Κανόνας πρώτος : Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά θα πάει στραβά -το γνωστόν-

Κανόνας δεύτερος: Αν μόλις έχετε αλλάξει το παιδί σας σίγουρα θα τα ξανακάνει άμεσα.

Κανόνας τρίτος: Αν μόλις έχετε κοιμήσει το παιδί σίγουρα θα χτυπήσει το τηλέφωνο.

Κανόνας τρίτος: Αν το παιδί είναι ξύπνιο και ήσυχο κανείς δεν θα πάρει τηλέφωνο.

Κανόνας τέταρτος: Αν το παιδί είναι κουρασμένο ή έχει πάρει για λόγους υγείας σιρόπι που φέρνει υπνηλία σίγουρα θα του φέρει αϋπνία.

Κανόνας πέμπτος: Αν είναι Παρασκευή βράδυ και περιμένετε το σαββατοκύριακο για να βγείτε, το παιδί θα αρρωστήσει.

Τους υπόλοιπους πέντε κανόνες μπορείτε να τους διαβάσετε στο blog Personal Mother!

Photo by: HikingArtist.com

Το Ο νόμος του Μέρφυ για μαμάδες είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

via http://on.fb.me/IYCIlc

Το ξέρω, πως αυτές τις μέρες όλοι ασχολούνται με τις εκλογές ή τις προεκλογικές μπανανόφλουδες περί μεταναστών και κινδύνων της δημόσιας υγείας από κακόπαθους ξένους και ξένες. Λες κι αυτός ο τόπος κατοικείται από ανεύθυνους ανήλικους με δικαίωμα ψήφου. Ωστόσο, ο καθένας έχει τα δικά του και στο δικό μου μυαλό έχει καρφωθεί μια ολότελα άσχετη παδική ανάμνηση. Όσο άσχετα μπορούν να είναι τα γεγονότα μεταξύ τους.

Το Μια χαρούμενη (;) μέρα είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

To original κείμενο είναι της Άννας από το Άμπρα Κατάμπρα!

Είναι όμορφο να είσαι _ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ_ γιατί…

• όταν κάτι σε απασχολεί το καταλαβαίνουν και σου λένε «τι έχεις κυρία;»
• έρχονται τα παιδάκια να σε αγκαλιάζουν, να σε φιλάνε, να σου λένε πως σε αγαπάνε..
• σε αγκαλιάζουν τόσο σφιχτά που δεν μπορείς να αναπνεύσεις!
• λάμπουν από χαρά όταν παίζεις μαζί τους στην αυλή!
• ακούς κάθε πρωί «κυρία είσαι πολύ όμορφη» ενώ εσύ νιώθεις χάλια.
• σε λένε κατά λάθος ΜΑΜΑ…!!!
• τα μαλώνεις και πάλι είσαι η καλυτερότερη δασκάλα…
• κλαίνε και βρίσκουν καταφύγιο στην αγκαλιά σου..
• έρχονται σε σενα να τους ανοίγεις το μπουκαλάκι το νερό γιατί η κυρία όλα τα μπορεί..
• θέλουν να παντρευτείς πιο πολύ και από όσο θέλει η μαμά σου.
• Όταν παίζετε μαζί να θέλουν να σου κρατούν το χέρι στον κύκλο.
• ζωγραφίζουν και στο τέλος όλες οι ζωγραφιές να ναι για σένα..

Η συνέχεια στο blog Ημερολόγιο ενός πατέρα! 

Σημαντική σημείωση: Αν και το κείμενο το αναδημοσιεύσαμε από το παραπάνω post, το original κείμενο το είχε γράψει η Άννα στο blog της Άμπρα Κατάμπρα δύο χρόνια πριν με τίτλο Είναι όμορφο και το ξανα-ανέβασε με τίτλο Η αγάπη δεν έχει περικοπές  τον Οκτώβριο του 2011.

Photo via clever cupcakes

Το Είναι όμορφο να είσαι νηπιαγωγός είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Photo by Jim Manka-Taylor

Αναρωτιέμαι μερικές φορές που βρίσκονται – έστω και κατά προσέγγιση- τα όρια της αυστηρότητας ενός γονιού απέναντι στα παιδιά του. Μεγαλώσαμε- οι περισσότεροι από εμάς – με το (έστω και ελαφρύ) ξύλο μέσα στα σπίτια μας ως μέθοδο τιμωρίας από τους γονείς μας. Και σήμερα ζούμε σε μια εποχή που έστω και φαινομενικά το ξύλο θεωρείται μια απαράδεκτη απλά μέθοδος αντιμετώπισης των παιδιών μας όταν αυτά δεν ακούν. Τα πράγματα έχουν αλλάξει και αυτό φυσικά είναι θετικό. Προσωπικά θέλω να πιστεύω πως κανείς λογικός και νοήμων γονιός δεν ασπάζεται τη χειροδικία ως μέσο τιμωρίας των παιδιών του.

Σήμερα και ενώ όλη την εβδομάδα τα κορίτσια μου ήταν υποδειγματικά ήταν σαν να τις τσίμπησε κάποια περίεργη μύγα. Πολύ γκρίνια, σχεδόν καθόλου ύπνος το μεσημέρι, καβγάδες και άλλα πολλά που με έκαναν να απορήσω ειλικρινά με την ψυχραιμία μου.
Όταν άνοιξαν τη θήκη με τα CD και τα DVD και τα άδειασαν στο πάτωμα το απόγευμα σκέφτηκα πως «εντάξει, ψυχραιμία. θα τα μαζέψουν». Την αρχή έκανε η Νεφέλη – την είδα με την άκρη του ματιού μου καθώς δούλευα στον υπολογιστή μου πως κάτι σχεδίαζε και το εξηγούσε χαμηλόφωνα στην αδερφή της.

Όταν τελείωσε ο πανικός της ζήτησα να μαζέψει ότι είχε πετάξει στο πάτωμα κι εκείνη όλο αδιαφορία μου απάντησε πως δεν μπορούσε γιατί «είναι πάρα πολλά μαμά». Νευρίασα. Ήμουν ήδη νευριασμένη και με τις δύο τους αλλά η μικρή λόγω ηλικίας ακόμα τη γλιτώνει κατά διαστήματα.
Κάθισα στο πάτωμα και άρχισα να μαζεύω προσπαθώντας να διατηρήσω την ψυχραιμία μου. Σκέφτηκα πως ένα απλό time-out δεν θα ήταν αρκετό για να της δείξω ότι σοβαρολογώ – άλλωστε νομίζω πως το περίμενε. Την προειδοποίησα πως αν δεν μάζευε θα της στερούσα ως τη Δευτέρα πρόσβαση σε DVD και υπολογιστή.

Αν αυτά τα προνόμια σας φαίνονται παράξενα ενημερώνω απλά πως θεωρούνται δεδομένα και απολύτως απαραίτητα από τη μεγάλη μου κόρη πλέον και ας είναι μόλις 4 χρονών.
Αδιαφόρησε. Και όχι απλά αδιαφόρησε αλλά άρχισε να χρησιμοποιεί δικαιολογίες του τύπου «με πονάει η κοιλιά μου, αρρωσταίνω, νυστάζω, θέλω να πάω για ύπνο» και άλλα τέτοια δραματικά. Μέχρι θερμόμετρο μου ζήτησε να της βάλω. Το έκανα και αυτό…36!

Της δήλωσα λοιπόν ότι η απόφαση είχα πλέον ληφθεί και πως ήταν καθαρά δική της επιλογή εφόσον σκόρπισε αλλά δεν μάζεψε όπως της είχα ζητήσει. Καθόλου DVD ή υπολογιστής ως τη Δευτέρα.
Στην αρχή δεν αντέδρασε. Όταν πέρασε λίγο η ώρα και άρχισε να ζητάει DVD της θύμισα ότι είναι τιμωρημένη ως τη Δευτέρα. Πήρε την θήκη με τα DVD και απλά μου δήλωσε «εγώ θα βάλω DVD”. “Για κάντο!» την προκάλεσα απολύτως ήρεμα. Δεν τόλμησε. Νομίζω πως ήταν το βλέμμα της τρελής μάνας με το οποίο την κοίταξα που την ανάγκασε να κάνει πίσω.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Ειρήνης αλλά το σημαντικότερο: Πάρτε μέρος στην κουβέντα! Γράψτε κι εσείς την άποψή σας και τι δουλεύει για εσάς! 

Το Περί τιμωρίας… είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Η Αλεξάνδρα εδώ και καιρό παίζει αυτό το παιχνίδι που μεταξύ τους τα κορίτσια ονόμασαν «τι θα σου τύχει»…

…το έχουμε φτιάξει σε κάθε είδους χρωματιστό και βελουτέ χαρτί…

το χαρτί που είναι τετράγωνο το διπλώνουμε…

και το ξαναδιπλώνουμε…

Δε σας δείχνουμε περισσότερες φωτογραφίες εδώ… Συνεχίστε την ανάγνωση στο Moments για να δείτε βήμα βήμα τις οδηγίες για το παιχνίδι! Αλλά και για να βρείτε το link για να τυπώσετε το αντίστοιχο αγορίστικο παιχνίδι που είναι σίγουρο ότι θα ενθουσιάσει τα μικρά αγόρια!  Για ρίξτε μια ματιά…  

Το Παιχνίδια με χαρτί origami είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Το παρακάτω βίντεο είναι ένα από αυτά.

O Caine είναι ένα παιδί 9 χρονών. Φαφουτάκι ακόμα, με μια πανέξυπνη φάτσα!

Στο βίντεο αυτό που είναι ένα είδος ντοκιμαντέρ ο κινηματογραφιστής που έτυχε να περνάει έξω από το μαγαζί του μπαμπά του Caine αντελήφθη ότι το παιδί είχε στήσει ένα δικό του μαγαζί με παιχνίδια arcade… σαν και αυτά που παίζαμε κάποτε στα «μπλιμπλικάδικα» ή «UFO» των δικών μας παιδικών μας χρόνων.

Το μαγαζί αυτό είχε ακόμη ένα πράγμα ασυνήθιστο… ήταν όλο φτιαγμένο από κούτες και άλλες πατέντες εκπληκτικές όπως αυτή με τα κομπιουτεράκια για να ελέγχει τα σωστά αληθινά εισητήρια!

Αλλά δεν ερχόταν κόσμος… παρόλο που ο Caine ήταν εκεί από το πρωί ως το βράδυ… και περίμενε τους πελάτες και βελτίωνε τα παιχνίδια του Caine’s Arcade…

Τώρα διαθέστε 10 λεπτά και δείτε το βίντεο. Και ας μην καταλαβαίνετε πολλά στην αρχή…  (από το σημείο που σας περιγράψαμε και ως) στο τέλος θα καταλάβετε πολλά!

Μπορείτε τώρα να πείτε στον εαυτό σας τι είναι αυτό που είδατε;

Σας ενθουσίασε;

Σας συγκίνησε;

Το βρήκατε απλά αδιάφορο;

Δεν χρειάζεται να μας απαντήσετε. Εμείς θα σας παραθέσουμε τις δικές μας σκέψεις!

Μας τσίγκλισε λίγο o Seth Godin σε ένα μικρό του ποστ λέγοντας ότι τρία πράγματα που πρόσεξε ιδιαίτερα.

Ο Caine ακολούθησε το όνειρό του, το όραμα του αν θέλετε ανεξάρτητα αν ο κόσμος θα ανταποκρινόταν… που αρχικά δεν ανταποκρίθηκε. Αλλά δεν τον ένοιαξε… τον ένοιαζε να είναι καλό και να γίνεται καλύτερο!

Το αίσθημα που ένιωσε ο Caine βλέποντας όλο αυτό τον κόσμο να τον περιμένει δεν περιγράφεται… είναι η στιγμή της επιτυχίας. Ένα μάθημα ζωής στα 9 του χρόνια.

Τα social media ενώνουν κόσμο, ενώνουν ανθρώπους που χαίρονται να βοηθούν, που στο όραμα ενός αγνώστου δεν διστάζουν να κινητοποιηθούν. 10 ημέρες μετά το ανέβασμα του βίντεο εκατομύρια ανά τον κόσμο μιλάνε για τον Caine… ένα μικρό αγόρι.

Σε όλη την ιστορία βλέπουμε ελάχιστα τον πατέρα του, πρωταγωνιστής είναι το παιδί αλλά και ο πατέρας του που πίστεψε σε αυτόν και τον άφησε να δημιουργήσει ένα παιχνιδάδικο σε ένα χώρο για μεγάλους με ανταλλακτικά αυτοκινήτων.

Τίποτα δεν είναι για πέταμα. Είναι μια παγκόσμια τάση που εξαπλώνεται. DIY απίθανες ιδέες μας κατακλύζουν από παντού στα κοινωνικά δίκτυα… οι άνθρωποι μετά από μια μεγάλη παρένθεση και πάλι χρησιμοποιούν τα χέρια τους, κάνουν χειροτεχνίες… και αυτό αποτυπώνεται και στα παιδιά μας και πάλι.

Τέλος το χαμόγελο του Caine. Το χαμόγελο της δημιουργίας… ένα δώρο ανεκτίμητο που πρέπει να προσφέρει ο κάθε γονιός στο παιδί του.

Σε ευχαριστούμε Caine!

Το Το παιχνιδάδικο του Caine είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Μαμά: Αξία ανεκτίμητη. Ή μήπως όχι;

Σύμφωνα με το περιοδικό Tesco όχι!
Το πόσο κοστίζει μία μαμά μπορεί να υπολογιστεί και μάλιστα με ακρίβεια.
£ 1.425.104 αυτή είναι η αντικειμενική αξία μίας μαμάς!

Το περιοδικό αναφέρεται στο πως θα μπορούσε να υπολογιστεί το έργο που προσφέρει μια μαμά στο σπίτι της και στην οικογένειά της.
Κάτι που από πολλές μαμάδες ακούγεται ως παράπονο, ότι δηλαδή προσφέρουν τόσα πολλά στη διάρκεια της ημέρας αλλά δυστυχώς δεν πληρώνονται και ούτε και αναγνωρίζεται αυτή η δουλειά από κανέναν.
Αν ανήκεις σε αυτή την κατηγορία, τα αποτελέσματα της έρευνας που έκαναν οι συνεργάτες του περιοδικού θα σε εκπλήξουν!

Ζήτησαν από ειδικούς να εκτιμήσουν πόσες ώρες μια μαμά ξοδεύει σε όλες αυτές τις δραστηριότητες που αφορούν την ανατροφή ενός παιδιού από την γέννηση του έως να γίνει 18χρονών. Στη συνέχεια κοστολόγισαν αυτές τις δραστηριότητες-υπηρεσίες και κατέγραψαν αναλυτικά το πόσο θα κόστιζαν οι υπηρεσίες αυτές εάν τις έκανε κάποιος επαγγελματίας. Οι υπηρεσίες μιας μαμάς, όπως θα δεις, δεν απέχουν και πολύ από την πραγματικότητα. Αυτοί είναι οι επαγγελματίες θα χρειαζόμασταν για να αντικαταστήσουμε μια μαμά:

Νοσοκόμα: Μια μαμά περιποιείται τραύματα και κοψίματα, στέκεται στο προσκέφαλο του άρρωστου μικρού της, φροντίζει να παίρνει τα φαρμακάκια του όποτε και για όσες φορές χρειαστεί!

Προσωπικός σοφέρ ή Ταξιτζής: Μια μαμά ξοδεύει τουλάχιστον 6-6:30 ώρες την εβδομάδα για να πάει και να φέρει τα παιδιά της στο σχολείο, αλλά και αργότερα σε διαφόρων ειδών δραστηριότητες(μπαλέτο, ξένες γλώσσες,ποδόσφαιρο κλπ)

Καθάρισμα: Μια μαμά καθαρίζει το σπίτι, τα δωμάτια των παιδιών της, μαζεύει τα παινίδια τους, τα άπλυτα ρούχα τους και όποια άλλη ακαταστασία υπάρχει.

Μαγείρεμα: Η μαμά πάντα φροντίζει για όλα τα γεύματα της ημέρας πρωινό, δεκατιανό, μεσημεριανό, βραδυνό και για όλες τις ημέρες της εβδομάδας.

Φύλαξη παιδιών-Επίβλεψη: Η μαμά αναλαμβάνει την φύλαξη-απασχόληση των παιδιών της τουλάχιστον έως την ηλικία των 14 ετών.

Καθαριστήριο: Μια μαμά θα πλύνει, θα απλώσει και φυσικά θα σιδερώσει όλα τα ρούχα της οικογένειας.

Κομμώτρια-Προσωπικός στυλίστας: Ποια μαμά δεν ασχολείται με το λούσιμο, την περιποίηση, το χτένισμα μαλλιών του μικρού της, και ποια δεν επιλέγει, προτείνει και βοηθάει στο styling; Ρούχα-παπούτσια αξεσουάρ όλα από τα χεράκια της περνούν.

Διατροφολόγος: Η μαμά είναι αυτή που επιλέγει και σχεδιάζει τα γεύματα της οικογένειας έτσι ώστε να είναι διατροφικά σωστά. Άσε που πρέπει να πείσει τα παιδάκια της να φάνε όλα τους τα λαχανικά και τις απαραίτητες μερίδες φρούτων για να λάβουν όλες τις βιταμίνες τους.

Καθηγήτρια για ιδαίτερα μαθήματα: Πολλές μανούλες ασχολούνται αποκλειστικά με το «διάβασμα» των μικρών τους και επιβλέπουν ώστε να κάνουν όλες τις εργασίες που τους έχουν αναθέσει από το σχολείο.

Και οι δραστηριότητες δεν σταματούν εκεί! Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Theano a m@mmy on line για να διαβάσετε και τις υπόλοιπες υποχρεώσεις μιας μαμάς. Και τελικά το προσωπικό συμπέρασμα της Θεανώς σίγουρα θα σας κάνει να χαμογελάσετε! 

Photo by Sean Molin 

Το Μαμά: αξία ανεκτίμητη! είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Σήμερα Φερεκίκο θα σε πάρω μαζί μου στο ταξίδι μου από το ρετιρέ του εβδόμου στην Παράδεισο ως το έκτο υπόγειο της κόλασης.
Δε θα γίνω δραματικιά όπως συνηθίζω, ούτε κυνική και ελπίζω όχι φαιδρή!

Πέρασαν 2 εβδομάδες από το γαμομπλούμ μας. Η ανάμνηση είναι τόσο γλυκιά σαν τις σουλτανίνες που ακόμα κρυφομασουλάς και δε θέλεις να αποχωριστείς το καλοκαίρι. Ευλογημένη μέρα,! Συγκινητικιά. Η γιορτή του γάμου και της βάφτισης που θέλαμε, όπως τη θέλαμε και όπως μας ταίριαζε! Θα σου δείξω φωτογραφίες σύντομα και θα σου τα πω αναλυτικά, εσύ να φέρεις μόνο πασατέμπο γιατί με ξέρεις τι πολυλογού είμαι… πάει κι αυτό πέρασε και στεναχωρεθήκαμε πολύ που κράτησε τόσο λίγο! Ευτυχώς με δυσκόλευαν τα ψηλοτάκουνα και καταλάβαινα ακόμα και τα δευτερόλεπτα που περνούσαν! Ποιος είπε πως ο πόνος δεν είναι φίλος?

Τη μεθεπόμενη (δηλαδή την Τρίτη και 13) της Κυριακής των μυστηρίων, επιστρέψαμε στο σπίτι μας, που το είχαμε αφήσει αχούρι όταν φύγαμε και το καθαρίσαμε καλά καλά, για να υποδεχτούμε αγαπημένη οικογένεια συγγενών με τα 2 μικρά ζουζούνια τους, που μας κράτησαν συντροφιά για μια εβδομάδα, που θα ήταν υπέροχη, αν δε χτυπούσε η ώρα η κακιά τη φιλόξενη πόρτα μας.

Την περασμένη Τετάρτη 21 του μηνός, που ο καιρός μελαγχόλησε και η βρόχα έπεφτε ραϊτ θρού το νινι μας, ο νεοφώτιστος Νικήτας μας, το γλυκό μας το παιδάκι φτου σκόρδα, ξύπνησε λίγο αδιάθετος με λίγο πυρετό από ότι έδειχνε το σιχαμένο το ηλεκτρονικό θερμόμετρο! 37,8 θερμοκρασία μασχάλης είναι λίγο για αντιπυρετικό και αφού ακόμα ήταν πρωί περίμενα να χειροτερέψει ως το βράδυ.

Η μέρα κυλούσε σε ρυθμούς διακοπών! Έφτιαξα αβγόφετες με μέλι για πρωινό και όποιος έσκαγε στην κουζίνα αγουροξυπνημένος, τσιμπούσε τη φετούλα του, άλλως με μέλι άλλος με ζαμπόν και κασέρι άλλος με μαρμελάδα και βούτυρο, τον καφέ του, το γάλα του ή το χυμό του και πήγαινε να φάει μπροστά στην τηλεόραση, κάτω από το τραπέζι, στο πάτωμα, στον καναπέ, ή στο μπαλκόνι καπνίζοντας και κοιτώντας, πότε τη βροχή, πότε το παιδί που πάει να δραπετεύσει από τα επιτρεπόμενα όρια και κάπως έτσι με φαγοπότι, χουζούρι και παιχνίδι και περιστασιακούς ύπνους και σχέδια για το βράδυ και την επόμενη μέρα έφτασε το απογευματάκι.

Το νινι ξύπνησε με γκρίνια από το μεσημεριανό ύπνο και του έβαλα το σιχαμενο το ηλεκτρονικό θερμόμετρο, για να δείξει θερμοκρασία μασχάλης 38,4. Ήταν ώρα για αντιπυρετικό και συμφωνήσαμε με τη Χ. να δώσουμε το ομοιοπαθητικό σκεύασμα με βάση τη belladonna που έχει αντιπυρετική δράση και ήταν εύκολο να χορηγηθεί χωρίς γκρίνιες και αν δεν πέσει σε μισή ώρα, να δώσω το αντιπυρετικό που χρησιμοποιώ και δεν το πίνει ευχάριστα το νινι.

Δεν πέρασε μισή ώρα κι ενώ το νινι ήταν δραστήριο και έπαιζε και έβγαινε στο μπαλκόνι με τα ξαδερφάκια του και έλεγε τις λεξούλες του, έκανε ένα κροτάλισμα των δοντιών σαν να έχει ρίγη και τον πήρα στην αγκαλιά μου, με αγκάλιασε μια δυο φορές έψαξε λίγο πως να βολευτεί έλεγε μαμά, μπαμπά, μαμ, τατό και κάπου εκεί έσβησε το βλέμμα του, στάθηκε παγερά να κοιτά το πάτωμα με τα μάτια του άψυχου ζώου, που βλέπεις καμιά φορά χτυπημένο στην άκρη του δρόμου, το στόμα μισάνοιχτο και οι γναθοι σφιχτοί, σαλάκια τρέχανε και η ανάσα του βαριά και δύσκολη σαν όλα τα σωθικά του να μεγάλωσαν απότομα…
…είχα διαβάσει για πυρετικούς σπασμούς. Ημουν έτοιμη νόμιζα.

Θεέ τι τρόμος είναι αυτός!

Συνεχίστε την ανάγνωση του post Εδώ ειναι η παράδεισος κι η κόλαση μαζί! στο blog της Georginas «Προφανώς Θα Αδυνατίσω».

photo by sindy 

Το Εδώ είναι η παράδεισος κι η κόλαση μαζί! είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Ξημερώματα Σαββάτου 13 Μαρτίου κάπου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου να στριφογυρίζω στο κρεβάτι με δυσκολία.Δυσκολία στην κίνηση,δυσκολία στην αναπνοή.Ήθελα λίγες ακόμη μέρες για να μπω στον 10το..Στους δέκα μήνες γεννάνε οι γαιδάροι,είχα ακούσει κάποτε να λένε και πολύ διασκέδαζα με την άγνοιά τους.Εγώ θα γεννούσα ένα τελειόμηνο μωρουδέλι,τελειόμηνο!!Κάπου εκεί ανάμεσα στα γκαρίσματα των γαιδάρων και τα δικά μου βαριοανάσανα,έσπασαν τα νερά.

- Ξυπνάτε καλέ γεννάω!!Έσπασαν τα νερά!!
-Τι?
-Τα νερά,έσπασαν τα νερά!!

Είχα ένα χαμόγελο περίεργο,ένα καρδιοχτύπι αναπάντεχο καθώς ετοιμαζόμουν για το μαιευτήριο.Ήξερα πως έχω μια ώρα περίπου.Μόνο που εγώ έκανα λιγάκι παραπάνω.Και στην γέννα μου άργησα!Συνήθειο είναι αυτό,δεν κόβεται..Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο ένιωσα τους πρώτους πόνους!Γεννάω,σκέφτηκα.Δυό μήνες τώρα κοιμάμαι κοιτάζοντας και χαϊδεύοντας την άδεια κούνια.Από δω και πέρα θα χαζεύω το νινίτσι μου και θα χαϊδεύω τα χεράκια του μέχρι να το πάρει ο ύπνος.Που να ‘ξερα πως θα ‘ταν μέχρι να πάρει εμένα ο ύπνος!!

Φτάσαμε στην κλινική γύρω στις 6π.μ,χωρίς άγχος,κορναρίσματα,προσπεράσεις και άλλες τέτοιου τύπου σκηνές βγαλμένες από ταινίες!Οι πόνοι ερχόταν περίπου κάθε πέντε λεπτά και γω έδειχνα να τους απολαμβάνω μιας και με φέρνανε όλο και πιο κοντά στο πιο πολύτιμό μου!Τις υπόλοιπες τέσσερις ώρες που πονούσα ασταμάτητα η φωνή μου δεν ακούστηκε,άλλωστε όπως λέει και μια αγαπημένη φίλη «οι μεγαλύτεροι πόνοι είναι βουβοί»,ήμουν προσηλωμένη στον στόχο μου ,την γέννηση της κόρης μου δια της φυσιολογικής οδού.Η μικρή όμως είχε άλλα σχέδια..

Μπήκα εσπευσμένα στο χειρουργείο για καισαρική με ολική αναισθησία.Το τιτικάκι είχε ανεβάσει παλμούς.Ζοριζόταν και δεν έπρεπε να περιμένει άλλο..Ήμουν ζαλισμένη,φοβισμένη και τόσο θλιμμένη που το κοριτσάκι μου θα γεννιόταν και γω δεν θα μπορούσα να το πάρω αγκαλιά να το βάλω πάνω στην καρδιά μου να ακούσει τον μοναδικό για αυτήν γνώριμο ήχο.Ήμουν τόσο θλιμμένη που δεν θα μπορούσα να την βάλω να θηλάσει αμέσως,όχι για να χορτάσει, άλλωστε τα μωρά δεν γεννιούνται μ αυτόν τον καημό,αλλά για να την καθησυχάσω,να της πω πως η μαμά είναι εδώ..

-Να πάρεις αγκαλιά το μωρό μας.Ήταν η τελευταία μου κουβέντα πριν το χειρουργείο.

Στην ανάνηψη μη έχοντας ακόμη καλά καλά τις αισθήσεις μου, τον ρώτησα αν πήρε αγκαλιά το μωρό μας.Μέχρι το μεσημέρι επαναλάμβανα συνεχώς την ίδια ερώτηση.Πάντα με δάκρυα στα μάτια και πάντα με την ίδια αγωνία.Σαν κάτι να γινόταν και η μνήμη να σταματούσε εκεί και εκεί να άρχιζε πάλι.Ευτυχώς και απάντηση ήταν πάντα καθυχαστικά η ίδια..
Σε είδα για πρώτη φορά στις δύο και κάτι το μεσημέρι και σε ερωτεύτηκα αμέσως.Σε πήρα αγκαλιά και δάκρυα τρέχαν από τα μάτια που ποτάμια.Σε καλωσόρισα στη ζωή μου,στην καθημερινότητά μου,στην συνήθειά μου…Τα μάτια μου δεν είχαν αντικρίσει ομορφότερο πλάσμα ποτέ.Ώστε εσύ κρυβόσουν τόσους μήνες στην κοιλιά μου?Από δω και πέρα θα σε κρύβω στην αγκαλιά μου..

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Titikaki Tsomp-Tsomp. Ευχόμαστε κι εμείς με τη σειρά μας, χρόνια πολλά και χαρούμενα !

Το Δύο χρόνια μετά είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Αλήθειες
Έχω πια κι εγώ καταλήξει. Καλώδια, διακόπτες, κοντρόλ, κλάμα, κλειδιά, γλείψιμο τζαμιών, βγάλσιμο κάλτσας, χτύπημα του κεφαλιού στο πάτωμα, άνοιγμα κατάψυξης, μια ολόκληρη μέρα αφαγίας: οι μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής είναι απαγορευμένες.

Αντίο Πιπίλα
Τις φορές που κλαίω, φωνάζω, πετάω κάτω τα παιχνίδια, αλλάζω κανάλια ή κλείνω την τηλεόραση, κατεβάζω τα βιβλία από τη βιβλιοθήκη, αναποδογυρίζω τα μπολ με τα δημητριακά και το γάλα στο χαλί ή βάφω με μαρκαδόρο τη γλώσσα μου, η μαμά αναζητά σαν τρελή μία πιπίλα, ψάχνει κάτω από μαξιλάρια και χαλιά, σε συρτάρια, στις τσέπες της ή στο ψυγείο κι όταν την βρίσκει μου τη βάζει γρήγορα στο στόμα και την κρατά εκεί με το χέρι της, ανακουφισμένη και γαλήνια. Αυτό που με προβληματίζει τώρα λοιπόν που ήρθε η ώρα να κόψω κι εγώ την πιπίλα είναι ποιος το λέει στη μαμά μου…

Ξύπναγα πρωί, χαράματα 
Μόλις ξύπνησα. Θέλω να κλάψω. Κλαίω. Κανείς δεν συγκινείται. Θα κλάψω πιο δυνατά. Κάποιος φωνάζει το όνομά μου. Χαμηλώνω την ένταση για να ακούσω. Η μαμά ήταν “μπέμπη, νάνι” λέει- σ’ αυτό το σπίτι μιλάνε ακόμα μωρουδίστικα! Αν στα επόμενα πέντε δευτερόλεπτα δεν έχει έρθει κανείς να με πάρει από αυτή την κούνια, θα κάνω το κόλπο με το βραχνιασμένο κλάμα. Ωραία, ξύπνησα και την αδελφή μου. Πάμε όλοι μαζί: “Θέλω τη μαμά μουυυυυυυυ”η αδελφή μου, βραχνιασμένο κλάμα εγώ. Δεν περνάει λεπτό χωρίς να υπενθυμίζουμε στους γονείς μας πόσο τυχεροί είναι που μας έκαναν.

Για περισσότερες σκέψεις του μπέμπη, επισκεφτείτε το bebisthoughts! Είναι σίγουρο ότι θα το διαβάστε μονορούφι. Καλή διασκέδαση! 

Photo by Brian

Το Το μωρό της διπλανής πόρτας είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!