینه با مهارت و عزم راسخ برای جلب ارتش که پس از مجلس دوما و حوادث اسویبورگ و کرونشتات(۶) بیش از پیش دچار تزلزل گردیده است، مبارزه نمائیم - و اگر از شرکت روستائیان در مبارزه عمومی اطمینان حاصل کنیم - در این صورت پیروزی در قیام مسلحانه همگانی بعدی روسیه از آن ما خواهد بود.

پس، با فراگرفتن درسهای روزهای کبیر انقلاب روسیه بر توسعه دامنه فعالیت خود بیافزائیم و وظایف خود را شجاعانه تر تعیین نمائیم. شالوده کار ما بر اساس حساب صحیح منافع طبقاتی و مقتضیات فعلی تکامل همگانی خلق استوار است. ما اکثریت روزافزون پرولتاریا و دهقانان و ارتش را در پیرامون شعار سرنگون ساختن حکومت تزاری و دعوت مجلس مؤسسان به وسیله حکومت انقلابی مجتمع می کنیم و خواهیم کرد. بالا بردن سطح آگاهی توده، کماکان بنیان و مضمون اصلی تمام فعالیت ما خواهد بود ولی در عین حال فراموش نکنیم که لحظاتی نظیر آنچه که فعلا روسیه می گذراند وظایف ویژه و خاصی را به این وظیفه عمومی، دائمی و اساسی اضافه می نماید. با استناد بیهوده به وظایفی که گویا در هر شرایط و زمانی برای ما ثابت و بدون تغییر هستند، از زیر بار این وظایف مخصوص زمان و این وظایفی که مختص به شکلهای فعلی مبارزه است شانه خالی نکنیم تا به فضل فروشان و کوته نظران مبدل نگردیم.

بخاطر داشته باشیم که روز مبارزه عظیم توده ای نزدیک می گردد. این روز، روز قیام مسلحانه خواهد بود. این قیام باید حتی الامکان در یک زمان شروع شود. توده ها باید بدانند که به سوی یک مبارزه مسلحانه، خونین و تا پای جان می روند. حس تحقیر نسبت به مرگ باید در بین توده ها شیوع یابد و پیروزی را تضمین کند. تعرض بر دشمن باید با فشار تمام نیرو باشد، شعار توده ها باید تعرض باشد نه دفاع، نابودی بیرحمانه دشمن وظیفه آنها خواهد گردید، سازمان مبارزه شکل قابل تحرک و قابل انعطافی به خود خواهد گرفت، عناصر مردد و دودل ارتش به مبارزه مجدانه کشیده خواهند شد. حزب پرولتاریای آگاه باید وظیفه خود را در این مبارزه سترگ تا به آخر انجام دهد.

در تاریخ ۲۹ اوت سال ۱۹۰۶

در شماره دوم روزنامه « پرولتاری » به چاپ رسید.

توضیحات

۱- رجوع شود به جلد یازدهم کلیات، چاپ چهارم روسی، ص ۱۶۳ - ۱۶۶. ه.ت.

۲- شورای مؤتلفه گروههای داوطلب مبارز از نمایندگان واحدهای داوطلب حزبی کمیته مسکو ح.ک.س.د.ر و نمایندگان گروه سوسیال دمکراتهای مسکو و کمیته مسکو حزب اس آرها و گروههای مجاهد تحت عنوان «ولنایارایوننایا»،«اونیورسیتتسکایا»،«تیپوگرافسکایا» و «قفقازسکایا» در اواخر اکتبر ۱۹۰۵ تشکیل شد.

۳- لنین به اثر مارکس «مبارزه طبقاتی در فرانسه، از ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۰» استناد می کند.

۴- دوباسف - استاندار مسکو بود که در دسامبر سال ۱۹۰۵ قیام مسلحانه کارگران مسکو را سرکوب نمود.

۵- لنین مقدمه ف.انگلس را در کتاب ک.مارکس موسوم به «مبارزه طبقاتی در فرانسه» در نظر دارد. سوسیال دمکراتهای آلمان این مقدمه را در سال ۱۸۹۵ هنگام انتشار آن تحریف کردند و سپس آنرا اینطور تعبیر کردند که گویا قیام مسلحانه و مبارزه باریکادی در آن نفی می شود. متن کامل این مقدمه برای اولین بار در اتحاد شوروی از روی دستنویس انگلس منتشر گردید.

۶- منظور، قیامی است که در ژوئیه سال ۱۹۰۶ در اسویبورگ و کرونشتات به وقوع پیوست.

در ادامه مطلب قبلی‌ام: "مبارزه با اتکا به نیروی مردم یا کارچاق‌کنی..."

اسد زمینی — Mon, 06 Jul 2009 11:13:47 PDT

این متن البته ناقص است و نارسا و کمی پراکنده، چه بسا اشکالات دیگری هم داشته باشد. آن را با عجله نوشتم و کوششی است برای توضیح و بسط مطلب قبلی‌ام: "مبارزه با اتکا به نیروی مردم یا کارچاق‌کنی..."

دوستان دیرین وبلاگیم، زمینی و شبنم از نوشته فبلی ایراد گرفتند. زرافشان عزیز در برنامه این هفته "رادیو چه باید کرد"ِ آقای حسیبی پرسیده: کسانی که موافق با شرکت در انتخابات بودند اکنون چه می‌گویند؟ اشاره آقای زرافشان به این نکته است که حکومت اصلاح پذیر نیست و باید به سازماندهی توده‌ها پرداخت.

حرف حق جواب ندارد، من هم در نوشته قبلی به همین ضرورت اشاره کرده بودم، ولی نمی‌دانم شرکت در انتخابات چه تناقضی با سازماندهی توده‌ها دارد؟ بخصوص وقتی توده‌ها خود با چنین وسعتی در انتخابات شرکت می‌کنند! از این گذشته برآوردی بدهید که تحریم شما در سی سال اخیر چه قدر به سازماندهی توده‌ها کمک کرده‌است که همچنان بر این طبل می‌کوبید!؟

آقای حسیبی در همان برنامه می‌پرسد: "چگونه باید ایران را نجات داد؟" ایشان ظاهرا اپوزیسیون سیاسی را با سوپرمن اشتباه گرفته‌اند!

در جمله کوتاه آقای حسیبی درک غلطی تبلور می‌یابد که در اپوزیسیون ریشه دوانده است. درکی که جنبش اجتماعی را روندی رو به رشد نمی‌بینند، بلکه با دیدی غیرواقعی ایران را چون غریقی در آب می‌نشاند و تلاش می‌کند در نقش نجات غریق وارد عمل شود و یا برای نجاتش به مراجعی رجوع کند. غافل از این که هر نیروی جایگزینی به ناچار فقط ادامه منطقی وضعیت کنونی خواهد بود. نجات‌دهنده‌ای و نجاتی در راه نیست!

البته این سردرگمی فقط مختص نیروهای مردمیى ِ اپوزیسیون است. جناح اقتدارگرا بر عکس خوب می‌داند چه می‌خواهد. به طور نمونه ایرادشان به شاه سابق این است که او قاطعیت لازم را نداشت و زود تسلیم شد. معتقدند اگر ارتش با شدت عمل بیشتری به خیابان می‌آمد چه بسا امروز مشکلی به نام جمهوری اسلامی وجود نداشت. می‌توان تصور کرد دلسوزی آنان برای شهیدان درگیری‌های خیابانی اخیر چون ندا از چه نوع است!

اپوزیسیون راست نیز چون نظام اقتدارگرای جمهوری اسلامی مردم را برای نمایش می‌خواهد. مردم آگاه و سازمان‌یافته در مغایرت با اهداف او نیز می‌باشند! شیوه‌هایی چون شکایت به مراجع مختلف که در حقیقت مرکزیت قدرت را از "نیروی توده‌های سازمان یافته" به مراجع قانونی و نهادهای بین‌المللی می‌کشاند کاملا در راستای این طرز تفکر است.

اما شاخص موفقیت برای یک جنبش اجتماعی فقط میزان خودآگاهی توده‌ها و رشد نهاد‌های اجتماعی و مردمی است و بس.

مدتی پیش سازمان فدائیان اکثریت کنگره‌ای داشت و گروهی از هواداران نامه‌ای نوشته و خواهان برکناری رهبران سازمان شدند. تا جایی که می‌دانم به خواست‌هایشان نرسیدند و نامه حتی انعکاس وسیعی هم نیافت. به ریزه‌کاری‌های موضوع هم آشنا نیستم و وارد جزئیات نمی‌شوم.

آنچه در این ماجرا برایم مهم است آشکار شدن واقعیتی فراموش شده است: رهبری سیاسی در اپوزیسیون نیز چون ولایت فقیه مقامی دائمی است! بخصوص سرنوشت سازمان چریک‌های فدایی خلق آموزنده است. رهبرانش سازمان را از بزرگترین و وسیع‌ترین سازمان چپ که دارای نفوذ و پشتوانه معنوی عمیقی در جامعه بود، به یک کلوپ جمع و جور دوستان تبدیل کردند که دیگر کمترین تاثیری در برآورد‌های سیاسی کشور ندارد. اما همین رهبران باز بر سر کار هستند و در هر کنگره همان نطق‌های همیشگی را روخوانی می‌کنند و دوباره در مقام حود ابقا می‌شوند!

مسئله این است: اگر اپوزیسیون یک بنگاه اقتصادی بود روسای آن در همان نخستین سال ناکامی‌ها می‌بایست جواب پس داده و کنار بروند. اما این‌ها سی‌سال است که هر سال ترازنامه ورشکستگی تحویل می‌دهند و نه تنها مقام حود را حفظ می‌کنند، بلکه حتی لزومی برای تجدید نظر در روش‌هایشان هم نمی‌بینند!

ممکن است بگویید مقایسه اپوزیسیون با بنگاه‌های اقتصادی مدرن که فقط برمبنای سودآوری فعالیت می‌کنند درست نیست، ولی حتی ادامه‌کاری هر بقالی هم وابسته به حصول نتیجه مفید است و در غیر این صورت باید کرکره را پایین آورده و دکان را تخته کند تا جایش را به دیگری بدهد. ولی سی‌سال شکست چه عواقبی برای رهبران احزاب و شخصیت‌های سیاسی اپوزیسیون داشته است؟؟

این جا می‌خواهم گریزی به ایراد شبنم و زمینی عزیز بزنم. اپوزیسیون در حقیقت تبدیل به صنفی مستقل شده که منافع مشخصی دارد. اپوزیسیون راست حتی به یمن تنازعات حکومت اسلامی با آمریکا می‌تواند "بیزنزی" پردرآمد باشد و طبیعی است که متصدیانش در پی حفط و گسترش آن باشند! در تحلیل‌ها باید این علایق صنفی را درنظر بگیریم.

این که هموطن خارج از کشور مایل باشد کاری انجام دهد و با امضای طوماری قدمی ناچیز برای کمک به هموطنانش بردارد البته قابل فهم است و موضوع بحث من نیز نیست. بلکه حرف من به کار بستن سیستماتیک این روش‌ها به عنوان مبارزه سیاسی است!

نامه نویسی یا شکایت به مراجع و جمع‌آوری طومار و... در پی سازمان دهی مردم نیست و فقط نمایشی برای جلب افکار عمومی جهانیان است. از این گذشته این روش‌ها تا کنون حتی به همان اهداف‌ تعیین شده خود هم دست نیافته و هیچ نتیجه‌ای نداشته‌اند. پس باید بازنگری شود! نمی توان فقط به جمله قصار: داخل و خارج را به موازات هم پیش ببریم" قتاعت کرد و در باز بر همان پاشنه پیشین بگردد.

از این گذشته ورود ما به میدان منازعه حکومت با کانون‌های قدرت در جامعه بین‌الملل، نقش ما را به عنوان یک کنشگر اجتماعی محو می‌کند و در نهایت سرباز یکی از طرفین دعوا می‌شویم. استحاله درونی جنبش در میدان قدرت امری محتوم است.

حتی اگر تفاوت ماهوی این روش‌ها با جنبش اجتماعی را هم ندیده بگیریم باز نباید ساده‌نگر باشیم و فکر کنیم می‌توان از "غول" برای اهداف خود سوء استفاده کرد. نتیجه همیشه برعکس بوده‌است و همیشه آن کس که ضعیف‌تر است در خدمت دیگری حواهد بود...

با خودمم !

1ahari — Mon, 06 Jul 2009 11:50:18 PDT

"رويش" الگوي زندگيست

يا ريشه باش

يا برگ

و يا آوند

وقتيكه جان پناه تو كنج فراغتست

چون تيغ زنگ خورده

بمان در نيام خويش

از دفترچه خاطراتم كه مال سال شصت و پنج بود و مكتوب، وارد كردم . عاقبت به خير باشيد .

بترس از بردن آبروی مردم

jaski — Mon, 06 Jul 2009 10:54:01 PDT

نام و نام خانوادگی : بدرالهدی حسینی

شغل : فرهنگی و فعال سیاسی ، اجتماعی در حوزه جوانان و بانوان

سمت و عناوین : عضو شورای اسلامی شهر جاسک ، عضو شورای اسلامی استان هرمزگان ، رئیس کمسیون فرهنگی شورای شهر جاسک ، فرهنگی و مشاور مدارس دخترانه شهر جاسک و...

مدتی است که درگیری ها اینترنتی بین وبلاگ نویسان جاسک پیش آمده و جای بسی تاسف است که در دعواهای دو طرفه نام افراد دیگری هم به میان آمد.

وبلاگی به نام ( جاسک ؟؟؟؟؟ ) به قصد افشاگری اعمال مردم و مدیران ادارات پا به دنیای مجازی گذاشت و در اولین روزهای کارش علیه یکی از وبلاگ نویسان متنی نوشت که باعث ایجاد کدورت و بدگمانی در بین مردم شد و حجم زیادی از کاربران اینترنت در جاسک به طرف آن وبلاگ رفتند تا ببینند و بخوانند آنچه که در محافل از آن می گفتند.

متاسفانه در این بین توهین های بسیار زیادی به اشخاص فراوانی شد از جمله به خانم حسینی بانو زحمت کش فرهنگی که من را به عنوان یک کاربر اینترنت و نه یک وبلاگ نویس با سابقه واداشت تا دست به قلم ببرم و این متن را بنویسم تا شاید دین خود را نسبت به این بانو بزرگوار ادا کرده باشم.

نظر خیلی قبیح و بدی از جانب یکی از کاربران اینترنتی در وبلاگ جاسک ؟؟؟؟؟ درج شده بود که با خواندن آن عرق شرم از پیشانی ام چکید. نظری که مدیران و گردانندگان اقتدارگرا وبلاگ فوق می توانستند با دیدن و خواندنش در عرض یک لحظه حذفش کنند ولی به دلیل نامعلومی این کار را نکردند زیرا مشخص شده که این افراد مدیریت کردن وبلاگ و نظرات را بلد نیستند و فقط توانایی کپی کردن مطالب را از سایت های دیگر و نیز بردن آبروی مردم را بلدند و به گردانندگان وبلاگ جاسک ؟؟؟؟؟ پیشنهاد می کنم کتاب weblog Key و یا آموزش قدم به قدم وبلاگ نویسی را مطالعه کنند تا یاد بگیرند که وبلاگی در سایت بلاگفا چگونه مدیریت می شود تا با ناشی گری شان آبروی انسانی نرود.

خانم حسینی نماینده بانوان جاسکی در شورای شهر است که توهین و افترا زدن به او همانا توهین به بانوان جاسکی محسوب می شود. خانم حسینی با رای بالای همین مردم توانست رتبه سوم را در انتخابات شورای شهر جاسک کسب کند و الحق و الانصاف در شورای شهر عضوی فعال و توانا بوده و حتی در مشکلاتی برای بانوان پیش آمده برای حل معضل آنها قدم پیش نهاده است. اگر این حرف ها و اهانت ها نسبت به این زحمت کش درست بودند مطمئناً مردم به او رای نمی دادند ولی همه مردم آگاه و معتقدند که این موضوع و نظری که مطرح شده کذب محض است.

برای نویسنده این نظر برای اینکه به ناحق و نادرست آبروی زن مسلمانی را برده و نیز برای مدیران وبلاگ مذکور که توانایی مدیریت نظرات وبلاگ را ندارند واقعا متاسفم.

از همه شما بازدیدکنندگان و خوانندگان وبلاگ می خواهم وبلاگ جاسک ؟؟؟؟؟ را تحریم بازدید کنید.

آغاز عمليات اجرايي فنس كشي محدوده منطقه آزاد ارس در منطقه عمومی خدافرین با اعتباری بالغ بر 30 میلیار

arasfz — Mon, 06 Jul 2009 11:32:25 PDT

آغاز عمليات اجرايي فنس كشي محدوده منطقه آزاد ارس در منطقه عمومی خدافرین با اعتباری بالغ بر 30 میلیاردریال

رئيس كميسون اقتصادي مجلس تاكيد كرد:

كليه دستگاههاي اجرايي با سازمان منطقه آزاد ارس همكاري كنند

عمليات اجرايي فنس كشي و جاده دسترسي محدوده منطقه آزاد ارس در منطقه عمومی خدافرين با حضور رئيس كميسون اقتصادي مجلس شوراي اسلامي و مديرعامل سازمان منطقه آزاد ارس آغاز گرديد.

به گزارش اداره کل روابط عمومی و امور بین الملل سازمان منطقه آزاد ارس، ارسلان فتحي پور نماينده مردم كليبر و هوراند و رئيس كميسون اقتصادي مجلس شوراي اسلامي در آئين آغاز بكار اين پروژه با اشاره به اهميت الحاق منطقه خدافرين به محدوده منطقه آزاد ارس گفت: منطقه خدافرين با بهره مندي از زمينهاي مستعد كشاورزي و جاذبه هاي طبيعي گردشگري از پتانسيلهاي ويژه اي جهت انجام سرمايه گذاري هاي داخلي و خارجي برخوردار است و پيوستن آن به محدوده منطقه آزاد تجاري صنعتي ارس اهميت آن را در توسعه اين منطقه دو چندان مي كند.

وي افزود: سازمان منطقه آزاد ارس و مديريت آن تلاش بسياري را جهت توسعه و پيشرفت مناطق محروم مرزي موجود در محدوده منطقه آزاد انجام مي دهند و وظيفه كليه نهادها و دستگاههاي اجرايي نيز در شرايط حاضر همكاري نزديك و دلسوزانه با اين سازمان است تا بدين وسيله مشكلات موجود بر سر راه توسعه اين منطقه مرتفع و توسعه پايدار در اين منطقه محقق گردد.

رئيس كميسيون اقتصادي مجلس شوراي اسلامي همچنين در ادامه اصلاح قوانين اقتصادي موجود را يكي از ضرورتهاي اصلي رونق اقتصادي كشور دانسته و تصريح كرد: يكي از اصلي ترين زمينه ها و بسترهاي توسعه، قوانين و مقررات جاري در كشور است كه با توجه به گذشت چندين دهه از تصويب بسياري از اين قوانين در عرصه هاي اقتصادي، اين قوانين نيازمند به روزرساني و آسيب سنجي است.

فتحي پور خاطر نشان كرد: اميدوارم تا با اصلاح قوانين اقتصادي و جلوگيري از فساد اقتصادي در حوزه هاي مختلف بتوانيم رونق اقتصادي را با جذب سرمايه گذاران داخلي و خارجي فراهم آوريم.

مهندس عباس رنجبر رئيس هيأت مديره و مديرعامل سازمان منطقه آزاد ارس نيز در اين مراسم تكميل زيرساختها و بسترهاي مورد نياز جهت انجام امور توليد و بازرگاني و بهره مندي از مزاياي مناطق آزاد را هدف و برنامه اصلي سازمان منطقه آزاد ارس ذكر نموده و افزود: در حال حاضر اصلي ترين برنامه و هدف سازمان منطقه آزاد ارس ايجاد زيرساختهاي لازم جهت تكميل شدن بسترهاي مورد نياز فعاليت سرمايه گذاران داخلي و خارجي در اين منطقه است كه در اين راه به همراهي نمايندگان مجلس و سازمانها و نهادهاي مختلف نيازمنديم.

وي گفت: با توجه به افزايش محدوده منطقه آزاد ارس و گسترش آن به بيش از 51 هزار هكتار و در سايه تلاش همكاران مختلف در سازمان منطقه آزاد ارس توانستيم تا با فاصله كمتر از 4 ماه از ابلاغ محدوده جديد از سوي هيأت وزيران عملیات نقشه برداري را از محدوده مصوب انجام داده و امروز شاهد آغاز عمليات فنس كشي در محدوده منطقه عمومی خدافرين باشيم.

شايان ذكر است محدوده منطقه آزاد ارس در منطقه عمومی خدافرين بيش از 6 هزار و يكصد هكتار می باشد و فنس كشي آن بطول 36 كيلومتر با اعتباري بالغ بر 30 ميليارد ريال آغاز گرديد.

شایعه جنگ

(author unknown) — Mon, 06 Jul 2009 10:56:09 PDT

از همون اولی که ایران شلوغ شد اینجا شایعه جنگ با اسرائیل هم شروع شد. من فکر کردم تاثیری که این شلوغی ها در تمایل افکار عمومی به ایرانی ها گذاشته از جنگ جلوگیری کنه. اما با گفته های بایدن در مورد "تمامیت ارضی و استقلال" اسرائیل در رابطه حمله به ایران میشه دید که درست عین جنگ عراق (راهپیمایی های جهانی یادتونه؟) و حملات اسرائیل به لبنان و غزه افکار عمومی معمولا رل تعیین کننده نداره. البته من شخصا هنوز احتمال حمله اسرائیل به ایران رو بالا نمیدونم فقط به این دلیل که جنگ تمام عیار از اسرائیل تا افغانستان در منطقه ای که قسمت اعظم نفت و گاز دنیا رو تامین میکنه به نفع هیچ قدرت اقتصادی نیست و با توجه به قدرت اتمی اسرائیل, هند, و پاکستان فکر نمیکنم کسی دلش بخواد توی منطقه زور آزمایی راه بیفته. اما قسمتی از ماجرا که واقعا آدم رو متاسف میکنه اینه که این جنگ اگر اتفاق بیفته بیشتر از همه به نفع دولتهاست و هیچ ملتی ازش سود نخواهند برد. نه ایران, نه اسرائیل, و نه حتی به نظر من آمریکا.

دیدار موسوی با تعدادی از دوستانش - دوشنبه

آق بهمن — Mon, 06 Jul 2009 10:09:02 PDT

سایت پارسینه از دیدار جمعی از دوستان موسوی با او در صبح دوشنبه ۱۵ تیر خبر داده. متاسفانه از این‌جایی که من هستم نه قلم باز می‌شود و نه کلمه. در نتیجه محبورم به همین منبع اکتفا کنم. امیدوارم درست باشد:

میرحسین موسوی پیش از ظهر پانزدهم تیرماه در جمع دوستان خود با اشاره به انتخابات اخیر ریاست جمهوری گفت:در انتخابات مردم به هم كمك و اطلاع‌رساني كردند و ايده‌ي هر شهروند يك ستاد را به خوبي اجرا كردند و در حال حاضر ستادي نيست ولي همه براي كمك و اطلاع‌رساني به يكديگر وظايفي دارند كه بايد آنها را به خوبي انجام دهند.توجه به چارچوب‌هاي قانوني براي ما اهميت فوق‌العاده‌اي دارد، وگرنه وضعيت ناخوشايندي در سطح جامعه خواهيم داشت و چه بسا مواجه شويم با اين‌كه نيروهاي ملي، مذهبي، قومي و قبيله‌اي در مقابل يكديگر قرار گيرند.

وي در اين ديدار با اشاره به انتخابات رياست جمهوري دهم اظهار كرد: در اين انتخابات اتفاق بزرگ و عميقي افتاد و كم شدن اعتراضات يا ساكت شدن آن، اصل قضيه را از بين نمي‌برد و من فكر مي‌كنم كه اين حركت معترضانه ادامه پيدا خواهد كرد. در اين انتخابات، مشكلات نظام معلوم شد و خدا را شكر مي‌كنم كه اين مشكلات خيلي زود خود را نشان داد.

موسوي با اشاره به شعار هر شهروند يك ستاد و قطع راه‌هاي اطلاع‌رساني درست در هفته‌هاي اخير، گفت: در انتخابات مردم به هم كمك و اطلاع‌رساني كردند و ايده‌ي هر شهروند يك ستاد را به خوبي اجرا كردند و در حال حاضر ستادي نيست ولي همه براي كمك و اطلاع‌رساني به يكديگر وظايفي دارند كه بايد آنها را به خوبي انجام دهند.

رييس فرهنگستان هنر هم‌چنين در پاسخ به پرسشي درباره‌ي مشروعيت دولت اضافه كرد: مشروعيت دو نوع است؛ يك مشروعيت مشروعيتي است كه برآمده از شرع است و نوع ديگر آن مشروعيت سياسي است. وقتي دولتي در چارچوب قانون شكل نمي‌گيرد در نظر مردم مشروعيت ندارد و اين مساله دولت را ضعيف مي‌كند و حتي به سمت خشونت عليه مردم سوق مي‌دهد. در حال حاضر مشكل اين دولت، مشروعيت سياسي دولت است كه دولت را با مشكلات جدي در زمينه‌هاي داخلي و سياست خارجي مواجه مي‌كند.

وي ادامه داد: همه‌ي دولت‌ها تلاش مي‌كنند كه مشروعيت بالاتري داشته باشند ولي در اين دولت مشروعيت به دليل عدم اعتماد مردم، زير سوال است و اين مساله دولت را در باطن ضعيف مي‌كند؛ حتي اگر ظاهر خود را حفظ كند.

موسوي در ادامه درباره‌ي احتمال ديدار خود با خانواده‌هاي بازداشت شدگان روزهاي اخير، تاكيد كرد كه در تلاش است با اين خانواده‌ها ديدار داشته باشد و از آنها تشكر كند.

نامزد معترض دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری با تاكيد بر اعتقاد خود نسبت به كار گروهي و تشكيلاتي خاطرنشان كرد: تصميم و تلاش دارم كه با جمعي به صورت منظم و سامان يافته كار كنم و از اول هم عادت به كار فردي و تك‌نفره نداشتم.

وي هم‌چنين با تاكيد بر لزوم رعايت قانون اظهار داشت:ما مي‌گوييم دولت مشروعيت ندارد چون آراي مردم را ندارد. ما بايد تلاش كنيم كه از طريق حركت در چارچوب قانون، اعتراض خود را نسبت به محتواي حركت صورت گرفته نشان دهيم. در غير اين صورت مجبوريم در هر قدمي از خود يك ديگري بسازيم و اين چيزي نيست كه به دنبالش هستيم.

موسوي تصريح كرد: اعتنا و توجه به چارچوب‌هاي قانوني براي ما اهميت فوق‌العاده‌اي دارد، وگرنه وضعيت ناخوشايندي در سطح جامعه خواهيم داشت و چه بسا مواجه شويم با اين‌كه نيروهاي ملي، مذهبي، قومي و قبيله‌اي در مقابل يكديگر قرار گيرند. ما دائم اعتراض مي‌كنيم به اين‌كه نظمي كه شما از آن صحبت مي‌كنيد از محتوا خالي مي‌شود و اعتماد مردم را از دست مي‌دهيد، در حالي كه اعتماد مردم قوي‌ترين مولفه‌ي اقتدار كشور است. بنابراين ما هم‌چنان اعتراض و فعاليت سياسي مي‌كنيم.

وی با بيان اين‌كه اگر نظام نتواند راه‌هايي براي اين رفتارها باز كند خود را در معرض ساختارشكني قرار می دهد، اظهار داشت: اگر دولت نتواند علامت‌ها را ببيند و با جريانات كنار بيايد با ساختارهاي نيرومند مردمي مواجه خواهد شد. در اين صورت وضعيت كشور وضعيت سودمندي براي آينده نخواهد بود. حركت من در داخل چارچوب‌هاي قانوني است. براي مثال شوراي نگهبان بايد بي‌طرف باشد ولي اين شورا با همين وضعيت جانبدارانه حكم مي‌دهد و ما به اين حكم اعتراض مي‌كنيم.

در حاشيه‌ي اين مراسم، تني چند از زندانيان و خانواده‌هاي آنها كه در اين ديدار حضور داشتند با مهندس موسوي به گفت‌وگو پرداختند.

فراز خوش خدمت!

.. — Mon, 06 Jul 2009 10:43:07 PDT

1-من: «چه قدر سرم درد میکنه، فکر کنم به خاطر همین آلودگی هواست»

فراز:« بزار من یه زنگ بزنم به سازمان آلودگی هوا»!!

من: «برای چی؟»

فراز: «برای اینکه بیان، شلنگاشونم بیارن، بعد با آب این آلودگی هوا رو بشورند بره دیگه»

2-وبلاگی هست به نام کتاب کودک، که به معرفی کتابهای کودکان میپردازه. وبلاگ خیلی خوب و مفیدیه. خواستم به این طریق به دوستان اطلاع داده باشم.

3- کتاب استخوانهای دوست داشتنی رو خوندم. دوستش داشتم.

4- فردا هم که به سلامتی و میمنت این غبار و آلودگی هوا تعطیله که!

گلستان بخوانیم!

mirrors — Mon, 06 Jul 2009 11:11:11 PDT

نامردا رو می بینی؟

andishehh — Mon, 06 Jul 2009 11:24:59 PDT

خیلی نامردیه خب. مگه ما چیمون کمتر از کارمندای دولته؟ چرا ما باید بریم تو این هوا بیرون و نفس بکشیم؟؟ هان؟ چراااااااااا؟؟؟ نامردا خب من الان افسردگی بگیرم از این تبعیض نژادی چی؟ اصلا کی می دونه، برم اختشاشگر (!) شم کی جوابگوئه؟؟؟ یعنی شرکتهای خصوصی جایگاهی تو مدیریت بحران ندارن؟؟؟ مگه میشه؟؟ یکی بیاد به من جواب بده!!!!

بزرگ ترین تومار جهان «احمدی نژاد رئیس جمهور ما نیست»

banokocholo — Mon, 06 Jul 2009 10:56:18 PDT

طاعون زده های آتش گر گرفته !!

Hadi.Khojinian — Mon, 06 Jul 2009 09:12:32 PDT

من از ویرانه هایی بیرون آمده ام که بیش از آنکه بدانی تاریک و سرد بوده است . من از خانه های آندلسی و از ویرانه های پشت دروازه های اتریش آمده ام ! فاحشه های پیری را دیده ام که مردار جوانان را برای هم بستری دوست می داشتند .از میان جنگل های سوخته ای آمده ام که هیزمش بوی نا می دهد .از کفرهایی گذر کرده ام که بوی سیر و شراب می دادند . من از تابوت هایی بیرون آمده ام که اندازه ی کفن اش از قد و قواره آدمی کوتاه تر بوده اند . من از دروازه هایی سر بیرون آورده ام که مرده های طاعون زده با آتشی در میانه گودی چشم هایش فریاد زنان در خیابان ها وکوچه ها جولان می داده اند .اجازه نده بیش از این با تو حرف بزنم .اجازه نده این همه از مرگ و نیستی برایت کلمه قصار کنم .اجازه بده در میان آغوش سرد تو جان گرمم را امان بدهم .

تیست

myplanet — Mon, 06 Jul 2009 10:50:10 PDT

کرم دار بودن گیلاس چیزی از خوشمزگی قسمتهای بی کرمش ٬کم نمیکنه!

روی رویه

myplanet — Mon, 06 Jul 2009 10:46:22 PDT

هر وقت تغییر رویه میدیم ٬احساس میکنیم در نهایت حسن نیت و سلوک این کار رو کردیم و باید ازمون تقدیربشه! ولی وقتی یکی به جز خودمون تغییر رویه میده٬هزار جور فکر چرند راجع بهش میکنیم...

آقای قدم خیر خوش زبان!

soular — Mon, 06 Jul 2009 10:20:18 PDT

در تازه‌ترین واکنش به حوادث پس از انتخابات ایران، اتحادیه رادیو و تلویزیون‌های اروپا نام تلویزیون دولتی ایران را از فهرست شرکت‌کنندگان در مجمع عمومی سالانه خود حذف کرد. به گفته خبرگزاری دانشجویان ایران، ایسنا، اتحادیه رادیو و تلویزیون‌های اروپا با نام اختصاری «ای‌بی‌یو» دلیل لغو دعوت خود از تلویزیون دولتی ایران را «سیاست‌های ایران در قبال خبرنگاران خارجی در خلال حوادث پس از انتخابات» اعلام کرده است. خبرگزاری دانشجویان ایران، ایسنا، می‌گوید سخنگوی تلویزیون دولتی ایران نگرانی «ای‌بی‌یو» از وضعیت خبرنگاران خارجی در ایران را «بی‌اساس» و آن را «برخلاف واقعیت‌های موجود در ایران» دانسته است. اتحادیه رادیو و تلویزیون‌های اروپا کنفدراسیونی متشکل از ۷۵ سازمان رادیویی و تلویزیونی از ۵۶ کشور جهان است که اغلب آنها دولتی هستند و اعضای دائم آن از الجزایر تا واتیکان را دربر می‌گیرند. (منبع)

شنیدین می گن بعضی ها قدمشون خیلی سبکه؟

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

احمدي‌نژاد در جلسه هيات دولت:
مسوولان بايد در جهت اجراي روش حکومت‌داري اميرالمؤمنين(ع) تلاش كنند

پ.ن بی ربط:حکایت آن که لالایی خواندن را خوب بلد است اماخوابش نمی برد را شنیده اید؟

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

احمدی نژاد:غلط می کنید نگران ایران هستید کی بود می گفت :«ادب مرد به ز دولت اوست؟»

حنای بی رنگ !

تقویم تبعید — Mon, 06 Jul 2009 08:44:23 PDT

خامنه ای را می توان بعنوان وقیح ترین و بزرگترین دروغگوی قرن انتخاب کرد .
دروغهای وی در مقام ولایت فقیه ، آنچنان بی شرمانه شده که گوی سبقت از گوبلز هم ربوده !
تازه خمینی دلش خوش بود که می گفت : فقیه با یک دروغ از مقام خود برکنار می شود ! (1)
خامنه ای فقط در همین چند روز بارها و بارها با توسل به دروغ و بهتان سعی نموده از جنایات رژیم دفاع کند . وی در آخرین اظهار نظر خود فرموده :
" مبادا دشمن را با دوست اشتباه بگیریم و دوست را بخاطر یک خطا دشمن به حساب بیاوریم." !!
بزرگ قوم چماق !
شما مردمی را که به تعبیر خودتان حماسه آفریدند و دست آنها را بوسیده اید ، به تیر می بندید ، با دوست و دشمن چه ها خواهید کرد !
زمانی سعی می کردم خالی بندیهای مسئولین حکومتی را جمع آوری کنم ، اما مثل اینکه گردآوری دروغهای مقام عظمای " بلاهت وقیح " خود مثنوی هفتاد من کاغذ خواهد شد . دشمنی " آقا " با مردم نه تنها بجهت عدم تبعیت محض از ایشان ، بلکه بدلیل هویت ایرانی ست که مردم سعی در حفظ آن دارند . این هویت در طول تاریخ عاملی بوده که حتی اقوام متجاوز به میهن را پس از زمانی در خود فرو برده اند و آنان را واداشتند تا هویتی ایرانی بخود بگیرند . قوم مغول و اعراب بیابانگرد چاره را در آن دیدند تا با هویت و فرهنگ مردم ایران آشتی کنند و برای حفظ خود ناچار شدند تا تغییر هویت دهند اما این از خود بیگانگان " عرب زده " پس از گذشت سه دهه هنوز نفهمیده اند برای حفظ حکومت خود چاره ای ندارند مگر اینکه تسلط هویت ایرانی را بر شعائر خود بپذیرند .
آقای خامنه ای !
حنای شما دیگر رنگی ندارد ، بهتر است بفکر رنگ موی وارداتی غربی باشید ، بزک از روی شما پاک شده و حتی دوستان دیروزتان چهره بی نقابتان را می بینند . دیگر دوران پنهان شدن پشت چهره ای شاعر مسلک و قصیده دوست گذشته . زمانی که حاکم ( به تعبیر خود شما) بخواهد حرف خود را بر ملت دیکته کند ، کهنه شده .
تا چه زمانی نداهای مردم را خفه خواهید کرد .از جریان انتخابات درس نگرفته اید هنوز ؟
مردم سعی کردند با توسل به انتخابات ، نارضایتی خود را اعلام کنند ، تقلب کردید !
سعی کردند با تظاهراتی آرام و مظلومانه مخالفت خود را با حکومتی دروغگو آشکار سازند ، به مردم ایران ، در خاک ایران حمله بردید .
فردا نوبت مقابله خصمانه آنها با ماموران ترسوی شماست ، به این مزدوران تکیه نکنید که در همین ایام هم هرگاه جوانی دست بالا برد چماقداران و قداره بندهای شما پا به فرار گذاشتند ، بترسید از وقتی که مردم بر اساس آموزه های شما ، چشم در برابر چشم و گلوله به ازای گلوله پاسخ دهند !
------------------
1 . خمينى، صحيفه امام، ج‏11، ص‏306. ، جالب است که این سخن خمینی را در سایت حبرگان رهبری می توان دید . وقاحت از این بیشتر که دروغ می گویند و به دروغ ، دروغگو را فاسد می نامند ! . با چنین گستاخی و وقاحتی ، حکومت نیاز به منتقد ندارد که خود بیش از همه " اندک آبرو " را بر باد می دهند .

????? ? ?????

آتش کاروان

noreply@blogger.com (آرش) — Mon, 06 Jul 2009 08:41:00 PDT

A Dream: Poetry: The New Yorker

noreply@blogger.com (آرش) — Mon, 06 Jul 2009 08:35:00 PDT

A Dream: Poetry: The New Yorker