Κι όταν όλα πέφτουν πάνω μου και με πνίγουν τότε ψάχνω για το βλέμμα σου.  Αυτό το αθώο, γεμάτο ζωντάνια βλέμμα που εξερευνεί με ένα απλό πέρασμα από πάνω μου τα μύχια της ψυχής μου.

Δεν κρύβομαι από σένα, ότι κι αν κάνω. Το έχω καταλάβει, δεν σε ξεγελάω. Τα μάτια σου είναι για μένα ένα παράθυρο, που από μέσα του τρυπώνει ο ήλιος υπέρλαμπρος και ζεσταίνει και την πιο κρυφή γωνιά της ψυχής μου.

Κι όταν πλησιάζω για να δω καλύτερα μέσα από αυτό το σωτήριο πέρασμα, τότε βλέπω τον εαυτό μου, όπως πραγματικά είμαι. Γεμάτη αγάπη, γεμάτη αποφασιστικότητα κι απλώνω τα χέρια μου για να πιάσω το φως – να λουστώ με αυτό. Και τότε μου χαμογελούν, κι η  γλύκα τους μοιάζει με το σιρόπι από το ομορφότερο γλυκό του κόσμου που γεμίζει την καρδιά με αισιοδοξία και χαρά.

Σε αγκαλιάζω σφιχτά  και εύχομαι να μην αφήσεις τον εαυτό σου ποτέ να αλλοιώσει αυτό το υπέροχο αγαθό που πηγάζει από τα μάτια σου για κανέναν και για τίποτε… Τώρα δεν το γνωρίζεις αλλά είναι σωτήριο..

Σε ευχαριστώ που με σώζεις όποτε σε έχω ανάγκη μικρή μου τρυφερή ύπαρξη.

της Άννας Θωμαΐδη

Το Ένα παράθυρο στον ήλιο είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Το ότι τρελαίνομαι για τα Χριστούγεννα σας το έχω πει; Από το καλοκαίρι ακόμα, κάνω όνειρα και προγραμματίζω για αυτά! Τι θα ετοιμάσω για τον στολισμό του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, πως θα εμπλουτίσω τις δικές μας Christmas traditions κλπ. Οι φίλοι και οι γνωστοί με κοροϊδεύουν φυσικά, αλλά ποιος νοιάζεται;
Είμαι ένα christmas freak και το έχω αποδεχτεί…

Για τις  Νεράιδες και  τον ρόλο που κατέχουν στη ζωή μας σας τα έχω πει εδώ…
Ήρθε λοιπόν η στιγμή, να σας αποκαλύψω πως σχετίζονται αυτά τα δύο, δηλαδή οι Νεράιδες και τα Χριστούγεννα. Με μεγάλη μου τιμή, σας παρουσιάζω την Νεράιδα των Χριστουγέννων!!!

Όταν τα παιδιά μου ήταν κοντά δύο χρονών, αποφάσισα πως κάτι έπρεπε να κάνω, ώστε να αγαπήσουν τα Χριστούγεννα όσο και εγώ! Αλλιώς τι Ξωτικό των Χριστουγέννων καυγχιόμουν ότι ήμουνα; Θα μου πείτε σιγά το δύσκολο…τα παιδιά έτσι και αλλιώς τρελαίνονται για τα Χριστούγεννα. Ναι, αλλά εμένα δεν μου έφτανε αυτό. Ήθελα να τους δώσω το κάτι παραπάνω, κάτι που θα έκανε τη διαφορά, κάτι που θα έφτιαχνε παραμυθένιες αναμνήσεις στα κεφαλάκια τους, κάτι που θα τα έκανε να ανυπομονούν για την μαγεία των Χριστουγέννων από το καλοκαίρι ακόμα. (like mother, like daughter!)

Ψάχνοντας, λοιπόν, ιδέες για τα Χριστούγεννα, έπεσα πάνω στα πολύ γνωστά ημερολόγια αντίστροφης μέτρησης ή αλλιώς advent calendars. Θυμήθηκα και νοστάλγησα τα παιδικά μου χρόνια και μπήκα στον πειρασμό να τα φτιάξω.

Στην πορεία όμως, συνειδητοποίησα ότι μου ήταν πολύ δύσκολο να βάλω τα δίχρονα παιδιά μου στην διαδικασία αυτή. Δηλαδή, δεν μπορούσα να τους πω ότι αυτά είναι τα δώρα σας, αλλά μην τα ανοίξετε τώρα…θα ανοίγετε ένα δώρο την ημέρα. Ακόμη και αν η Νεραϊδούλα μου, ακολουθούσε την οδηγία μου, ήμουν σίγουρη πως το μικρό μου Δρακάκι, θα άνοιγε με μιας όλα τα δικά του δώρα, σίγουρα κάποια της αδερφής του και μην σας πω και μερικά του γείτονα, για το ξεκάρφωμα βρε παιδάκι μου! Η υπομονή είναι μία αρετή, που δυστυχώς σαν οικογένεια δεν διαθέτουμε!

Επίσης, το γεγονός ότι ήμουν μία εργαζόμενη μαμά, με σκληρά ωράρια εργασίας, με αποθάρρυνε αρκετά, αφού θα έπρεπε να αφιερώσω πολύ από τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μου, για την προετοιμασία και την κατασκευή τους, ενώ θα έπρεπε να διαθέσω μμε μιας ένα σημαντικό χρηματικό ποσό για την αγορά των δώρων.

Κάπου εκεί γεννήθηκε στο μυαλό μου η Νεράιδα των Χριστουγέννων!!! Βοηθός του Aη- Βασίλη και πρωταγωνίστρια των δικών μας Χριστουγέννων. Έτσι, αποφάσισα να φτιάξω ένα σκηνικό παραμυθένιο, πασπαλισμένο πάντα με τη σωστή δόση Νεραϊδόσκονης και μαγείας και να την πλασάρω στα παιδιά μου.
 
Διαβάστε τη συνέχεια στο blog Νεράιδες και Δράκοι!

Photo by Νεράιδες και Δράκοι

Το Η Νεράιδα των Χριστουγέννων! είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Σκέφτομαι τον εαυτό μου, τη ζωή μου. Όλα αυτά που έχω καταφέρει, που έχω πετύχει. Η ζωή όλων μας είναι ένας αδιάκοπος καθημερινός αγώνας. Αγώνας για να κατακτήσουμε επιτυχίες, για να καταφέρουμε πράγματα, για να φέρουμε εις πέρας μικρές ή μεγάλες αποστολές. Βάζουμε στόχους και προσπαθούμε να τους εκπληρώσουμε. Τρέχουμε ολημερίς κι ολονυχτίς για να πετύχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τι γίνεται όμως όταν φτάνουμε στη γραμμή του τέρματος;

Όταν φτάνουμε στη γραμμή του τέρματος, κόβουμε βιαστικά το νήμα, χαμογελάμε για λίγα δευτερόλεπτα και ξεκινάμε πάλι το τρέξιμο για τον επόμενο στόχο.

Αυτό έκανα όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Δεν χαιρόμουν τις επιτυχίες μου, δεν χαιρόμουν τις χαρές μου. Έτρεχα γρήγορα-γρήγορα να ξεκινήσω τον επόμενο γύρο στον αγώνα δρόμου  της ζωής. Ώσπου ήρθε και με βρήκε ο μικρός Χρήστος.

Ο μικρός Χρήστος θέλει τα πράγματα να γίνονται στο χρόνο τους. Δεν βιάζεται, κάνει αργά αλλά σταθερά βήματα προς την κατάκτηση κάθε αναπτυξιακού σταδίου. Η εσωτερική του φωνή τον οδηγεί, τον κατευθύνει προς τον εκάστοτε στόχο, είτε αυτός είναι να σταθεί όρθιος, να πει μια λέξη καθαρά, ή να ανέβει μόνος του ένα σκαλοπάτι. Κι όταν πετύχει το στόχο του, τρέχει χαρούμενος πέρα-δώθε για ώρα, και για πολλές επαναλαμβανόμενες φορές. Χαίρεται για τις κατακτήσεις του, τις απολαμβάνει.

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog του paidikokouti.gr

Photo by Elvis Kennedy

Το Αν θες να ζεις αληθινά, μιμήσου το παιδί σου είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

H Μερσίνη που έχει δημιουργήσει το blog tosodoulika, μέχρι να γεννήσει πρόωρα, δεν γνώριζε καν την ύπαρξη του όρου «Πρωορότητα». Στο blog της γράφει όλα όσα έμαθε και μαθαίνει για την προωρότητα, ιατρικές πληροφορίες και τις προσωπικές της σκέψεις. Επιλέξαμε σήμερα και σας παρουσιάζουμε ένα υπέροχο post που αφορά τις «εικόνες και συναισθήματα που δεν ξεχνάς» τις πρώτες εβδομάδες ζωής του μωρού της. Τότε που βρισκόταν ακόμα στην θερμοκοιτίδα…

Στο σαλόνι περιμένουν γονείς με καρδιοχτύπι. Κάθε μέρα η ίδια αγωνία. Όπως την πρώτη μέρα.

«Άλλαξε κάτι σήμερα; »
«Αναπνέει μόνο του;»
«Του έδωσαν γάλα;»

Η ώρα που επιτρέπονται οι επισκέψεις είναι πάντα η ίδια και ο χρόνος περιορισμένος.

«Δικαιούσαι» μίση ώρα χαράς. Μόλις μισή ώρα με το μωρό σου.

Η νοσηλεύτρια βγαίνει στο “αποστειρωμένο” σαλονάκι. Παντού μυρίζει έντονα “αλκοολούχο αντισηπτικό”.

Μαμάδες και μπαμπάδες στριμωγμένοι στο μικρό προθάλαμο.

Περιμένεις στην ουρά για να μπεις στη μονάδα. Ανυπομονείς τόσο πολύ που αν και έξω κάνει κρύο, εσύ έχεις αρχίσει να ιδρώνεις. Φοράς την πράσινη αποστειρωμένη ρόμπα, μαζεύεις τα μαλλιά σου, φοράς μια μάσκα στο πρόσωπο για τα μικρόβια και υποπόδια (μπλε νάιλον σακουλάκια που φοράς στα πόδια, για όσους ευτυχώς δεν ξέρουν).

Φτάνεις με τη σειρά σου στο νιπτήρα. Σηκώνεις τα μανίκια μέχρι πάνω. Ποτέ δεν φανταζόσουν όλη αυτή τη διαδικασία. Ιεροτελεστία! Το πιο «ιερό» πλύσιμο χεριών για να αγγίξεις ίσα-ίσα το μικρό του ποδαράκι, το χέρι ή την πλατούλα του.

Εσύ όμως λαχταράς άλλα…

Αφού πλύνεις τα χέρια σου, βάζεις αντισηπτικό. Αυτή η μυρωδιά θα σε ακολουθεί για χρόνια.

Χωρίς να πιάσεις καν την πόρτα, σπρώχνεις με τον αγκώνα και μπαίνεις.

Πας στο σημείο που βρισκόταν η θερμοκοιτίδα την προηγούμενη μέρα. Παρακαλάς να είναι εκεί. Να μην έχει αλλάξει τίποτα ή αν έχει αλλάξει να είναι πιο κοντά στην ΕΞΟΔΟ.

Είναι όμως εκεί. Δεν κοιμάται. Κουνιέται. Μικρά σχεδόν διάφανα χέρια και πόδια κουνιούνται. Δεν βολεύεται. Τα μηχανήματα που βρίσκονται πάνω από τη θερμοκοιτίδα, στο ειδικό ραφάκι κάνουν τον ίδιο με εχθές εκνευριστικό θόρυβο αλλά τίποτα το ανησυχητικό. «Κορεσμός σταθερός».

Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ακόμα «ιδιαίτερα». Χωρίς τη «σωστή» αναλογία. Εσένα όμως δεν σε νοιάζει.

Μετράς τα καλώδια που είναι συνδεδεμένα με το μωρό. Πρέπει να προσέξεις ιδιαίτερα πως θα το αγγίξεις. Δεν θες να τραβήξεις άθελα σου κανένα, ούτε φυσικά να το πονέσεις. Στο στόμα του είναι περασμένο ένα σωληνάκι. Στη μύτη του έχει ένα άλλο. Πάνω από το πόδι έχει μια τομή και του έχουν «περάσει» ένα τρίτο. Το μόνο χαριτωμένο πάνω του είναι ένα κόκκινο σκουφάκι που φοράει για να μην φαίνεται η «πεταλούδα» που είναι καρφωμένη στο κεφάλι του.

Το κοιτάς. Έχει φτάσει την 29η εβδομάδα. Πέρασαν κιόλας 3εβδομάδες που είναι εκεί. Έπρεπε όμως να είναι στην κοιλιά σου. Μέσα σου… Το σώμα σου το ζητάει. Τα βράδια σε πιάνουν κράμπες στην κοιλιά. Ξυπνάς και κλαις.

Είσαι λεχώνα και ταυτόχρονα δεν είσαι.
Είσαι μαμά και δεν είσαι.
Έχεις μωρό και δεν έχεις.
Είναι μωρό και δεν είναι.

Συνεχίζεις να το κοιτάς.

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog tosodoulika.

Photo by Chiceaux Lynch

Το Εικόνες και συναισθήματα που δεν ξεχνάς… είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Xριστούγεννα και Πρωτοχρονιά ήρθαν και πέρασαν. Γέμισε το πρόγραμμά μας με κουλουράκια που φτιάξαμε παρέα με τα παιδιά, με θεατρικές παραστάσεις και φωτογραφίες, με τρέξιμο για να προλάβουμε πρόβες και γέλια για να μάθουμε ρόλους. Όλα από κοινού. Το κινητό χτυπούσε συνέχεια για να υπενθυμίσει τί έχουμε να κάνουμε μετά, το άγχος της μαμάς έπρεπε να μένει κρυμμένο.

 Άγχος γιατί ήθελα να θυμούνται με χαρά αυτές τις μέρες, να μην σκέφτονται ότι με το ζόρι ντύθηκαν, ανέβηκαν σε μια σκηνή, έπλασαν μπισκότα. Άγχος γιατί κάτι έλειπε φέτος από το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα, το ένιωθα κάπως λιγότερο. Λες και είχε συσσωρευτεί η κούραση και δεν άφηνε να δω καθαρά τη χαρά των ημερών που κρυβόταν από πίσω.

 Δεν ήταν και τόση η κούραση τελικά. Ήταν περισσότερο ο φόβος. Για το τί έρχεται. Λέμε ευτυχισμένα χρόνια τα παιδικά. Και μετά μεγαλώνουν τα παιδάκια, και γεμίζουν με άγχος και υποχρεώσεις. Και πώς να εξηγήσεις στο παιδικό μυαλουδάκι τώρα γιατί δεν έχει σπίτι ο κύριος που βλέπουμε κάθε μέρα στο δρόμο, που κάποτε ήταν κι εκείνος παιδάκι με μαμά και μπαμπά; Ή γιατί δεν μπορεί η μαμά να βοηθήσει το νεαρό που ζητούσε χρήματα στο τρένο; Και πώς να αφήσεις τον εαυτό σου να χαρεί χωρίς τύψεις;

 Η παραμονή της Πρωτοχρονιάς ήταν η ημέρα της ανασκόπησης. Τί αφήνω πίσω και τί κρατάω από το 2014. Και ευτυχώς, ο απολογισμός ήταν θετικός. Αυτά που σκέφτηκα με αγάπη, με νοσταλγία, με ευχαρίστηση, με ευγνωμοσύνη, ήταν πολλά περισσότερα από τα άλλα, που ίσως και να άφησαν μια κάπως πικρή γεύση.

 Κατάφερα να δείξω στα παιδιά μου μερικά βασικά πράγματα. Πόσο σημαντικό είναι να μπορούν να βοηθήσουν έναν άλλο άνθρωπο. Πόσο σημαντικό είναι να κάνουν κάτι με αγάπη. Πόσο σημαντικό είναι να το διασκεδάζουν. Πόσο σημαντικό είναι να έχουν τους δικούς τους κανόνες. Πόσο ασήμαντο είναι να κάνουν πράγματα για να αρέσουν στους άλλους.

Κατάφερα επίσης να αποφασίσω τί θέλω να κάνω στην καινούρια χρονιά. Μόνο δύο πράγματα.

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog Μάνα Μανούλα Μαμά!

Photo by Thomas Hawlk

Το Το 2014 τελείωσε, καλώς το 2015. είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Η αυτοεκτίμηση θεωρείται ως ένα βαθμό έμφυτη. Υπάρχουν δηλαδή κάποια εγγενή χαρακτηριστικά τα οποία είναι παρόντα κατά τη γέννηση και αναπτύσσονται ανάλογα με τις συνθήκες ανατροφής του παιδιού. Στο μεγαλύτερο όμως βαθμό της η αυτοεκτίμηση επηρεάζεται και διαμορφώνεται από την εικόνα που το παιδί έχει για τον εαυτό του. Η εικόνα αυτή καθορίζεται από την αλληλεπίδραση με τους σημαντικούς άλλους, από τις επιτυχίες ή αποτυχίες σε διάφορους τομείς της ζωής του, από τα ταλέντα, τις ικανότητες αλλά και τη γενικότερη προσωπικότητα του.

Αν και η αυτοεκτίμηση δε θεωρείται δείκτης ψυχικής υγείας, ωστόσο φαίνεται να αποτελεί προγνωστικό δείκτη για το πώς κάποιος θα συμπεριφερθεί σε μια κατάσταση. Για παράδειγμα ένα παιδί που θεωρεί ότι θα αποτύχει σε κάποια εξέταση, το πιο πιθανό είναι να μην προσπαθήσει καν. Αντίστοιχα ένα παιδί που θεωρεί τον εαυτό του καλό φίλο, θα αναπτύξει περισσότερες κοινωνικές δεξιότητες και θα νιώθει πιο άνετα στις κοινωνικές συναλλαγές. Άρα η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας φαίνεται να επηρεάζει σημαντικά την ζωή που θα ζήσουμε.

Πώς μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να χτίσει την αυτοεκτίμηση του;

• Δείξτε του θετική εκτίμηση και αποδοχή. Ένα παιδί έχει ανάγκη να γνωρίζει ότι θα το αγαπάτε ακόμα και αν κάνει λάθη και ότι η εκτίμηση που λαμβάνει είναι βαθύτερη και δεν εξαρτάται από το αν τα πήγε καλά στα μαθηματικά ή αν είναι πρωταθλητής στο μπάσκετ. Αντιμετωπίστε με κατανόηση τις αποτυχίες του και αποδεχθείτε τις αδυναμίες του. Μη ξεχνάτε ότι αποτελείτε τα σημαντικότερα πρόσωπα στη ζωή του παιδιού σας και η κρίση σας είναι πολύ σημαντική γι αυτό.

• Περάστε χρόνο μαζί του. Όταν περνάτε χρόνο με το παιδί σας σε δραστηριότητες που του αρέσουν και έχει επιλέξει, το κάνετε να νιώθει ότι έχει αξία, ότι είναι σημαντικό πρόσωπο για εσάς και το βοηθάτε να αναπτύξει μια ασφαλή αίσθηση εαυτού.

• Χρησιμοποιήστε την ενεργητική ακρόαση. Ακούστε προσεκτικά τις εμπειρίες, τους προβληματισμούς, τις ανησυχίες και τη γνώμη του παιδιού, χωρίς να διακόπτετε, να κρίνετε, να μειώνετε τα συναισθήματα του ή να του λέτε πώς να νιώσει. Με αυτό τον τρόπο του διδάσκετε πώς να εμπιστεύεται και να αποδέχεται τον εαυτό του.

• Θέστε σαφή όρια. Το παιδί που γνωρίζει τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται, νιώθει ασφάλεια και έχει μεγαλύτερες τάσεις εξερεύνησης και πειραματισμού, οι οποίες θα του προσφέρουν νέες εμπειρίες και θα συμβάλλουν στη διαμόρφωση μιας θετικής εικόνας εαυτού.

• Να έχετε λογικές απαιτήσεις και προσδοκίες. Όταν έχετε λογικές απαιτήσεις ως προς τη συμπεριφορά του παιδιού, τότε αυτό θα ανταποκριθεί χωρίς δυσκολία και θα αναπτύξει αίσθηση επάρκειας. Αντίθετα οι πολύ υψηλές προσδοκίες πιθανότατα θα κάνουν το παιδί να νιώθει ότι όσο και να προσπαθεί δε θα τα καταφέρει, θα έχει μικρότερη ανοχή στην αποτυχία αλλά και στρεβλωμένη εικόνα εαυτού.

• Παρέχετε στο παιδί ευκαιρίες για επιτυχία. Δώστε στο παιδί σας τη δυνατότητα να συμμετέχει σε δραστηριότητες που ανταποκρίνονται στα ενδιαφέροντα και τις ικανότητες του. Οι ευκαιρίες αυτές θα αποτελέσουν αντισταθμιστικό παράγοντα για τυχόν αποτυχίες σε άλλους τομείς.

• Επαινέστε την προσπάθεια. Όποιο αποτέλεσμα και αν έχουν οι ενέργειες του παιδιού είναι σημαντικό να επαινείται η προσπάθεια. Ο έπαινος που ακολουθεί ένα επίτευγμα, θα πρέπει να βασίζεται στην πραγματικότητα και να περιγράφει ακριβώς για ποιο λόγο δίνεται. Π.χ. «μου αρέσει έτσι όπως έστρωσες το κρεβάτι σου, το πώς τοποθέτησες τα μαξιλάρια» και όχι «μπράβο που τακτοποίησες το δωμάτιο σου».

• Βοηθήστε το παιδί να αναπτύξει ικανότητες διαχείρισης προβλημάτων. Μη τρέχετε να σώσετε το παιδί από τα λάθη του. Με αυτό τον τρόπο του διδάσκετε ότι δεν είναι ικανό να αντιμετωπίζει μόνο του τα προβλήματα του και ενισχύετε την εξάρτηση και την αδυναμία ανάληψης ευθυνών. Επομένως, όταν ένα παιδί έχει ένα πρόβλημα, ενθαρρύνετε το να βρει τη λύση μόνο του και να την εφαρμόσει. Συζητήστε μαζί του διάφορες εναλλακτικές και αξιολογήστε κάθε μια ξεχωριστά. Το παιδί που θα καταφέρει να λύσει μόνο τη δυσκολία που έχει προκύψει θα νιώσει όμορφα με τον εαυτό του και θα πιστέψει στις ικανότητες του.

Θυμηθείτε

Το να βοηθήσετε ένα παιδί να χτίσει την αυτοεκτίμηση του, σημαίνει ότι του παρέχετε ευκαιρίες να συγκεντρώσει τα στοιχεία εκείνα που θα ενισχύσουν την αίσθηση επάρκειας και ικανότητας, η οποία θα είναι σταθερή και δε θα κλονίζεται από μικρές απογοητεύσεις και αποτυχίες. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι να τα πηγαίνει καλά σε όλα αλλά να διαμορφώσει μια ισορροπημένη σχέση με τον εαυτό του και να αισθάνεται ασφαλής σε τέτοιο βαθμό που να μπορεί να παρατηρεί και κυρίως να αποδέχεται τα αρνητικά του στοιχεία και τα πράγματα στα οποία αποτυγχάνει.

Αν παρόλα αυτά αντιμετωπίσετε οποιαδήποτε δυσκολία μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου.

 Κούρια Ιωάννα, Ψυχολόγος – Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Κέντρο Ψυχοθεραπείας «Στήριξη», www.kentrostirixis.gr

Το Πώς μπορείτε να ενισχύσετε την αυτοεκτίμηση των παιδιών σας; είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Οι γονείς έχουν το καθήκον να αναθρέψουν ένα βρέφος σε έναν υγιή, υπεύθυνο, ώριμο και παραγωγικό ενήλικα ενώ σχεδόν πάντα είναι αυτοί που κατηγορούνται για τα λάθη και τις δυσλειτουργικές συμπεριφορές των παιδιών. Ποιος όμως έχει εκπαιδεύσει τους γονείς στον ρόλο τους; Η απάντηση είναι κανείς.

Με τη βοήθεια του Parent Coaching, οι γονείς δε χρειάζεται πλέον να αυτοσχεδιάζουν, λαμβάνουν συμβουλευτική για μια πρώτη αντιμετώπιση των προβλημάτων, αναπτύσσουν νέες δεξιότητες και μαθαίνουν να διεκδικούν τις ανάγκες τους χωρίς να απειλείται η σχέση τους με το παιδί τους.

Τι είναι το Parent Coaching;

Το parent coaching αποτελεί μια βιωματική εμπειρία εκπαίδευσης και ενδυνάμωσης του γονέα. Οι γονείς καλλιεργούν δεξιότητες που απαιτούνται στην ανατροφή των παιδιών τους και αποκτούν όλα τα εφόδια που θα συμβάλλουν στη βελτίωση της ποιότητας της οικογενειακής ζωής.

Στόχος είναι πάντα η υγιής ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών με κυρίαρχο το αίσθημα της αυτονομίας και της υπευθυνότητας. Αυτό δε γίνεται με τη χρήση της επιβολής ή της εξουσίας αλλά με την αξιοποίηση και ανάπτυξη των θετικών χαρακτηριστικών του κάθε ατόμου.

Απευθύνεται σε όλους τους γονείς παιδιών 0 – 18 ετών. Για τη συμμετοχή στην ομάδα προηγείται συνέντευξη γνωριμίας με τη συντονίστρια. Η συνέντευξη είναι δωρεάν, μπορείτε να επικοινωνήσετε με το κέντρο μας.

Τι μαθαίνουμε στις ομάδες;

Με οδηγό την σύγχρονη επιστημονική έρευνα και τις αρχές του Coaching και της Ψυχολογίας, οι γονείς μαθαίνουν:

• Πώς να αντιμετωπίζουν τις ανεπιθύμητες συμπεριφορές των παιδιών τους.
• Πώς να επιλύουν συγκρούσεις και εντάσεις.
• Πώς να διαφυλάσσουν και να διεκδικούν τις δικές τους ανάγκες.
• Πώς να ενισχύσουν την αυτοεκτίμηση, την υπευθυνότητα και τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων των παιδιών τους.
• Πώς να αποφύγουν τα συχνότερα λάθη στην ανατροφή των παιδιών.
• Πώς να μεγαλώσουν αυτόνομα και χαρούμενα παιδιά.
• Πώς να βρίσκουν λύσεις σε σημαντικά καθημερινά προβλήματα.
• Πώς να βελτιώσουν την επικοινωνίας τους με τα παιδιά τους.

Τι θέματα πραγματευόμαστε;

Τα θέματα που αναπτύσσονται είναι εκείνα που απασχολούν τους γονείς στην καθημερινότητα τους.

• Ο ύπνος και το φαγητό.
• Σχολική επίδοση (μελέτη, εξετάσεις, βαθμοί).
• Σχέση με συνομηλίκους, ελεύθερος χρόνος.
• Οι κίνδυνοι (ναρκωτικά, αλκοόλ)
• Η ζήλεια, ο θυμός και η επιθετικότητα
• Η ενίσχυσης της αυτοεκτίμησης των παιδιών.
• Η ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης.
• Συναντήσεις Ελεύθερου Θέματος: Οι γονείς επιλέγουν θέματα που τους αφορούν άμεσα συμπληρώνοντας ένα ερωτηματολόγιο στην πρώτη συνάντηση.

Για την καλύτερη επεξεργασία των θεμάτων που προκύπτουν, χορηγούνται βιωματικές ασκήσεις, παιχνίδια ρόλων (role play), γίνεται σύνδεση με την εμπειρία στο σπίτι και δίνονται οδηγίες για ασκήσεις με τα παιδιά. 

Συντονίστρια: Κούρια Ιωάννα, Family & Coaching Psychologist.

Η Ιωάννα Κούρια είναι Ψυχολόγος, με εξειδίκευση στην Παιδοψυχολογία, Οικογενειακή Θεραπεύτρια και Life Coach. Έχει εκπαιδευτεί στον συντονισμό Σχολών Γονέων και την Θεραπεία του ψυχικού τραύματος σε παιδιά και ενήλικες.

Έναρξη Ομάδας: 6 Οκτωβρίου 2014.

Διάρκεια: 10 Εβδομάδες.

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.kentrostirixis.gr.

Το Parent Coaching: Δυνατοί Γονείς, Υγιή Παιδιά! είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Το ξέρετε ότι λατρεύω τις μεταμορφώσεις…Να έχω στα χέρια μου ένα αντικείμενο και να του δίνω καινούρια ζωή.Όταν βέβαια έχω στα σχέδια μου να μεταμορφώσω έναν χώρο,τότε είναι η καλύτερή μου!Θυμάστε το σπιτάκι στο βουνό…βρισκόμουν σε μια δημιουργική τρέλα μέχρι να το τελειώσω! Αυτό έπαθα και τώρα,όταν είπα: Επιτέλους,πρέπει κάτι να κάνω με αυτό το μπαλκόνι!

Ένα μπαλκόνι που μέχρι τώρα ήταν άχρωμο,άβολο και καθόλου ευχάριστο.Με καρέκλες και τραπεζάκια σε διάφορα αταίριαστα χρώματα,με λίγα λουλούδια,με έναν καταψύκτη που μου έπιανε μια τεράστια γωνιά και μου χαλούσε την εικόνα… Δεν έχω φωτογραφίες με το πριν .Μόνο τις μέρες που είχα ξεκινήσει τις εργασίες τράβηξα μερικές,έτσι για έχετε μια εικόνα!

Θα μπορούσα τόσα χρόνια ν’ αγοράσω ένα σαλονάκι μ’ ένα τραπεζάκι και όλα τ’ άλλα θα γίνονταν πιο εύκολα.Όμως το θεωρούσα μεγάλο έξοδο και όλο το ανέβαλλα…Μέχρι που φέτος έπεσε στα χέρια μου ένα σαλονάκι με δύο πολυθρόνες και έναν καναπέ…Απίστευτη χαρά!!!!!!

(Σοφούλα μου…σ’ ευχαριστώ!!!!)

Ήταν σε πολύ καλή κατάσταση ευτυχώς,μόνο που δεν είχαν τα μαξιλάρια τους!Ήθελαν μόνο βάψιμο και προτίμησα το λευκό για να μπορώ να το συνδυάζω με ότι χρώμα μου αρέσει κάθε φορά.

Το τραπεζάκι ήταν κι αυτό ένα παλιό και ταλαιπωρημένο τραπέζι που είχα μαζέψει και βρισκόταν κι εκείνο σε κάποια γωνιά για να βάζω κάποιες γλαστρούλες.Αφού το έβαψα κι αυτό λευκό,του έκανα μια χαριτωμενιά…ε κάνω και κάτι τέτοια!!Με την βοήθεια χαρτοταινίας του έβαψα λωρίδες σε τυρκουάζ χρώμα,με λαδομπογιά.

Δείτε τη συνέχεια και πολλές φωτογραφίες στο blog Λαμπρούκα

Το Μεταμόρφωση μπαλκονιού! είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Θυμάμαι έγκυος ακόμα που έμπαινα σε καταστήματα με ρουχαλάκια, κούνιες κ.λπ. και η πρώτη ερώτηση ήταν: «Aγόρι ή κορίτσι;» Απαντούσα ότι περιμένω αγόρι και μου κατέβαζαν από τα ράφια όλα τα γαλάζια. Εμείς (συνήθως με τη συνοδεία της μαμάς μου) πάντα διαλέγαμε κάποιο γαλάζιο αλλά και κίτρινο, πορτοκαλί και άσπρο ζιπουνάκι και οι πωλήτριες πάντα μου απαντούσαν: «Καλά κάνετε. Το επόμενο ίσως να είναι κορίτσι!». Ποιο επόμενο; Δηλαδή δεν υπήρχε περίπτωση να αγοράζω κίτρινα για το γιο μου;;

Τώρα 2,5 χρόνια μετά, βλέπω ότι οι πιο πολλές μαμαδοφίλες ευχαρίστως φοράνε στα αγόρια τους διαφορετικά χρώματα και στα κορίτσια τους μπλε. Κάποιες άλλες όμως όχι… Αν κοιτάξουμε στο παρελθόν, μέχρι το 1920 έντυναν όλα τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, στα λευκά. Τα άσπρα ρούχα συμβόλιζαν την παιδική αθωότητα. Τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, τα λευκά ρούχα άρχισαν να αντικαθίστανται με χρωματιστά. Στην Ευρώπη, με ροζ έντυναν τα αγόρια και με μπλε τα κορίτσια. Το ροζ ήταν η «παιδική» έκδοση του κόκκινου, του χρώματος που συνδεόταν με το πάθος και τον ανδρισμό. Για αυτό και τα αγόρια τα έντυναν πάντα με ροζ! Από τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και μετά, η μόδα άλλαξε ανεξήγητα και έμεινε ίδια μέχρι τις μέρες μας, με το μπλε να σηματοδοτεί το αγόρι και το ροζ το κορίτσι.

Αντίστοιχα, έχουμε τα αγορίστικα και τα κοριτσίστικα παιχνίδια. Θυμάμαι σε παλιότερες συναντήσεις μας στις CretaMums είχαμε κουζινικά (παιχνίδια), τα οποία ήταν το πιο δημοφιλές παιχνίδι τόσο στα αγόρια, όσο και στα κορίτσια. Ήταν κάτι που το σχολιάζαμε (καινούριες μαμάδες οι περισσότερες). Μας έκανε εντύπωση. Γιατί όμως; Μήπως γιατί και εμείς οι γονείς έχουμε μπει σε καλούπια και βάζουμε και τα παιδιά μας σιγά σιγά;

Συνεχίστε την ανάγνωση του υπόλοιπου post στο blog CretaMums και ανακαλύψτε τα posts και των υπόλοιπων CretaMums που γράφουν εκεί!   

photo by Charles Rodstrom

Το Ροζ και μπλε, κούκλες και στρατιώτες… Παιδιά και γονείς σε καλούπια! είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

photo by alesadam

Όταν έχεις κάποιον δίπλα σου τα θεωρείς όλα δεδομένα, όλα αυτονόητα. Περνάς πράγματα και καταστάσεις βιαστικά, γιατί ξέρεις ότι την επόμενη στιγμή, ότι κι αύριο θα είναι πάλι εδώ.

 Δεν  τηλεφωνείς καθημερινά, γιατί είσαι «πιεσμένος κι αγχωμένος» δεν έχεις χρόνο «ούτε να δεις τον εαυτό σου», πολύ περισσότερο να περάσεις από το πατρικό σου σπίτι να πεις μια καλημέρα στον πατέρα σου και στη μάνα σου, να δεις αν είναι καλά και αν χρειάζονται κάτι από σένα, να πας να πιεις ένα καφέ, ρε αδερφέ,  με τον πατέρα σου και να μιλήσετε σαν φιλαράκια περί ανέμων και υδάτων. Ούτε αυτό…

 Και ξαφνικά μια μέρα όλα εξελίσσονται όλα με κινηματογραφική ταχύτητα και απρόβλεπτα σε σχέση με την καθημερινότητα. Από το τηλέφωνο μαθαίνεις ότι ο πατέρας σου είναι στο ασθενοφόρο καθ΄ οδόν προς το Νοσοκομείο  με καρδιακό επεισόδιο και όταν φτάνεις διαπιστώνεις ότι  δεν έχει επαφή με το περιβάλλον, γιατί πολύ απλά δεν είναι πλέον μαζί μας.

 Ξαφνικά όλα περνούν από μπροστά σου ταχύτατα. Πότε τον είδες τελευταία φορά, τι του είπες, τι κάνατε τελευταία φορά μαζί. Προσπαθείς να φυλάξεις στην καρδιά σου όποια στιγμή σου έρχεται στο μυαλό, αν χαμογέλασε, αν φώναξε, αν τσακώθηκες μαζί του και γιατί.

 Είναι δύσκολο να χάνεις τον πατέρα σου, να χάνεις γονιό, αυτόν που σε μεγάλωσε, σου συμπαραστάθηκε όταν είχες ανάγκη, όταν «έπεφτες» ήταν δίπλα σου να σε «σηκώσει» και να σε κάνει να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι και να μην χάνεις την ελπίδα σου εύκολα, στο πρώτο εμπόδιο.

 Είναι απερίγραπτη η αίσθηση της οριστικής απώλειας.  Βρίσκεσαι στο απόλυτο κενό. Μέχρι εκείνη τη στιγμή τα θεωρείς όλα δεδομένα…

 Η αγάπη που μου πρόσφερε απλόχερα όλα αυτά τα χρόνια και θεωρούσα δεδομένη δεν αναπληρώνεται. Η αγάπη του γονιού προς το παιδί είναι αλλιώτικη.

 Ένας άνθρωπος που από μικρός βίωσε την ορφάνια και από τους 2 του γονείς και βασανίστηκε από 13 ετών μόνος του, για να μπορέσει να βιοποριστεί και να τελειώσει το σχολείο, κατάφερε να κάνει οικογένεια, να χαρεί και να μεγαλώσει δίπλα στα παιδιά του και στα εγγόνια του και να μας σκεπάζει όλους με τις «φτερούγες» της αγάπης του.

 Πάντα θα με συντροφεύουν τα λόγια του «κάνε υπομονή, όλα θα πάνε καλά, θα δεις…».

 Τίποτε δεν είναι δεδομένο στη ζωή, δυστυχώς…

 Εκείνη την ημέρα ένοιωσα  ότι ξαφνικά μεγάλωσα …

 Ο πατέρας μου έφυγε από κοντά μας στις 4/3/2012.

 Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει πατέρα.

Το «Πατέρα μεγάλωσα…» είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!