MAAVARAA, The blue promise!

یادم نرفته

manianet@ymail.com (MANiA) — Wed, 21 Oct 2009 14:51:00 +0000

یادم رفته
آن روزها که خانه‏مان سرد بود
آن روزها که مادرم بود
من بودم
بابا سر کار بود
یادم رفته
بل و سباستین هم بودند
آنت و لوسین هنوز قهر بودند
من از آنت ناراحت بودم
یادم رفته
حنا هنوز دختری در مزرعه بود
نل هم دنبال پدرش
من هم دنبال پدرم، پدرم؟!
یادم رفته
جمعه‏ها زرشک پلو با مرغ
بعد که بابا رفت
نون و طالبی، پنیر و انگور
نفهمیدم کی بزرگ شدم، اصلا بزرگ شدم؟
نه یادم رفته
من موبایل نداشتم
ماشین نداشتم
ولی بابا داشت
موبایلش قسطی بود
ماشینش با وام
هممش وام
من نمی‏دانستم وام چیست
بابا می‏گفت بد است
می‏گفت کمر آدم را می‏شکند
من نمی‏دانستم کمر آدم می‏شکند یعنی چه
بابا می‏دانست
بابا هزار و پانصد تومان داشت یک روز
من را برد از کفش ملی برایم کتانی چینی خرید!
من نمی‏دانستم ملی یعنی چه، چین کجاست
من پوشیدم، رفتم فوتبال
همه سرویس داشتند آن روزها
من نداشتم
یک شب بابا به مامان گفت سرویس گران است
من یواشکی شنیدم
بعد فهمیدم گران یعنی چه
گران یعنی ما نمی‏توانیم داشته باشیم
گفت بگو با اتوبوس برود مدرسه
ولی مامان یواشکی به من پول می‏داد
من هم مدرسه که تمام می‏شد
برای خودم و امید و حسین یخمک می‏خریدم
بعد می‏رفتیم خانه
بعضی روزها از مدرسه که برمی‏گشتیم
یک تومان می‏دادیم یک نان تافتون می‏خریدیم
تا دم اتوبوس می‏خوردیم تمامش می‏کردیم
شاد بودیم
نان می‏خوردیم و غم نان نداشتیم!
گرم بودیم
اما خانه که می‏رسیدم سرد بود
مامان می‏گفت: «مرد! بخاری بخر، بچه‏ها مردن از سرما»
خودش را نمی‏گفت، می‎گفت بچه‏ها
حالا فهمیدم، اینطور می‏گفت چون مادر بود، مادر، مادر...
ولی هممش یادم رفته
رفتم دبیرستان
درس خواندم و خواندم
کلاس کنکور
سرما
کرایه ماشین
شب و پای پیاده
رفت و برگشت
تست و کاغذ و کتاب کمکی
معدل نوزده پیش دانشگاهی
دیفرانسیل و هندسه و جبر
رفتم دانشگاه دولتی
بابا خوشحال شد بعد پیر شد
دانشگاه
ریاضیات محض
ذهن محض، خشک و منطقی
باغچه نیلوفر جلوی در دانشکده
نیمکت خیس از باران پاییز ترم اول
ترم اول
کتابخانه دانشکده
جزوه‏های هزار تومانی
کتاب‏های ده هزار تومانی
یک شب بابا رفت
پیکان بابا بود
من ماندم و درس و دانشگاه و خط پارک‏وی توحید
اسکناس‏های دویست تومانی
شیر و نان برای مامان و بچه‏ها
جزوه و کتاب برای خودم
بعد نمی‏دانم چه شد
گرفتار شدم
شب خوابم نمی‏برد
کنار در دانشکده منتظر می‏ایستادم
چشم به در کلاس می‏دوختم
صبح‏ها زود می‏رفتم دانشگاه
از دور خیره می‏شدم به راه
پاییز بود
باران می‏آمد
دلهره داشتم
بعضی وقت‏ها بغض می‏کردم
زیرچشمی نگاه می‏کردم
کار بالا گرفت
تا یک روز
منتظر ماندم، بعد رفتم
گفتم
دیوار را فرو ریختم
نمی‏دانستم که آن روز
دیواری ساختم به بلندای آن روز تا به امروز و تا ابد
من ماندم و مسیری بارانی
می‏ایستادم
رد که می‏شد
پای در آن مسیر می‏گذاشتم
تا دمی عطر تنش را حس کنم
و روحش را در آغوش کشم
دانشگاه تمام شد
یعنی تمامش کردند
مقالاتم کار دستم داد، کار دستم داد!
لیست سیاه عاقبت نام مرا بر خود نگاشت
اخراج شدم
بابا نبود
ولی هنوز سپاهی بود
عاشق آقا بود و یک زن شهید
خدا کجا بود؟ نمی‏دانم!
مامان پیر شد
تا یک روز فناوری اطلاعات پیشه‏ام شد
در کشوری که فناورانی چون من و همشاگردیم را
ستاره داد و چه زود بازنشست کرد
تا بسیجی در دانشگاه راحت‏تر سیاه و کبود کند
چهره جوان علم را
علمی که می‏دانند دودمانشان را به باد خواهد داد روزی
علم
فناوری اطلاعات
اطلاعات

*پ.ن: به دنبال ترتیب نگرد!

مناجات بیست و یک

manianet@ymail.com (MANiA) — Fri, 16 Oct 2009 14:09:00 +0000

خدایا تو را سپاس که دیوانه شدم
تو را سپاس که مجهول معادلات هستی را از پس هزارتوی پیچیدگی‏هایت گذراندی
و حال من اینجایم، میان انبوه ناتمام صفر و یک های خودساخته‏ام
خدایا تو را سپاس که آفریدی، هدایت کردی و رهنمون شدی بدانچه نمی‏دانستم
تو را سپاس که هیچگاه نمی‏پنداشتم اینجا بودنم را و اینگونه شدنم را
تو را سپاس از آن فرصت‏هایی که یکی پس از دیگری در راهم نهادی و گشودی پرده‏های اسرارت را
و من تو را یافتم در این عظمت لایتناهی
و حال می‏خواهم بگویم و فریاد بزنم
قسم به صفر؛ که راه ارتباط را می‏بندد و کمتر از دمی بشر امروز بیچاره می‏شود
قسم به یک؛ که نور می‏پاشد بر راه نادیدنی‏ها و بشر می‏کند هرچه ناشدنی‏ها
قسم به صفر و یک؛ که پیچیده‏ترین نوع بشر هستی را پایه بر آن نهادند
قسم به مجاز؛ که شمه‏ای از حقیقت تو را در آن یافتم
قسم به زمان؛ که هنوز نمی‏دانم من آن را می‏دانم یا آن مرا
قسم به مکان؛ که دیگر مهم نیست چونان که بود
قسم به نور؛ که نمی‏دانستم چرا بدان سوگند نهادی و امروز می‏بینم
قسم به موج؛ که ابزار انقلاب است، انقلاب بیست و یک یا...
و قسم به تارنما؛ که دوست داری‏اش می‏دانم، چراکه مثال خودت لایتناهی‏ست

اما یک درخواست از اعماق وجود
همین را اجابت کنی دیگر هیچ نمی‏خواهم
جهان خوب است و مردم خوب‏تر
چندباری از دستت دررفته می‏دانم، اما این‏بار نفس هیتلرگونه‏ها را تا دیر نشده بگیر! قادر جان!

سلام جاکش

manianet@ymail.com (MANiA) — Thu, 01 Oct 2009 20:42:00 +0000

تو را اینگونه خطاب می‏کنم، می‏دانی چرا؟ در ترادف با دیوث آورده‏اند این واژه را و از آنجا که حس خشم بیشتری در آن پنهان است به جای دیوث با تو اینگونه آغاز می‏کنم؛ سلام جاکش!

اما قرابت معنایی این دو بسیار است، خلاصه می‏کنم می‏دانم آنقدر سرت گرم جاکشی‏ست که وقت نداری! اما معنایش به زبان ساده کسی‏ست که ناموسش را در اختیار دیگران می‏گذارد. توضیح بماند نامه بلند است.

این روزها تارنما شلوغ است. هرجا که می‏روی از رنگ سخن می‏گویند آنهم از نوع سبز! کاری به این داستان‏ها ندارم اما یک چیز بسیار به چشم می‏خورد. اخیرا واژه‏یی با ترکیب آشنا ولی نامعلومی به شکل «ا.ن» زیاد به کار می‏رود. می‏گویند مقصود تویی توالت و چاه مستراح بهانه‏ست. سوالی دارم جاکش! چگونه با اینهمه نفرتی که از تو در میان مردم موج می‏زند هنوز زنده‏یی؟! چگونه روزگار می‏گذرانی؟!

اما برویم سراغ جاکشی‏ات!
شنیده‏ام چندی پیش خزر را فروخته‏ای به کلی موشک، چند دستگاه مایکرویو شهری و حق مشاوره‏ی جنایت، اما ظاهرا پای قرارداد تبصره‏یی بوده که شرط معامله جنایت بدون مکافات باشد. اما حیف که نشد، نه؟! این دفعه جستن بی جستن ملخک!

شنیده‏ام نقشه کشور را تغییر دادی! دختردایی می‏گفت هرچه پشت جلد کتاب را بالا و پایین کرده اثری از خلیج فارس ندیده، وزیرت هم گفته سهوی در کار بوده است. عجب! این همه گروه و هیئت علمی زرت و زرت جلسه تشکیل می‏دهند و واو به واو کتاب را بررسی می‏کنند مبادا گوشه ‏ای از کتب مدرسه نظام را تهدید کند آنوقت سهوی در این اندازه از آقایان سر می‏زند؟! جای بسی تعجب است جاکش! ولی به گمانم عرب‏ها را خریدن به این ساده‏گی‏ها که می‏انگاری نیست. یا شاید فکر کردی سر میز کیک زرد خوران تو ‏می‏نشینند و به‏به و چه‏چه تو و آن چلاق خرفت را می‏کنند.

شنیده‏ام ترانه‏نامی را هفتم تیرماه جاری سربازان گمنام امام چهاردهم گرفته‏اند، برده‏اند، تا خورده زده‏اند، تا توانسته‏اند کرده‏اند*، سوزانده‏اند، در بیابان انداخته‏اند و برگشته‏اند. ارتش امریکا هر از گاهی سربازانی که در عراق و افعانستان ولو هستند را ول می‏کند بروند یه تنی به تن زن بزنند بلکه تخمشان خدای ناکرده باد نکند. ظاهرا این آقای شما بدجور سربازان گمنام را دچار شق‏زده‏گی کرده است. هان یادم آمد گفته بودی در ایران آزادی در حد مطلق است! بله خوب ظاهرا این نوع آزادی برای سربازان گمنام قحبه‏زاده بدین شکل است. یادم است می‏گفتند همت‏ها و باکری‏ها برای خاک و ناموس این کشور جانشان را گذاشتند کف دستشان و کشته شدند. خب! جاکش جان تو که همه‏اش را به باد دادی. راستی یک پرسشی بدجور ذهنم را درگیر کرده، اینکه هرجا می‏نشینی و برمی‏خیزی حرفت را از زبان ما می‏زنی و می‏گویی ملت ایران فلان و بهمان از چه روست؟ می‏خواستم بگویم ریدم به ملتی که در تو خلاصه شود، جاکش!

شنیده‏ام نیویورک که بودی یواشکی و پنهان از دوربین مطبوعات شامی ترتیب داده‏ای و یک مشت از همه جا بی‏خبر را آورده‏ای زرت و زرت کنارت عکس انداخته‏اند و تو هم همینطور لوندی ارضا شدی. بعد هم که یک دانشجوی ایرانی برخاسته تا کمی رنگ قهوه‏ای به سرو صورتت بپاشد برادران لباس‏گهی زرتی انداختنش بیرون. بعد که دانشجوی ایرانی رفته بیرون دوباره همه یکدست خارجی شده‏اند و تو یک نفس راحتی حناق کرده‏ای. راستی جاکش جان یک لحظه فکر نکردی تصویر وطن‏فروش چه شکلی است؟! و اینکه اگر روزی همان دانشجویان خارجی بخواهند برای فرزندانشان سمبلی از خائن و وطن‏فروش و از همه مهمتر یک جاکش به تمام معنا را مثال بزنند نام تو را خواهند برد.

شنیده‏ام یک شبکه‏ای همین چند روز پیش ازت پرسیده (What Happened to Neda?) تو هم گشتی و گشتی یه عکسی تو مایه‏های مروه شروین یا شربین نمی‏دانم چیزکی در همین حدود، که می‏گویند زن مسلمانی بوده در آلمان از خشتکت بیرون آورده‏ای و گفتی: «اینم شما کشتید!» عجب! سوال در مقابل سوال! راه حل خوبی‏ست اما بیشتر در قماش جاکشانی مثل تو به کار می‏رود. یعنی یک لحظه فکر نکردی زمانه عوض شده و اونجا جماران نیست، تو هم خمینی نیستی و آنها هم گله گوسفندان 57 نیستند که تو روضه بخوانی و آنها هم سر و صورت بخراشند و عربده بزنند و ضجه و زاری کنند و دفعتی متحول شوند؟ دختر ایران را به چند فروختی؟ عجب توقع بی‏جایی دارم، مگر تو هم فکر داری، جاکش؟!

حرف آخر، جاکش!
چندی‏ست چشمانم به صورت عجیبی تصاویری بسیار زیبا می‏بیند. وقتی مشغول کارم یا راه رفتن و یا در حال نوشیدن قهوه‏ای گرم در این روزهای پاییزی. می‏دانی چه می‏بینم؟! یک تیر چراغ برق! یک ا.ن که لخت مادرزاد با طناب از تیر آویزان شده است. صورتت سیاه است مثال طینتت و رگهایت ورم کرده به گمانم خفه شده‏ای. دیگر صدای کثیفت از حلقوم لجن‏اندودت بیرون نمی‏زند. خوب که دقت می‏کنم چیزی از گردنت آویزان شده است. تابلویی‏ست که عکس و نام هزاران نفر بر آن نقش بسته‏ست. و بر آن به رنگ سرخ بزرگ نوشته: «ما قاتل فرزندان ایران‏زمین بودیم» آنطرف‏تر آن چلاق خرفت هم آویزان است. بهتر که می‏بینم بزرگراهی ساخته‏اند و تا انتها سر هر تیر یک نفر آویزان است. سرانجامت را گمانم این روزها نزدیکتر می‏بینم، نزدیکتر، نزدیکتر...

*پ.ن: با پوزش فراوان از خانواده ترانه موسوی و طلب بخشش از روح پاکش

اینجا خدا مرده است

manianet@ymail.com (MANiA) — Wed, 02 Sep 2009 17:50:00 +0000

من مستم
همچو سهراب
چنان عکسی سبز
اما در گورستان
زنجیره
آن شب که با تو بودم
راه می‏رفتم
سی کیلومتر شمال به جنوب
کجایی؟!
امروز روز جشن است
آرمان‏ها پیداست
از پشت شیشه
پشت شیشه بازداشت‏گاه
کتک
کیک زرد
همه اینجایند
تنها تو نیستی
وبلاگم را بروز می‏کنم
آخر می‏دانی چرا؟!
چون من هستم
لیکن مستم
پرواز کن
از میان برج آزادی
بیست و اندی از خرداد
خرداد داغ
جوانی برپاست
تنها یک چیز نیست
و آن هم جان
چراکه من مستم
مست گلوله
اشک می‏ریزم
نه از دوری
از آنچه اشک می‏دراند
اجباری‏ست اینجا
اشک ریختن
مادرت را دیدم
از این در به آن در
از این تلفن به آن تلفن
می‏گفت سهرابم نیست
گفتم کجاست
گفت به یغما
گفتم چرا
گفت از حاشا
گفتم دیوارش بلند است
گفت دیواری نیست
تمام شد
من مستم
پس هستم
دیگر نمی‏بینم
آنچه بر خاک می‏رود
دیگر نمی‏پرسم
آنچه تا دیروز می‏پرسیدم
شاید مستم
و شاید دیگر نیستم
این عرق شرم است؟
یا مستی
نمی‏دانم
ندایم در زیر آب است
قل قل می‏کند
مثال ضربان قلب
آخر قلبم را نشانه رفته‏اند
چه باک که دیگر نیست
ندا را می‏گویم
تمام شد
رفت
دیدی گفتم
هذیان می‏گویم
شاید من مستم
برنگرد
اینجا خدا مرده است
اسباب بازی نیچه است
اینجا خدا ضجه است
تنهاست
نمی‏بیند
برنگرد
اینجا عدالت یک پیر لقلقوست
ادرار می‏کند
ملت می‏نوشند
گمان چیست؟
این آب کوثر است
اینجا کنکور می‏دهند
حقوق می‏خوانند
می‏روند آشپزخانه
کار غذای باب میل پادشاه لنگ است
اینجا همه چیز لنگ است
همیشه جنگ است
نمرود می‏شوم
نردبان می‏پیمایم
تا خدای مرده را بیابم
گمانم اینجا
دقیقا همینجا
و فقط اینجا
خدا مرده است
جدی نگیر
هر آنچه هذیان گفتم
آخر من مستم

زن همسایه

manianet@ymail.com (MANiA) — Sat, 21 Feb 2009 18:17:00 +0000

انسان امروزی، فاجعه‏ی قرن بیست و یک؛
مسلمانانی که سم دارند و گاه خدا را نیز همراه پهن خویش می‏کوبند.

شان شکاف گیرای میان‏کبود؛
و تلاطمی که آنچنان هم در دل سر نمی‏جنباند.

حافظ‏گونه‏های کاموصفت؛
آنجا که افسوس مخاطب را در جمله‏ای آن‏چنان می‏تابانند که اشک از نحوست زمان می‏دوشند.

بختک اسرار مگو؛
که گاه آن‏چنان می‏فشارد گلو، که تاب نمی‏ماند و بند از بند می‏گسلاند و هُرم تن افزون می‏کند.

سگ‏مردمان آزادی‏خواه عصر جاه‏طلبی؛
چه ترکیب پیچیده‏ای‏ست فصل تاب‏درتاب ماهاراجه‏های دستمال‏به‏سر.

صندلی چوبین پدربزرگ؛
که گاه جیرجیرش سرطانی نو به بازار پزشکان عرضه می‏کند. و آزار کودک مادرمرده‏ای که پشت‏درپشت عریان است.

و همان پنجره، پنجره‏ی اتاق کوچک پشت خانه، که باز است و شب به خانه فرامی‏خواند.
سیاهی، تحفه‏ی موسیقی شرم، در کشاکش رزم درون، مارماهی‏های نیش‏دراز؛
که می‏پیچند گرد تنم و عجز خویش از خون من حاشا می‏کنند. کمی هم شراب می‏نوشند و کمی بیشتر نماز به جماعت می‏گذارند.

زن همسایه؛
که صورت دیگری بند می‏اندازد و خط سایه‏روشن میان کمرش آواره‏ام کرده‏ست. آن دیگری که نیمه‏برجستگی پستان‏هایش مرا به عمق کودکی‏هایم می‏برد. و آن‏گاه که خم می‏شود و در آن بنداندازی مویی از رخ آن‏یکی می‏چیند و جانی دوباره از من؛ که می‏خواهم غرق شوم میان زیرلباس هویدایش؛ و مستانه آویز گردم در عرق میان شکاف مقدس تپه‏های معرفتش؛
که ناگه اذان می‏گویند و از این و آن اخراج می‏شوم. و کمی حمام و دمی نماز، دوباره پرده می‏اندازم و برمی‏گیرم و سراسیمه تاریک می‏شوم تا دمی بیشتر میهمان شوم آن بزم زنانه‏ی عفاف را؛ که گویی شراب صدساله می‏نوشم و تا صبح سگ‏لرزه بر اندامم می‏نشانم.

دین موسی نیاوردم چراکه عاقبتش دیدم. دین عیسی از یاد بردم چراکه عموما بهشت‏طلب نیستم. دین محمد به خاک سپردم از ترس دیوانه‏گی در قهقرای نیستی. زین جهان ننگین فقر و نیستی و رنج مرا آن زن همسایه بس است.
پستانک پستان‏هایش در خواب می‏مکم و شیره‏ی شور شکافش می‏نوشم و گوش به نوای نافش می‏سپارم و بر اندام فربه‏اش تا صبح خیس می‏شوم.

مدح زن‏باره‏گی‏ام تا به خدا نیز رسید
تاج از سر به کناری انداخت
فجر منحوس مرا باور کرد
نمکین‏گونه به لبخند مرا مهمان کرد
نفس داغ جگرسوز مرا دید و به ناگه کتب شرع درید

به که تا صبح به تن جامه دری

manianet@ymail.com (MANiA) — Fri, 13 Feb 2009 14:22:00 +0000

شبی اندر غم و اندوه به سر می‏بردم
خالی از هر دو جهان ثانیه می‏افسردم
و در آن صاعقه‏ها کالبدم می‏خوردم
ز وجودی ترکین قافیه می‏افشردم

کمترین قافیه‏ام انجمنی از غم بود
کمترین بادیه‏ام اشک و نم و ماتم بود
کمترین لحظه مرا بارقه‏ای در دم بود
کمترین زمزمه‏ها وای خدا مُردم بود

به گمانم دمی از حال برفتم
ترکی خوردم و نیلوفر تن بشکفتم
ناگهی هاتفی از دور به نجوا گفتم
که سرانجام لعل زندان بدن را سُفتم

واژگون بود جهان
سرد و تاریک و پر از بی‏سخنی
قیرگون بود زمین
تنگ و باریک و ز امواج غنی
نه منی همچو منی، نِی خبر از وهم دنی
نه شرابی و نه ظرفی که بُود پرشدنی

هاله‏ها آبی و خاکستری و نور سپید
شبحی از شبح نور دو صد تار تنید
فاصله گم شد و دست به انجام رسید
تنگی شرق به غرب آمد و انگار تکید

نه عبوری نه دمی، نِی نفسی بازدمی
نه نوایی نه سرابی، نه تبی و نه کمی
نه تباهی، نه به سر فکر تباه و نه غمی
نه غم‏انگیز نوایی و هوس جام جمی

سرعتی در ره اسقاط وجود
بی‏هراس از به فنا رفتن هر بود و نبود
سری از عیش رها، طلبی همچو سجود
هرچه بود در دمی از ریشه ربود

پروازکنان همچو پرنده
بر آن اوج آبی‏صفت طرح فنا
آشنا لیک ز تشبیه جدا
هاله‏ای از شعف و نور و صدا
آبشار، کوه و فراز، باز
در آن وسعت بی‏انکار، همگون و تراز

پیکری ساخته از دیده و اینگونه ندیده
قطعه موسیقی آن تارزن نای‏بریده
رقص در اوج شعف
ابر گهواره و تن نیست مرا همره رقص
دگرم نیست ز نابودی و افتادن و نادانی، ترس
آزاد، بی‏وزن و سبک، سرد و تنک، در اوج و فراز
همدم انجمنی از تنش روح، همی‏دانم راز

ناگهان در وسط آب رها
موج سراسر گیرا
تنهاتر و تنها
برخاستم و آب کناری زدم و پروازکنان
رفتم و کندم جان ز این جاری جان

افتادم
من آنجا بودم
لیکن افتادم و فرصت پرواز بدادم از دست
گره‏خورده و افسون و شعف‏بی‏شعف و سست
گم شد آن نور شکافنده‏ی پروازنشان
جای خود داد به هرج پر از مرج زمان

رفت و ادراک مرا حائل شد
شان لاهوتی تن نازل شد
آه و صد آه! که این ترس مرا مایل شد
هوش سرشاری ما غافل شد

بند ز بند داده
افتاده و دل‏داده و غم‏زاده
بازگشتم، آری! رفته بودم که بمانم
لیک افسوس ندارد ثمری
عمر پرواز بود کوته و تن در تب و تاب
و نمانده‏ست به جز مشت پری
به گمانم تقدیر شده‏ست دربه‏دری
گرچه از ناله پُری
به که تا صبح به تن جامه دری

بیست و دوم بهمن یا هیپوکسی وطن

manianet@ymail.com (MANiA) — Sun, 08 Feb 2009 13:53:00 +0000

تو گمانت چیست از خون و تفنگ
یا خدایان و امامان جفنگ
قحبه‏ای آمد و چون خر عر زد
جملگی فاحشه و خام و ملنگ

دست در دست حماقت کردید
بستر عقل سفاهت کردید
از برای خر دجال زمان
نیمه‏شب غسل جنابت کردید

خون سرخ پسر و دختر آن همسایه
ریخت بر پای نظام خرکان تا خایه
در و دیوار، تصویر و کفن پوشاندید
هفده شهرور و لاله بشد سرمایه

رنج بیهوده به خود بنشاندید
دست و پا در ره پوچ افشاندید
سلطنت را تاج از سر کندید
جایش امامه به سر پیچاندید

گرچه بوسیدن دست پایان یافت
فصل تعظیم به شاه بطلان یافت
بعد از آن دوره‏ی چندین ساله
خوردن از باسن سگ‏ها جان یافت

هرچه سگ رید شمایان خوردید
بهر تجلیل و تبرک بردید
هرچه آن سگ‏پدر جانی گفت
یازده سال تمام بله آقا گفتید

عاقبت مرد و به گور جای گرفت
همگی در غم و اندوه و شگفت
چو به نیکی همگان را گائید
جای خود داد به این پیر خرفت

آن یکی گفت نفت بهر شماست
آب و برق‏ِ مفت امت را رواست
این یکی کودن خرمسلک گفت
نظام را نفت تضمین بقاست

هر دو با یک چوب ما را راندند
در خفا، جمله‏ی ما بز خواندند
آن یکی نرم این از نوع خشن
با فریب و مکر بر جا ماندند

فخر و آزادی زن افسون شد
گرگ آمد، چو دیو بیرون شد
کم به تاریخ کشید رنج و عذاب
مرگ جمعیتشان افزون شد

نه طراوت نه غرور و نه بیانی آزاد
به جز آخوند و سپاه باقی مردم مازاد
اختناق، دویست و نه و بند و اعدام
نه کسی تا بستاند، ملت را داد

دزدی و قتل و کمی هاله‏ی نور
تاج فخر است بر این راهزنان مزدور
چوب ظلم کون شمایان پاره کرد
بازهم راه بپیمایید جمعیت کور

نه صفا نِی خبر از دشت و چمن
نه تو را رنگ به چهره‏ست نه من
سی زمستان فقر و رنج و انقیاد
فجر آزادی‏ست یا هیپوکسی وطن

قاصدان گویند فردا آمده‏ست
مانیا از این خبر مجنون و مست
رشته را در دست گیر، خشم مرا
همرهی کن گر تو را فریاد هست

* هیپوکسی [+] [+]

کاشکی ۲

manianet@ymail.com (MANiA) — Wed, 04 Feb 2009 21:43:00 +0000

تو چشام اشکی نمونده / تو دلم حرفی ندارم / دیگه وقته رفتنه سفر دور و درازه
تنها که می‏شدیم ورد لبش این بود. می‏گفت می‏دونی واسه چی اینو دوس دارم؟ واسه اینکه خود سیا شعرشو گفته. خودشم که با اون دل پردردش آهنگ روش گذاشته. این شده که بد می‏شینه تو سینم. کلاس که تموم می‏شد می‏رفتیم تریا دو بگ نسکافه می‏گرفتیم، می‏ریختیم، هم می‏زدیمو می‏رفتیم بالا. به نصفه که می‏رسید اتوماتیک دو تا سیگار روشن می‏شد. رو اون چمنای لامصب پشت تریا که همش خاطرسو وقتی یادش میوفتم، میخکوب می‏شم به صندلی، خیره به دیوار، می‏رم واسه خودم.

خواب بودم. تلفن زنگ زد. پریدم قبل از اینکه کسی بخواد ورش داره گرفتمش دستم. منتظر کس دیگه بودم. دیدم یه صدای بم و آشنایی پشت تلفن گفت: «چطوری رفیق؟!» یخ کردم. سه ماهی می‏شد ازش خبری نبود. آدرسو داد. پریدم سوئیچو از جیب باباهه آرووم کشیدم بیرون. نفهمیدم چی پوشیدم. فقط یادمه مثه فشنگ پریدم پایین سوار ماشین دِ برو. تا جاده کرج که نفهمیدم چجوری رفتم. از اونجام تخته‏گاز قزوین. تو اون هوای سرد و یخی شیشه رو داده بودم پایین. پشت‏به‏پشت سیگار می‏کشیدم. بلخره حدود دو بود که رسیدم. یه مسافرخونه بود. رفتم دیدم تو ورودی نشسته. بلند شد عینکشو دراورد. تا رسیدم نزدیکش کشیدمش تو بغلم. بغض جفتمون ترکید اما بی‏صدا. با دستام کشیدمش عقب گفتم: «مرد کجا بودی؟! دیوونه کردی منو!» با اون صدای خسته گفت: «داستانش مفصله» رفتم دم پیشخون حساب کنم دیدم یه کت مشکی رو صندلیش آویزوونه. فهمیدم گرو گذاشته. کتو گرفتم حساب کردم رفتیم. بد جور کف سیگار بود. دو پاکت سیگار خریدم رفتیم سمت تهران. حال حرف زدن نداشت. پشت‏به‏پشت سیگار می‏کشید. منم چیزی نگفتم. رسیدیم تهران رسوندمش در خونشون. زنگ خونه رو زدم. باباش آیفونو برداشت. شناخت منو دوید پایین. درو واکرد، تا دیدش صورتش قرمز شد. انگار می‏خواس بترکه، پرید بغلش کرد. فاجعه وقتی شد که مادرش اومد پایین. ساعت چار و پنجه صبح بود، بلندبلند افتاد به گریه لباشو بوسید، صورتشو، اونم که مرد تو بغل مادرش.

صبح اومد دانشگاه رفتیم دفتر. مریم تا دیدش جلو نیومد. پرید بچه‏ها رو از کلاس کشید بیرون. چارتا بچه‏ها بودن اون روز رفتیم تریا. هی سوال می‏پرسیدن. کجا بودیو این حرفا. هیچی نگفت. فقط می‏گفت جنوب بودم. پیش عموم. خلاصه که دوتایی راه افتادیم رفتیم جمشیدیه. تا رستوران تپه‏ای بالا رفتیم. عجب افقی داشت. شروع کرد. گفت: «به گمونم اطلاعاتی بودن. بردنم بازجویی. بیشتر دنبال این بودن که بدونن ما از کجا هدایت می‏شیم. گیر داده بودن که انگ بچسبونن، ربط بدن به اسرائیل و این حرفا. منم یک کلام که ما خودجوشیمو مستقل.» کلی زده بودنش. پشت کمرش جای زخم بود. از پهناش مشخص بود چوب خورده. گفت بهش گفتن باید اخراج بشی ولی ما نمی‏کنیم این کارو، خودت باید بشی. حروم‏زاده‏ها نمی‏خواستن اسمشون به گه کشیده بشه. گفته بودن سه ترم مشروط می‏شیو خدافظ. ولی تو کتش نرفته بود بی‏خیاله بی‏خیال بود. زیاد نمونده بود که تموم کنیم، می‏گفت حیفه.

دو سه روز بعد
دوباره شروع کردیم نوشتنو میتینگ گذاشتن. به یه زحمتی تاج‏زاده رو کشوندیم دانشگاه. سخنرانیش ترکوند. پاشو گذاش بیرون دانشگاه، درگیری شد. حروم‏زاده‏های بسیج ریختن تمام پلاکاردارو کندن. بهش گفتم بریم بهتره تو اینجا نباشی. وایساد تخمشم نبود. خلاصه که گندکاری کردن ریختن به هم همه چی رو.

یک ماه بعد
تیر آخرو زدیم. یه مقاله نوشت منم یه ضمیمه زدم پاش چاپش کردیم. این دفه زدیم به ریشه. بحبوحه بگیربگیرا بود. رهبری رو کشیدیم زیر اخیه. بیشتر انتقاد عملکرد بود تا نقد موجودیت. اما لحن مقاله تند بود خیلی تند. به گمونم همون کارو تموم کرد.

یه هفته بعد به یه زحمتی ماشینو از باباهه گرفتم سه‏چار بط آبجو برداشتیم رفتیم لواسوون. باروونه باحالی میومد تند و ریز تو مایه‏های لب دریا، شمال. رفتیم آویشن کنار رودخونه دو پرس برگو آبجو و سیگار. آخ که بعد امتحانا چه می‏چسبید. حافظ وامی‏کردیم و شعربه‏شعر می‏رفتیم. چه حالی بود، مستی و حافظ. نمی‏دونستم فردا چه روزیه و چه داغی قراره روزگار بذاره رو سینم. بعد از اون یه هفته ندیدمش. یه هفته شد یه سالو یه سال شد...

همینکه داشتم می‏رفتم یهو یادم افتاد. برگشتم پرسیدم: «استاد یه چیزی بپرسم جواب می‏دی؟» سرشو تکون داد. گفتم:«اونجا که کشیدت کنار بهت چی گفت بی‏خیال شدی گفتی بریم؟» با یه صدای لرزونی گفت: «بهم گفت پدرجان تو یه پسر دیگه هم داری؟ نه؟» نفرتم بیشتر شد و از کارم راضی‏تر شدم. سرمو انداختم پایین رفتم.

*پ.ن: کاشکی

مرداب وطن

manianet@ymail.com (MANiA) — Sun, 01 Feb 2009 21:16:00 +0000

اسهال خلق در اسرع وقت
در کف بهینه‏شده‏ی کشور خوبان
چوپان خوب
در امنیت گرگان فزونی‏خواه کشوری و لشکری
سازپروری
در نزول آتش‏گونه‏های قوس شاخ‏نشین
شب‏های آه و بی‏راه

... انقلاب کردی؟ خوشحالی؟ خوبه! هم واسه تو خوب شد هم واسه من هم واسه بابام. واسه اون که خیلی خوب شد. ببینم! پنجاه و هفت هوا سرد بود؟ دیشب رفتم زیرزمین دیدم هنوز اون پیتای نفتو داری. خوبه حداقل یه چن سالی دستت به نفت خورده. الان دیگه بوشم نمیاد. بابات سرداره؟! سرکاره؟! شایدم کفتاره! شنیدم فری رو رفقای بابات زدن. چیه لال شدی؟ ولی می‏دونی درسته که چاقو رو لای دنده‏هاش چرخوندن، خوشم اومد اون پیرسگ روانی، امام چاردهمو میگم می‏شناسی که؟! فری که رو سن داد می‏زد تا یه هفته به سگ‏لرزه میفتاد. حالا قهر نکن بیا کارت دارم. هنو یه چن خطی مونده. بیا!

سگ‏دونده‏گان صبح‏خیز
در انحطاط و حضیض
ره صد بار رفته‏ی پادشهان خوار و لذیذ
مگر این سرسره‏ی روغنی لیز
که خون می‏چکد از انجمن مهوش شهبال تن‏ستیز
تیز، تیز و تیزتر ز هرچه تیز
...

کمی هم می‏خواهم
آنجا که تباهم نه به راه
کمی هم می‏مانم
آنجا که توانم
نه در انحطاط گستره‏ی تفدیده‏ی زمان
کمی هم می‏گویم
آنجا را که جویم
نه اینگونه که هر صبح به یک سویم

و طمع‏واره‏ی این گودی کور
که می‏بلعد و می‏کوبد و پس می‏دهدم زخم طهال
و سرع و کمی هم اسهال
بی‏حال و افتاده در کجاوه‏ی زوال

بیا! پایان راه اینجاست
اینجاست که پابرجاست
پابرجاست هرچه از من پیداست
پیداست و رعناست
رعناست و همچون سکـس مادر شب با مخیلات من بی‏پرواست
بی‏پرواست و کمی هم پرمعناست
پرمعناست شاید هم بی‏معناست
بی‏معناست لیکن سراسر آواست
سراسر آواست اگرچه سال‏هاست که بی‏صداست
بی‏صداست و همچون مرگ سیگار
در فنجان قهوه‏ی نیم‏خورده‏ی خدا
بر مزار گذشته‏هاست
گذشته‏هایی که عطسه‏ی مرگ را رواست
رواست و بر روال است و پایاست
پایاست و بر نعش من مهر انقضاست
انقضاست و پایان دنیاست
پایان اینجاست
پایان بافته‏های کودک افسرده
در پس‏مانده‏های انقلاب
آه! انقلاب
طرحش در آسمان‏ها و تفاله‏هایش در خیابان‏هاست
خیابان‏هایی که شکار خلق را سرسراست
پاگرد حروفم کجاست؟

می‏شوم مثال آن باز کوهستانی
دخترک لرستانی
و آن ساحل تابستانی
انگورک تاکستانی
میوه‏ی بستانی این دهکده‏ی بده‏بستانی
آه! آن ساحل تابستانی

دخترک بی‏مادر تن‏لیمویی
می‏نشینم در هوس مه‏رویی
می‏گذارم موی بر مویی
و می‏فشارم از پشت چون گویی
می‏کشانم تنش به هر سویی
ساحل را می‏کنم از آب حیات چون جویی

استفراغ بر پیکره‏ی مهد شباب
خون‏خواران دین سراب
عبادت‏گران قصر حباب
خیر و شری از جنس لعاب
سگ‏مردمان بی‏تاب
بی‏تاب عتاب و خطاب
هرزه‏گان ناباب

و روزی که مردم
میوه‏ی ممنوعه خوردم و شرم با خود بردم
وه! این همه سال است که من تُردم؟

می‏خوانم و می‏چرخم و می‏گردم
بین کیان می‏کنند طردم!
شب تا سحر می‏نوشم از زهر سردردم
شاید هم خالق دردم
این درد زردم و عقده‏های نامردم

فردا که بهار آید
این شعر به کار آید
مرد زن زاید و زن سگ‏بچه

شاید شعرم خوکچه‏ای است
در وسط کثافت وحش عدن
باغ عدن
رنج بدن
دست زدن
از پشت بر شکاف گون
و کمی هم خوردن
به است از دم زدن
و در خواب کردن و الک آویختن
امشب نیز با سگ‏بچه‏های خواب‏های کودکم
جشن می‏گیرم این مرداب وطن

کاشکی

manianet@ymail.com (MANiA) — Thu, 22 Jan 2009 16:10:00 +0000

من بودم، باباش بود و مادرش.
هوا سرد بود اما یاد خاطراتش سینه‏ام رو گرم می‏کرد. دستام تو جیبم بود. اون حروم‏زاده هم داشت حرف می‏‎زد. یه نگا کردم دیدم مادرش انگار که خبر مرگ بهش داده باشن داره گریه می‏کنه. اما باباش! مثه کوه وایساده بود. انگار نه انگار که داره درباره‏ی حاصل عمرش حرف می‏زنه. منم تو گلوم یه چیزی باد کرده بود. نمی‏ذاشت حرف بزنم. خوب که مادرش التماس کرد و جواب نگرفت، باباش گفت: «تا کی می‏خواید این‏همه رذل باشید؟» طرف با اون قیافه‏ی خفنش بردش اونورتر یه چیزی بهش گفت. یهو دیدم پای چپش افتاد. بی‏کلام برگشت به منو مادرش گفت: «بریم. کار ما اینجا تمومه!»
براشون تاکسی گرفتم. خودمم راه افتادم تا پل سیدخندان پیاده رفتم. سیگار می‏کشیدمو راه می‏رفتم. چرخوندم بالا تا خود پاسداران پیاده رفتم. تازه فهمیده بودم وزارت مرگ کجاست! اما هرچی با خودم ورمی‏رفتم آروم نمی‎‏شدم. سیگار پشت سیگار روشن می‏کردم. یه سوز عجیبی می‏یومد. یقه‏های کاپشنمو دادم بالا سوز تو صورتم نزنه. هرچی فکر کردم به نتیجه نرسیدم.

یک هفته بعد
داشتم با مادرش تلفنی صحبت می‏کردم. پشت تلفن جیغ می‏کشید. جیگرم می‏یومد تو حلقم. یاد شبایی که پنج نفری می‏نشستیم دور میز شام. چه دست‏پختی داشت! باباش سه تا سیگار میذاشت بین لباش روشن می‏کرد. بعد تقسیم می‏کرد. از تاریخ می‏گفتیم و فلسفه و ریاضیات. چه کردیم ما دوتا تو این رشته. چقدر مقاله ترجمه کردیم. چقدر مسابقه ریاضی راه انداختیم. و چقدر شب‏نامه دادیم بیرون. یاد اون روز که در دانشکده رو پلمپ کردیم. یا اونوقتی که کلاسا رو تحریم کردیم. هرکی می‏رفت تو هو می‏کردیمش. عجب روزایی بود. یاد اون روزایی که می‏نشستیم تو دفتر فرهنگی، منو و اونو مریم. می‏نوشتیم و ادیت می‏کردیم. مریم روون می‏نوشت ما دوتا ادبی و پیچیده. خوب ما رشتمون ریاضی بود. مخمون اینطوری شکل گرفته بود. یه بار سر کلاس آنالیز ریاضی من رفتم پای تخته. هرچی من می‏نوشتمو مسئله حل می‏کردم ایراد می‏یوورد تو کار. هی سوال می‏کرد واسه اینکه بحث بیفته تو کلاس. بعد یهو زدیم تو فلسفه و تاریخچه‏ی ریاضیات. آخرش استاد خودش تو کف مونده بود کلاسو بده دست ما یا بزنه تو گوشمون جفتمونو بندازه بیرون.
تو این فکرا بودم که دیدم تلفن قط شده. پا شدم رفتم در خونشون. دیدم کسی نیست. زنگ زدم موبایل باباش، آدرس بیمارستانو داد. رفتم دیدم مادرش از هوش رفته بردنش بخش مراقبت‏های ویژه. رفتم یه سری کارای بیمارستانو نسخه ‏و این حرفا رو کردم. دادم باباش رفتم.

تا رسیدم خونه رفتم انباری. زیر و رو کردم همه چی رو تا پیداش کردم. یه تسمه پرده بود. از اینا که می‏ندازن پایین پرده سنگین بشه شق و رق وایسه. داییم می‏گفت خوراک دعواس. از اون ته‏مها کشیدمش بیرون. لاکردار بد سنگین بود. اما جمش می‏کردی تو مشتت جا می‏شد. گذاشتمش تو جیبم زدم بیرون. داییم می‏گفت تو سر بزنی جادرجا می‏کشه. آخه سرب خالصه. بعدم چون دونه‏دونه‏اس شکل محل ضربه رو به خودش می‏گیره. همینم باعث می‏شه تو یه خط ممتد بشینه رو محل ضربه. شدت ضربه رو خیلی بالا می‏بره. فقط قلقش اینه که وقتی زدی تو همون مسیر بکشیش عقب تا قشنگ خورد کنه محل ضربه رو. داییم از این منفکیای پلیس بود. انده این حرفا بود دهن سرویس. حالا هی فکر می‏کردم اگه تو سر بزنی چی می‏شه!

راه افتادم. موتور یکی از بچه‏ها رو قرض کردم رفتم جلو وزارت وایسادم. یه سرباز اومد جلو گفت: «اینجا وانیسا!» گفتم: «منتظر کسی هستم» گفت: «برو آقاجون مگه نمی‏گم برو؟!» دیدم داره خرابکاری می‏شه رفتم کوچه پایینی موتورو چراغاشو خاموش کردم. سیگار روشن کردم اما غلافش کردم نورش از دور معلوم نشه. تقریبا یک ساعت و نیم وایسادم. دیدم یکی داره میاد بیرون. حروم‏زاده خودش بود. سوار یه پژو مشکی شیشه‏دودی شد. گازو گرفت رفت. منم نشستم استارت زدم دِ برو. چون شیشه‏ش دودی بود نمی‏تونستم بفهمم منو می‏بینه یا نه. واسه همین با سه تا ماشین فاصله می‏رفتم گاهیم چارتا. شانسی که اوردم رفت در خونش. به نظر که خونه می‏یومد. نمی‏دونم چی بود! هرچی بود زیاد تابلو نبود که جایی مثه خونه‏ی استراق سمع یا خونه‏های کنترلی‏شون باشه. سرپایینی بود، موتورو خاموش کردم با چراغاش. تا پیاده شد رفت تو خونه. پلاکو خوندم رفتم سر کوچه‏شون یه فیلم عکاسی خریدم. فیلمشو دروردم با پاکتش انداختم دور. قوطی‏شو گذاشتم تو جیبم. برگشتم کوچه بالایی وایسادم.
سگ‏مصب یه چراغ تو کوچه‏شون روشن نبود. بهتره من! رفتم ماشینو یه نگا بندازم که صدای پا اومد. در واشد. نشستم پشت صندوق. از جلو اومد در ماشینو باز کرد. دیگه معطل نکردم بلند شدم. تا اومد به خودش بجنبه دستشو بکنه پشت کمرش، همینطور که سرشو پیچونده بودم دور دستم، از جیبم کشیدمش بیرون. دستمو از عقب چرخوندم اوردم بالا کوبیدم رو سرش تو همون مسیر کشیدمش عقب. تو همون مسیر چرخوندم دستمو دوباره زدم همونجا. یه صدای بدی داد. شبیه پاره شدن رگای عصبی. آره! پاره شدن رگاشو حس کردم. شنیده بودم وقتی بزنی طرف مثه مار به خودش می‏پیچه، ولی حالا دیدم! افتاد زمین مثه ماری که بندازیش تو آتیش به خودش می‏پیچید. زیاد سر و صدا نکرد. فکر کنم فکش باز نمی‏شد. کوچشونم سوت و کور. انگار خدا با من بود اونشب. نمی‏دوم شایدم مثه همیشه خواب بود. نتونست همونجا یه شاهدی، مکافاتی، چیزی واسه ما رقم بزنه. یه پاش تو ماشین بود سرشم رو زمین. از پشت افتاد. خون تو صورتش ریخته بود. رو شیار گردنش راه می‏رفت می‏ریخت رو زمین. قوطی رو از جیبم دروردم گرفتم زیر گردنش تا نصفه پر شد. درشو بستمو با لباس خودش تمیز کردم، گذاشتم تو جیبم. داشتم می‏رفتم لبامو گذاشتم رو گوشش دستشم گرفتم تو دستم. چشام خنک شده بود. آروم گفتم: «سردار! آنجا که تو فرعون زمانی / در تیررس باد خزانی»
پریدم پشت موتور مثه سگ گاز دادم. به گمونم مرده بود. آره! یه خورده که فکر کردم یادم اومد تو اون هوای سرد من نفس می‏کشیدم بخار از دهنم میومد بیرون اما از دهن اون نه. پشت موتور داشتم به خودم ثابت می‏کردم که مرده. که موفق شدم. استدلالای منطقی و مقایسه‏ای هم اینجا از ریاضی به دردمون خورد.

رفتم بیمارستان باباشو پیدا کردم. کشیدمش بیرون دو نخ سیگار روشن کردم، یکی رو دادم دستش. گفتم: «بکش استاد، به یاد شبای سه‏نفره تو جمشیدیه» بغضش ترکید! قوطی رو دراوردم بهش گفتم بگیر. گفت این چیه؟ گفتم بگیر. گرفت. گفت چی‏کار کردی؟ گفتم هیچی! منطقم کار نکرد افتادم رو خط خون. اینم خون یکی از قاتلای پسرته! وارفت. تا حالا ندیده بودم گریه کنه. چشاش پر آب شده بود تو چشام نگا کرد گفت: «پسر! تو چی‏کار کردی با خودت؟! سرنوشتتو خراب کردی. اگه اون رفته دل‏خوشیم تو بودی. آخه... آخه چی‏کار کردی؟!» قدم کوتاتر بود ازش، رو پنجه‏هام وایسادم گونه‏ی خیسشو بوسیدمو رفتم. هرچی صدا کرد برنگشتم. سینم آرووم گرفته بود. آرووم... آرووم... آرووم.

پریش‏نامه

manianet@ymail.com (MANiA) — Sat, 17 Jan 2009 21:30:00 +0000

مهتاب هم به زانو بنشست و تمام شد. و حجم سرباره‏ی غروب بازهم بی‏تاب ماند. پایه‏ی چوبین استدلال سیگار، که سال‏هاست منطق شب‏های من است. و عجز سرگردان کوچه‏های نومیدی که گاه بی حد و اندازه می‏شود. و شاید آخرین تیر است در تاریکی لحظات تنهایی من و سال‏خوردگی‏های زودرسم!

و ترانه می‏خوانم و مست می‏شوم و به خواب می‏روم. و از خواب برمی‏خیزم و پریشان می‏شوم و به دور خانه راه می‏روم. و دیگر نمی‏دانم چه باید گفت و چه باید شنید و چه باید فکر کرد. و کجا رفت و از کجا حذر کرد. و حال که این قرن پرآشوب را پای در انقضا خیس است.

آه! آخرین نخ سیگارم تمام شد. دود شد. نشست در عمق ریه‏های سوخته‏ام. و این زیرسیگاری دایره‏گون، دایره‏ی خاطرات من است. که آتش پشت آتش بر خود نشانده است و دم برنمی‏آورد. همچون این سینه‏ی شرحه‏شرحه که دود می‏انباند. و خاکستر بر خاکستر می‏نشاند. شاید که گریزی باشد از سنگی که سد است در راه نفس‏های مرگبارم، که هر دم ناامید از بازدم است. و صادق‏گونه از شبح زنانه‏ای بر روی دیوار یاد می‏کند. که چگونه هُرم لحظات مردانه‏اش شد.

و شاید این‏بار تلفیقی است از دم و بازدم که بی‏اراده است و اراده‏دار کس دیگر است. و سرانجام این هنجار در اوج ناهنجاری را تحلیل می‏کند. و کمی هم جامعه را بازمی‏شناسد. و گاه جامعه‏شناس می‏شود. گاه روان می‏گرداند و روان‏شناس می‏شود. گاه در عمق طبیعت ریاضیات می‏بیند و گاه در یک‏هشتم بایت خود را می‏یابد. گاه فریاد برمی‏آورد و حقوق بشر می‏داند. و گاه آنقدر خاموش و سرد می‏شود که گویی سواد گویش نیز ندارد! و گاه هم می‏خوابد به امید آنکه هیچگاه برنخیزد. فغان مرگ بر پیکرش جاری است.

سودای هم‏خوابه‏گی شرق خسته
ماوای گمراهی این تصویر بسته
پنجره‏های بشکسته
و نواهای آهسته
...
از لوث وجودم پاک خواهم کرد عاقبت این سرزمین اسرار مکتوم را!

* پ.ن: برگ‏های این تارنما و بالا و پایینش از صد گذشت و خاطراتش در صندوقچه‏ات دفن شد. مادر شب هم که بازگشتش فریب کهنه بود و سفرهای شبانه هم چندی است بر تن ما رخت نیفکنده. دیگر چه می‏خواهی؟ مرا با این رقص مانیایی تنها بگذار! شمیم حضورت را تاب نیست...

انجام

manianet@ymail.com (MANiA) — Thu, 15 Jan 2009 03:38:00 +0000

چه خواهد شد؟
انجام این سد بلند
این پیچش گیسوی کمند
گرد نسیان
مترادف با خلقت انسان
و به شکر اندر آن کاهش جان

فخر دوران کهن‏سالی من
بی‏حالی و مالامالی من
دستی از صبحدمان خالی من
مگر اینگونه نبوده است منوال زمین
پشت کمین
تحقیر به این ساده‏گی و ساده‏ترین

می‏روم امید دارم که پس از من گردد
عالمی در عدمم رقص‏کنان و خوشبخت
بی تاریکی بخت
خیالی تا ابد تخت
بی‏رخت و بی حضورم خالی از هر سخت

چه خواهد شد؟
عاقبت کار جهان
بار جهان
ظلمت بی‏انکار جهان
شاید اینگونه است
ردا اندازید
وقت، وقت رفتن است
نه کمی ماندن و تا ابد ماندن
اوج ترواش‏خواهی این اوج‏نشین
لحظه‏ی پرواز کبوتربچه تا مرز عدم است

منم و موسیقی یادآور ترک
ترک نزول
بیش از این در ته اعماق افول

می‏شود مرد و ندید
یورش اعضای بدن بر جسد خاطره‏ها
شایعه‏ها
کوشش بیهوده برای بیشترین حد بقا

می‏شود تا خود صبح بی‏تبسم خندید
بر ثانیه‏ها و گذر حادثه‏ها
رنگ سحر نوشید و تکیه زد بر هنر یائسه‏ها

می‏شود صاعقه‏وار در جهان‏ها گم شد
یا که همچون خرکان پادشه مردم شد
حکم راند و رنج هر ثانیه و هر دم شد
خالق زجر و خدای خفقان و غم شد

می‏شود گونه‏ای نو بر سر بازار آورد
یا خنک‏پارچه‏ای بر سر تب‏دار آورد
یا که با شاخه‏ی یاسی
آرامشی از نو بر این گذر تار آورد
یا که رفت و نفحه‏ای ز آنسوترها
بر من بیمار آورد

می‏شود ره ز تمنّا دزدید
رخت یوسف به درآورد و درید
می شود هیچ ندید
بند برید و به نوانخانه خزید
می شود راه گرفت بر زنک فاحشه‏ی بی‏مقدار
بدنش در هوس و شهوت مردانه تکید

می شود وام گرفت رنگ آبی تن دریا را
خاک تفدیده‏ی این صحرا را
آتش هُرم وجود من بی‏پروا را
و کشید خط بطلان آرزوی فردا را

و دمی هم به سرانجام نمی‏اندیشم
و رها از اثر بافته‏های خویشم
همچو درویشم و آزاد ز هر تشویشم

گذر از من نتوانی کرد که من از ریشه توام
ای سرانجام گیاه

The Nigh Delusion

manianet@ymail.com (MANiA) — Tue, 13 Jan 2009 12:35:00 +0000

و يک دم نگاه به آنچه سخت می‌نماياند
و تویی که می‌بينی
و منی که می‌روم در هجومی سرد

کودکم خوابيده است
در سرسرای شکار
پشت فصل فصل کتابی منفور
و من‏ ِ خسته‌تر از کوه
و هزار ورق‏پاره‌ی سرد و دور
در اين انحنايی که همچنان جاری است در منافذ شب

کودکم خوابيده است
بی‌خبر از خط و خال
بی حضور و عبور
پر ز پيمانه‌ی يک عمر هواداری من
مدهوش‌تر از والی کور

و منی که مدام در ساز مخالف
و تویی که در جاده‌ی رهسپاری
و منی که آرام می‌خوانم
و آرام می‌بينم آنچه به‌ آن دچاری

موهومات کوتاه...

آه! لیـدا! قلم در دستم می‏لرزد از آن روز که تارنما خالی شد ز تو. آن روزهای سیاه و بارانی که پس از منحنی‏های زینی صفحه‏ی سیاهت را باز می‏کردم و آوار می‏شدم بر سر اندیشه‏های یک‏درمیان خویش، یادت هست؟!
گم کرده‏ام صبح را! آن روز که گرفتند آنچه داشتم و نداشتم تو بودی. هنوز بر خونابه‏های درد آن روزها رد پایت پیداست...

نامه‏ای به مسیح

manianet@ymail.com (MANiA) — Tue, 06 Jan 2009 12:21:00 +0000

مسیحا تو را با ما چه کار
تو دیوانه بودی یا که بی‏کار و عار
از اورشلیم آن روز تا واتیکان امروز
بیهوده بود هرچه کردی و آن خون و تاج خار
هرچند گویند که عاقبت شدی بر دار

ببینم! اگه تو بس بودی چرا محمد رو فرستادن؟ اگه اون بس بود چرا ما الان شصت تا امام و هزار تا شبه‏امام داریم؟ اگه هویت داری پس چرا پدرت نامعلومه؟ اگه احترام داری پس چرا مادرت وسط کوها کشیدت بیرون؟ اگه پدرت خودشه پس چرا گذاشت بری بالای صلیب؟ اگه پسرش تویی پس چرا میخ روی دستت کوبیدن؟ اگه قدرت داره پس چرا جای پاهاشون رو خونت پیدا بود؟ اگه تو قدرت داری و مرده زنده می‏کنی و کور بینا، پس چرا از صلیب پایین نیومدی؟ چرا یه طوفانی، صاعقه‏ای، گرد و خاکی، بارون سنگی، چیزی ننداختی به جونشون؟ اگه ایمانت واقعی بود پس چرا قبل از قبض روحت عربده زدی "خدایا چرا مرا فراموش کرده‏ای؟" ها؟! نکنه دو هزار ساله ما رو اسکول کردی؟

مسیحا حالم بد است
گمانم عاقبت این شاعر دیوانه سوسک شود
از بس که کفر گفتم و همی‏گویم
شاید پس از سی سال قبرم خراب شود و کیوسک شود

مسیحا نامه‏ام بخوان و به دور انداز
نخواندی هم نخواندی
مگر تو عالم نیستی به هر راز؟

مسیحا دم از خدا و این حرف‏ها مزن
اگر امروز بودی و می‏دیدی
نه تو پیراهن چاک می‏دادی نه من

مسیحا گمانم خدایت در وَکِیشنی، چیزی است
مگر نمی‏بیند جنایت و خون و بمب و کیک زرد؟
شاید هم به انتظار زیرمیزی است

مسیحا گمانم خدای تو الاف است
همه می‏دانند که اهل دروغ و وعده‏ی یاریش لاف است
ببین! تو و انجیل را فرستاده
وعده‏ی یاری مظلوم پای هر صفحه‏اش داده
تو خود نیک می‏دانی که او خیال‏باف است
می‏گویی نیست؟ نگاه کن!
هزار سال گذشت و هنوز دهان امتش صاف است

مسیحا تو دگر دم از دین و الهیات مزن
دم از اصول دین و فرعیات مزن
حکومت دین و دین‏بازان
سی سال است که ما را گائیـده
تو را به جان آن پدر نداشته‏ات
دم از این مزخرفات و هجویات مزن

مسیحا این چه پایان است و انجام؟
در دین تو همه چیز حلال است و در دین ما حرام
مگر خدای تو دیوانه است؟!
به دین محمد گناه است و ز بهر نصاریون
شراب و زن و رقص و آزادی به کام

مسیحا اگر تو منجی بشری
پس چرا سالهاست که دربه‏دری؟
عده‏ای گویند که تو مرده‏ای
عده‏ای نوید می‏دهند پرکشیده‏ای
یا بیا و کار جهان به دست گیر
یا که این تردید ز آدمیان برگیر

مسیحا مگر تو ترسویی؟
یا کنار نهر شیر و لای پر قویی!
خون کودکان چهارماهه از سر جاری است
مادران پسرمرده را وقت دلداری است
خدای هم که خواب است این روزها
جهان که ترکید وقت آن یاری است؟

مسیحا گویند تو و محمد و موسی پیامبرید
دو جهان را به خوبی و نیکی رهبرید
آنچه ما دیده‏ایم چیزی جز از این است
امت شما سه تن همه قاتلند و جنایتکار
آخوندها و بنی‏اسرائیل و سپاهیان آمریکا
به گمانم شمایان خدایان قوم بربرید

مسیحا خدای تو عقل از دست داده است
یا اسکول فرض کرده است ما را
یا که مثال بچه‏ای ساده است
خدا حافظِ تو و آن خدای دل‏خواهت!
امشب هم می‏روم به شب‏کاری
آخر اجاره‏خانه‏ام عقب افتاده است

طعم خاک

manianet@ymail.com (MANiA) — Fri, 02 Jan 2009 22:40:00 +0000

چه تنهایم
در این وسعت شرق، شرق وحشی
لحظه‏های نفس تردید
در بازدم هق‏هق سربار غروب
در بداهه
گویشی در خنکای قفس مام به خون مسکن این خاک کهن

خاک گفتم
نفسم تازه شد و مرگ هراسم ندهد
همچو نم خاطره‏ها بر این چهره‏ی زرد

خاک گفتم
کوچه‏ام یاد آمد
خاک‏بازی‏های من و دخترک همسایه
در آن چلّه‏ی تابستانی

خاک گفتم
دلم از بغض شکست
گریه‏ام معنا شد
کاشکی می‏ماندم
پیش همشاگردی دبستانی

خاک گفتم
پدرم یاد آمد
که نبود و هرگز سرّ آن تازه‏جوان را نشنید

و شبی هم تنها
به یادآوری پروانه زیر نور رخ شمع
نجوای من و طالع نحس

کودکم بی‏تاب است
خواب است
در تناقض محو است
می‏نشیند تا صبح به راه طمع آدم‏ها
بر مزار شب سهراب‏کش خاطره‏ها

کودکم می‏خندد
شور بی‏دندانی است
پیش از آن که بجود طعم سرشار حباب
آری! طعم حباب
کاشکی هیچ نگیرد دندان بسان پدرش
که با دندان کشت این فاحشه‏ی عمر تباه

خاطره
درنده‏ی شب‏های نزار
آینه‏های سراسر خاموش
قاتل هوش
هواخواه وحوش

دیشب از شوق تقلا کردم
امشب از شرم خاکستر خویش برپا کردم
آتشی ساختم و تا صبح خدایا کردم

دگرم باید برد این نعش پر آب
حائل خستگی پیکر پیرم ز همراهی خواب
خواب ابدی تا تاریکی محض

بدرود!
بدرود نفس‏های پر از گرد و غبار
خاک بیمار
تعفن‏کده‏ی فصل خدایان سراب
بدرود شراب

با سگ جمله بساز، سگ کثیف

manianet@ymail.com (MANiA) — Wed, 31 Dec 2008 21:46:00 +0000

یه سگ وسط يه سگ‏دونی
با اين همه کثافت سگ
که ميشن خوراک سگا
يه سگ وحشی پشت تريبون
چنتا سگم پشتش
با يه سری کلا سگی
بعضيا سفيد، بعضيا سيا

لجن تو اين زندگی سگی
که همش سگ می‌بينی و با سگ حال می‌کنی و گوشت سگ می‌خوری
مثه این که بايد مثه سگ جون کند
تا واسه شبای سگی يه مشت خوراک سگ رديف کرد
تو اين شهر سگی با يه سری خيابون پر از سگای ون‌سوار
که واسه رئيس سگا کار می‌کنن
حالا تو برو سراغ يه سگ حروم‏زاده يکم التماس کن
خودتم که جون می‌کنی مثه سگ
بذار رو هم ميشه يه سقف سگی و يه فرش سگی زير پات، اونم بالای سرت

اينم از اين شبای سگی که فقط يکم خواب سگی مياد به چشات
بعد ميگه چرا همش خواب سگ می‌بينی
حالا بهت ميگم
زندگی فقط سه تا چيزه
جون کندن مثه سگ، خوردن گوشت سگ، کردن آلت سگيت تو سوراخ گوشتی و تپل يه سگ‌ماده
عجب! فيلسوف شدی سگ‌مادر حروم‏زاده
يه نخ سيگار روشن کن

يه مشته سگ دور و برت بو می‌کشن
فک سگيشونو می‌جنبونن
آره! مثه سگ فک می‌زنن
ای مال سگ تو حلقومشون که همش کثافت سگ می‌ريزن رو اين زمين سگی
سگ تو روح همشون
تو دهن اون حروم‏زاده يه‌دست
سگ‌مصب سگ‌پدر سگ‌پرور

اينم که همش ميگه عدد بده
با اون حنجره‌ی سگيش
خوراکش يه کام سگی از آخرين نخ سيگارته
بذار بخوابم خوارمادر...

سگ بازيم عالمی داره
شاهدی نيست که دل در گرو او کنمو
بو کنمو
همچو سگ روی بر او کنمو
لجن زرد بر مو کنمو
چو چراغ شب سگ‌ها سوسو کنمو
مال خود در پشت نمکينش فرو کنمو
خنده کنان هوهو کنمو
همچو سگ عوعو

مادرت کجاس سگ ريشو؟! تو روحت!

انکار

manianet@ymail.com (MANiA) — Fri, 26 Dec 2008 19:49:00 +0000

گاه هم می‏شود از درد نخوابید و رها
همچو مرغان هوایی
پر ز بی‏تسکینی
در همان وادی مسکینی و بی‏تمکینی
سبب از حادثه‏ها پرسید و غم سایه بی‏مقداری
نفس از آن خنکای شب اعماق وجود
یا که هنگام سجود
به مهمانی سرهای جدا
یا دمی همراه صبا پرواز کرد
بی‏هراس از غم نان
پشت بر نحس غروب
فجر منحوس خدایان ذلیل
بی‏هنر و بی‏دلیل
هر روز ز پیش تقلیل و قلیل

وسعت خون به ناحق ریخته
مردان به دار آویخته
مرگ آن میکده فرهیخته
یا که ابرام حضور من و این جام شراب
کاسه‏ی پرآب میان‏مشکی ناب
بی‏تاب و دلواپس این دشت سراب
خواب‏تر از خواب
یا که امحا غروب و طرب نسل شباب

گاه هم می‏شود از درد ندید و ترسید
همچو سرگشتگی بولهوس مرد خزانی زمان
پایان جهان
فرسودگی جان و نفیری برّان
سازدردست و سری چرخان
پیشوای ره بی‏تدبیران

فردا که آید و داستان همی‏گویم
از پیش‏ترهاست که می‏جویم
می‏بویم و خون می‏ریزد از هر سویم
تنهایم
این صوت حزین به جان می‏خایم
و در اندیشه آن فردایم
فردای بهار
پرواز بر فراز خنکای آبشار و ز مستی سرشار
هر چه آوار و قرار است ز ترکم بیزار
به غنیمت بشمار این فصل خمار
عطر یار و قدح لاله‏تبار
بی‏انکار
نیست دیگر هیچکس بیدار
تنها خداست در این میانه هوشیار
و شبی تا به شبی رسواتر و در شوق فرار
افگارتر از آن پیچیده در تار
پس از یک عمر تردید و شرار

نیست راه گریزی ز چشمان حقیقت
وحش طبیعت
این است جهان را روش و راه و طریقت
استخوان‏ها بشکست
بند از بند گسست و گرد پیری بنشست
بر گونه طغیانی من
بی‏میدانی من
روح دریایی و این دفتر بارانی من
تالاب لغات و سرّ رهبانی من
میکده و جام شراب و کنج عرفانی من

افتادم و شدم از درد تهی
وانگهی در هوس و گهگاهی
گاه و بیگاه‏تر از پیش و دور
دور از نفرین شب و گمراهی
تباهی‏های ره و زمزمه‏های چاهی

چه افلاطونی‏ام امشب
هندسه-فلسفه می‏نوشم و قانونی‏ام امشب
قانون بقا
اگر باز هم می‏خواهی
رها و سرهای جدا
میهمان وحش لاهوتی خدا
پروازکنان در هوس مرگ قضا
تقدیر و شفا
کششی از بالا
ماورا مهد فنا
طرح دوار طلب ناشدنی‏ها
امحا "نه" و "نا"

کاش می‏فهمیدم

manianet@ymail.com (MANiA) — Sun, 21 Dec 2008 20:21:00 +0000

نفهمیدم
گفت و رفت
آنجا که باید می‏رفت

عائله‏مندی یک بی‏هنر فرزانه
یاس مادر به خطای صنمی دردانه
واحد جمع، لطافت‏ثمر و پایه‏هنر
ننگ تدریجی ناقوس کلیسای صبا
مادر ساحل شب تا به سحر بارانی
کاش می‏فهمیدم و می‏رفت آنگاه

در فراسوی هبوط
غرقه در فخر
سراسر مبهوت
نازپرورده یک صاعقه رنگارنگ
الفاظ بلند
شاعر گم‏صفت ناوکی آواره
نثر مغموم شقایق میان فردا
لاله‏های همه شب سرد و عبوس
کاش می‏فهمیدم

نفهمیدم و رفت
به دنبال سر بی‏سر خود
از خود بی‏خود و فرو ریخته در منحنی زینی خود
نام اعظم
شبح حادثه‏های من و افریط بقا
لا‏به‏لای گُل آتل بسته
آتلی پشت کمان ابروی تاراج و جفا
دیدی آخر بشکست
کمر گرگ بهار
که درید و بگسست حضورم ز وجود
کاش می‏فهمیدم

نفهمیدم و رفت
پروازکنان در توتم مادر شب، بی‏لب
از شرم لبالب
نفسی تازه کن و اسکان گیر
میان من و امساک غروب

شب در آن شب که تو مردی افسرد
مادر غم هم مرد
مرد و خنیاگر بی‏چیزان شد
ایمان شد
ریخت در جان طبیعت
آبی رود سراسامان شد
درد مواج شب از بهت درمان شد و غم پایان شد
نرمش دست شقایق سحری آمد و در نور مرا مهمان شد
مرگ منصور قدح مِی شد و کفر به رسواگری‏اش ایمان شد
کاش می‏فهمیدم

نفهمیدم و مرد
و من اینجا به خاک آلودم
جان بی‏مایه افسونم را
طمع مرگ به دندان زدم و در آغوش گرفتم سر افیونم را
ریختم و قرعه به نامم افتاد
نفهمیدم و یک عمر عوض مِی میکده‏ها
نوشیدم بیچاره و مست خونم را

کاش می‏فهمیدم
نفهمیدم و مردم
جاهل و بی‏هنر و سراسر بی‏هوش

کوچ

manianet@ymail.com (MANiA) — Mon, 15 Dec 2008 14:38:00 +0000

گرچه امروز هوا ابری است
یاکه پیشانی ما نقش فقط بی‏صبری است
گرچه ره پر خس و خار است و طویل
یاکه پای اندر گل و ره‏دار علیل
گرچه این میکده‏ها خاموش است
یاکه ساقی به کناری تلف و بیهوش است
گرچه صد گفتیم و بنوشتیم و رفتیم
گرچه افتادیم و جاماندیم و چون خاک مفتیم
گرچه این معیار ما را به هیچ انگاشت
گرچه در اصل و فروع کار نگذاشت
گرچه دیگر وقت کوچ از سرسری‏هاست
گرچه هنگام خروج از دلبری‏هاست
گرچه زلفش بر باد گریان و سوار
یاکه دور و بی‏حضور و شاهوار

این‏همانی زمان تکراری است
گرچه ما را همچو چرخ گاری است
فصل فصل گفته‏هایم تاب‏درتاب است
چاره‏ای بر زخم این ناچاری است
نقطه آغاز موسیقایی دل زاری است
گرچه خلقی را به غم دلداری است

نفحه‏ای آر ز آن صبحدم شرم‏نشان
بشکن این چوبین‏عصا را ای شبان
مرگ هم آغاز است و هم پایان ما
ما که در بیهودگی سامان ما

ما که صد سال است بر خاک گواهیم
ما که سرتاپا تقصیر و گناهیم
گرچه تفسیرگر ناله و آهیم
بی‏راهیم و اندر قعر چاهیم

ما که در قالب این تُنگ شکن‏دار اسیریم
ما که رنجیم ولیکن سره در اصل و ضمیریم
گرچه تقدیر به ما گفت که بگسسته نفیریم
تا نمیرانیم این چینه تفدیده نمیریم

ما که سرگردان و افتان و خیزان می‏رویم
ما که اینگونه لنگ‏لنگان می‏رویم
ما که درّیده‏ایم و بی‏سر و سامان می‏رویم
عاقبت پیر و برّان می‏رویم

می‏رویم و شاعری را می‏بریم
می‏بریم و پرده‏ها را می‏دریم
می‏دریم و می‏رهیم و می‏پریم
گرچه چندی است در این میکده‏‎ها دربه‎‏دریم
گرچه پنداری که از خاک کمتریم

دامان فنا

manianet@ymail.com (MANiA) — Thu, 11 Dec 2008 11:05:00 +0000

من اين بالا، تو آن پایين
و چه زيباست تصوير مرگ آنگاه که از دور پيداست
چنانم که گوئی سال‌هاست بيدارم
همچو باران به نم‌زار غروب عبورت
متلاشی و سيگار به دست
همچو کام آخری که چنان فرقی نمی‌کند

و نگاهی به آنچه گذشت تا که شدم اين‏که هست
و سوال‌های بی‌جواب
چه ساده می‌نگارم و چه ساده می‌گذرم از اين فراز پرگداز
شايد آن قطره ز من ريخت و شد چشمه معرفت آدميان
و تهاجم در نگاه من سرگشته گم
گم صفت، گم در اين راه دراز

و می‌خواهم پرواز کنم
اما اين بار رو به پائين
در آغوش فضايی که پر کرده است اين پانزده طبقه سپيد را
می‌سپارم، دفترم را به شب‌های سياه نيامده از دور
می‌سپارم، حضورم را به قاب عکسی که هنوز جوان است و پرکرشمه
می‌سپارم، فرارم را به آدميان تا بگريزند از اين وحش تدريجی
می‌سپارم، غرورم را بر باد تا اين دشت سرمازده را پرواز کند
می‌سپارم، زمان را به خاطرات کهنه‌ام، چراکه خاطراتم به زمان سپرده‌ام تا کنون
می‌سپارم، اگرها و شايدها، به نگاه وحشی مادر شب

و چه دير است اگر بگريزم
و چه زود است اگر از حادثه‌ها لبريزم
و سراسر شوق به پايان سراب
آب، آب چشمان غريبی که نديده است کمی خواب و سراسر بی‌تاب

و چه آوار شدم در نفس باد صبا
و چه رهی يافته‌ام تا به خدا
و چه انجام و قضا، آوا!
به ندامت‌کده مردی خلاق‌تر از ثانيه‌ها
که سپرده است دست در دست فنا

و چه انگيزه که ندارم ديگر
و چه آوازه که ز هر ساز و نوايی برتر
و چه چشمان غمينی که هماره است به در
و شبی تا به شبی داناتر

و چه افسونم و مستم به خدا
و دگر بار ببستم به فنا
می‌آيم، خندان و خوانا
از آوار می و میکده‌ها
حافظ و سعدی و مردان خدا

و نگاهم سخت پرکينه و پر چين و چروک
آماده برای مرگی خودخواسته
خودکشی، خودسوزی و خوداندوزی
آنچه نامش بنهند گناه و نبخشند دگر
ليک سرمایه با ارزش من
بر کف دستان پرلرزش من
يک عمر ساختن و سازش من
آن تمناها و سر تعظيم و خواهش من
رفته‏رفته شبان‌گاه تا صبحدمان کاهش من

و ندارم هيچ تا بدهم مادر شب را سوگند
سوگند وفا
به نگهداری و تلفيق عبور شب و اثبات جفا
تا کند ماورا را پس از من احيا
که تنهاست و بی‌حادثه و پرمعنا
پس از من، ماورا
گهواره من ز تولد تا دم مرگ
که وجودم را آلود
کشت و انداخت به دامان فنا

اینم واسه تو!

manianet@ymail.com (MANiA) — Sun, 07 Dec 2008 17:11:00 +0000

يه مشته پريشونی مثه هوس
يه پشته سِرُم خون از پس
يه بارم راه افتادن من... اونم دنبال يه راهبه
يه بارم راه افتادن تو... اونم دنبال يه شکاف، جالبه
يه روزم بدون سيگار
يا تا شب يه سکه‌ی شبيه سيگار
يه روزم با اون دختر
يا تا شب سرت زير همون دفتر
يه شبم واسه خودم تا صبح
صبح که شد خودم واسه من تا شب
يه نظر اين ور، يه خرده اونورتر
شايدم يه خواب روی حباب
يه خرده پول واسه يه راه دراز
يا يه راه دراز واسه يه خرده پول
يه خونواده واسه خودت
يا نه بی‌خونواده اونم واسه خودت
يه مشته پريشونی مثه هوس
واسه يه بالش پر از مگس
يه عالم آدم واسه فرار
يا نه گور بابای هر چی آدمه، واسه قرار
اينم گفتم که بدونی يا ندونی، شايدم می‌دونی
گور بابات منم و يه نخ سيگار

خودسوزی

manianet@ymail.com (MANiA) — Tue, 02 Dec 2008 22:06:00 +0000

چه کنم تا که در اين لجن زرد و عفيف
برويانم تيغ همچو فربه‏زنکان سرد و خفيف

هر چه موج است عبور است ز من
هر چه رنج است هبوط است بر آیينه‌ی من
هرچه فرداست سپردم به قلم
هرچه ديروز به تاراج صنم

مکِش ثانيه‌ها بيداد است
آن چه داد است در اين جا باد است
ساعتی، ثانيه‌ای، هر دم و هر بار مرا عاقل کرد
وه! چه آرامگه پرطربی
برتر از دی، لجن‌زار مرا ساحل کرد

گفتم آن روز طليعه
نيک بنگر که به خاک افکندم
دفتری کهنه و رنجورتر از مادر شب

وقت آن است که در اوج صفا
همچو پرواز کبوتر طلب آغاز کنم
يا که تا صبحدمان بارقه‌ای ساز کنم

"من از آن روز که در بند توام آزادم"
خواجه مردی کن و ده بر بادم
بين که خطی به هواخواهی‏ی تو سردادم
بيدادم و در اوج بلا وادادم

آری! آری! صنم ما به لجن آگاه است
عاقبت کارگه ما چاه است
چه کنم؟ ناله ز‏ نِی يا که ز من گو که چه سود؟
وقتی عمری‏ست که اين جاده‌ی ما بی‏راه است

چه کنم يا که چه خوانم به کجا روی آرم
روم و درروم از بام جهان
لحظه‌ای بنگرم از دور بر اين آوارم

يا که تا نشئه‌ای از صبح برآيد روزی
نيک مشغول شوم بر طرب و خودسوزی
آه از اين شب ناباب که ميلش سرد است
حاصل نيک‌ترين خدمت او قافله‌ای از درد است

می‌روم ليک بدان رفتن من جائز نيست
که قلم رفته ز دستم
گوئيا تا که شب از حادثه‌ها پر نشود
مردن من جائز نيست

جمهوری فراعنه را پایان کار شد

manianet@ymail.com (MANiA) — Fri, 28 Nov 2008 18:51:00 +0000

نابود شدیم و سگ به مزار ما نرید
نابود شدیم و خدا هم زوال ما ندید
نابود شدیم و در حاشیه مرگ لحظه ها
گویا زمان به رنج ما پرده حاشا همی‏کشید

نابود شدیم و دست فریدون‏ها ز ما جدا
نابود شدیم و نشستیم بر مزار سوخته‏پروانه‏ها
نابود شدیم و بر باغ وحش عدن مقیم
نابود شدیم و میراث ما شده‏ست سینه‏پاره‏ها

نابود شدیم و آه و صد فغان ز مرگ
این وحشیان و سرها شکسته در تگرگ
نابود شدیم و ترفیع و اعتبار نصیب قاتلان
مردم فتاده‏اند زیر پایشان چو برگ

نابود شدیم و در گلو بغض انتقام شکست
فصل بهار هم رخت ز ما ندیده بست
نابود شدیم و سوخت نسل جوان در این کنام
سرها جدا، سینه دریده‏ست و بریده دست

گردن‏کشان خون‏صفت در نقاب دین
خون می‏مکند و می‏برند به تاراج سرزمین
آری! لباس پیامبر شد حیاتشان
این جاهلان دداندیش سرنشین

در زیر چتر آن والی فقیه
بنشسته‏اند هزاران جانی کریه
در قتل و غارت و خون تنیدند ریشه بقا
این قوم ظالمین به نازیان شبیه

آن دختران جوان که ندیدند سن بیست
آن مادران که طراوت به خانه نیست
پرسان و مویه‏کنان ضجه می‏زنند
این غنچه ناشکفته را پرپرکننده کیست

زنجیر قتل‏ها به دست‏های زشتشان
ثلثی ز قرن جنایت به پشتشان
تاریخ ثبت می‏کند قسم می‏خورم به عشق
آن چهره‏های مبرا ولی پلشتشان

صبح قیام خلق دمیده‏ست نازنین
برخیز و انفجار سینه‏ها ببین
بنگر هراس مرگ بر آن هیکل پلید
باطل به گور جای ده و بر خرمی نشین

"نا" گیر ز نابودی و بود را دوباره کن
فصل طراوت و پرواز را هماره کن
بنگر خدای نیز به همراهی آمده‏ست
زنجیر ظلم و جور ز دست‏ها پاره کن

کوروش‏مثال ز جای خیز هموطن
بر کن ز دست و پای تمدن غل و رسن
آرش کمان خود کشیده‏ست ز جای
جاری شو سیل‏گونه و طلسم شب شکن

زین قاتلان آزادی و شرف بگیر
پست و مقام و فخر و اریکه و سریر
ملت به خون کشانده‏اند و پوزخند می‏زنند
این غاصبان گدازاده حقیر

فریاد مرگ بر سرتان می‏کشیم عیان
دیگر نگردد این زمانه یارتان
ای غاصبان خاک و تمدن دگر رسید
پایان و خاتمه فصل و زمانتان

اندیشه است جواب دگم خیالتان
نسل از شکاف گذشت و رسید زوالتان
ییلاق و نزهت و تاراج خلق به سر رسید
خلق آمده‏ست برچیند بساط حالتان

کاخ ستم به دست کوخ نشینان خراب گشت
تاریخ نخوانده‏اید یا که نفت کردتان پلشت
آن ناله‏های غریبانه به فریاد شد قرین
می‏آییم سراغتان ز بوشهر تا به رشت

بهمن گذشت و گرمی خرداد داغ
خواهدگرفت ز بام وطن اجتهاد زاغ
خلقی به فقر و نداری کشانده‏اید
خود جای گرفته‏اید به ویلا و تخت و باغ

باید راند سلطه آخوند ز مال و جان
این وحشت فقاهتی بی‏پشته و نشان
شرمنده‏ایم ز خاک کهن‏زاد ایرانمان
آخر چه شد شکوه و میراث مهرگان

آوردگاه ما و شما خیابان و کوچه‏ها
دیگر نیست تاب نشستن به خانه‏ها
جمهوری فراعنه را پایان کار شد
تاریخ نامتان نگاشت میان زباله‏ها

فنانامه

manianet@ymail.com (MANiA) — Sat, 22 Nov 2008 15:04:00 +0000

چه شاهم! وه! چه ایوبم خدایا
چه آئینی، چه صحرائی و چینی
چه دشمن‏ها چه بی‏سرها عیارم
چه فرداها چه پررنگی گذارم
سلامان، بی‏پناهان، داغ‏داران
نفس‏هایی که آه‏آلوده‏ست در بین سواران
قفس بر شانه‏‏‏ی اسب کهر در این بیابان
من آنجا و تو بیرون چون خماران
میان شانه‏ی خاکم نشسته
ز رنج این سفر صد من هَزاران
هَزار‏ ِ مهر‏ ِ آن پرکینه‏یاران
ز خاک ِ گونه بنگر جاهلی را
ندارم بعد از این آشوب و تاوان
به دارم می‏کشند این شه‏سواران
همی‏دانم همی‏خوانم
چه عاقل بودمی هرچند نادان
سگِ تازی به همت می‏گمارند
خود آنجا بر عماری‏شان سوارند

عجب رسمی‏ست!
فانی‏مسلکان در خون شناور
عجب روزی‏ست!
خدا را جانیان مبنا و یاور
عجب طعمی! هوس‏آور، تب‏آور

همی رفتیم و روز از ما بری شد
به شب هنگام‏ ِ ساز و بی‏سری شد
همه در عیش و نوش و مطربی غرق
نباشد بین شرع و کاهنی فرق
من آنجا در قفس در بند و خونین
نفس‏هاشان به بوی باده رنگین
همین‏ها در نماز صبح برپا
میان جامه‏ها از عیش نجوا

و آغازم به پایانم پیوند
خدای ماورا در خون و در بند
به خون غلطان و خاک‏آلود و در ناباوری گم
به این صدرنگ مردم آشنایند این دو مردم
آفتاب تفدیده‏ی ظهرم چو آمد
گمانم فرصت جهلم سرآمد
گمانم عاشقی معنا ز من یافت
گمانم ناوک ِ پشتم وطن یافت
گمانم رسم‏ ِ بی‏مهری گذر شد
گمانم وقت ِ پرواز و سفر شد
ببین! بی‏نظمی‏ام بی‏نظم‏تر شد

طناب جهل بر دوشم فتاده
ز شوق ِ مرگ صبر از دست داده
در این غوغای خون‏ریزان ِ سفاک
ببین دل بسته ام بر مشتی از خاک
نفس‏هایم به رنگ یار تذهیب
به ترک ِ جان و سر آگاه و ترغیب
به ناگه هاتفی هویی به ها کرد
ز دست ِجورشان جانم رها کرد
خدا مِنت، سبک‏بار و شهنشاهانه رفتم
ز بین خاکیان شاهانه رفتم

آهم به آه
جانم به جان
طرح وجودم در جان ِ آسمان
آبی‏رنگ ِ فضای ماورا
خطوط سیمگون ِ صفحه‏ی تقدیس ِ بقا
تراوش‏خواهی و تنهائی و شور‏ ِ فنا
شعف‏ماوای سِر‏ ِ هاله‏ها
تَرَک‏ها! ای قفای خم
سحرهای پر اندوه و جفا، تا صبح آوا
شراب خانه‏گی، تعفن، درد ِ بی‏پروازی و آواره‏گی
میان ِ وحش، یک‏رنگی و حس ِ ساده‏گی
تلاطم‏بازی‏ی دوران جوانی
دو چشم‏ ِ مات بر سیر‏ ِ خزانی
بلورین آسمان ِ آبی‏ی مواج ِ طرح ِ ماورا
شکست ِ شانه‏ها
آغاز و پایان
ماورا! آبی‏سرا
نفس‏های پر از گرد و غبار، تهوع، تب
فراق جاودان ِ مادر‏ ِ شب
رَستم از آوارتان
بدرود! بدرود!

هجویات

manianet@ymail.com (MANiA) — Tue, 18 Nov 2008 20:34:00 +0000

شب است. ديده‌ها خموش است و پلک‌ها آوار.
شب است. لحظه‌ها در سکونی متعادل و راه‌ها پربرف و سرد.
شب است. ماه هم نمی‌گريد اين روزها. چه رسد بر زمينی که زير پای برف عرق سرد می‌ريزد.
شب است. کجا رفته‌اند آنان که دمی يا لحظه‌ای بيهوده نبودند؟
و شب است...

بر هرچه آتش است آب. بر هرچه بيداری خواب و تا ابد مهتاب.
بر هرچه دعاست نفرين. بر هرچه شادی‏ست سماعی غمگين.
بر هرچه هست، نيست. بر هرچه جنبنده است تا ابد ايست.
بر هرچه ساز، آغاز. بر هرچه خواب، چشمانی بر آنسوترها باز.
بر هرچه مرگ سوگند زندگی. بر هرچه زندگی افريط مرگ.
و شب است...

چنان پياده که آزاده. چنان آزاده که افتاده و چنان افتاده که بر باد داده.
چنان دلتنگ که سنگ. چنان سنگ که در جنگ و چنان جنگ که در بی‌نهايت بی‌رنگ.
چنان تنها که رها. چنان رها که بی‌پروا و چنان بی‌پروا که گوئی بی‌انتها.
چنان جاودان که برهان. چنان برهان که بی‌نان و چنان بی‌نان که در قعر مرگ، خندان.
و شب است...

من اينجايم
زير رگبار غروب
زير آرامگهی خيس از چوب
فصل عهد است در شب تنهائی
فصل مهتاب و طلوعی ديگر
فصل آغاز دروغی جاويد
يک قدم مانده به صبح. و من آواره‌ی انديشه‌ی آن دخترک کور شدم.
آواره‌تر از مادر شب. به تنهائی‌ی يک دريا
يا نه آن رهگذر پرمعنا يا سکوت پدر خاطره‌ها

من اينجايم
زير اين خاک نمور
سور، دور، در پس صد سال ادراک و شعور
رنگ پاکی انداز به گندم‏کده‌ی خانه‌ی من. لانه‌ی من. کاشانه‌ی بی‌دانه‌ی من.
مِی نه از شرم تو تنها کردم
وحش رويت به کف جام افتاد
باده‌ام ريخت به خاک
سست شد فاصله‌ها
افتادم و ديده را در هوس وصل تو دريا کردم

و شب است... ميکده‌ها بی‌نور است و آه از بی‌خبری!
می‌روم. ماورائيان را درود...