Thus Sparch Sardin

Links for 2009-12-01 [del.icio.us]

Wed, 02 Dec 2009 00:00:00 PST

رادبو فردا: نگرانی دولت سوئیس از نتیجه نظرسنجی ممنوعیت ساخت مناره
"شورای اتحادیه اروپا دوشنبه اعلام کرده بود که «نتیجه نظرسنجی سوئیس ممکن است پ ایمال کردن حقوق اساسی شهروندان براساس کنوانسیون‌های بین‌المللی باشد، و دادگاه اروپا می‌تواند آن را لغو کند»"

صرفه جویی انرژی: از کجا باید شروع کرد؟

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:18 PST

(عکس ترموگرافی از یک خانه؛ از مناطق قرمز بیشتر انرژی هدر میشود. منبع +)

تقریباً ١٠ روز پیش بود که با دن بحثی میکردیم که اول خیلی ساده بود (الان آمارهایی پیدا کردم که موضوع رو پیچیدهتر کرده). دن میگفت که من نباید از کتری برقی استفاده کنم، چون طبق یک مقاله نشنال جئوگرافیک مارس ٢٠٠٩ مقدار CO2 تولید شده توسط آن خیلی بالاست (منبع +). من هم به دو دلیل با این موضوع مخالف بودم. یکی این‌که کتری معمولی هم گاز مصرف می‌کند و من تقریباً مطمئن بودم که تولید CO2 با گاز بیشتر از برق است. و دیگری این‌که اصولاً در جهان سرمایه‌داری که کارخانه‌ها کمر به قتل طبیعت بسته‌اند، احمقانه است که ما "از خانه‌ها شروع کنیم" و در شرایطی که باید فشار بر صنعت باید باز هم بیشتر شود، در مورد وسایل برقی من که صحبت کنیم. بعد دلیل دیگری هم به ذهنم رسید، آن هم این‌که در ایران مصرف وسایل خانگی پر مصرف بسیار کمتر است. برای مثال طبق آن مقاله، نویسنده فقط برای زدن چمن ٣ ابزار مختلف استفاده کرده است.

اینطور شد که شروع به تحقیق کردم تا نکته خودم را ثابت کنم. نتیجه این شد که جز دلیل دومم –آن هم تا قسمتی- بقیه دلایلم اشتباه بود! اول اینکه فهمیدم هر ١٠٠ فوت مکعب گاز طبیعی ٢٨ تا ٣١ کیلووات ساعت انرژی تولید می‌کند و ١٢ پوند CO2 منتشر می‌کند، یعنی هر کیلووات ساعت آن ٤/. پوند. در حالی که با هر کیلووات ساعت برق ٥/١ پوند CO2 منتشر می‌شود. برای دلیل دوم فهمیدم که برخلاف ادعای مقاله و طبق گزارش EPA تولید CO2 در بخش خانگی در سال ٢٠٠٦ بسیار کمتر است (منبع +). مسائل و مشکلاتی مثل تحقیقات روی تکنولوژی سبز هم حق را به من می‌دهد. در این‌جا آمدم این مقایسه را در ایران بکنم. شاخی در آوردم که باعث شد اصل موضوع برایم به کلی تغییر کند.

در ایران طبق آمار سابا، مصرف انرژی در بخش خانگی تقریباً دو برابر بخش صنعتی است. عکسش را هم گذاشتم که خودتان ببینید (منبع+). البته جای شکرش باقیست که مصرف برق و فرآورده‌های نفتی نسبت به گاز طبیعی کمتر است.

اما هنوز تراژدی ما تمام نشده. بعد از این آمار IEA را دیدم. البته ایران عضو این آژانس نیست و بنابراین این آمار می‌تواند غلط باشد. اما این‌که کمتر از این مقدار باشد یا بیشتر از آن، دیگر نمی‌دانم. طبق این آمار در سال ٢٠٠٦ ایران یازدهمین تولیدکننده CO2 است. اما از نظر تولید سرانه هفتادمین است. اما جذاب‌ترین بخش این آمار که من سال پیش به دنبال چنین آماری بودم و به دست نمی‌آوردم نسبت «تولید ناخالص داخلی» به «تولید CO2» است. جذابیت این آمار به این است که نشان می‌دهد در مقابل آلودگی که ایجاد کرده‌ایم آیا اقلاً تولیدی داشته‌ایم یا نه، فقط به ضرر رسانده‌ایم. در واقع هر چه این نسبت بیشتر باشد بهتر است. مثلاً اکثر کشورهای آفریقای مرکزی و جنوبی در بالای این جدول هستند. این یعنی این‌که بدون آسیب زدن به طبیعت درآمد کسب می‌کنند. اما ایران ... بله ایران در رتبه ١٧٥ بین حدود ١٨٣کشور این آمار است (منبع+).

اما این‌طوری نمی‌توانید عمق فاجعه را بفهمید. برای همین من یک جدول نوشتم که مقدار هر مقیاس را برای ایران، ایالات متحده و امارات متحده عربی در این سه مقیاس را کنار همدیگر ببینید (منبع +، + و +).

	CO₂ emission (thousands of metric tons; rank)	CO₂ emission per capita (cubic tons; rank)	GDP / CO₂ emission (thousands of US Dollars per metric ton; rank)
Iran	466,976; 11	6.6; 70	0.372; 175
United States	5,752,289; 2	19; 9	1.936; 75
Emirates	139,553; 31	32.8; 2	0.696; 140

این‌که من کشورها را کنار هم گذاشتم برای زورآزمایی نیست. فقط برای این است که بتوانیم مقایسه کنیم. اگر بخواهم خلاصه‌ای از کل آماری که به دست آوردم ارایه کنم این است که ما مقدار زیادی انرژی در خانه‌ها مصرف می‌کنیم و این انرژی بیشتر از آن‌که برای پول درست کند، گازهای گلخانه‌ای تولید می‌کند. با این‌که مصرف سوخت تمیز ما زیاد است اما تولید گاز گلخانه‌ای بیش از حد انتظار است. در مورد این‌که مصرف سرانه ایران کم است نظری ندارم.

خلاصه این‌که ما بدون این‌که صنعتی بشویم خودمان را در مصرف غرق کرده‌ایم. و در مورد کتری برقی همین الان من برای چای عصر در کتری قدیمی‌ام آب را جوش آوردم و کتری برقی را برای مواقع عجله (که البته کم هم نیست) کنار گذاشتم.

پی نوشت (برای خوانندگان فید): این پستهای اخیر فونتها و اندازه هایش خیلی جورواجور بود. عذر میخواهم اما به زودی درست میشود.

سرهنگ روسی جهان را نجات داد (از تاریخ ایران در این روز)

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:18 PST

(تمبر شوروی استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای- منبع: فلیکر)

در سایت نوشیروان کیهان زاده یک مطلب بسیار جالب بود که من خلاصه ای از اون رو نقل میکنم:

بيست و پنجم سپتامبر (به وقت شرق روسيه 26 سپتامبر) سال 1983 دستگاه هشداردهنده ارتش شوروي (ارلي وارنينگ) زنگ خطر حمله اتمي به شوروي را به صدا درآورد و علامت داد كه رادار بزرگ مستقر در سيبري حركت موشكهاي آمريكا بهسوي خاك شوروي را ثبت كرده است. طبق دستور العملي كه در اختيار ارتش بود،قرار بود كه به محض به صدا در آمدن چنين زنگ خطري، موشكهاي اتمي شوروي كهبر روي سكوها قرار داشتند و به سوي آمريكا و پايگاههاي نظامي آن در گوشه وكنار جهان از انگلستان تا آلمان و ايتاليا و كره جنوبي و ژاپن نشانه گيريشده بودند پرتاب شوند... همه چيز براي شروع حمله متقابل آماده بود و تنها نياز به تماس سرهنگ«ستانيسلاو پتروف Stanislav Petrov» با كاخ كرملين داشت و مقرر بود كه درصورت تاخير دريافت پاسخ، بيش از 3 دقيقه، به مسئوليت خود دستور حملهمتقابل را بدهد كه سرهنگ پتروف در آخرين لحظه پيش از تماس با كرملين، نسبتبه دقت زنگ خطر و آغاز حمله در آن شرايط كه روابط دو ابر قدرت چندان وخيمنبود ترديد كرد و دستور كسب اطلاع مجدد و تاييد حركت موشكهاي آمريكا راداد كه خبر رسيد، دستگاه «ارلي وارنينگ» دچار اختلال شده بود و پس ازنخستين زنگ، موشك در حال حركت ديده نشده است. در نتيجه، همه چيز به حالتعادي باز گشت... در همان ساعت اول نزديك به شش هزار سلاح اتمي بكار مي رفت كه 500 تاي آن براي انهدام كره زمين كافي است. (+)

شاید نتیجه ای که من گرفتم خیلی قابل قبول نباشه. اما صرفاً و صرفاً با خوندن این خبر به این فکر افتادم که شاید چیزی که بقای انسان رو (اقلاً توی این ماجرا) تضمین کرده، انسان بودنشه یعنی تردید و شک و شاید حتی ترس.
پ.ن: ببین چقدر شاید و اگر و اما کردم!

دیکتاتوری رهایی بخش

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:18 PST

بار اول که سخنرانی دیکتاتور کوچک رو شنیدم، بعضی از جملاتش نظرم رو جلب کرد:

دیگر زمان آن گذشته است كه عدهای خود، دموكراسی و آزادی را تعریف كنند، خود معیار آن باشند و در حالیكه خود، اول ناقض آن هستند، در موضع قاضی و مجری نیز قرار گیرند و با دولتهای متكی بر مردمسالاری حقیقی مبارزه كنند. گسترش آزادیهای جهانی و بیداری ملتها دیگر اجازه این مشرب ناصواب را نمیدهد و به همین دلایل است كه اغلب ملتها و از جمله مردم امریكا در انتظار تغییرات گسترده، عمیق و واقعی هستند و از شعار تغییر استقبال كردند و میكنند.... در بسیاری از مناسبات اصلی جهان، عشق و فداكاری برای نجات و سعادت دیگران و پافشاری بر عدالت و كرامت انسانی، جای خود را به خودخواهی، زیادهطلبيِ سیري‌ناپذیر و لذت‌جویی فردی بیانتها سپرده است... حكومت با كفر باقی میماند اما با ظلم هرگز، این كلام پیامبر الهی حضرت محمد(ص) است… [اینکه] زشتترین روشهای فریب و تهدید، دموكراتیك جلوه داده شده و دیكتاتورمآبها، دموكرات به حساب آیند، قبیح و فاقد مشروعیت است... (+)

میخواستم اینها رو بردارم و بگم که ببین که این متن رو به سادگی میشه با متنی که یکی از مخالفان ایشون علیهاش میخونه اشتباه کرد. و میخواستم ببینم فرق ظالم با مظلوم چیه اگر هر دو معتقد باشن «دیکتاتورمآب نباید خود را دموکرات جا بزنه» یا «حکومت با ظلم باقی نمیماند»؟ و اینکه چطوری ما حرفمون رو در یک زمینه کاملاً رادیکال بیان میکنیم ولی اون نه. بعد هم اینکه آیا ممکنه از همین شباهتها حالت جدیدی سر در بیاره که موضع ظالم رو کاملاً فلج کنه؟ داشتم به نتایجی میرسیدم که اصل متن رو خوندم و دیدم یه چیز جالبتر هست وسط حرفای ایشون:

اندیشه لیبرالیستی و سرمایهداری سلطهگر كه انسان را از اخلاق و آسمان جدا میكند، نه تنها سعادت را به ارمغان نمیآورد بلكه خود عامل بدبختیها و از جمله جنگها و فقرها و محرومیتهاست... دوران تحمیل اندیشه سرمایه داريِ بی عاطفه و تحمیل سلیقه و علاقه یك گروه خاص بر جامعه جهانی، توسعه سلطه بر جهان به نام جهاني‌سازی و عصرِ برپایی امپراطوریها به پایان رسیده است... امروز باید با یك تعهد جمعی، در برابر وضع موجود قیام كنیم، تغییر و تحول را جدی بگیریم و در یك مشاركت و مجاهدت عمومی تلاش كنیم تا همگی به ارزشهای اخلاقی و انسانی و فطری رجعت نمائیم... فرزندی از نسل پیامبر گرامی اسلام یعنی حضرت مهدی (علیه السلام) محقق خواهد شد كه خواهد آمد و حضرت مسیح ابن مریم (علیهما السلام ) و انسانهای صالح دیگر نیز او را در این ماموریت بزرگ جهانی همراهی خواهند فرمود...

واسه همین الان میخوام بگم این جملات به نظر من تحت تأثیر چاوز گفته شده. همونطور که اون دلقک هم در مشهد جملهای مشابه گفته:

در همین راستا اعلام مي‌كنم حضرت مسیح به همراه حضرت مهدی دوباره ظهور خواهند كرد و یك روزی با هم قدرت را به دست خواهند گرفت. (+)

به «اعلام میکنم» دقت کنید، دقیقاً انگار این هم احساس میکنه فرستاده مخصوص عیسی است. دیگه میتونیم مطمئن باشیم بعد از سوسیالیسم حالا نوبت الهیات رهاییبخشه که به دست این دو نفر به گند کشیده بشه. و خلاصه دیدم یه حرف ضروریتر هست که میمیرم اگه نگم. خطر احمدینژاد و چاوز خطری نیست که ایران و ونزوئلا رو تهدید کنه، بلکه خطریه که انسانیت رو تهدید میکنه. چرا؟ چون که دارن دونه به دونه جنبشهای انسانی رو به لجن میکشن. جنبشهایی که امید ما برای نجات انسان از این خرابه است، به دست این دو نفر داره ختنه میشه. کسی چه میدونه شاید بعد از این تصمیم گرفتن فمینیست بشن.

پ.ن: دیروز به یکی از دوستام میگفتم بیچاره صندلیها که به زمین پیچ شده بودن. حالا دیدم یه نفر توی بالاترین هم همین رو گفته.

مقایسه تصویری جنبش ملتهای ایران و فلسطین (از وبلاگ صبح فردا)

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:18 PST

وبلاگ صبح فردا یه مجموعه تصويری جالب فرستاده که جنبش مقاومت فلسطین رو با جنبش اخیر ایران مقایسه میکنه. به شدت پیشنهاد میکنم ببینید و به این فکر کنین که مقاومت در برابر زور هرجا باشه مهمه و انسان آزاده و مقاوم هرجا باشه باید از بقیه آزادگان هم دفاع کنه.
یک نمونه از عکسها رو گذاشتم:

(منبع +)

موتوریهای بسیجی همین الان دو سطل آتش زدند

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

همین نیم ساعت پیش یک اتفاق جالب افتاد. توی خیابون ویلا بودم که یک بار صدای انفجار شنیدم. دیدم یک سطل آشغال منفجر شد و یک موتور دو ترکه هم کنارش بود. معلوم بود که کار همون ها بود. موتوری که دید همه جمع شدن دست پاچه شد و دقیقاً از روبه روی جمعیت رد شد. دیدم که دو جوون بودن با ته ریش و موی کوتاه جوری که به نظر میرسید دانشجوی بسیجی هستن. یکیشون کیفش هم رو دوشش بود (از این کیفهایی که فقط دست همین ها میبنی). من فحش دادم [...] عقبی به جلویی گفت «برو برو».
من به آتش نشانی زنگ زدم ولی گفت که گزارش شده و امداد در راهه. گوشی رو گذاشتم ماشین آتش نشانی اونجا بود. حدس میزنم خود خرابکارها زنگ زده بودن. همون موقع دیدم که یک سطل دیگه رو هم آتیش زدن.
متاسفانه موبایل همراهم نبود. ولی امیدوارم که یک نفر از چهره اون دو نفر عکس یا فیلم گرفته باشه. من فقط گفتم که اگه پس فردا خبری شد بدونین خرابکار واقعی کیه.

پرویز مشکاتیان درگذشت

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

پرویز مشکاتیان درگذشت

البته آهنگساز «بیداد» و «دستان» هرگز نمی میرد.

(منبع +)

John Lennon's Peace

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

(source: http://www.photobucket.com)

روز قدس چه خبر

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

صحنههای راهپیمایی امروز واقعاً تکرار شدنی نبود. دو گروه کاملاً متفاوت در خیابان بود. یک گروه سیاستش رو در حریم عمومی تمرین میکرد، گروه دیگه آمده بود تا مذهب خودش رو دوباره اخته کنه. یک گروه شعارهاش رو فریاد میزد، گروه دیگه پشت وانتهای 6 بلندگو دار پنهان شده بود و خواب آلود من و من میکرد (و البته طنزآمیز بود که برای این صداهای خواب آلود شعارهایی که داده میشد، واقعاً گندهگوزی به حساب میآمد). یک گروه خیابان رو دوربین باران کرده بود تا شاید به زور از اون مریض محتضر یک موجود با حیات بیولوژیک به تصویر بکشه. گروه دیگه بازیگر و کارگردان و فیلم‌بردار و توزیعکننده خودش بود.
در میدون ولیعصر یک داربست زده بودند و یکی از مجریهای تلویزیونی (که یک برنامه انتظار آقا روزهای جمعه اجرا میکنه) به ضمیمه 3 تا آمپلی‌فایر داشت از «آقاش علی» تقاضای یه چیزهای میکرد. صدا رو به آخر رسونده بودن تا صدای شعار به گوششون نرسه. اونجا بود که میشد دید چطور کر شدن و در توهم زندگی کردن ممکنه.
من یکی دو بار رفتم بین ارزشیها تا ببینم اونا چی میگن. یک نفر که شدیداً از سر و صدای سبزها عصبانی شده بود به دوستش میگفت: «اینها هیچ غلطی نمیتوانند بکنند». خندهام گرفته بود که یارو احساس خمینی بهش دست داده بود. در برخورد دو گروه شعار ارزشیهای معمولاً «مرگ بر منافق» بود. از کنار یکی از همین ارزشیها رد شدم که به بغل دستیش گفت «مملکت آخه این همه منافق داره؟».
برخوردهای زیادی بین سبزها و ارزشیها دیدم. هیچ کدوم فیزیکی نشد اما در همه یک طرف بود که میتونست خوشحال باشه چون فقط یک گروه بود که شهر رو به تسخیر در آورده بود. میشد فرق نگاههای پر از پیروزی و پر از عصبانیت رو تشخیص داد. عصبانیت هیچ‌کس به پای اون کسی که روی یک وانت ایستاده بود و جملات حماسی جمهوری اسلامی رو میخوند نمیرسید که با وجود اون همه بلندگو فقط خودش صدای خودش رو میشنید چون صدای صوت و شعار کرکننده بود. اواخرش از اون فاصله دور دیدم که دستهاش میلرزید.
من برای دعواهای بین پلیس و مردم نموندم. به جای اون رفتم تا ببینم کسانی که برای روز قدس اومده بودن چطوری بودن. و البته متوجه شدم که همه به من به چشم عنصر خارجی نگاه میکنن. به تعداد آدمها موتور دو ترکه و سه ترکه بود. مردم تکه‌تکه راه میرفتن هر از گاهی یک گروه بیست نفره رو میدیدی که دنبال یکی از اون وانت 6 بلندگوییها راه میرن. این صحنه اونقدر نابه که میشه صفحاتی رو با مطالعه تکنولوژی در موردش پر کرد. همه لخلخ کنان راه میرفتن. چیزی شبیه شوق حمایت از برادر مسلمان که اصولاً این روز برای اونه نمیدیدی، اما تا دلت بخواد کلاه زرد و پرچم مقاومت لبنان و پوسترهای «کالای صهیونیستی نخریم» میدیدیم. همونطور که گفتم باید این محتضر رو به زور نگه داشت.
در مورد اون پوستر «کالاهای صهیونیستی نخریم» جالب بود که یکی از شرکتها Hugo Boss بود. بعد یه گروه دختر دبیرستانی که بوی عِطر گل محمدیشون فضا رو عطرآگین (به کسر ع) کرده بود این پوستر دستشون رو گرفته بودن. بامزهاس که اصل این پوسترها عربیه که کالاهای غربی مملکتهاشون رو برداشته. حالا وارد ایران میشه و موضوعیتش رو کاملاً از دست میده.
و آخر هم اینکه یکی از شعارهای سبزها که به شدت بدم اومد این بود «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران». این شعار هم ناسیونالیستیه و هم با فلسفه بشری پشت ظلمستیزی که با ظلم در هر جای دنیا باشه مخالفه در تضاده و این به شدت خودخواهانهاش میکنه. اگر ما بخوایم آزادیخواه باشیم باید برای تمام بشریت این رو بخوایم، نه فقط برای قوم خودمون.

P.S: YES! I'm back and I'm here to stay!

پ.ن 2: بعد از چهار ساعت تونستم وارد بلاگر بشم. واقعاً فاتحه خوندن به اینترنت.

داروين: افتخار علم آتئيستي

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

زن و ناصر

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

ما از شما متنفريم

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

يه فيلم مستند جالب ديدم. يه برنامه بود كه داشت درباره فساد موجود در دربار محمدرضا صحبت مي‌كرد. در مورد اسلحه‌هايي بود كه مي‌خريدن با اين‌كه بهشون نيازي نبود و فقط به خاطر پورسانتي بود كه شخص شاه سابق مستقيماً از ايالات متحده مي‌گرفت. بماند كه مدركي به ما نشون ندادن، جز خاطرات يه مقام بالاي ارتش و يه سري تانك با پرچم شير و خورشيد بالاش. يه مورد مشابه ديگه هم امروز تو متروي هفت‌تير ديدم كه يه كميك استريپ بود كه به ديوار نصب كرده بودن و يه نكاتي هم در مورد پول دوستي، سانسور مطبوعات و اشتباهات در برنامه‌هاي اقتصادي (منظورم انقلاب سفيده) داشت. اين چيزا بيشتر از اين كه من رو از شاه متنفر كنه، ياد وضعيت الانمون انداخت: خريد هواپيماي دست چندم از روسيه، واردات بي‌كيفيت‌ترين اجناس بازار و سودهاي كلان، برنامه تحول اقتصادي و گم شدن صد ميليون تومان... سانسور هم كه نداريم. اما خب مهم‌تر اينه كه منظور از اين برنامه‌ها چيه؟

شايد اينا براعت از اشتباهات فعلي باشه. اما من فكر مي‌كنم اين يه پيام ظريف داره كه خيلي هم در رسوندنش موفق نيست. اين‌كه «قبل از انقلاب هم اينا بود، حالا هم هست. دوباره هم انقلاب بشه همين اوضاع برقرار ميشه. با تغيير رژيم چيزي تغيير نمي‌كنه! ميخواي انقلاب كني كه چي بشه؟ برو صيغه كن حالشو ببر.» و اين دقيقاً در راستاي ترس شديديه كه الان اين دلش-مي‌خواد-بهش-بگن-حكومت از همه‌گونه حركت مخالف (حتي "ما هستيم ") داره.
اما ما هم بهشون مي‌گيم كه به گفته رهبر خودتون «اين از آن بدتر، آن از اين بدتر». ما با شما مشكل شخصي داريم. شما بودين كه پدر من و خيلي‌هاي ديگه رو به خاطر اختلاف عقيده از دانشگاه بيرون كردين و پدر خيلي‌ها رو هم به خاطر حماقتتون توي يه جنگ ابلهانه به كشتن دادين. هرچقدر مثل قبلي‌ها باشين، باز هم ما با اون‌ها هيچ مشكلي شخصي نداريم. حتي هيچ خاطره‌اي هم از اونا نداريم. ما از شما متنفريم!

آتئيسم بر اتوبوس

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

یكی از هیجان‌انگیز‌ترین اخبار چند هفته پیش برای آتئیست‌های عالم، نصب یك آگهی تبلیغاتی از طرف سازمان اومانیست بریتانیا روی 200 اتوبوس قرمز در لندن و 600 تای در كل بریتا نی ا با جمله‌ای از جناب داوكینز بود به این عنوان:
"There's probably no God. Now stop worrying and enjoy your life."
این‌كه بالاخره صدا و تبلیغ الحاد با این وسعت پخش بشه، جای خوشحالی داره. البته شخصاً تا جایی كه اطلاعات دارم یه مقداری با نظریات پروفسور داوكینز مشكل دارم، اما با این جمله شدیداً احساس نزدیكی می‌كنم.
ابراز عقیده آزاد یكی از حقوق پذیرفته شده جدیده. اما متأسفانه قدرت اثر متدینان معمولاً به ضرر اقلیت آتئیست تموم شده. حالا با این تبلیغ اقلاً حق اظهار عقیده رعایت شده. حالا میشه امیدوار بود همون‌قدر كه متدینان حق خودشون می‌دونن (و از این حق هم كمال استفاده و گاهی سوءاستفاده رو كردن) كه نظراتشون رو هر جایی با صدای بلند تبلیغ كنن، یا به در و دیوار بچسبونن، این موقعیت واسه غیرمتدینان هم پیش بیاد. این‌طوری هر كسی بدون این‌كه بخواد طرف مقابل رو بكوبه، حرف خودش رو می‌زنه.
یه نكته كه جالب بود توی داستان این جمله این بود كه یه اتوبوس‌ران مسیحی به نام «رون هتر» در ساوث همپتون از راندن یكی از این اتوبوس‌ها خودداری كرده. این اتفاقاً نكته قبلی من رو كاملاً تأیید می‌كنه. اگر اون اتوبوس‌ران به اون جمله اعتقادی نداره می‌تونه سوار اون اتوبوس نشه و دور شهر نچرخونش. اون حق نداره آتش روشن كنه و اتوبوس و داوكینز رو با هم به جرم كفر بكشه، اما یه حق مشخص داره و می‌تونه با استفاده از این حق با این جمله مخالفت كنه و با صدای بلند هم مخالفت كنه. حتی الان با این عملش در واقع یك كنش كاملاً مدرن داشته و تونسته با یك حركت سیاسی از سر و صدایی كه این جمله داشته به نفع اعتقاد خودش استفاده كنه. این خاصیت بی‌نظیر دنیای مدرن محسوب میشه.
اون چیزی كه من به عنوان آتئیسم می‌شناسم هیچ مشكلی با این اتوبوس‌ران نداره و هیچ وقت او رو به خاطر این حركتش تحقیر یا نقد نمی‌كنه. چون آتئیسم اول از همه باید در بنیاد با دین‌داری فرق كنه. یعنی كاری كه برای قرن‌ها دین كرده، یعنی تحقیر و تهدید مخالفانش (حالا یا دین‌دار یا بی‌دین)، رو تكرار نكنه. فرق بنیادی دین‌های ابراهیمی و آتئیسم در اعتقاد نیست، در خداپرستی هم نیست، حتی در محتوای اخلاقی دستورات نیست؛ در چیزهاییه كه هست ولی دیده نمی‌شه، مثل بنیادگرایی و تحجری كه بالقوه در هر دینی هست. آتئیسم می‌تونه منتقد دین باشه، اما هیچ‌وقت نباید دستور آتش‌زدن یك متدین رو بده. اگر آتئیسم به عنوان یك نوع اعتقاد این تحجر بالقوه رو نداشته باشه، اون موقع میشه منتظر دنیای جدید بود. این حتی امكان سیاسی بودن آتئیسم رو هم روشن می‌كنه.
حالا بگذریم. گاهی فكر می‌كنم اخلاق اندیشیدن و اعتقاد رو باید از انگلیسی‌ها یاد بگیریم. همون‌طور كه باید عمق معنای مدرن بودن رو باید از آلمانی‌ها یاد بگیریم.

افتخارات موشكي - هدف: حوزه خصوصي

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

[اخطار: این متن صرفاً فرضیه‌بافی است]
ایران یك ماهواره به فضا پرتاب كرد به اسم «ماهواره ملی امید». هیچ جای شك نیست كه خیلی از ما ایرانی‌ها از این اتفاق خوشحالیم. بالاخره تعداد كشورهایی كه تكنولوژی موشك و ماهواره دارن 10-12تا بیشتر نیستن. البته مطمئناً انتقاد هم به این اتفاق كم نیست. مسئله تهدیداتی كه برای ایران ایجاد میشه، مسئله مشكلات اقتصادی فعلی و نیاز بیشتر مردم به كار تا موشك، خطر توسعه نامتوازن كه منجر به فقر و اختلاف طبقاتی بیشتر میشه، بروز فاشیسم بیشتر از قبل، و كلی قضیه دیگه. اما قبل از ادامه انتقادها یك نكته هست كه بهتره یادمون بمونه:

در این چهار سال سرعت پیشرفت تكنولوژی‌هایی كه كاربرد دوگانه دارن در كشور ما زیاد بوده. مثلاً تكنولوژی هسته‌ای كه هم كاربرد پزشكی و هم كاربرد نظامی داره. یا همین ماهواره و موشك كه هم كاربرد مخابراتی و باز كاربرد نظامی داره. اما مثلاً تكنولوژی‌های اطلاعاتی (سخت‌افزاری و نرم‌افزاری) اصلاً با اون سرعت پیشرفت نكردن (اگه نگیم پسرفت هم كردن). البته تكنولوژی اطلاعاتی هم می‌تونه كاربردهای امنیتی زیادی داشته باشه. چرا؟؟؟ خب اول از همه می‌دونیم كه تكنولوژی اطلاعات یك مشخصه مهم رو نداره: چیزی نیست كه بشه كردش توی چشم دشمنان اسلام و انقلاب. در واقع اهرمی نیست كه بشه باهاش بقیه رو وحشت‌زده كرد. اما این دلیل كافی نیست.
تكنولوژی یك محصول اجتماعی و یك امر سیاسیه. یعنی اولاً جامعه‌ای كه این تكنولوژی در اون ساخته میشه می‌تونه در شكل‌گیری اون نقش داشته باشه، ثانیاً در نوع این تكنولوژی (مثلاً هسته‌ای باشه یا اطلاعاتی) و در كاربرد اون (نظامی باشه یا پزشكی) دست به انتخاب بزنه و ثالثاً تكنولوژی نمی‌تونه بی‌‌طرف باشه یعنی در تمام مراحلش از زمانی كه ایده اون شكل می‌گیره، سرمایه‌گذاری، تولید و تبلیغ میشه همیشه جهت‌گیری داره و برای همین سیاسیه.
رویای پیشرفت سریع و شدید چیزی نیست كه مال امروز، دیروز، این چهار سال یا حتی این سی سال باشه. فكر كنم از زمانی كه رضا، شاه مدرن ایران شد شروع شد و زمانی كه پول نفت بالاخره رفت توی جیب دولت كاملاً جدی شد. اونقدر جدی كه عامل ملی شدن رو هم توی گرداب خودش غرق شد. این رویا در كنار یك ایده باز هم قدیمی‌تر رشد كرد. این دو تا در واقع در هم بافته هستن جوری كه الان بهتره با هم معرفی بشن و نه مجزا. این ایده، «ایده ملت به عنوان یك كل گله‌ای» هستش. در این ایده حوزه خصوصی وجود نداره. ما یك اندرونی داریم و یك بیرونی. حوزه خصوصی جاییه كه شما می‌تونین فردیت خودتون رو حفظ كنین. و معمولاً حوزه خصوصی در خودش معنای بزرگ بودن فردیت رو هم میده. اما اندرونی یا بیرونی هیچ كدوم نشانی از فردیت ندارن. به معماری قدیمی ایرانی نگاه كنید كه در اندرونی اتاق تك نفره با ابعاد كوچك دیده نمیشه. این نبود فردیت یعنی این‌كه ملت یك كل یكسان هستن. یعنی مجوز ما برای گفتن جملاتی نظیر «مردم اروپا اخلاق ندارن» یا «مردم ایران مهمون‌نواز هستن» و یا دقیقاً عكس این جملات. در این حالت ما پیشرفت رو همگام با یكی شدن (سی مرغ به سیمرغ) مدام می‌بینیم. این ادعا البته یك كم گنده‌ است اما شاید حتی بشه گفت كه ترقی یعنی یكی شدن. این یكی شدن با مفهوم یكی شدن دوران روشنگری فرق داره چون حوزه خصوصی این‌جا معنی نداره.
در انتخاب و نحوه استفاده از تكنولوژی میشه یك ریشه اجتماعی پیدا كرد. موبایل به خاطر قابلیت حمل و نقلش می‌تونه به داد حوزه شخصی ما برسه (البته اگه از امكان ردیابی و شنود نسبتاً راحت‌ترش بگذریم). اما باز هم عجیب نیست كه ببینیم وسط یه جای عمومی مثل آزمایشگاه یا سایت دانشكده یكی با صدای بلند شروع كنه پشت تلفن با دوست‌پسرش دعوا می‌كنه و زحمت استفاده از قابلیت جابه‌جایی رو نمی‌ده. به همین صورت ترجیح تكنولوژی هسته‌ای به تكنولوژی اطلاعات فقط یك جنبه ایجابی برای اولی نداره (همون مشت محكم و دهان استكبار و باقی قضایا) یك جنبه سلبی هم برای دومی داره كه به حق شیطان مجسم فرهنگ ماست.
انتخاب یك تكنولوژی غیردموكراتیك مثل موشك‌پرانی و تمركزگرا مثل تكنولوژی هسته‌ای كاملاً در عمق این فرهنگ علاقه‌مند به پیشرفت خطی و بدون حوزه خصوصی نزج گرفته (البته توسعه اون خیلی ناشی از انتخاب مردمی نبوده، و این به خاطر فوق سرٌی بودن و خصلت غیر دموكراتیكیه كه این سرٌی بودن بهش میده). چه ما نان را بر انرژی هسته‌ای ترجیح بدهیم و چه برعكس، انتخاب فرهنگی ما حوزه خصوصی و تكنولوژی دموكراتیك نیست و شاید حالا حالاها نشود. اما این جملات، جملاتی كلی نیستند. در این كل گله‌ای اقلیتی هستند كه بالاخره روزی اوضاع رو تغییر خواهند داد.

اين است پيشرفت

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

بین دو تا كلاس گفتیم از اینترنت استفاده كنیم تا با پیشرفت‌های روزگار همراه باشیم. فیس‌بوك رو باز كردیم تا با دوستانمون در ارتباط باشیم. فیلتر بود. گفتیم خب اشكال نداره. میریم تو یوتیوب ببینیم فیلم باحال چی هست. فیلتر بود. گفتیم موردی نیست. میشه وبلاگ خوند. بالاخره مطالعه خیلی حیاتیه دیگه. هر سه تا وبلاگ یكیش فیلتر بود. گفتیم جهنم و ضرر. بذار بلیط قطار بگیریم و كنسل كنیم كه این اینترنت بی استفاده نمونه. رفتیم دیدیم نوشته بلیط‌هایی كه با كارت پارسیان خریداری میشه رو نمیشه اینترنتی كنسل كرد. دیدیم اینم یه خورده سخته. شنیده بودیم گوگل یه سری نرم‌افزار مفتی داره. باشه میریم از اونا دانلود كنیم میگن چیزای خوبیه. یكی رو انتخاب كردیم و كلیك كردیم. پیغام اومد كه با تشكر در منطقه شما این نرم‌افزارها ارایه نمیشه. گفتیم باشه یه فیلمی، آهنگی بازی‌ای چیزی دانلود كنیم. سرعتمون كم بود. یه آهنگ سه مگابایتی رو می‌خواست در طول سه روز دانلود كنه. دیدیم این‌طوری برای یك آلبوم باید بیشتر از یك ماه معطل بشیم. ما هنوز هم عصبانی یا سرخورده نشده بودیم چون وقش بود بچه خوبی بشیم و برای پروژه درسیمون یه مقدار مطلب جمع كنیم. استادمون گفته بود از اینترنت استفاده كنیم. تو اسكپوس یه مقاله خیلی خوب پیدا كردیم. رفتیم كه دانلود كنیم. اما دانشگاهمون اكانت آی‌تریپل‌ای، ایگنتاكانكت و بقیه رو نخریده بود. فقط یه مقداری از ژورنال‌های ساینس‌دایركت از 2000 به بعد خریداری شده بود. مقاله خوبی پیدا نكردیم. مجبور شدیم جنبش نر‌م‌افزاری و اعتلای مملكت رو هم فعلاً بی‌خیال بشیم. اینجا كه دیگه داشت یه كمی خاطرمون مكدر می‌شد، تصمیم گرفتیم بریم سایت رییس‌جمهور بهش فحش بدیم، دلمون خنك بشه. دیدیم تو صفحه اول یه مادر آمریكایی برای آقای رییس‌جمهور یه نامه نوشته و توی اون فحش خواهر مادر به بوش داده. قبل از این‌كه شاخامون در بیاد كامپیوتر رو لاگ‌آف كردیم و از سایت اومدیم بیرون.
ما بیست ساله كه هیچ پیشرفتی در هیچ چیزی نكردیم جز پیشرفتی كه در «ادای پیشرفت در آوردن» كردیم. توانایی‌ها و تلاش‌های ما توی زندگی اندازه یه آدمیه كه توی یه قبیله آدم‌خوار آفریقایی زندگی می‌كنه، ادعاها و انتظاراتمون اندازه یكی كه ... هیچ‌جا به ذهنم نمی‌رسه: انگار ما منحصربه‌فردیم در ادعاها!

Untitled

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

ساردين موبايلى ميشود

يه كمي هم امي بشنويم!

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

بالاخره من يك سايت موسيقي شنيدن به دردخور پيدا كردم. امروز چند تا از آهنگ‌هاي امي واين‌هوس رو گذاشتم. بعداً يك سايت براي دانلود هم معرفي مي‌كنم.

SeeqPod - Playable Search

از انقلاب تا امارات

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

من دیروز شاد بودم. مسئول آموزش ارشد ما (كه یك خانوم خیلی دوست‌داشتنی و خوش‌اخلاقه) امروز به من گفت، تیپم و رفتارم و اخلاقم كلاً با مشهدیا فرق می‌كنه. یعنی می‌دونین اولش یه كم بهم برخورد كه به شهرم توهین كرده. ولی در عرض 15 ثانیه دیدم كه واقعاً مشهدیا... بعدشم به خودم گفتم خره گور بابای ناسیونالیسم، از تو تعریف كرد. دیگه واسه همین منم كلی تحویلش گرفتم.

البته این خانوم علی‌رغم تمام سجایای اخلاقی، اگر تو راهرو ازش سؤال بپرسی اساسی قاطی می‌كنه. میگه جای سؤال آموزشی توی آموزشه، نه این‌كه تو راهرو داری با دوستات میگی و می‌خندی، تا منو می‌بینی یاد مشكلات و مسایلتون بیفتی. حقیقتش بهش حق می‌دم. میگه فرضاً من دارم میرم ناهار یا وقت استراحتمه. بالاخره اونم واسه خودش زندگی به جز كارش داره. من از همین‌جا میگم بابا بنده‌خدا گناه داره. اونم خسته میشه. تازه كه خیلی به آدم توجه می‌كنه. یه بار نشده من برم توی آموزش و این سرش تو كامپیوتر وامونده باشه و جواب من رو بده. چیزی كه توی آموزش آدم زیاد می‌بینه.

دیروز بعد از تعریفی كه از من كرد كلی هم از این نظرش دفاع كرد. من ازش اجازه گرفتم تا توی بلاگم این موضوع رو بنویسم. اما اسمش رو نمی‌گم به دلایل گوناگون.

مسافركش زیر باران

دیروز ماتحت آسمون پاره شده بود و تهران حسابی بارون اومد. این شهر كثافت یك دوش حسابی گرفت. و البته ما هم موش آب كشیده شدیم. می‌گم وقتی بارون می‌یاد آدم می‌فهمه كه این پل سیدخندان چقدر داغونه. از همه جاش آب روان میشه. نه قطره قطره، شر شر.

اینجا بارون كه میاد اول ترافیك میشه بعد هم تاكسی قحطی میشه. یك‌شنبه تو شبكه پیام شنیدم كه از این به بعد اگر تاكسی‌ها روزای بارونی و برفی مسافر سوار نكنن، جریمه و از این چیزا در انتظارشونه. حالا چطوری می‌فهمن كه تاكسی‌ها كار می‌كنن: سر هر گذر قراره یه فقره بازرس واسته و چك كنه كی مسافر سوار می‌كنه، كی نمی‌كنه. حالا بماند كه كدوم بدبختی قراره بازرس بشه و زیر بارون واسته تو اون شلوغ‌پلوغی تاكسی‌ها رو چك كنه! به علاوه بعد از كنترل امنیت اجتماعی حالا چشممون به این طرح جدید روشن شد.

واقعاً اینا چرا همیشه دنبال كنترل هستن؟ اونم كاری كه اصلاً بلد نیستن. هرچند تنها راهیه كه به ذهنای نخودیشون می‌رسه. قبول دارم كه اگر مردم رو به حال خودشون ول كنی ممكنه سر ساده‌ترین چیزا قلب هم رو از جا بكنن. اما مطمئناً راهش این نیست كه یكی واسته سر چارسوق، فرضاً یه تعلیمی هم بگیره دستش فرضاً داد بزنه: «مادرقحبه مسافر سوار كن». همون‌طور كه همه ما بلدیم چطور از دست فاطی امنیتی‌ها در بریم، مسافركش‌‌ها هم یاد می‌گیرن چی‌كار كنن!

عكس‌های موبایلی: صهیونیست در انقلاب

آقا چند ماه پیش رفتیم سینما بهمن یك فیلم ببینیم و چون خیلی تشنه بودیم یه بطری آب گرفتیم كه عكسش رو ‌می‌بینین. اشتباه نمی‌كنین! رو بطری اسم نستله خورده! نستله به این شركت لیسانس آب‌فروشی داده. همون‌طور كه می‌دونین این نستله یك شركت صهیونیستی خونخواره و پلیده. وگرنه الان روی لوبیا‌های این مملكت اسلامی هم مارك این صهیونیست پست بود. روزگار رو ببین! آدم توی مملكت مسلمون آب هم نمی‌تونه بخوره. قول میدم توی این بطری‌هه یك چیزایی ریخته بودن كه آدم رو از یاد خدا غافل كنه و آدم ش.یطان‌پرست بشه.

صحبت یهود شد. آقا این ETS هم صهیونیسته. امتحان GRE و TOEFL من هر دو افتاده به روز شهادت. اولی صادق، دومی باقر. واقعاً یك جوان آگاه باید از خودش بپرسه چرا؟ یهود كاری نداره جز این‌كه اعتقاد ما رو از ما بگیره و بعد بیاد مملكت ما رو از ما بگیره! بلخاری كجایی كه ساردینت رو كشتن!

توضیح لازم: اون سانسور ش.یطان برای این بود كه یه سری آدم نفهم مدام تو اینترنت واسه این سرچ می‌كنن و میان این‌جا چرند و پرند میگن.

در روان رأی‌دهنده‌ها چی می‌گذره؟

یك تست روانشناسی در آمریكا انجام شده كه نشون میده به‌صورت ناخودآگاه رأی‌دهنده‌ها روی رنگ پوست اوباما حساس هستن. نتایج تست نشون میده كه رأی‌دهنده‌ها (حتی كسانی كه گفتن به اوباما رأی میدن)، به مك‌كین بیشتر از اوباما تمایل دارن، یا این‌طور كه این‌جا می‌خونیم همه نسبت به اين دو تا كانديدا decided هستن.

روش تست implicit بوده و توسط دانشگاه هاروارد، ویرجینیا و ابداع شده. توی سایت رسمی این تست، شما چندین تست دیگه هم در مورد هم‌جنس‌گرایی، جنسیت و كار، عرب/مسلمان‌ها می‌بینین. روش تست هم جالبه: روی یك نمایشگر یك سری تصویر و كلمه میاد، در بالای پنجره هم در دو طرف دو دسته مشخص شده. تست‌دهنده باید با دو كلید مشخص كنه كه چیزی كه می‌بینه مربوط به كدوم دسته‌اس. و این كار رو باید سریع انجام بده وگرنه تست از اعتبار ساقطه. قبلاً به تست دهنده گفته میشه كه هر كلمه یا عكس مربوط به كدوم دسته‌اس. و اگر اشتباه جواب بدین، اعلام می‌كنه كه اشتباه كردین و باید تصحیح كنین. آخر هم از روی زمان و تعداد درست و غلط‌ها تمایل ناخودآگاه رو مشخص می‌كنه. مشخصه كه پیش‌فرض تست اینه كه ما یك ناخودآگاه داریم كه باورهاش با اون‌چه ما خودآگاهانه اعلام می‌كنیم تفاوت داره.

این‌كه آیا این تست قابل استناده یا نه رو من نمی‌تونم تعیین كنم. اما از نظر من مهم‌تر از نظر ناخودآگاه، اینه كه ما در خودآگاه درست عمل كنیم و تصمیم بگیریم. برای مثال نتایج یك تست نشون می‌داد كه من به دگرجنس‌گراها بیشتر تمایل دارم تا هم‌جنس‌گراها. خب وقتی همیشه دور و برم تبلیغات دگرجنس‌گرایانه باشه، عجیب هم نیست. ولی مهم اینه كه بدون توجه به افكار شخصیم، بتونم برای نظر بقیه احترام قایل باشم و حقوق اونا رو از بین نبرم.

بین بلاگ‌ها چه خبر؟

این هفته دو تا مطلب جالب بین وبلاگ‌ها خوندم. یكی این مطلب از نسرین در مورد داستان بازرسی بدنی مسافرای ایرانی در امارات و از دست رفتن باكرگی یك دختر 15 ساله. نسرین گفته كه من ترجیح میدم تو امارات لختم كنن و بگردن تا این‌كه توی مملكت خودم نیروی انتظامی برای دفاع از حقوق زنان بهم فحش بده. متن خیلی خوبی بود. من واقعاً از همه چیزش خوشم اومد. از استدلالش بگیر تا نحوه بیان عصبانیتش.

یكی دیگه هم رسوایی جدیدی بود كه با رندی gameron اتفاق افتاد. اون در این بلاگ یك مطلب دروغی نوشته در مورد یه ژاپنی كه به دین اسلام گرویده، چون امام رضا به اون و همسرش بچه داده—كاری كه بهترین دكترهای دنیا نتونستن انجام بدن. بلافاصله این مطلبش تو چندین سایت (مثل شیعه‌آنلاین كه اتفاقاً ذكر منبع هم نكرده، در واقع سرقت كرده) منتشر شده. همه خوشحال از این معجزه بودن كه این دوستمون یك مطلب دیگه تو بلاگ اصلیش منتشر می‌كنه و كل قضیه رو توضیح میده. واقعاً ازش تشكر می‌كنم. چون نشون داد كه چطور یه مشت داستان بی پایه و اساس معجزه ساخته می‌شه و چطور یه مشت ابله بدون لحظه‌ای تفكر قبولش می‌كنن. و بعد هم ماشاءالله فریاد علمی بودن اعتقاداتشون عالم رو برمی‌داره. دستش درد نكنه، از این به بعد زبون من درازتر از قبل شد.

چگونه براي GRE آماده شويم؟ (قسمت سوم)

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

(پرونده: «چگونه برای GRE بخوانیم»)

خب امروز به مهم‌ترین قسمت آزمون GRE General و هدف اصلی نوشته شدن كل پست‌های قبلی می‌رسیم. ممكنه شما یك دانشمند ریاضی باشین، كلاً نیاز به مرور قسمت quantitative نداشته باشین و برای 60 سؤال اون 20 دقیقه وقت براتون كافی باشه. ممكنه شما یك روزنامه‌نگار باشین كه در توجیه كردن امور توجیه‌ناپذیر قهار باشین و با یكی دو تمرین بتونین از قسمت analytic نمره 5/5 یا حتی 6 بگیرین. اما برای قسمت verbal حتی اگر دانشجوی زبان باشین، احتیاج به مطالعه دارین و تضمینی نیست در انتها هم یك نمره بالای 700 (از 800) بگیرین. امروز می‌خوام از مشكلات این قسمت صحبت كنم.

هدف طراح این آزمون چی بوده و كدوم كرمی باعث شده كه این سؤالات سخت رو بندازه تو دامن ما؟

قبل از هر چیز باید یك اشاره بكنم به فلسفه این آزمون (اگر این قسمت رو به خاطر تنفر از فلسفه نخونین ضرر كردین). این آزمون نمی‌خواد سواد انگلیسی شما رو بسنجه. سنجیدن سواد انگلیسی تو آزمون TOEFL و IELTS انجام میشه. و اتفاقاً همین فرق GRE و این دو تا آزمونه. برای مثال وقتی خیلی از دوستان مدعی زبان من توی سؤالات قسمت verbal مثل درازگوش گیر كردن، ادعا می‌كردن كه خوب آخه این كلمات به چه درد می‌خوره. فرضاً چند بار در كل عمر ممكنه كلمه thwart رو استفاده كنیم یا بشنویم. در واقع حق با اوناست. اما این آزمون كاری به این نداره كه شما چندتا از كلماتی كه توی تست می‌بینین رو به اندازه كلمه hello بلد هستین و معنیش براتون از روز روشن‌تره. همون‌طور كه كاری به این نداره كه شما چند واحد ریاضی پاس كردین. این تست می‌خواد ببینه شما چقدر می‌تونین كلمات رو درك كنین و معنی اونا رو استنتاج كنین. یعنی هوش شما رو می‌سنجه، نه حفظیات شما رو. وگرنه من الان به شما یك لیست 4-5 هزار كلمه‌ای میدم كه تمام كلمات مهم GRE رو داره. ولی كافیه شما یك صفحه از یك لغت‌نامه Advanced Learner رو باز كنین و به راحتی یك كلمه پیدا می‌كنین كه توی این لیست نیست و شما هم معنیش رو نمی‌دونین. متأسفانه برای ما كه به كنكور‌های مسخره سازمان سنجش و اون سؤالات بی‌معنیش عادت كردیم این حفظ كردن هم عادت شده (هیچ وقت فراموش نمی‌كنم كه حتی برای دیفرانسیل كه عملاً تنها درسی بود كه خیلی بلد بودم هم فرمول حفظ كردم). در حالی كه این‌جا نهایتاً 40٪ مشكلات شما رو حل می‌كنه.

به خاطر داشته باشین كه آزمون GRE استانداردهای بالایی داره. یك حد دانشجوی متوسط در نظر گرفتن كه یك سری سؤالات رو می‌تونه جواب بده. سؤالات دیگه هم به نسبت سادگی و سختی مرتب شدن. هر سؤال به همین صورت یك وزن داره و متوسط وزن سؤالات برابر وزن یك سؤال متوسطه. بنابراین عدالت كامل توی نمره‌ها وجود داره (حالا هی دم از عدالت بزنین). حتی اگر یك بار خیلی آزمون سخت باشه نمره دادن تغییر می‌كنه.

توضیح لازم: اصلاً قصد من انتقاد سازمان سنجش و تعریف الكی از ETS نیست. ETS هم بی اشكال نیست. مثلاً گزارش شده كه اشتباهات فاحشی در ارسال نتایج به دانشگاه‌ها وجود داشته. یا مسایل اقتصادی این بنیاد كلی انتقاد رو در آمریكا برانگیخته. حتي به تصحيح درست كاغذها و اين‌كه اصلاً تصحيح ميشه يا نه هم شك كردن. (لينك‌ها رو از اين‌جا پيدا كردم)

خب. با این حساب حتی یك دانشجوی انگلیسی زبان مجبوره حدس بزنه یا شانسی انتخاب كنه (چه برسه به ما). این رو شما می‌تونین از روی درصد كسانی كه به یك سؤال جواب میدن (و ETS این اطلاعات رو راجع به سؤالات میده) حدس بزنین. سؤالاتی هستن كه فقط 20٪ جواب درست دادن. خب مطمئناً خیلی بیشتر از 20٪ از داوطلب‌ها انگلیسی زبان هستن و درست جواب ندادن.

اما برای ما یك قوز بالا قوز هم هست. ما هنوز توانایی استدلال كردن روی لغات رو نداریم چون دایره لغاتمون عموماً خیلی كمه. ما برای این‌كه این رو جبران كنیم، میریم و یك كتاب می‌خریم و می‌شینیم كلماتش رو می‌خونیم. اما آخر هم نمی‌تونیم خیلی از سؤالات رو جواب بدیم و هنوز این قسمت برامون خیلی مشكله. پس باید چی كار كرد؟ این نوشته می‌خواد به همین سؤال جواب بده.

ساختار قسمت Verbal

قبل از جواب به سؤال ببینیم سؤالات قسمت verbal شامل چه چیزایی هست:

این قسمت از دو section تشكیل شده كه هر كدوم 38 تا سؤال داره و 30 دقیقه هم فرصت (باز هم مشكل‌تر شد!). هر كدوم از این 76 تا سؤال یك امتیاز دارن و نمره منفی هم وجود نداره (یعنی تا می‌تونین شانسی بزنین). تعداد سؤالات درست شما میشه raw score شما. مثلاً اگر 20 تا سؤال جواب بدین، نمره خام شما میشه 20. بعد به این نمرات طبق یك جدول «نمرات روی نمودار» یا scaled score از 200 تا 800 داده میشه. یك نمونه از این جدول توی practice guide هست. برای مثال اگر شما هیچ سؤالی رو جواب ندین نمره 200، اگر 30 تا سؤال رو درست جواب بدین نمره 350، و اگر 75 تا سؤال رو درست جواب بدین نمره 800 رو می‌گیرین.

سؤالات چهار مدل هستن به ترتیبی كه معمولاً در دفترچه خواهید دید (و در ضمن 5 گزینه‌ایه):

1- جای خالی (sentence completion): توی این قسمت یك جمله با یك یا دو جای خالی دارین. كه باید اون رو از گزینه‌ها پر كنین. معمولاً 7 تا سؤاله.

2- مقایسه (analogy): توی این قسمت یك جفت كلمه به شما می‌دن كه این دو تا یك نسبت با هم دارن. شما باید از بین گزینه‌ها، گزینه‌ای رو انتخاب كنین كه جفت كلمه‌اش همون نسبت رو با هم دارن. معمولاً 9 سؤاله.

3- درك مطلب (reading comprehension): توی این قسمت از یك متن به شما سؤالاتی میدن. معمولاً هم سؤالات چند تا قالب مشخص داره و ممكنه از چیزایی باشه كه مستقیم در متن اشاره شده یا مستقیم اشاره نشده. این قسمت معمولاً دو تا متن داره كه یكی 7 سؤال و اون یكی 4 سؤال داره؛ یعنی 11 تا سؤال.

4- متضاد (antonym): این قسمت (كه به عقیده عموم مشكل‌ترین قسمته) شامل یك كلمه و 5 تا گزینه‌اس. شما باید كلمه‌ای رو انتخاب كنین كه معنای متضاد رو داشته باشه. ممكنه حتی دو تا متضاد وجود داشته باشه ولی یك متضادتر باشه. یا كلمه پرسیده شده دو تا معنی داشته باشه و منظور تست معنی دومش باشه (در این صورت مطمئناً متضادی برای معنای اول توی گزینه‌ها نیست). این قسمت هم 11 تا سؤال داره.

شما حتماً باید قبل از شروع درس خوندن باید یك تست آزمایشی بدین. كه متوجه بشین كدوم قسمت رو بیشتر مشكل دارین. برای من مثلاً ترتیب از سخت به آسون اینه: 4-2-3-1 و ترتیب به نسبت وقت‌گیر بودن هم: 3-1-2-4 بود. این ترتیب‌ها ممكنه برای شما فرق كنه. شما باید با توجه به این دو تا پارامتر هم درس خوندن و هم ترتیب جواب دادن در روز آزمون رو مدیریت كنین. و این مدیریت از اوجب واجبات است (حضرت ساردین). توجه كنین كه هر كدوم از این سؤالات یك قسمت از هوش شما رو می‌سنجه. به خصوص قسمت‌های 1 تا 3. حتی قسمت 4 هم كه ممكنه حفظی به نظر برسه، گاهی خیلی هوشیه. چون این قسمت هم گاهی با ریشه‌یابی etymology می‌تونه به شما جواب بده.

چه باید كرد: چند تكنیك برای مطالعه قسمت Verbal

برای این‌كه این قسمت برای شما راحت باشه من مورد به مورد اشاره می‌كنم و توضیح میدم:

1- برای حفظ كردن وقت بگذارید به هر حال هرقدر هم كه من گفتم حفظ كردن اخه و چخه، نمیشه رد كرد كه برای این‌كه شما بتونین به سؤالات جواب بدین باید یه تعداد كلمه رو حفظ باشین. برای این‌كه این كلمات رو حفظ كنین، نیاز به وقت زیاد دارین. چون فقط در صورتی خوندنش مؤثره كه این كلمات وارد حافظه درازمدت شما بشه. چرا؟ چون شما مجبورید برای خیلی از سؤالات تحلیل كنید و تحلیل كردن هم زمانی ممكنه كه لازم نباشه وقتتون رو روی پیدا كردن معنی یه كلمه بگذارین. من این‌جا مثال نمی‌یارم تا خیلی متن طولانی نشه. ولی وقتی دارین تست می‌زنین خودتون متوجه منظورم خواهید شد. به علاوه شما در طی زمان خوندنتون می‌تونید كلمات جدیدی رو كه یاد گرفتین توی كتاب‌ها یا توی تلویزیون بخونین و بشنوین و با كاربردشون بهتر آشنا بشین. به نظر من 3 ماه مدت خوبیه.

2- بعضی كلمات بیشتر در GRE به كار رفته است و بعضی بیكارها برای پولدار شدن این كلمات رو جمع كردن. مثلاً انتشارات كاپلان و بارونز از اون دسته هستن (لينك‌ها به سايت اين دو انتشارات است). حتماً این كلمات رو بخونین. می‌تونید كتاب رو بخرید یا نخرید و برید از اینترنت این كلمات رو دانلود كنید: مثلاً در این لينك. در پست بعدی راجع به كتاب‌ها هم توضیح خواهم داد و خواهم گفت كه چرا اين كتاب‌ها خيلی كاربردی نيستن.

اگر این لینك‌ها به دردتون نخورد زحمت بكشید و در اینترنت جستجو كنید. می‌تونید مثلاً از این كلمات كلیدی استفاده كنین: GRE powerwords verbal study

3- به هیچ عنوان به این كلمات اكتفا نكنید چون مقدار زیادی كلمه هست كه در زبان انگلیسی زیاد استفاده میشه و شما ممكنه به گوشتون نخورده باشه. این كلمات توی این كتاب‌ها نیومده. من خیلی شده كه یك تست رو نتونم جواب بدم، چون معنی یك كلمه خیلی ساده رو بلد نبودم. این كلمات رو هم باید یاد بگیرین. برای مثال همین‌طور كه تست می‌زنین این كلمات رو در بیارین و یادداشت كنین. یا گاهی به لغت‌نامه‌هایی مثل MacMillan مراجعه كنین و كلمات ستاره‌دار رو بخونین. این كلمات لغات پركاربرد زبان انگلیسی هستن كه این لغت‌نامه‌ها با تحقیقات فراوان اونا رو جمع‌آوری كردن (فرهنگستان زبان یاد بگیره). اما این‌كه من چرا مك‌میلان رو معرفی كردم دلایل گوناگون داره كه این هم باشه برای پست بعدی.

4- ریشه‌شناسی خیلی مهم است. توی كتابای GRE انواع و اقسام تكنیك‌ها برای تست زدن معرفی شده كه برای من مفت نیارزید. جز همین یكی. اكثر لغات GRE لغات لاتین و یونانی هستن. كلمات این دو زبان هم معمولاً از پیشوند، ریشه و پسوند تشكیل شدن. معنی خیلی از لغات رو میشه با دونستن ریشه و پیشوندشون فهمید. پسوند هم معمولاً نقش كلمه رو در جمله (اسم، صفت، فعل ...) معلوم می‌كنه. البته این روش خیلی ریسك داره. چون معمولاً معنی و كاربرد لغات در طول زمان كاملاً تغییر می‌كنه. اما حداقل به این روش مثلاً در قسمت سؤالات متضاد و مقایسه می‌شه دو-سه تا گزینه رو حذف كرد.

5- پیشنهاد می‌كنم برای قسمت درك مطلب زیاد تمرین كنید. این قسمت كمتر كلمه مشكل داره. اما اولاً متن‌ها خیلی طولانیه، ثانیاً همچین نیست كه جواب سؤال رو فرو كنن توی چشمتون. پس وقت‌گیره. تازه خیلی از موضوعات متن‌ها رو شما به عمرتون نشنیدین (مثلاً از ما در مورد یك طوفانی پرسیدن كه گاهی توی آمریكا اتفاق میفته و به اندازه هاریكین خطرناك نیست، اما گاهی روزها طول می‌كشه!). برای این قسمت هیچ چیزی لازم نیست جز این‌كه شما بتونین متن رو تفسیر كنین. به محض این‌كه شما یك تصویر كلی از متن به دست بیارین، نصف سؤالات رو می‌تونین جواب بدین.

اما جواب‌ها هم به همین سادگی نیست. گاهی جواب‌ها خیلی نزدیكه به هم. برای این‌كه بتونین یك متن رو سریع جواب بدین، باید تعداد زیادی متن رو بخونین و جواب بدین. این‌جا بر خلاف قسمت‌های دیگه می‌تونین از اشتباهتتون درس بگیرین. من با تمرین تونستم 11 تا سؤال این قسمت رو در 15 دقیقه جواب بدم كه نسبتاً خوبه (با 30 دقیقه شروع كردم). اما به تدریج می‌فهمیدم كه برای یك سؤال كجا رو باید بگردم. می‌فهمیدم وقتی متن رو می‌خوندم ممكنه كجاشو سؤال بدن. این چیزیه كه توی قسمت‌های دیگه وجود نداره. با این‌كه این قسمت خیلی زمان‌گیره اما، 22تا سؤال داره كه ارزش فكر كردن رو داره. شما اگر فقط همین 22 تا سؤال رو جواب بدین حدوداً نمره 300 رو می‌گیرین. در حالی كه با تمرین علاوه بر این 22 تا وقت خواهید داشت بقیه قسمت‌ها رو هم بزنین. و نمره خودتون رو خیلی بالاتر ببرین.

6- در آزمون برای قسمت‌های متضاد و مقایسه خیلی وقت نگذارین. برای این دو قسمت هر سؤال نهایتاً 20 ثانیه كافیه. حتی در عرض 10 ثانیه می‌فهمید كه می‌تونین جواب سؤال رو پیدا كنین یا نه. چون وقتی معنی یك كلمه رو هیچ‌جور نتونین پیدا كنین، فكر كردن اضافی فقط وقت تلف كردنه. من پیشنهاد می‌كنم برای این دو قسمت (كه مجموعاً 20 تا سؤال داره) واقعاً بیشتر از 10 دقیقه وقت نگذارین.

خب هنوز نكات دیگه‌‌ای مونده كه من توی پست بعدی (5 شنبه) اونا رو می‌نویسم. چیزایی كه من این‌جا گفتم، با نكاتی كه شما توی كتاب بارونز و كاپلان می‌بینین فرق داره. چون اون كتاب‌ها برای ما نوشته نشده. برای كسی نوشته شده كه انگلیسی زبانه. متأسفانه ما می‌ریم این كتاب‌ها رو می‌خریم و تو كله خودمون می‌كوبیم كه استفاده كنیم. اما ما برای نمره خوب گرفتن به كارهای دیگه احتیاج داریم. پس تا پنج‌شنبه.

پ.ن: راستی فردا هم چند تا خبر جالب دارم كه می‌خوام بنویسم. مثلاً نتایج یك تست روانشناسی در مورد تأثیر رنگ پوست اوباما روی ناخودآگاه رأی‌دهنده آمریكایی. فرصت كردین یه سری بزنین.

يك داستان باكره

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

داستانی كه امروز می‌خوام تعریف كنم شاید واقعی نباشه. اما برای من از هر واقعیتی هر-روزه كه می‌بینم واقعی‌تره. روزی می‌رسه كه هزاران داستان مثل این اتفاق بیفته و تعریف بشه. اون روز رویای من واقعیت پیدا می‌كنه. و دیگه هیچ قانون و دینی نخواهد بود كه بتونه به این داستان‌ها بتازه و اون‌ها رو تكفیر كنه. بدون این‌كه بتونه مقاومت كنه، تغییر می‌كنه.

این داستان رو یه خانوم دكتر جوان و متعهد به اصول آتئیسم برای من تعریف كرد. زمانی براش این ماجرا اتفاق افتاد كه هنوز انترن نشده بود ولی به علت علاقه و احساس مسئولیت زیادش با استاداش به بیمارستان می‌‌رفت و حتی شیفت هم داشت. این ماجرا در یكی از استان‌ها اتفاق افتاده كه اتفاقاً بالاترین آمار قتل‌های غیرتی/اعتقادی رو در كشور داره.

در یكی از این شب‌های شیفت، یك عروس سیاه‌بخت و یك داماد عصبانی وارد بیمارستان—بخش زنان—می‌شن. همراه اونا خانواده‌های عروس و داماد بودن كه پشت در حجله منتظر خبر خوش دیده شدن خون در شب رفاف بودن تا فردا به‌خاطر یك تیكه غشای بی‌فایده كه به موقع پاره شده، با سربلندی تو خیابون راه برن. ولی همه امیدهاشون به فنا رفته. پدر عروس آماده بوده كه بشنوه دخترش باكره نبوده تا همون‌جا توی بیمارستان بكشدش.

دكتر جوان مسئول معاینه این عروس تیره روز میشه. وارد اتاق كه میشن، عروس مثل بید میلرزیده. دكتر معاینه می‌كنه و متوجه میشه كه بله دختره قبلاً سكس داشته—واژن كاملاً تغییر شكل داده بود. خانوم دكتر قبلاً یك بار یك دوستش رو سر همین موضوع از دست داده. وقتی پدر دوستش متوجه میشه كه دخترش بدون تأیید پدر و اجازه خداوند متعال حامله شده، می‌كشدش و دادگاه هم پدر رو مقصر نمی‌شناسه. از عروس می‌پرسه كه سكس داشتی. دختر سر تكون میده. دكتر بهش می‌گه «من كمكت می‌كنم به شرطی كه تو با دخترت این كار رو نكنی و نگذاری هم كسی این كار رو باهاش بكنه». باز هم سر دختر تكون می‌خوره. دكتر یه مقدار بتادین دور واژن می‌كشه، كتابش رو باز می‌كنه و داماد و فوج فامیل‌های عصبانی یا سرافكنده رو وارد اتاق می‌كنه. یقه داماد رو می‌گیره و سرش رو تا پای «دروازه ورود آقا داماد به دنیای مردانگی» خم می‌كنه. میگه «نگاه كن، می‌بینی خون رو؟» بلندش می‌كنه و كتاب رو نشونش میده «ببین! خون اون‌جا همیشه زیاد نیست. خیال می‌كنی چاقو زدی بهش كه انتظار داری خون‌ریزی شدید داشته باشه؟ برو خجالت بكش! قبل از این‌كه عروست رو متهم كنی دقت كن. من اگر جای این دختر بودم، حتی یك ثانیه بیشتر پیش تو نمی‌موندم.» داماد خجالت‌زده عروسش رو بر می‌داره و می‌ره. خانواده‌ها هم آماده برای شروع یك دعوای بزرگ خانوادگی خارج میشن. این دعواست كه عاقبت یك ازدواج رو در مملكت ما تعیین می‌كنه نه تصمیم اون عروس بیچاره یا داماد ساده‌لوح.

حالا شما فكر می‌كنین كدوم یكی بیشتر داماد رو گول زده:

دكتری كه همه تلاشش رو برای حفظ یك ازدواج و یك انسان به خرج داده، یا

اعتقادی كه به داماد یاد داده تو پول دادی كه یك زن دست‌نخورده ابتیاع كنی. اگر نبود فقط پولت نیست كه از دست رفته، مردانگیت هم زیر سؤال رفته اگر یك پرده رو پاره نكنی...

كدوم یكی؟

وقتی از دكتر جوان برای نوشتن این داستان اجازه گرفتم، گفت شاید اعتماد مردم به پزشك‌‌ها كم بشه. گفتم مهم اینه كه تو جون یه انسان رو نجات دادی و به نظر من مهم‌تر از این وظیفه‌ای نداری. در ضمن محض اطلاع، متأسفانه همه دكترها تا اين حد فهميده و مسئول نيستن.

از همین‌جا هر دو دست این دكتر رو می‌بوسم.

چگونه براي GRE General ‬‬آماده بشويم (قسمت دوم)

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

(پرونده: «چگونه براي GRE بخوانيم»)

صحبت از GRE General بود. قسمت قبل در مورد ثبت‌نام نوشتم. حالا در مورد این‌كه چطور برای این دروازه ورود به باغ عدن ایرانیان (ساده‌تر نبود می‌گفتم GRE؟) خوندم می‌نویسم. البته من وقت كمی داشتم برای خوندن. اما اون‌چه كه می‌نویسم به نظر خودم ارزش داره.
اول این‌كه فرض می‌كنم شما می‌دونید كه مواد امتحانی چیه. من دیگه راجع به سؤالات و اینا توضیح نمی‌دم. اگر نمی‌دونید این صفحه در سایت ETS و كتابچه Practice Guide رو بخونید (اين كتابچه رو قبلاً معرفي كردم). دوم این‌كه بیشتر این نوشته و نوشته بعدي در مورد دو قسمت verbal و analytic آزمونه. بنابراین قسمت سوم یعنی quantitative رو نگفته می‌گذارم. دلیلش هم اینه كه به نظر من و احتمالاً خیلی از دانشجوهای مهندسی این قسمت ساده‌تره. فكر كنم برای دانشجوهای انسانی هم مشكل نباشه. چون اونا هم در دوره دبیرستان بالنسبه كلی ریاضی می‌خونن. اما به هر حال انسانه و نسیان. اگر خواستین مرور كنید كتاب‌هایی رو كه معرفی می‌كنم رو بخونین. این كتاب‌ها معمولاً حجم بیشتری رو به قسمت quantitative (همون ریاضی خودمون) اختصاص می‌دن، برخلاف verbal (اینم همون زبان انگلیسی خودمون) كه حجم كمتری داره و این یكی برای همه ما مشكل خواهد بود. مگر این‌كه به معنی واقعی كلمه تمام این مدت تحصیل، انگلیسی جدی خونده باشین (دوستانی كه تو مؤسسه شكوه FCE یا CAE گرفتن خوشحال باشن).

‌

Analytic Writing

در این قسمت دو تا متن باید بنویسین: اولی Issue Writing كه 45 دقیقه فرصت داره و در اون در مورد یك موضوع باید نظرتون رو بنویسین. موضوع به صورت یه جمله داده می‌شه كه در اون با موضوع بحث موافقت یا مخالفت شده. مثل این یكی:

"Education will be truly effective only when it is specifically designed to meet the individual needs and interests of each student."

خب احتمالاً همه شما یك نظری در مورد این ادعا دارید (من یك موضوع نسبتاً عمومی رو انتخاب كردم). اگر نظری ندارین، واقعاً نمی‌دونم این مدت تو دانشگاه چی كار می‌كردین. اگر این‌طوریه سعی كنین یك نظر پیدا كنین. شما می‌تونین با این جمله موافقت یا مخالفت و یا اون رو به‌طور محدود قبول یا رد كنین. هر كاری می‌‌كنین حتماً باید نظرتون رو توجیه كنین. حالا یا با مثال، یا با منطق بازی و حتماً با استفاده از یك بیان فصیح. منظورم از بیان فصیح اینه كه باید طوری صحبت كنید كه خواننده رو مجاب كنید. در این قسمت دو موضوع دارین كه می‌تونین یكی رو انتخاب كنین.
متن دوم Argument Writing: توی این قسمت 30 دقیقه فرصت دارین تا در مورد نظری كه یك نفر داده اظهارنظر كنید و به عبارتی نظرش رو نقد كنین. یك اظهار نظر به شما داده می‌شه كه در اون نویسنده برای مجاب كردن خواننده (كه شما باشین) برای پذیرفتن ادعاش، دلایلی میاره. مثل این:

The following is a letter from an editor at Liber Publishing Company to the company's president.
"In recent years, Liber has unfortunately moved away from its original mission: to publish the works of regional small-town authors instead of those of big-city authors. Just last year, 90 percent of the novels we published were written by authors who maintain a residence in a big city. Although this change must have been intended to increase profits, it has obviously backfired, because Liber is now in serious financial trouble. The only way to address this problem is to return to our original mission. If we return to publishing only the works of regional small-town authors, our financial troubles will soon be resolved."

شما باید این دلایل رو بررسی كنین و بگین كه آیا برای مجاب شدن كافیه یا نه. اگر توجه كنین توی استدلال‌های این متن می‌تونین 4-5 تا اشكال پیدا كنین. خب به همین دلایل شما می‌تونین حرف نویسنده رو رد كنین یا به طور محدود قبول كنین. حتماً توجه كنین كه بعضی از argumentها (مثل این یكی) یه جمله هم بالاش داره كه نوشته نویسنده این متن كیه يا اين متن كجا منتشر شده. این جمله به شما در درك متن كمك می‌كنه، پس نخونده نگذارینش. نكته دیگه هم توی این قسمت شما نظری از خودتون ندارین. شما فقط نظر یه نفر دیگه رو رد می‌كنین.
هر كدوم از این دو متن رو دو نفر تصحیح می‌كنن كه استاد دانشگاه هستن و ETS اونا رو تربیت كرده. هركدوم از مصحح‌ها (خود GRE به اینا میگه Reader) یك نمره از 0 تا 6 داده می‌ده و میانگین این نمره‌ها به عنوان نمره این قسمت از 0 تا 6 گزارش میشه. حتماً كتابچه راهنمای Practice Book رو بخونین (قبلاً این‌جا این كتابچه رو معرفی كردم). صفحه 30 و 32 كتابچه من (در قسمت sample test) به شما دقیقاً توضیح داده كه چی از شما می‌خواد. انگلیسی درست نوشتن یه پارامتر كم اهمیته توی این قسمت (البته اگر خیلی افتضاح و اشتباه بنویسین، نمره كم میشه).

منابعي كه براي اين قسمت پيشنهاد ميكنم

این‌كه چطور این دو قسمت رو درست متوجه بشین، یك متن خوب بنویسین، زمان رو مدیریت كنین، و ... خیلی مهمه. برای این شما به تمرین زیاد احتیاج دارین. به خصوص زمان كه علاوه بر مدیریت دقیق، احتیاج به تندنویسی هم داره. من خودم معمولاً وقت نمی‌كردم یكی دو نكته كه به ذهنم رسید رو بنویسم. من سه تا منبع خوب سراغ دارم كه برای تمرین این قسمت كمك می‌كنه:

Practice Guide در صفحات 15-20 و 22-26 برای این دو قسمت یك موضوع نمونه رو معرفی كرده و 6 تا جواب نمونه كه هر كدوم یك نمره رو از 6 تا 1 گرفتن، نوشته. برای هر جواب هم كامنت مصحح رو گذاشته. اینا خیلی كمك هستن. چون به شما می‌فهمونه كه مصحح و البته GRE دنبال چی می‌گرده. به خصوص جواب با نمره 6 و 5 و 2 رو بخونین. بقیه رو اگر وقت داشتین بخونین. به علاوه این كتابچه در صفحه 51 و 52 هم یك راهنما گذاشته برای این‌كه برای هر نمره چه كارایی رو باید در نوشتن انجام بدین. این هم جالبه. و آخر هم برای دو writing كه sample test اومده در قسمت پاسخ‌نامه 3 تا جواب با نمره‌های 6، 4، و 2 رو معرفی كرده و كامنت مصحح رو هم گذاشته. دیگه چی‌ می‌خواین آخه؟؟؟

دومی دو صفحه‌ای كه در زیر آدرسش رو دادم، تمام موضوعات مربوط به هردو قسمت رو داده. تمام موضوعاتی كه به شما میدن از این‌جا البته با كمی تغییر انتخاب میشه. بد نیست آدم كمی در این دو صفحه تعمق كنه و به موضوعات فكر كنه.

The Pool of Issue Topics
The Pool of Argument Topics

آخر و از همه مهم‌تر هم كتاب Writing Skills for GRE and GMAT هستش. این كتاب فوق‌العاده بود. من رو توی دو هفته آدم كرد. به شما یك سری قالب پیشنهاد داده كه چطور هر متن رو ترتیب بدین، به علاوه برای مدیریت زمان هم یك روش پیشنهاد داده. مقدار زیادی هم در مورد فصاحت زبان و هنر استدلال راه‌حل داده. در انتها هم برای 20 تا از موضوعات هر قسمت چندتا متن نوشته كه بدك نیستن (اگر آدم وقت كنه). البته توی این قسمت اصل موضوعی كه پرسیده شده رو نیاورده و شما باید خودتون اونا رو از دو صفحه‌ای كه بالا دادم پیدا كنین. برای هر قسمت هم تمرینات زیادی داره كه به تدریج شما رو قوی می‌كنه. این تمرینات یك خوبی دارن اونم اینه كه اگر شما زمانی كه می‌خواین در وقت محدود یه چیزی بنویسین هول میشین، این تمرینات با تیكه تیكه كردن نوشتن یك متن و تمرین كردن جداگانه هر تیكه شما رو تقویت می‌كنه. حتی اگر وقت كم دارین این تمرین‌ها رو از دست ندین.

نمی‌دونم این كتاب تو بازار ایران هست یا نه. من از این آدرس دزدیدمش:

http://rapidshare.com/files/78480357/Writing.Skills.For.GRE-GMAT__PW__www.softarchive.net.rar (6.5 MB)

البته خوب اشكال این كتاب اینه كه خیلی كیفیتش پایینه و خوندنش دردسر زیاد داره. اگر در بازار هست بخرینش. اطلاعات كتاب رو از اين لینك می‌تونین پیدا كنین.

فقط اگر وقتتون كمه اصلاً نگران نباشین. من دو هفته بیشتر وقت نذاشتم و از نتیجه كار هم راضی هستم. مطمئناً اگر دو ماه وقت می‌‌ذاشتم خیلی نتیجه بهتری می‌گرفتم، اما الان هم بد نشد. فقط مسیری كه این كتاب گفته رو دنبال كنین و با دقت بخونیدش. خود كتاب به شما راهنمایی میده كه اگر وقت زیادی ندارین چی كار كنین. به خصوص فصل‌های 1 تا 3 رو. فصل 4 برای كسی كه وقت بیشتر داره خیلی مفیده. از دو فصل آخر هم اقلاً 3-4 تا از مثال‌ها رو بخونین. شب‌ها هم حتماً مسواك بزنین، بعدش هم جیش، بوس، لالا...

قسمت بعدی كه دوشنبه خدمتتون عرضه می‌كنم، راجع به قسمت Verbal و مشكل‌ترین قسمت برای ایرانیاس. كلاً تمام ایده نوشتن این مجموعه، این بود كه این قسمت رو معرفی كنم و به همه در موردش اخطار بدم. اون قسمت رو حتماً بخونین چون كلی نكته جزیی پیدا كردم كه خیلی به درد ایرانیا می‌خوره.

What is an Aryan

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

اين كاريكاتور كاري از بوريس افيموف است--برای تحقير گوبل (وزير تبليغات هيتلر و براي دو روز دومين صدراعظم رايش سوم آلمان) و ادعاهای نژادپرستانه پروپاگاندای نازی در مورد خوش‌تيپی نژاد آريايی.
در حين اين‌كه ول می‌گشتم تا اين عكس رو ديدم، يه چيز جالب ديگه هم خوندم. ماكس مولر كه اولين كسی بوده كه كلمه آريايی رو در زبان انگليسی به كار برده، منظورش از آريايی يك گروه زبانی بوده (كه الان گسترده شده و علاوه بر فارسی و آلمانی و ايتاليايی، سلتی و يونانی و آلبانی و اسلاو رو هم دربر می‌گيره). برداشت اون زمان از اين گروه زباني كه مولر معرفي كرده، اين بوده كه احتمالاً ارتباط بيولوژيك هم بين مردمان هندوآريايی وجود داره. اون اين پيوند دادن زبان‌شناسی و انسان‌شناسی رو به شدت تكذيب (انسان‌شناسی اون زمان در واقع روی بيولوژی كار می‌كرده) و اين كار رو خطرناك معرف‌ كرده. اون گفته:

علم زبان و علم انسان نمی‌توانند خيلی جدا بمانند... بايد تكرار كنم... اين اشتباه است كه از خون آريايی همانند يك گرامر معظم صحبت كرد. (منبع: اين‌جا)

هم صدا با آقای مولر من هم می‌گم كه لطفاً وقتی از يك موضوع (علمی يا غير علمی) صحبت می‌كنيد يادتون باشه كه می‌تونه چه خطرات جبران ناپذيری داشته باشه. يادتون باشه هيچ حقيقتی ارزش جون انسانی رو نداره كه چه بسا ممكنه اصلاً اون حقيقت براش اهميت نداشته باشه.

برای منبع اين عكس روی عنوان اين متن كليك كنيد!

چگونه براي GRE General ‬‬آماده بشويم (قسمت اول)

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

(پرونده: «چگونه براي GRE بخوانيم»)

وعده دادم كه یك چیزی در مورد این‌كه چطور GRE General بدیم و بخونیم، بنویسم. دوباره هم اینترنت را و به‌خصوص بلاگ‌ها را گشتم: به جز یه مشت تبلیغات چیزی نبود. اما چند نوشته جالب هم بود كه بعداً لینك می‌كنم. قبل از این‌كه بریم سر اصل مطلب، بگم كه این متن صرفاً تجارب منه در این یك ماه و خرده سر و كله زدن با تست‌ها. بنابراین «شُكر و شكایت» رو با هم داره. شكر از این نظر كه نكات كنكوری تخیلی نداره، مگر چیزهایی كه واقعاً امتحان كردم و جواب داده یا نداده. شكایت هم از این نظر كه من خیلی چیزا رو امتحان نكردم. ولی اگه این متن رو در كنار چهارتا متن دیگه بخونین شاید یه چیزایی دستگیرتون بشه.

خب من توی این پست فقط مقدمات رو نوشتم، ادامه رو در پست بعدی بخونید.

ثبت‌نام

این تست دو حالت داره PBT و CBT یا به‌ترتیب كاغذ-قلمی و كامپیوتری. الان دیگه تست اكثر دنیا كامپیوتری شده. اما تو ایران هنوز كاغذیه. به نظر من باید خدا رو شكر كنین. چون اگرچه تعداد سؤالاتش خیلی بیشتره، اما نكات مثبت زیادی داره. مثلاً در PBT اجازه دارین تمام سؤالات یك section رو ببینین. اما در CBT تا به سؤالی كه روی مانیتور هست جواب ندین نمی‌تونید برید سؤال بعد. البته خود ETS ادعا كرده كه این دو تا تست علی‌رغم تفاوت‌ها قابل مقایسه هستن و بین نمراتشون تفاوتی نیست. پس نگران این‌كه تست PBT می‌دین یا CBT نباشین. دانشگاه‌ها هم هر دوی این‌ها رو مثل هم می‌بینن.

برای ثبت نام حتماً باید یا voucher داشته باشین یا كارت اعتباری. سازمان سنجش معمولاً یه تعداد محدود voucher میاره برای خیل مشتاقان. اما خب طبق معمول كمتر از حد لازمه و اگر مثل من دیر بجنبین، مجبورین برین از زیر سنگ كارت اعتباری پیدا كنین (این آدرس رو چك كنید تا زمان ثبت نام رو بدونين و آماده باشين). توجه كنین كه اصلاً بانك‌ها كارت اعتباری ندارند و نمی‌دهند (من اكثر بانك‌ها و صرافی‌های جمهوری رو گشتم( اساتید هم كه قربانشان بروم یا ندارند یا نمی‌دهند. پس زودتر بجنبین. اگر هم نشد می‌تونید از كسایی كه دوبی رفت و آمد دارن، كمك بگیرین، یا اگر آشنایی در خارج دارید بهش زحمت بدید. من با این تبلیغات اینترنتی برای كارت اعتباری محدود تماس نگرفتم. نمی‌دونم چرا اصلاً به نظرم قابل اعتماد نیستن.

من به این روش ثبت‌نام كردم: وقتی شما برای ثبت‌نام وارد میشید (به اين‌جا)، به شما یه كد موقت میده. این كد 24ساعت معتبره. یعنی 24 ساعت برای شما جا رو نگه می‌داره. من رفتم و اطلاعات خودم رو پر كردم. بعد با یك دوست عزیز در آمریكا (كه خدا برای ما مسلمین نگه‌ش داره) تماس گرفتم، آدرس ثبت‌نام و این كد رو بهش دادم. اون هم فقط رفت و اطلاعات Credit Card خودش رو وارد كرد. و بعد از 10 دقیقه، ای-میل تأیید به من رسید.

اطلاعات اولیه

سایت این آزمون در آدرس ets.org/gre، در قسمت test takers كلی اطلاعات در مورد امتحان داره كه خیلی به درد من خورد. اونا رو قبل از شروع درس خوندن بخونید. یه سری فایل pdf هم هست (برای آزمون عمومی) در مورد سؤالات كه روشن و واضح همه چیز رو توضیح داده. به نظر من توضیحات ETS در مورد آزمون خیلی كامل‌تر بود، نسبت به كتاب‌های GRE مثلاً BARRON’S. این یكی از چیزاییه كه ما چون در ایران عكسش درسته، ممكنه ما رو به اشتباه می‌ندازه. تا اون‌جا كه من یادمه اطلاعات در مورد محتوای كنكور و نحوه سؤال دادن از كتاب‌های كمك درسی و كلاس‌های كنكور به دست می‌اومد كامل‌تر از اطلاعاتی بود كه خود سازمان سنجش و اون مجله چرندش می‌داد. اما اینا عكسش هستن. پس به این اطلاعات دقت ویژه كنید.

به علاوه سایت ETS یه فایل هم داره به اسم GRE Bulletin. این فایل تمام اطلاعاتی كه شما از ثبت‌نام تا اصلاح مشخصات ثبت‌نام تا روز آزمون احتیاج دارید رو در خودش داره. یك فایل هم هست به نام Practice Book. این فایل رو برای شما به صورت كاغذی پست می‌كنن و احتیاجی به دانلود كردن اون نیست. این دفترچه یك تست كامل داره، كه بهتره كاغذی اون رو داشته باشین تا الكترونیكی.

به علاوه یك نمونه سؤال آنلاین هم در سایت هست كه بد نیست با اون اشكالات خودتون رو متوجه بشین. اما اگر می‌خواین تست كامل practice book رو یك بار هفته قبل از آزمون بزنین تا برای امتحان آماده بشین (مثل من)، توجه كنین كه اكثر سؤالات این تست و اون تست آنلاین یكی هستن. بنابراین خطر لوث شدن تست و حال‌گرفتگی وجود داره. به علاوه نمی‌تونین یه تخمین درست از این داشته باشین كه بعد از 3 ساعت و خرده‌ای سر تست نشستن چقدر می‌تونین مغزتون رو متمركز كنین.

در پست بعدي من لینك‌هایی كه در سایت ets مفید هستند رو خواهم آورد تا در این سایت سردرگم نشین. متأسفانه هر وقت من به یك سایت آمریكایی (مثلاً سایت وزارت آموزش یا وزارت خارجه) سر می‌زنم همه چیز رو گم می‌كنم. خیلی سایت‌های شلوغی دارن (نظر شخصی).

Admission ticket and correction stub

برای شما بعد از مدتی از ثبت نام یك مرسوله از آلمان می‌رسه كه داخلش یك نامه به نام admission ticket و یك كتابچه به نام practice book هست (كه بالا توضیح دادم). بلیط پذیرش شامل اطلاعات ثبت نام شما و یك ته چك اصلاح هست.

در این ته چك می‌تونید اگر اسم شما اشتباه نوشته شده و یا می‌خواین آدرس رو تغییر بدید اصلاح كنید. در ضمن اسم رو نمی‌تونید عوض كنید فقط می‌تونید غلط‌های لپی رو اصلاح كنید: مثلاً اصغر گه‌نژاد رو می‌تونید بكنید اصغر گم‌نژاد، نه هوخشتره پورپارس. در ضمن یك نوشتن یكتا برای اسمتون به حروف لاتین داشته باشین كه برای apply، visa و تست‌هاتون از همون استفاده كنید. به خصوص اگر اسمتون مثل من، املای سرراستی به لاتین نداره و در مهمونی‌های خانوادگی هر وقت بحث خارج رفتن میشه، در مورد نوشتن اسمتون انواع و اقسام نظرات تاریخی رو می‌شنوید.

به علاوه همون‌طور كه حتماً می‌دونید ETS نمرات شما رو برای چهار دانشگاه تحصیلات تكمیلی و یك دانشگاهundergraduate به صورت مجانی ارسال می‌كنه. اگر شما این دانشگاه‌ها رو اعلام نكنین، بعداً باید دوباره یه مبلغی پرداخت كنید (هر دانشگاه 20دلار). برای ارسال نتايج به دانشگاه‌های علاوه بر این چهار تا هم باز هر كدوم 20دلار (درخواست ارسال اضافي را به اين‌جا بدين). حالا از یك طرف ترس این هست كه شاید نمره شما خوب نشه، از طرف دیگه این‌كه اون پول رو دوباره چطور پرداخت كنین، باز خودش دردسر جداست. انتخاب با شماست كه همین الان انتخاب كنین یا بگذارین نتیجه بیاد و بعد نتایج رو اگر خوب بود بفرستین. به علاوه اگه نتایج شما بد باشه و دوباره بخواین تست رو بدید و نتایج اون تست رو برای دانشگاه‌تون (درب‌های بهشت موعود) بفرستین، باز هم نتایج تست‌هایی كه در 5 سال گذشته دادین هم به نتایج فعلی ضمیمه و همراه اون ارسال میشه. به علاوه بعضی دل‌سوختگان آمريكا كه دو بار تست رو دادن به من گفتن كه خیلی نتایجشون تغییر نكرده. اما من فكر می‌كنم اگر دوباره بدم، نتیجه بهتری بگیرم. پس حواستون رو جمع كنین.

اگر خواستید دانشگاهی رو اضافه كنید، باید كدش رو بفرستید. برای كد خود سایت ETS یك سیاهه از این كدها داره كه من حقیقتش ازش سر در نیاوردم. بهتره برید و از خود دانشگاه كدش رو بپرسید یا در سایتش پیدا كنید. معمولاً در قسمت admission هر دانشگاه و زیر PhD یا Graduate Studies این كد هست.

برای ارسال ته‌چك سه راه هست: یا همون كاغذی كه به شما دادن رو پست كنید به آدرس ETS، یا روز آزمون بدید به سازمان سنجش بفرسته و یا اگه مثل من به سازمان سنجش اعتماد ندارید، admission ticket رو از این‌جا به‌صورت الكترونیكی بگیرین، به یه ترفندی داخل اون اصلاحات رو بنویسین (من این فایل رو از html تبدیل به pdf كردم، با آكروبات پروفشنال اصلاحات رو نوشتم و البته در محتوای ای-میل هم به اصلاحات اشاره كردم) و به آدرس gre-info@ets.org پست كنید. من پنج‌شنبه فرستادم و دوشنبه ساعت 5-6 بعدازظهر یك پاسخ گرفتم كه انجام اصلاحات درخواست شده رو احتراماً به اطلاعم رسونده بودن.

خب برای این‌كه نوشته خیلی طولانی و خسته كننده نشه، می‌تونید بقیه رو در پست بعدی من بخونین. در انتها اين لينك‌ها رو هم براي اطلاعات بيشتر ببينيد:

سؤالات متداول

اين قسمت رو حتماً حتماً كامل بخونيد.

محتويات تست

اين اطلاعات رو هر جا كه بريد مي‌بينيد.

تغيير محل يا لغو تست

همه چيز در مورد نمره آزمون و تفسير اون

اين هم برای آخر كار وقتی كارنامه اعمال می‌رسه لازم ميشه.

GRE، تياتر ملي و آمريكايي واقعي

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

ما برگشتیم. بعد از مدت‌ها به‌روز نشدن مرتب دوباره آمدم. پس سلام!

I was GREing

الان یك ماه شده كه درگیر GRE هستم. آزمون جالب و البته سختی بود. من این آزمون رو دادم به این امید كه یه نمره impressive بیارم و بتونم برم «ایندیانا تك» مدرسه علوم اطلاعاتی با دكتر ح. ا. دكترا بگیرم. اما خب احتمالاُ اونقدرا هم impressive نباشه (واقعاً نمی‌شد انتظار داشت با یك ماه خوندن نمره 500 آورد). موضوع تزی كه می‌خوام اون‌جا كار كنم، فوق‌العاده جذابه. حیف كه شانسم خیلی پایینه!

ولی خب این آزمون كم فایده هم نداشت. اول این‌كه سخت‌ترین ماده این آزمون Verbal Ability هست. آدم اون‌جا می‌فهمه چقدر زبان می‌تونه دقیق باشه و برای خیلی جزییات كلمه داشته باشه. حالا جالبه كه در فارسی هم ما این‌جور لغاتی داریم اما خب مثلاً من به عنوان مهندس هیچ‌وقت این كلمات رو یاد نمی‌گیرم. این‌جا بود كه متوجه شدم مهندس‌ها عامل مهمی در گندزدن به زبان هستن.

دوم چیزی كه متوجه شدم این بود كه شدیداً پراكنده می‌نویسم (ح. ا. به‌خصوص كاملاً با این موافقه). یكی دیگه از مواد این آزمون Analytical Writing بود. در این قسمت باید در مورد یك موضوع یه نوشته (در 45 دقیقه) تولید كنیم. نكته اصلی هم این نیست كه چقدر زبان بلد باشی: اینه كه چقدر می‌تونی متقاعد كننده بنویسی. چقدر می‌تونی به متنت نظم بدی و این‌جور فاكتورها. بعد از تمرینات و اینا كلی نكته در نوشتن یاد گرفتم كه باز در تمام سال‌هایی كه درس فارسی رو خوندم بلد نشدم. یا مثلاً در اون همه انشای «شغل آینده» و «علم یا ثروت» دوران قبل از دانشگاه.

تو مطلب بعدی تجربیاتم رو از این آزمون می‌نویسم. در وب‌سرا برای فارسی زبان‌ها خیلی مطالب كمی در مورد این آزمون هست. در حالی كه دیروز حدود 2000 نفر برای آزمون آمده بودند. مطالب برای انگلیسی‌زبان‌ها زیاده. اما خب اونا زبان مادریشون رو امتحان می‌دن. پس اون نوشته‌ها خیلی به درد ما نمی‌خوره.

تیاتر ملی و عزت‌الله انتظامی

آقا این تیاتر و سینمای ملی باز چه صیغه‌ایه؟ جمعه حدود 10:30 شب، یه برنامه در «جام‌جم» به نام «رشد و توسعه» با عزت‌الله انتظامی در این مورد تلفنی صحبت كرد. قبل از این مصاحبه آقای مجری و جناب دكتر پارسایی در این مورد كلی تئوری‌پردازی كردند كه تیاتر ملی یعنی چی. انتظامی هم آمد در عرض يك دقیقه همه رشته‌های این دو نفر رو پنبه كرد. من این‌جا یه خلاصه از این صحبت‌ها می‌آرم. انتظامی (با لهجه تهرونی خاص خودش) راحت و بی‌طمطراق این تیاتر ملی رو به سخره گرفت و حالی به ما داد:

- سینمای ملی و معناگرا فقط بازی با كلمه‌ست. من تا به حال فیلم یا تیاتری بازی نكردم كه ملی نباشه. یا مثلاً مگر گاو بی‌معنی بود؟ (البته در اصل گفت «مگر گاو معناگرا نبود»)

- همین كه فارسی صحبت می‌كنید ملی میشه دیگه.

- جوونا تیاتر اروپایی رو با تیاترهای قدیمی ایرانی قاطی نكنند كه اصلاً خوب نمیشه. ملی هم نیست.

واقعاً عجیبه كه دو تا اصطلاح به این بی‌مفهومی، این‌قدر بین هنرمندان باب شده. عزمشون رو جزم كردن كه خرخره هنر رو در ایران بگیرن و اونقدر فشار بدن كه بمیره. من این مدت یكی دو تا تیاتر رفتم. متخصص تیاتر نیستم. اما واقعاً نمی‌فهمیدم كه دقیقاً به كجای اینا میشد گفت هنر...

البته در همون برنامه یه قسمت‌هایی از سمفونی ایثار «مجید انتظامی» رو هم گذاشت. نمیشد از اون دو دقیقه نظری داد، اما جزییات جالبی رو در اجرا رعایت كرده بود. هرچند كلاً مسخرگی هم كم نداشت. اگه دست داد میرم اجراش رو ببینم.

آمریكایی واقعی

دیگه جونم برات بگه كه دیشب جان استوارت در برنامه A Daily Show در CNN داشت در مورد Real American و Fake American صحبت می‌كرد. این پالین دیوانه (كه به قول بهرنگ به بعضی سیاست مدارهای ما خیلی شبیهه) تو یه روستایی گفته كه ما رأی آمریكایی‌های واقعی رو می‌خوایم. جان استورات نیویوركی هم كلی شوخی در این مورد كرد.

یكی این بود كه شما باید تو یه ده زندگی كنین كه آمریكایی واقعی باشین—شهرنشین‌ها آمریكایی دروغی هستن. یكی دیگه هم این بود كه اگر شما با پورن همجنس‌گرایانه مشكل نداشته باشین، آمریكایی دروغی هستین، اما اگه این پورن رو نگاه كنین و مراقب باشین كه همسرتون متوجه نشه، آمریكایی واقعی هستین. آقا كلی خندیدیم. اگر اینترنت به دردخور دارید، فیلمش رو این‌جا بیینید.

حالا گذشته از این‌ها، جمهوری‌خواهان انواع و اقسام تهمت‌ها رو به اوباما زدن: عرب، در جوانی معتاد، قبلاً مسلمان، سوسیالیست. اگه رأی بیاره خیلی بامزه میشه!!!

پ.ن: آقا! جان ما بياين اين قالب جديد من رو ببينين و كامنت بگذارين كجاش مورد داره.

سايت رخداد هك شد!

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

يك ديوانه‌اي پيدا شده از بلاد آلجري سايت رخداد رو هك كرده. البته دست به آرشيوش (فعلاً) نزده.

كاش زودتر درست كنن قضيه رو!

پست يور سيكرت تو آس 2

sardin@mail.com (ساردين) — Tue, 01 Dec 2009 13:52:39 PST

خب اين هم كارت پستال‌ها. براي اصل تصوير روي آن كليك كنيد.

لعنت به اين اينترنت.

پست يور سيكرت تو آس.

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

پست سيكرت يك پروژه «جامعه پست هنري» با يك مفهوم بسيار ساده است: هر كسي رازي رو كه پنهان كرده و هيچ‌وقت آشكارش نكرده، روي يك كارت پستال دست‌ساز بنويسه و به صورت ناشناس به آدرس پروژه مي‌فرسته. پروژه خلق يه آقا به نام فرانك وارن هست. اين جامعه هم يك وب‌سايت داره و هم يك بلاگ در بلاگر كه اين كارت پستال‌ها رو گذاشته. از قرار معلوم تا به حال دو سه تا كتاب هم منتشر شده.
چون خيلي اين پروژه خيلي جالبه (چه هنري، چه ادبي)، من مي‌خواستم يه كم دزدي كنم (حقيقتش هيچ‌جا كپي‌رايتش رو پيدا نكردم) و چند تا از كارت‌ها رو اينجا بگذارم. اما، ضمن تشكر از جمهوري اسلامي كه اصلاً نمي‌خواد ما دزدي كنيم، اينقده سرعت اينترنتم كمه كه آپلود نميشه. ايشالله فردا.

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

It is finished. I'm alone once again. Is there any pain worth than a broken heart?

WISH ME LUCK!!! LOL!!!

به ياد سال‌روز نسل كشي ارامنه

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

امروز -كه 24 آوريله- روز كشتار دسته‌جمعی ارامنه تركيه توسط دولت تركيه است. (اخيراً هم اين ماجرا توسط پارلمان يكی از آدم‌كش‌ترين دولت‌های عصر ما، به عنوان نسل‌كشی شناخته شده). فقط اومدم با ارامنه هم‌دردی كنم. آدم‌كشی و از هم مهم‌تر آدم‌كشی به خاطر نژاد يا قوميت كثيف‌ترين واقعيت مدرنه. هر رويايي كه در سر دارين بهتره جمعش كنين؛ يك عده انسان (مثه من و شما) پليدترين شكل اعمال خشونت رو نسبت به بقيه انسان‌ها روا دونستن.
البته همين‌جا آدم‌كشی‌های جمهوری اسلامی رو در كردستان هم تقبيح می‌كنم. تا دوستان ترك بهشون بر نخوره. البته منظورم اون احمقاييه كه فكر مي‌كنن بايد از نجاست يك دولت آسيايی دفاع كنن. تازه اين بلاگه قضيه رو اسلام و مسيحيت كرده كه من نمی‌دونم واقعاً چی بايد گفت.
همين. خبر مهم ديگه‌ای نيست. اينقده غر واسه زدن دارم كه حال نوشتنشو ندارم. براي چهارمين بار در دو سال گذشته فهميدم خودمو نمی‌شناسم. باحاله نه؟

نوروزنامه‌ای برای ما كه در خواب زمستان‬ی هستيم

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

كمتر از 12 ساعت تا تحویل سال باقی مونده. یه سال سخت دیگه هم تموم شد. و من فقط امیدوارم كه شاید سال بهتر باشه. متاسفانه دوران ناجوری رو داریم پشت سر می‌ذاریم. وضعیت بحرانی خرد به ناآگاهی ما از شرایطمون منجر شده و این اوضاع رو صد چندان وحشتناك می‌كنه. كمبود (بهتر بگم نبود) تحقیقات اساسی روی سوال‌هایی كه عصر ما رو شكل داده و داره میده، نه فقط به ناآگاهی ما دامن می‌زنه بلكه اوضاع دانشگاه و علم رو هم وخیم می‌كنه. و این نه فقط مربوط به علوم انسانی (چنان‌كه روزنامه‌های اصلاح طلب می‌گن) بلكه تو علوم طبیعی و مهندسی هم شدیداً تحقیقات خالی از این سوال‌ها وجود داره. این ناآگاهی روز به روز قدرت ما رو در مقابل نیروی سهمگین فاشیسم ضعیف‌تر می‌كنه. فرهنگ و افكار ما هر روز به این شكل جدید سلطنت بیشتر نزدیك می‌شه، بدون این‌كه نه بفهمیم و نه كاری بكنیم. اسلام داره زوایای پنهانی رو از خودش نشون می‌ده و بحرانی كه از پی خواهد آمد، می‌تونه زیر آبی بره چون نمیشه به صورت عمومی راجع بهش حرفی زد.

میان‌مایگی جز جدایی ناپذیر شهرنشینی شده. این میان‌مایگی در عرصه تكلم، به فقر زبانی رسیده كه این یكی دقیقاً پیوند ما رو با اپیستمه و امر درك شده نابود می‌كنه. ادراكات ما دیگه نمی‌تونه به گفتار در بیاد، و در حد ادراكات خام می‌مونه. نمی‌تونیم اونا رو منتقل كنیم و گسترش بدیم. میان‌مایگی در عرصه زندگی منجر به شهرهای خالی از سكنه شده. آدمایی كه دقیقاً نمی‌دونن برای چی دارن زندگی می‌كنن و اونقدر ساده‌لوح هستن كه نمی‌فهمن این سوال مهمیه برای عمری زندگی، فكر می‌‌كنن جفای دولته و باید سوخت وساخت. ما تو سراشیبی هستیم و نمی‌خوایم اینو قبول كنیم. همین وضعیت رو خطرناك‌تر می‌كنه. میان‌مایگی با لات‌بازی قاطی شده و پست‌ترین اخلاقیات امروز ارزش شده. هنرمند عصر ما علیرضا افتخاری، رضا عطاران و كمال تبریزیه.

ایده ایران قدرت‌مند و با اراده، زندگی ما رو از این هم بدتر كرده. داریم به هر خیال پوچی پنجه می‌زنیم و آویزون می‌شیم. فقط برای این‌كه باور كنیم می‌تونیم یه مملكت قدرت‌مند بشیم. انرژی هسته‌ای اوضاع سیاسی و زیست محیطی ما رو تهدید می‌كنه و ما به راحتی چشم‌هامون رو روی این واقعیت تلخ بستیم. تلویزیون و رسانه‌ها دارن تلاش می‌كنن كه ثابت كنن چطور می‌تونیم برای جهان مشكل ایجاد كنیم. و البته بر خلاف چیزی كه همه فكر می‌كنن موفق بودن. اون‌قدر در توهمات تلویزیون غوطه‌ور شدیم كه دیگه حقیقتی برای دیدن باقی نمونده، حتی مخالفت‌های ما با این‌جور گفته‌های تلویزیون راهی به هیچ حقیقتی نداره. این ادعا كه «ما در این دنیای پیشرفته هیچ پخی نیستیم» فقط یه روی دیگه از این ادعاست كه «ما یك كشور قدرت‌مندیم». اما برنامه‌های درازمدت نظام اسلامی هم‌چنان به ایرانی با عزت فكر می‌كنه. جدیدترین موشك‌ها و ماهواره‌ها رو می‌سازه و آخرین تكنولوژی‌های ممكن رو وارد می‌كنه. و نمی‌فهمه كه شاید شرایط پذیرش این‌ها رو نداشته باشیم. یا شاید اصلاً احتیاجی نداشته باشیم. این توسعه ناهمسان فقط و فقط محلیه برای فاصله‌های بیشتر مدرنیزاسیون و سنت‌ها. و اولین كسی كه علیه این وضع برخواهد خاست، خود نظامه. و واویلا از اون روز.

نفس‌های اسلام به شماره افتاده ولی هنوز داره خودشو سر پا نشون میده. اما اون هم نمی‌تونه جلوی تغییرات رو بگیره. سكولاریته تنها راهیه كه میشه ادامه داد و آزادی بیان امریه كه تمدن جدید انسانی رو ساخته. چاره‌ای جز این‌ها نخواهد بود. ولی قدرت مخالفان زیاده، به علاوه از هیچ كاری فروگذار نخواهند بود.

با همه اینا سال نو مبارك. كاش این تبریك تو یه اوضاع بهتر بود. اما اوضاع بهتر سال‌ها نخواهد بود. حداقل من و شما به چشممون نخواهیم دید.

برای سال جدیدم برنامه جدید ندارم. چون نمی‌دونم چی پیش میاد. اما امیدوارم به خودم...!

پ.ن: من یه عیدیه خیلی خوب رفتم؛ یك انگشتر. خیلی دارم حال می‌كنم باهاش. نمی‌دونستم اینقده زینت آلات به آدم حس خوبی میده.

به علاوه فهمیدم كه آینه داشتن تو اتاق هم خیلی خوبه. آدم خودش رو می‌بینه و به ظاهرش می‌رسه. دخترا هم عادت‌های خوبی دارن ها...

پ.ن 2: شايد يه چند روزی تعطيل باشم. می‌خوام يه كم خونه تكوني كنم.

چرا من در انتخابات شركت مي‌كنم

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

این هفته به این فكر می‌كردم كه بالاخره رأی بدم یا نه. و تقریباً هر روز نظرم عوض شد. و هر روز یه توصیه به دوستام كردم. اما امروز مطمئن شدم كه باید رأی داد. و نه این بار. اگه هزار بار دیگه هم مجبور بشم به ليست یاران عقب‌مونده ذهنی خاتمی رأی بدم، باز هم میدم. و این بار میخوام به همه لیست رأی بدم. با این‌كه یه روز روزنامه اعتمادملی رو گرفتم و با بعضیاشون مصاحبه كرده‌بود. اینقدر از روی بی‌سوادی صحبت كرده‌بودن كه انگشت به دهن موندم. اما چرا می‌خوام رأی بدم.
خطر فاشیسم داره ما رو شدیداً تهدید می‌كنه. البته این خطر، باعث خوشحالی من میشه. چون چیزی كه ما نمی‌خوایم باهاش برخورد كنیم و ازش فرار می‌كنیم رو داره با دسته هاون می‌كنه تو حلقمون. ولی به هر حال خطراتی داره و باید جلوش وایستاد. راهش هم مشاركت سیاسیه. اما در مملكت ما مشاركت سیاسی معنی نداره. یه دلیلش اين‌كه هیچ‌كسی نماینده عقیده من نیست. و دیگه این‌كه چه نماینده‌های مجلس موافق فاشیست‌های مسلمون باشن چه مخالف، فرقی نمی‌كنه؛ محمود كار خودش رو می‌كنه. یه دلیل مهم‌تر هم اینه كه ما چه رأی بدیم چه ندیم، به ضررمون تموم میشه. چون كه اگه رأی بدیم مشاركت رفته بالا و اینا تو دیپلماسی احمقانه‌ای كه پیش گرفتن قوی‌تر میشن، كه نتیجه مشخصش گرونی و تحریمه. اما اگه رأی ندیم، دوباره نظام همون یه ذره دودستگی‌شو از دست میده و اگه سال پیش سازمان برنامه منحل شد و امسال بودجه 60 صفحه بود، سال دیگه سر هر میدون یه صندلی میذارن، ما هم میریم پشتش صف می‌كشیم تا پول بگیریم. مثلاً می‌گیم به من 1000 تومن بدین كه برم یه بسته سیگار بخرم. مسئول پشت میز هم با یه لبحند پرمهر بهمون میگه «جمع كن! سیگار واسه سلامتی مضره.»
اما تو حالتی كه اصلاح‌طلب‌ها رأی بیارن یه فرصت هست؛ احتمال این هست كه بازی تموم نشه. اگه بازی اینجا تموم بشه، فاشیسم برنده شده. و معلوم نیست اوضاع ما به كجا ختم بشه. اما اگه بازی تموم نشه هنوز این امید هست كه شاید یكی دیگه ببره. منظورم از یكی دیگه اصلاح‌طلبی و «مردم‌سالاری دینی» نیست. منظورم رادیكال‌هاست: چپ‌ها، فمینیست‌ها و آزادی‌خواهان جنسی و ... باید برای اینا یه كم دیگه وقت خرید.
اگه فاشیسم ببره، به ضرر رادیكالیسمه. چون هنوز ریشه‌های اجتماعی قوی نداره. و فاشیسم باعث برخوردهای رادیكال عموم مردم میشه. اما مردم ما نمی‌دونن چطور برخورد رادیكال انجام بدن. چون هنوز بعد از 100 سال جنبیدن و انقلاب كردن نمی‌فهمن خودآگاهی یعنی چی! و تو این شرایط باید منتظر یه چیز ناجورتر از جمهوری اسلامی باشیم.
الان مسئله انتخاب بین بد و بدتر نیست. چون اصلاح‌طلب‌ها و محافظه‌كارا هر دو یه اندازه گه هستن. اصلاح‌طلبان فاشیست نخواهند شد (عرضه‌شو ندارن). اما می‌تونن باز هم سكولاریته رو به تأخیر بندازن كه این تأخیر از گرفتار فاشیسم شدن بدتره.
الان به نظر من فقط به زمان بیشتری برای ریشه‌دار شدن جنبش‌های رادیكالی احتیاج داریم. این جنبش‌ها اگه با پایگاه اجتماعی خودشون ارتباط پیدا كنن می‌تونن شرایط آگاهی رو تغییر بدن. می‌تونن رخداد جدیدی رو رقم بزنن و اگه درست عمل كنن، میشه از اینی كه هستیم بهتر بشیم.
فقط اگه «سنت صدساله انقلاب» رو حفظ كنیم.

نمره يا اينيشتن بودن؛ مسئله اين است؟؟؟

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

این موضوع بسته «كنكور- دانشگاه- كار» دست از سر من بر نمی‌داره. هر وقت می‌خوام جدی‌تر بسته رو باز كنم می‌بینم زوده. و هر وقت می‌خوام دور و برش یه كم قدم بزنم و ازش ایراد بگیرم، نتیجه یه غرغر كردن همیشگی می‌شه. اما فكر نكنم به این زودی غرغر كرد تموم بشه. وقتی همه آه و ناله‌هامو كردم یه جمع‌بندی می‌كنم ببینیم به چی رسیدیم. بلاخره شاید یه فایده‌ای داشت.

قرار بود راجع به این مسئله نمره و نوابغ صحبت كنیم. یه چیزایی هست كه من اسمشو میذارم «باورهای آموزشی». این باورها تو شكل‌گیری سیستم آموزشی مهم هستن. مثلاً این‌كه «آقا نمره كه ملاك خوبی نیست. مثلاً اینیشتن رو ببینید. اون مگه تو دانشگاه نمره‌های خوبی می‌گرفت؟» و جالب اینه كه این باور، هم له و هم علیه نمره استفاده میشه. دانشجوها اینو میگن تا ثابت كنن سیستم نمره دادن ایراد داره. استادا اینو میگن تا ثابت كنن نباید در بند نمره بود و باید علم رو آموخت.

خب به نظر من هر دو احمق هستن.

اولاً هیچ راهی جز امتحان و نمره برای سنجش نیست. در سیستم آموزش مدرن كه هدفش اینه كه در ابعاد تجاری، آدم باسواد كنه (تا بشریت از خطرات جهل و نادانی در امان باشه) نمیشه آموزگار با تك‌تك دانشجوها یه ارتباط معنوی برقرار كنه تا براساس دانایی محض نمره بده. اصولاً این پارادوكس دانشگاه مدرنه. یعنی میخواد دانایی محض رو درس بده اما نمی‌تونه دانایی محض رو اندازه بگیره. خلاصه این‌كه دانشگاه احتیاج به مجموعه‌ای از تكالیف، امتحان‌ها و سمینارها احتیاج داره تا به اونا نمره بده. و كسایی كه بهتر هستن رو از بدترا جدا كنه.

ثانیاً این چه حرفیه كه بعضی استادا عادت كردن میگن؟ كی گفته نباید در بند نمره بود؟ ما به این نمره همه جا احتیاج داریم. برای تحصیلات بهتر (چه از دبیرستان به دانشگاه، چه از كارشناسی به تحصیلات تكمیلی)، برای كار بهتر، و احتمالاً پس فردا برای گرفتن زن خوشگل‌تر و شوهر پول‌دارتر!!! واقعاً نمی‌دونم اینا از كدوم خراب‌شده‌ای مدرك میگیرن كه این‌قدر ساده‌لوحانه افاضه كلام می‌كنن. دانشگاهی كه استادش تا این حد ابله باشه، وای به حال خروجیش.

اما وسط این باور یه چیزی هست كه فراموش میشه. اصل مطلبی كه فراموش میشه اینه: «مكانیزم نمره‌دادن» باید روشن بشه.

همه ما (از استاد و دانشجو) می‌دونیم كه همیشه شایعه در مورد این كه «فلانی خوش نمره‌ست» یا «فلانی می‌خواد كه كل جزوه‌شو بنویسی» تو راهروهای دانشكده‌ها جاریه. و نمی‌دونم تا به حال این اشتباه رو كردین كه تو روی یه استاد بگین كه «میگن شما فلان‌طور امتحان می‌گیرین». اكثر استادا پس از تكذیب شدید، همون ترم شكل امتحان دادن و نمره دادن رو تغییر میدن. این دقیقاً ناشی از این ادعاست كه تو دانشگاه «دانایی محض» رو می‌سنجن. همه ما می‌دونیم این‌طور نیست ولی روحیه ترسویی در مقابل تغییرات داریم كه نمی‌ذاره چیزی بگیم. واقعاً فكر می‌كنیم به این صورت میشه ادامه داد و زنده موند؟؟؟

درستش اینه كه هر استادی همون‌طوری كه سرفصل‌ها و محتوای درس رو تعیین می‌كنه، نحوه نمره دادن و ملاك‌هاش رو برای تعیین باسواد بودن بگه.

من تقریباً مطمئنم كه خیلی از استادا از این‌كه این موضوع رو برای خودشون معلوم كنن فراری هستن. شما فقط یه بار به تناسب بین سوالاتی كه تو امتحان به ما میدن و درسی كه سر كلاس می‌خونین، توجه كنین. مثلاً خیلی از استادا به مباحثی كه تو كلاس زیاد بهش می‌پردازن، نمره كمتر از اونی كه انتظار میدن. میدونین چرا؟ چون فكر میكنن زرنگی كردن. در حالی كه این اوج بلاهته. اگه یه موضوع از نظر یه نفر مهمه، باید ملاك باسوادی هم اون باشه. امتحان كه عرصه مچ‌گیری نیست.

ببینین جمله ساده‌ای كه بالا گفته‌شد چطور اصل موضوع رو به ابهام می‌بره. و ما رو تو این حیرت میذاره كه از كجا داریم می‌خوریم. در حالی كه وظیفه ما دانشجوهاست كه از اصل قضیه بپرسیم :«ملاك نمره دادن تو ای استاد چیست؟!» یا خلاصه تو كدوم گوشه می‌خوای تار بزنی كه ما همون‌جور برقصیم... نمی‌دونم وظیفه كدوم نهاد دانشجوییه، اما باید یه نهادی باشه كه به سوال دادن و نمره دادن نظارت كنه (بدون این‌كه بخواد همه رو مجبور كنه مثه هم درس بدن، امتحان بگیرن و برگه نمره بدن). فقط اصل قضیه رو روشن كنه.

و تاكید می‌كنم: سیستم نمره یه چیز ضروری برای مراحل بعدی بسته «كنكور، دانشگاه، كار» هست. بخوایم همین‌طوری روی هوا حذفش كنیم، فقط عملكرد بسته رو از اینی كه هست بدتر می‌كنه.

سينماهاي باحال، پست وظيفه‌شناس، هسته‌اي بومی

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

1- امان از این همه بی‌عرضگی

از این تكنولوژی‌های جدید هر كسی ضرر كرده باشه، از دوش مسئولان ما بار زیادی برداشته. مشهد كه بودم قرار بود یه بسته پست پیشتاز به دستم برسه. چهارشنبه فرستاده شد، شنبه رسید. از یارو كه پرسیدم گفت آخه هر روز ساعت 10 جمع می‌كنن و بسته من ساعت 13 پست شده بود. تازه این پیشتازه كه واسه هر گرم چیزی كه بفرستی باید پول بدی. با خودم گفتم خوبه كه این فاكس و پست الكترونیك هست. وگرنه فرض كنیم با این «افزایش روزافزون» حجم مبادلات بین تهران و مشهد، باید چی‌كار می‌كردیم؟ البته ساعتی كه انتخاب كردن هم خیلی جالبه. اداره‌ها و شركت‌های تهران از ساعت 7-8 صبح تا ساعت 4-5 كار می‌كنن. یعنی همه كارای پستی رو باید تو یك چهارم اول انجام بدن.

بماند كه این روزا خبرای خوشی از جشنواره فجر هم میاد. مثل این‌كه امسال وضعیت پخش فیلم‌ها داغون بوده. با خوندن اینا متوجه شدم كه مسئولان با همه شعارهای علیه كپی غیرقانونی، ترجیح میدن كه بریم همون خونه بشینیم و دی‌وی‌دی و وی‌سی‌دی دزدیمون رو ببینیم. و از بار مسئوليت‌هاشون در مورد تغيير به موقع حلقه و تأمين برق سينما بكاهيم تا اونا به كاراي مهمشون در مورد حاب

در همین جا باید از گوگل، یاهو، سامسونگ، ال‌جی و سی‌‌دی فروش سر كوچه تشكر می‌كنم كه به ما امكان دادن تا احساس كنیم آدمیم.

به دولت پیشنهاد می‌كنم بذاره اوضاع همین‌جوری كه هست باشه، نه جلوی پخش غیرقانونی رو بگیره و نه گوگل رو فیلتر كنه كه «ما را به خیر تو امید نیست، شر مرسان».

2- آلودگی‌های تكنولوژی بومی

یه دوست خوب یك كامنت خوشحال كننده برای من گذاشتن كه در مورد تمام چیزایی كه من دوست دارم صحبت كرده بود. الهی خیر ببینه. جوابش:

اولاً این‌كه اصولاً كلمه بومی (كه اینقده باب شده) پوچه. علم ما وارداتیه (و خوبه كه این‌طوره). ما اگر بتونیم این علم رو به عرصه عمل بیاریم، خب با سعی و خطا و تجربه خودمون بوده. اما این بومیش نمی‌كنه. اگه بخوایم از نظر فرهنگی اسلامی یا ایرانیش كنیم، نیاز به دقت زیادی داره كه كاره 5-6 سال نیست. كه این تغییرات فرهنگی در مورد یك تكنولوژی مثل انرژی هسته‌ای با اون هم تمركزگرایی كه برای مدیریتش واجبه، ممكن نیست. ثانیاً مسئله فقط اینشتین یا بقیه دانشمندان نیست. چون این‌طور كه گفته میشه، در زمینه طراحی و اجرا یه جاهایی رو مستقل انجام دادن. رآكتور نیاز به كنترل بسیار بالا داره. به علاوه ضایعاتش شدیداً خطرناك و آلوده كننده‌اس. راه بردن این مجموعه احتیاج به استاندارد داره و استاندارد رو باید یه آدم با تجربه بنویسه. برای همین نه تنها نمیشه انرژی هسته‌ای رو بومی كرد، بلكه ما شدیداً نیاز به تجربه خارجی داریم. یه جورایی میشه گفت انرژی بومی هسته‌ای افتخارآمیز نیست خطرناكه. امیدواریم كه این اصطلاح بومی فقط یه شعار دروغ باشه. ثالثاً درست میگی. به دانشگاه‌ها ربطی نداره. دانشگاه‌ها دستشون به دهنشون نمی‌رسه و نمی‌تونن پروژه‌های پر هزینه هسته‌ای انجام بدن. این كار تو صنایع دفاع با بودجه‌های خفن انجام میشه. این انرژی صلح‌آمیز در نهاد جنگ باید رشد پیدا كنه (نه فقط اینجا، همه دنیا). واسه همین هم نمی‌تونه صلح‌آمیز باشه. مقاله لانگدون وینر رو حتماً بخون.

3- [شرح ندارد]

تو قطار با یه آدمی هم‌كوپه بودیم كه نظرات جالبی داشت. اول احساس می‌كردم كه دارم یه جور شكنجه روانی رو با نشستن و گوش كردن به حرفاش متحمل میشم. اما یه كم كه گذشت و این همین‌طور ادامه داد، فهمیدم دوربین مخفیه. بعضی از این سخنان رو نوشتم كه بیارم بذارم اینجا:

- فقط آیت‌الله گلپایگانی مرجع شجاعی بود كه تلویزیون رو تحریم كرد. این فیلما اصلاً با فرهنگ ما سازگار نیست.

- در طول تاریخ دو تا آدم بی‌عرضه داشتیم: ابوموسی‌ اشعری و ع. خ. آخه تو اگه میگی یهودی فلانه، فتوای جهاد بده همه رو بریز اسراییل رو بگیرن (این جمله نقل كلمه به كلمه حرف اون یاروست و من به هیچ عنوان تأییدش نمی‌كنم).

- ایران از زمان داریوش سوم به بعد بدبخت شد.

- شاید باروتون نشه، اما تجارت الكترونیك ایران رو من طراحی كردم. ولی رییس اداره اطلاعات همدان اومد و جلوشو گرفت و مجبورم كرد به دولت بفروشمش.

- اهواز شهر خوبی نیست، اصلاً استاندارد ساخته نشده.

- تو آمریكا دروغ گفتن جرم محسوب میشه.

البته باید گفت قبل و بعد این جمله‌ها كلی حرف و حدیث بود كه بدشانسی ضبط همراه نداشتم.

راه پيمايي باشكوه در شهر خالي از سكنه

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

29 امین سالگرد انقلاب اسلامی هم رسید. مثل هر سال الكی. مثل هر سال احتمالاً تلویزیون یه مشت چرندیات به عنوان سریال به خورد مردم میده كه آدم بدهاش هم باید نماز بخونن و از ایده «1984» هم فراتر بره تا همه مفاهیم رو بشه با خوب و ناخوب توضیح داد. مثل دو سال گذشته فیلم‌های مستندی از اون زمان میذارن كه باز یه‌كم بهتره (هرچند اینم سال دیگه گندش در میاد). مثل سال‌های پیش برنامه كودك‌ها كلی كارتون میذارن (زمان ما كه اینطوری بود، الان كه تام و جری هم مبلغ صهیونیست شدن نمیدونم كارتونی مونده كه هم باحال باشه و هم قابل پخش باشه؟؟؟). برنامه‌های تاریخی میذارن كه برای هزارمین بار تاریخ پاستوریزه شده توسط شركت جمهوری اسلامی رو به خورد ما میدن و ترجیحاً بعد از سریال‌ها؛ تا اطمینان حاصل بشه كه كسی اصلاً به این برنامه گوش نمی‌كنه. چون اگه گوش كنی یعنی در مرحله آگاهی سوبژكتیو هستی و اگر به این آگاهی برسی یعنی میتونی زیر سوال ببری. مثل هر سال امشب یه عده بچه راهنمایی و بسیجی‌ها رفتن بالای پشت بوم الله اكبر گفتن. و مهم‌تر از همه مثل هر سال فردا شاهد یك راهپیمایی عظیم خواهیم بود كه خیلی از ما فقط از اخبار ساعت 2 اون و تحلیل‌های پروپاگاندای غرب رو می‌بینیم كه طبق معمول همیشه علیه خودش شعار میده. مثل هر سال. خداییش چه سنت متبركی از این انقلاب در اومده. یك سنت دو لبه:

1- سنتی كه همه چیزش تو صفحه تلویزیون می‌گذره. در دهه فجر تو خیابون فقط چندتا پارچه می‌بینیم و چراغونی. فقط وقتی پای تلویزیون هستیم همه اینا رو می‌بینیم. انگار همه اون دست‌های خونی، اون شعارها تو گوشه‌های شور (كه انقلاب رو واقعاً ایرانی می‌كرد)، اون مرغ طوفان و اشك‌های شاهانه محمدرضا همه و همه تو یه reality show اتفاق افتادن. نه همین بغل گوش ما: تو ساختمون نیمه كاره چهارراه دروازه طلایی مشهد یا جلوی همین در دانشگاه تهران كه جلوش رژه میری به امید پیدا كردن یه كتاب تجدید چاپ نشده. انگار انقلاب یك خیاله كه دیگه باید فراموشش كرد. دیگه اتفاق نمی‌افته، مگه تو قصه‌های پریان. میشل تو درست گفتی كه این یك انقلاب پست مدرنه: این است انقلاب در عصر تلویزیون...

پیشنهاد میكنم نوشته سال پیش رخداد در مورد انقلاب ایران رو بخونین. این چند خط فقط مجددگویی همونه.

2- و چیزی كه از اولی جالب‌تره تظاهراتیه كه هر سال داره اتفاق می‌افته. تلویزیونی شدن انقلاب، فقط به معنای خیالی شدن و سترون شدن انقلاب نیست. بلكه به معنای جمع شدن بساط اون از خیابون و شهر هم هست. مگر یه چیز كه هنوز تو خیابون اتفاق می‌افته، اون هم تظاهراته. ما سرگرمی خیابونی مثل آتیش بازی یا رقص و خنده نداریم (البته چای مفتی امسال سر خیابونمون دیدم)، ولی اینو داریم. یه چیزی كه اگه از جنبه دولتی شدنش و این‌كه چرا یه عده شركت میكنن بگذریم (هرچند خیلی این مهمه)، به هر حال تو دنیای واقعی اتفاق می‌افته.

29 ساله كه تظاهرات بدون ذره‌ای تغییر هر سال 22 بهمن اجرا میشه. شاید تظاهرات‌های (اینم از اون كلماته!) دیگه‌ای هم انجام بشه، اما تعدادش خیلی كم شده. ولی این یكی هنوز بدون وقفه انجام میشه. چرا تنها پیوند انقلاب با خیابون حفظ شده؟ خب شكی نیست كه برای تهیه یك مستند قابل پخش سیاهی‌لشكر لازمه. اما فقط این نیست. پیوند انقلاب با خیابون باید پاك بشه. باید مسیرهای مشخصی انتخاب و معرفی بشن. باید برای سیاهی‌لشكر یه دعوت‌نامه توده‌وار هم پخش بشه. كه از كجا شروع كنین. چه شعاری بدین، چه پرچمی به دست بگیرین.

این فقط یه تظاهرات فرمایشی نیست. میشه دید كه الان تحصن خیلی بیشتر تو بورسه. اما این‌كه برای 22 بهمن هنوز تظاهرات می‌كنن، به خاطر تبدیل شدن تظاهرات به یه سنته. مثه سبزی‌پلو با ماهی شب عید. اتفاقاً زیباییش همین‌جاست. یه اتفاق خطرناك (تظاهرات) تبدیل به یه سنت دولتی بشه. چقدر این دولت مطمئنه كه روز 22 بهمن قرار نیست هیچ اتفاقی خارج از كنترلی بیفته؟ بذارین سؤالم رو تصحیح كنم. چقدر ما نسبت به شرایط خومون ناآگاه هستیم كه نمی‌بینیم هر سال چه فرصتی از دست میره؟

من دیگه خیلی حرف زدم. ولی این موضوع هنوز جای فكر كردن داره...

پ.ن 1: بچه‌های خوب هیچ وقت از راه‌جل‌های منو جدی نمی‌گیرن.

پ.ن 2: فردا دارم میرم مشهد. از اون‌جا كه هیچ‌كدوم از دوستای من یا این متن رو نمی‌بینن یا اگه ببینن تا این‌جا نمی‌خونن، هیچ‌كدوم متوجه اومدن من نخواهند شد.

اينم از يه مشت امتحان ديگه

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

روز همگی بخیر. من دوباره اومدم. متأسفانه امتحانهای این ترم خیلی بهم فشار آورد و با این كه دو-سه روز پیش رسماً همه تموم شد ولی خستگیم تا همین 5 دقیقه پیش درنرفته بود.

اگر از حال من می‌پرسید (نامه كاغذی از مد افتاده ولی اصطلاحات باحالش رو نباید فراموش كرد) باید بگویم كه خیلی خیلی مزخرفه. یك امتحان كه براش سخت خونده بودم و به علاوه استاد تمام سؤالات بالقوه امتحان رو داده بود (آره من راهنمایی نیستم، كارشناسی ارشدم- درس هم سرامیكهای غیراكسیدی بود نه «دین و زندگی»)، 100/60 شدم. به استادم گفتم «این نمره اس تو به من دادی؟». گفت بیا ورقتو ببین. گفتم من میدونم حقم چند بوده احتیاجی به ورقه دیدن ندارم و بدون یه كلمه اضافی راهمو كشیدم رفتم. یه بار دیگه كه دیدمش بهش سلام نكردم گفت: چطوری پسر عصبانی؟ گفتم: آقای دكتر چرا باید خوشحال باشم؟

متأسفانه هر دو بار یه نفر بود كه تمام صحنه ای كه برای گرفتن حال این استاد ایجاد كرده بودم رو از بین برد. البته ازش انتظار نداشتم بفهمه كه وقتی من بدون خداحافظی میرم، نباید واسته و از استاد سؤال علمی بپرسه. یا وقتی دو نفر به هم تیكه میندازن «نباید ازش بپرسی نمره رنگ رو زدید یا نه استاد». به هر حال اسم این استاد میرحبیبی است.

توضیحات: امیدوارم همه استادهایی كه اسمشون رو نوشتم برای اسم خودشون جستجو كنن و از این كه یه نفر بدون خجالت در موردشون حرف میزنه رنج ببرن.

خبر دیگه اینكه در همین روزها هوس كردم با دكتر بیت اللهی گلاویز بشم وقتی گفت نمره مهم نیست چون خیلی از نوابغ تجدید میشدن (لعنت بر اینیشتن و بیل گیتس)، ولی ما هم به یه ملاك احتیاج داریم. وقتی این حرف ها رو میگفت غیر از اون احساس گلاویز شدن، از خودم منزجر شدم كه چطور تمام این سالها منو با این استدلال ابلهانه و كودكانه خر كردن و من هنوز جوابی براش ندارم. در نتیجه فهمیدم راجع به «درس خوندن» هنوز خیلی چیزها هست كه باید در موردش صحبت بشه. به زودی در مورد دو موضوع «رابطه بین جزوه نویسی و انگیزه یادگیری» و «شباهت 95٪ مردم و نوابغ تجدید گرفته» خواهم نوشت. سعی میكنم استدلالهایی برای رد كردن اینا بدم. من (به پیروی از فوكو) برای خواننده (reader) نمینویسم؛ برای كاربر (user) مینویسم.

خبر دیگه اینكه جدیداً فهمیدم جز یه دختر، از بقیه متنفرم. این خیلی عجیبه تا حالا همچین احساسی نداشتم. راستش فهمیدم اكثر دخترها نسبت به استدلالهایی كه برای زندگی استفاده میكنن ناخودآگاه برخورد میكنن. برای همین گند میزنن به تمام چیزایی كه میتونه متحول بشه، ولی نمیشه.

و Last but not the least، این كه یه رهگذر احتمالاً هم ولایتی، یه كامنت گذاشتن و گفتن كه من مغرورم كه توی معرفی خودم جملاتی نوشتم در مورد اینكه تمام چیزایی كه به جوونا ارزش میده رو دارم. البته از روی كلمه جستجوی ایشون و پستی كه در اون این كامنت رو گذاشتن، میتونم حدس بزنم كه خیلی از متنهای بلاگم رو نخوندن. برای همین باید بگم كه این جملات فقط یه كنایه است. به هر حال جملات رو تغییر نخواهم داد.

البته خوشحالم كه این جملات یه نفر رو عصبانی كرد. چون هدفم همین بود. خیلی از جملات مغرورانه ای كه میخونین، وضعیت اسف باری كه از بودنشون به وجود میاد رو به رخ میكشن. من برای خنده نوشتم. اما اگر تو احوالات كسی كه جدی فكر میكنه داشتن مدرك مهندسی از دانشگاه دولتی به اون یه برتری ویژه میده، دقت كنین میفهمین كه تو خود جهنمه.

بعضی جملات از بوی گند اعماق زندگی حكایت میكنن، چه واقعاً گفته بشن چه به كنایه. مسئله اون عمقه كه نباید بگذاریم بیشتر از این خودش رو پنهان كنه. باید نشونش بدیم. جوری كه از استشمام بوی واقعی زندگی، خلق الله از ما و خودشون متنفر بشن.

به ياد حاج قربان

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

حاج قربان مرحوم شد. یعنی دیگه نیست. یعنی من وقتی 2-3 ماه پیش این فكر به ذهنم رسید كه یه بار از نزدیك ببینمش باید همون موقع یه كار میكردم. چون الان دیگه نزدیك و دور نداره.

حاج قربان عجیب بود. صدایی كه تو سازو آوازش جريان داشت باورنكردنی بود. اين چيه كه در لحظه شنيدن ساز بعضی ها اين طور آدم به يه جای ديگه پرتاب ميكنه؟

یه دوتار، یه مقام، یه شعر. همه از پیشینیانش به ارث رسیده بود. فقط موزیكالیته و بیان و اینا به سلیقه خودشه. اونا هم كلاً معلومه: ته جمله چطوری بسته بشه، سر كدوم ضرب با كدوم پنجه باشه و چیزای دیگه. احساسات ناشی از سیاست كنش جمعی هم یه قسمت دیگه اس. این كه این موسیقی اون رو به یه عده همزبان متصل میكنه. تو مجلس عروسی. یا تو داستانی كه داره نقل میكنه: از زیبایی لیلای شروانی، از داماد گرایلی ها كه اشتباهی به دست برادرهای زنش كشته شد، از اون سرداره (كه اسمش یادم نیست)... اینا چیزایه كه ما میدونیم یا اگه ندونیم تو یه كلاس تحلیل موسیقی یا تاریخ موسیقی میتونیم یاد بگیریم...

ما چی رو نمیدونیم؟ چه چیزیه كه نمیشه علمی كرد تا تو كلاس درس داد یا تو جزوه نوشت. در عین حال چنان جلوی ما وایستاده (و البته فردا توی خاك جلوی ما آسوده)، چنان به وضوح دیده میشه كه نمیشه انكارش كرد. با این كه هر لحظه از پیدا شدن فرار میكنه اما هست.

یه جمله رو خیلی از حاج قربان نقل كردن:

باید با ساز مهربان و شکیبا بود. تو عاشق سازی، نه ساز عاشق تو. وقتی که ساز و نوایش آدم را گیر بیندازد دیگر نمیتوانی از چنگش خلاص شوی. در این حال است که از خود بیخود میشوم، حساب زمان از دستم در میرود و تمام بدنم خیس عرق میشود. ساز گویی بال در می آورد، خودش را به این طرف و آن طرف میکشد. سیم هایش جان میگیرند و با هر پنجه من به فریاد و لرزه در می آیند.

من منظورشو نمیفهمم. شاید واسه همین نوازنده خوبی نشدم. ولی شك ندارم كه موسیقی به خاطر انتزاعی بودنش، میتونه از چیزایی بگه كه نمیشه جور دیگه گفت.

وقتی كه صدای ساز این مرد از دست رفته رو میشنوم مطمئن میشم كه موسیقی به جایی دلالت میكنه كه نمیشه به همین راحتی از وجودش مطلع شد. حاج قربان پرده از وجود كنار میزنه. اون لحظه روبه رو شدن با خودته.

تو این لحظه دیگه نمیشه گفت به به عجب احساساتی، به به عجب هنری، عجب شعری. تو این لحظه شما در برابر «بودن» قرار گرفتین. و دوباره به اون پيوند خوردين.

تو این لحظه شما انسان شدین!

مرگ این مرد فقدان بزرگی برای موسیقی بود. از این آدما كم پیدا میشه و یكی از اونا دیگه نیست.

پ.ن 1: از كسایی كه برای آشنایی با حاج قربان جستجو كردن و گوگل اشتباهاً فرستاده شون اینجا عذرخواهی میكنم. میتونین از این لینكها برای آشنایی استفاده كنین:

اينجا و اينجا

پ.ن 2: خودم كه تو گوگل گشتم، بیشتر از همه سایت هایی دیدم مشابه همون لینك اول كه اعلام كرده: حاج قربان قله موسیقى مردمى ترك.

به یكی از دوستای تركم كه میگفت كمانچه اصلش تركه گفتم تمام فرهنگ خاورمیانه مال شما. حاج قربان پدیده جشنواره آوینیون فرانسه شد. ولی نمیدونم آیا این قله مردم ترك رو تو آذربایجان و تركیه هم میشناسن یا نه؟؟؟

پ.ن 3: ناسیونالیسم بلای خانمان سوز.

بود و نبود دانشگاه فرقی نداره

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

(ببخشید كه این متن اینقدر طولانی شد، امیدوارم كه تا ته بخونید. نكات جالبی رو پیدا كردم!)

خب قرار بود راجع به این صحبت كنیم كه نه تنها ما با هدف درس خوندن به دانشگاه نمیریم، بلكه دانشگاه هم جایی برای درس خوندن نیست.

یك جنبه این موضوع محتوای كلاس هاست. یك موضوع دیگه موضوع درس هاست. و یك موضوع دیگه وضعیت نهادهای دانشگاهست. فقط میخوام راجع به محتوای كلاس ها صحبت كنم.

همه میدونیم كه دانشگاه ها شدیداً بر مبنای نوشتن جزوه استوار هستن. (اما من فكر میكنم مبنای دانشگاه ها كلاسه، نه جزوه. اما برای اطمینان از این موضوع هنوز خیلی زوده). بر مثال دكتر بیت اللهی (با تخصص سرامیك های الكتریكی و مغناطیسی) كه تازگی هم به مقام استاد تمامی نایل شده، گاهی (در هر ترم 3-4 بار) رسماً از روی كتاب میخونه تا ما یادداشت كنیم. دارم راجع به كارشناسی ارشد حرف میزنم. كتاب هست همه هم خوندن بلدیم؛ اما چون وقت كلاس بسیار ارزشمنده با آشغال پرش میكنه. بقیه اوقات اینقدر تند حرف میزنه كه ما فرصت نوشتن نداریم چه برسه به این كه تحلیل كنیم ببینیم چیزایی كه از حفظ گفت یعنی چی. البته این تند درس دادن مختص این نیست. یكی دیگه هست به نام دكتر سرپولكی (با تخصص دیرگداز). این یكی لذت میبره از این كه از نوشتن عقب بمونیم. یا دكتر رضایی (استاد پروژه ام) كه دقیقاً تمام كتاب ceramic processing رو از سر تا ته با همون جملاتی كه تو كتاب هست درس داد. در واقع ما یه مرتبه مشق از روی این كتاب نوشتیم. البته همه این طور نیستن. مثلاً دكتر میرحبیبی این قدر كند درس میده كه آدم دیونه میشه. تمام كلاس وقت به این میگذره كه تمام حافظه فلش رو بگرده تا یك عكس با ما نشون بده. دكتر حائریان سر كلاس قصه تعریف میكرد. و ...

میگن دانشجو باید جوینده دانش باشه. درسته. ولی زمان كلاس برای چیه؟ اگر ما جوینده هستیم، چی رو باید سر كلاس یاد بگیریم و چی رو باید بجوییم؟ این سوال مربوط به نحوه انتقال علمه. در واقع كلاس یك رسانه برای انتقال علمی محسوب میشه كه ما باید بیاموزیم. پرسیدن از این كه تو كلاس چی میگذره، در واقع پرسیدن از نحوه انتقال علم (كه باید یاد بگیریم) كه به هیچ عنوان از خود اون علم كم اهمیت تر نیست (اگه مهمتر نباشه).

از اینجا تاكید من روی كلاسای كارشناسیه. جزوه نوشتن چیز چندان خوبی نیست. بیشتر به درد مكتب میخوره تا كلاس دانشگاه. اما كاری هم كه الان سر كلاس استادایی كه میخوان اساس جزوه رو بكنن، چیز جالب توجهی نیست. مثلاً سمیناری كردن بعضی قسمت ها. چون بار آموزشی نداره. جز این كه در بهترین حالت (ایده آلی كه یك دانشجو بیشتر از 7 روز روی سمینارش كار كنه) چون اصولاً چشمش نسبت به اون چه كه داره سمینار میده بسته اس، برای بقیه دانشجوها هیچ فایده ای نداره. خب میگیم كه باید استاد به دانشجو كمك كنه. در همون حالت ایده آل ( كه استاد و دانشجو هر دو اهمیت بدن)، این كار باید خارج از كلاس انجام بشه. پس باز هم به زمان داخل كلاس برنمیگرده.

شاید بگیم كه كلاس میتونه جای بحث باشه. اما این موضوع در مورد مهندسی و علوم غیر انسانی چندان قابل انجام نیست، چون قسمت چندان قابل بحثی نداره. در مورد همون دروس انسانی هم فكر نكنم بحث كردن خیلی كار درستی باشه. چون در برابر اونا (بعد از این همه زمان كه داریم كسبش میكنیم) مثل كودك میمونیم. سوال كردن به یاد گرفتن كمك میكنه، اما میتونه فرصت رو برای یاد گرفتن بیشتر هم از بین ببره.

اینجاست كه برای من مشروعیت كلاس از بین میره. اگه تمام اون چیزی كه میگن تو كتابا هست و تمام این كتابا در دسترس من هست، اگه واقعاً سر كلاس یا باید چرت بزنم یا كاری رو بكنم كه یه ضبط صوت دو كاسته (استاد بخونه، دانشجو ضبط كنه) هم میتونه بكنه، اگه برای سؤالات من همیشه یه جوابی هست چون هنوز زوده كه بفهمم قسمت هایی از علم بی جوابه پس اساساً چرا باید به كلاس برم؟

یا اگه نخوام ضبط صوت باشم، چطور وقتمو پر میكنم؟ خودمو تو یه مسابقه الكی میندازم كه سعی كنم تمام حرفا رو بشنوم و نكات مهم رو بنویسم. و هر كسی كه تو این كار بهتر باشه جزوه ارزشمندی داره. چه فایده؟ وقتی همه این نكات مهم رو میشه شمازه گذاری شده و در نصف زمان فعلی گفت، حالا چی؟

اگه كلاس نباشه، میمونه اینترنت پر سرعت، دوستان و تریا. پس میشه دانشگاه ها رو مجازی یا نیمه حضوری كرد. بریم منابع رو بخونیم و در ماه دو بار بیایم سوال بپرسیم. بعضی قسمت های خیلی سخت درس رو هم تو همون كلاسا، استاد دوباره توضیح بده. كه تازه این جوری خیلی بهتره چون مجبوریم طول ترم این درسا رو بخونیم. تا سر كلاس كه میریم فعالیت كلاسی داشته باشیم.

این فرض ثابت نشده رو میكنیم كه اساس دانشگاه كلاسه. اگه كلاس نباشه دیگه دانشگاهی هم لازم نیست باشه. چون دیگه به این همه نهاد دانشجویی و غیر دانشجویی و این همه سازمان و خوابگاه و غیره نیاز نیست. میشه زمیناش رو فروخت تا حداقل از ارزش زمین استفاده بشه. دانشجوها و استادا هم دیگه این همه خرج رفت و آمد نمیكنن. فقط تعداد بسیار كمی پرسنل میمونن كه باید بعضی چیزا رو سازمان دهی كنن. به علاوه استادا وقت بیشتری برای پول پارو كردن با مدرك دكتراشون دارن. كنترل دانشجوها هم راحت تر میشه. دیگه دانشگاهی نیست كه پاتوق دختربازی و كار سیاسی بشه و نیروس انتظامی نتونه به اون حمله ور بشه. به علاوه دخترا هم از شهرشون كمتر دور هستن و به معصیت كشیده نمیشن.

هم دانشجو راضیه، هم استاد و هم نظام. كه البته اگه كمی سیاسی به موضوع نگاه كنیم و تصمیمات این سال ها رو بررسی كنیم میبینیم كه سیاست هم تقریباً برهمین منوال داره حركت میكنه.

بدون كلاس دانشگاه میتونه غیر ضروری باشه. و در كلاس هم چیز خاصی نمیگذره. همین میشه كه اینی شدیم كه هستیم!

بازی به همین مسخرگی به بن بست میرسه و فرسایشی میشه. بازیگران رو زجركش میكنه. بازی بی اعتبار میشه.

بسته ای كه سالهای ساله داره استفاده میشه (كنكور، دانشگاه، كار) دیگه استفاده ای نداره. ولی هنوز استفاده میشه و اوضاع رو خرابتر میكنه. برای همین لازمه كه هر كدوم از ما یك بار تو زندگیمون بسته رو باز كنیم ببینیم چی داره كه اوضاع رو طوری كرده كه تا به حال گفتیم. دیگه نمیشه بسته رو چشم بسته قبول كرد. این بسته خطرناكه. واقعیتی كه بسته میگه (كنكور، دانشگاه، كار)، همه واقعیت نیست. شكست ها، اشتباه ها كمبودها، شكاف ها رو پنهان میكنه.

من میخوام این بسته رو باز كنم.

پ.ن: نوشته های اخیرم خیلی شخصیه. اوضاعم داغونه.

همه فرياد بزنيم: مرگ بر درس

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

دو پست قبلی در مورد درس خوندن بود. دیدیم كه چطور تنها هدفی كه از دانشگاه رفتن داریم درس خوندنه. و چطور كنكور فرصت فكر كردن به اصل موضوع رو از آدم میگیره. و البته نمیخوام خیلی بیشتر روی این چیزا وقت بگذارم، ولی میشه دید كه كنكور هیچ ربطی به دانش نداره و كنكور و دانشگاه هم دو موضوع جدا هستند. در واقع كنكور یك مسابقه اس مثل مسابقه دو؛ كه شركت در اون اجباریه. موفقیتش هم فقط یك احترام اجتماعیه. ته این مسابقه هیچ پولی رو برنده نمیشی. همیشه از یه قیف صحبت میشه سر و ته صحبت میشه كه با سر تنگش كنكور و سر گشادش دانشگاهه. این تعبیر خیلی درست نیست. هم از لحاظ این كه اصلاً دانشگاه ساده تر از كنكور نیست. و هم از این لحاظ كه كنكور یه جاست و دانشگاه یه جای دیگه هیچ ارتباطی و پیوستگی كه بخواد ما رو به یاد قیف بندازه با هم ندارن. ممكنه از لحاظ زمانی اول كنكور میدیم و با توجه به رتبه اون یه دانشگاه و رشته مشخص قبول میشیم. اما از لحاظ منطقی همچین خطی نیست. چه خطی هست؟ باشه واسه بعد.

یه موضوع دیگه هم این كه اگه به نظر شما این حرف ها تكراریه و هیچ چیزی رو تغییر نمیده، باید بگم كه آره خیلی از این حرفا مثه روز روشنه. مادربزرگ ها دیگه خیلی از این حرف ها رو قبول دارن و واسه نوه هاشون غصه میخورن. اما همین مسئله، اون قدر واضحه كه ما گاهی اصل موضوع رو فراموش میكنیم. این كه كل این داستان كنكور و دانشگاه شدیداً چرت و پرته. چرت و پرتیه این موضوع لا به لای بازیهایی كه داره پنهان شده. گفتم كه این بازی شامل نه فقط موافقان كنكور ودانشگاه، درصدها و رتبه ها و درس ها و واحدها، كه شامل مخالفت ها، غرولندها و غم و غصه ها هم میشه.

باید حلقه این بازی شكسته بشه تا وقتی میگم «چقدر چرته»، كلمه چرت طنین واقعی خودش رو داشته باشه؛ بیهودگی روش زندگی فعلی رو تمام و كمال برسونه. و قبل از هر چیز باید همین حرف های تكراری، دوباره و صد باره گفته بشه. باید اینقدر فریاد بزنیم این حرف ها رو تا كر ترین گوش ها، بی خیال ترین آدم ها، سوء استفاده گر ترین پفیوزها هم بشنون. و این قدر بلندتر فریاد بزنیم كه از بین تمام صداهای مسخره كردن و انكار كردن و استدلال های ریاضی وار آوردن باز هم شنیده بشه. 95 بزرگ تر از 5 فقط تو دنیای انتزاعی ریاضی درسته. تو جهانی كه ما زندگی میكنیم همیشه 5 بر 95 حكومت كرده. این موضوع همیشه وجه بیرحمانه جهان بوده. بگذارید یك بار وجه نورانی جهان خودش رو نشون بده. یك بار هم شده اقلیتی كه میفهمن داستان درس – كنكور- دانشگاه احمقانه اس تصمیم بگیرن. باشد كه رستگار شوید!

خب خیلی طولانی شد. ادامه رو میذارم واسه فردا. فردا میخونیم كه مشكل این نیست كه «ما با هدف دانش به دانشگاه نمیریم». علاوه بر اون دانشگاه رو برای دانشمند شدن نساختن!

پ.ن: من سه روز در میون هوس میكنم برم سر استادام داد بزنم. امروز یكی از اون روزا بود...

بازی كنكوری

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

ديروز به بازی های كنكور رسيديم. منظورم اون نوع بازی هایی بود كه همه سعی میكنن تو رو به این باور برسونن كه تو بهترینی و میتونی تك رقمی باشی. همه جور حرف و حدیث هم در این مورد میشونی. اما یه چیز ساده رو نمیفهمم. دقیقاً فایده بهترین رتبه چیه؟؟؟ دلایلی كه در ابتدای درس خوندن واسه كنكور به ذهن آدم میرسه: رفتن به دانشگاه سراسری روزانه، داشتن حق انتخاب بیشتر در انتخاب رشته ای كه دوست داریم، سر بلند شدن در خانه و خانواده. دلیل دوم كه نوشتم (و در واقع تنها دلیلیه كه به درس خوندن مربوطه) اصولاً باید حذف بشه. چون در نهایت هم اگر شما (مثل من) به رشته موسیقی علاقه داشته باشین، جرئت انتخاب ندارین: دانشگاه های ضعیف موسیقی، بیكاری بعد از فارغ التحصیلی، سرافكندگی در مقابل خانه و خانواده (دوباره). اما دلایل دیگه به درس خوندن مربوط نیست.

خب تا اینجا به این تحلیل رسیدیم كه كلاً دانشگاه رفتن و رتبه گرفتن و اینا به هر چیزی مربوطه جز به درس خوندن. یعنی دانشگاه، از معنای خودش تهی شده. یعنی الان یه نهاده كه فقط یه چارچوب داره. محتوایی كه واسش مونده جز همین چیزا كه گفتم نیست. دانشگاه اون قدر مهم شده كه معنای خودش رو از دست داده.

نمیدونم مشكل از اینه كه آدمیزاد تو 18 سالگی هنوز واسه تصمیم گیری خیلی بچه اس یا این كه واقعاً سال قبل از كنكور فرصت فكر كردن از آدم گرفته میشه. ولی به هر حال اگه آدم كمی فكر كنه میتونه بفهمه كه جایی كه حداقل 4 سال بعدیه عمرت رو میخوای بگذرونی دانشگاهست یا نه؟ یا اگر دانشگاهه، تو چه رشته ای؟ وقتی آدم میفهمه كه اصلاً نباید میومد دانشگاه یا نباید این رشته رو میخوند كه دیگه خیلی دیر شده.

نباید بذاریم این اشتباه دیگه اتفاق بیفته. زندگی بعضیا این وسط داغون شده. تو كانون یا كلاسای كنكور دیگه خیلی چیزا میگن. مثلاً نحوه برنامه ریزی، درس خوندن، اعتماد به نفس... اما یه چیزی گفته نمیشه. «واسه چی میری دانشگاه؟» یعنی سوال اساسی و بنیادی (كه اگه تو یونان باستان بودیم اول باید به این فكر میكردیم)، كلاً پرسیده نمیشه.

حرف زیاده راجع به این موضوع و بقیه باشه واسه فردا.

درس خواندن يك مسخره بازی بيشتر نيست

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

یه سوال: با این طرز درس خوندن و درس دادن خودمون رو مسخره كردیم یا دنیا رو به بازی گرفتیم؟

واقعاً فكر میكنین درس و مدرسه و دانشگاه و اینا یه بازیه كه هست و باید انجام بشه؟ اول دبستان و راهنمایی و دبیرستان، بعد پیش دانشگاهی و كنكور، در نهایت هم دانشگاه. اونجا هم از فوق دیپلم تا فوق دكترا؛ بستگی داره چقدر بكشی یا این كه وسط سیكل یه كار (كاملاً نامرتبط به وقتی كه تو دانشگاه تلف كردی) پیدا كنی یا عاشق بشی و برای پول در آوردن بری سربازی كه بعدش بهت كار دائم بدن.

میدونم روزی هزار بار این حرف ها رو تو دانشگاه یا پای بساط شراب و دود و سكس میشنوین. همین گفتن و شنیدن هم جز همین بازی احمقانه ای كه یه روزی امیركبیر احساس كرد اگه نداشته باشیم حتماً یه چیزی كم داره. این روزها هم به لطف و مرحمت كاظم قلم چی و دانشگاه های از درون پوسیده دولتی و دبیرستان هایی كه دانشگاه آزاد در هر كوی و برزن راه انداخته و بنگاه های غیرانتفاعی استادای پول دار، هنوز ادامه داره. و البته تشكر مخصوص رو باید از احمق هایی مثل من كرد كه معلوم نیست چه مرگشونه كه هنوز بعد از 18-19 سال هنوز دارن درس میخونن، تازه دنبال پذیرش دكترا هم هستن. اینا دیگه خود اون كسایی هستن كه باید بهشون گفت احمق! بعضی ها هم البته خوشون عاقل می دونن كه به جای این كه ایران بمونن میرن خارج ادامه تحصیل میدن. باید بگم هیچ فرقی نمیكنه. تا وقتی درس خوندن واسه اونا همین بازی كودكانه باشه همون قدر احمق میمونن. چه بسا بیشتر. چون كلی پول رو سر یه بازی ریختن دور.

اینقدر بازی- بازی كردم نگین دنیا همش یه بازیه. اینطوری نه عاقل به نظر میرسین و نه از بار گناهتون یعنی این همه وقت تلف كنی تو راهروهای دانشگاه (برای ادامه بازی) كم میشه.

فقط فكر كنین چرا ما میریم دانشگاه. به خاطر كاربردهای دانشگاه:

بالا رفتن كلاس مدرك كه منجر به حقوق بیشتر، زن بهتر، احترام بیشتر، كار با كلاس تر، عنوان های متشخص تر و البته بلاهت بی پایان تر میشه.

همینه. واسه همین میگم ما واقعاً دانشگاه رو بازیچه گرفتیم. دانشگاه واسه این چیزا نیست. به پیر به پیغمبر نیست. دانشگاه جای درس خوندن و كسب علمه. دانشگاه جاییه كه شما آماده میشین تا به ترقی دانش بشر كمك كنین: یا با پیشبرد مرزهای دانش یا با متراكم تر كردن محدوده شناخته شده دانش. پس یعنی اگه شما بخواین مغازه عروسك فروشی باز كنین لازم نیست لیسانس كامپیوتر داشته باشین. برای شما مثلاً یه دوره شش ماهه مدیریت مالی، تجارت، بازاریابی و تحربه بازار كافیه. اما این بازی اونقدر احمقانه اس كه ما اول باید خودمون رو تو بهترین دوره عمرمون خفه كنیم تا تو كنكور رتبه تك رقمی بگیریم (آخر هم با پنج-شش هزار بریم مهندسی شبانه بخونیم) بعد كه وارد دانشگاه شدیم بفهمیم این چیزی نیست كه میخواستیم. یاد یه آهنگ افتادم از پینك فلوید تو آلبوم دیوار به نام Happiest Days of our Lives.

خب فعلاً 500 كلمه شد. بقیه باشه واسه فردا.

پ.ن: دو-سه ماه سختی رو پشت سر گذاشتم. ببخشید كه چیزی ننوشتم.

یک مانیفست موقتی

sardin@mail.com (ساردين) — Sat, 28 Nov 2009 12:59:19 PST

دارم سعي ميكنم ساز و كار نوشتنم رو يه مقداري با اونچه مألوف وبلاگ نويسي تغيير بدم. پس یک توضیح خدمت دوستان لازمه:

اول- من دارم تحقيقي كار ميكنم. اگر اينجا مينويسم اولاً نميخوام به درد فرديد دچار بشم. ثانياً دوست دارم نقيض نظراتم رو بشنوم (البته خود اين نقيض هم جاي بحث داره. نقيض به معني گذاشتن لاي نفي ابتداي تمام جملات من نيست).

دوم- اعتقاد دارم كه تحقيق كردن يك امر سياسيه. من كاملاً با قصد سراغ يه موضوع ميرم يا يه روش رو انتخاب ميكنم. اما هرگز و هرگز روش تحقيق من براي توجيه طبقه كارگر نخواهد بود. پس لطفاً اينجا نياييد و بگيد كه تو در بند طبقه خودت هستي. چون يك توضيح واضحاته، دو براي من هيچ گونه بار ارزشي نداره، پس تغييري در روش من نميده. من ترجيح ميدم در بند طبقه خودم (كه همون پتي بورژواست) باشم و براي اونا و به نفع اونا صحبت كنم، تا اين كه بشينم واسه يه مشت [...شديداً سانسور كردم خودمو...]. بنابراين اگر من نگران مشکلات ناشی از دين هستم، كاري به كارگران ندارم؛ نگران پتي بورژوازی خودم هستم كه داره اخلاقيات بدي پيدا ميكنه. من هم (اگه قرار باشه كاري كنم) ترجيح ميدم از بين همين طبقه همفكر پيدا كنم و به دنبال ظهور يك داستان جديد باشم. اميدوارم اگه جامعه شناسي خواست طبقه متوسط رو آسيب شناسي بكنه، ظهور يكي مثل من رو هم در نظر بگيره. مهمه!

Links for 2009-11-14 [del.icio.us]

Sun, 15 Nov 2009 00:00:00 PST

تا رفع حجاب اجباری: نگرانی ناموسی چیز خوبی است
"بدن زن همچنان محل نزاع است و تجاوز فیزیکی به بدن او مهم تر از تجاوز به انسانیت و آزادی هایش تلقی شود"

Links for 2009-10-24 [del.icio.us]

Sun, 25 Oct 2009 00:00:00 PDT

خبرگزاری فارس: ازدواج زير سن 25 سال موجب كاهش طلاق شده است
نکته جالب این‌جاست که برای همه چیز آمار داده شده توی متن و تنها ادعای اثبات نشده شده عنوان متن. اینم یه نمونه دیگه از خبر‌نگاری زرد فارس

Links for 2009-10-10 [del.icio.us]

Sun, 11 Oct 2009 00:00:00 PDT

رادیو زمانه: حاشیه‌هایی پررنگ‌تر از متن
یک گزارش خواندنی از نمایشگاه رسانه ها دیجیتال تهران. از متن: ««انجمن گویندگان جوان» نیز از غرفه‌هایی بود که در ششمین روز نمایشگاه تعطیل شد. این انجمن به دلیل دوبله‌کردن کارتن‌های خارجی «برانداز نرم» عنوان گرفت. پس از تعطیلی غرفه این انجمن، در آن غرفه خبرگزاری شیعیان موسوم به ابنا کار خود را آغاز کرد.»
خبرگزاری قرآنی ايران: قرآن ضروری‌ترين منبع در توليد علم دينی است
«با توجه به تأثيرپذيری علوم از مبانی فلسفی و تئوريكال، می‌توان بديلی را برای علم فعلی، علمی كه امروز محقق‌الوقع است به نام علوم طبيعی يا انسانی و بالاخص علم مديريت در نظر گرفت. می‌توان بديلی را از منابع فلسفی و مبانی نظری برای او فرض كرد و علم و دانشی را از حوزه‌های گوناگونی كه در علوم از جمله مديريت وجود دارد، دانشی را از منابع دينی پی‌ريزی كرد.»

Links for 2009-10-09 [del.icio.us]

Sat, 10 Oct 2009 00:00:00 PDT

بی بی سی: ترکیه و ارمنستان توافقنامه عادی سازی روابط امضا می کنند
ارمنستان می گوید یک و نیم میلیون ارمنی در وقایع جنگ جهانی اول جان خود را ازدست دادند ولی ترکیه این رقم را اغراق آمیز می داند... آنها همچنین توافق کرده اند کمیسیونی مشترک تشکیل دهند تا موضوع نسل کشی را بررسی کنند.

Links for 2009-10-03 [del.icio.us]

Sun, 04 Oct 2009 00:00:00 PDT

رجانیوز: "نشست سیاسی" سران اصلاحات در رستورانی در تهران
«تعدادی از چهره‌های مطرح اصلاح‌طلب به یک‌باره در رستورانی در تهران حاضر شده و با رزرو همه میزهای آن، یک جلسه کاملا خصوصی را آغاز کردند»

Links for 2009-10-02 [del.icio.us]

Sat, 03 Oct 2009 00:00:00 PDT

رجا نیوز: دختران اسرائيلي عاشق پسران فلسطيني مي‌شوند!
"گاهي موجب آن مي شود كه اين جوانان فلسطيني اطلاعات مهمي را از اين دختران بدست آورند." نویسنده این متن تمام قوه تخیل جنسیش رو به کار گرفته و همونطور که میبینین تمام این قوه تخیل شبیه یه داستان جیمزبانده.