به افرادی که داوطلب باشند یه اکانت توی مانشت داده می‌شه که می‌تونن مطالب خودشون رو از طریق اون ارسال، ویرایش و … کنند.
فکر می‌کنم نبود چنین بخشی توی سایت خیلی محسوس هست. برای مطالب ارسالی اصالت خیلی اهمیت داره. در بدترین حالت مطالب ترجمه هستند و در حالت ایده‌آل هم نوشته نویسندگان خودمون. توجه کنید که قصد ما کپی کردن مطالب سایر سایت‌های مشابه و سرقت معنوی نیست

اما چه می دونست از دل من، در درون من غوغایی است، پر از غلیانم. پر از آلودگی، در شهری غریب و پر از حادثه. لاجرم باید به او بگویم:

نامحرم دل من که نیستی،

دل من آینه نه تنگ بلوری است، که به هر باد خزان، به هر برف زمستان ، به هر نم نم باران و به هر نغمه ویران؛ می شکند.

در میان دل من صدف آینه که نه!،‌ سنگ ستوران، خار مغیلان و وزوز برگ خزان است.

…

سنگی بردار بر شیشه نازک قلبم نٍه، شیشه عمرم را بشکن. خرده های شیشه ام را گو به باد ببرد. من در این شهر شیشه گر و شیشه بر و ماله کشی! نیابم.

همه عمر

افسوس که، شیشه گر خود چینی قلبم را شکست،

از آن روز…

حباب دلم، بر کف دستم،

پای رفتن دارم اما

دلم ترس خار مغیلان دارد.

محمد تنهایی

دفتر دوم سال ۸۹

توضیحات اینکه: من فایل config.php رو دستکاری کرده و خطوط اولش رو با چیزی شبیه این جایگزین کردم:

$name = ereg_replace(“^(www.)?([^.]+).[^.]+$”, “\\2″,$_SERVER['HTTP_HOST']);

if($name == “tanhaei”)
{
define(‘DB_NAME’, ‘manesht_tanhaei’);    // The name of the database
}
else
{
define(‘DB_NAME’, ‘manesht_manesht’);    // The name of the database
};

هر کی گفت حقه من در کجا بوده؟ من الان دو تا سایت tanhaei.com و مانشت رو توی این هاستم میزبانی کردم. تازه با این روش نیاز نیست که دیگه دو تا نسخه وردپرس نصب کنم، دو بار افزونه آپدیت کنم و…

منو ببر به دنیا، به اون شبها که خندونم، که تقدیر رو نمی دونم

به احساسی که درگیره، به حرفی که نفس گیره

از این دنیا که بی ذوقه، منو ببر به اون موقع

—————————————————–

بالاخره پایان نامه رو صحافی کردم و بردم واسه امضا و پرونده ارشدی که تموم شد و عمری که رفت و حاصلی که هیچ نشد! هیچ نشد جز پاره ای کاغذ تا مگر نمایانگر اوج بیهودگی باشه! تکه کاغذی خط خطی. پر از امضاهای مارپیچی، نماینده چند سال زندگی

ساعت ۹ صبح دانشکده مهندسی کامپیوتر اتاق ۷۲۶
کمیته جزوندن : دکتر حبیبی، دکتر میریان و دکتر [سعید]جلیلی
کمیته روحیه : همسرم، بچه های مانشتی و برخی از دوستان جزونده شده قبلی

نکته اول : دوستانی که مدت زیادیه لبخند نزدن می تونن توی این جلسه شرکت کرده و کر کر بهم بخندن!

نکته دوم : کلاس DSS فردا به دلیل قرق شدن جا توسط گروهک مانشت لغو می باشد!

نکته سوم : شانس آوردم در این مقطع با دکتر میریان پروژه کاری دارم!! و شاید یه مرام بگذاره سر این جور چیزها

نکته چهارم : من ۲۰ دقیقه چی بگم؟ ما که همین جوری دعاگوی اساتید هستیم دیگه این کارا چی چیه؟

نکته آخر : امروز یکی از بچه های خز دانشگاه اصفهان رو جلو دانشکده دیدم که رتبه خوبی هم آورده و اومده شریف.

زندگی دو تا Bug بزرگ داره که باید اونها را شناخت: (۱) باگ « این ور – اون ور » (۲) باگ « قاطی کردن لایه ها »

Bug اول ساده است و بارها هم تجربه اش کرده ایم:‌ تا این طرف یک ماجرا هستی دوست داری اون طرفش باشی و بر عکس. مجرد هستی دوست داری کسی داشته باشی ‚ کسی را داری حسرت دوران تنهایی را می خوری. سفر هستی دوست داری برگردی خونه ‚ خونه هستی می خوای بری سفر ‚ خارج رفتی دلت برای ایران تنگ شده ‚ ایران هستی دوست داری بری خارج … این باگ چاره خاصی نداره. فقط همین که بدونی چنین باگی وجود داره مفیده: برای رسیدن به اون ور ماجراها تلاشت را می کنی اما نباید خیال کنی اتفاق خیلی عجیب و جالبی در انتظارته …

Bug دوم کمی پیچیده تره. کمی که توی زندگی جلو رفتی ‚ درس خوندی ‚ کار کردی ‚ دوستانی داشتی و یک رابطه خوب را تجربه کردی به یک سری چیزها می رسی : اعتبار ‚ تحصیلات ‚ عشق ‚ ثروت. توی کتابها هم خوندی که هدف نهایی زندگی چیزهایی مثل رضایت ‚ شادی ‚ کمال ‚ رفاه و این تیپ چیزهاست … بیا اینها را سریع توی چند تا لایه بچینیم:
T3: رضایت ‚ شادی ‚ کمال ‚ رفاه ‚ عشق …
‏T2: ثروت ‚ قدرت ‚ خوشحالی ‚ منزلت ( اعتبار ‚ تحصیلات ‚ …) …
T1: کار ‚ درس ‚ ورزش ‚ دوستی ‚ رابطه ‚ …
T0: قاچاق ‚ داروی شادی آور ‚ مواد نیروزای ورزشی ‚ …

چند جور باگ در اینجا می تونه بوجود بیاد: آدمها معمولا از T1 شروع می کنند به تعدادی از چیزهای T2 می رسند و خیلی سریع T2 را هدف زندگی شون قرار می دهند و از T3 غافل می شن (با کمی کار به پول می رسی ‚ لذت پول را می چشی و برای داشتن بیشتر اون تلاش می کنی. یک رابطه را شروع می کنی لذتش را می بری و دوست داری همیشگی یا بیشترش کنی.) با موفق نشدن در این باگ ‚ بلافاصله باگ بعدی شروع می شه: با دوستانت در T1 دور هم حالش را برده اید و خوشحالی T2 را تجربه کرده ای ‚ اما برای اینکه بیشتر حال کنی به سراغ T0 میری و داروی شادی آور را انتخاب میکنی … در T1 با ورزش به مقامی در T2 رسیده ای ولی با ورزش بیشتر نمی تونی جایگاهت را بالاتر ببری. به سراغ لایه T0 میری و مواد نیروزا را انتخاب می کنی … چاره کلی این Bug هم شناختن دقیق اونه: فرق T3 و T2 را خوب بدونی‚ هدف اصلی که T3 هست را فراموش نکنی ‚ به هیچ وجه سراغ T0 نری ‚ و از همه مهمتر اینکه T1 و کارهای روزمره را جدی بگیری … یادت نره همه اونهایی که به T3 و در نتیجه به T2 رسیده اند ( معروف ‚ خوشحال ‚ پولدار و موفق شده اند ) دغدغه ذهنی و هدفشون فقط و فقط انجام دقیق کارهای T1 بوده نه معروف شدن ‚ خوشحال شدن ‚ پولدار شدن و موفق شدن …

و یا مثلاً این مطلب:

یک باگ دیگه دنیا: “باید کامل باشی ، اما نباید کامل به نظر برسی”.

دوستی (فرض کنید CEO یک شرکت) داستان یک روز دوچرخه سواری با یکی از دخترک دوستانش را تعریف می کرد: “به محض اینکه با هم مسابقه گذاشتیم و من برنده شدم گفت: خداحافظ! و دیگه پیداش نشد” … چرا؟ … رفیق ما برای اون دخترک زیادی کامل شده بوده …عیب و نقصی نداشته … هیجانی نداشته … کسل کننده شده بوده …

دور و برت را نگاه کن: موفق ترینها کسانی هستند که کامل هستند ، اما جوری رفتار می کنند که در چشم دیگران ، موفق دیده نشوند … گوگل را ببین: اون برچسب Beta که همیشه در محصولاتش داره بیش از اینکه به مفهوم ناقص بودن اونها باشه (که می بینیم از بسیاری از محصولات دیگران بهتره)، داره یک مفهوم مهم را منتقل می کنه: باور کنید ما کامل نیستیم … سریالهای مدیری را ببین: درس روز اول بازیگری اینه: به دوربین نگاه نکن! اما مدیری و بازیگرانش مرتب به دوربین نگاه می کنند و به ما یادآوری می کنند: ما کامل نیستیم … وبلاگهای دور و برت را ببین: با وبلاگهایی که سعی می کنند زیادی اتو کشیده و کامل باشند حال نمی کنیم. کمی صحبت از روزمرگیها این پیام را به خواننده می رسونه: من در زمینه X ادعا دارم اما من کامل نیستم … دنیای عکاسی (عکس سیاه و سفید در برابر عکس رنگی) … دنیای مد (یقه های باز مدهای Smart-Casual و جین های پاره مدهای Casual) … به هر دنیایی که سرک بکشی آدمهای موفقش فریاد می زنند: ما کامل نیستیم …

کامل به نظر رسیدن مشکلات زیادی داره: کامل “غیر طبیعی” است … کامل “توقع” میاره … کامل “کسل کننده” است … اگه می خواهی در زندگی موفق باشی سعی کن کامل باشی اما کامل به نظر نرسی … بالا و پایین داشته باشی …

… روزی چند بار به دوستت ، رئیست ، خواننده ات ، بیننده ات و شنونده ات بگو: من کامل نیستم …

و باگهایی جدیدتر:

زندگی در طبقه بیستم یک مشکل اساسی داره. هر موقع مثلا چیزی در ماشین جا می‌گذاریم چنین چیزی در ذهنمون می‌گذره: «اوووووه بیست طبقه بری و برگردی؟ ولش کن!». در حالیکه شاید سوار آسانسور شدن و رفت و برگشت یک دقیقه هم نشه.

دقت که کنی از این موردها زیاد دور و برمون داریم:‌ وقتی به سوپر رفتن که چهار خیابون اونطرف‌تره فکر می‌کنی چنین چیزی از ذهنت می‌گذره: «اوووووه بکوبی بری چهار تا خیابون اونطرفتر و برگردی؟ ولش کن!». در حالیکه از لحاظ زمانی شاید پنج دقیقه هم نشه. یا اگه به سفر رفتن مثلا از خارج به ایران فکر کنی همین‌طور: «اووووه بکوبی دو هزار کیلومتر بری و برگردی؟» در حالیکه مثلا از دوبی یا لندن تا تهران «در به در» شش تا هشت ساعت بیشتر طول نمی‌کشه. یعنی هر لحظه که اراده کنی شش ساعت بعدش در خونه‌تون در تهران هستی. اما باز ذهنمون به جای زمان به مسافت فکر می‌کنه و گول می‌خوره.

جالبه که برعکسش هم درسته: یعنی خیلی مواقع وقتی بحث مسافت مطرح نیست احساس می‌کنیم با کار راحتی روبرو هستیم هرچند اون کار شدیدا زمان‌بر باشه. مثال ساده‌ای مثل مهمانی گرفتن در خانه را نظر بگیر: چون مسافتی در کار نیست خیال می‌کنیم «میان و میرن دیگه!» اما در عمل جمع و جور و بشور و بپوش قضیه زمان زیادی می‌گیره و ذهن ما با «مسافت کوتاه» گول می‌خوره.

مواجهه با این باگ هم مثل همه باگهای دیگه وقتی که بشناسیش راحته: از این به بعد اگر به کاری فکر می‌کردی به جای «مسافت» به «زمان» اون کار فکر کن. (سوپر؟ حتما! مهمون؟ ابدا!)

آدرس اولین وبلاگ فارسی:

http://www.globalpersian.com

شهر پر از شلوغی هیچ جای سکوت منو پر نکرده،

حتی یه لحظه آرامش، بدون تو اینجا خود دوزخه.

فکر می کنی که آینده یه مملکت رو بسازی اون وقت توی کار خود گیر کردی!

شاید یه سفر بتونه غربت رو از دلت بیرون کنه.

یه سفر دور و دراز به کوچه پس کوچه های کودکی.

به لحظه های تنهایی!

بعد از مدت ها هم که یه مطلب می زنی از بس چرت و پرت توش پره که کسی نمی فهمه.

مگه تو چی از این مجری دم سحر شبکه … کم داری؟

بگو، دروغ، ریا، فریب کیلویی چند؟

مهم اینه گفته باشی و قطره اشکی ریخته باشی.

چشمهات رو روی همه غریبی ببند و دل رو بزن به دریا!

دریایی که از بس دلهای کثیف بهش زدن، رنگش سیاه شده.

دریایی که یه قلپ آبش رو بخوری یه هفته بالا میاری!

دلت رو بزن به ابرها

ابرهایی که پر شده از شبهه پرنده ها

پرنده هایی که هر لحظه آتشین می شن.

پرنده هایی که نه تنها تو رو بالا نمی برند که،

ته دره نبرن مهمترین دغدغه اشونه.

پس آخه این دل هوایی من چه جوری بره سفر؟

سوار خیال خودم می شم و می چرخم هر جا که دوست دارم،

مشهد، شمال، جنوب، غرب و کویر و دشت لوت!

می چرخم و می چرخم در این خاک!!

بی خود شده از خویشم و از گردش این کار!!

———————————-

پی نوشت : ممکنه به همراه ساری گلین بریم یه جای دور و نزدیک!

، آی تی پارس سعی می کرد سوالهای مهم رو مطرح کنه و هی استرس عجیب غریب بهم وارد کنه و من سعی داشتم خیلی کلی نگاه کنم به کنکور و منابع و چیزهایی که توی هر درس هست رو مطرح کنم. یادش به خیر چه دورانی بود. خیلی ها ازم پرسیدن که چرا می نویسی!؟ چه سودی به حالت داره؟ تاثیر عجیب نوشتن رو توی افکارم هنوز حس می کنم، اعتماد به نفسی که به دست می آوردم خیلی عجیب بود. می خواستم به همه بگم که می خوام ؛ می تونم و انجام خواهم داد. برای خودم می نوشتم، شاید یه خواننده هم نداشتم، اما هدف من که خوانده شدن نبود! تنها نوشتن خوبی ها بود. اینکه نشدنی ای وجود نداره. گذشت و گذشت و گذشت تا به اینجا رسیدیم، شاید باورتون نشه، پارسال طبق آماری که از گوگل گرفتم و طبق کامنت ها و آی پی های بازدید کنندگان تقریباً هر کنکوری یه بار به مانشت سر زده بود!. مهمترین کلید واژه اونها هم کنکور ارشد بود. نمی دونم مانشت چقدر در راهش موفق بوده ، اصلاً هدفش این بوده؟ خیلی اوقات فکر می کردم که کلاً این بحث های ارشد رو ببندم، اما مگه میشه؟ اینقدر رفتم توی ارشد که شب های امتحان بچه ها استرس دارم، بعد از امتحان سوال ها رو حل می کنم و پیش دکتر قدسی می رم، بارها و بارها، حرف می زنیم و کارهایی که خود کنکوری ها هم نمی کنن.
نمی تونم تاثیر مانشت رو توی زندگیم انکار کنم، حس می کنم همه لطف هایی که خدا بهم داشته از دعای چند تا جوون پاک دل بوده، انگار همیشه دستی از غیب بهم کمک می کنه، سدها راحت شکسته میشه. نمی دونم چقدر از عمرم رو توی مانشت گذروندم! ، شاید چندین هزار ساعت! خوشحال شدم، ناراحت شدم، خیلی از بچه های مانشتی رو توی شریف می بینم، یه چیزی خیلی جالبه واسم، بچه هایی که مانشتی بودن و رتبه خوبی آوردن واقعاً بچه های مستعدی بودن و هیچ کدوم رو ندیدم کم بیارن، برعکس دوستانی که دوپینگ علمی کردن!
این همه گفتم که یه چیز رو امشب بگم، زمان محدودیت منابع و امکانات کمک آموزشی تموم شده، دیگه مثل سه سال پیش نیست که هیچ منبعی گیرتون نیاد. الان وبلاگ های زیادی در این زمینه فعالیت می کنن، همه هم آدم خیرخواهی هستند، همیشه فکر می کنم ایجاد چنین وبلاگهایی حاصل کارهای دوستانی مثل ساری گلین و احتمالاً مانشت بوده. خدا رو شکر که تولید محتوای علمی در حال پیشرفت هستش. کاش این کارها در سایر حوزه های درسی و علمی و سایر رشته ها هم انجام می شد.
چیزی که خیلی عجیبه واسم رقابت این وبلاگ های تازه تاسیس برای فتح داوطلب های کنکور هستش. نمی دونم چرا همه دست همکاری به هم نمی دن و نمی تونن با هم متحد بشن! ، البته رقابت بین این وبلاگ ها دیدنیه. می خواستم نقدی بر وبلاگ های کنکور ارشد کامپیوتر بگذارم اما بهتر دیدم که فعلاً فقط اونها رو معرفی کنم، از دوستان کنکوری خواهش دارم که نقدهایی که به هر کدام از این وبلاگ ها دارن رو بدون حب و بغض بنویسن. مشکل ما قدیم ها انتخاب منبع واسه ارشد بود!! حالا مشکل انتخاب منبع منبع واسه ارشده!:)
۱. کنکور ارشد : این سایت از تیر ماه ۸۷ کار خودش رو آغاز کرده، به نسبت سایت پرطرفداری هستش. نکته جالب اینه که تا ماه قبل من از وجود این سایت خبر نداشتم! در واقع نمی دونستم که رقیب جدی ای توی این زمینه وجود داره. من هنوز وقت نکردم که مطالبشون رو خوب بخونم و نمی تونم هیچ تاییدی از لحاظ علمی بهش بزنم.
۲. آی تی ۸۸ : این سایت رو امروز باهاش آشنا شدم، از لحاظ سابقه یه خورده از کنکور ارشد ضعیفتره. من روند کار این وبلاگ رو از اولی ( در نگاه چند دقیقه ای ) بهتر دیدم. اما هنوز تایید علمی ای نمی تونم بزنم و نخونده تایید نمی کنم.
۳. فوق ۹۰ : این هم وبلاگ تازه کاری هستش، هدف اصلی این وبلاگ بیشتر مسائل روحی مربوط به ارشد هستش و سعی می کنه که روحیه داوطلب ها رو هر چه بیشتر تقویت کنه. خیلی مطلب علمی توی این سایت ندیدم و بیشتر مبتنی بر جنبه های روحی کنکور هستش. هنوز تاییدی نمی تونم بکنم.

و یه سری وبلاگ های دیگه که من نمی شناسم! ، بعداً و یا شاید در ادامه همین مطلب ضعف اساسی وبلاگ های اینچنینی رو بیان خواهم کرد. فعلاً دوست دارم که نظر شما داوطلب و یا آشنا با وبلاگ های بالا رو بدونم. در صورت تایید علمی وبلاگهای بالا لینکشون رو هم اضافه خواهد کرد.

۲۵*۲۰*۵ == ۲۵۰۰ !!! صفحه واسه خوندن!!! البته تقسیمش کردیم به سه نفر شده == ۸۰۰ صفحه تقریباً. باز چیز درست حسابی باشه یه چیزی ، برخی ها توی تمرین ها واقعاً جوک می نویسن! شاید بعداً برخی از نمونه هاشو زدم!

یارو میخواد تاکتیک واسه بالا رفتن دسترسی پذیری بده!! WiMax ایرانسل رو پیشنهاد می ده!! یا مثلاً پیشنهاد می ده که کابل ۲۲۰ ولت بکشیم توی مجموعه ای که معماری واسش طراحی کردیم! من واقعاً برخی از پیشنهادها رو درک نمی کنم.

تازه فکرش رو بکنید که اینجا شریفه، تقریباً همه بچه ها از روی هم کپ زدن و نوشتن. خلاصه چند روزیه که دارم ایده های خلاقانه می خونم. توی جواب تمرین ها فعلاً یه آدم مستعد رو پیدا کردم که خوب می نویسه و کارش درسته ( و جالبه که مانشتیه! )