من و نـازی

نازی گریه کرد

noreply@blogger.com (نـــازی) — Wed, 04 Jan 2012 13:11:00 +0000

سرش را گذاشت روی پله ها و تا می توانست گریه کرد، گریه کرد، گریه کرد ...

دور از تو افتادم...

noreply@blogger.com (نـــازی) — Wed, 28 Dec 2011 19:27:00 +0000

دور از تو افتادم ولي هر شب

حس مي كنم بسيار نزديكي ...

پ.ن: شعر از عبدالجبار کاکایی

برای او

noreply@blogger.com (نـــازی) — Tue, 27 Dec 2011 16:20:00 +0000

کاش چون آیینه روشن می شد
دلم از نقش تو و خنده تو
صبحگاهان به تنم می لغزید
گرمی دست نوازنده تو ...

واگذار کنید به خدا

noreply@blogger.com (نـــازی) — Mon, 19 Dec 2011 13:16:00 +0000

نازی واگذارش کرد به خدا، به خاطر تموم حرفایی که پشت سرش زده. خدا خودش خوب می دونه راست و دروغ این حرفا چیه. خدا خودش خوب می دونه، خیلی خوب... .

از مادرم

noreply@blogger.com (نـــازی) — Sat, 30 Jul 2011 18:05:00 +0000

مادرم هیچ وقت مرا ندید ،

من آخرین کسی بودم که در نظرش پدیدار شدم ...

جایی برای دلتنگی...

noreply@blogger.com (نـــازی) — Thu, 07 Apr 2011 09:56:00 +0000

هر کس برای خودش یک کتاب فروشی دارد ، یک کتاب فروشی که می تواند ساعت ها لابلای قفسه هایش بگردد ، با آرامش کتاب ها را از سرجایشان بردارد و قسمتی از آن ها را بخواند ، در موردشان از فروشنده سوال کند و لیست کتاب های پر فروش هفته و ماه و سال را از او بپرسد . من هم برای خودم یک کتاب فروشی دارم ، یک کتاب فروشی در طبقه پایین یک بازار بزرگ،کنار بوتیک های شیک ، یک مغازه است که درون ویترین اش به جای لباس ، پر از کتاب است . نسبت به کتاب فروشی های معمولی مساحت اش کمتر است اما از هر کتاب فروشی معمولی ای برای من کامل تر است . صاحبش مردی شصت و خورده ای ساله است که تقریبن همه کتاب ها را خوانده است . همیشه روی پیش خوان اش یک عالمه کتاب روی هم چیده شده است و هر هفته تغییر می کنند ، پیشنهادات هفتگی اش فوق العاده اند .بیشتر به کتاب بها می دهد تا به شخص . کتاب فروشی شیکی دارد و لابه لای یک عالمه بوتیک لباس گیر افتاده است .هیچ وقت گرد و خاک روی کتاب هایش نمی نشیند ، همیشه با حوصله به سوال هایم جواب می دهد . من آدم وسواسی ای هستم در کتاب خریدن همانقدر وسواس به خرج می دهم که در لباس خریدن . بارها شده است به امید خرید کتابی می روم و کتاب دیگری می خرم . من از آن دست آدم هایی هستم که نمی توانم از کتابخانه کسی کتابی بردارم و بخوانم و لذت ببرم ، من فقط با کتابخانه خودم زندگی می کنم . خلاصه اینکه هر کس یک کتاب فروشی دارد که هر از چند گاهی دلش برایش تنگ می شود ، کیف اش را بر می دارد و می رود آنجا ...

احساس می کنم

noreply@blogger.com (نـــازی) — Wed, 30 Mar 2011 18:32:00 +0000

احساس می کنم آدم ها می خواهند همه چیز را تعریف کنند ، زن را تعریف کنند و مرد را و زندگی را ... انگار می خواهند زندگی را زیر ذره بین ببرند و اجزایش را بکشند بیرون و آن اجزا را تعریف کند به جزو های کوچکتری و آن اجزای کوچکتر را نیز همینطور... احساس می کنم دوست دارم از تعریف کردن انسان ها ، شی ها ، مکان ها و مردم دست بکشم و آنها را همانجوری که هستند بپذیرم . لذت زندگی گاهی همین است که از قضاوت کردن ها و تعبیرُ تفسیر کردن ها دست کشید و زندگی را بدون تعبیر و تفسیر پذیرفت .

این روزهای من

noreply@blogger.com (نـــازی) — Wed, 30 Mar 2011 18:26:00 +0000

نشسته روی مبل ، روبروی پدر ، مدام با دست هایش بازی می کند و سعی می کند اعتماد به نفسش را در گفتن برنامه هایش به پدر زن احتمالی اش حفظ کند . حرف می زند ، برنامه هایش را می گوید ، یک جای کار قوت می گیرد ، لبخند می زند ، به خواهرم نگاه می کند و چشمانش برق می زند. حرف از رفتن می زند ، اینروزها همه اطراف من پر شده از آدم هایی که رفته اند ، آدم هایی که می خواهند بروند و آدم هایی که اگر نرفته اند آرزوی رفتن را همیشه با خود دارند . خسته ام ، دلم آشوب می شود از تکرار وقایع تلخ ، از تکرار خاطرات تلخ این چند ساله ، چه بر من گذشته است فقط خودم می دانم. اولین بار من رفتن را فقط به خاطر کسی می خواستم ، ابتدا که او بود حس وطن پرستی و نگرانی های زنانه ام می گفت نرو ، نرفتم ولی کسی را که می خواستم برای همیشه از دست دادم و تمام در و دیوار این شهر بعد از رفتن او برای من عذاب شد . خواستم فراموشش کنم احساس کردم باید این شهر را ترک کنم ، دیدم نمی توانم ، ماندم ، سوختم و ساختم ... بار دومی که به فکر رفتن افتادم ، از خفقان حاکم بر زندگی ام به ستوه آمده بودم ، از آدم ها ، از دولت ، از همه بیزار شدم ، انگار کسی دستش را بر گلوی من گرفته بود و ول نمی کرد و من احساس خفگی می کردم ، قرص های افسردگی می خوردم و هفته ای دوبار پیش روانشناس می رفتم ...حالا چند سال گذشته استو من احساس می کنم نه شهر برای من عذاب است و نه خفقان حاکم ، من بی حس شده ام و دیگر به هیچ چیز واکنش نشان نمی دهم . من اکنون محتاج یک هوای تازه ام ، دلم می خواهد زندگی را جور دیگری ، در آب و هوای دیگر و جامعه ای دیگری تجربه کنم ، من از ایرانی بودنم فراتر رفتم و احساس می کنم من انسانم و حق دارم هر جایی که می خواهم زندگی کنم و این دنیا همه جایش سرای من است . دلم می خواهد تجربه کنم و دنیا را بگردم و آنجا که می پسندم و احساس رضایت می کنم زندگی کنم . شاید من اشتباه می کنم و آن احساس آرامش و رضایتی که می خواهم هرگز وجود نداشته باشد ، اما من می خواهم تجربه کنم ، من این بار برای تجربه کردن می خواهم بروم ، دلم می خواهد جای دیگری زندگی کنم ... احساس می کنم وقتی کاری را که دوست داری انجام ندهی ذره ذره از بین می روی ، من دوست دارم زندگی در کشور دیگری را تجربه کنم با تمام سختی ها و مشکلاتش ، من جوانم دوست دارم اکنون که می توانم آنچه را که می خواهم تجربه کنم و تصمیم بگیرم ...
مهمان ما رفت و وقتی رفت رنگ به رخسارش نمانده بود ، دل نگرانی ها و تجربه های زندگی یک پدر را شنیده بود و حالا می خواهد بشیند دوباره فکر کند به همه چیز و کاستی های برنامه اش را پیدا کند ...

نازی و بید مجنون...

noreply@blogger.com (نـــازی) — Tue, 11 Jan 2011 09:32:00 +0000

"ما مثل بید های مجنون ایستاده می میرم؟!!!"

.

.
وقتی نازی بچه بود، پدرش یه درخت بید مجنون در خونشون کاشت ،این درخت با نازی بزرگ شد و قد کشید ؛بید نازی اینا کمرش بعد از سالها تحمل بارون و برف و طوفان خمیده شده بود ،ولی همچنان سبز بود و زیبا.
یه سال زمستون خیلی سرد بود و برف سنگینی بارید ، بید مجنون نازی اینا خسته از تحمل اینهمه سال سختی دیگه تاب نیاورد و تو همون زمستون سوخت و مرد. نازی از اون روز هی پیش خودش میگه چرا اینطوری شد؟ مگه نمیگن بیدهای مجنون ایستاده می میرن ، پس چی شد؟ چرا بید من خمیده شد و مرد؟
نازی بعد از سالها حالا با یه بید مجنونی به نام "پدر" مواجه شده ، بیدی که همیشه تکیه گاهش بوده و زمستونای سخت رو تاب آورده و جیک نزده ، اما کمرش خمیده شده و دستاش چروکیده . . . نازی هنوز نفهمیده چرا میگن "ما مثل بیدهای مجنون ایستاده میمیریم؟!!!"

نازی دیر فهمید...

noreply@blogger.com (نـــازی) — Sun, 09 Jan 2011 09:56:00 +0000

"او می فریبد؛

من باور می کنم،

عشاق بیش از این چه می خواهند؟ "

_چارلز سدلی_

نازی یه روز فهمید آدم نباید زیاد چشم و گوش بسته باشه ،

اونی که زیادی چشم و گوشش بسته ست فرق عشق و هوس رو نمی فهمه،

نه اینکه نفهمه هااا ، می فهمه اما وقتی گرمای عشق بهش خورد

دیگه نمی فهمه این برقی که تو نگاه طرفشه عشق ِ یا هوس !

شبا که ما میخوابیم ...

noreply@blogger.com (نـــازی) — Sat, 01 Jan 2011 11:59:00 +0000

" شب،شب،شب که میشه..."
.
.
یه شب مامان و بابای نازی با هم دعواشون شد ، بابای نازی گفت "من با یه چمدون اومدم ، با همین چمدون هم بر می گردم همونجایی که بودم،خونه مال تو ،ماشین مال من !بچه ها هم خودشون انتخاب می کنن با کدوممون زندگی کنن!" ، مامان نازی هم قبول کرد و قابلمه خورشت قورمه سبزی رو خالی کرد تو سطل آشغال! نازی اون شب تا صبح نخوابید همش فک می کرد دیگه از فردا یه خونواده نیستن ، دیگه از فردا اونم میشه بچه طلاق، داشت فکر می کرد تحمل اینهمه درد رو نداره،آخه چقدر بزرگترا خودخواه ان !!! نازی اون شب تا صبح گریه کرد و صبح وقتی با چشای پف کرده از خواب بلند شد و رفت تو آشپزخونه دید مامان و باباش نشستن سر میز صبحانه و مامان برای بابا چایی میریزه و بابا نون وپنیر لقمه می گیره و میده دست مامان؟!!!
نازی اون موقع بود که به معجزه شب پی برد ، اینکه ممکنه شب بخوابی و صبح معجزه بشه...
به خاطر همین وقتی 23 خرداد 88 ساعت 5 صبح از خواب بیدار شد و دید اسم یکی دیگه از صندوق رای بیرون اومده زیاد تعجب نکرد و مثل خواهرش بهت زده با چشای قرمز و پلکای پف کرده به صفحه تلویزیون خیره نشد ، پتو رو روخودش کشید و گرفت خوابید !

نازی و کارخونه آدم سازی

noreply@blogger.com (نـــازی) — Wed, 29 Dec 2010 18:03:00 +0000

"زندان کارخانه آدم سازی ست .
ها؟ اون دانشگاست که کارخونه آدم سازیه!،
خب چه فرقی می کنه همه آدم حسابیا که فعلن اونجان
اونقدرا که میشه اونجا یه دانشگاه زد ،تازه مدرکشم کلی معتبره!"

.
یه روز نازی برای یه نشست کاری رفت زندان اوین ، وقتی وارد شد دید به به چه آب و هوایی، چه درختایی ... چه گلایی..استخر ...سونا...جکوزی ، اوه اینترنت وایرلس هم که داره ! نازی تعجب کرد و کلی خوشحال شد که لااقل اونقدرا هم به زندونی ها اینجا بد نمیگذره. فقط وقتی برگشت خونه تا دو هفته هر چی میخورد بالا می آورد و آخرش تو بیمارستان بستری شد!
.

سر کلاس قرآن نازی اینا

noreply@blogger.com (نـــازی) — Wed, 29 Dec 2010 09:42:00 +0000

" مذهب یکی ست ، اما با صد روایت !"
.
.
یه بار نازی وقتی اول راهنمایی بود ، سر کلاس قرآن سوره شمس رو بدون صوت خوند و معلمشون بهش صفر داد ! چون معتقد بود قرآن رو باید با صوت خوند . وقتی نازی کلاس دوم راهنمایی بود ، سر کلاس یکی از سوره ها رو به چه قشنگی با صوت خوند و معلمشون بهش صفر داد چون معتقد بود زن نباید قرآن رو با صوت بخونه !!!
نازی از اونروز دیگه برا هیشکی قرآن نخوند و وقتی خوند بی صدا و تو دلش خوند . . . .

من باب عذرخواهی

noreply@blogger.com (نـــازی) — Tue, 28 Dec 2010 19:09:00 +0000

"کودکانتان فقط شما را دارند، پس از آنها محبت را دریغ نکنید"

.
یه بار مامان نازی رو صدا کرد، گفت " این بسته بیسکویت رو تو از تو کابینت برداشتی؟"، نازی گفت : نه ! مامانش گفت "دروغ میگی ، جز تو کسی نمیتونه دست زده باشه ، می خواستم باهاش دسر درست کنم ، دروغگو !!!". نازی گریه اش گرفت و داد زد " به خدا من دروغ نمی گم " و دوید به سمت اطاقش. شب وقتی آبجی بزرگه اومد خونه گفت بیسکویت رو اون برداشته !!! اما مامان از نازی عذر خواهی نکرد و دست نوازش رو سرش نکشید و بهش لبخند نزد. اونموقع بود که نازی فهمید بزرگترها هیچ وقت باسه خاطر اشتباهاتی که مرتکب میشن از بچه ها عذر خواهی نمی کنن!