<?xml version="1.0" encoding="UTF-8" standalone="no"?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><rss xmlns:itunes="http://www.itunes.com/dtds/podcast-1.0.dtd" version="2.0"><channel><title>माझे विचार...</title><description>विचारांना शब्दांत बांधायचा प्रयत्न...</description><managingEditor>noreply@blogger.com (Anonymous)</managingEditor><pubDate>Fri, 27 Mar 2026 11:44:11 -0700</pubDate><generator>Blogger http://www.blogger.com</generator><openSearch:totalResults xmlns:openSearch="http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/">109</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex xmlns:openSearch="http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/">1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage xmlns:openSearch="http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/">3</openSearch:itemsPerPage><link>http://bhagyashreee.blogspot.com/</link><language>en-us</language><itunes:explicit>no</itunes:explicit><itunes:subtitle>विचारांना शब्दांत बांधायचा प्रयत्न...</itunes:subtitle><itunes:owner><itunes:email>noreply@blogger.com</itunes:email></itunes:owner><item><title>GTD - Getting things Done </title><link>http://bhagyashreee.blogspot.com/2018/11/gtd-getting-things-done.html</link><category>books</category><category>David Allen</category><category>GTD</category><category>productivity</category><category>आवडलेले काही..</category><category>पुस्तक</category><author>noreply@blogger.com (Bhagyashree)</author><pubDate>Wed, 14 Nov 2018 17:14:00 -0800</pubDate><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6032594750068201484.post-5362754403232286952</guid><description>&lt;div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"&gt;
सध्या प्रॉडक्टीव्हिटीचा फीवर चढला आहे तर त्या एरियातले बायबल वाचायला घेतले आहे. &lt;a href="https://www.amazon.com/Getting-Things-Done-Stress-Free-Productivity/dp/0143126563/ref=sr_1_1?ie=UTF8&amp;amp;qid=1542242743&amp;amp;sr=8-1&amp;amp;keywords=gtd&amp;amp;dpID=51W-ZL%252BQRlL&amp;amp;preST=_SY344_BO1,204,203,200_QL70_&amp;amp;dpSrc=srch"&gt;गेटींग थिंग्ज डन - डेव्हिड अ‍ॅलन. &lt;/a&gt; मला खूप आवडत आहे. जीटीडी मेथडॉलॉजीशी ओळख माझी विविध टूडू अ‍ॅप्स मुळे आधीच होती. आता मूळ मेथडॉलॉजीचा जनक त्याबद्दल काय म्हणतोय मुळात ते वाचायला छान वाटतंय.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;मुळात जीटीडीचा आधार आहे क्कोअर- म्हणजे कॅप्चर,क्लॅरिफाय,ओर्गनाईझ,रिफ्लेक्ट, एंगेज.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&lt;u&gt;१) कॅप्चरः (collect what has your attention) &lt;/u&gt;डोक्यातील सर्वच्या सर्व थॉट्स ओता. ह्यासाठी जीटीडीमध्ये इनबॉक्स ही फॅसिलिटी असते. त्यात अक्षरश: दिवसभरात जेजे डोक्यात येईल ते नोंदवत राहयचे. काय आहे ती गोष्ट, टूडू आहे की इव्हेंट, की जनरल ऐकलेली इंटरेस्टींग माहिती त्याच्याशी आत्ता काही देणंघेणं नाही.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&lt;u&gt;२) क्लॅरिफाय: (process what it means)&lt;/u&gt; म्हणजे जेव्हा निवांत वेळ मिळेल तेव्हा इनबॉक्स उघडून एक एक गोष्ट बघायची. ही गोष्ट्/आयटेम अ‍ॅक्शनेबल आहे की नाही? अ‍ॅक्शनेबल असेल व जर ती २ मिनिटाच्या आत करता येणार असेल तर लगेच करून टाका. दोन मिनिटापेक्षा जास्त वेळ लागत असेल तर ती त्या स्पेसिफिक कप्प्यात/ प्रोजेक्टमध्ये/ फोल्डरमध्ये ढकला. जर ती अ‍ॅक्शनेबल नसून नुसती माहिती असेल तर ती जपून ठेवण्याजोगी आहे की नाही? जपून ठेवायची असल्यास रेफरंस फोल्डरमध्ये ढकला. नाहीतर ट्रॅश करा. लगेच डिसाईड करता येत नसेल तर ती इन्क्युबेट करा. समडे/ मेबी ह्या फोल्डरला टाका.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;u&gt;&amp;nbsp;३) ऑर्गनाईझ: (put it where it belongs) &lt;/u&gt;लिस्टा करा, फोल्डर्स करा, प्रोजेक्ट करा. त्याना योग्य त्या ड्यु डेट्स/ रिमाईंडर्स द्या. बायदवे दोन पेक्षा जास्त सबटास्क असतील तर तो प्रोजेक्ट होतो. थोडक्यात शक्य तितकं काम बारीक तुकड्यात/ अ‍ॅक्शनेबल आयटेम्स मध्ये समोर ठेवा. नुसतं डिसेंबर पर्यंत ४ पुस्तकं संपवायची हे गोल नव्हे. रोज अर्धा तास पुस्तक वाचायचे हा नीट अ‍ॅक्शनेबल आयटेम.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&lt;u&gt;४) रिफ्लेक्टः (Review frequently)&lt;/u&gt; ज्या लिस्टा केल्या आहेत त्या वरचेवर तपासा.. काय सुधारणा हव्या आहेत, काही कामांसाठी इतरांची मदत हवी आहे का? किंवा अजुन काही बदल असतील तर ते करा. थोडक्यात कामं असाईन करा स्वतःला व ती होत आहेत ना हे तपासा.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&lt;u&gt;५) एंगेज: (simply do) &lt;/u&gt;ज्या लिस्टा केल्या आहेत, टास्क असाईन केले आहेत ते &lt;u&gt;करा&amp;nbsp; &lt;/u&gt;:heehee:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;थोडक्यामध्ये (असं म्हणून किती लिहीले!) एनीवे.. तर थोडक्यात तुमचे मन शांत पाहिजे. अमुक एक करायचे आहे असा नुसता विचार जरी आला तरी तुमचे सबकॉन्शस माईंड ते काम करायचे आहे असा धोसरा लावून बसतो. विचार आल्याक्षणी तुम्ही ते केले नाही तर मनासाठी ते अपयशी फिलिंग असते. कारण ते अजुन 'डन' नाहीये. त्याला डेव्हिड ओपन लुप म्हणतो. हे असे कोणतेही ओपन लुप ठेवायचे नाहीत. जे काही डोक्यात उमटले आहे ते तुमच्या सिस्टीममध्ये आले म्हणजे मन शांत होते. कुठेतरी ह्याची नोंद आहे. तुमच्या मनात उठणारे विचार व तुम्ही अ‍ॅक्चुअल करू शकलेली कामं हे इन्व्हर्सली प्रपोर्शनेट असते. मन जितके शांत तितकी कामं होतात. मनात वादळं, तुम्ही नुसतेच विचार करत राहता. कामं होत नाहीत.



तर असे आहे. मला अतोनात आवडतंय पुस्तक. खूप महिने हे पुस्तक वाचायचे डोक्यात होते. (ओपन लुप!  :heehee: ) ते फायन्ली आता जमत आहे. पुस्तक पूर्ण झाले की येईन परत. सध्या २०% झालेय. &lt;/div&gt;
&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;तुम्हाला हे पोस्ट आवडल्यास जरूर कमेंट्स लिहा.. :)&lt;/div&gt;</description><thr:total xmlns:thr="http://purl.org/syndication/thread/1.0">0</thr:total></item><item><title>'मेरू'</title><link>http://bhagyashreee.blogspot.com/2018/07/blog-post.html</link><category>inspiring</category><category>Movies</category><category>things I love..</category><category>Travel</category><category>आवडलेले काही..</category><category>चित्रपट..</category><author>noreply@blogger.com (Bhagyashree)</author><pubDate>Mon, 9 Jul 2018 11:12:00 -0700</pubDate><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6032594750068201484.post-8577971856464489946</guid><description>&lt;div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"&gt;
&lt;a href="https://occ-0-999-448.1.nflxso.net/art/4a411/34fa6c512acffc3ca35a606d652e0b4c2cf4a411.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" data-original-height="374" data-original-width="665" height="358" src="https://occ-0-999-448.1.nflxso.net/art/4a411/34fa6c512acffc3ca35a606d652e0b4c2cf4a411.jpg" width="640" /&gt;&lt;/a&gt;
काल नेटफ्लिक्सवर 'मेरू' ही डॉक्युमेंटरी पाहिली. अफलातून!!
हिमालयातील मेरू पर्वत हे आपण ऐकले आहे.(कुठे ते सांगा बुवा कोणीतरी. मला जाम रेफरन्स आठवत नाहीये. ओह! ते मुंग्यांनी मेरू पर्वत उचलला असं काहीतरी डायलॉग की म्हण आहे ना/का??) बर असो.. तर ते मेरू पीक हे अभेद्य होते. त्याचे दुसरे नाव आहे 'शार्क्स फिन'!! कोणीही मानव तिथे वरपर्यंत जाऊ शकला नव्हता. प्रयत्न खूप झाले. पण अयशस्वी. Mugs Stump ह्या नोटेड रॉक क्लाईंबर व माउंटेनिअरने प्रयत्न केले होते. हा मग्स होता Conrad Anker चा मेंटर. पुढे मग्स कुठल्यातरी मोहिमेत मरण पावला मात्र कोन्राडच्या डोक्यात हे मेरूवेड घोळतच राहिले. त्याने त्याचा बर्‍याच वर्षांचा सहकारी Jimmy Chin आणि दुसरा एक नवखा Renan Ozturk ह्या दोघांबरोबर मेरूची मोहिम आखली. रेनान तुलनेने नवखा, हिमालयाचा तेव्हाढा अनुभव नसलेला होता. जिमि मात्र एकदम प्रो. जिमी व कोन्राड बर्याचदा एव्हरेस्ट सर करून आले होते वगैरे. अशी टीम निघाली.२०,०००+ फीट उंचीचे शिखर! सरळ जवळपास जमिनीला काटकोनात असलेली कडा! त्या भिंतीवर पॅरलल, हवेत तंबू उभारून झोपायचे वगैरे.

&lt;a href="https://thumbor.forbes.com/thumbor/960x0/https%3A%2F%2Fblogs-images.forbes.com%2Fjimclash%2Ffiles%2F2015%2F11%2Fsharksface.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" data-original-height="532" data-original-width="800" height="424" src="https://thumbor.forbes.com/thumbor/960x0/https%3A%2F%2Fblogs-images.forbes.com%2Fjimclash%2Ffiles%2F2015%2F11%2Fsharksface.jpg" width="640" /&gt;&lt;/a&gt;
मोहिम चांगली चालू होती मात्र वादळ सुरू झाले आणि ४ दिवस ते सुरूच राहिले. ह्या लोकांचा अन्नसाठा संपत आला तसेच हवा खराब. आणि मग वर जाण्यात काही अर्थ नसल्याने ते मागे फिरले. हो गोष्ट २००८ची.
सगळे परत फिरले. आपापल्या आयुष्याला परत लागले. मात्र कोन्राडला आपला मेंटर मग्सचे स्वप्न पुरे करायचेच होते. परत एकदा जावे असं ठरू लागले. आणि रेनानला स्किईंग करताना भयानक अपघात झाला! कवटीचा त्रिकोणी तुकडा निघाला, अर्ध्या मेंदूला रक्तप्रवाह बंद, कदाचित हा परत कधी चालूच शकणार नाही अशी शक्यता! आणि मोहिम आलेली ५ महिन्यांवर! त्यानंतर चारच दिवसात जिमी स्किईंग करताना एका प्रचंड मोठ्या Avalanche मध्ये सापडला आणि अक्षरशः चमत्कार होऊन पूर्णपणे हातीपायी धड वाचला. वाचला खरा, मात्र त्याला विचारात पाडले त्या अपघाताने. आपण जे करतोय ते केले पाहिजे का, काय करावे असे बरेच प्रश्न पडले. मात्र पट्टीच्या माउंटेनिअरनुसार त्याने परत तिथेच जायचा निर्णय घेतला. इकडे रेनान जीवघेण्या अपघातातून रिकवर होत होता. एकच इर्ष्या! मेरूवर जायचे! प्रचंड कष्ट करून चालू लागला, व्यायाम सुरू केला, फिजिकल स्ट्रेन्थ कमावली. नुसतं फिजिकलच नव्हे तर त्यात मानसिक तयारी देखील खूप लागली असणार. अर्ध्या मेंदूला रक्तप्रवाह नाही, नुकत्याच ब्रोकन स्कल व फ्रॅक्चर्ड स्पाईन ह्या जीवघेण्या सिचुएशनमधून डायरेक्ट मेरूला जायचा विचार करणे. त्यात मेंदूला रक्त न पुरून स्ट्रोक येऊ शकतो, तो मरू शकतो हे सगळं ध्यानात घेऊनही तिथे जायचेच हे ठरवणे!! कुठून येते एव्हढे डेडीकेशन? इकडे कोन्राडची अवस्था अजून वाईट. आपले स्वप्न आहे खरे. पण त्यासाठी ह्या दोघा पोरांच्या जीवाशी खेळावे का? आपण रिस्पॉन्सिबल असू का काही झाले तर? (दोन सहकार्‍यांचे मृत्यू मोहिमेत अनुभवल्याने कोन्राडला अ‍ॅन्झायटी येणे साहजिक होते) मात्र हो नाही करत शेवटी निघाले त्रिकुट. २०११ला. रेनानच्या अपघातानंतर केवळ ५ महिन्यात! मजल दरमजल करत जाताना कधी हवेतील तंबू तुटला तर कधी रेनानला मिनि स्ट्रोक येऊन तो गिबरीश बोलायला लागला पण त्रिकुटाने मेरू पर्वत सर केलाच! मग्सचे स्वप्न पुरे झाले. कोन्राड-जिमीची पर्वतारोहण दशकपूर्ती झाली ती अशी! आजवर एकही मानव जिथे पोचू शकला नाही अशा जागी हे त्रिकुट! त्यात एक सोडून दोन जण अशी ज्यांनी नुकतंच मृत्यूला पिक-बू केले आहे! असे हे त्रिकुट मेरूवर पोचले!

&lt;a href="https://www.adventure-journal.com/wp-content/uploads/2017/05/meru-0899-jimmychin.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" data-original-height="533" data-original-width="800" height="425" src="https://www.adventure-journal.com/wp-content/uploads/2017/05/meru-0899-jimmychin.jpg" width="640" /&gt;&lt;/a&gt;
काय इन्स्पिरेशनल होती ही डॉक्युमेंटरी! मी क्षणोक्षणी अवाक होत होते. इथे मला लिव्हिंग रूममधून गराजमध्ये जाऊन ट्रेडमिलवर ३ माईल्स पळता येत नाहीत आणि हा रेनान फुटलेल्या कवटीला सुधारून, अर्धवट रक्तप्रवाह असलेला मेंदू घेऊन, मेरू वर जातो! जिमीने जी स्नोस्लाईड अनुभवली त्यानंतर त्याने पूर्ण काळ घरात गडप होऊन बसले असते तरी ते जस्टीफायेबल होते! इतके सहकारी मोहिमेवर मरत असताना पाहात असतानाही कोन्राडचे परत परत चॅलेंजला जाऊन भिडणे प्रचंड इन्स्पायरिंग होते. आणि हो, रात्रीच्यावेळचा हिमालय, तसेच ढगात बुडालेला हिमालय असे अत्यंत प्रेक्षणिय तुकडे आहेत ह्यात. माझा विश्वासच बसत नाही तिथली रात्र किती सुंदर असेल! तार्‍यात बुडालेली! फार सुंदर डॉक्युमेंटरी!


&lt;/div&gt;
&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;तुम्हाला हे पोस्ट आवडल्यास जरूर कमेंट्स लिहा.. :)&lt;/div&gt;</description><thr:total xmlns:thr="http://purl.org/syndication/thread/1.0">0</thr:total></item><item><title>गृहिणी, कुंडलकर, सुकथनकर आणि आपण !</title><link>http://bhagyashreee.blogspot.com/2017/12/blog-post.html</link><category>chidchid....</category><category>facebook</category><category>कुंडलकर</category><category>गृहिणी</category><category>विचार</category><category>सुकथनकर</category><author>noreply@blogger.com (Bhagyashree)</author><pubDate>Wed, 13 Dec 2017 11:28:00 -0800</pubDate><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6032594750068201484.post-3382451749745344637</guid><description>&lt;div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"&gt;
&lt;div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
गेले चार पाच दिवस मराठी आंतरजाल पार ढवळून निघालंय ह्या शब्दांनी.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
सचिन कुंडलकर हे लोकसत्ताच्या 'करंट' ह्या कॉलममध्ये बरेच दिवस लिहीत आहेत. सुरवातीचे काही मी वाचले, पण एकंदरीत लिखाण बर्‍याच कारणांनी आवडले नाही. म्हणजे त्यांचं लिखाण वाचताना नक्कीच काहीतरी वेगळं वाचतोय हे जाणवते, पण त्यात नंतर नंतर इतरांना तुच्छ लेखण्याचा अभिनिवेश(असाच आहे ना शब्द?) आला आणि आवडेनासे झाले लिखाण.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;नंतर कधीतरी अचानक सुनील सुकथनकरांची कुंडलकर ह्यांच्या लेखनावरची प्रतिक्रिया वाचनात आली. बाकी कशाही पेक्षा &lt;a href="https://www.loksatta.com/karant-news/sachin-kundalkar-article-on-housewife-1594866/"&gt;'गृहिणी'&lt;/a&gt; ह्या लेखावर जास्त रोख दिसला म्हणून कुंडलकरांचा तो लेख आधी वाचला. पहिल्या वाक्यातच मी थक्क झाले.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;

&lt;em&gt;स्वयंपाक आणि घरकाम शिकण्याचा एक मोठा परिणाम माझ्यावर झाला तो म्हणजे ‘गृहिणी’ नावाची जी एक भारतीय जमात आहे, ज्या घरकाम आणि स्वयंपाकाचे प्रचंड भांडवल करून घरात सतत आपली पत जपत बसलेल्या असतात आणि भयंकर मोठय़ाने बोलून आपले म्हणणे लहान मुलांपासून म्हाताऱ्या लोकांना चक्राकार सांगत बसलेल्या असतात, त्यांच्याविषयी उगाच दाटून आलेला माझा आदर कमी होऊन रसातळाला गेला.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
 

एखाद्या प्रचंड मोठ्या सॅम्पल साईझबद्दल किती किती पूर्वग्रहदूषित वाक्य असावीत एका मोठ्या वाक्यात? तुम्हाला एक ५-१० स्त्रियांचा वाईट अनुभव येऊ शकतो. मलाही आहेच की. की किती त्या बायका सतत रडगाणी गात असतात वगैरे. पण जमात वगैरे शब्द वापरून निकालात काढू का आपण? मला तरी शक्य नाही. पुढे अशी बरीऽच वाक्यं आहेत. ती सगळी कोट करत बसणे मला शक्य व्हायचे नाही.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
सुनिल सुकथनकर ह्यांची &lt;a href="https://www.facebook.com/sunil.sukthankar/posts/10210537845578760"&gt;ही प्रतिक्रिया &lt;/a&gt;मला अगदी सर्वार्थाने पटली! 

मला कुंडलकरांच्या लेखातील एकांगीपणा, सरसकट जनरलायझेशन, बरीचशी झोंबेल अशी सरकास्टिक भाषा इत्यादी गोष्टी नाही आवडल्या. मला उगीचच दुसर्‍याला लागेलसं बोलणार्‍यांचे बोलणं आवडत नाही. म्हणजे तसं वागण्यामागचं कारणच समजत नाही. कुठल्या हक्काने असं एखादी व्यक्ती बोलते हे समजत नाही.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;एनीवे, मी गृहिणी आहे, मी फेसबुकवर पडीक असते (फेसबुकच काय, ट्विटर, इन्स्टा, रेडीट सगळीकडे पडीक असते), मी कर्कश आवाजात तक्रारीदेखील करत असते अधून मधून. पण त्याबद्दल बोलायचा हक्क माझे घरचे सोडून इतर कोणाला का असेल? मुळात तुम्हाला स्वयपाक व घरकाम येतं म्हणजे झालं का? तुमच्या घरी आजारी सासूसासरे, आजेसासूबाई, नणंदा दीरांच्या शिक्षणांपासून लग्नापर्यंतची जबाबदारी निभावणे व इतर हजार गोष्टी - आहेत का? ही परिस्थिती कित्येक घरांत आढळते. त्या बायका शक्य तितकं परिस्थितीला तोंड देत सगळं निभावून नेत असतात. कोणत्याही स्थरातील , घरातील बाई पाहिली तर तिची टूडू लिस्ट भयंकर प्रमाणात वाहून जात असते व तरी ती ते करत असते. तिच्या घरच्यांना तिच्या कष्टांची जाणिव असलीच तर तिचे आयुष्य थोडे तरी सुखकर म्हणायचे, पण नसेल तर तिने कोणत्या बळावर हे सतत वर्षानुवर्ष ओढून न्यायचं? आणि वर कुंडलकर सारख्या लोकांकडून सर्काझम सहन करायचा? आय मिन, हॅलो! तुम्हाला फ्रीडम ऑफ स्पीच असेल, पण दुसर्याची स्पेस व एकंदरीतच दुसर्‍या व्यक्तीचा आदर करा हे बेसिक मूल्य माहित नाही काय? मला माहितीय की त्यापैकी काही गृहिणी स्वतःच दुसर्यांच्या आयुष्याचा, स्पेसचा व चॉईसेसचा आदर राखर नसतील. पण म्हणून आपणही असंच वागायचं का? लिव्ह &amp;amp; लेट लिव्ह ह्या तत्वात का अवघड आहे? १० पैकी २ व्यक्तींशी आपले आजिबातच पटत नाही तर उरलेल्या ८ व्यक्तींपैकी ६ व्यक्तींमधील काही गुण अजिबात पटत नाहीत, पण आपण गुणावदोषांसकट स्विकारतो ना आपल्या आसपासच्या व्यक्तींना?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
मला एकच प्रकर्षाने जाणवते, समाजातील काही व्यक्तींना काही ठराविक गोष्टींबद्दल, मुल्यांबद्दल फार टोकाची मतं असतात. ठिके धरून चालू की ती टोकाची मतं बरोबर आहेत. काहीतरी समाजात चांगला बदल त्याने होईल असे धरूया. अमुक एका जमावाबद्दल वाटत राहते की ह्यांनी बदलायला हवे, हे असे वागणे बरे नाही, अमुक एक पूर्वग्रह, चुकीच्या परंपरा सोडायला हव्या इत्यादी. जेव्हा असे वाटते तेव्हा सामंजस्याने, शांततेने बदल करण्याबाबत प्रयत्न केले तर ते हळूहळू पण नक्की घडतात. आकांडतांडाव करून, दुसर्‍याला कमी लेखून तुम्ही लांब जाताय समाजापासून. तुम्हाला जे हवे आहे ते होण्याऐवजी नक्कीच उलटा परीणाम दिसणार. स्लो &amp;amp; स्टेडी विन्स द रेस. बदल घडून यायला पिढ्या लोटतात.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
एकेकाळी स्त्री घराबाहेर पडू शकत नव्हती, शिक्षण घेऊ शकत नव्हती ती आज आंतराळात जाते (आंतरजालात नव्हे.) ही प्रगतीच आहे. तुम्हाला खटकणार्‍या सार्‍या गृहिणी सुद्धा स्वतःचे काहीतरी करतील. भले भाषांतर करतील! पण त्याचा आदर राखणे हे तुमचे काम आहे. त्यांनी घरात बसून तक्रार केली तरी नाही चालत तुम्हाला, स्वत:चं म्हणून भाषांतरं केली ते ही नाही चालत तुम्हाला. तुमचा प्रॉब्लेम काय आहे नक्की? सरदारजीच्या जोकसारखे होत आहे हे. सरदारजी बोट लावेल तिथे त्याला दुखत होते.. नंतर कळते त्याचे स्वतःचे बोटच दुखावले होते. तसे होत आहे का आपले?? चष्मा बदला, कटकट करणार्‍या बायकांमध्ये चांगले सापडेल काहीतरी. काही नाही तर निदान त्या चकली चांगली करायच्या एव्हढं तरी म्हणा? &#128512;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;तटी १ : ह्या गृहिणी लेखाचा पार्ट टू आलाय आहे तो बराच बरा आहे. (हे असंच लिहायचे होते की सारवासारव आहे ह्या शंकेला खूप वाव आहे. पण जाऊद्या. ते महत्वाचे नाही. लेख चांगला आहे दुसरा)&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;तटी २: फेसबुकवर बर्‍यच स्त्रिया खूपच चिडल्या आहेत कुंडलकरांवर. मी पण थोडी वैतागले असीन पण माझा कुंडलकरांना डांबले पाहिजे त्या रूटीनमध्ये मग कळेल वगैरे प्रतिक्रियांना विरोध आहे. मुद्दे पकडून विरोध करणं ठीक आहे, व्यक्तीशी वाद नको. माझा विरोध हा आहे की कुंडलकरांनी लेखात सरसकटीकरण केले आहे व भाषा अतिशय चीड आणणारी वापरली आहे. माझ्या फ्रीडम ऑफ स्पीचनुसार मी इतका विरोध करू शकतेच.&amp;nbsp;

&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
तटी ३: नंतर विचार करता, कुंडलकरांच्या लेखावर सुकथनकरांची प्रतिक्रिया हा सारा प्रकारच मला पब्लिसिटी स्टंट वाटतो! &#128513;आणि मी पण त्याला बळी पडलेय! &#128533;&#128533;&lt;/div&gt;
&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;तुम्हाला हे पोस्ट आवडल्यास जरूर कमेंट्स लिहा.. :)&lt;/div&gt;</description><thr:total xmlns:thr="http://purl.org/syndication/thread/1.0">0</thr:total></item></channel></rss>