مخلوج

اندر احوال مهاجرت

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 03 May 2014 22:46:00 +0000

[6:12 PM] You: اینجا هم البته سیستم خیلی مزخرفه... ماشین لباسشویی مشترک طبقه همکف

[6:12 PM] You: یعنی شیش طبقه باید برم و بیام... و یک دور هم باید برم از لبساشویی بندازم تو خشک کن... مکافات...

[6:13 PM] Her: بدون آسانسور؟

[6:13 PM] You: ولی امروز فردا باید بکنم... رسما لباس ندارم... اونها هم فکر کنم کپک بزنن کم کم

[6:13 PM] You: نه بابا.. دیگه نه در اون حد... آسانسور داریم

[6:13 PM] Her: چرا تو خونه لباس شویی نیست؟

[6:13 PM] Her: چرا مشترکه تو آپارتنان

[6:14 PM] You: چون اینجا خیلی از چیزهایی که تو ایران هست لاکژری حساب میشه... آپارتمانهای قدیم نداشتند...

[6:14 PM] You: جدیدها اکثرا دارند... کم کم دارن پیشرفت میکنن

[6:14 PM] Her: لاکژری ینی چی

[6:14 PM] You: اینجا طبقه متوسط به پایین تو آپارتمان زندگی میکنن معمولا

[6:15 PM] You: متوسط و بالا خونه میگیرن به خاطر همین چیزها

[6:15 PM] You: luxury ... لوکس

[6:15 PM] Her: آها

[6:15 PM] You: یادم رفته بود فارسیش رو داریم

[6:15 PM] Her: چه جالب

[6:15 PM] You: دان تاون و نزدیک دان تاون کلا میشه آپارتمانی و طبقه متوسط و کارگر و اینها

[6:16 PM] You: پولت زیاد میشه از دان تاون در میای میری بیرون... خونه میگیری

[6:16 PM] You: با حیاط و باغ و بعضا استخر... و تمام زندگیت رو صرف اون میکنی و با همکارات در مورد اون حرف میزنی

[6:16 PM] Her: :)))))))))

[6:16 PM] Her: با تشکر

[6:17 PM] You: ههههه قابلی نداشت

[6:17 PM] You: حالا اتفاقی که میافته، ایرانی بدبخت که میاد اینجا گو گیجه میگیره

[6:17 PM] You: بعد از دو سه سال همه اینها رو درک میکنی

[6:17 PM] You: ولی کلا سطح زندگی اینجا پایین تر از ایران هست... از جنس تخت و مبل و میز نهارخوری بگیر برو تا بقیه داستانها

[6:18 PM] You: مالیات اینجا نفست رو میگیره... واقعا من تو 50-60 نفری که میشناسم وضعم از همه بهتره و باز با استانداردی که تو ایران داشتم زمین تا آسمون فرق میکنه داستانم

[6:18 PM] Her: جدی؟

[6:18 PM] You: البته نزدیک شده دیگه کم کم بعد از چند سال

[6:18 PM] Her: بعد می ارزه؟

[6:19 PM] You: ولی همه این آدمهای به ظاهر خوشبختی که از فرودگاه وارد ایران میشن و همه اون ور شیشیه فکر میکنن خوش به حال اینها... حالا همه نه... ولی خیلی قشنگ 90%شون اینجا خیلی زندگی جالبی ندارند

[6:19 PM] You: مگه اینکه یه پول و پله ای از یه کانال دیگه داشته بوده باشند

[6:20 PM] You: به نظر من نمی ارزه

[6:20 PM] You: ایران سخت شده شرایط... ولی واقعا به نظر من 70-80 درصد کسایی که در اومدن در قبال همه اون چیزهایی که از دست دادن نمی ارزیده کاری که کردن

[6:21 PM] You: منتهی خیلی مسئله قلمبه ای هست... هر کسی نمیتونه 7-8-10 سال رو بریزه دور و بگه برمیگردم... قدرت میخواد

[6:22 PM] You: بدترین شون هم اونهایی هستند که "به خاطر بچه ام" پا میشن میان... یه افغان، یا حتی اروپایی پا شه بیاد ایران، وقتی خودش هر رو از بر تشخیص نمیده تو اون سیستم چه جوری میتونه امکانات و... فراهم کنه برای بچه اش؟

[6:23 PM] Her: هیچ جورب

[6:23 PM] You: اغلب این "به خاطر بچه م" ها بچهه کلا بند پاره میکنه میزنه اون کانال آخرش... میگم، همه اینها در صورتیکه پول مول چرب داشته باشی قابل حل و فصل هستند

[6:23 PM] You: ولی واقعا دلم میگیره گاهی میبینم زن و شوهر با انگلیسی بیسیک با بچه 8-9 ساله پا شدن مهاجرت گرفتن اومدن اینجا و دارن زور میزنن

[6:24 PM] You: دختر خاله خودم که دیگه سمبلشون... پناهنده شد آلمان

[6:24 PM] You: چند سالی هست که تو کمپ دارن زندگی میکنن که تو وبکم به نظر میاد یه اتاق دارن و سایر چیزها مشترک

[6:25 PM] You: با بچه 3 ساله ... وقتی در اومدن

[6:25 PM] You: نمیدونم... شاید من اشتباه میکنم... قضاوت زندگی دیگران سخته... ولی من کلا به دنیا اینجوری نگاه میکنم... صفر و یکی

ادامه تحصیل در خارج از ایران

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 15 Jul 2013 21:22:00 +0000

یکی از اقوام در مورد ادامه تحصیلش سوالاتی ازم پرسید و بد ندیدم که اینجا بگذارم شاید بقیه هم استفاده کنند.

==== سوال ====

راستش من می‌خواستم واسه ادامه تحصیل دانشگاهی رو انتخاب کنم که هم از لحاظ مدرک معتبر باشه هم هزینش بالا نباشه و هم بتونم خودم خرجم رو با کار کردن تو رشتهٔ خودم بپردازم. از چند نفر پرسیدم یکیشون مالزی درس می‌خوند گفت مالزی رو بی‌خیال شو. یکیشون کانادا بود گفت کانادا خوبه اگه می‌خوای هم کار کنی‌ هم درس بخونی‌. خواهرم هلند رو پیشنهاد داد یکی‌ از دوستانم هم پاریس رو. حالا من واقعا نمیدونم کدوم واسه من بهتره می‌خواستم بدونم نظر شما چی‌ه؟

==== جواب من ====

سلام، ببخشید که طول کشید انقدر، سرم شلوغه حسابی. از لحاظ اعتبار میتونی از لیست دانشگاههای مورد قبول وزارت علوم استفاده کنی. برای چه مقطعی میخوای اقدام کنی؟ فوق؟ دکترا؟ لینکش رو برای فرستادم، ترجیحا از گروه یک انتخاب کنی برای هر کشوری که خواستی بهتره. http://www.msrt.ir/sites/Grad_Dept/book1.aspx هزینه هر دانشگاه و کشور فرق میکنه و همینطور شرایط کار و پول در آوردن. من در مورد انگلیس و کانادا و آمریکا اطلاعات دارم. انگلیس خیلی پول در آوردن توش آسون نیست و دانشگاهها خیلی پولکی هستند و خیلی کمک هزینه تحصیلی تو کارشون نیست. هزینه زندگی هم بالاست. ولی پذیرش گرفتن و فارغ التحصیل شدن توشون آسون تر از کانادا و آمریکاست به نسبت کانادا و آمریکا پذیرش و ویزا گرفتن کمی سخت تر هست، ولی در عوض به خصوص در مقاطع بالاتر از لیسانس پول نسبتا خوب میدن. من خیلی از دوستانم از همون بورس دانشگاه هم هزینه دانشگاه رو میدن و هم زندگی. کار کردن تو رشته خودت وقتی داری درس میخونی فقط تو دانشگاه و برای استادهای خودت مقدور هست، بیرون رقابت برای کار خیلی زیاده و دانشجو شانس زیادی نداره، اغلب کشورها مالزی من خیلی اطلاعات ندارم، ولی میدونم استانداردهای زندگی و قانونی از اروپا و آمریکا به مراتب پایین تر هست. شانس موندن و ادامه دادن زندگی خیلی زیاد نیست، از وضعیت دانشگاههاش خیلی اطلاعاتی ندارم، ولی میدونم که این طرف اعتبار زیادی ندارند. در واقع اغلب کشورهای غربی بیشتر مدرک خودشون رو قبول دارند (برای کار) و مدرک دانشگاههای آمریکا رو. من اگه الان برگردم و موقعیت تو رو داشته باشم از سخت ترین جا (آمریکا) شروع میکنم، بعد میرم سراغ کانادا و استرالیا. بقیه کشورهای اروپا مزایای زیادی دارند، کمک هزینه هم میدونم نسبتا خوب میدن. ولی تعداد آدمهایی که از جو اروپایی و غیر چندملیتی اونجا ناراضی هستند خیلی بیشتر هست از آمریکا و استرالیا و کانادا. اینجا که رسما احساس غربت نمیکنی اینقدر که همه خودشون مهاجر هستند. این هم سایت خیلی خوبی هست برای پیدا کردن اطلاعات به درد بخور http://www.applyabroad.org/forum/forum.php باز هم سوال داشتی حتما بپرس. قبلش هم به من بگو که چرا ایران نمیخوای ادامه بدی؟ و چقدر احتمال میدی که اگه شرایط مناسبی پیدا کنی برنگردی ایران؟ اینها تو جواب دادنم بهت تاثیر خواهد داشت شاد باشی

==== سوال ====

سلام. مرسی از جوابه کاملت من میخوام دارو بخونم اگه بخوام تو ایران ادامه بدم باید کنکور بدم که اصلا نمیخوام دوباره عمرمو واسه کنکور خوندن بذارم الان دارم رادیولوزی میخونم که امیدوارم که بتونم خارج از ایران کار کنم حقیقتش با چند نفری که صحبت کردم کانادا رو پیشنهاد دادن چیزی که نگرانم می کنه اینه که نتونم اونجا کار کنم والا تصمیمم قطعیه قصد موندن ندارم واسه همین ویزای دانشجویی میگیرم بعضیا گفتن هزینه ی دانشگاه ها بالاست ولی من اطلاعات دقیق می خواستم نه احتمالاتو واسه همین نتونستم ازشون کمک زیادی بگیرم شما الان خودت با مدرکی که از ایران گرفتی داری کار میکنی ؟ خیلی معذرت می خوام اینو میپرسم ولی خب واقعا واسم مهمه بدونم که دخلو خرجتون با هم همخونی داره؟و به نظرت اگه من اونجا کار کنم با مدرکم میتونم هم هزینه ی دانشگاهو بپردازم هم درس بخونم؟

==== جواب ====

منظورت از اطلاعات دقیق رو درست متوجه نمیشم. چون وضعیت و شرایط هر کسی با کس دیگه فرق داره. اینجا یک تفاوتهای اساسی با ایران داره ولی از اون طرف شباهت ها هم کم نیستند. فکر کن یک نفر مثلا از ترکیه بخواد بیاد ایران و همین کاری که تو میخوای انجام بده. دهها گزینه و احتمال مختلف جلوش هست و اینجا هم دقیقا داستان همونه. هزینه دانشگاه برای فوق لیسانس حدود 10هزار دلار در سال هست. اگه خیلی زرنگ باشی 2 سال میتونی تموم کنی و 2.5 سال خیلی رایج هست. وقتی با ویزای دانشجویی میای، نه تنها کانادا، اغلب کشورها، اجازه کار تمام وقت نداری و مثلا در کانادا میتونی حداکثر 20 ساعت در هفته اونهم داخل دانشگاه کار کنی (که رقابت زیادی هست برای این) راه دیگه هم اینه که بتونی به عنوان دستیار استاد کار کنی و اصطلاحا دانشجوی research based باشی به جای course based و اونجوری تا سالی 15-20 هزاردلار ممکنه بتونی درآمد داشته باشی. که تقریبا هزینه زندگی و دانشگاه تامین میشه باهاش. این مستلزم هماهنگی قبلی با استاد هست که میتونی از طریق سایتهای دانشگاهها و بر اساس رشته و دپارتمان استادها رو پیدا کنی و بهشون ایمیل بزنی. اغلب ایرانیهایی که میشناسم و در بازه سنی من هستند وضعیت چندان مساعدی ندارند، شاید 10-20 درصدشون هستند که راضیند از شرایط و بقیه به نوعی می نالند. علت اصلیش هم البته دو تا مسئله خیلی اساسی هست، یکی مهارت کم در زبان انگلیسی و دومی هم نداشتن مدرک از دانشگاههای غرب. اینکه مدرک لیسانست رادیولوژی هست و میخوای فوق داروسازی بخونی الان رو من نمیتونم نظری بدم، باید با دانشگاهها مکاتبه کنی و ببینی که قبول میکنند و یا اینکه چقدر از واحدهای گذرونده ات رو قبول میکنند و چقدر واحد اضافی بهت میدند. شاید هم درست متوجه نشدم و میخوای لیسانس داروسازی بخونی، که در اون صورت ویزا گرفتن سخت میشه کمی، چون به نظر سفارت اونهایی که در حال پیشرفت و جلو رفتن در مدارک تحصیلی هستند انگیزه شون جدی تر و امکان موفقیتشون بیشتر هست تا کسانی که دوباره یک مقطع رو میخوان بخونند، فکر میکنند این یک راه هست برای طرف که بیاد اینجا و تلپ بشه نه اینکه درس بخونه

واقعا؟؟؟

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 03 Jul 2013 20:44:00 +0000

تصادفا داشتم حساب گوگلم رو چک میکردم که متوجه شدم همچین وبلاگی هم دارم، پاک یادم رفته بود! از اون جالب تر تعداد بازدید کننده ها و مشاهده کننده های فید بلاگ بود، کاملا سورپرایز شدم از این همه بازدید کننده برای مطالبی نسبتا قدیمی. تحریک شدم دوباره حداقل هر از گاهی چیزهایی بنویسم، شاید به درد کسی بخورد. زندگی من هم هزار چرخ خورده و شکر خدا به طرز معجزه آسایی شیب رو به بالایی داشته. اگر خواننده این مطلب هستید و ایده ای دارید که من بتونم در موردش بنویسم بفرمایید، در خدمتم!

آنچه مردان را کند رو به مزاج، مالیات است مالیات است مالیات

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 09 Nov 2010 04:16:00 +0000

اوووووه! سه هزار سال بود ننوشته بودم، مگر این کارهای تمام ناشدنی اجازه نفس کشیدن میدن به آدم! من هم که سرم درد میکنه برای کار درست کردن برای خودم، البته مسائل مالی هم بی‌تاثیر نیست!
چند وقت پیش یک افزایش حقوق نسبتا خوب (با معیارهای اینجا) پیدا کردم! کلی تعریف و تمجید و خیلی باحالی و اینها، گفتم باحالی از خودتونه، مایه تیله چی دارید؟!
بگذریم... ولی یک نکته دردناک که بارها اشاره کردم مالیات است مالیات است مالیات... حساب کنید چک حقوقی‌تون 500-600 دلار اضافه بشه، ولی خالص پرداختی 250-300دلار! واقعا تا همونجایی که خودتون میدونید سوخت رفت پی کارش... ولی چاره‌ای نیست دیگه، جامعه سوسیالیستی هست و من باید خرج بیکارهای کف خیابون، دوستم که یک ساله نمیره سر کار ماهی هزار و اندی دلار حقوق بیکاری میگیره، و 600 دلار ماهیانه بچه تازه به دنیا اومده اون یکی دوستم رو باید بدم دیگه!!

یکی دو هفته هست که یکی از همکارها که اتفاقا کلی هم دوست شده بودیم نقل مکان کرده به شرکت دیگری و دنبال نیروی جایگزین بودیم، همکار دیگری که مسئول استخدام شده بود رزومه‌های بعضی از متقاضیان رو می‌فرستاد من هم نظرم رو بدم، چون رابطه کاری زیادی با طرف خواهم داشت.
پدر جان، برادر جان، خواهر جان!!! شیش (شش نه ها) صفحه رزومه و نامه و داستان حسین کرد شبستری نفرستید وقتی دنبال کاری میگردید که نوشتن فقط 3-4 سال سابقه کار میخوان! درجا به recycle bin منتقل میشه حالش رو می‌برید به خدا.
دوم هم اینکه توجه دقیق داشته باشید به اینکه چی خواسته شده در آگهی کار، همون رو میخوان! میدونم جمله‌ام احمقانه به نظر میرسه، ولی واقعا عمق این قضیه رو باید درک کنید والا نتیجه نخواهید گرفت از اپلای کردن، از ما گفتن. اگر هم تجریه‌ای در زمینه خواسته شده ندارید وقت خودتون رو با بزک دوزک کردن رزومه جهت امتحان شانس هدر ندید.
خودتون رو بگذارید جای کسی که یک نفر با مشخصاتی که نوشته احتیاج داره و الان داره رزومه شما رو میخونه! به خدا اون هم دو تا چشم و گوش داره و یک انسانِ مثل بقیه.

رانندگی در کانادا

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 22 Jun 2010 03:59:00 +0000

ما هر چی میایم مثبت ببینیم و بنویسیم، هی منفی میاد جلو چشممون. ولی اول مثبته رو بگم، دستشون درد نکنه به هر حال این فوتبال رو بدون هزینه اضافه و ویژه پخش میکنند رو همین تلویزیون فکسنی ما... درسته ماهی 25دلار براش میدیم و 24ساعته داره تبلیغ به خورد ملت میده، ولی توی انگلیس برای دیدن هر ورزشی غیر از بیلیارد (اسنوکر) باید کلی پول کانال ورزشی میدادی!

یکی از حرفهایی که زیاد دیدم و شنیدم در مورد کانادا "رانندگی عالی" کانادایی هاست... والا این جایی که ما هستیم که اصلا از این خبرها نیست، نمیدونم اگر توی روستاهای با 200نفر جمعیت مردم خیلی مراعات هم رو میکنند. ولی توی شهرهای بزرگ (که به نظرم با عرض تاسف به دلیل میکس شدید فرهنگی به خصوص از نوع خاورمیانه‌ای‌اش هست) اصلا اوضاع رانندگی مساعد نیست و همین چند روز پیش در راه کار چلوی چشمم موتوری چراغ قرمز رو با سرعت هر چه تمام رد کرد و نزدیک بود پیرمردی بینوا رو روی خط عابر پیاده به لقاالله بفرسته... بدبخت رسما داشت سکته میکرد.

مسئله خیلی خیلی جالب دیگه هم اینکه تا وقتی همه چی رو به راهه و ترافیک جریان عادی‌اش رو داره همه خیلی متشخص و مدرن تشریف دارند. اما امان از اینکه یک مشکلی پیش بیاد و یک خیابون بسته بشه و ترافیک درست بشه. کم کم بوق زدن و جلوی هم پیچیدن و... شروع میشه و هر چی میگذره بدتر میشه. یک روز کل مسیر کار تا خونه ترافیک شده بود چون ساعت 5 عصر خیابون اصلی رو بسته بودن داشتند آسفالت میکردند!!! آقا میومدی و میدیدی ملت چه فرهنگ و عشق و محبتی برای هم حواله میکنند :))))

یکی دو تا منفی دیگه و یک مثبت کوچولو بود که یادم رفت. سرم همچنان با کار گرمه ولی کارم رو خیلی دوست دارم خوشبختانه! هفته پیش سر نهار همکارام بهم گفتند خیلی شانس آوردی همچین کاری به این سرعت پیدا کردی... همشون به سلامتی پله‌های ترقی کانادایی رو از ظرف شستن و لباس فروشی تا کار در فرش‌فروشی ایرانی!! طی کرده بودند و به نظرشون دولت اینجا بیشتر مهاجر کارگر میخواد تا نیروی متخصص که ادعاش رو میکنه! خلاصه که اینجوری...

شاد باشید

لیست بینهایت من

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 31 May 2010 03:22:00 +0000

توی زندگی همیشه یک لیست از کارهایی که داشتم و میخواستم انجام بدم درست میکردم و همیشه همه تلاشم رو میکردم که کنار همشون تیک بزنم و راحت بشینم بگم آخیشش... تموم شد، یک کم استراحت کنم!
ولی هیچ وقت این اتفاق نیافتاد، کلا به این نتیجه رسیدم که زندگی یک لیست به صورت پشته (stack) هست که هرچی از بالا شروع کنی به تیک زدن کم‌کم کارهای جدید به پایین لیست اضافه میشه و تقریبا غیرممکنه که همه لیستت تیک بخوره، اصلا شاید اگه بخوره اون روز باید بری بمیری! حالا داستان لیست من هم ادامه داره، کار که مهمترینش بود تیک خورد ولی فکر نمیکردم اینقدر زود بیافتم دنبال خونه عوض کردن و ماشین خریدن و احتمالا خدایی نکرده چند وقت دیگه بچه‌دار شدن!!! کلا آدمیزاد نمیتونه "نخواد" انگار!

چقدر زود دو ماه گذشت، مثل برق و باد. از وقتی رفتم سر کار خیلی کم فرصت میکنم توی اینترنت بچرخم یا اخبار بخونم یا هر کار دیگه‌ی بکنم. آخر هفته هم درگیر پروژه‌هایی هستم که توی ایران شروع کردم و تمومشون نکردم. راستش دوست ندارم تمومشون کنم، گاهی فکر میکنم بعدا برمیگردم و کلی بسط و گسترششون میدم. کلا خیلی سخته کشورت رو از ذهنت پاک کنی بذاری کنار، بخوای نخوای دمت به اونجا وصله... هرچقدر هم مزخرف باشه فکر میکنی شاید یه روزی درست شد و تو هم برگشتی و به آبادیش کمک کردی.

اوضاع کار خوبه، در واقع خیلی خوبه... کاری که از دوران راهنمایی و دبستان عاشقش بودم رو میرم انجام میدم و در قبالش پول هم میگیرم. محیط کاری هم خوبه و مهمترین نکته‌اش برای من تنبل اینه که ساعت مشخصی نداریم برای شروع و خاتمه کار. همینکه هشت ساعت رو کار کنی (منهای یک ساعت استراحت که من همیشه انقدر گرم کارهستم که فراموش میکنم برم نهار بخورم) کافیه. حالا میخوای هشت صبح بیا، یا نه یا ده! بعضی از همکارام که زودتر از یازده پیداشون نمیشه!! من همون 10 رایج معمولا شروع میکنم، ولی همینکه صبح استرس این رو ندارم که دیرم شد یا نه خیلی برام مهمه. از بچه‌گی از اینکه بابا و مامانم همیشه ساعت 7 صبح میرفتن سر کار و من هم باید بعدا این کار رو میکردم ناراحت بودم!

البته ناگفته نماند که در ازاش چیزی به اسم اضافه کار نداریم و تا جایی که شنیدم توی ماه بعد که سرمون شلوغ‌تر میشه حتی بعضی آخر هفته‌ها انتظار دارند چند ساعتی بیایم و کار کنیم... این به اون در. ولی باز هم من خواب صبحم رو ترجیح میدم.

همکارام هم خوبند و رابطه خوبی داریم با هم، خیلی احساس نمیکنم چیزی پشت سر کسی باشه یا گفته بشه... حالا گذر زمان بیشتر معلوم میکنه. ولی واقعا حس میکنم دوست صمیمی پیدا کردن توی محیط کار، حداقل اینجا که هر کسی از یک کشوری اومده خیلی برام آسون نیست. ولی سعی خودم رو میکنم، دوست ندارم دوستهام فقط منحصر به ایرانی‌ها باشند. ولی هیچی دوست دوران دانشگاه نمیشه انگار... نمیدونم!

مطالب مربوط به کار پیدا کردن رو حتما ادامه میدم یک خوردم سرم خلوت بشه.

دوستی کامنت گذاشته بود که تو که اینقدر از انگلیس تعریف میکنی چرا رفتی کانادا. والا من هنوزم اینجا هرکی ازم میپرسه میگم انگلیس رو بیشتر دوست داشتم، و واقعا هم دارم... نمیدونم شاید نوستالژی خاصی که از سفر دوران کودکیم به اروپا داشتم بی تاثیر نباشه در این قضیه. ولی واقعا این رو کسی نمیتونه رد کنه که اروپا یک دنیای دیگه است، یک جور دیگه است... بابا اون انگلیس لامصب نصف سبکهای موسیقی ازش دراومدن، حتما یک خبری اونجا بوده دیگه. من اومدم کانادا به چند دلیل، اولا که اونجا نتونستم کار درست حسابی پیدا کنم و هزینه زندگی هم خیلی سنگین بود. دوما که مسیر مهاجرت انگلیس حداقل 5-6 سال طول میکشه، تازه اگر بیکار نشی، ولی اینجا مثل نقل و نبات مهاجرت میدن به ملت سر 1 تا 2 سال. سوما فکر نمیکنم بعد از 30-35 سالگی دیگه خیلی آدم بتونه تغییر مکان بده، پس دوست دارم تا جایی که میتونم دنیا رو ببینم، از همین الان پروژه‌های بعدیم که آمریکا، ژاپن و فرانسه باشند توی سرم قدم میزنند، چند تا دلیل دیگه هم داره که خیلی مهم نیستند.

اگر دوست داشتید بگین بیشتر تعریف کنم. کلا هر چی دوست دارید بپرسید، منم هر چه قدر بتونم جواب میدم.

خوش باشید که تو دنیا اول این مهمه، دوم هم باز کردن گره از کار کسی

مونوپلی در کانادا

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 19 Apr 2010 01:05:00 +0000

-: خدمات تلفن، اینترنت و تلویزیون در کانادا به شدت گران بوده که یکی از دلایل عمده آن به نظر من مونوپلی نسبتا کامل در این صنعت توسط شرکت راجرز است.
باورش برایم سخت بود که این شرکت درآمد ناخالص سالیانه‌ای به اندازه نصف شرکت گوگل و سود خالصی برابر با یک چهارم سود خالص گوگل دارد!!! فکرش را بکنید، گوگل در تمام دنیا فعال است و راجرز تنها در کانادا.

در کانادا اغلب سرویس‌های به درد بخور تلفن همراه را با قراردادی سه ساله به شما می‌دهند و در صورت لغو قرارداد بایستی مبلغ نسبتا زیادی به عنوان خسارت پرداخت کنید. حتما هنگام بستن قرارداد به این مسئله دقت کنید. من این دقت را نداشتم و در طی سه سال باید بیش از 5000دلار ناقابل در شکم شرکت مخابراتی عزیز بریزم (2 خط تلفن).

سرویسهایی که از آنها بهره‌مند هستیم هم عبارتند از:
400دقیقه تماس رایگان داخل شهری در هفته (توجه داشته باشید که در آمریکای شمالی برای دریافت اس‌ام‌اس و تماس تلفنی هم هزینه پرداخت می‌کنید!!) بعد از آن هر دقیقه 30 سنت
اس‌ام‌اس نامحدود در سطح کانادا
تماس تلفنی دو طرفه خانوادگی نامحدود... که برای زوجهای جوان تازه مزدوج کاربردی‌تر است تا ما پیر و پاتالها!
کالر آیدی و منشی تلفنی (فقط ماهیانه 24دلار هزینه این دو قلم است، بعد در ایران برای 2000تومان هزینه مشابه ملت چه کولی بازی درمی‌آورند!)
500 مگابایت اینترنت، که استفاده اصلی‌اش برای جی پی است و بس، چرا که اغلب مکانها به وای-فای دسترسی دارید و چندان احتیاجی به این قضیه نخواهید داشت

* انصافا سرویسهای بدی نیستند، ولی خداوکیلی با با توجه به متوسط درآمد در کانادا 5000دلار رقم قابل توجهی به حساب می‌آید. به خصوص اینکه برای تلفن ثابت و تلویزیون با 30-40 کانال پر از تبلیغات هم حداقل ماهی 50دلار باید بپردازید.

-: از آن خنده‌دار تر اینکه در کانادا چندین شرکت هستند که در واقع مالک همه آنها یک شرکت است ولی تحت اسمهای مختلف فعالیت می‌کنند. مثلا همین راجرز مالک شرکت فایدو هم هست، ولی بعد از خرید آن اسم شرکت و در نتیجه شعب فایدو را به راجرز تغییر نداده است و ملت دلشان خوش است که از راجرز (به نظر من کلاهبردار) خرید نکرده‌اند و از فایدو خرید کرده‌اند!!

شرکت بست بای (Best Buy) هم شرکتی به نام فیوچر شاپ (Future Shop)را در سال 2001 خریداری کرده ولی آن هم کماکان با همان اسم اصلی مشغول فعالیت است. خنده‌دارتر اینکه قیمت‌ها و تخفیف‌هایشان هم تا جایی که دیدم عین هم هستند، حتی حراج‌هایشان هم در یک روز شروع شده و خاتمه می‌یابد. یک نکته جالب اینکه موسس اصلی فیوچرشاپ حسن خسروشاهی است که یکی از مالکین سابق شرکت مینو در ایران بوده است. تا جایی هم که می‌توانید از خرید از این شرکتها پرهیز کنید که بدجوری در آستین مبارکتان می‌رود.

پانوشت:
نگران مطالب مرتبط به کار و... هم نباشید، در راه هستند.
لطفا در مورد وکیل مهاجرت هم سوال نکنید که به شدت با این قضیه مشکل دارم که علتش را در مطلبی جداگانه خواهم نوشت.
* مونوپلی چیست؟

پیدا کردن کار در خارج از ایران - قسمت دوم

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 10 Apr 2010 17:43:00 +0000

* در انتهای قسمت اول توضیحاتی در مورد کسانی که سابقه کار قبلی ندارند اضافه کردم که اگر مایل باشید می‌توانید مطالعه بفرمایید

یکی از راههای بسیار مناسب کسب اطلاعات در مورد کار در کشورهای مختلف پرس و جو از کسانی است که در آن کشورها زندگی و کار می‌کنند، ولی نکته مهمی که بایستی به آن توجه کنید این است که نظرات هر شخص در وهله اول برآمده از تجربه شخصی اوست و الزاما شما تجربه مشابه‌ی نخواهید داشت. حتی با وجود سابقه کار و مدرک تحصیلی یکسان و وضعیت مالی مشابه، باز هم به قول قدیمی‌ها یک سیب را وقتی بالا بیاندازید هزار چرخ می‌زند قبل از اینکه برگردد!
چند مورد از تجربیات شخصی خودم و اطلاعات نسبتا غلطی که گرفتم را برایتان می‌نویسم:

افسانه یک: در کانادا به ایرانی‎ها/خارجی‌ها کار نمی‌دهند چون سابقه کار یا تحصیل در کانادا را ندارند.
نمونه زنده و بارز این قضیه خودم هستم که بدون سابقه کار یا تحصیل در کانادا و بعد از فرستادن 14 درخواست (اپلیکیشن) مشغول به کار شده‌ام. البته فشار و استرس اصلی را در انگلستان پشت سر گذاشتم و در طی حدود یک سال تجربیات خوبی(!) در آنجا بدست آوردم.

افسانه دو: بروید در رستوران یا لباس فروشی کار کنید برایتان سابقه کار کانادایی می‌شود، کار که عار نیست.
این عین جمله‌ای است که چند ماه پیش از یکی دو نفر هموطن شنیدم، انشاالله که راست می‌گویند ولی نظر من را بپرسید می‌گویم درست است که کار عار نیست، اما سوالاتی که در مصاحبه در مورد سابقه کارتان از شما خواهند پرسید مرتبط با شغلی است که برای آن درخواست داده‌اید، نمی‌دانم نوشتن کار در رستوران برای یک مهندس آن هم در ابتدای رزومه‌اش چه جذابیتی برای کارفرما می‌تواند داشته باشد؟!

افسانه سه: دنبال کار الزاما مرتبط با رشته‌تان نباشید.
البته آمار رسمی در این زمینه کمی تیره و تار است و حدودا از هر 10 نفر مهاجری که جذب بازار کار شده‌اند 6 نفر به کار غیرمرتبط با کار قبلی‌شان مشغول هستند، ولی شما چون دارید این مطلب را می‌خوانید حتما می‌توانید جز آن 4 نفر باشید، اراده کنید!

افسانه چهار: برای 200 جا اقدام (اپلای) کنید و اگر 2 تا جواب هم بگیرید خیلی خوب است.
البته این جمله مختص مهاجرین نیست و در سایتهای کاریابی هم برای شهروندان کانادا چنین حرفهایی پیدا می‌کنید، اما به نظر من کیفیت درخواست‌هایی که می‌فرستید خیلی مهمتر از کمیت آنهاست. من در کانادا جمعا برای 14 شرکت اقدام کردم و نتیجه آن هم 5 مصاحبه تلفنی که 3تای آنها به مصاحبه حضوری و نهایتا یکی به مصاحبه دوم و آزمونی کوچک و در نهایت استخدامم منجر شد بود. اگر یک سری از مسائل که در ادامه خواهم گفت را رعایت کنید و مشکل زبان (انگلیسی) هم نداشته باشید زودتر از اینها موفق خواهید شد، اطمینان داشته باشید.

... شما هم اگر نظری دارید یا افسانه‌ای میدانید از به اشتراک گذاشتنش دریغ نکنید

• البته در همه این موراد این نکته را در نظر داشته باشید که نیاز بازار کار به تخصص شما نقش بسیار تعیین کننده‌ای در یافتن کار مورد نظرتان خواهد داشت. می‌توانید با سر زدن به سایتهای کاریابی (که احتمالا در قسمتهای بعدی این مطلب در موردشان خواهم نوشت) اطلاعات خوبی از وضعیت عرضه و تقاضا در کار تخصصی‌تان در شهرهای مختلف بدست آورید.

در قسمت بعد مواردی که به نظرم هنگام جستجوی کار باید به آنها توجه کنید را خواهم نوشت، ولی شاید چند هفته‌ای طول بکشد، مدت زیادی بود که تمام وقتم در اختیار خودم بود و الان بیش از یک سوم آنرا از دست داده‌ام و از همه چیز عقب مانده‌ام.

پیدا کردن کار در خارج از ایران - قسمت اول

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 02 Apr 2010 05:09:00 +0000

با خودم عهد کرده بودم که اگر موفق شدم کار مورد علاقه‌ام را پیدا کنم حتما مطلبی جامع از برآیند تجربیاتم بنویسم و از این طریق به سایر کسانی که در وضعیت من هستند یا خواهند بود کمک کنم. ابتدا قصد داشتم تمام این مطالب را در یک مقاله بنویسم ولی بعد دیدم خیلی طولانی شده و تصمیم گرفتم کم‌کم در اینجا بگذارم‌شان، امیدوارم بتوانند گره از کار کسی باز کنند!

بخش صفر (درباره خودم)

• می‌توانید از این قسمت بگذرید و مستقیما از اصل مطلب شروع به خواندن کنید. درج آن صرفا جهت آشنایی بیشتر خواننده با وضعیت نویسنده هست که به نظرم در برداشت صحیح و مقبولیت بیشتر مطلب تاثیرگذار خواهد بود. امیدوارم صداقت من را حمل بر خودستائی نگذارید چون هدفم چیزی نیست جز کمک به کسانی که در وضعیت من بودند و فشارهایی که متحمل شدم را تحمل کرده‌اند ولی محل یا مطلبی را نیافته‌اند که صادقانه راهنمایی‌شان کند. ضمن اینکه این نوشته‌ها نظرات شخصی من هستند و دیدگاه شما نسبت به تک تک آنها می‌تواند متفاوت باشد، در نهایت به خودتان مراجعه کنید!

مقدمه: اینجانب مهندس کامپیوتر هستم و بعد از بیش از پنج ماه جستجو در پی کار در کشور کانادا مشهور به یخستان (و قبل از آن حدود یک سال در انگلستان) موفق شدم یک "شغل" برای خودم دست و پا کنم! جهت اطلاع شما در انگلستان برای حدود 25 کار (نتیجه: 3 مصاحبه تلفنی) و در کانادا برای 14 مورد کار درخواست دادم (نتیجه این هم 5 مصاحبه تلفنی بود که 3 تای آنها به مصاحبه حضوری و نهایتا یکی به مصاحبه دوم و آزمونی کوچک و در نهایت استخدامم منتهی شد).

با اندکی جستجو متوجه خواهید شد که اعداد قابل توجه‌یی هستند؛ من نه استعداد خاص یا خارق‌العاده‌ای داشته‌ام و نه از جادو و جمبل استفاده کرده‌ام، البته بگویم که اصولا کمی خوش‌شانس هستم. مطالبی که می‌نویسم (با تغییراتی اندک) برای هر دوی این کشورها و با تقریب نسبتا خوبی برای سایر کشورهای مهاجرپذیر صادق هستند (به نظر من) و امیدوارم به شما کمک کنند.

اولین نکته‌ای که بایستی ذکر کنم اینکه "شغل خوب" به خصوص برای مهاجرین تعاریف مختلفی می‌تواند داشته باشد که با گشتی در اینترنت حتما می‌توانید به آنها دسترسی پیدا کنید. ولی تعریف من از شغل مناسب این بوده و هست و توانستم خوشبختانه در اثر صبر و استمرار و تلاش به آن برسم:

1. شغل شما بایستی تا حد ممکن مرتبط با تجربه و مهارت‌تان باشد.

من به هیچ وجه نمی‌توانستم خودم را قانع کنم که بعد از 18 سال درس خواندن مشغول انجام کاری شوم که حتی به 3 سال درس خواندن هم احتیاج ندارد، از صندوق‌داری و ظرفشویی در رستوران گرفته تا کار در سوپرمارکت و کافه و...! معمولا یکی از جملات قصار مدافعین "خوشبختی بر اثر مهاجرت" این است که "اینجا کار عار نیست"... ببینید، خیلی بدون رو دربایستی بگویم به نظر من این حرف چرند محض هست، خودتان را با گفتن این حرف گول نزنید و تلاش کنید تا هر چه زودتر کار مرتبط با سالها تحصیلی که کرده‌اید و انرژی و وقتی که گذاشته‌اید و تجربه‌ای که بدست آورده‌اید پیدا کنید. مطمئن باشید اگر واقعا این را بخواهید و عزمتان را جزم کنید امکان‌پذیر است، در هر کجای دنیا! البته سرعت این قضیه بر حسب یک سری از عواملی که خواهم گفت متفاوت خواهد بود. لذا درست است که کار عار نیست، ولی از طرفی دور ریختن یک عمر تلاش و زحمت و وقت و هزینه هم به هیچ وجه عقلانی نیست.

من خوشبختانه کاری که پیدا کرد‌م دقیقا کاری است که درس آن را خوانده‌ام و مدتی هم در ایران به صورت قراردادی در همین زمینه کار کرده بودم.

2. حقوق مناسب

به نظر من شما در بدترین حالت بایستی بتوانید وضعیت زندگی مشابه موقعیتی که در ایران داشتید یا می‌توانید داشته باشید را در کشور ثانی برای خودتان فراهم کنید. البته این بستگی به فاکتورهای دیگر نظیر آزادی، امنیت جانی، امنیت آینده و... هم دارد و در نهایت خودتان تصمیم گیرنده خواهید بود، فقط نکته اصلی این است که "خودتان را گول نزنید" (خنده‌دارترین نوع این گول زدن را در عبارت "آینده بچه‌ام" زیاد دیده‌ام، چرا در مورد بعضی آشنایان بعد از 10-12 سال مهاجرت بعضا بچه هم همچین آینده‌دار از آب در نیامده و شب و روزش را در بار و کلاب سر میکند! البته برعکس آن را هم شاهد بوده‌ام اما نه چندان زیاد!)

جهت اطلاع بیشتر شما حقوق بنده در بازه 45.000 تا 65.000 دلار هست که عدد دقیقش کمی از متوسط پرداختی در کانادا برای شغل من بیشتر هست. البته لطفا سریع این عدد را در 1000 ضرب نکنید و با مقایسه آن با فاکتورهای ایران مبلغ خیلی خوبی به حساب بیارورید، دولت فخیمه کانادا انواع و اقسام کیسه‌های مختلف برای حقوق شما دوخته است که تا به خودتان بجنبید می‌بینید ای دل غافل، چی فکر می‌کردم چی شد!

3. محیط کار (فاصله تا محل زندگی، جو حاکم بر محیط، رابطه رئیس و مرئوسی، نور، صدا، ابزار کار و...)

متاسفانه در دنیای امروز که نظام سرمایه‌داری و کورپوریشن‌ها (corporations) بر تمام امور روزمره انسانها تاثیر گذاشته‌اند و واقعا نمیدانم در 10-15 سال آینده در چه دنیایی زندگی می‌کنیم پیدا کردن محیط کار مناسب بسیار سخت شده است. متاسفانه محل کار من هم با ایده‌آل‌های ذهنیم خیلی فاصله دارد ولی فاکتورهای 1 و 2 خیلی مهم‌تر بودند و لذا چاره‌ای نداشتم در این مورد. البته یکی از مهمترین فاکتورها که فاصله مناسب تا منزل هست را داراست، به خصوص که برای بعضی مصاحبه‌ها تا یک ساعت هم در راه بودم آن هم در زمان غیر پیک، لذا 15 دقیقه پیاده تا محل کار بسیار ایده‌آل بود!

... فاکتورهای دیگری هم شاید به نظرم برسد که بعدا در همین محل اضافه خواهم کرد.

بخش اول (فاکتورهای لازم)

در این قسمت چند مورد از مواردی که به نظرم برای یافتن کار مناسب "ضروری و واجب" هستند را نوشته‌ام، اگر در همه این موراد به خودتان نمره قبولی می‌دهید ادامه مطلب را در قسمت بعد بخوانید، در غیر اینصورت به نظر من بایستی حتما ابتدا روی این موارد کار کنید و توانایی‌هایتان را بهبود ببخشید. (راهنمایی در مورد اینها خارج از حیطه این مطلب است ولی شاید به خودم اجازه دادم و بعدا در مورد آنها هم مطلبی نگاشتم!)

الف) مهارت در کار؛ اگر در کارتان مهارت چندانی ندارید (در شاخه ای که کار میکنید جز حداقل 50درصد اول نیستید) و یا تازه فارغ‌التحصیل شده‌اید یا می‌خواهید بشوید، اغلب شرکتهای خصوصی کوچک مایل به استخدام شما نخواهند بود و راه سختی را در پیش رو دارید. اینجا اصولا کسانی که سابقه کار ندارند (تازه فارغ‌التحصیل‌ها) توسط شرکتهای بزرگ استخدام شده و در یک دوره یک، دو یا سه ساله آموزش می‌بینند.

شرکتهایی هم که از بین کسانی که سابقه کار ندارند استخدام می‌کنند در واقع در حال سرمایه‌گذاری بلندمدت بر روی کاندیداهای منتخبشان هستند و لذا عموما در انتخاب این کاندیداها خیلی سخت‌گیری می‌کنند و در اغلب موارد پروسه انتخاب‌شان بین 3 تا 6 ماه طول می‌کشد. این پروسه شامل انتخاب اشخاص با توجه به رزومه و فرمهای درخواست، یک یا دو مصاحبه تلفنی، و دو یا سه مصاحبه حضوری بوده که در آنها اغلب آزمونهای مختلفی از کاندیداها گرفته می‌شود که از مسائل اجتماعی و کار تیمی شروع شده و به مسائل علمی/تخصصی که انتظار می‌رود شخص در دوران تحصیل فرا گرفته باشد خاتمه می‌یابد.

ب) زبان؛ حتما بایستی زبان کشوری را که می‌خواهید به آنجا مهاجرت کنید به راحتی حرف بزنید. (منظورم از راحت این است که اگر همین الان تلفن شما زنگ بزند و شخص پشت خط از شما بخواهد توضیح بدهید در پنج سال گذشته چه کارهایی کردید، بتوانید ظرف حداکثر 3 تا 4 دقیقه به او توضیح بدهید. ایرادی ندارد اگر در زمان افعال کمی مشکل دارید یا فقط از جملات ساده استفاده می‌کنید (یا....؟)، مهم این است که نوع حرف زدن شما و وقفه‌های بین صحبت‌تان باعث نشود که طرف احساس کند واقعیت را نمی‌گویید، چون همه جای دنیا من من کردن و وقفه زیاد در حرف زدن به طور ناخودآگاه می‌تواند تعبیر به دروغ گفتن یا نگفتن واقعیت شود، چه به زبان مادری و چه غیر از آن).

... چنانچه شما بخش دیگری پیشنهاد دارید بنویسید تا با کمال میل اضافه کنم.

در بخش بعد مروری خواهم کرد بر افسانه‌هایی که مهاجرین تازه‌وارد زیاد شنیده‌اند و می‌شنوند و به نظر من اغلب آنها به طور کلی و یا تا حد زیادی غلط هستند.

شب و روزتان خوش.

قانونمندی کانادایی، انگلیسی

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 15 Feb 2010 04:17:00 +0000

یک ضرب‌المثل قدیمی چینی هست که میگه کم نوشتن بهتر از هرگز ننوشتنه! نه؟

+: یکی از تفاوتهای جالب انگلیس با کانادا قانون‌مندی جامعه هست. البته منظور من نوع خاصی از قانون‌مندی است نه صرفا رعایت حق تقدم در خیابان و عبور از خط عابر پیاده (که در هر دوی این کشورها تا حدود زیادی! رعایت می‌شوند). بگذارید با یک مثال واقعی توضیح بدهم:
روزی که وسایل شخصی، کتابها و سایر خرت و پرتهایم را از انگلستان به کانادا فرستادم در قسمت آدرس فرستنده نشانی دوستی در کانادا را نوشتم (در قسمت بار فرودگاه غیر از این قبول نمی‌کردند) وقتی در کانادا برای گرفتن بار به فرودگاه رفتم مسئول قسمت مربوطه گفت باید گیرنده‌ای که اسمش اینجا نوشته شده خودش حضور داشته باشد (قانون) و من چون نمی‌خواستم دوستم را به دردسر بیاندازم گفتم "حالا نمیشه یه کاریش بکنید؟" (این جمله‌ای است که در ایران مثل نقل و نبات استفاده دارد!) گفت نه(رعایت قانون) و تا دوستت خودش نیاید نمیشود. من مجدد اصرار کردم و پاسپورت و ویزای تازه صادر شده را نشانش دادم و توضیح دادم اینها وسایل شخصی من هستند و مجبور بودم اسم دوستم را بنویسم (تقاضای سرپیچی از قانون) مسئول مربوطه پاسپورتم را گرفت و کمی زیر و بالایش کرد و زیر ابرویی بالا انداخت و مهر اجازه ترخیص وسایل را چسباند روی مدارکم (سرپیچی از قانون!)
حالا شاید شما اسم این را سرپیچی از قانون نگذارید ولی اگر سر و کارتان با کارهای اداری، بانکی و... در انگلستان بیافتد بهتر متوجه منظورم می‌شوید. من ظرف چند سالی که در انگلیس بودم حتی یک بار هم برایم پیش نیامد که جایی جواب "نه، مقررات اجازه نمی‌دهد" بشنوم و بعد این جواب نقض شود. قانون، قانون است، حتی در مواردی که مقصر قضیه خود آنها بوده‌اند و نه من!!
خلاصه که در کانادا هیچوقت جواب نه را به عنوان "نه" قبول نکنید و مثل ایران روی چک و چانه زدن حساب کنید، بعضا موثر واقع می‌شود (خودم یکی دو مورد دیگر هم داشته‌ام)، کلا انسانیت را در کانادا بیشتر از انگلیس احساس کرده‌ام (حداقل تا الان).
ولی از من به شما نصیحت در پی گرفتن حقی که واقعا حقتان نیست نروید که دنیا خیلی کوچکتر از آن است که فکر میکنیم، بخدا!

* فکر کنم مطلب بعدی‌ام در مورد سیستم (ابر مزخرف) بهداشتی درمانی و بیمه‌ی کانادا خواهد بود، با اینکه قبلا هم اشاره کردم ولی عمق فاجعه طلب می‌کند که این قضیه را مفصل برایتان شرح دهم. خوش باشید.

آموزش زبان، انگلیسی/فرانسه/...

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 04 Feb 2010 22:59:00 +0000

امروز واقعیت جدیدی مثل روز برایم روشن شد، آن هم اینکه فهمیدم عمری را در پای کلاسهای زبان انگلیسی جور واجور در ایران هدر داده‌ام. با اینکه در نهایت بعد از سالها کلاس زبان رفتن از خودم راضی بودم و خارج از ایران هم خیلی مشکل نداشتم، ولی الان که در کانادا یادگیری زبان جدیدی را شروع کرده‌ام تازه می‌فهمم چقدر مزخرف انگلیسی یاد گرفته بودم.
واقعا اگر زمان به عقب برمیگشت و امکانش را داشتم به جای آنقدر هزینه کلاس زبان، یک یا دو تابستان می‌رفتم یکی از این کشورهای انگلیسی زبان (فکر نمی‌کنم خیلی بیشتر از سالها کلاس زبان رفتن در ایران خرجش میشد!) و مطمئن هستم بازده به مراتب بیشتری داشتم.
در نظر بگیرید من کلماتی مثل apparently, basically, enthusiasm, essentially,...که اینجا مثل نقل و نبات استفاده میشوند تا وقتی از ایران خارج نشده بودم یا کلا به گوشم نخورده بودند یا اصلا نمی‌دانستم به چه دردی میخورند! البته شایان ذکر است که در ایران هیچوقت کلاس خصوصی نرفته‌ام، شاید آنها بهتر باشند! هرچند بعید میدانم، چون اصولا در ایران هدف یادگیری نیست، نمره آزمون زبان است!!
جبر جغرافیایی که میگویند همین است، اروپایی‌ها اغلب انگلیسی را به مراتب بهتر از ما حرف میزنند، حتی بدون کلاس زبان خصوصی، آن وقت ما همین عربی را هم که سالها به زور به خوردمان دادند نه می‌توانیم یک کلمه بفهمیم نه حرف بزنیم.

دکتر هفت ساله

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 02 Feb 2010 01:33:00 +0000

از این به بعد در پستهایی که مربوط به زندگی در کانادا هستند از علائم مثبت (جهت نکات مثبت کانادا) و منفی (جهت نکات منفی) استفاده میکنم که هر کدام به مزاق‌تان خوش می‌آید بخوانید و حالش را ببرید.

+: خداوند متعال این سوپرمارکت سر کوچه (Provigo) را خیر بدهد یک 10% تخفیف آنهم روزهای دوشنبه به دانشجو جماعت میدهد. (بماند که دوستانم که یکی دو سال است اینجا هستند خبر نداشتند و من کاملا تصادفی فهمیدم)

-: آخه پدر نیامرزیده، مگه بازیگرها شخصا روی پرده سینما هستند که برای دو نفر 26دلار باید بدیم بهت، دیگر غلط کنم غیر از سه‌شنبه‌ها (آنهم 8$ یا 6.25$ هرنفر) بروم سینما، چون ما که اهل فیلم دیدن هستیم با این حساب باید سالی حداقل 1000دلار ناقابل فقط خرج سینما کنیم.

-: دوستی رفته بود وقت یک دکتر متخصص بگیره، منشی گفته بود فعلا آقای دکتر تعداد بیمارهاشون خیلی زیاد هست و باید مدتی در لیست انتظار صبر کنید تا بعد بیمار این دکتر بشید، دوست ما هم پرسیده بود خوب چقدر طول میکشه این مدت؟ منشی هم خیلی ریلکس فرموده بودتد، هفت (غلط تایپی نیست، هفت) سال!! بنویسم اسمتون رو؟؟!! از عدد مقدس 7 که صرف نظر کنیم من تقدیر میکنم روحیه منشی رو برای سوال "بنویسم اسمتون رو؟"

0: بالاخره یک بانک (TD Canada Trust) حاضر شد با گذاشتن کل مبلغ اعتبار کارت اعتباری به عنوان ودیعه به من ایرانی طفلکی Credit Card بدهد. فراموش نکنید هر چه زودتر دنبال این قضیه را بگیرید، چون تا کارت اعتباری نداشته باشید اصطلاحا Credit History ندارید و تقریبا هیچ کار جدی مالی نمیتوانید انجام بدهید. (حتی کار شوخی! مثل خرید اینترنتی)

1) ایران 2) انگلستان 3) کانادا

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 30 Jan 2010 00:12:00 +0000

به سلامتی مدتی است که در سومین کشور و سومین قاره زندگیم روز را شب میکنم. خیلی فرصت نوشتن در اینجا را ندارم ولی دیدن این همه بازدیدکننده در ماه و بیخیال شدن اینجا هم کار سختی است.
چند روز پیش مطلبی (شخصی) نوشتم و مقایسه هایی کردم بین انگلستان و کانادا، بعد به سرم زد با کمی ویرایش آنها را در اینجا هم بگذارم شاید به درد کسی بخورد، خدا را چه دیدید.
احتمالا باز هم به اینها اضافه میکنم در مدتی که در این (به قول یکی از وبلاگ نویسان) یخستان زندگی خواهم کرد.
شب و روزتان خوش.

سیستم بهداشت و درمان
انگلستان: بیمه مجانی، خدمات مجانی و به نسبت سریع، وقت گرفتن آسان (ضمن اینکه آن موقع من نه کار داشتم و نه دانشجو بودم!)

کانادا: خود کانادایی ها به شما می‌گویند (در جلسه خوش‌آمد گویی دانشگاه!) به بیمارستان اصلا نروید چون باید بین 4 تا 12 ساعت بلکه بیشتر منتظر شوید، مگر اینکه حالتان واقعا وخیم باشد که مثلا شامل 10 ساعت درد کشیدن برای دست و پای شکسته نمیشود، بماند که بعد از این همه انتظار با پزشکانی بعضا کم تجربه و ناوارد مواجه خواهید شد / بیمه از سالی 700دلار به بالا.
به قول دوستی سیستم بهداشت و درمان کانادا در مقایسه با انگلستان مثل مقایسه هتلی دو ستاره در پاکستان است با برج العرب در دبی.

تلویزیون
انگلیس: با پرداخت ماهی 30دلار حدود 300 شبکه که حداقل 40تای آنها قابل دیدن بودند، به اضافه انواع و اقسام برنامه های ویژه مناسبتها و پخش زنده مسابقات غیر از فوتبال که مردم دوست داشتند (مثل بیلیارد) و غیر زنده فوتبال / تبلیغات: هر ساعت 4 دفعه هر بار 3-4 دقیقه

کانادا: با پرداخت 35دلار در ماه حدود 50 تا کانال دارید که فقط 2تای اونها آن هم در بعضی مواقع قابل دیدن هستند(!) هیچ برنامه ویژه مناسبتهایشان ندارند تقریبا. پکیج مشابه برنامه های انگلستان حدود 100 دلار در ماه برایتان در میاید / تبلیغات: ساعتی 5-6 دفعه هر بار 3-4 دقیقه.
این مطلب هم خالی از لطف نیست: شاهکار کانال های تلویزیونی کانادایی در سال نو

سیستم حمل و نقل
انگلیس: هزینه بلیط متغییر از 1 پوند تا 4 پوند و به ازای هر سفر جدا (یعنی اگر از مترو پیاده شدید و خواستید سوار اتوبوش شوید باید مجدد بلیط تهیه کنید). بلیط سالیانه 900پوند. ایستگاهها تمام شهر را پوشش دادند. شلوغی وحشتناک در 3-4 ساعت از روز (پیک) در عوض تعداد زیاد اتوبوس و مترو

کانادا: هزینه بلیط ثابت (2 دلار) با امکان تغییر وسیله از مترو به اتوبوس. مترو قسمت کمی از مسیرها را پوشش داده و اغلب ایستگاه ها جایی برای ایستادن آنهم در هوای سرد ندارند. شلوغی در ساعت پیک به نسبت کمتر از انگلیس است و در عوض تعداد وسایل نقلیه هم کمتر.
البته به طور کلی در آمریکای شمالی داشتن وسیله شخصی الزامی به نظر میرسد، چون عموما متروی شهرها توسط اقشار کم درآمد (و بعضا مشکل دار!) استفاده میشود، در صورتی که در اروپا حمل و نقل عمومی دهها سال است که مورد استفاده همه اقشار قرار میگیرد.

سیستم بانکی
انگلستان: به شدت راحت، خلوت و سریع. قوانین کاملا واضح. دبیت کارت از نوع ویزا (قابلیت خرید اینترنتی) قوانین کارت اعتباری کاملا معقول و منطقی. حساب بانکی جاری و دسته چک و کارت بانک هیچ هزینه ای ندارند.
تنوع کارت اعتباری و وجود کارت با درصد سود پایینتر (10% برای من) و دوره بازپرداخت بدون سود یکماهه (یعنی اگر با بانک ماهیانه تسویه حساب کنید و مبلغ خریدهایتان را پرداخت کنید هیچ سودی پرداخت نخواهید کرد) چند روز پیش هم کارتهای جدید بانکی ام توسط بانک ارسال شد. لازم به ذکر است که در یکی دو هفته اول ورود اگر این کارتها نبودند واقعا کارم سخت میشد، چون کارت بانک اینجا که در ادامه نوشتم توسط مکانهایی که سرویس ارائه میکنند (نه کالا) معمولا قابل قبول نیست، مثل هتلها و اجاره ماشین و...

کانادا: در مقایسه با انگلیس تقریبا تعطیلات کامل است. قوانین پیچیده و متناقض از بانکی به بانک دیگر و حتی از شعبه ای به شعبه دیگر. (دوست من موفق شد از طریق اینترنت کارت اعتباری بگیره و در شعبه به من میگن به بعضی کشورها مثل ایران بدون خواباندن پول نمیدیم!) انواع و اقسام هزینه اعم از ماهیانه (از 10 تا 15 دلار که اگر حداقل 2 تا 3 هزار همیشه در حساب باشد حذف میشود) محدودیت تعداد برداشت از حساب، محدودیت برداشت از حساب به صورت روزانه و هفتگی. کارتهای اعتباری به طور متوسط با سود بالاتر از انگلیس (20% برای من) و دوره بازپرداخت (که در آن سودی مجبور نیستید بدهید) کوتاهتر (21روز).

مکانهای دیدنی و آثار تاریخی و موزه و غیره
انگلستان: سر خیابان یا دو چهارراه آن طرف تر
کانادا: ها؟ چی؟

هزینه‌های زندگی
انگلستان: وحشتناک/فاجعه... ولی اگر درآمدتان بالای متوسط باشد واقعا زندگی راحتی خواهید داشت. البته شایان ذکر است که درآمد بالا در انگلیس کار خود حضرت فیل و چند نفر از نزدیکان ایشان است و بس.

کانادا: به مراتب پایین تر از انگلستان، ولی فعلا نظر کلی نمی‌توانم بدهم. یکی از چیزهایی که آزارم میدهد این است که بر خلاف ایران و انگلیس وقتی جنسی که قیمت آن مثلا 900 دلار است را به صندوق میبرید، ناگهان می‌بینید ای دل غافل، 1150 دلار برای آن پرداختید (اینجا مبلغ مالیاتهای مختلف در قیمت جنس لحاظ نشده است) لذا من یکی که دائم در حال سورپرایز شدن از خریدهایم هستم. به خصوص که همه اجناس (مشابه انگلیس) قیمتهایشان به 9.99 ختم میشود. فکر میکنید چهار قلم جنس 20دلاری برداشتید، در صندوق 140دلار پرداخت میکنید و تازه دوزاری‌تان میافتد که جریان چیست. 4*29.99 + 5% + 8% = ...؟

هوا
انگلستان: بهشت. به خصوص که گرمای زمین از میزان بارندگی و روزهای ابری و سرما به شدت کاسته است. هر چند من بارندگی و هوای ابری را ترجیح میدادم.

کانادا: به نظر من اینجا واقعا باید خالی از سکنه می‌بود، مثل عربستان! حداقل آنجا کلا گرم است، ولی اینجا از تابستان (+35) تا زمستان (-35) 70 درجه اختلاف دما در سال را باید تحمل کنید. در عوض روزهای آفتابی زیبایی در زمستان هست که فکر کنم کمتر جایی داشته باشد.

تذکر: من در انگلستان در بیرمنگام و لندن، و در کانادا هم در یکی از شهرهای شرق کانادا (در مرکز شهر نه حواشی شهر یا به قول خودشان سابرب که به هیچ وجه تصور زندگی در آنها را نمیتوانم کنم) زندگی کرده و میکنم. مقایسه هایم کلی است و ممکن است از شهری به شهر دیگر وضعیت متفاوت باشد، ولی سعی کرده و میکنم عمومی‌تر بنویسم

رسم زیارت قبور رفتگان در پنج‌شنبه‌ها از کجا آمده است؟

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 16 Apr 2009 18:18:00 +0000

این مطلب قسمتی است ازاینا هر چی دارن از ما دارن از وبلاگ آقا اجازه در مورد رسم زیارت قبر درگذشتگان در پنجشنبه‌ها، به نکات جالبی اشاره کرده‌اند.

...یک ساعت و نیم تاخیر زمانی است کافی برای اندیشیدن به این که این جریان زیارت گور درگذشتگان تهرانی ها در آخرین پنج شنبه سال چه ریشه ای می تواند داشته باشد. ریشه اسلامی نمی تواند داشته باشد. اسلام کاری به هیچ پنج شنبه ای ندارد. حال اگر وارد این بحث نیز نشویم که اسلام سنت بازدید از قبرستان را در اساس مذموم می داند و حتی به نشانه گذاری گور نیز چندان اعتقاد ندارد، چه رسد به این که آن را تزیین نماید و یا آن کارهای عجیب وو غریب را به راه اندازد که در هر گورستان شیعه ایرانی هر روز می شود دید.
هر چه هست، تنها ویژه ایرانی ها و یا شاید تنها تهرانی هاست. اگر هم بپذیریم که سنتی است ایرانی، باز هم به بن بست برمی خوریم. ایرانیان پیش از اسلام و زرتشتی ها برای حفظ پاکی خاک مرده را به خاک نمی سپاردند. بلکه آن را در بلندی می گذاشتند تا حیوانات آن را بخورند. بنابراین یاد کردن از کسی که درگذشته و بازدید از گور او نه ایرانی است و نه اسلامی. حال یکی ممکن است بیاید بگوید که کار صفوی هاست. نمی دانم. این را می دانم که در کودکی چنین چیزی را ندیده بودم (شاید هم بوده باشد).
به هر حال شک من به این است که این را تهرانی ها اختراع کرده اند و می شود به بیان دیگر گفت که نوعی مد است. کما این که خیلی چیزها را مد کرده اند. اگر یکی می رود موهایش را پانکی می کند، این یک نیز سی سال است ریشش را نمی زند و لباس نامرتب می پوشد. اگر سی سال پیش تنها در روز عاشورا دسته راه می انداختند، اکنون در هر روز وفات دسته راه می اندازند و تکیه ها بازارشان گرم است. آن یک با آرایش غلیظ و چهره رنگارنگ چون دلقک سیرک به میدان ونک می رود و احساس خوبی دارد که زیباست و مدرن و این یک در پنج شنبه آخر سال بزرگراه هشت باندی بهشت زهرا را بند می آورد چون می خواهد حتما و تنها در آن روز سر گور فلانی برود و ثواب جمع کند. هر دو پیرو مد هستند. هر دو خلاق هستند و نوگرا و چیزهای نو و جدید اختراع می کنند.تنها نمی دانم که چرا این خلاقیت و نوگرایی تنها در زمینه های خاصی است و جنبه همه گیر ندارد.
چرا این ذهن تنها در یکی دو زمینه دور از خرد چیزهای نو می آفریند ولی نمی پذیرد که خیابان باید تمیز باشد و قوانین رانندگی را باید رعایت کرد، به حقوق دیگران باید در عمل احترام گذاشت و نه در شکل تعارف های تهوع آور. در آلمان شهرداری تنها ماهی یک بار برای بردن زباله ها می آید و تنها بخشی را می برد. در خیابان ها باید مسیر درازی بروی تا سطل زباله ای بیابی. ولی زباله ای در خیابان نمی بینی. در تهران شهرداری هر شب می آید، در خیابان ها به هر سو بنگری حتما سطل زباله ای می یابی، اما خیابان ها کثیف هستند، موش های فاضلاب شهر را گرفته اند و گربه ها از آنها فرار می کنند. مردمان زباله در جوی آب می ریزند و هنوز هم آب کثیف از جوی گرفته از زباله به بالا میزند و خیابان را فرا می گیرد.
تهرانی آن گاه که پشت ماشینش می نشیند، یاد خرسواری می افتد. در شهری که شبکه خیابانی و بزرگراهی مدرن دارد و مشابهش در هیچ کجای اروپای غربی نیست، هر جا که ورودی یا خروجی بزرگراه می بینی، ماشین ها را نیز می بینی که چون گله گوسفند برای گذر از دری تنگ به هم فشار می آورند. تفاوت تنها در این است که ماشین ها با هم تماس ندارند ولی رفتار همان است. نی دانم خرد، هوش فراوان آریایی و نوگرایی چرا اینجا کار نمی کند!
...

افزایش سرعت ویندوز ویستا

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 15 Apr 2009 18:33:00 +0000

اگر وقتی کامپیوترتان روشن است ولی کاری با آن انجام نمی‌دهید و در عین حال شاهد کار کردن و روشن و خاموش شدن چراغ هارد درایو سیستم‌تان هستید حتما این مطلب را بخوانید.

سرعت ویندوز ویستا

تقریبا یک سال است که از ویندوز ویستا استفاده می‌کنم، اولین تجربه‌ام خیلی دلچسب نبود چون کامپیوتری که ویستا را روی آن نصب کردم ۵۱۲مگابایت Ram داشت و خلاصه اصلا نمی‌شد کاری با آن کرد.

گذشت و سیستم جدیدی تهیه کردم با تقریبا بهترین قطعات موجود و ۴گیگابایت RAM. بعد از نصب ویندوز هم خیلی خوشحال و راضی بودم و سرعت کاملا قابل قبولی داشت. اما هرچه قدر زمان میگذشت سرعت ویستای ما به همان نسبت کم و کمتر میشد، البته باید اعتراف کنم که هر برنامه‌ای که فکرش را کنید روی ویندوزم نصب کرده‌ام، اما مشکل جای دیگری بود که امروز کشف کردم و واقعا می‌توانم بگویم زندگی‌ام متحول شد و از خوشحالی این پست را دارم می‌نویسم!

* برای انجام کارهایی که اینجا شرح داده‌ام باید کاربر متوسط یا بالاتر سیستم عامل ویندوز باشید.

راه‌های افزایش سرعت ویندوز ویستا

چون روند کم شدن سرعت طی چندین ماه اتفاق افتاده بود تقریبا به آن عادت کرده بودم ولی چند روزی بود که دیگر کاملا یاد کامپیوتر ۴۸۶ خدا بیامرزم افتاده بودم! همه کارهایم را متوقف کردم و در اینترنت در به در دنبال اینکه سرعت ویندوز ویستا برای سایرین چطور است و چگونه می‌شود افزایشش داد و... گشتم. ظاهرا که تنها نیستم و خیل عظیمی از کاربرها صرف نظر از مشخصات کامپیوترشان با ویستا درگیر هستند.
برای افزایش سرعت ویستا می‌توانید راه‌های زیر را امتحان کنید، فرشته نجات من اولین راه حل بود.

از کار انداختن کامل یا قسمتی از سیستم Indexing

یکی از امکانات! ویندوز ویستا امکان جستجوی سریع در فایلها و فولدرهاست که از طریق جعبه جستجویی که هنگام نمایش فولدرها نشان داده میشود به آن دسترسی دارید، انصافا هم سرعت جستجوی خوبی دارد ولی اگر شما هم مثل من خیلی از آن استفاده نمی‌کنید می‌توانید با غیر فعال کردن سیستم ایندکس ویستا یک حال اساسی به ویندوز خود بدهید!

راه سریع: روی نام درایوی که مایل نیستید ایندکس شود راست کلیک کرده Properties را انتخاب کنید؛ سپس در قسمت General تیک جلوی Index This Drive For Faster Searching را بردارید. در صفحه‌ای که باز میشود هم گزینه دوم که به طور پیش فرض انتخاب شده را تغییر ندهید تا تمام فایلها و فولدرها از ایندکس شدن معاف شوند.

راه دوم و تکنیکی‌تر: به Control Panel بروید و از ستون سمت چپ Classic View را انتخاب کنید. سپس بگردید و Performance Information and Tools را از لیست سمت راست انتخاب کنید. کلید(های) افزایش سرعت ویندوز در این قسمت نهفته شده است! از منوی سمت چپ Adjust Indexing Options را انتخاب کنید. از صفحه‌ای که باز می‌شود لیست فولدرهایی که ویندوز آنها را ایندکس می‌کند نمایش داده می‌شود. اگر در این قسمت لیست بالابلندی داشته باشید قطعا تاثیر زیادی بر سرعت ویندوزتان دارد به خصوص اگر فولدرهایی در این لیست باشند که فایلهای آن دائما تغییر می‌کنند. می‌توانید با استفاده از گزینه Advanced این فولدرها را حذف کنید.

من با استفاده از گزینه Pause کلا سیستم ایندکس را از کار انداختم ببینم چقدر سرعت سیستمم بیشتر می‌شود. تفییر به حدی محسوس بود که تصمیم گرفتم فعلا بی‌خیال سیستم ایندکس ویندوز بشوم. برای از کار انداختن کلی آن دوباره به کنترل پانل بروید و گزینه Administrative Tools و سپس گزینه Services را انتخاب کنید. در لیست سمت راست صفحه‌ای که باز میشود گزینه Windows Search را پیدا کنید. روی آن کلیک راست کرده و Stopرا انتخاب کنید. ویندوز را ریستارت کنید و از زندگی بدون ایندکس لذت ببرید.

اگر مشتاق هستید با سایر گزینه‌ها و مسائل این ایندکس سر و کله بزنید اینجا را بخوانید.

از کار انداختن Windows Defender

اگر آنتی‌ویروس مناسبی بر روی سیستم‌تان نصب کرده‌اید حتما این کار را انجام دهید.

کنترل پانل را باز کرده و گزینه Windows Defender را انتخاب کنید. از بالای صفحه‌ای که باز می‌شود گزینه Tools و سپس گزینه Options را انتخاب کنید. بگردید و گزینه Auto Start را پیدا کنید. تیک آنرا بردارید و کلک Windows Defender را بکنید برود پی کارش!

از کار انداختن Auto Defragment

شاید شما هم مثل من از اینکه ویندوز ویستا همچین کاری می‌کند و شما خبر نداشتید سورپرایز شده باشید. برای حذف آن روی درایوی که مایل نیستید به طور خودکار Defragment شود راست کلیک کنید و بعد از انتخاب Properties دوست داشتنی از قسمت Tools گزینه Defragment Now را انتخاب کنید. (این هم از آن نامگذاری‌های عجیب مایکروسافت است! مثل معروفی هست که می‌گوید ویندوز تنها سیستم عاملی است که از گزینه استارت باید استاپش کنید!) تیک جلوی Run on a schedule را بردارید و از دست این کار خودسرانه ویندوز ویستا هم خلاص شوید.

از کار انداختن User Access Control اعصاب خردکن

این راه خیلی ربطی به سرعت ویندوز ندارد ولی شرط می‌بندم زندگی‌تان با ویندوز ویستا را دل‌انگیزتر خواهد کرد. یکی از معجزات الهی مایکروسافت در ویندوز ویستا این سوالهای پی‌درپی‌اش حتی از کاربر administrator است که این کار را میخواهید بکنید، واقعا می‌خواهید؟ شک ندارید؟ جان مادرتان؟ و این سناریو بارها در روز تکرار می‌شود. من کاری به قسمت امنیتی قضیه ندارم ولی واقعا خسته شدم بس که گزینه continue را در این دیالوگهای ویندوز انتخاب کردم. برای حذف این سوالهای قشنگ از کنترل پانل گزینه User Accounts را انتخاب کنید و سپس گزینه Turn User Account Control Box on or off را که آخرین گزینه هست کلیک کنید. در صفحه‌ای که باز می‌شود آن تیک نحس را برداشته و ok را انتخاب کنید. تمام شد، مهرتان حلال جانتان آزاد...

تمام این راه‌ها را در این مقاله می‌توانید پیدا کنید که البته یکی از منابع من بود.

کد پستی ده رقمی

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 10 Mar 2009 10:51:00 +0000

در طی یک پروژه تحقیقات مختصری در مورد استفاده از کد پستی در ایران و سیستم آدرس‌دهی انجام دادم. نتایج جالب و نسبتا امیدوارکننده بودند و به نظرم تا حدود زیادی مسائل مختلف در طراحی سیستم کد پستی ایران در نظر گرفته شده است تا انشاالله بعدها دچار مشکل نشویم.

سیستم آدرس و پست در ایران

به احتمال حدود ۱۰۰٪ با کد پستی ده رقمی سر و کار داشته‌اید. البته هنوز در ایران استفاده از این کدپستی خیلی رواج ندارد و نیازی به حفظ کردن آن نیست و هر وقت کسی به آن احتیاج دارد از روی قبض برق و تلفن و... پیدایش می‌کند.

کد پستی در ایران از ۱۰ رقم تشکیل شده که به دو گروه پنج رقمی تقسیم شده‌اند. ۵ رقم اول کد پستی مربوط به شهر (روستا) و ناحیه پستی بوده و ۵ رقم دوم هم مربوط به آدرس دقیق در آن ناحیه پستی است. متاسفانه نتوانستم چیزی از مکانیزم دقیق‌تر این ۵ رقم‌ها پیدا کنم. یک مسئله‌ای هم که خیلی برای من قابل درک نبود لحاظ کردن تک‌تک واحدهای یک ساختمان در این کد پستی است که شاید کمی زیاده‌روی باشه و مثلا یک مجتمع مسکونی ۴۰واحدی می‌توانست یک کدپستی داشته باشه چون مکان فیزیکی همه واحدها یکسان است.

یک نکته جالب که من هیچ وقت به آن توجه نکرده بودم اینکه در این کد پستی از عددهای ۲ و ۰ استفاده نشده است! می‌توانید حدس بزنید چرا؟ ... از عدد ۲ به دلیل شباهتش به ۳ و عدد ۰ به دلیل شباهتش به نقطه و ۵ در کد پستی استفاده نشده که با توجه به اینکه در ایران ۹۹٪ آدرسها به صورت دستی بوده و تایپ نمی‌شوند تصمیم خیلی منطقی‌ای به نظر می‌رسد.

طبق مطالبی که پیدا کردم بانک اطلاعاتی کد پستی هر ۲.۵ سال به روز می‌شود (برای مناطق روستائی هم هر ۵ سال) که با توجه به وسعت ایران رقم معقولی به نظر می‌آید.

شاید بد نباشد یک مختصری هم از سیستم پست و کد پستی در انگلستان بدانید.

سیستم آدرس و پست در انگلستان

سیستم پست در انگلستان واقعا بی نظیر است. شما برای فرستادن یک نامه یا بسته انواع و اقسام گزینه‌ها را با هزینه‌های مختلف در اختیار دارید که بر حسب اهمیت بسته و سرعت ارسالی که مد نظرتان است می‌توانید بین ۱۵پنس تا مثلا ۸پوند برای یک نامه هزینه کنید (مورد اول حداقل ظرف ۳روز به دست گیرنده میرسد و گارانتی ندارد و مورد دوم اگر تا ساعت ۵ بعدازظهر پست شده باشد صبح روز بعد قبل از ساعت ۹ به دست گیرنده خواهد رسید).

هر محل یک کد پستی شش یا هفت رقمی دارد که چهار حرف اول (۱ یا ۲ حرف الفبا و ۲عدد) ناحیه آن کد پستی و سه حرف بعدی (۱ عدد و ۲حرف الفبا) هم محل دقیق کد پستی را نشان میدهند. (مثلا کد پستی B15 2TT مربوط به دانشگاه بیرمنگام است که در آن B15 مربوط به ناحیه Edgbaston و 2TT هم مختص دانشگاه است).

ساختمانها هم معمولا کد پستی مختص به خود را دارند ولی چون در انگلستان مرتفع‌سازی خیلی رواج ندارد در محله‌هایی که ساختمانها اغلب یک طبقه هستند کد پستی به صورت گروهی به همه آن ساختمانها داده شده است و در این صورت با داشتن کد پستی و پلاک واحد می‌توانید به محل مورد نظر دسترسی پیدا کنید.

یک نکته مهم اینه که تمام این اطلاعات به راحتی از طریق اینترنت در دسترس همه هست و به راحتی با دادن آدرس، کد پستی یک محل و یا با دادن کد پستی، آدرس آن را می‌توانید پیدا کنید.

این ابزار خیلی خوبی برای برنامه‌نویس‌های کامپیوتر است که نرم‌افزارهایی مبتنی بر آدرس مکان‌ها و مشتریان می‌نویسند. به خصوص با قیمت ارزان و سرعت بالای اینترنت (۱۰ پوند در ماه برای یک خط ۸ مگابیت در ثانیه) استفاده از این سیستم برای هر نرم افزاری مقرون به صرفه است.

در مواقعی که شرکت، موسسه یا فروشگاهی به نوعی به آدرس شما احتیاج دارد با پرسیدن کد پستی و شماره واحد به آدرس دقیق‌تان دسترسی پیدا می‌کند (و برای اطمینان هم آدرس کامل‌تان را از روی مانیتور برای‌تان میخوانند!) به این ترتیب با دادن کد پستی و شماره واحد که جمعا هشت یا نه رقم خواهد بود آدرس دقیق شما مشخص می‌شود.

یک از تفاوت‌های عمده بین ایران و انگلیس در این زمینه میزان ساخت و ساز سالیانه آپارتمان و ساختمان است که فکر می‌کنم اینجا کمتر از یک دهم ایران باشد (با این حجم از خانه‌های با قدمت ۲۰۰ ۳۰۰ سال!) لذا به روز کردن آدرسها در ایران نسبتا کار پیچیده‌تری است.

آخرین نکته هم این که در انگلستان تقریبا برای انجام هر کاری احتیاج به آدرس پستی است و برای اطمینان هم همیشه آدرس‌تان را با فرستادن یک نامه چک می‌کنند. (پس سعی نکنید دست به کار خلافی بزنید و بعد هم خودتان را نامرئی کنید ;))

مهاجرت، ادامه تحصیل و فرار از سربازی

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 09 Mar 2009 12:38:00 +0000

این نوشته برگرفته از ایمیلی هست که برای یکی از دوستانم که تصمیم گرفته برای ادامه تحصیل از ایران خارج بشه فرستادم. شاید به درد شما هم بخوره؛ به خصوص اگر دارید برای فرار از سربازی از ایران خارج میشید که ادامه تحصیل بدید!
... هرچند وقتی‌ با .. صحبت می‌کردم به این نتیجه رسیدیم که کسی‌ نمیتونه برای کس دیگی‌ نسخه بپیچه یا بگه این کارو بکن یا نکن، ولی‌ میتونه اطلاعاتی که داره رو بده.

ببین شما الان تقریبا اول راهی‌ هستین که ما اومدیم تا اینجا، البته شاید ما بدشانسی‌ آوردیم در مورد کار پیدا کردن و اینکه اوضاع اقتصادی دنیا الان خیلی خراب شده، ولی‌ به هر حال... باید بدونی که اینجا موندن به هیچ وجه کار آسونی نیست، اولین علتش اینه که خیلی‌ چیزا شبیه ایرانه با اینکه از همونها داری فرار میکنی و انقدر تو ایران مردم ازشون شاکی‌ هستند.

اینجا هم پارتی داشتن خیلی‌ مهمه، خودشون اسمشو میذار نتورکینگ و کانکشن و از این مزخرفات، ولی‌ به طور خلاصه همون قضیه ایرانه و تا وقتی‌ آشنایی نداری کارت خیلی‌ سخته. (تازه ما خیر سرمون حداقل ۱۰-۱۵ نفر آشنا داشتیم اینجا، منتها اونا هم خودشون همچین وضعیت درست درمونی نداشتند، حتی بعد از ۱۰ سال مهاجرت، چه برسه به اینکه بخوان به ما کمک کنن).

تا جایی که من خبر دارم تو کانادا و استرالیا هم وضعیت خیلی‌ متفاوت نیست. البته اگه کار تخصصی نخواهی و مهم نباشه برات که به رشته ات مرتبط نیست خیلی وضعیتت بهتره، ولی‌ فکر نمیکنم کسی‌ در بلند مدت راضی‌ باشه از اینکه بعد از کلی‌ تحصیلات یه کاری داره که کسی که اینجا دوم دبیرستان ادامه تحصیل رو بیخیال شده هم داره همون رو انجام میده.

وقتی‌ در میای به این فکر میکنی‌ که میرم و اگه نشد برمیگردم. ولی‌ واقعا به سادگی این ۵ کلمه نیست. الان ما یک سال بیشتره که تو این وضعیت هستیم، و واقعا به این فکر می‌کنم که تا الان نصف بیشتره سربازیم تموم شده بود احتمالا و یک سال زندگیم گذشت فقط برای فرار از سربازی. (هرچند بیکار ننشستم و کلی‌ چیز یاد گرفتم که به دردم خواهد خورد حتما، و شاید قانون سربازی عوض شه و بتونم بخرم و کلی‌ برد کرده باشم، ولی‌ بلاتکلیفی بدجوری سخته)

چند روز پیش هم یه مشکلی‌ پیش اومد سر قضیه پاسپورت جوری که ممکن بود مجبور بشم ظرف دو هفته برگردم ایران چون ویزا نداشتم... ۱-۲روز اصلا نمیدونستم کی‌ خوابم کی‌ بیدار، دارم چی‌ کار می‌کنم... چون برگشتن ایران الان یعنی‌ افتضاح (هرچند هنوزم معلوم نیست چی‌ بشه قضیه ویزامون)... میدونی‌، این احساس بی‌ هویتی خیلی‌ درد داشت، نه اینجا می‌تونستم بمونم، نه اگه ایران میرفتم می‌تونستم برگردم... نمیدونی به چه چیزهایی که فکر نکردم...

این رو میگم چون تو هم وضعیتت مثل منه، ولی‌ یه تفاوتی‌ که هست اینه که من میدونم با اینکه ... خیلی‌ اصرار داره این کار رو کنی‌ و چمیدونم دکترا بگیری ولی‌ وضعیت اونا با .... فرق می‌کنه، تو این مشکل رو هم خواهی‌ داشت که هر روزی که مثل من سپری کنی‌ اعصابت از این خورده که داری یه اندوختهٔ مالی رو از تومن به ارز تبدیل میکنی‌ و با یک پنجم ارزشش میدی به هوا.

یکی‌ از دوستامون تو کانادا، قبل از اینکه اصلا بیایم بیرون از ایران بهم گفت: باید بدونی که غرب وحشیه. من اصلا نفهمیدم چی‌ میگه، حتی تا یکی دو سال بعد از اومدن اینجا... ولی‌ کم کم منم این جمله رو استفاده می‌کنم چون الان فهمیدم چی‌ میگه!

یه نکتهٔ دیگه، قضیه از انگلیس به کانادا رفتن رو هم در نظر داشته باش که درسته خیلی ها انجام میدن ولی‌ کار آسونی نیست، و حداقل چیزی که می‌خواد آشنایی خوب با زبان انگلیسیه. من الان انقدر اطلاعات مهاجرت و مصاحبه و... جمع کردم تو کله ام که می‌تونم برم تو سفارت انگلیس کار کنم احتمالا! بعضی‌ موسسات تو ایران میگن اونجا که رفتین هم کمکتون می‌کنیم برای رفتن به یک کشور دیگه و این میتونه کمک کننده باشه اگر زیر حرفشون نزنن بعدا. منظورم اینه که اینجا هم همون کارهایی که تو ایران باید انجام بدی رو باید بکنی‌ و تنها مزیتش اینه که سفارت کانادا یا آمریکا و.. اینجا راحت تر میگیرن نسبت به ایرانی ها تا سفارتشون توی ایران (به نظر میاد).

یه نکتهٔ دیگه هم اینکه اینجا حداقل باید ۶ ماه باشی‌ تا سفارتها قبولت کنند به عنوان رزیدنت. اگه زودتر بیاین و همه چیز درست بشه فقط نصف پول دنشگاه رو میدین و بعد میرین، ولی‌ اگه نه هزینه دانشگاه رو باید کامل بدید. دانشگاهی که میخوای بری در دو قسط میگیره، سپتامبر و دسامبر فکر می‌کنم. اگه ندین هم ممکن مشکلی‌ پیش نیاد ولی‌ انقدر گیر میدن و نامه میفرستند و تهدید به دیپورت می‌کنن که اعصابت خورد می‌شه و میدیش احتمالا. (به خصوص اینکه اون ور هم سربازی لعنتی هست!) یادت باشه در آخرین فرصتی که روابطتت با دانشگاه هنوز صمیمی هست نامهٔ اشتغال به تحصیل بگیری و پست کنی سفارت ایران تایید کنه که اگه مجبور شدی یه سر بری ایران برای سربازی کارت گیر نکنه دوباره.

یه چیز دیگه اینکه فقط به حرفای ... اتکا نکن و سعی‌ کن از چند نفر دیگه هم اطلاعات بگیری، اون با چیزی که من ازش دیدم تجربه خیلی‌ محدودی داره چه از اینجا چه از کانادا و با تجربه ای که تو مجبوری انجام بدی خیلی‌ فرق می‌کنه. تو که روابط عمومیت از منم بهتره. (چیز جالبی‌ هم کشف کردی به منم بگو)

موفق باشید.

این خانم به چه جهتی می چرخد؟

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 11 Dec 2008 22:11:00 +0000

در این تصویر چه می بینید؟ او در جهت عقربه ساعت می چرخد یا خلاف آن؟ چند لحظه روی تصویر تامل کنید...

اگر این خانم را در حال گردش در جهت عقربه ساعت می بینید شما از سمت راست مغز خود بهره می گیرید. اگر این خانم را در حال گردش در جهت خلاف عقربه ساعت می بینید شما از سمت چپ مغز خود بهره می گیرید. بعضی از مردم توانایی دیدن چرخش وی را در هر دو جهت دارند اگر شما بدون تعییر در چشمتان هنگام نگاه کردن قادر به سوئیچ در هر دو جهت هستید هوش شما بالاتر از ۱۶۰ است که یک نابغه به حساب می آیید. این تصویر در دانشگاه یل آمریکا در مطالعه ای ۵ ساله بدست آمده است.

این متن ایمیلی بود که چند روز پیش به دستم رسید و کلی با دوست و آشنا بحث شد بر سر اینکه اولا کسی نیست که در دو جهت نبینه چرخشش رو, دوما دیدن این چرخش لزوما ربطی به هوش نداره و میتونه تاثیر خطای چشم باشه. شما چی فکر میکنید؟

دوباره نگاه کن - پاسخی به فیلم آتش زدن موی یک جوان توسط نیروی انتظامی

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 09 Mar 2008 12:47:00 +0000

توضیح: من نه وابسته رژیم هستم و نه قصدم سعی در مثبت جلوه دادن فضای بسیار دهشت آور حاکم بر ایران است. با خواندن بعضی نظرات زیر فیلم مذکور مو بر بدنم راست میشد و برای اولین بار از وقوع تغییر یا انقلاب یا هر چیزی شبیه آن در ایران ترسیدم. احساس کردم اگر بار دیگر انقلابی در ایران اتفاق بیافتد باز هم مصداق آتش چو گرفت خشک و تر میسوزد خواهد بود و همین کسانی که من روشنفکر می پنداشتمشان حاضرند صدها برابر بدتر از جنایتهای این رژیم را به خودشان برگردانند. دنیای دلگیری است.

یکی دو روز قبل فیلمی در سایت بالاترین ارسال شد و مورد استقبال شدید بسیاری قرار گرفت. من معمولا علاقه ای به دیدن صحنه های خشونت آمیز ندارم و از دیدن این فیلم هم صرف نظر کردم. تا اینکه امروز دیدم حدود 400 رای و نظر گرفته و مشتاق شدم آنرا ببینم. موسیقی عجیبی روی آن گذاشته بودند که به شدت سعی در تاثیرگذاری بر روی مخاطب داشت. فیلم را دوباره نگاه کردم و سه باره... چیزی در آن وجود داشت که برایم غیرقابل باور می ساختش. با تجربه اندکی که از بررسی زبان بدن (body language) داشتم توانستم چند مورد از نشانه هایی که قبول صحت فیلم را برایم دور از ذهن می ساخت پیدا کنم.

1. فکر میکنید وقتی در معرض تهدید و آسیب قرار داشته باشید چهره شما چگونه است؟ چه نشانه هایی در آن دیده میشود؟ حتما تا کنون شخصی که به دلیلی هراسان باشد را دیده اید. فکر میکنید ممکن است کسی در حال آزار دیدن و شکنجه شدن باشد و در همین زمان تبسم بر لبانش نقش ببندد؟

خوب... ممکن است بگویید شکه شده... یا به حماقت شکنجه گرانش میخندد. بله. از لحاظ روانشناختی این ممکن است! ضمنا دقت کنید که تنها برش (کات) فیلم در همین لحظه و پس از این لبخند صورت میگیرد که در هیچ کدام از فیلمهای واقعی موبایل چنین چیزی دیده نمیشود زیرا به طور معمول اهمیت محتوی فیلمهای موبایل از ویرایش آنها کمتر است.

2. نشانه عجیب دوم که در ثانیه 38 فیلم جلب توجه میکند، اشاره (gesture) خاراندن پشت سر شخص مورد آزاد است. این نشانه یکی از علائم بی حوصلگی و سردرگمی است و معمولا در مواقعی که انسان سعی در یادآوری موضوعی داشته باشد و یا نسبت به مسئله ای مشکوک یا بی علاقه باشد اتفاق می افتد که کاملا با مضمون این فیلم کاملا متضاد است.

ممکن بود این حرکت کاملا غیر ارادی باشد ولی اشاره بعدی مهر تاییدی بر این تحلیل است. جوان پس از خاراندن موهایش و در حالیکه هنوز مشغول شکنجه شدن نوک انگشتهایش را نگاه میکند که به طور قطع حاکی از اعصاب راحت او دارد.

3. هنوز کافی نیست؟ به نظر شما امکان دارد کسی در وضعیت بسیار نامساعد و آزاردهنده ای قرار داشته باشد و در عین حال به نظافت محیط هم توجه کند؟ در ثانیه 18 فیلم جوان پس از اینکه تعارف موی کنده شده اش به مامور برای انداختن آن به بیرون نتیجه نمیدهد...

شخصا اقدام به پرتاب آن به بیرون اتاق کرده و با خونسردی کامل به شکنجه گاه بر میگردد.

بگذریم از انگشترهای (بدون نگین عقیق و...) نسبتا بزرگی که در دست راست یکی از شکنجه گران است که نیروی انتظامی قاعدتا اجازه پوشیدنشان را به ماموران خود نمیدهد و فیلم صدا ندارد و فیلم کات خورده است و اینکه اگر قصد از ضربه زدن با سنگ روی میله (به جای چیدن موهایش) آزار دیدن جوان است هیچ نشانی از درد در جوان به چشم نمیخورد و کاربری که این لینک را ارسال کرده روز قبل در بالاترین عضو شده و خط فکری شخصی که لینک را در یوتیوب پست کرده کاملا مشخص است و...!
قضاوت با خودتان.
من به هیچ عنوان قصد دفاع یا انتقاد از گروهی خاص را نداشتم و این بررسی نظرات شخصی من بود. به امید روزی که تحت هیچ شرایطی چشمانمان را به روی واقعیت نبندیم چرا که واقعگرایی بهترین مذهب است! بازیچه دست جمهوری اسلامی هستیم، بازیچه دست کسانی که مردم را تشویق به ریختن چسب در قفل در مغازه ها و میخ بر کف خیابان میکنند نشویم!
متاسفانه فرصت برای ذکر منابعی کامل نداشتم. ولی کتاب زبان بدن که به فارسی نیز ترجمه شده منبع بسیار خوبی برای این مطلب است. ضمنا با جستجوی Body Language Uncertainty Gestures و fear gestures به نتایج مشابه خواهید رسید.

فارسی زبانان در اینترنت به دنبال چیستند؟

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 18 Sep 2007 22:34:00 +0000

مدتی است که مرورگرهای وب امکان جستجوی مستقیم در سایتهای مختلف بدون نیاز به ورود به آن سایتها را فراهم کرده‌اند. بعضی از این جعبه‌های جستجو با تایپ کردن اولین حرف چند کلمه که با آن حرف یا حروف شروع می‌شوند به شما پیشنهاد می‌کنند که با توجه به بیشترین تعداد جستجو برای آن حرف یا حروف فراهم شده است. امروز کنجکاو شدم ببینم برای حروف مختلف الفبای فارسی، گوگل چه پیشنهادهایی دارد. نتیجه نسبتا جالب بود که در ادامه آمده است. (برای هر حرف قبل از نگاه کردن به پیشنهاد گوگل خودتان حدس بزنید ;)) نکته جالب توجه اینکه با وجود اشتراک بسیاری از حروف الفبای فارسی با عربی، اکثر نتایج اول کلمات فارسی بودند. فکر می‌کنم دلیلی جز بیشتر بودن کاربران فارسی زبان نسبت به اینترنت‌بازان جهان عرب نداشته باشد. ۱-۰ به نفع ما!)

پ	پیام نور
ت	ترجمه
ث	ثبت نام مسکن
ج	جوک
چ	چت
ح	حوادث
خ	خبر ورزشی
د	دانشگاه آزاد
ذ	ذوب آهن
ر	رقص
ز	زن
ژ	ژورنال لباس
س	س!کسی
ش	شعر
ض	ض!د ف!یلتر
ط	طالع بینی
ظ	ظهور امام زمان
ع	عکس
ف	ف!یلترش!کن
ک	کارت سوخت
گ	گوگل فارسی
ل	لباس عروس
م	مدل لباس
ن	نجوم
و	وزارت بهداشت
ه	هدیه تهرانی
ی	یانگوم

* برآیند جالبی است از کلیات مسائلی که فارسی زبانان در اینترنت به دنبال آنها می‌گردند
* نتایج عربی تا حد ممکن در نظر گرفته نشده‌اند

چگونه پسورد ایمیل دوستانمان را بدست نیاوریم؟

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 26 Aug 2007 16:19:00 +0000

ممکن است شما هم گاهی هیجان اینطور کنجکاوی ها را تجربه کرده باشید و یا در مورد پیدا کردن پسورد ایمیل دیگران مطلبی به گوشتان خورده باشد. در این مطلب به طور مختصر در مورد اینکه چرا این کار عملی نیست می‌پردازم.
در سایتهایی مثل جی‌میل، یاهو و به طور کلی در هر سایتی که با مقدمات امنیت آشنایی داشته باشد، کلمه عبور کاربران بطور مستقیم ذخیره نمی‌شود بلکه توسط تابعی به نام تابع هش (hash function) به فرم جدیدی تبدیل شده و سپس در بانک اطلاعاتی قرار می‌گیرد. خصوصیت اصلی توابع هش بازگشت ناپذیر بودن آنهاست، به این معنی که وقتی عبارتی تحت این تابع تبدیل شود نتیجه حاصل به هیچ وجه قابل تبدیل به متن اولیه نخواهد بود (به استثنای توابع هش قدیمی‌تر که طراحی ضعیف‌تری داشته‌اند). پس از انتخاب کلمه عبور تابع مذکور آنرا اصطلاحا هش کرده و این مقدار در بانک اطلاعاتی وب سایت ذخیره می‌شود. هنگامی که کاربر تقاضای ورود به سیستم را داشته باشد مجدد این عمل روی کلمه عبور وارد شده توسط او انجام شده و آنگاه نتیجه بدست آمده با مقداری که قبلا در بانک اطلاعاتی ذخیره شده بود مقایسه می‌شود و در صورت یکسان بودن این دو مقدار به کاربر اجازه ورود به سیستم داده خواهد شد.
در توابع هش مقدار ورودی هر طولی می‌تواند داشته باشد ولی مقدار خروجی طول ثابتی خواهد داشت ولی با این حال در مورد یکی از مشهورترین این توابع به نام MD5 تا کنون تنها دو عبارت با نتیجه هش یکسان پیدا شده است! پس احتمال اینکه دو کلمه عبور متفاوت نتیجه یکسانی داشته باشند بسیار کم است.
پس از این به بعد فکر یافتن کلمه عبور دیگران را به روشی غیر از روشهایی که مستقیما روی کامپیوتر شخص عمل می‌کنند (مثل keyloggerها) را از سر خود بیرون کرده نفس عمیقی بکشید و به چیزهای خوب‌تر فکر کنید! ;)

ادامه مطلب قبلی را فراموش نکرده‌ام، ولی فعلا درگیر پروژه و... هستم و فرصت کنجکاوی و فضولی ندارم، به زودی مطلب را ادامه خواهم داد.

الکترونیکیزه شوید

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 20 Aug 2007 18:07:00 +0000

روحیه الکترونیکیزه کردن محل زندگی و پارکنیگ و... از کودکی در من موج میزند. در سلسله! مطالب بعدی که خواهم نوشت نتایج تحقیق‌ها و فصولی‌های من در رابطه با مکانیزه کردن هرچه بیشتر زندگی‌تان را خواهید دید. در انتها هم در مورد هزینه و فروشنده‌های احتمالی این ابزارها خواهم نوشت.

۱. ریموت کنترل تلویزیون
بعید است روزی چند بار از این ابزار تنبلی بشریت استفاده نکنید. اولین ریموت کنترلها از اوائل قرن ۱۹ و به مدد کوششهای نیکولا تسلا بوجود آمده و متاسفانه مثل اغلب کشفهای بشر در ابزارهای نظامی و به ویژه هواپیماها استفاده شدند. بیشتر این ریموت کنترلها با امواج الکترومغناطیسی کار میکردند. در سال ۱۹۵۰ اولین ریموت کنترل تلویزیون توسط شرکت زنیت ساخته شد. این ریموت توسط سیمی به تلویزیون متصل بود و دامنه بیشتری برای تغییر تنظیمات آن در اختیار قرار میداد. به طور غیررسمی به این ریموت "استخوانهای تنبل" می‌گفتند. در سال ۱۹۵۵ اولین ریموت کنترل بیسیم به بازار آمد. اشکال اصلی این سیستم (که دلیل من برای نوشتن این مطلب هم به این قضیه مربوط است) نیاز به نشانه‌گیری دقیق کنترل به سمت دریافت کننده نوری روی تلویزیون بود. به هر حال ریموت کنترلها پیشرفت کردند و به شکل امروزی خود رسیدند. ولی هنوز هم اغلب ریموت کنترل‌های وسایل صوتی و تصویری با امواج اینفرارد کار می‌کنند و لذا باید به سمت گیرنده‌ای روی وسیله نشانه‌گیری شوند.
ابزار بسیار جالبی وجود دارد برای اینکه این محدودیت نشانه‌گیری ریموت کنترل‌ها را از بین برده و شما قادر باشید از هر فاصله و با هر جهتی دستگاه‌های الکترونیکی خود را کنترل کنید. این ابزار یک فرستنده/دریافت کننده الکترومغناطیس (و نه اینفرارد) است و نکته جالب آن شکل فرستنده‌ای است که باید بر روی ریموت نصب شود. فکر نمی‌کردم چنین وسیله‌ای ساخته شود چون قطعا! ظاهر کنترل را نا زیبا می‌کند، اما با تکنولوژی که (فعلا) روش کار آنرا نمی‌دانم فرستنده فوق بشکل یک باطری قلمی ساخته شده و در محفظه باطری کنترل نصب می‌شود!! گیرنده آن که در شکل مشاهده می‌کنید نسبتا بزرگ بوده ولی با اکستنشن فراهم شده می‌توان آنرا در فاصله دورتری از دستگاهی که می‌خواهید کنترل کنید قرار دهید (مثلا در کمد یا...)
خوب. دیگر نیازی به هدف گیری به سمت دستگاه دلخواهتان ندارید و از فاصله‌ای تا حدود ۳۰۰متر می‌توانید آن ابزار را کنترل کنید، آن هم با ریموت اصلی خودش. اگر بخواهید می‌توانید فرستنده دیگری خریداری کرده و در ریموت دوم یا سومی قرار داده و با همه آنها وسیله مورد نظرتان را کنترل کنید.

این ابزار کاربرد خیلی مهمتری هم می‌تواند داشته باشد که در نوشته‌های بعدی خواهم گفت.

مخلوج: حاضر!

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 14 Aug 2007 13:25:00 +0000

حسابی گرفتار این آخرین پروژه شدم. واقعا هر چه سنم بالاتر می‌رود درس و پروژه و این حرفها سخت‌تر می‌شود. به نظرم باید به کسانی که در سنین بالا تحصیل را ادامه می‌دهند تبریک گفت. شاید هم من خیلی تنبل هستم. ولی برای وبلاگ نوشتن باید وقت جداگانه‌ای در نظر گرفت والا همین می‌شود که به سرعت یکی دو هفته می‌گذرد و...

اگر اهل عکس و عکاسی هستید و مثل من مشکل مدیریت مقادیر هنگفتی عکس را داشته‌اید این مطلب را بخوانید. مدتها بود که با انبوهی فایل و فولدر با تیترهای آنچنانی کلنجار می‌رفتم. ولی بالاخره مشکل من حل شد. به مدد برنامه‌ای به اسم Adobe Photoshop Elements. واقعا برنامه فوق‌العاده‌ای برای مدیریت عکسها (و کمی هم فیلمها) است. مزیت اصلی آن تعیین tag برای عکسها است. مدت زیادی از عمومیت یافتن تگها نمی‌گذرد ولی واقعا موجودات مفیدی هستند. این تگها بر روی فایل عکس ذخیره شده و در محیطهای دیگر (مثلا ویستا) نیز شناسایی می‌شوند. برای اینکه تصویر کلی از این قضیه داشته باشید مثالی می‌زنم. من برای تمام اشخاصی که برایم مهم بودند تگ جداگانه در نظر گرفته و به عکسهایشان زده‌ام. بعد تگ مکانی که عکس در آن گرفته شده، شهرش، کشورش یا مثلا موزه و غیره. بعد هم فیگورهایی که اشخاص در عکس دارند و... چند روز پیش به دنبال عکس رسمی از یکی از دوستانم می‌گشتم که با انتخاب تگ نام او و تگ عروسی! تمام عکسهایی که در مجالس عروسی از او گرفته شده بود در دستم بود. بدون اینکه لازم باشد همه فولدرهایم را زیر و رو کنم. حالا خودتان ترکیبهای دیگر را در نظر بگیرید. بعضی وقتها هم ترکیبها نتایج جالب و خنده‌داری می‌دهند. اگر راهی سریع‌تر از این برای مدیریت عکسهایتان پیدا کردید خبرم کنید! ولی خوب... پروسه تگ گذاری هم داستانی است و باید به مرور زمان صورت بگیرد. مجموعا برنامه بسیار مفیدی است و قابلیتهای مفید دیگری هم دارد که از حوصله اینجا خارج است.

ماشین زمان اینترنتی

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 06 Aug 2007 23:48:00 +0000

سفر به گذشته همیشه برایم جذاب بوده است. نمی‌دانم واقعا به ماه تولدم ربط دارد یا نه، به هر حال از اینکه خاطرات قدیمی را بیاد بیاورم، عکسهای گذشته را نگاه کنم (جوری حرف می‌زنم انگار ۹۵ساله‌ام!) و کلا از دیدن هر چیزی که به گذشته ربط داشته باشد لذت می‌برم. بخصوص اینکه زندگی بشر در این ۱۰-۲۰ سال واقعا فرق کرده است. این روزها هرکسی گوشی موبایلی در جیب و کامپیوتر متصل به اینترنتی در خانه و هزار جور gadget دیگر دارد و چنان به آنها خو گرفته که باور اینکه تا کمتر از ۱۰-۱۲ سال پیش هیچکدام از اینها نبودند و در نبودشان هم زندگی می‌گذشته است خیلی آسان نیست.
چه شد که یاد این داستانها افتادم؟ عکسهای زیر را ببینید:

Google: Nov 11, 1998

IMDB: Nov 19, 1996

Yahoo! Oct 17, 1996

این عکسها مربوط به سایتی است به نام آرشیو اینترنت که در آن می‌توانید با دادن نام یک سایت به گذشته سفر کرده و شکل و شمایل آن سایت را بطور زنده در تاریخ دلخواه‌تان ببینید. به طور معمول هر سال چندین بار از هر سایت نسخه زنده تهیه شده و به ادعای خودشان تا کنون ۸۵.۰۰۰.۰۰۰.۰۰۰ صفحه در این سایت آرشیو شده است.
نکته: اگر مشتری فایرفاکس هستید با استفاده از این اکستنشن می‌توانید به راحتی از تمام یا قسمتی از یک صفحه وب عکسبرداری کنید.
سرعت این سایت نسبتا پایین است که شاید به دلیل حجم بالای آرشیوش باشد که فهرست کردن را کمی دشوار می کند.

دنیا از نگاه آمریکا

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 01 Aug 2007 17:03:00 +0000

نتونستم خودم رو کنترل کنم و این رو توی بلاگ نذارم. واقعا جالب بود و به خلاقیت کسی که اون رو کشیده تبریک می‌گم. تا حدود زیادی موافقم با نظراتش!!