دیروز رفتیم مسجد، حمام و بازار وکیل. مسجد جامع عتیق رو هم رفتیم ببینیم که راه رو گم کردیم و نشد! ارگ کریمخانی رو هم که قبلا رفته بودیم همون نزدیکیهاست و بنای زیبا و جالبیه.

درخت توت در سطح شهر و پادگان زیاده و ما هم از فرصت استفاده کردیم و تا حالا تا می تونستیم خوردیم. درخت نارنج هم زیاده که البته به کار ما نمیاد. تا ده روز دیگه هم بهمون مرخصی میاندوره میدن که از الان لحظه شماری می کنم برای اون چند روز.

دیگه اینکه شاید پست بعدی رو از خونه بفرستم.

تا حالا بلاگنو از نظر سرعت و پایداری خوب بوده و آروز می کنم که بدون مشکل به کارش ادامه بده. طبق گفته مدیران سایت، هدف از ایجاد بلاگنو وبلاگ نویسی با کمترین هزینه و بیشترین امکانات، و همچنین کمک به پیشبرد فرهنگ وبلاگ نویسی است. که به نظرم در عمل هم به اون رسیده‎اند. هزینه ایجاد وبلاگ در بلاگنو ناچیز است و با هزینه ای کم امکان اتصال دامنه و حذف تبلیغات وجود داره. همه اینها یعنی لذت نوشتن در وبلاگ خود.

برای مدیران بلاگنو آرزوی موفقیت می‎کنم و ازشون ممنونم که محیط آرام و مناسبی برای وبلاگ‎نویسی مهیا کرده‎اند.

داشتم بررسی میکردم که تو کدوم سرویسای وبلاگدهی عضو بودم و وبلاگ درست کردم، متوجه شدم که کلا آدم ناراحتی بودم. ایران بلاگ، لوکس بلاگ، وست بلاگ، پرشین بلاگ ، بلاگها، بلاگ اسکای، بلاگفا، میهن بلاگ که تو این چهارتای آخری حداقل یک ماه مطلب می نوشتم. اینا وبلاگایی بود که یادم بود و تونستم واردشون بشم.

تو این چند روزه یه چیزی تو وجودم می لولید و می گفت تو ۰۱ یه چیزی جا گذاشتی. ما هم گشتیم و دیدم بله، کلاه و جعبه واکس و متعلاقتش جا مونده، هر کی برداشته … به قول کلاه قرمزی اکشال نداره. رفتم یدونه بهترشو خریدم.

در راستای مبحث ایدئولوژی آهنگین که دکتر راه انداخته آهنگی که این روزهای من رو درک میکنه «شد خزان – جواد بدیع زاده» است. (البته درست شدن هدفون که تو پست قبلی گفتم در این انتخاب بی تاثیر نبوده)

بعد از تعطیلات عید یه پنجشنبه نگهبان بودم و نشد بیام خونه (البته به جاش رفتیم دربند)، پنجشنبه‎ی بعدش هم رفتیم اردوگاه و باز هم نشد بیام مرخصی.

از اردوگاه (تِلو) بگم، رفته بودیم مثلا زندگی در شرایط سخت رو یاد بگیریم. هوا که دو نفره بود! شام و ناهار و صبحونه هم که همیشه حاضر بود (یعنی مجبور نبودیم برای ناهار بریم شکار!). WC هم که دغدغه‎ی خیلی از بچه‎ها بود مشکلی نداشت! چادرها و پلاستیکهای روشون هم که آماده بودن و ما عملیات چند ساعته‎ی چادر زنی رو نداشتیم. موقع برگشتن هم چادرها رو جمع نکردیم. تو هر چادر قرار بود ۱۱ نفر باشن که چون تعداد چادرهای آماده زیاد بود، به هر ۷ نفر یه چادر رسید. با این وجود به خاطر کمی جا خوابیدن یکی از معضلات اون سه شب بود. میدان تیر و تیراندازی با ژ-۳ خیلی عالی بود و اگر بعضی اتفاقات نمی افتاد عالی‎تر هم می‎شد. شب آخر هم نگهبان بودم و از شانس ما بارون تندی اومد.تو چادر هم بارون زده بود و نصف پتوها و ملحفه‎ها خیس شده بودن. صبح همه نم کشیده بودیم و لباس و پوتین‎هامون خیس شده بود. کلا تلو خوش گذشت!

سه روز برای اجرای مراسم سردوشی تمرین کردیم و دیروز ساعت ۸:۳۰ اصل مراسم اجرا شد و بعدش هم که بند و بساطمون رو جمع کردیم و برگشتیم خونه.

خبرهای بدی که تو این مدت شنیدم: یکی این بود که خدمت برای اعزامی‎های سال ۹۱ به بعد ۲۱ ماه شد که البته خدمت ما همون ۱۸ ماه هست با یک ماه کسری. یه خبر بد دیگه این بود که احتمالا از دور بعدی درجه‎ای که به لیسانس وظیفه داده میشه استواری هست (فعلا ستوان سومی است) و ممکنه شامل حال ما که دوره کدی هستیم و دو ماه دیگه سردوشی می‎گیریم بشه (که امیدوارم اینطوری نشه).

خبر خوب اینکه داداشم اومد هدفونم رو درست کرد و الان هر دوتا گوشی هدفون کار میکنه! (دغدغه دارم در سطح تیم ملی!) و اینکه چقدر خوب شد خدمتم رو دو ماه عقب ننداختم، و گرنه به قول بچه ها سه ماه میرفت تو پاچّه‎ام! از این توفیق اجباری هم که نصیبم شده برم شیراز کمی تا قسمتی خوشحالم.

و در آخر امیدوارم دوره خدمت همه سربازا به خوبی و خوشی بگذره مخصوصا هم‎دوره‎ایهام که چندتاشون جاهای بدی افتادن.

پی‎نوشت: 

چه خلاقیتی! حتی اگه مزه‎ی خوبی نداشته باشه باید یه بار امتحان کنم. +

ترولی شده برای خودش. وقتی شروع میکنه به پخش شایعه یه چیزیه تو این مایه ها:

بعد هم هرهر به ریش بچه ها می خنده: