صورتکِ خیالی

جنگ باد

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Wed, 04 Apr 2012 20:49:00 +0000

اینگونه خسته

درهم شکسته

دل به عبث بسته

باز میگردم

[...]

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Fri, 11 Feb 2011 03:14:00 +0000

ساعت 7 صبح 22 بهمن 89.

گریه های نوزادی ، ناتمام

بازیهای کودکی ، ناتمام

درسهای نوجوانی ، ناتمام

عشقهای جوانی ، ناتمام

جنگهای آزادی ، ناتمام

لذت آخرین هماغوشی ، ناتمام

اولین سلام ، ناتمام

آخرین خداحافظی ، ناتمام

...

از اسفند هشتاد و دو

از مرداد هشتاد و سه

از مهر هشتاد و پنج

و ...

از سر شب ورق زدم ، دلم میخاست بنویسم ، از این همه دوستی و دوست داشتن

از اینکه چقدر ناب بود ، اینکه دوست داشتنتون هیچ وقت کم نشد

این همه روز ، این همه ماه ، این همه سال

لبخند به لبخند

اندوه به اندوه

به اندازه ء تمام سطرهای این وبلاگ ، از آرزویی که براتون داشت ، از شادی که چشم انتظارش بود و چشم انتظارش موند...

با اشک هایمان

بهتان به جاودانگی درد می زنیم

با دردهایمان

تهمت به عشق

بیگانگی رسالت ما بود

...

دروغ

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Thu, 30 Dec 2010 08:23:00 +0000

هرآدمی برای خودش یه سری دروغ داره که باورشون کرده.

هر آدمی ولی ته ِ ته ِ ذهنش میدونه که دروغهاش حقیقت نداره.

همه آدمها از روی دروغهای که باورشون کردن میشکنن.

مادرم

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Tue, 19 Oct 2010 12:54:00 +0000

شش سالم بودم که یک روز صبح نشده مادرم تو بغل پدرم مرد.مرگ مادرم در همه زندگی برام لطمه و عذابی بوده ، چون حس میکنم که تقصیر من بوده. روز پیش از مرگش همه ما رفته بودیم به باسیلیکا خاله و دایی هام آلفردو و خوزه هم بودند. ما خیلی خوشحال بودیم . مادر خدابیامرزم همیشه روز تولد ما بچه ها را جشن می گرفت . ما آن روز گوشت خوک و چیزهایی از این ردیف خوردیم که می دانید برا آدم زیاد خوب نیست . باعث می شود به آدم حمله ء عصبی دست بدهد و مادرم به خاطر من یک حمله ء عصبی بهش دست داد.

.... به صورتش دست کشیدم ولی می دانستم که دیگر هیچ وقت بیدار نمیشود. مادرم را از دست دادم و هنوز هم دلم براش تنگ میشود . از وقتی مرد احساس کردم که دیگر هیچ وقت روی شادی و خوشحالی را نمیبینم . بعضی مردم وقتی ناراحتیهاشان را به زبان می آورند ، سبک می شوند ولی من مرگ مادرم را برا خیلیها گفته ام و فایده ای نکرده .

فرزندان سانچز / اسکار لوئیس.

The Pixar Story

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Fri, 15 Oct 2010 21:26:00 +0000

جان الن لستر ، اد کتمول و این استیو جابز لعنتی

و شرکت هیولاها ، ماشین ها ، در جستجوی نمو ، داستان اسباب بازی و این اخری UP.

( از اینجا دانلود کنید)

برای من خیلی طول کشید ارتباط برقرار کردن با انیمشن های سه بعدی بجای کارتونهای قشنگ کودکی ، فکرش رو که میکنم هنوز هم دقیقا موضعم مشخص نیست ، یعنی این همه رنگ و ظرافت و دقت هواس ام رو پرت میکنه و ارتباطی که با حنا و دکتر ارنست ورامکال، بامزی و دوستان و ... برقرار میکردم این ارتباط با داستان اسباب بازی یا نمو نیست ، ولی خوب هم میدونم که این بهتره ، خیلی بهتره از اون دهنهای خطی ! و اینکه اگه دوباره اونا رو ببینم که نمیبینم تقریبا جای بحثی نداره که کدوم رو انتخاب میکنم.

پ ن قلی : مریمقلی این فیلم رو به نیت تو دانلود کرده بودم ، اصن فک کنم از چند سال پیش که هی انیماتو و اینا کردی من پیکسار بین شدم!بعد داشت خوب خاک میخورد تا دیشب که یه چیزی تو کامپیوترم سرچ میکردم به یه تیکه از "اینجا میبارم تا اونجا جلوی بارون رو نگیرم"! رسیدم بعد خوب حالم خوب شد ، جدی خوب شد !
جدی ما قدیما یه تیم مشنگ خوب بودیم و من دلم میخاد جوجه عقاب که بزرگ شده همینجوری بزرگ شه شایدم یه روز برامون انیمیشن ساخت که اسمش همینجوری باشه که بعد عمری که دوباره به اسمش رسیدی هر هر بخندی!

این تیکه از سخنرانی جابز برای جوجه عقابی که بعضی وقتها پرواز هم میکنه و برای من که شاید حالش رو پیدا کنم!

" بعضی وقتها زندگی مثه سنگ تو سر شما میکوبه ولی شما ایمانتون رو از دست ندین ، من مطمئنم تنها چیزی که باعث شد من تو زندگیم همیشه در حرکت باشم این بود که من کاری رو انجام میدادم که واقعا دوست داشتم ، شما باید کاری واقعا عاشقش باشین رو پیدا کنین ، هیچ وقت تو دام غم و غصه نیفتین و هیچ وقت نزارین که هیاهوی بقیه صدای درونی شما رو خاموش کنه و از همه مهمتر اینکه شجاعت این رو داشته باشین که از احساس قلبی تون پیروی کنید"

Public Enimies

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Tue, 24 Aug 2010 21:48:00 +0000

Newer work with people who are desperate

در زندگی هیچ کس قدیس نیست ، این را قدیسه ها خوب میدانند.

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Fri, 20 Aug 2010 22:36:00 +0000

خداحـــــــــــافظ قدیسه جانم!

There is Always a way out

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Wed, 18 Aug 2010 22:32:00 +0000

همین شماها!

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Fri, 13 Aug 2010 17:44:00 +0000

موقع خوندن کتاب یا دیدن فیلمی از ادیان قدیمی مثلا وقتی برای خدایانشون قربانی میکنن خیلی پیش آمده که به خودم بگم نویسنده یا کارگردن داره اغراق میکنه ، بعد به این فکر کردم که نه اگه اغراق نبوده باشه چیه!
بعد نمیدونم همینطوری خنده ام گرفته که اینا کی بودن دیگه !

حالا میدونم یه روزی ( سالش رو نه البته چون فعلا ملل مسلمان در یک لوپ به سر میبرن!) میرسه که در مورد ماه رمضان و عزاداری و این قبیل به ریشمون میخندن و میگن اینا کی بودن دیگه !

24

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Wed, 10 Mar 2010 20:44:00 +0000

سالازار: ما همینجوری تو رو قبول داشتیم ، لازم نبود توی دستت سوزن فرو بکنی ، تو اون کارو به دلایل دیگه انجام دادی . همون دلیلی که همه معتادها دارن ، برای کشتن درد.

درد تو چیه جک؟
سرنگ باعث میشه جی ازت خارج بشه؟

:(

حال خوبی نیست

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Sun, 07 Feb 2010 19:38:00 +0000

اخر وقت سرهنگ صدام کرد و گفت پیش بینی بکنید اگه چیزی نیاز دارین فردا بیارین که تا 22 بهمن آماده باشیم و مرخصی ها لغوه ، گفتم من کار دارم و فلان و بیسار ... گفت اگر هم من امضاء بکنم از در دژبانی نمیتونی رد بشی و چاره نداره خلاصه ، تعداد کادری های هم که شب میمونن تو پادگان دو برابر قراره بشه و تا ساعت 6 حق خروج هم ندارن.

بعد میگم حال خوبی نیست ، نیست دیگه!

بعد من اصلا تخت ندارم ، پتو هم ندارم بعد اصلا جا نیست که ما بمونیم هر شب این همه سرباز بومی میره خونه و بازم جای خواب در مینیمم مقدار لازمه و اینا یعنی خوابیدن به شیوه کثافت کاری ، کم امدن غذا و اعصاب خوردی همه از تحمل فرماندهان تا ساعت شش و هفت بعد از ظهر بعد اخه تا بیست و دو بهمن 3 شب مونده و ...

فعلا داریم خودمون رو گول میزنیم که مثلا فردا ساعت 6 و 7 بگن برید یا حداکثرش پس فردا که همه سر جا و غدا صداشون در آمد تصمیمشون عوض بشه!

بعد هی برای من این سوال پیش میاد که اخه مگه ارتش میاد بیرون ؟
فوق العاده چی؟
سی سالِ در بدترین شرایط به این نقطه نرسیدن که نیاز به استفاده از ارتش باشه بعد چرا مارو علاف میکن؟
بدترین شرایط....
نمیخام بدبینی خودم رو بسط بدم به خواننده احتمالی این سطور ولی هیچ چیزی اینقدر تحملش برای من سخت نبوده در تمام این چند ماه جز ای جمله که این ما از این خیلی بدترهاش رو از سر گذروندیم...

فکر کردن به این که چه چیزهایی رو از سر گذروندن وهر بار به واسطه ء خشونت بی حدشون مردم عقب نشستن و در کنارش این تکرار مدام اینکه جمهوری اسلامی عقب نشینی نمیکنه ، واقعیت هم همینه چاره ای ندارن و در مقابل ما هم چاره ای نداریم
:(

چون میگذردغمی نیست

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Sat, 06 Feb 2010 21:49:00 +0000

حال خوبی نیست
حال خوبی نیست اینکه مجبور باشی مو به مو و طبق دستور به بخشنامه عمل کنی و صبح روز موعود با لباس شخصی تو پادگان حاضر باشی محض شرکت در راهپیمایی شکوهمند سالگرد پیروزی ؟! انقلاب.

اسمش میشه خیانت؟
نهست کنیم؟

حال خوبی نیست
حال خوشی نیست که چشمت به دست حضرت اقا باشه به قول اقایون ِ تو تلویزیون که هی میگن روز 22 بهمن قراره سنواتتون رو ببخشن.

پ ن : اصلا انگار رسمه این سرباز جدید ها سرپست نگهبانیشون ، تو کلاهشون و ...هرجا که دستشون برسه مینویسن : چون میگذرد غمی نیست ، یه سرباز قدیمی هم طبق سنت و وظیفه وقتی به این جمله منحوس میرسه حتما زیرش براش مینویسه : کس موتوری حالیت نیس.
همینجوری ساده ازش نگذر ها ، این شاه بیت دوم رو باید بهش برسی ، مثه امممم مثه این ادمهایی که سنشون از40 گذشته وبه همچی با یه سبکی تحمل ناپذیری نگاه میکنند و تو فکر میکنی باس خاطر اینه که به چیزهایی که خاستن نرسیدن و هزار تا دلیل دیگه واینه که انجوری ان نه کس موتوری و حالیت نیس!

جایی بند نبود ، در بند جایی هم نبود

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Sun, 24 Jan 2010 10:47:00 +0000

زن هایی که در قم می دیدم همه به نظر چاق می آمدند حتی آنها که چاق هم نبودند شاید در عمرشان یک دل سیر نرقصیده بودند . زیر چادر و مقنعه حتی نمیشد سبک قدم برداشت.

کریستیانا تن سرافرازی داشت . موهای پریشان روی صورتش را با حرکتی مثل بال زدن پروانه کنار زد. در این اعتماد به نفس چیزی بود ناپایدار مثل آب ِ روان ، این بی خیالی جوری گریز پایی می آورد ، جایی بند نبود ، در بند جایی هم نبود...

ناتنی / مهدی خلجی.

نجف آباد

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Tue, 22 Dec 2009 14:20:00 +0000

وسط همه این وقایع من یاد این افتادم که :

7 سال پیش همین وقت سال صبح جمعی بود تو اصفهان که داشتم قدم میزدم و فکر میکردم برم کجا
کوه صوفه؟
برم یه زیر پل قلیون بکشم؟
قدم بزنم تا ظهر و بااولین بریونی فروشی که باز کرد بشینم به چاق سلامتی و تنگش ریحان و ...

بعد نمیدونم چی شد همینجوری الکی الکی سوار ماشین شدم و رفتم نجف آباد...

هنوز که هنوز احساس میکنم یکی از دلگیرترین و غریب ترین روزهای زندگیم بود تو یکی از غریب ترین شهرهای ایران ...

ورودی شهر بزرگ نوشته بود به شهر شهیدپرور نجف آباد خوش امدید و اگر اشتباه نکنم همون اول شهر گلزار شهداشون بود که نصف شهر رو پوشش میداد
بعد راه به راه تابلوی وزارت اطلاعات و شماره ای که شماره و تشویق میکرد زنگ بزنید با یه عالمه زن چادری و یه شهر کاملا سنتی که اصفهان سنتی پیشش جوجه بود...
من الان در این لحظه خاص با هیچی کار ندارم ها
فقط میخاستم بگم اون جمعه هفت سال پیش من با خودم فکر کردم این شهر یه کمی زیادی شهید نداده؟
بعد خوب بحث منتظری داغ شده بود دوباره که من به سرم زده بود از اصفهان برم نجف آباد حالا تاریخها یادم نیس که قبلش داغ شده بود یا بعدش یا کنارش!
ولی داغ شده بود و من اون روز که اون شهر رو متر کردم به بعضی از کوچه هاش سر زدم و احساس کردم غم این همه شهید روی دوش این شهر سنگینی میکنه
بعد دلم میخاست یکی بود که بهم میگفت این همه شهید اصلا زیاد نیس و بیخود به نظرت اینجوری آمده و هیچم دلیل اینکه این همه از این شهر شهید شدن وهی فرت و فرت رفتن جبهه آیت الله منتظری نیستش ...
بعدش ولی خوب شهرغمگین بود ولی ، البته شایدم من غمگین بودم هیچ معلوم نیس ، شاید همون موقع که من بار غم شهر رو توی اون صبح جمعه به دوش میکشیدم یه دختر و پسری همدیگه رو توی همون شهر داشتن میبوسیدن و فکر میکردن که چقدر شهرشون مثه خودشون خوشحاله نمیدونم ولی ، چه بعد از اون صبح جمعه ، چه هر وقت میشنفتم نجف آباد شلوغ شده و یه فسقله بازارش رو فرتی بستن به نظرم میمومد که این شهر بیشتر از سهمش خسته اس... که پشتش خم شده از بار این همه شهید و آیت الله ای که اسیرش کردن بعد دیشب که میگفتن :
منتظری منتظری ، آزادیت مبارک
احساس کردم مثه بادکنکی باید باشه نجف آباد الان که ولش کنی میره بالا
سبک شد بالاخره انگار

چیزه چیزه

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Fri, 04 Dec 2009 10:42:00 +0000

یکی از تصویرهای شبهای انتخابات و مناظره که از ذهنم پاک نمیشه

تبریز - بعد از مناضره ء احمدی نژاد - موسوی هر جا رو نگاه میکردی - هواداران میرحسین در کلونی های غیر قابل شمارش

ترافیک قفل و یک گوشه یک جمع محقرانه - چند تا بسیجی مفلوک با پیرهنهای یک دست قرمز و تنگ که که به شلوارهای عمدتا خمره ای هیچ هم خوانی نداشت ، پرچم ایران به دست به لهجه ء خیلی غلیظ به فارسی :

پرونده ها رو میزه ، هی میگه چیزه چیزه .
پرونده ها رو میزه ، هی میگه چیزه چیزه.

تصویرمضحکی از چند مفلوکی که با لهجه ء غلیظ ترکی دارن لهجه ء یکی دیگه رو به سخره میگیرن...

سارا . ت

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Fri, 04 Dec 2009 01:33:00 +0000

من دوست میخام باسه پیری کوری ، شوهر واسه روزای تعطیله خوبه که باش بری پیتزا بخوری دنگت رو ندی.

پسر خوب

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Tue, 01 Dec 2009 17:00:00 +0000

....
نه بابا پسر خیلی خوبه ، همون هفته ء سوم خاستگاری کرد!

من : بعد از حتی چند روز...:))))))))))))))

برای سبزها

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Sat, 21 Nov 2009 22:11:00 +0000

می توان مردم را مجبور کرد که آزاد باشند
روسو

( +)

...

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Sat, 14 Nov 2009 16:03:00 +0000

امروز
دنیای آدمهای بی امید در من یک ساله میشه...
البته سال و ماه و روز هم فرقی نمیکنه

آدم بی امید آدم مرده است
یه جون که بیشتر نداریم

نفس بکش...

مردی برای تمام فصول ؟

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Sun, 02 Aug 2009 23:55:00 +0000

در نقدی برای تمام فصول گنجی مثالهایی از برخورد با مطبوعات و فضای فرهنگی جامعه در دوره ء هاشمی میزند
و می گوید که معتقد است هاشمی تنها به توسعه اقتصادی آنهم به مدل امرانه و از بالا اعتقاد دارد و دغدقه اش توسعه سیاسی نیست ....

عبدالله نوری جواب میدهد :

اگر شما معتقد هستید که من یا مثلا جناب خاتمی یا دکتر معین طرفدار دیدگاه توسعه ء سیاسی و فرهنگی هستیم ، پس این دیدگاه آقای هاشمی هم بوده که موجب شد در دوره ء اول این افراد در دولت حضور داشته باشند ولی به دلیل ایجاد دست اندازهایی همانند آنچه برای آقای خاتمی ایجاد شده بعدا افرادی کنار رفتند. پس این مساله در اصل تفکر آقای هاشمی بوده است .... اما علت اینکه جناب آقای هاشمی مجبور به تغییر افراد کابینه شدند احساس ایشان این بود که اگه بخواهد به قسمت عمده ء اهداف خویش برسد باید از برخی چشم بپوشند!

نقدی برای تمام فصول / گفتگوی اکبر گنجی با عبدالله نوری .

نخبگان ، سقوط – قضاوت تاریخ

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Wed, 22 Jul 2009 23:45:00 +0000

آنهایی که از سوی دنیایی...که زمانی به آن تعلق داشته اند مرتد قلمداد می شوند، معمولا در تاریخ جایگاهی بهتر از غیرمرتدان می یابند. در این معنا ، (( سقوط )) من از (( صعودم )) پرشکوه تر بود.

میلووان جیلاس

:(

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Tue, 21 Jul 2009 17:31:00 +0000

از ساعت 8 و نیم امدم نشستم جلو تلویزیون بعد همه چی رو هم اماده کردم برای جنگ برقی بعد این بیست و سی حالم رو خراب کرد البته زیاد هم بد نبود ها ولی تا الان که ساعت 10 هی نفهمیدم چی کمه
الان یهو فهمیدم که چه خاکی بر سرم شده و یادم رفته...
:((

آدم خیلی خوشمزه ای هستند

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Fri, 17 Jul 2009 11:29:00 +0000

از اواخر خطبه ء اول از طریق کانال فید که معلوم نیست یهو از کجا پیداش شد و این سیگنال رو با توجه به انحصار ماهواره ای صدا و سیما به ضبط و پخش مراسم نماز جمعه کی بهش داده و یا کی اجاره اش کرده تونستم نماز جمعه رو ببینم.

به وضوح متشنج بودن جو حاکم رو میشد دید و بغض کلمه به کلمه ای که در کلام آقای هاشمی بود به طرز غریبی به منم منتقل شده بود ، هر از چند جمله ای که باب طبع گروه فشار حاکم نبود صدای شعارشون بلند میشد که آقای هاشمی با مدیریت عالی که داشت مدام اصرار میکرد آقایون من که خواهش کردم با توجه به اوضاع بیرون و جوی که حاکمه خواهش کردم شعار ندید.

یک بار هم خیلی عالی در جواب شعار دهنده ها گفت که من دارم خیلی اصولی مسائل رو بیان میکنم ولی شما با شعارتون یه چیز دیگه ای رو دارید تایید میکنید!!

با همه ء استادی و مهارتی که هاشمی در کنترل جمع و سعی بر زدن حرفهاش کرد من به وضوح چند جا احساس کردم که تحت تاثر جو حاکم قسمتی از حرفهاش رو قیچی کرد...:(

اما با همه ء اینها سخته گفتنش ولی احساس میکنم از نظر من( نظر کسی که در دور دوم انتخابات گذشته با وجود اینکه در ستادش کار کردم وبراش رای جمع کردم حاضر نشدم بهش رای بدم ) الان هاشمی کلا بخشیده شده است!
در خطبه دوم هاشمی اول از حضور مردم تشکر کرد و این حضور رو واقعا اعتباری برای نظام خوند که با بی تدبیری که شد از بین رفت ، شورای نگهبان رو مقصر دونست و البته گفتن که حالا نمیخام اینجا اسم کسی ور که باعث این عملکرد غلط شورای نگهبان شد رو بگم ، به عملکرد صدا و سیما خیلی کوتاه و در بین جملات انتقاد کرد و درست ندونستش و بعد از چند تا راه حلی صحبت کرد که به گفته خودش حاصل عقل جمعی مجلس تشخیص مصلحت و مجلس خبرگان هستند( من برداشت میکنم معنی مستتر این جمله اینه که این دو نهاد هم این انتخابات روتایید نمیکنند)

در خواست کرد به کاندیداها اجازه مناضره و صحبت کردن و دفاع داده بشه و اظهار امیدواری ( که با بغض و لحنی که داشت بیشتر به یه آرزو شبیه بود ) که صدا و سیما امکان این رو فراهم بکنه.اینجا جو خیلی مشتنج شد و من یا فراموش کردم و یا اینقدر اینجا حرفهاش رو سانسور کرد که معنی دقیقی نمیشه ازش برداشت کرد برداشت من اینه که این جمله که اگه این دولت بیاد سرکار با توجه به شرایطی که هست دولت ضعیفی خواهد بود رو نگفت ولی حرف موسوی رو تکرار کرد که با این شرایطی که هست این دولت در مسائل مختلف مخصوصا های تک ! و هسته ای مجبور به امتیاز دادن به بیگانگاه خواهد شد و زحمات سی ساله ما برباد خواهد رفت!!

گفت تمام کسانی که زندانی شدن، شهید دادن و جانباز دارن و همه ما عضو یه خانواده ایم که برای این انقلاب هزینه دادیم و صدمه خوردیم و برای همه بهتره که هرچه سریعتر ازاد بشن !گفت با مصدومان و کسانی که در این روزها صدمه دیده باید بهتر برخوردبشه و ازشون دلجویی بشه.گفت که مراجع و روحانیونی که بهشون توهین شده و از این وضع ناراحت هستند ...درخواست کرد در چارچوب قانون ! به روزنامه ها و رسانه های که بسته شدن و جلوی کارشون گرفته شده که نباید اینطور باشه
و ....

در مجموع با توجه به جوی که در اونجا حاکم بود ، با در نظر داشتن حوادثی که قبلا اتفاق افتاده بود و مثل دستگیری فائزه و حتی تهدید به خانه نشین شدن هاشمی و دستگیری فرزندانش من واقعا فکر میکنم هاشمی شاهکار کرد برخلاف چیزی که ازش انتظار میرفت!

به هیچ وجه اسم احمدی نژاد رو نبرد و از پیشوند ریس جمهور استفاده نکرد ، برعکس از فهوای کلام این استنباط میشه که در رای مردم دست برده شده و کسی که انتخاب شده ریس جمهور مردم نیست. و در آخر خطبه در جواب کسایی که بهش شعار میدادن مرگ برضد ولایت فقیه و حتی غارتگر بیت و المال هم شنیده میشد و خونی که در رگ ماست و ... میگفت زنده باشید ، زنده باشید ، خدا شما رو حفظ کنه و تشکر میکنم و تشکر میکنم :)))

بعد خیلی سریع برای اینکه شعاره ها قطع بشه رفتن برای نماز وسیگنال قطع شد.
تمام.

هاشمی رفسنجانی در دو برداشت :

1- آخرین روزهای ریاست جمهوری جناب آیت الله هاشمی رفسنجانی ، امیرکبیر زمان و سردار سازندگی ..
برنامه یک روز تمام با صدا و سیما :

برنامه ء صبح به خیر ایران
جناب آیت الله هاشمی شما برنامه صبح به خیر ایران رو هم میبینید ؟ نظرتون چیه؟

دوربین زوم میکند روی مردی که اعتماد به نفس و قدرت از چهره اش پیداست ، عالیجناب ِ سرشار از قدرت به سبک ناصری خنده ای سر میدهند و :

ا ا هم هم من حقیقتا زیاد وقت نمیکنم ولی بعضی صبح ها موقع ورق زدن روزنامه ها این برنامه رو میبنیم و ایشون آدم خوشمزه ای هستند ....قاه قاه قاه !

2- جمعه بیست و ششم و تیرماه هزار و سیصدو هشتادو هشت مراسم عبادی سیاسی نماز جمعه.

هاشمی ، مردی که یک زمانی یار امام بوده ولی باید عملکرد حال اش هم اگر صلاح باشد برسی شود !
هاشمی ، مردی که در صورت برافروخته اش نشانی دیگر از خنده های خوشمزه نیست
هاشمی ، مردی که بغض صدایش و اشک دم مشکش دیگر نشانی از آن اطمینان سالهای گذشته ندارد
هاشمی ، ....
هاشمی مردی که بغض اش داد میزد نردبان این جهان ما و منی است...

سینیورا دارکور

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Wed, 15 Jul 2009 19:02:00 +0000

سینیورا دارکور زنی اهل عمل بود اماگاهی اوقات خودش را به دست تخیل می سپرد، واقعیت را مطابق آروزهایش بازسازی می کرد ، هرچند واقعیت را خوب می شناخت ، چون تمام عمرش با آن جنگیده بود.

در مرگ در آند ، یوسا روایت میکند از منطقه ای کوهستانی که در گیر جنگ تروریستها با دولت مرکزی است ، تروریستها آنجا را منطقه ء آزاد شده می خوانند و با ظواهر تمدن می جنگند تا برابری و آزادی را به ارمغان بیاورند. و برای رسیدن به این مقصود توریستها ، مهندسان و تقریبا هر کس به جز کارگران و افردا فک زده و فقیر را سنگباران میکنند

در بخشی از کتاب سینیورا دارکور ، یک فعال محیط زیست که عمرش را بر روی تحقیق بافت گیاهی پرو گذاشته ودست آخر موفق شده کمک سازمانهای محیط زیستی را جذب کند با همکارش که جوانی است ایده آلیست و از روی کتابها و مقالاتی که از داکور خوانده شیفته اش شده با جیپ وزارت و یک راننده راهی ئوانکایو می شود ، در آنجا ریس پلیس و فرمانده نظامی منطقه هرچه می کنند که با محافظ بالا برود مخالفت میکند :
(( جناب فرمانده ، ما سیاسی نیستیم ، کاری به سیاست نداریم . چیزی که به اش علاقه داریم طبیعت و محیط زیست و حیوان ها و گیاه هاست . ما برای این حکومت کار نمی کنیم . برای پرو کار میکنیم ، برای تمام پرو . هم برای ارتش و هم برای آن آدم های متعصب. متلفت نیستید؟ اگر سربازها را دور و برمان ببینند در مورد کارمان به اشتباه می افتند. من از حسن نیست شما تشکر میکنم ، اما مطمئن باشید لازم نیست کسی مواظب ما باشد . بهترن حافظ ما این است که خودمان تنهایی برویم و ثابت کنیم چیزی نداریم که پنهان بکنیم ))

...
فرمانده قانع نشد...

این بحث فقط زمانی به آخر رسید که سینیورا دارکور اعلام کرد اگر فرمانده بر سر اعزام سربازها اصرار کند ، از سفر منصرف می شود...

کانیاس گفت : آخرین باری که این طرف ها بودم این قدر شعار و پرچم سرخ ندیدم. ظاهرا حرفهای فرمانده درست بود . انگار این منطقه در دست آنهاست.

سینیورا دارکور : فقط امیدوارم این چیزها جلوی طرح جنگل کاری را نگیرد....

و بالاخره سینیورا دارکور به همراه راننده و کانیاس و راننده به بالا می روند و به کارشان مشغول می شوند:

....
آن ها دم دمای صبح سررسیدند ، درست همان وقت که گروه مسافران کم کم بیدار می شدند. زن ، مرد ، کلی آدم جوان ، چند تا بچه ، بیشترشان روستایی ، اما چند مستیزوی شهری هم توشان بود ... سلاح ها شان یکسدت نبود ، فقط سه چهار نفرشان کلاشنیکوف داشتد ، بقیه با تفنگ شکاری ، ساچمه ای قمه یا چاقو مسلح بودند...

سینیورا دارکور قدم پیش گذاشت و گفت : لازم نیست آن تفنگ هاتان را به طرف ما بگیرید. ما مسلح نیستیم ، قصد فرار هم نداریم . می شود با فرمانده تان صحبت کنم تا به اش بگویم این جا چه کار می کنیم؟

هیچ کس جوابش را نداد. فرمانی داده نشد. با دقت همه جاشان را گشتند و هر چیز را که در جیب داشتند بیرون آوردند. دست هاشان را با ریسمان یا زه به پشت بستند

سینیورا دارکور که دست هاش را جلو برده بود تا کار آنها را آسان کند گفت : ما دشمن نیستیم ، برای دولت کار نمی کنیم ، برای همه ء پرویی ها کار می کنیم . کارمان دفاع از محیط زیست و منابع طبیعی ست. می خواهیم از نابودی طبیعت جلوگیری کنیم ، تا در آینده همه بچه های کوهستان خوراک و کار داشته باشند....
گذاشتند تا بی وقفه حرف بزنند اما هیچ توجهی به حرف هاشان نداشتند...
وقتی بازجویی تمام شد ، دهانش خشک شده بود و گلویش می سوخت ، خستگی شدیدی احساس می کرد ، پرسید قصد دارید بکشیدم؟ و شنید که صدایش برای اولین بار در گلویش می شکند.
آن که کت چرمی داشت بی انکه مژه بزند به چشمهای او زل زد .

ما در حال جنگ هستیم و تو مزدور دشمنان طبقاتی ما هستی. با چشم های بی حالت به او خیره شده بود ، و باصدایی بی احساس حرف میزد ...تو خودت هم نمیدانی که آلت دست امپریالیسم و دولت های بورژوایی شده ای . از این بدتر وجدانت کاملا آسوده است ، خودت را منجی پرویی ها می دانی . تو از آن نمونه هاش هستی.

سینیورا دارکور گفت لطفا برایم توضیح بدهید. صادقانه بگویم حرفتان را نمی فهمم ، نمونه چه چیزی هستم؟

مرد گفت : روشنفکری که به مردم خیانت می کند.

اطمینانی خشک و سرد در کلامش بود.

کات.

پ ن : شب انتخابات تا بدین جای کتاب رسیده بودم و تا دیشب هم همانطور مانده بود این روزها بازگشته ام و دوباره کتابهای گنجی و دفاعیات عبدالله نوری را می خوانم و نمی توانم بگویم چقدر برایم خوب بوده اند ، اما این صحنه از کتاب تمام این مدت جلوی چشمم بوده ، در تمام لحظه هایی که در خیابان بوده ام و به بسیجیانی که با نفرت نگاه ام میکرده اند فکر کرده ام ، فرقی با آدمهای این کتاب دارند؟

من نمیدانم ...

حرف های سعید امامی چه؟ تفکراتش ؟
جناب آقای حسینیانی که از او حمایت کرد و می کند چه؟
من نمی دانم ، نمی توانم تشخیص بدهم که به خاطر اعتقاداست یا پول و قدرت ( اما مطمئنم که این دو حداقل در مراحل اولیه یکی نیستند!) من شکم به اینکه به خاطر پول و منافع است در ایران بیشتر است .
اما از اینها گذشته در یک مورد هیچ شکی ندارم.

اینها هم مانند آن تروریستهای روزگار گذشته کوهای آند
مانند ملاهای طالبان
مانند خمرهای سرخ

ماندنی نیستند
اما تا بروند خون به دل بیشمار انسان کرده اند و می کنند...

برای فردا

noreply@blogger.com (صورتکِ خیالی) — Thu, 09 Jul 2009 00:13:00 +0000

من از کتک خوردن
من از درد کشیدن
من از احتمال اینکه شب را در خانه نخوابم
م ی ت ر س م
اما از مرگ نه!
حس خوبی نیست ، آنقدر که چند روز پیش که کتی نوشته بود این جان بی ارزش چه خوب است که لااقل در تظاهراتی بر علیه این رژیم گرفته شود برایش ننوشتم که چقدر من هم!
نمی دانم این ، این که اینقدر زندگی برایمان بی ارزش شده ، چقدر بد است ولی میدانم که حتما خوب نیست .
....
اما فردا
فردا نه به خاطر دانشجویانی که یک دهه ء پیش وحشیانه مورد تعرض قرار گرفتند
فردا نه به خاطر تمامی انسانهای آزاده ای که در طول این سی سال ...
فردا نه به خاطر زندانیان در بند
فردا نه به خاطر ریس جمهور موسوی
نه نه
فــــردا به خاطر خودم
فردا به خاطر زندگی که برایمان بی ارزش اش کرده اند
فردا برای امید
فردا برای فردا در خیابان خواهم بود
به امید پیروزی
به امید فردا.