Mallando na e-ira

LDK 205: O "Bill shock"

noreply@blogger.com (Iago Varela Martínez) — Fri, 06 Apr 2012 08:30:00 +0000

Bill shock é un termo inglés empregado no campo das telecomunicacións para referirse á situación que se dá cando un usuario recibe cargos inesperados na súa facturación de teléfono móbil.

O caso máis habitual de bill shock dáse co roaming, xa sabedes, ao usar o móbil no extranxeiro. Estamos tan habituados a empregar os nosos teléfonos ou smartphones que é posíbel que "nos despistemos" e fagamos un uso habitual sen ter en conta que non estamos a empregar a rede móbil coa que temos contratado o servizo e que os custes serán moito maiores.

En Galiza, cando nos movemos pola fronteira con Portugal (aínda que en territorio galego, na raia), é frecuente que o noso móbil colla unha rede dun operador portugués. Se temos activado servizo de roaming e non nos damos conta podemos recibir un bill shock "interesante", sobre todo no que ten a ver co tráfico de datos (malia que o máximo que nos poden cobrar, por normativa europea, son 50 €).

Cómpre sinalar que na meirande parte dos casos os bill shocks están causados por erros humanos. É dicir, os sistemas de facturación adoitan funcionar correctamente e son os usuarios os que pecan de descoñecemento (de que tarifa teñen contratada, que inclúe, étc).

Hoxe cúmprense 38 anos da primeira chamada desde un móbil

noreply@blogger.com (Iago Varela Martínez) — Tue, 03 Apr 2012 10:35:00 +0000

"A que non sabes desde onde estou chamando?"

Esa foi a primeira frase pronunciada desde un teléfono móbil, o 3 de abril de 1973. O autor da mesma foi Martin Cooper, un directivo de Motorla que desde a Sexta Avenida de New York chamaba a Joel Engel, de Bell Labs, considerada a competencia máis directa.

Aquel primeiro móbil nada tiña que ver cos terminais que vemos hoxe en día: pesaba máis dun quilo e tiña unha autonomía de media hora despois de cargarse durante 10 horas. Para que logo nos queixemos dos smartphones...

LDK 204: O primeiro de abril

noreply@blogger.com (Luisinho) — Sun, 01 Apr 2012 07:52:00 +0000

O primeiro de abril é o día máis extendido internacionalmente para a celebración de bromas e mentiras, sendo tamén o día onde estas se celebraban tradicionalmente no ámbito galego, ao contrario que nos países hispanófonos onde esta data é o 28 de decembro, o Día dos Santos Inocentes.

O 1 de Abril, April Fools' Day, Poisson d'Avril, Día das Mentiras ou Día dos Enganos é celebrado nos países anglófonos, así como en Francia, Italia, Alemaña, Bélxica, Portugal, Brasil ou México.

Aínda que a súa orixe non está clara, moitos relaciónana coas supostas bromas sufridas polos franceses que se negaron a adoptar o calendario gregoriano e seguiron celebrando o aninovo a finais de marzo, sendo obxecto de ridiculizacións que estarían na orixe deste fenómeno.

Porén, o que si está claro é que a súa vixencia segue estando moi presente. Así que xa sabedes, coidado, porque...

O primeiro de abril vai o burro onde non ten que ir

Introducíndonos na m-Health

noreply@blogger.com (Iago Varela Martínez) — Wed, 21 Mar 2012 10:30:00 +0000

Modernizar os tratamentos, reducir os custes do sistema sanitario e previr a aparición de enfermidades. Son 3 retos da m-Health, a medicina móbil, o futuro cada vez máis presente do mundo sanitario.

Eduardo Punset no seu programa Redes 2.0 entrevistou a Eric Topol, cardiólogo e investigado en xenómica.

LDK 203: O lugar onde está a memoria

noreply@blogger.com (Luisinho) — Fri, 24 Feb 2012 09:09:00 +0000

Se a calquera de vós vos preguntasen onde está, fisicamente, a vosa memoria, probablemente diríades que na cabeza, no cerebro. Igualmente, é moi probable que fose no cranio onde vos golpeásedes se vos esquecérades de algo importante, ou se o tentasedes lembrar.

Porén, esta apreciación do cerebro como lugar da memoria non é a que tiñan os nosos antepasados: E é que durante moito tempo creuse que era o corazón, e non a cabeza, o lugar onde tiña o seu asento a memoria, o que aínda é aparente en expresións como "learn by heart" (aprender de memoria), en inglés.

Mais o que probablemente non saibamos é que tamén temos restos desta apreciación na nosa lingua: E é que un dos termos que temos para facer referencia a esta capacidade, recordar, ten a súa orixe na unión do prefixo re- e a raíz latina cord-, "corazón", que tamén aparece en termos como "cordial". Recordar significaría "traer ao corazón" igual que hoxe un recordo vén ou volve á mente.

eCall: o sistema de emerxencia que che poderá salvar a vida

noreply@blogger.com (Iago Varela Martínez) — Thu, 16 Feb 2012 09:00:00 +0000

Hoxe en día existen infinidade de obxectos conectados á Internet, sobre todo no ámbito doméstico, en grande parte grazas ao auxe das redes sen fíos WiFi, que facilitan moito ás cousas á hora de interconectar lavadoras, frigoríficos, televisións, equipos musicais... e todo o que se nos poida ocorrer.

Pero que pasa cando os obxectos que queremos conectar se atopan fóra do alcance de tecnoloxías como a WiFi? Pois que se fai preciso buscar outras alternativas. Xa temos falado en Mallando na e-ira dos servizos M2M (Machine to Machine), que se empregan, entre outras cousas, para comunicar máquinas vending a través da rede móbil convencional grazas a que contan cunha tarxeta SIM.

Neste mesmo sentido estarían os coches que, se todo vai segundo o previsto, a partires de 2015 todos os que se comercialicen na Unión Europea deberán levar o módulo eCall, unha caixa que inclúe un GPS e un sistema de comunicación por rede móbil GSM.

O obxetivo de empregar este módulo non é outro que reducir drasticamente o tempo de resposta ante accidentes. Así, ao igual que se activan os airbags ou outros sistemas de seguridade pasiva, ao ter unha colisión activaríase o módulo informando aos equipos de emerxencia do feito da colisión e da posición exacta na que se atopa o vehículo grazas ao GPS.

Desde logo, o sistema de por si non servirá para que haxa menos accidentes, pero si para que a resposta ante eles sexa moito máis áxil e, polo tanto, se salven moitas máis vidas.

No seguinte vídeo de 3 minutos podedes ver dun xeito moito máis gráfico como funciona:

Máis info

Vídeo: Que podemos facer coa tecnoloxía NFC?

noreply@blogger.com (Iago Varela Martínez) — Thu, 02 Feb 2012 09:23:00 +0000

Hai algúns mesess explicamos que era iso da tecnoloxía NFC. Hoxe queremos deixarvos un vídeo - en inglés - no que se nos explica que podemos facer con ela.

5 servizos para compartir arquivos de gran tamaño

noreply@blogger.com (Iago Varela Martínez) — Sat, 28 Jan 2012 10:42:00 +0000

Malia as acusacións de piratería e outras cuestión que se lle achacan aos donos de Megaupload, cómpre lembrar que este era un servizo moi útil para cando tiñamos que enviar grandes ficheiros a alguén, neses momentos nos que o límite de arquivos adxuntos do correo electrónico queda moi escaso.

Por iso hoxe queremos compartir convosco 5 propostas de servizos gratuítos para enviar grandes arquivos. Ollo, non falamos de servizos de almacenaxe tipo Dropbox (para iso xa comentamos outras alternativas: I, II e III).

Comezamos falando das opcións que ofrecen menos ás que máis.

TransferThisFile

Esta é unha opción moi limitada en canto ao tamaño máximo dos arquivos que se poden enviar (100 MB) e o tempo de validez da descarga (5 días), aínda que dispón doutros puntos fortes que fan que sexa un servizo interesante. Por exemplo, permite arrastrar e soltar para non ter que andar seleccionando os arquivos (ou cartafoles).

Debemos tamén introducir o enderezo da persoa á que lle queremos enviar o arquivo e recibirá a mesnsaxe como un correo. Só con rexistrarnos (gratuitamente) poderemos engadir algunha opción extra e interesante, como protexer os arquivos con contrasinais. Se ademais escollemos un plan de pagamento, poderemos enviar arquivos maiores e sen caducidades dos mesmos.

Máis info

SendThisFile

SendThisFile permite que enviemos arquivos de até 2 GB, pero cuxas ligazóns caducan aos 3 días. Ademais só se permiten 3 descargas por cada arquivo.

O punto forte deste servizo atópase na versión de pagamento, que permite enviar arquivos de tamaño ilimitado e con máis días de descarga dispoñíbeis.

Máis info

DropSend

DropSend é un servizo que permite cargar de xeito gratuíto arquivos de até 2 GB, aínda que con limitacións: só poderemos enviar deste xeito un máximo de 5 arquivos ao mes e cada un poderase descargar un máximo de 10 veces.

As versións de pagamento deste servizo non aumentan o tamaño dos arquivos que podemos enviar, pero si o número de arquivos que podemos subir e as veces que este se pode baixar.

Máis info

We Transfer

O punto forte de We transfer é a simplicidade: ofrece a posibilidade de enviar 2 GB, gratis, sen rexistros e cos arquvos dispoñíbeis durante dúas semanas.

Ao cargar os arquivos debemos especificar o noso enderezo e o de envío e poderemos personalizar unha mensaxe para o destinatario.

Máis info

File Dropper

File Dropper permite enviar arquivos de até 5 GB sen rexistros nin nada. Bastará con que seleccionemos o arquivo que queremos cargar e, unha vez subido, poderemos compartir a ligazón ao mesmo ou obter un código de inserción para poñer na nosa páxina web ou blogue.

Os arquivos permanecerán nos servidores de File Dropper durante un tempo indefinido agás que non haxa ningunha descarga en 30 días, momento no que se borrarán do servidor.

Se alguén precisa enviar arquivos maiores, dispoñen de plans de pago que permiten enviar arquivos de até 250 GB.

Máis info

O sistema político dos EEUU, I: O reparto do poder

noreply@blogger.com (Luisinho) — Wed, 25 Jan 2012 09:04:00 +0000

O sistema político dos Estados Unidos de América é unha das primeiras mostras desenvolvidas da conformación dunha democracia liberal, pero a súa configuración específica está determinada por unha serie de particularidades.

Para tratar estas peculiaridades temos que retroceder até maio de 1787, cando comezaron en Philadelphia as deliberacións da convención constitucional que daría lugar á Constitución Federal de 1787.

Durante este proceso de redacción tiveron lugar importantes debates. Así, James Madison, defendía desde postulados do pensamento político ilustrado de Locke unha idea dun contrato social, cun goberno instituído polo pobo que respetase e garantise os dereitos inalienábeis. Porén, como os gobernos tenden a sobrepasar os seus límites, Madison propuxo un sistema de contrapesos, no que as tres funcións do goberno (lexislativa, executiva e xudicial) gozasen dunha grande separación e se controlasen mutuamente.

A este modelo contrapúxose outro, impulsado por Alexander Hamilton, que propuña un modelo máis parecido ao de Inglaterra, onde a monarquía e a aristocracia controlasen as "paixóns populares".

O modelo finalmente adoptado é similar ao proposto por Hamilton, cun poder lexislativo, o Congreso; un poder executivo encabezado polo presidente e un poder xudicial federal cuxa máxima instancia era o Tribunal Supremo.

Isto non acaba, en absoluto, coas particularidades. Para maximizar a separación entre poderes e potenciar a estabilidade ante as posibles "paixóns populares" das que falaba Hamilton, paixóns que poderían mudar todos os poderes nun corto período de tempo, a Constitución asignou diferentes mandatos aos distintos elementos electos:

Así, temos o calendario de eleccións aínda vixente hoxe en día nos Estados Unidos: Por unha banda, os membros da Cámara de Representantes son eleitos cada dous anos; os senadores, que ao comezo eran escollidos polas asembleas lexislativas dos estados, son escollidos por mandatos de seis anos, mais de forma que un tercio da cámara é renovado cada dous anos; o presidente é escollido por catro anos e os xuices federais son designados de forma vitalicia, ou até que se retiren ou sexan destituídos mediante impeachment.

Porén, a maior dificultade na redacción da Constitución foi a de decidir o formato de representación de cada estado. Presentáronse diferentes plans de cara a solucionar este problema: o Plan Virxinia, de Madison, defendía que cada estado debía estar representado pola súa poboación, o que daría unha posición de poder aos estados máis poboados e incomodaba aos estados máis pequenos. Pola outra banda, o Plan New Jersey, defendido polos estados máis pequenos, defendía que cada estado tivera un voto nun consello nacional. A solución foi o chamado "Compromiso de Connecticut", isto é, crear criterios distintos para as diferentes partes do goberno, habendo representación proporcional á poboación na Cámara de Representantes, e dous votos por estado no Senado, o que satisfacía a ambas partes ao ter que pasar as leis por ambas cámaras e estar conformadas as cámaras con cadanseu criterio.

Así temos a conformación do sistema político americano actual:

Cada dous anos escóllese a Cámara de Representantes, unha cámara de 435 asentos que representan cadansúa circunscripción, repartidas de forma proporcional á poboación.
Nesas mesmas eleccións escóllense tamén un tercio dos membros do Senado, por períodos de 6 anos (de forma que cada dous anos renóvase un tercio da súa composicións). O Senado é unha cámara onde cada estado está representado por dous senadores, independentemente da súa poboación.
Cada catro anos ten lugar a elección do Presidente da Unión. Falaremos destas eleccións proximamente.
Finalmente, os membros do Tribunal Supremo son propostos polo Presidente, confirmados polo Senado e serven de forma vitalicia ou até que se retiran ou son destituídos.

Arquitectura bioclimática (por Carlos Rivera)

noreply@blogger.com (Mallando) — Wed, 18 Jan 2012 09:22:00 +0000

A arquitectura bioclimática é aquela na que o deseño se realiza tendo en consideración o entorno no que se vai ubicar a edificación, analizando os seus condicionantes climáticos, a orientación, os ventos ou a humidade entre outros factores, para aproveitar ao máximo as súas virtudes e aos que engadindo unha boa selección dos materiais permitirá executar unha edificación cun alto grao de confort interior e que trata de reducir o seu consumo enerxético á mínima expresión.

É un concepto aplicable a todos os estilos e elementos arquitectónicos, que sen deixar de lado requerimentos estéticos e funcionais posúe como puntos fortes o respecto co medio ambiente, a sensibilidade ao impacto que provoca sobre a natureza e a redución dos índices de contaminación ambiental.

Moitos dos principios nos que se basea este concepto existiron sempre e non é difícil atopar características da arquitectura bioclimática en edificacións pertencentes á arquitectura tradicional. Por poñer un exemplo, colocar árbores de folla caduca na fachada sur das edificacións, permite que chegue a esta a maior radiación solar posible no inverno, mentres que no verán a folla limita o paso da luz solar reducindo os seus efectos sobre a fachada.

Para acadar o confort ambiental do que falabamos anteriormente a través do aproveitamento das virtudes do entorno, as seguintes premisas básicas a ter en conta son:

Reducir tanto como sexa posible a demanda enerxética.
Control das perdas de enerxía, tratando de que sexan mínimas nos meses de inverno.
Acadar unha óptima calidade do ambiente interior mediante unhas condicións adecuadas de temperatura, humidade e movemento e calidade do aire.
Contribuír na medida do posible ao aforro no consumo de combustibles
Diminuír a emisión de gases contaminantes á atmosfera.
Ter en conta os efectos do edificio sobre o entorno: substancias que poida desprender, consumos que poidan influír no desenvolvemento sostible do lugar coma o consumo de auga ou outras materias primas por enriba da súa capacidade de renovación.
Harmonización e funcionalidade de espazos.

A foto anterior pertence á Shell House, gañadora de varios premios de arquitectura, do estudio Artechnic. En artechnic.jp, no apartado Residential, tedes multitude de fotos da edificación, tanto do exterior coma do interior.

Dispositivos empregados para converter a enerxía mecánica en eléctrica

noreply@blogger.com (Isaac Manteiga Suárez) — Sat, 14 Jan 2012 08:57:00 +0000

Os dispositivos máis ampliamente utilizados para converter a enerxía mecánica en eléctrica son os xeradores e as dinamos. Os xeradores xeran corrente eléctrica alterna e podemolos atopar en calquera central de producción de enerxía eléctrica. Ademais, poden ser de dous tipos: uns para xerar corrente alterna monofásica e outros para xerar corrente alterna trifásica. As dinamos serven para xerar corrente eléctrica continua e o claro exemplo é o que podemos atopar nas antigas lámpadas das bicicletas, que era alimentada por unha dinamo gracias ó movemento da roda.

Para que un xerador ou unha dinamo poidan producir corrente eléctrica é necesario axustalo a algún tipo de máquina mecánica que permita facer xirar o seu rotor, que é a parta que rota no xerador. Para esta labor necesitamos da labor das centrales de producción de enerxía eléctrica. A día de hoxe, as centrales máis usadas son as hidráulicas termoeléctricas e as nucleares. Nas plantas hidráulicas, as máquinas para mover os xeradores son as turbinas hidráulicas, nas centrales e nas centrales termoeléctricas e nucleares botamos man das turbinas de vapor. Nas centrais de xeración eléctrica de menor tamaño, pódense empregar, indistintamente, turbinas hidráulicas ou tamén de vapor, así como motores diesel, mentres que en equipos máis pequenos ou portátiles polo xeral utilízanse pequenos motores de gasolina para mover o xerador.

Independientemente dos xeradores, existen minerales ou cristais con características piezoeléctricas, que ó colocalas cara con cara e aplicárselles unha presión mecánica, como a que se produce ó dobralo, estiralo ou comprimilo xeran unha pequena tensión eléctrica, na que a magnitude é proporcional ó área da superficie das caras en contacto e á presión aplicada entre ambas caras. Existen dispositivos eléctricos que fan uso práctico desta propiedade, entre os que se atopan os micrófonos denominados de cerámica, así como as cápsulas ou unidade selada que se empregan en conxunto cos pratos dos tacadiscos. Estas cápsulas piezoeléctricas levan axustada unha agulla que ó pasar polo surco dos discos de vinilo, reproducen a música, voz e sons que se atopan gravados nos mesmos ó converter os seus movementos mecánicos en impulsos eléctricos.

A importancia da biodiversidade

noreply@blogger.com (Mar Abaixo) — Tue, 10 Jan 2012 09:26:00 +0000

Que é a biodiversidade? pero sobre todo, para que serve? son preguntas que, polo xeito no que moitas veces é utilizado este termo, semellan non ter resposta ou ter unha resposta pouco concreta, aínda cando nolo ensinaron no colexio.

Diversidade biolóxica ou biodiversidade é o conxunto de todas as formas de vida que existen na Terra, así como todos os niveis de organización que comprende (desde o xenético ao de ecosistema). Para tratar de explicar a importancia da biodiversidade, ou o que é o mesmo, para que serve, imos ver varios supostos de ecosistemas e que ocorre cando sofren unha alteración. Imos supoñer, que a alteración é prexudicial para o ecosistema e que ten como única consecuencia a desaparición dunha soa especie.

Obviamente os ecosistemas están en constante cambio. O entorno e cada un dos seres vivos están a influír nos demais alterándoos, pero os seres humanos estamos a alterar máis ecosistemas que calquera outro ser vivo, e dun xeito máis intenso e a maior escala. Así, esta “catástrofe” podería ser unha vertedura de hidrocarburos que mata todas as algas dunha zona da ribeira, ou que unha estrada impide o paso migratorio dunha das especies de aves que habitualmente poboan unha lagoa, ou que a introdución dunha especie foránea remata por facer desaparecer do monte unha carqueixa, ou que o liño transxénico sementado nunha leira se instálase no monte lindante e ocupe o espazo do liño salvaxe facendo que desapareza, ou que...

En Ecoloxía (ciencia que estuda a relación dos seres vivos entre si e co seu entorno), úsanse diversos índices para cuantificar a diversidade. Todos estes índices relacionan o número de especies coa abundancia de cada especie. Un dos máis utilizados é o índice de Shannon-Wiener. Para simplificar, non imos utilizar fórmulas matemáticas e só consideraremos 5 especies que serán representadas por símbolos simples (“●”, “■”, “▲”,“♦” e “×”). Só temos en conta os factores bióticos pero compre lembrar que os ecosistemas non só están formados polos seres vivos, senón tamén polos seres non-vivos que se atopan nun espazo determinado.

Supoñamos entón, que os “●”son depredadores, e que os “■” e os “▲”son depredados polos “●”. Á súavez os “■” e os “▲” depredan os “♦” e os “×”selectivamente, de xeito que “■” unicamente come “×”e “▲”só come “♦”. Estas relacións tróficas dan como resultado unha cadea trófica sinxela como a que se mostra no seguinte esquema.

No noso ecosistema ficticio as especies distribúense como se pode ver á esquerda da seguinte figura, estando formado por 5 especies e 65 individuos.

Poñamos por caso agora, que acontece unha “catástrofe” e a especie que desaparece é “×”.O seu depredador (“■”) perdería a súa única fonte de alimento e, polo tanto, tamén desaparecería. Como consecuencia desta“catástrofe” o ecosistema orixinal transformouse noutro diferente de só 3 especies e 35 individuos (parte dereita da figura anterior).

Despois dunha época de axuste, e supoñendo que todas as especies do mesmo rango trófico teñen a mesma capacidade de crecemento e depredación e que o depredador máis alto na cadea trófica (“●”) teña a mesma preferencia polas súas presas, os “♦” medrarían ocupando o espazo deixado polos “×”, e os “▲” ocupando o espazo deixado polos “■”, ata acadar un número de individuos igual ao inicial (65).

No novo ecosistema “post-catastrófico”, a pesar de existir os mesmos niveis tróficos e o mesmo número de individuos hai menor diversidade segundo o índice de Shannon-Wiener. Se outra alteración negativa afectase a este novo ecosistema é moi probable que desaparecese. Sen dúbida, o ecosistema desaparecería se a segunda alteración ten as mesmas consecuencias que a primeira e desaparece a especie do nivel máis baixo da cadea trófica.

Aínda que podería parecer que maior número de especies implica maior diversidade non é certo. Imos pensar noutro ecosistema, co mesmo número de especies e individuos que o primeiro (5 especies e 65 individuos), pero coa distribución da seguinte imaxe á esquerda.

Obviamente este ecosistema é menosdiverso que o anterior. Fronte a unha “catástrofe” igual á do primeiro exemplo (desaparición dos “×”), este ecosistema sofre un impacto maior. As consecuencias desta catástrofe son un ecosistema “post-catastrófico” moito menos numeroso (5 veces menos) que no primeiro exemplo, aínda que co mesmo número de especies. Polo tanto este ecosistema aínda tendo igual número de especies e de individuos é máis vulnerable fronte a determinadas alteracións.

É certo que estes son uns exemplos moi simples e pouco complexos, e que a realidade nunca é tan simple. Nin os seres vivos reaccionan de xeito tan lineal, nin as alteracións teñen un único efecto, pero con estes simples exemplos, qued apatente que un ecosistema máis diverso é un ecosistema máis forte, máis robusto e menos vulnerable fronte a determinadas alteracións.

Hoxe por hoxe chegar a comprender exactamente as complexas relacións existentes entre todos os seres vivos que conforman un ecosistema é practicamente imposible debido á súa grande complexidade. Se nin tan sequera coñecemos que seres vivos poboan o noso planeta, como imos coñecer as relacións que existen entre eles? Sen embargo, si que sabemos que calquera das nosas accións cotiás causan alteracións sobre estas complexas relacións. Reducir ao mínimo este impacto é a nosa materia pendente.

O "outro" estado da materia

noreply@blogger.com (Isaac Manteiga Suárez) — Sat, 07 Jan 2012 08:58:00 +0000

Dende pequenos estamos acostumados a escoitar na escola que os estados da materia son tres: sólido, líquido e gaseoso, pero eso non é certo, xa que a combinación destes tres, segundo os científicos, solo supón un 1% do total da materia do Universo. Entón que é o que forma o 99% restante? A resposta é o plasma.

Antes de empezar a falar deste estado da materia o mellor é saber que é o plasma. Segundo nos di a física, o plasma é un gas ionizado cuasineutro con comportamento colectivo. Para que nos entendamos, vamos por partes nesa definición:
- Gas ionizado: un gas está formado por átomos e/ou moléculas que son eléctricamente neutros. Sen embargo, nun gas ionizado os átomos que o compoñen separáronse dalgúns dos seus electróns. Desta forma o plasma é un estado parecido ó gas pero composto por ións con carga negativa e ións con carga positiva, separados entre si e libres.
- Cuasineutro: esto quere decir que non é neutro, porque a suma de cargas non é igual a 0 pero non están moi desbalanceadas en canto a positivas ou negativas. Se consideramos una pequeña parte de volume, en promedio hai máis ou menos a mesma cantidade de cargas positivas que de cargas negativas.
- Comportamento colectivo: este comportamento parece contradicir as características dun gas típico, no que as accións que se exercen sobre el transmítense ó resto do gas mediante colisións individuais entre os átomos e/ou moléculas que o constitúen. A diferencia deste comportamento, nun plasma as accións transmítense de forma similar a como o fan nunha masa xelatinosa, polo que ocorre nun punto afecta a todo o plasma e non só ós veciños máis próximos

Resumindo, un plasma é un “caldo” de partículas, tanto cargadas como neutras, que é máis ou menos neutro e no que o seu comportamento está influenciado punto por punto polo que ocorre nel.
Para que te fagas una idea, estamos rodeados de plasma, dende o Sol, que en si mesmo é un plasma xigantesco, cheo de átomos de hidróxeno e helio, nos raios que se producen nunha tormenta, na capa da ionosfera ou nas espectaculares auroras boreales.

Dado que os plasmas son bos conductores da corrente eléctrica, o home soupo “domalo” para o seu uso e podemos velo nas pantallas de plasma dos televisores, no interior dos tubos fluorescentes de baixo consumo, nas típicas lámpadas de plasma, como a que podes ver no principio da entrado, ou no interior dos reactores de fusión nuclear.

Así era Internet en España en 1996

noreply@blogger.com (Iago Varela Martínez) — Thu, 29 Dec 2011 09:35:00 +0000

Non é necesario que vos expliquemos que é Internet, nin como mudaron as cousas nos últimos anos. Se levades anos usándoo, veríades que cambiou o xeito de conectarnos, as tarifas, os dispositivos que se conectan á rede, os usos e tamén a estética e apariencia da propia Internet.

Hoxe deixámosvos cun minidocumental de La 2 de 1996, no que podemos ver como foron os comezos de Internet en España.

LDK 202: As implosións

noreply@blogger.com (Isaac Manteiga Suárez) — Tue, 20 Dec 2011 08:36:00 +0000

Todos temos na mente o que é una explosión, xa sexa polas típicas escenas de películas de acción de Hollywood ou polas noticias que vemos no telediario. Unha explosión non é máis ca una liberación violenta de enerxía que está encerrada nun volume e que tras este proceso xera un incremento da presión desprendendo calor, gases e luz. Ahora ben, sabes o que é unha implosión?

Este fenómeno físico prodúcese cando temos una diferencia de presión entre o interior dun volume pechado e o exterior, é dicir, se a presión do interior do volume pechado é inferior á que hai no exterior. Esto prodúcese cando o volume se enche cun gas a una temperatura maior ca que había no exterior e posteriormente baixa a temperatura do gas ata que este no interior empeza a condensarse e pasa ó estado líquido. Este cambio de estado xera una disminución de volume e de presión, que fai que o volume estoupe “cara adentro”.

Existe un video moi interesante onde podes ver o proceso físico:

Aplicación práctica

noreply@blogger.com (Iago Varela Martínez) — Sat, 17 Dec 2011 08:49:00 +0000

"I do not think that the wireless waves I have discovered

will have any practical application"

"Non creo que as ondas sen fío que descubrín

vaian ter ningunha aplicación práctica"

Heinrich Rudolf Hertz

Descubridor da propagación de ondas electromagnéticas

É a empatía un rasgo exclusivo dos seres humanos?

noreply@blogger.com (Ignacio) — Mon, 12 Dec 2011 09:06:00 +0000

A resposta a esta pregunta debe ser un categórico non por parte de todos os que temos experiencia interaccionando con animais non-humanos. De feito, moitas veces teño a impresión de que algúns animais son bastente mellores humanos cá algunhas persoas que anda por aí soltas. Resulta sinxelo atopar exemplos de empatía en animais domésticos, pero un sempre pode argumentar que isto pode ser produto da selección artificial levada a cabo con estes animais. Pero, teñen as ratas capacidade empática? Poden realizar a cabo actividades co único fin de beneficiar a outro semellante?

Como en ciencia trabállese con coñecemento empírico, un grupo de investigadores da Universidade de Chicago, liderados pola Dra. Peggy Mason, decidiron deseñar experiementos destinados a respostar a estas preguntas. Para iso, empregaron unha serie de sinxelos mais enxeñosos tests co obxetivo de comprobar se a presenza de compañeiros de caixa atrapados induce unha motivación pro-social en ratas ceibes capaz de levalas a liberar á compañeira atrapada.

Cómpre sinalar neste punto que algo xa era coñecido con respecto á capacidade empática das ratas. Sabemos que estes animais son capaces de experimentar contaxio emocional. En palabras da Dra. Peggy Manson, un bo exemplo de contaxio emocional sucende cando un bebé comeza a chorar e todos os bebés presentes fan o mesmo. É sabido que as ratas amosan este mesmo tipo de reacción con respecto aos seus semellantes. Ademais, as ratas presentan unha serie de estereotipias na presenza de estímulos estresantes, por exemplo conxélanse (deixan de moverse) cando algo inesperado ten lugar no seu entorno. Por último, se situamos unha rata nunha caixa, a rata vai tender a moverse polas paredes e a evitar o centro da mesma, probabélmente para evitar ser exposta a depredadores.

Aclarado todo isto, no primeiro experimento, unha rata foi introducida nunha caixa na cal se atopaba unha compañeira atrapada nun tubo de plástico situado no centro. Así que sea rata ceibe vai liberar á compañeira atrapada, debe ir en contra do instinto amanterse fóra do centro da caixa. Esta situación repetiuse durante 12 días.Desde o principio a rata ceibe tendeu a moverse ao redor do tubo, tratando de cavar perto del ou mordelo, tamén contactou coa rata atrapada empregando os buracos presentes no tubo. Aprender como liberar á compañeira non foi sinxelo, xa que de media as ratas precisaron sete días para abrir a comporta que mantiña atrapada á compañeira. É interesante salientar que a apertura da porta por parte da rata ceibe produxo inicialmente unha resposta de conxelamento que desapareceu co tempo.

Os resultados deste experimento amosan que todas as ratas femia aprenderon a rescatar á compañeira atrapada, nos machos un 71% rescatou ao compañeiro. As diferenzas entre macho efemia non rematan neste punto, xa que as femias foron tamén máis rápidas cós machos en abrir a porta. Estes resultados concordan co corpo de coñecemento xa existente que semella suxerir que as femias son máis empáticas cós machos.

Mais, neste punto, alguén podería dicir que se cadra as ratas abriron a porta sinxelamente porque lles resulta atractiva a interacción co seu medio. Para isto, levaronse a cabo experimentos nos que se lles presentaban as ratas tubos valeiros ou cunha rata de xoguete. Nestes casos as ratas ignoraron o tubo.

Moito máis interesante é o feito coñecido de que as ratas están dispostas a traballar, por exemplo premer unha alavanca, a cambio de interaccionar cun semellante. Así que un podería dicir que a rata ceibe se cadra aprendeu a liberar á compañeira só para ter acceso á interacción social. Neste caso levaron a cabo un experiemento no cal a apertura do tubo permitía á rata atrapada saír a unha área da caixa separada da área onde se atoba a rata ceibe. Incluso neste caso, no cal a interacción entre as dúas ratas era imposíbel, a rata ceibe liberou á rata atrapada.

Para rematar este traballo, levaron a cabo unha derradeira tarefa. Neste caso presentáronse dous tubos, un con chocolate e un cunha compañeira atrapada. Porse alguén o dubida, as ratas gustan moito do chocolate, así que neste caso, rescatar á compañeira atrapada levaría a ter que compartir o doce. Incluso neste experimento, o tempo empregado para rescatar á compañeira ou para rescatar o chocolate foi o mesmo.

En definitiva, os autores deste artigo conclúen que este traballo demostra que as ratas compórtanse dun xeito prosocial cando perciben a un semellante experimentando estrés psicolóxico e actúan de xeito deliberado para rematar con ese estrés. Ademais, esta conduta ten lugar en ausencia de entrenamento, recompensa social e incluso cando compite coa presenza de doces.

Este artigo acabade publicarse en Science http://www.sciencemag.org/content/334/6061/1427 e neste vídeo http://video.sciencemag.org/VideoLab/1310979895001/1 a autora explica un pouco o seu traballo.

Mallando na e-ira estréase en Google Currents

noreply@blogger.com (Iago Varela Martínez) — Fri, 09 Dec 2011 09:00:00 +0000

Onte Google lanzou Currents, unha aplicación pensada para disfrutar do contido das publicacións dixitais desde os dispositivos Android e iPhone/iPad. En Mallando no Android explicamos con máis detalle en que consiste este novo servizo, pero como podedes comprobar nas imaxes que acompañan este artigo, a visión das publicacións é moito máis vistosa que se accedemos á versión web móbil do noso blogue.

Por iso queremos anunciarvos que Mallando na e-ira xa está en Google Currents para que poidades comezar a disfrutar dos contidos desde xa (para Mallando no Android ver isto). Para poder agregarnos tedes que instalar a aplicación Android, as de iOS terán que agardar un pouco... e logo de ter instalada a aplicación agregarnos coa seguinte ligazón:

http://www.google.com/producer/editions/CAow684Q/mallando_na_e_ira

Así que xa sabedes, agora Mallando na e-ira acompañaravos nos vosos desprazamentos :)

LDK 201: Por que os paxaros non se electrocutan ao pousarse nas liñas eléctricas?

noreply@blogger.com (Isaac Manteiga Suárez) — Tue, 06 Dec 2011 09:14:00 +0000

Cando era pequeno e vía os paxaros pousados nas liñas eléctricas pensaba: “Como pode ser que se pasa por aí alta tensión non estean chamuscados e calquera persoa que toque un enchufe pode morrer?”

Unha liña de alta tensión pode transportar grandes cantidades de corrente eléctrica e estar sometida a tensións de catrocentos mil voltios, como as grandes liñas de transporte que percorren a xeografía española, ou superiores no caso de países estranxeiros.

Esta tensión percorre cada un dos condutores e non é mortal se soamente tocamos un dos condutores, pero se tocamos dous condutores ou un condutor e terra creamos unha diferencia de potencial, un camiño cerrado polo que discorre a electricidade, é dicir, mentres non pechemos o circuito entre dúas das fases ou mediante terra non corremos perigo de electrocución. Debido a isto é polo que podemos ver aos paxaros de pequeno tamaño pousarse nas liñas sen problema debido á que non cerran o circuito coas patas.

LDK 200: West End, East End.

noreply@blogger.com (Luisinho) — Wed, 30 Nov 2011 09:19:00 +0000

EastEnders é unha das telenovelas británicas máis famosas, emitindo ininterrumpidamente desde 1985. Nesta serie reflíctense as vidas de familias de clase traballadora do East End de Londres, que ao longo destes máis de 25 anos foron evolucionando e volvéndose máis internacionais.

Porén, de onde vén a estratificación social que fai que para calquera británico o East End sexa asociado coas clases populares e o West End coas clases acomodadas?

E ben, é unha cuestión de xeografía:

Antes da era do gas e a electricidade, a forma de loitar contra a permanente humidade londinense era queimando, primeiro madeira, e logo carbón, unha queima que producía fume. Co aumento progresivo da poboación o fume, mesturado coa néboa (o famoso smog) chegou a ser un problema grave, e ocasionou unha correlación entre xeografía e situación económica.

E é que os ventos dominantes en Londres son os do Oeste, o que ocasiona que o fume se acumule ao leste da cidade. Isto, unido a que o Támesis corre nese mesmo sentido, levando río abaixo os residuos verquidos río arriba, propiciu que as familias acomodadas buscasen os barrios máis saudables, río arriba, e que as clases populares se acumulasen nos máis contaminados, mais tamén máis asequibles, barrios do leste da cidade.

Entendendo que é a FTTH dun xeito divertido

noreply@blogger.com (Iago Varela Martínez) — Mon, 28 Nov 2011 08:33:00 +0000

Hai algún tempo falamos en Mallando na e-ira de FTTH, a tecnoloxía de conexión a Internet baseada en conectar a central con enlaces de fibra óptica directamente até a porta da casa, o que ofrece vertixinosas velocidades de conexión.

A principal vantaxe de usar FTTH é que poderemos gozar de vídeo en alta definición, xogos en liña, descargas ultrarrápidas... e todo iso de xeito simultáneo, algo a ter moi en conta cando temos cada día máis e máis dispositivos conectados a Internet nas nosas casas. Pola contra, a desvantaxe principal de implementar FTTH é o custe, xa que temos que achegar a fibra até a porta da casa, así que habitualmente temos solucións intermedias, como FTTB ou FTTC.

No seguinte vídeo explican (en inglés) de xeito moi sinxelo que é FTTH e que se pode facer con el.

Vídeo: Os donos de Google

noreply@blogger.com (Mallando) — Sat, 26 Nov 2011 08:53:00 +0000

Hai moitos vídeos de reportaxes sobre os creadores de Google, a meirande parte desles en inglés. Hoxe deixámosvos con este en español, que aínda que xa ten algún tempo, vale para situarse nas orixes do buscador e como mudou desde hai uns anos até hoxe:

Thanksgiving

noreply@blogger.com (Luisinho) — Thu, 24 Nov 2011 08:57:00 +0000

En 1620 os peregrinos do Mayflower chegaron a Massachusetts, e decidiron comezar a construír o que chegaría a ser Plymouth. Porén, as duras condicións climatolóxicas fixeron que os traballos levasen moito máis do agardado, un tempo durante o cal os peregrinos permaneceron hacinados a bordo do Mayflower. As enfermidades non tardaron en chegar, e moitos morreron de diversas enfermidades causadas pola insalubridade, a permanente humidade e a mala alimentación, entre elas o escorbuto.

En febreiro desembarcaron definitivamente, e comezaron a traballar a terra e a tratar cos nativos, cos que firmarían un tratado en marzo.

Ao pasar o verán, e antes de comezar o outono, os peregrinos conseguiron a súa primeira colleita proveitosa, e decidiron celebrar un banquete para conmemoralo, no que nun primeiro non sería máis que unha festa de conmemoración da colleita, á que só chegaron vivos 53 dos 102 peregrinos do Mayflower.

En palabras de William Bradford, en Of Plymouth Plantation:

Thus they found the Lord to be with them in all their ways, and to bless their outgoings and incomings, for which let His holy name have the praise forever, to all posterity. They began now to gather in the small harvest they had, and to fit up their houses and dwellings against winter, being all well recovered in health and strength and had all things in good plenty. For as some were thus employed in affairs abroad, others were exercised in fishing, about cod and bass and other fish, of which they took good store, of which every family had their portion. All the summer there was no want; and now began to come in store of fowl, as winter approached, of which this place did abound when they came first (but afterward decreased by degrees). And besides waterfowl there was great store of wild turkeys, of which they took many, besides venison, etc. Besides, they had about a peck a meal a week to a person, or now since harvest, Indian corn to the proportion. Which made many afterwards write so largely of their plenty here to their friends in England, which were not feigned but true reports.

Despois deste Thanksgiving, tiveron lugar, de forma discontinua, outros días de Acción de Grazas despois de eventos favorables, e días de xaxún despois de eventos desfavorables. Pouco a pouco, ao longo de mediados do século XVII, foise desenvolvendo un Thanksgiving anual, que, porén, non tiña unha data fixa, nin sempre a mesma en todas as colonias, ou, máis adíante, estados.

E é que non foi até 1863 que se tomou o cuarto xoves de novembro como día de Thanksgiving a nivel Federal, convertíndose na tradición que hoxe en día coñecemos a este lado do Atlántico como Día de Acción de Gracias e que se conmemora hoxe nos Estados Unidos de América.

O globo terraqueo

noreply@blogger.com (Isaac Manteiga Suárez) — Wed, 16 Nov 2011 08:31:00 +0000

O globo terraqueo é a representación máis perfecta do noso planeta. Nel podemos trazar sen equivocación as rutas aéreas ou marítimas, xa que os rumbos e as distancias son reales. A distancia entre dous puntos da superficie da terra (dous portos, duas cidades, ...) calcúlase simplemente trazando o círculo máximo sobre o globo terraqueo. Esto podemolo facer mediante unha corda tensa, mediante unha cinta métrica ou ben medindo a corda para logo obter a medida real aplicando a escala do globo.

Aparte de poder utilizalo para tomar medidas, tamén podemos apreciar o movementos de rotacion que describe a terra mediante o eixe imaxinario que a atravesa. Desta maneira, podemos apreciar que a parte do globo que vemos é a rexión da Terra na que é de día, é dicir, a que está soleada, mentras que polo contrario, as rexións que non vemos atópanse na penumbra da noite.

Ahora ben, sabemos quen inventou o primeiro globo terraqueo?

Sábese que os grego xa coñecían que a terra tiña forma esférica, xa que empezaron a construir globos para poder representala, ainda que foi o estoico Crates de Malos o primeiro do que se ten constancia que fabricara un destes trebellas cara o 150 a.C. Como naquela época aínda non se descubrira América, Australia e parte de África, sólo se amosaban catro rexións terrestres distribuidas polo globo terraqueo, ainda que sólo unha coñecida, a ecúneme, é decir, a terra que estaba habitada pola humanidade. Os gregos, romanos e posteriormente os árabes fabricaron e usaron globos terraqueos e celestes.

Sen embargo, o primeiro globo terraqueo que se conserva hoxe en día é o construido polo xeógrafo alemán Martin Behaim, do ano 1492.

Xa no Renacemento, a época de esplendor deste tipo de trebellos, un cartógrafo alemán chamado Martin Waldseenmüller introduciu un avande importante na construcción deste tipo de accesorios cartográficos ao utilizar os fusos esféricos impresos, que eran unha serie de lunas esféricas que se pegeban sobre unha esfera para poder obter o globo terraqueo.

Os transformadores III: Distintos tipos II. Outros transformadores importantes

noreply@blogger.com (Isaac Manteiga Suárez) — Thu, 10 Nov 2011 08:36:00 +0000

- Transformador de aislamiento

Proporciona un aislamento galvánico, o que fai que tocando a fase na saída do transformador non produza descarga eléctrica, xa que non cerra o circuito por terra. Utilizanse en baños, en componentes electrónicos sensibles ou no material biomédico, para protexer ó paciente ante calquera evento, avería ou desperfecto na rede eléctrica.

- Transformadores de medida.

Este tipo de transformadores utilízanse cando se traballa en valores de tensión ou corrente moi elevados. Cando necesitamos medir os valores mediante instrumento de medida, botamos man deste tipo de trebellos, rebaixando a tensión ou corrente para poder medila de forma segura e na escala do instrumento de medida que temos. Divídense en dous grupos:

Transformadores de tensión: son os transformadores de medida que se usan para adecuar a tensión aos alcances dos elementos de medida (voltímetros) e/ou aislalos da rede.

Transformadores de corrente: son os transformadores de medida que se usan para adecuar a corrente aos alcances dos elementos de medida (amperímetros) e/ou aislalos da rede.

Son moi importantes, porque serven para medir as dúas magnitudes, corrente e tensión, da rede eléctrica no seu transporte e distribución. Outro uso que teñen nas líneas de tensión elevada é que serven para protexer as líneas, xa que se lle poden acoplar contactores ou relés protectores.

- Autotransformadores.

Neles, o primario e o secundario do transformador están conectados en serie, constituíndo un bobinado único. Variando dende V2 ata V1 obtemos distintas tensións no secundario, ata chegar a ter VH se conectamos o devanado común e o serie.

Como ventaxas presenta que pesa menos e é máis barato que un transformador, aínda que ten o inconveniente de non proporcionar illamento galvánico entre o primario e o secundario.

Úsase en motores nos que consomen unha alta corrente durante o seu arranque ou en sistemas ferroviarios de alta velocidade, donde cada certo tempo se conecta a línea ao autotransformador para manter constante a alimentación na línea e non ter caídas importantes de tensión.