«Τώρα τελευταία, στα διαλείμματα, 3-4 παιδιά από την ΣΤ’ τάξη έρχονται στο θρανίο που κάθομαι μόνος μου και με ενοχλούν. Μου παίρνουν την τσάντα και τα τετράδια και τα πετάνε ο ένας στον άλλον ή στο πάτωμα, με σπρώχνουν και με κλωτσάνε. Με φωνάζουν «χοντρό» και «χελώνα», επειδή δεν μπορώ να τους φτάσω όταν τρέχουν, και μετά γελάνε μαζί με όλη την τάξη. Μια φορά, ένας από αυτούς μου πήρε τα χρήματα που είχα για να ψωνίσω από το κυλικείο, και μου είπε ότι αν το πω πουθενά, θα με σπάσει στο ξύλο. Όταν φεύγω από το σχολείο, είναι όλοι μαζεμένοι σε μια γωνιά και με κοιτάνε περίεργα.»

- Νίκος, 10 ετών

Photo by mangee

Η παραπάνω περιγραφή, αποτελεί μία μόνο ενδεικτική εικόνα του εκφοβισμού (bullying), από τις πάρα πολλές που βιώνονται από τους μαθητές στη σχολική τάξη. «Δράστες» (αυτός-οι που εκφοβίζουν) και «θύμα» (το παιδί που εκφοβίζεται) και παρατηρητές. Δύο όροι της εγκληματολογίας χρησιμοποιούνται για παιδιά σχολικής ηλικίας και περιγράφουν ένα φαινόμενο βίας, τόσο κοντά σε εμάς, αλλά δυστυχώς και τόσο μακριά. Κοντά, διότι στη χώρα μας συμβαίνει σε μια ευρεία και συνεχώς αυξανόμενη κλίμακα [στατιστικά, ανάμεσα σε άλλες χώρες της Ευρώπης, η Ελλάδα βρίσκεται στις πρώτες θέσεις (Πηγή: Dart Europe, Assosiation of european research libraries)] και  μακριά, διότι ως επί το πλείστον, εκπαιδευτικοί και γονείς το αγνοούν εμφανώς, δικαιολογώντας τη στάση τους μέσω πολλών, δυσλειτουργικών αντιλήψεων και προκαταλήψεων, που τείνουν να περιγράφουν το φαινόμενο ως φυσιολογικό μέρος της παιδικής ηλικίας και της σχολικής ζωής. (« Παιδιά είναι, θα μαλώσουν») Κάθε άλλο όμως, αφού ο εκφοβισμός αποτελεί σοβαρό βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο πρόβλημα, τόσο για το άτομο, όσο και για τη σχολική κοινότητα και την κοινωνία ευρύτερα. Γίνεται κατανοητή επομένως η σημασία της ευαισθητοποίησης, της πρόληψης και της έγκαιρης παρέμβασης από τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς, κάτι που μέχρι στιγμής συναντάται ελάχιστα στη χώρα μας, τουλάχιστον σε οργανωμένο βαθμό.

Ελπιδοφόρο, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι έχουν ξεκινήσει να γίνονται βήματα στην κατεύθυνση των διεθνών πρακτικών, που χρόνια εφαρμόζονται αποτελεσματικά σε άλλες χώρες. Η ουσιαστική αντιμετώπιση του εκφοβισμού γίνεται πάνω απ’ όλα εφικτή με συνεργασία, συλλογική προσπάθεια και εντατικό πρόγραμμα (δηλ. οργανωμένη πρακτική) που θα διέπει όλη τη σχολική κοινότητα. Ο εκπαιδευτικός ως μονάδα, μπορεί να συμβάλλει σε αυτό το σκοπό δουλεύοντας στα πλαίσια της δικής του τάξης, ενώ αντίστοιχα οι γονείς πρέπει στηρίζουν την προσπάθεια αυτή στο σπίτι.
Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά το φαινόμενο αυτό. Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό τι είναι ο εκφοβισμός, διότι πολύ συχνά γίνονται παρανοήσεις που οδηγούν αντίστοιχα σε υπερβολικές αντιδράσεις ή παραμέληση του προβλήματος.

Τι είναι ο σχολικός εκφοβισμός;

Ο σχολικός εκφοβισμός αφορά στη χρήση βίας μεταξύ των μαθητών (ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας) και έχει επαναλαμβανόμενο χαρακτήρα. Δεν είναι το σύνηθες πείραγμα των παιδιών μεταξύ τους, καθώς δεν είναι αμοιβαίο και ισότιμο και δεν γίνεται με φιλικό τρόπο. Αντίθετα, είναι κάτι που πληγώνει το παιδί και δεν σταματάει όταν γίνεται ενοχλητικό.

Είναι δυνατόν να έχει πολλές μορφές:

• Σωματική βία (σπρωξίματα, κλωτσιές, μπουνιές, χαστούκια, τράβηγμα μαλλιών κλπ.) «Κάθε μεσημέρι, στο δρόμο προς το σπίτι, με περίμενε η ίδια παρέα για να με χτυπήσει, μου έσκιζαν και τα ρούχα…»
• Συναισθηματική βία (σκόπιμη απομόνωση του παιδιού, να λερώνουν, να κρύβουν, να καταστρέφουν τα πράγματά του, να το εκβιάζουν για χρήματα, να το απειλούν κλπ.) «Δε φτάνει ότι δεν με έκαναν παρέα, είχαν απειλήσει κι όλα τα υπόλοιπα κορίτσια ότι όποια μου μίλαγε θα έβρισκε το μπελά της…»
• Λεκτική βία (κοροϊδία, βρίσιμο, σαρκασμός, ειρωνεία, διάδοση ψευδούς φήμης, κακά σχόλια για την εθνική προέλευση ή την οικονομική κατάσταση ενός παιδιού και της οικογένειάς του, χειρονομίες, συκοφαντικά γκράφιτι κλπ.) «Με κοροϊδεύανε για το χρώμα μου, με λέγανε βρωμιάρη κι έκαναν ότι μύριζα άσχημα μόλις τους πλησίαζα…»
• Σεξουαλική βία (ανεπιθύμητο άγγιγμα, απειλές, προσβλητικά μηνύματα, χυδαία γράμματα και εικόνες, πειράγματα κλπ.) «Συνέχεια με στρίμωχνε και προσπαθούσε να μου βάλει χέρι. Δεν μου άρεσε, δεν ήταν παιχνίδι, τον φοβόμουνα, κι αυτός έλεγε σε όλους ότι τα θέλω. Στο τέλος δεν ήθελα να πάω σχολείο…»
• Ηλεκτρονική βία (χρήση Ίντερνετ, email, chat room, και κινητών με κλήσεις και sms με προσβλητικό και απειλητικό περιεχόμενο, χρήση κάμερας με σκοπό την απειλή και την ταπείνωση του παιδιού) «Άνοιξαν ξαφνικά την τουαλέτα, μ΄ έβγαλαν φωτογραφία με το κινητό και μετά την έδειχναν τα άλλα παιδιά…»

Υπάρχουν «σημάδια» που δεν θα έπρεπε να αγνοηθούν από το γονέα*;

Είναι αυτονόητο ότι ο γονέας οφείλει να είναι δίπλα στο παιδί σε κάθε φάση της ζωής του και να στέκεται δίπλα του διακριτικά. Το κάθε παιδί όμως αντιδρά διαφορετικά σε ένα τέτοιο φαινόμενο. Πολλά παιδιά τραυματίζονται ψυχολογικά, εγκαταλείπουν το σχολείο ή ακόμη οδηγούνται στην αυτοκτονία. Είναι, λοιπόν, σημαντικό να μην αγνοούνται ξαφνικές μεταβολές στη συμπεριφορά του παιδιού, όπως και επίσης και ενδείξεις, όπως οι παρακάτω:

• Το παιδί επιστρέφει σπίτι πεινασμένο, με σχισμένα ρούχα, κατεστραμμένα βιβλία, του λείπουν πράγματα, ζητά ή κλέβει χρήματα (για να τα δώσει στον θύτη-εκβιαστή), χάνει συνέχεια το κολατσιό του ή τα χρήματά του.
• Έχει ανεξήγητες μελανιές-χτυπήματα και δίνει απίθανες εξηγήσεις για αυτά.
• Το παιδί γίνεται ανεξήγητα επιθετικό στο σπίτι, παράλογο, προκαλεί φασαρίες, επιτίθεται σε άλλα παιδιά ή αδέρφια.
• Φοβάται να χρησιμοποιήσει το κινητό ή το email και τρομάζει όταν λαμβάνει μήνυμα στο κινητό.
• Φοβάται να περπατήσει μόνο στο σχολείο κι εκλιπαρεί να το πάνε σχολείο με το αμάξι.
• Δεν θέλει ούτε να χρησιμοποιήσει το λεωφορείο και αλλάζει διαδρομή πηγαίνοντας προς το σχολείο.
• Δε θέλει να πηγαίνει σχολείο, κάνει απουσίες/κοπάνες. Δείχνει ανήσυχο/χάνει την αυτό-πεποίθησή του.
• Αρχίζει να τραυλίζει. Σταματά να τρώει. Κλαίει πριν κοιμηθεί/έχει εφιάλτες. Απειλεί με αυτοκτονία. Επαναφέρει συνήθειες της νηπιακής ηλικίας, όπως το να βρέχει το κρεβάτι του ή να πιπιλίζει το δάχτυλο.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς του παιδιού – θύματος

«Ε, δεν μπορεί, για να σε πειράζει έτσι, κάτι θα του έκανες κι εσύ…»

Αρχικά, να αναγνωρίσουν το πρόβλημα και να μη φοβηθούν να το αντιμετωπίσουν, ούτε και φυσικά να υποβαθμίσουν τη σημασία του. Να αναλάβουν ενεργό ρόλο και να επέμβουν άμεσα, χωρίς να αγνοούν το πρόβλημα. Η λογική του «παιδιά είναι και παίζουν», δεν είναι πάντα σωστή. Να ενθαρρύνουν το παιδί να μιλάει και να μη φοβάται, να το βοηθήσουν να καταλάβει ότι δεν πρέπει να ντρέπεται να εκφράσει στους γονείς του οτιδήποτε το απασχολεί. Nα του δείξουν άμεσα πώς να υπερασπίζεται τον εαυτό του: π.χ να τονίζει στο άλλο παιδί πόσο το ενοχλεί αυτό που κάνει. Αυτό θα πρέπει να γίνει με άμεσο τρόπο: «Δεν θέλω να με ξαναπειράξεις. Με ενοχλεί αυτό που κάνεις και θέλω να σταματήσεις τώρα!»

Τα περισσότερα παιδιά φοβούνται να μιλήσουν και αυτό είναι το πρόβλημα. Νιώθουν ενοχή, ντροπή και θεωρούν πως θα τιμωρηθούν επιπλέον ή δεν θα βοηθηθούν, εάν το ομολογήσουν.

Είναι, επομένως, καθήκον του γονέα να εξασφαλίσει μια ουσιαστική επικοινωνία με το παιδί του και να του δείξει πώς να αντιμετωπίζει το φαινόμενο, ενισχύοντας φυσικά την αυτοπεποίθηση του, που είναι και το ζητούμενο. Το παιδί πρέπει να φτάσει σε σημείο να νιώθει δυνατό να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Έτσι, οφείλουν, να ενισχύουν τα ταλέντα και τις ικανότητες του. Να του τονώνουν την αυτοπεποίθηση και το σεβασμό προς τον εαυτό του και να του δίνουν ευκαιρίες για πρωτοβουλία και δράση, ενισχύοντας έτσι την διεκδηκητικότητα του. Να μην είναι υπερπροστατευτικοί, αλλά να φροντίζουν την ασφάλεια του με διακριτικό τρόπο. Να επιμελούνται την υγιεινή του και να του μαθαίνουν τρόπους να φροντίζει και να αποδέχεται τον εαυτό του. Να ενθαρρύνουν τις στενές φιλίες του.
Είναι σημαντικό το παιδί να νιώθει ασφάλεια και με τον εαυτό του και ως προς το περιβάλλον του.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς του παιδιού δράστη

«Είναι λίγο επιθετικό στο σχολείο, αλλά πιστεύω ότι συμβαίνει λόγω της ηλικίας του. Δεν με ανησυχεί.»

Αρχικά, να μην ανέχονται τον εκφοβισμό και να μην φοβούνται να παρέμβουν επειδή φοβούνται τη συναισθηματική απόρριψη των παιδιών τους. Μακροπρόθεσμα, θα τα ωφελήσει περισσότερο μια δυναμική και ουσιαστική παρέμβαση, από μια σιωπηλή ανοχή. Εξ’ άλλου φέρουν κι αυτοί μερίδιο ευθύνης για την συμπεριφορά του παιδιού τους. Είναι καλό να προτρέπουν το παιδί να επανορθώσει την πράξη. Να χρησιμοποιούν κυρώσεις όταν χρειάζεται, όχι όμως με πνεύμα εκδικητικότητας, αλλά με πρόθεση το παιδί να καταλάβει γιατί δεν πρέπει να έχει αυτή τη συμπεριφορά. Είναι σημαντικό επομένως, να επιβλέπουν το παιδί περισσότερο και να μειώσουν την τηλεθέαση βίας και την υπερβολική ενασχόληση με τον υπολογιστή ή τα βίαια ηλεκτρονικά παιχνίδια. Να επιδιώκουν ποιοτικό χρόνο μαζί του και εκτός του σπιτιού ή ακόμα και της πόλης. Μπορούν, ακόμη, να γνωρίζουν τους φίλους των παιδιών και να επικοινωνούν με τους γονείς τους καθώς επίσης και να τα βοηθούν να βρίσκουν δημιουργικές διεξόδους στην επιθετικότητα του.

Να κατανοήσουν την ευαίσθητη ψυχολογία τους. Το παιδί δεν εκφοβίζει τυχαία , ούτε είναι επιθετικό, επειδή έτσι γεννήθηκε. Κάτι θέλει να μας πει η συμπεριφορά του αυτή και κάποια ανάγκη προσπαθεί να εκφράσει. Πρέπει να προσπαθούν να τους δείχνουν την αγάπη τους έμπρακτα , όχι όμως με δώρα και ανταλλάγματα.

Να θέτουν όρια και να μην υποκύπτουν σε κάθε τους επιθυμία. Αυτός ο φόβος και η ενοχή που πολλοί γονείς έχουν όταν δεν κάνουν το χατίρι του παιδιού τους, τα οδηγεί στο να γίνονται ανεξέλεγκτα στη συμπεριφορά τους και να απαιτούν προσοχή, χωρίς να σέβονται. Να τους διδάσκουν το σεβασμό, την ισότητα των ανθρώπων και την κατανόηση στο διαφορετικό. Να φροντίζουν για το ήρεμο κλίμα μέσα στο σπίτι και να επικοινωνούν μεταξύ τους χωρίς διενέξεις όταν το παιδί είναι μπροστά. Όσο δύσκολο κι αν ακούγεται, είναι σημαντικό για τη συνολική ψυχική υγεία του παιδιού.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς (γενικά)

Nα αφιερώνουν ουσιαστικό και ποιοτικό χρόνο στο παιδί. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη και ελευθερία λόγου. Το παιδί πρέπει να ενθαρρύνεται συνεχώς να μιλάει για το πρόβλημα που το απασχολεί και να μη φοβάται (κυρίως στην περίπτωση του «θύματος»).

• Να γνωρίζουν τους φίλους των παιδιών και να επικοινωνούν συχνά με τον εκπαιδευτικό της τάξης. Να ενθαρρύνουν το παιδί να δημιουργεί ουσιαστικές φιλικές σχέσεις.
• Να μην αγνοούν και να ανέχονται τον εκφοβισμό, αλλά να επιβλέπουν το παιδί και να επιβάλουν κυρώσεις σεβόμενες την προσωπικότητα του, όπου χρειάζεται.
• Να φροντίζουν το παιδί να βρίσκει διεξόδους και να εκτονώνει δημιουργικά την ενεργητικότητα του. Αυτονόητο είναι ότι πρέπει να διατηρούν ένα ήρεμο και ασφαλές κλίμα μέσα στην οικογένεια. Η επιθετικότητα και η βία αναπαράγονται εύκολα όταν βιώνονται καθημερινά στο σπίτι από πρόσωπα- πρότυπα συμπεριφοράς, όπως οι γονείς.
• Να παρέχεται ασφάλεια και συναισθηματική στήριξη στο παιδί καθώς και ενίσχυση της αυτοεκτίμησης/ αυτοπεποίθησης του. Τέλος, να μη διστάσουν να συμβουλευτούν έναν ειδικό, όταν νιώθουν ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν επαρκώς.

Ο σχολικός εκφοβισμός αποτελεί ένα σύνθετο πρόβλημα στο οποίο κανείς εύκολα κλείνει τα μάτια και επαναπαύεται, ακριβώς γιατί πολλές φορές δεν γίνεται επαρκώς φανερό, ώστε να γίνει αντιληπτή η σοβαρότητα του. Η πρόκληση των εκπαιδευτικών και των γονέων είναι ακριβώς αυτή: Να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχει, ότι μας αφορά και έχουμε άμεση ευθύνη για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του.

*Πριν από ένα χρόνο περίπου, δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της Ε.Ψ.Υ.Π.Ε ( ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΦΗΒΟΥ) από φορείς της εκπαίδευσης, της υγείας και της ψυχικής υγείας από το δημόσιο τομέα, καθώς και από μη κυβερνητικούς οργανισμούς, το «Δίκτυο κατά της Βίας στο Σχολείο». Είναι η πρώτη, ουσιαστική, προσπάθεια για την πρόληψη και την αντιμετώπιση του φαινομένου στη χώρα μας, καθώς και για την ευαισθητοποίηση μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών, όπως και της κοινωνίας γενικότερα. Ένας από τους στόχους ακόμη, είναι η δημιουργία τοπικών δικτύων, έτσι ώστε να αντιμετωπιστεί καλύτερα το φαινόμενο του εκφοβισμού. Η προσπάθεια που γίνεται και σε ερευνητικό, αλλά και σε πρακτικό επίπεδο, είναι πολύ σημαντική. Σύντομα, θα λειτουργήσει και η σχετική ιστοσελίδα.

Δείτε επίσης:

• Δραστηριότητες στην τάξη για την πρόληψη του εκφοβισμού και της βίας μεταξύ των μαθητών. (Εγχειρίδιο εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σε μορφή pdf)
• Για νέα της E.Ψ.Υ.Π.Ε: www. epsype.blogspot.com
• Tην ευρωπαϊκή καμπάνια για το σχολικό εκφοβισμό από το Χαμόγελο του Παιδιού

Βιβλιο-προτάσεις από τις εκδόσεις της Ε.Ψ.Υ.Π.Ε :

• «Εκφοβισμός και βία στο σχολείο – Τι γνωρίζουμε να κάνουμε» (Dan Olweus)
• «Delete στον ηλεκτρονικό εκφοβισμό» (Βαγγέλης Δ. Ηλιόπουλος)
• «Μου έκλεψαν το όνομα μου» (Josep Antoni Tàssies Penella)

Μαρία, για μία ακόμα φορά ευχαριστούμε για το άρθρο σου. Η βοήθεια που προσφέρεις όλον αυτόν τον καιρό, με τα κείμενά σου αλλά και τις απαντήσεις σου στα σχόλια, στην online κοινότητα των γονιών είναι πολύτιμη και την εκτιμούμε ιδιαίτερα. 

Το Σχολικός εκφοβισμός: Όταν το πείραγμα σταματάει να είναι χαριτωμένο είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

photo via Mark Pouley

«….Όταν η μαμά μου είναι σε κακή διάθεση είναι σα να χάνει τη δύναμή της. Το σώμα της σφίγγει και δεν μπορεί να κάνει τίποτα….
….και η ίδια μας έχει πει: όταν είμαι σε αδυναμία κάντε ότι δε βλέπετε. Σε λίγο θα είμαι καλά.
Και έτσι συμβαίνει.

…..εγώ την υπεραγαπώ τη μαμά μου και την αγκαλιάζω συχνά. Θέλω να τη βλέπω πάντα να γελά. Μερικές φορές αισθάνομαι τα κρύα χέρια της να με χαϊδεύουν και ένα δάκρυ να χάνεται κυλώντας στο λαιμό μου. Τότε την αγαπώ περισσότερο, όπως και ο μπαμπάς…..

Η μαμά μου είναι σκληρό καρύδι. Ποτέ δεν το βάζει κάτω. Το αντίθετο. Πηγαίνει κόντρα στον άνεμο.
Και όταν ανακτά τις δυνάμεις της κάνει πράγματα που ούτε θα τα φανταζόταν κανείς…….

….Η μαμά μου είναι τα πάντα για μένα και ας μου κάνει κοτσιδάκια αφήνοντας λίγες τούφες απέξω…..
Η κυρία Φένια που είναι στην έρευνα, είπε πως σε λίγο καιρό θα υπάρχει γιατρειά για την ασθένεια. Πήδηξα τόσο ψηλά που νόμισα πως ακούμπησα το ταβάνι……»
Γιατί κουνιέσαι μαμά;

Η Ελίνα Σωτηροπούλου-Φίλιππα έχει γράψει ένα υπέροχο βιβλίο με αυτόν ακριβώς τον τίτλο: Γιατί κουνιέσαι μαμά; (www.iolcos.gr) και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας μερικά αποσπάσματα από αυτό.
Είναι ένα μικρό βιβλίο 30 περίπου σελίδων που ξεκινάει με μία αφιέρωση που τα λέει όλα!
Στη μητέρα που βιώνει τη νόσο με αξιοπρέπεια
Αυτό το βιβλίο δεν αφορά μόνο όσους πάσχουν ή έχουν συγγενείς που ταλαιπωρούνται από τη νόσο Πάρκινσον.
Όταν το διάβασα συγκινήθηκα αλλά κυρίως κατάλαβα πώς βλέπει ένα παιδί μέσα από τα δικά του μάτια τις δύσκολες στιγμές που βίωνει ό,τι πολυτιμότερο έχει. Τη μαμά του.

Αφορά λοιπόν σίγουρα όλους εμάς που είμαστε γονείς και που πολλές φορές ξεχνάμε το πώς μας βλέπουν τα παιδιά μας αλλά και ποιά είναι τα μηνύματα που τους δίνουμε.
Μπορεί να έχουμε την υγεία μας και να είμαστε ικανοί για χιλιάδες καταπληκτικά πράγματα, αλλά η καθημερινότητα και οι δυσκολίες που ο καθένας μας βιώνει, δυστυχώς μας κάνουν να θεωρούμε πολλά πράγματα δεδομένα και μας απομακρύνουν από τους πραγματικούς μας στόχους.
Ξεχνάμε ότι είμαστε πρότυπα για τα παιδιά μας και παρασυρόμαστε σε άσχημες συμπεριφορές.
Ξεχνάμε ότι εμείς είμαστε οι πρώτοι τους δάσκαλοι, το κουράγιο τους και η δύναμή τους.
Η στάση που έχουμε στη ζωή, οι προσπάθειες που κάνουμε, το χαμόγελό μας στα δύσκολα αλλά και η δράση που αναλαμβάνουμε στην καθημερινότητά μας είναι αυτά τα στοιχεία που θα τα κάνουν ανεξάρτητους και δυναμικούς ανθρώπους.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Theano a m@mmy on line όπου επιπλέον θα μάθετε γιατί ως φωτογραφία του post επιλέξαμε να βάλουμε τις τουλίπες. Δεν είναι μία τυχαία επιλογή! 

Το Μαμά γιατί κουνιέσαι; είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Photo by Raphael Goetter

Σήμερα έκανα μία απροσδόκητη επίσκεψη που δεν είχα σκεφτεί ποτέ (μέχρι πριν λίγες μέρες) ότι θα έκανα στη ζωή μου. Σας έχει τύχει να κάνετε πράγματα που δεν είχατε φανταστεί ποτέ ότι θα κάνατε;
…το γύρο του κόσμου, να κερδίσετε το τζόκερ, να ερωτευτείτε με την πρώτη ματιά, ας πούμε;

Ε, καμία σχέση!

Εγώ σήμερα επισκέφτηκα ένα κέντρο υπογονιμότητας.
Εκπλαγήκατε;
Μήπως θα έπρεπε να μην το πω; Να το κρύψω από όλους; Να ντραπώ που μπορεί να μην είμαι πια γόνιμη στην ηλικία μου; Να πω ότι πήγα απλά από περιέργεια και να το ξεχάσω;

Τσου!
Πήγα και το καταευχαριστήθηκα και θέλω να μοιραστώ τις εντυπώσεις μου μαζί σας γιατί ίσως έτσι βοηθήσω κάποιες γυναίκες στο συγκεκριμένο θέμα που -πολλές από εμάς- μας απασχολεί.

Ξεκινάω λοιπόν με τα «πρακτικά» και χρήσιμα:
Είχα κλείσει ραντεβού προ 2 εβδομάδων, σχετικά καλό διάστημα αναμονής αν σκεφτεί κανείς πόσο πολύ κόσμο έχουν αυτά τα κέντρα καθημερινά με τη μάστιγα της υπογονιμότητας που ταλαιπωρεί τόσα πολλά ζευγάρια.
Η αναμονή μέχρι να μπω στο ιατρείο ήταν 35 λεπτά, στα οποία ήρθε μία πολύ ευγενική και φιλικά κοπέλα και μου έδωσε ένα έντυπο το οποίο έπρεπε να συμπληρώσω με όλες τις λεπτομέρειες και στοιχεία που αφορούν την υγεία μου αλλά και τα τυπικά περί σεξουαλικής και γυναικολογικής κατάστασης
Όταν τελικά συνάντησα τη Γυναικολόγο (ναι, προηγείται συζήτηση με μία Γυναικολόγο και μία βοηθό ώστε να συζητήσουμε το ιστορικό μου και τις όποιες εξετάσεις είχα μαζί μου από τεστ ΠΑΠ μέχρι τη σαλπιγγογραφία και το σπερμογράφημα) μιλήσαμε περίπου 45 λεπτά σε απόλυτα φιλικό και «χαλαρό» κλίμα, λες και γνωριζόμασταν από παλιά. Μου ενέπνευσε εμπιστοσύνη και οικειότητα μαζί, αισθάνθηκα άνετα και έκανα και το σχετικό χιούμορ για την ηλικία μου (είμαι 37 με άποψη 45άρας και attitude 25αρας… τρομάρα μου ) και την ανεξήγητη υπογονιμότητά μου η οποία -το πιο πιθανό- να οφείλεται μόνο σε άγχος και control-freak συμπεριφορά (κάποια πράγματα δεν αλλάζουν όσα χρόνια κι αν περάσουν!)
Στη συνέχεια και αφού είχα αισθανθεί «σα στο σπίτι μου», εμφανίστηκε και ο Γιατρός (ας αποφύγουμε τα ονόματα για λόγους τυχόν προβολής), νεότατος, αλήθεια, αλλά όχι άπειρος, ποτέ δε μου άρεσαν οι γηραιότεροι γυναικολόγοι, πάντα ήθελα ο γυναικολόγος να είναι -όσο το δυνατό- γοητευτικός άνδρας και να έχει και μία χαλαρή διάθεση χωρίς να το»παίζει» ο super επιστήμονας για να με πείσει… Ε, αυτό ακριβώς λοιπόν ήταν και ο Γιατρός. Άμεσος, ειλικρινής, φιλικός και σοβαρός. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.
Αφού μου μίλησε/ εξήγησε/ ξεκαθάρισε όλα όσα θα έπρεπε και θα ήθελα να μάθω για τις επιλογές μου, προχωρήσαμε και σε μία προσεκτική γυναικολογική εξέταση κατά την οποία μου εξηγούσε και ότι έπρεπε.
Τέλος, μίλησα ακόμα 20 λεπτά με μία κοπέλα που ήταν Υπεύθυνη για να μου μεταφέρει όλες τις λεπτομέρειες για τη σωστή έκβαση της θεραπείας (εξωσωματικής), τα φάρμακα, τον τρόπο χορήγησής τους, κλπ.
Βγήκα από το Κέντρο 2 ώρες μετά, με τρελά καλή διάθεση και πολύ-πολύ αισιόδοξη.
Με λίγα λόγια, αν τελικά προχωρήσω (κάτι το οποίο θα ξέρω μέχρι τον επόμενο κύκλο μου*) θα είναι σίγουρα με αυτούς τους αξιόλογους, σοβαρούς και, το σημαντικότερο, ειλικρινείς επαγγελματίες!

Όσο για το ψυχολογικό κομμάτι, κατανοώ ότι υπάρχουν πολλές (ίσως οι περισσότερες γυναίκες) που δε θέλουν να πουν ότι προσπαθούν να αποκτήσουν παιδί (ή παιδιά) με εξωσωματική και άλλες που ήδη τα απέκτησαν να το κρύβουν.

Η συνέχεια του post με πολύ περισσότερες από τις σκέψεις της Έλενας γύρω από την εξωσωματική, στο blog της mama 35+ 

Το ivf baby είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Photo by Nico

Λοιπόν σήμερα πήγαμε τον Billy the kid στο Μητέρα Παίδων. Να μην σας κουράζω με λεπτομέρειες, ένα μικροεπεμβατικό δερματολογικό ήταν (το παίζω κουλ και άνετη τώρα που τελείωσε άλλα μέχρι χθες ήμουν σαν Μεγάλη Παρασκευή). Το θέμα μου δεν είναι αυτή την στιγμή ο Billy the kid (παραδόξως). Όταν όμως ήμουν στο ταμείο για να πληρώσω (τίποτα δεν είναι τζάμπα σήμερα τς…τς…τς..) και ενώ περίμενα, απέναντί μου βγαίνει πιθανώς από χειρουργείο, μεγαλογιατρός. Το κατάλαβα γιατί ήταν πολύ μεγάλος σε ηλικία. Αλλιώς δεν εξηγείται να τον πάρεις αυτόν να σε ξεγενήσει. Ένιγουέι. Πιάνει λοιπόν κουβέντα με τις νοσηλεύτριες κι έχουμε την ακόλουθη αμίμητη συνομιλία:

- Τι έγινε γιατρέ γέννησε?

- Όχι και γέννησε! Καισαρική έκανε!

- Άρα γέννησε.

- Ε, όχι βέβαια! Θα γεννούσε αν ήταν φυσιολογικός τοκετός. Τώρα δεν γέννησε. ‘Απέκτησε’ παιδί μέσω της καισαρικής! Άλλο το ένα άλλο το άλλο.

Όπως καταλαβαίνετε έχω μείνει παγωτό και φυσικά μου βγαίνει αυθόρμητα το σχολιάκι:

”ε, βέβαια, αυτές τις μ!@#$@!@# λέτε στις γυναίκες και μετά δεν θέλουν να κάνουν επισκληρίδιο” !

Μου έριξε μία καρφωτή ματιά έτοιμος να με φάει αλλά ήμουν απέναντί του, ήταν και μεγάλος που να τρέξει…

Ντρέπομαι. Ντρέπομαι για λογαριασμό του. Ντρέπομαι που είναι και σε τέτοια θέση ώστε να επηρρεάζει έγκυες γυναίκες. Όταν περίμενα να γεννήσω, φοβόμουν ιδιαίτερα τη γέννα. Εδώ που τα λέμε φοβάμαι τη γέννα από τότε που κατάλαβα ότι είμαι κορίτσι και άρα κάποια στιγμή στη ζωή μου μάλλον θα γεννήσω. Επίσης εκτός από τη γέννα, φοβόμουν και οτιδήποτε έχει να κάνει με νοσοκομεία, σύριγγες, φάρμακα κλπ κλπ κλπ Οπότε όταν η (τέλεια) γιατρός μου με ρώτησε για την επισκληρίδιο της είπα ότι όχι απλά θέλω επισκληρίδιο αλλά είμαι πρόθυμη να δοκιμάσω και ότι φάρμακο υπάρχει σε πειραματικό στάδιο ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΟΝΕΣΩ!

Διαβάστε τη συνέχεια στο Γονείς με κολικούς! 

Και ρίξτε μια ματιά και σε πολλά ακόμη ενδιαφέροντα ποστ των γονιών με κολικούς οι οποίοι μας εντυπωσιάσανε με το ιδιαίτερο χιούμορ τους!

Το Η Μάνα η Πραγματική που Αξίζει να ‘ναι Μάνα! είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Και έτσι ξεκινήσανε τα ταξίδια σε όλο τον κόσμο! Μέσα στις χιλιάδες φωτογραφίες που έβγαζαν, βγάζανε και μερικές σαν ένα είδος σουβενίρ από τους τόπους που επισκέπτονταν, φωτογραφίζοντας πρώρα τα πόδια τους δίπλα δίπλα.

Έτσι το ιδιότυπο blog που φτιάξανε γέμισε σιγά σιγά με δεκάδες φωτογραφίες υπέροχων τοπίων από όλο τον κόσμο με τα πόδια τους σε πρώτο πάντα πλάνο!

Απο μια παραλία στην Ταϊλάνδη…

σε ένα τελεφερίκ στο Χονγκ Κόνγκ….

στα οροπέδια της Χιλής….

σε ποτάμια στην Γουατεμάλα…

και πανέμορφα ακόμη μέρη σε Νικαράγουα, Περού, Κόστα Ρίκα, Αυστραλία, Νέα Ζηνλανδία, Μεξικό, Κροατία, Ινδία, Μ. Βρετανία ….

Όμως ένα τέστ ήρθε να αλλάξει τις ζωές τους….

«Θα γίνω μπαμπάαααας!!!«... αναφώνησε ο Tom Robinson και έσπευσε να το ανακοινώσει σε γονείς, αδέρφια, αδερφικούς φίλους, συνεργάτες και συγγενείς… πάντα φωτογραφίζοντας τους ενώ τους ανακοίνωνε το χαρμόσυνο νέο!

και…

… η ημέρα που η μικρή Ματίλντα γεννήθηκε ήρθε πριν ένα χρόνο…τον Μάρτιο του 2011,

και βρήκε την θέση της στις φωτογραφίες του Tom και της Verity… ανάμεσα στα πόδια τους!

και η όμορφη οικογένεια πλέον συνεχίζει να ταξιδεύει και να αγναντεύει θάλασσες, ηλιοβασιλέματα και όμορφα τοπία του πλανήτη μας….

 … μόνο που στις φωτογραφίες προστέθηκε ένα ακόμη ζευγάρι χαρούμενα πόδια, που φαίνεται θα τους συντροφεύει στα πολλά πολλά ταξίδια που προβλέπεται να κάνει η οικογένεια Ρόμπινσον τα επόμενα χρόνια σε όλο τον κόσμο και των οποίων τις υπέροχες στιγμές που ζούνε θα «κλέβουμε» και μεις μέσα από την εκπληκτική ιστοσελίδα του Tom Robinson!!!

Για την ιστοσελίδα και το ξεχωριστό αυτό project ενημερωθήκαμε από ένα tweet του Σπύρου Βάθη!

Το Happy feet… first! είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Χθες το βράδυ δεν δούλεψα.
Πέρασα ένα πανέμορφο Σαββατοκύριακο με φίλοξενούμενους στο σπίτι μας, τα κουμπάρια μας (και το βαφτηστήρι μας – του οποίου τα γενέθλια ήταν και ο λόγος του ταξιδιού τους – άσχετο) από τη Κρήτη, και είπα να αράξω με τον Αλέξη να δούμε καμιά ταινία…
Στο ΣΚΑΪ ξεκινούσε στις 11:00 η πολυσυζητημένη ταινία ΗΟΜΕ . Ήθελα από καιρό να τη δώ και ιδού η ευκαιρία!
Απλώθηκα λοιπόν προετοιμασμένη να δω ένα «αριστούργημα εικόνων», όπως μου το είχαν περιγράψει, ένα «ντοκυμαντέρ για το περιβάλλον»…

Η ώρα έχει πάει τριεσήμισι το πρωϊ και το μάτι μου είναι ακόμα στηλωμένο στο ταβάνι. Η Άρτεμις δίπλα μου κοιμάται αμέριμνη, τη στιγμή που εγώ επαναλαμβάνω τα στατιστικά στοιχεία που απαριθμούσε η ταινία, στο μυαλό μου.
Γυρίζω κάθε τόσο και χαζεύω το αγγελικό της πρόσωπο, γαλήνιο και ήρεμο, και αναλογίζομαι πόσο θα έχει σκληρύνει σε λίγα (λιγότερο από 30) χρόνια, όταν όλα όσα προφήτευε η ταινία θα τα βιώνει στη ζωή της…
Όταν θα βρίσκεται στην δική μου ηλικία και δεν θα μπορεί να απολαύσει ούτε καν αυτό το ξένοιαστο weekend που μόλις περάσαμε.
Γιατί στα 33 της η κόρη μου, όπως και τα δικά σας παιδιά, θα έχει πολύ περισσότερα πράγματα για να ανησυχεί, από ό,τι εγώ αυτή τη στιγμή…

Στα 33 της η έλλειψη νερού θα έχει αναγκάσει σχεδόν 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους να μετοικήσουν σε περιοχές όπου ακόμη υπάρχει νερό, ενώ ήδη σήμερα ένας στους έξι ανθρώπους ζεί σε επισφαλή, ανθυγιεινά, και συνωστισμένα μέρη, χωρίς πρόσβαση σε καθημερινές ανάγκες όπως πόσιμο νερό, υγιεινή και ηλεκτρισμό.
Φαντάζομαι πως η έννοια της ειρήνης θα έχει εξαφανιστεί ως τότε…
Πώς θα είναι άραγε η ατμόσφαιρα τότε, όταν ήδη σήμερα ζούμε στις χειρότερες συνθήκες ατμόσφαιρας που έζησε ποτέ η ανθρωπότητα;

Σε τί συνθηκες θα ζει τότε, όταν σήμερα ο μισός πλούτος της γης ανήκει μόλις στο 2% του πληθυσμού της; Και ποιο θα είναι το τίμημα της επιβίωσής της;

Σήμερα ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι πεινάνε, πόσοι θα έχουν γίνει μέχρι τότε;

Κι αν είναι και εκείνη ένας από αυτούς;
ή ένα από τα θύματα τους, στο βωμό της επιβίωσης;

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog The Sunny Side of Life. Και αν τυχόν δεν έχετε δει ακόμα  το ντοκυμαντέρ Home, δείτε το εξ’ ολοκλήρου online σήμερα κι όλας!

Δεν χρειάζεται να είναι κάποια Παγκόσμια Ημέρα για να αφυπνιστούμε… Κάθε ημέρα το περιβάλλον μας αργοπεθαίνει.

Αναμένουμε τις εντυπώσεις σας! 

Το Το σπίτι μας…μας πλακώνει! είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Photo by maessive

Επιλόχεια κατάθλιψη λοιπόν ! Δεν είχα ιδέα τι σημαίνει. Είχα ακούσει, αλλά δεν περίμενα να μου συμβεί. Όλοι λέγανε πόσο δυνατή είμαι! Δεν το περίμενα!
Γέννησα τον πρώτο μου γιο, τον Γιάννη τον Αύγουστο του 2005, μετά από μια δύσκολη εγκυμοσύνη, με επιπλοκές, αιμορραγίες, κλπ. Ήμουν 35 χρονών. Διαβητική κύηση, με πολλούς φόβους κι ενοχές αλλά και ανησυχίες για το παιδί. Είχα προετοιμαστεί για το χειρότερο και είχα αποφασίσει ότι όπως και να ήταν το μωρό, εγώ δεν θα το σκότωνα. Το μωρό γεννήθηκε ελλιποβαρές, πρόωρο και με καισαρική. Όλα πήγαν καλά και η διάθεσή μου ήταν εξαιρετική. Ήμουν τρισευτυχισμένη ! Ιδιαίτερα όταν είδα το μικροσκοπικό ροζ ανθρωπάκι να ξεπροβάλει και να κλαίει αμέσως, ήταν σαν να μου χάριζαν όλον τον κόσμο!

Σε λίγες ώρες έμαθα πως το μωρό πρέπει να χειρουργηθεί. Πρώτο σοκ! Γίνεται το χειρουργείο την επόμενη μέρα πρωί πρωί. Να μη τα πολυλογώ, το μωρό πάλευε για τη ζωή του για πολλές μέρες! Εντατική, καταστολή, διασωληνωμένος, μολύνσεις, σηψαιμία, αιμορραγίες, μεταγγίσεις… κάποια μέρα οι γιατροί μας είπαν πως τα πράγματα ήταν πάρα πολύ δύσκολα και ούτε λίγο ούτε πολύ, μας προετοίμαζαν! ΑΛΛΑ, ο μικρός μου τους έβγαλε ψεύτες και «αναστήθηκε». Όταν ο οργανισμός του έγινε αρκετά δυνατός χρειάστηκε να κάνει και δεύτερο χειρουργείο ! Αντιλαμβάνεστε την αγωνία μας ! Ακριβώς 40 ημερών γίνεται η επέμβαση και σε λίγες μέρες το μωρό μας ήταν μικρό μεν, αλλά γερό και δυνατό και έτοιμο να έρθει σπίτι. Ήταν πλέον σχεδόν 2 μηνών !

Τις ημέρες που ήμουν στο μαιευτήριο, όταν οι άλλες μητέρες θήλαζαν τα μωρά τους, εγώ έπαιρνα το θήλαστρο για να βγάζω το γάλα από το στήθος, και να το πετάω. Φανταστείτε σε τι ψυχολογική κατάσταση είχα βρεθεί ! Και μάλιστα, 1-2 φορές κάποια νοσηλεύτρια με ρώτησε «που είναι το μωρό σου εσένα, δεν στο φέρανε?» … αρχικά συγκράτησα την ψυχραιμία μου και της εξήγησα. Τις επόμενες φορές όμως (γιατί αυτό επαναλήφθηκε) δεν είχα τη δύναμη να μην αντιδράσω και ξέσπασα σε φωνές και κλάμματα!

Βγήκα από το μαιευτήριο. Και μπήκα στην Κόλαση. Γύρισα σε ένα σπίτι άδειο, σε ένα σπίτι που είχα προετοιμάσει για να δεχθεί ένα μωρό! Γύρισα μόνη! και το χειρότερο… το μωρό χαροπάλευε κι εγώ ήμουν αδύναμη να κάνω το οτιδήποτε. Ούτε καν το είχα κρατήσει αγκαλιά!!! Ούτε καν το είχα αγγίξει !!!
Όλες αυτές τις μέρες, εγώ και ο άντρας μου πηγαίναμε 2 φορές την ημέρα στο μαιευτήριο, πρωί και απόγευμα, στο επισκεπτήριο της ΜΕΘ για να τον δούμε για 10 λέπτα το πολύ! Δεν ήθελα να κάνω τίποτε άλλο. Ήμουν στο σπίτι, ξαπλωμένη στο κρεββάτι, να κλαίω, ούτε έτρωγα ούτε τίποτα! μόνο καφέ και τσιγάρο. Από το κρεβάτι στο μπάνιο, από το μπάνιο στο τραπέζι της κουζίνας και πίσω πάλι !

Κάποια στιγμή είπα να αρχίσω να πηγαίνω στο γραφείο … να νιώθω ότι κάνω κάτι, για να ξεφύγει το μυαλό μου. Εκεί όμως, όλοι ήξεραν τι μου συμβαίνει και δεν άντεχα τον οίκτο!
Όταν ο Γιάννης έγινε καλά και ήρθε σπίτι… ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα! Τη χαρά διαδέχθηκε όμως το άγχος αν θα τα καταφέρω, αν τα κάνω όλα σωστά, αν τρώει το παιδί αρκετά, αν είμαι καλή μαμά… αν… αν… αν…! Φρόντιζα το μωρό μου και με το παραπάνω, αλλά πέρα από αυτό … τίποτε άλλο ! κλείστηκα στον εαυτό μου … δεν με ενδιέφερε τίποτα… και σιγά σιγά… δεν με ενδιέφερε ούτε το μωρό !!! Είχα χάσει τον εαυτό μου μέσα στα προβλήματα (για γέννα πηγαίναμε και μας βγήκαν και 2 χειρουργεία… ). Σηκωνόμουν από το κρεββάτι και πήγαινα στο τραπέζι… κάπνιζα κι έπινα καφέ με σκυμμένο κεφάλι, με κλάμματα, με άγχος, με ενοχές (γιατί πίστευα ότι εγώ έφταιγα που έπαθε ότι έπαθε το μωρό)

Κάποια μέρα δεν ξέρω πόσες ώρες είχα μείνει έτσι ώσπου κάποτε σηκώθηκα από την καρέκλα κι όπως πήγαινα στο κρεββάτι, έπεσα πάνω στο πορτ-μπεμπέ που ήταν μέσα το μωρό κι εκεί διαπίστωσα πως είχα ξεχάσει να τον ταϊσω !!! ΞΕΧΑΣΑ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ??? αναρωτήθηκα. Κι εκεί έκανα το «κλικ» και είπα πως εδώ κάτι τρέχει, δεν πάμε καλά, και μίλησα στον γυναικολόγο μου. Μου σύστησε έναν υπέροχο άνθρωπο, ψυχίατρο. ΑΜΕΣΩΣ έκλεισα ραντεβού και μετά από κάποια τεστ που κάναμε, διαγνώσαμε καταθλιψάρα!!!
Φυσικά φάρμακα!!! Δεν γινόταν αλλιώς !!!

Τις πρώτες μέρες ένιωθα τόσο άσχημα !!!! κλάμα κλάμα κλάμα !!! κανένα συναίσθημα! το απόλυτο κενό !!! Θυμάμαι πως τον έπαιρνα τηλέφωνο και του έλεγα «Είναι δυνατόν να μην αισθάνομαι τίποτα; ούτε για το μωρό μου; το παίρνω αγκαλιά και δεν νιώθω τίποτααα» Κι έκλαιγα ασταμάτητα! Μου έλεγε «υπομονή Ευαγγελία μου, 10 μέρες μόνο, κάνε υπομονή μέχρι να δράσουν τα φάρμακα κι όλα θα αλλάξουν. Εδώ είμαι εγώ». Πράγματι! για 10 μέρες σχεδόν, ήμουν ένα ζόμπι ! το απόλυτο συναισθηματικό κενό ! κι όμως ο γιατρός μου, ήταν πάντα κοντά μου. Πολλές φορές, άφηνε τη δουλειά που είχε στο νοσοκομείο για να έρθει να με δει, να μιλήσουμε, να με καθησυχάσει !!! Είναι πολύ σημαντικό ο γιατρός να είναι και ΑΝΘΡΩΠΟΣ !!!
Η ζωή μου άλλαξε σύντομα. Φυσικά ήμουν καλύτερα όχι όμως καλά !!! Η διάθεσή μου άλλαξε, σιγά σιγά ήρθαν και τα συναισθήματα, αλλά πρώτα τα αρνητικά! Έγινα οξύθυμη πολύ! Ο άντρας μου έκανε υπεράνθρωπες προσπάθειες να με αντέξει ! Κόντεψα να διαλύσω την οικογένεια αλλά χάρη στο Γιώργο (σύζυγος) η οικογένεια έμεινε δεμένη.

Είχα γεννήσει Αύγουστο 2005. Οκτώβρη 2005 ήρθε το μωρό στο σπίτι. Γενάρη 2006 ανακοινώνω στον Γιώργο τη δεύτερη εγκυμοσύνη
Εννοείτε πως διέκοψα τη θεραπεία, αν και δεν είχε ολοκληρωθεί, αλλά απαγορεύονται τα φάρμακα αυτά στην εγκυμοσύνη.
Ουφ ! πάλι δύσκολες καταστάσεις ! με την κοιλιά τούρλα να έχω να νταντεύω κι ένα μωράκι που έκανε τα πρώτα του βηματάκια
Ο δεύτερος γιος μου ήρθε τον Οκτώβρη ! έμεινε κι αυτός λίγες μέρες στη Μονάδα, αλλά ευτυχώς ήρθε γρήγορα στο σπίτι, γερός και δυνατός!
Αυτή τη φορά ήμουν «υποψιασμένη» για την κατάθλιψη. Είπα «θα το παλέψω μόνη μου» !
Και πράγματι, το πάλεψα για αρκετό καιρό, ώσπου παραδέχτηκα πως δεν μπορούσα άλλο και πάλι αναζήτησα βοήθεια !

Η συνέχεια της ιστορίας, στο blog Κατά της επιλόχειας κατάθλιψης.

Το Η ιστορία της Λίας είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Δωμάτιο για πέντε παιδιά στην Ουγκάντα

Και έγραψε: «Με αφορμή το θέμα σας που κοιμούνται τα παιδιά προσθέτω μια φωτογραφία που τράβηξα στο χωριό Beweda στην Ουγκάντα..Στο δωμάτιο αυτο κοιμούνται 3 παιδιά στο κρεββάτι της φωτογραφίας και άλλα 2 στο πατωμα. Είναι η ιστορία μιας οικογένειας όπου δέκα παιδιά μεγαλώνουν με τους παππούδες τους διότι οι γονείς τους εχουν πεθάνει.»

Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε εδώ αυτή την ανάρτηση και να σκεφτούμε τι έχουμε κάνει λάθος ως ανθρωπότητα και ακόμη βλέπουμε τέτοιες εικόνες δίπλα ακριβώς στα απίστευτα επιτευγματά μας όταν κοιτάμε τις φωτογραφίες που μας άφησε η χρονιά που πέρασε …

Η ζωή στην Αφρική, σε χώρες όπως η Ουγκάντα δυστυχώς δεν βελτιώνεται. Σταματάνε κατά καιρούς οι πόλεμοι και τα μαζικά εγκλήματα αλλά κάποιοι άνθρωποι παρόλα τα ανεξίτηλα πλήγματα που έχουν δεχθεί δεν σταματάνε να ελπίζουν, να οραματίζονται και να πραγματοποιούν τα όνειρά τους… Την ζωή ενός τέτοιου ανθρώπου μας διηγείται η Φραγκίσκα, την ιστορία του Ben:

«Καλημέρα, με λένε Μπεν» έτσι ξαφνικά, με μια απλή φράση και ένα πλατύ χαμόγελο, μπήκε στη ζωή μας ο Benjamin. Ήταν στις αρχές όταν είχα πρωτοέρθει στην Ουγκάντα και ψάχναμε έναν οδηγό που να γνωρίζει καλά τους δρόμους της πόλης αλλά κυρίως τους ανθρώπους της. Ένα δειλό χτύπημα στην πόρτα, και ένας ψηλός νεαρός με φωτεινό βλέμμα και παιδικό χαμόγελο μπήκε στο γραφείο. Αγαπήσαμε τον Μπεν απο την πρώτη στιγμή..ακούραστος, χωρίς ποτέ να παραπονιέται και να δυσανασχετεί, μας γνώρισε την πραγματική Ουγκάντα και τους ανθρώπους της. Αυτούς που τα κανάλια και οι εφημερίδες δεν θα σας δείξουν ποτέ και που καμία ανθρωπιστική οργάνωση δεν θα χρησιμοποιήσει ως succes story τα Χριστούγεννα…

…

Το Δωμάτιο για πέντε είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Δεν χρειάζεται να διαβάσετε παρά μερικές από τις δεκάδες της αναρτήσεις (αν όχι τις δύο παραπάνω που έχουν ήδη χιλιάδες likes από ανθρώπους που αγνοούν ποια είναι αυτή η δασκάλα) για να καταλάβετε πόσο αγαπάει η «κυρία Άννα» τα παιδιά της και πως παίρνει πίσω αυτή την αγάπη. Της ζητήσαμε να μας επιλέξει μία ανάρτηση γιατί πραγματικά ήταν πολύ δύσκολο το έργο της επιλογής ανάμεσα από τόσες ενδιαφέρουσες αναρτήσεις και μας επέλεξε τρεις ακόμη χαρακτηριστικές του blog της και τις οποίες και παρουσιάζουμε ευθύς αμέσως:

…Πριν μερικές μέρες στο μάθημα της Γλώσσας ασχοληθήκαμε με την ελιά. Διαβάσαμε ποιήματα, είδαμε πίνακες ζωγραφικής, διαβάσαμε συνταγές, μύθους ,ιστορίες που είχαν σχέση με την Ελιά. Το βιβλίο μας είχε και κάποιες ασκήσεις για την προστακτική έγκλιση μέσα στα μαθήματα αυτά. Παράλληλα στα μαθηματικά κάναμε κλάσματα και δεκαδικούς. Στη Μελέτη μιλούσαμε για το περιβάλλον και τα οικοσυστήματα οπότε και εκεί τα παιδιά έφεραν υλικό και μιλήσαμε για την Ελιά.

1^ο στάδιο. Καθαρισμός θρανίων. Τα σαπουνίσαμε, τα σκουπίσαμε, τα περάσαμε με αντισηπτικό, τα ξαναπεράσαμε ξανά με ένα πανάκι και ήρθαν και άστραψαν

2^ο στάδιο . Καθαρισμός χεριών. Αντισηπτικό. Σήκωμα μανικιού μέχρι αγκώνα. Τους έβαλα υγρό κρεμοσάπουνο και πήγαμε μαζί στις βρύσες. Τα πλύναμε καλά καλά, μέσα έξω, πάνω κάτω… και είμαστε έτοιμοι.

 Τα υλικά μας…Τα μικρά μου έφεραν σύντομα όλα όσα ζήτησα…Μπορούσα να τα φέρω και εγώ αλλά ήθελα να μάθουν να συνεργάζονται , να μοιράζονται, να είναι υπεύθυνα και να συμμετέχουν όλοι εξίσου για ένα κοινό στόχο.

3^ο στάδιο . Χωρισμός σε ομάδες…Άλλος στίβει πορτοκάλια και λεμόνια, άλλος διαβάζει τη συνταγή, άλλος ετοιμάζει τα ποτήρια τη ζάχαρη , άλλος τη ρίχνει μέσα.

Για να μη γίνει χαμός γιατί ολοι θέλουν να ρίξουν μέσα στη λεκάνη κάτι , βάζαμε ένα ποτήρι- ένα παιδί, ένα κουταλάκι-ένα παιδί.

4^ο Ζύμωσαν όλοι…Ο Λ Ο Ι. Θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά;;;;Δε νομίζω!!!

5^ο στάδιο και πιο χαλαρό. Τους μοιρασα τη ζύμη και άρχισαν να πλάθουν.

Είχαμε φέρει και καλούπια για κουλούρια για να γίνουν τα κουλουράκια μας ομοιόμορφα. Είχαμε σκεφτεί πως άμα ο ένας κάνει τα κουλούρια χοντρά και μεγάλα και ο άλλος λεπτά το ένα θα καεί και το άλλο θα μείνει άψητο. Άρα έτσι θα ήμασταν πιο σίγουροι για τα κουλουράκια μας.

Χάρηκα τόσο πολύ που τα έβλεπα να φτιάχνουν τα κουλουράκια τους.

Ήταν τόσο χαρούμενα και ενθουσιασμένα. Ένα παιδάκι μου, ήρθε και μου είπε «Κυρία εμένα η μαμά ποτέ δε με αφήνει να τη βοηθάω γιατί θα της χαλάσω τα γλυκά»…

(Οι φωτογραφίες είναι της Άννας)

…. για συνεχίστε στο blog της Άννας για να δείτε την μαγική συμβουλή όταν τα παιδιά μιλάνε πολύ…. και φυσικά και την συνταγή για τα λαχταριστά κουλουράκια των παιδιών!

Μήπως δεν πειστήκατε τι ακριβώς ακόμη μπορεί να διδαχθούν τα παιδιά μας στο σχολείο;

———————-

Μπορούν επίσης τα παιδιά μας να διδαχθούν να φυτεύουν και να συντηρούν φυτά… και να μάθουν ότι…. «πως αν ο καθενας χωριστά και ολοι μαζί φροντιζε ετσι ενα λουλουδάκι, ένα δεντρακι, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος…«, όπως παίρνεται μια μικρή ιδέα από τις φωτογραφίες εδώ:

«Το κάθε παιδί αρχικά φυτεψε το δικο του λουλουδι και μετά διαλεξαν απο αυτα της μαμάς»

Δεν έγινε τέλειο;;;

«Οπως καταλαβαίνετε περάσαμε ένα τέλειο διωρο…Το διαλειμμα τα πρόσεχαν…Πέρασαν και απο ολες τις τάξεις να ενημερώσουν τα παιδιά να τα προσέχουν, να μη τα μαδάνε, να μη τα πατάνε και ευχομαι να βοηθησουν τα παιδια του σχολειου…»

———————-

Οι δάσκαλοι των παιδιών μας θέλουν όμως να νιώθουν ότι είναι δίπλα τους οι γονείς των παιδιών. Να ακούσουν τι τους διδάσκουν, πως δουλεύουν στο σχολείο, να τους ρωτήσουν, να συζητήσουν και ακόμη και σήμερα η Άννα ακόμη και αν έχουν περάσει 2 χρόνια συχνά ανατρέχει σε εκείνη την ανάρτηση και ας την στενοχώρησε τόσο εκείνη η ημέρα:

Παίρνεις ένα χαρτάκι απο δασκάλα παιδιού σου την Τετάρτη που σε καλεί στο σχολείο τη Δευτέρα.Το σημειώνει και παιδί σε τετράδιο του.

Σε ενημερώνει απο Τετάρτη η δασκάλα ώστε μέχρι Δευτέρα να έχεις κανονίσει τις δουλειές σου.

Η συνάντηση είναι απόγευμα…Ναι εκτός ωραρίου της δασκάλας που όλο κάθεται, που μόνο διακοπές έχει κτλ κτλ.

Είναι απόγευμα για να μπορείς να έρθεις πιο εύκολα.

Ειναι Δευτέρα απογευμα για να είναι τα μαγαζιά κλειστά

Είναι στις 7 ώστε να εχεις γυρισει και απο χωράφι….

Ειναι 7 και είμαι μόνη σε αίθουσα…
Είναι 7.05 και γίναμε 5…
Είναι 7.15 ξεκινάω και είμαστε 6…
Μεχρι τις 8 παρα 20 έχουν έρθει συνολο 10 γονείς…
Οι μαθητές μου είναι 25….
Ηταν η πρωτη η πιο ουσιαστική συνάντηση!

Ειναι 8 παρά 20 και λέω σε γονείς πως τέλειωσα ό,τι ήθελα να πω και μπορούν να κάνουν ερωτήσεις…

Και ακούω μια μαμά που ήρθε 8 παρά 25 «Μα εγω δεν ακουσα τι είπατε!!!»
Ε όχι δε τα είπα ξανά!!!Αν της είχε τύχει κάτι σοβαρό ας το έλεγε μετά ιδιαιτέρως…

Και οι μπαμπάδες που είναι;Φύτρωσαν τα παιδιά;;;Ενας μπαμπας ήρθε μαζί με τη γυναίκα του… (η συνέχεια εδώ)

… δεν είναι απλά ένα παράπονο… είναι στενοχώρια… και έτσι πολλές φορές στενοχωριόμαστε και μεις ως γονείς όταν πηγαίνουμε σε αντίστοιχες συγκεντρώσεις ή στο σύλλογο Γονέων και δεν βρίσκουμε όλους τους γονείς επί μονίμου βάσεως . 

Πηγαίνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο για να μάθουν να λειτουργούν ως σύνολο, ως ομάδα, ως κοινωνία. Το σχολείο δεν είναι ιδιαίτερο μάθημα και ειδικά το δημοτικό για να πάει το παιδί να μάθει να γράφει καλά στα διαγωνίσματα μόνο και να περάσει σε μια σχολή. Η εκπαίδευση είναι πολυδιάστατη και μία της διάσταση είμαστε εμείς οι ίδιοι οι γονείς, που δυστυχώς δεν εκπαιδευτήκαμε για να γίνουμε γονείς και ίσως θα πρέπει να κοιτάξουμε πριν γκρινιάξουμε (δικαιολογημένα αρκετές φορές) για το εκπαιδευτικό σύστημα, για δασκάλους και καθηγητές, πρώτα τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για να γίνουμε καλύτεροι γονείς για τα παιδιά μας.

Να κοιτάξουμε να εκπαιδευτούμε και να εκπαιδεύσουμε γιατί πλέον η παγκόσμια οικονομική κρίση απαιτεί να δώσουμε τα καλύτερα εφόδια στα παιδιά μας, και αυτά δεν είναι μόνο οι καλοί βαθμοί στο σχολείο!

 

Τέλος πραγματικά αξίζει να διαβάσετε και τις πολύ ρεαλιστικές και έξυπνες συμβουλές που δίνει η Άννα στην mamma El για τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές και την μελέτη των παιδιών αυτό το διάστημα αλλά και τις δραστηριότητες που θα πρέπει να έχουν… Δεν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερο!

Το Δάσκαλοι που αγαπάνε και τους αγαπάμε! είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

Μεταξύ δύο κόσμων

Μεταξύ δύο κόσμων: Μία μαμά γεννάει το γιο της. Η φωτογραφία αποτυπώνει τη μεγαλειώδη στιγμή που μία μαμά πρωτογνωρίζει το γιο της. Το μισό μωρό είναι μέσα στη μητέρα του και το μισό έρχεται στον κόσμο, οδηγούμενο από τα ίδια τα χέρια της μητέρας του. Τη φωτογραφία την τράβηξε η φίλη της μαμάς και μαία, που ήταν παρούσα.

Τοποθεσία: Summertown, Tennessee
Φωτογραφία και λεζάντα της Tara Garner [via]

Η πεντάμορφη και το τέρας

Η πεντάμορφη και το τέρας: Η φωτογραφία τραβήχτηκε σε ένα χωριό στο Νότιο Λάος. Οι συνθήκες ζωής αυτών των ανθρώπων μας μεταφέρουν τουλάχιστον 50 χρόνια πίσω. Είναι φτωχοί και δεν έχουν να δώσουν τίποτα στα παιδιά τους να παίξουν, παρά μόνο ζώα που περιφέρονται ανενόχλητα εδώ κι εκεί. Μερικές φορές κάποιο από αυτά πιάνεται και καταλήγει να κρέμεται πάνω από το παιδί για να το διασκεδάσει.

Τοποθεσία: Νήσος Don Khong, Laos
Φωτογραφία και λεζάντα της Luciana Belsito [via]

Και για το τέλος, μία απεικόνιση που δείχνει με πρωτόγνωρο τρόπο την πορεία από τη στιγμή της σύλληψης ως τη γέννηση.  Αν θέλετε να μεταβείτε κατευθείαν στο σημείο που ξεκινάει η απεικόνιση και να παρακάμψετε την εισαγωγική ομιλία, μετακινήστε τη μπάρα στο στο δεύτερο λεπτό.

Όποια κι αν είναι τα αποτελέσματα του διαγωνισμού που θα ανακοινωθούν αύριο, οι παραπάνω φωτογραφίες αλλά και το βίντεο συγκινούν, συναρπάζουν και μαγεύουν. Ας αφήσουμε τα συναισθήματα που νιώθουμε βλέποντάς τα, να αγγίξουν τις ευαίσθητες χορδές μας και να μας παρασύρουν…

Το Οι φωτογραφίες και το βίντεο της χρονιάς – στα δικά μας τα μάτια είναι ένα post από το blog: Μαμά...δες Μπαμπά...δες!