Marathi Novels .Net - Free Marathi Novels, Books, Sahitya, Literature, Stories, Cinema, Songs, Blog

Complete Novel - Madhurani CH-60 शेवटचा डाव (समाप्त)

2009-11-18T01:36:00.005+05:30

sponsored links

Complete Novel - Madhurani CH-60 शेवटचा डाव (समाप्त)

इतरत्र परिस्थीती आवाक्याबाहेर जरी गेली असली तरी गणेशरावने आपल्या साथीदारांच्या मदतीने लोकांना स्टेजकडे जाण्यास रोकले होते. तरीही गणेशराव आणि त्यांच्या साथीदारांची त्या लाल दिवटे बांधलेल्या लोकांशी चकमक अजुनही सुरुच होती. त्या लोकांशी चार हात करता करता, गणेशचे पटांगणात जिकडे त्याने त्याचे तिन खास जवळचे सहकारी मधुकररावची खबर घेण्यास पाठवले होते, त्या बाजुला लक्ष होते. तसे मधुकराव आणि ते पाठवलेले तिन्ही साथीदार गणेशराव ज्या जागेवर होते तेथून दिसत नव्हते. ते त्यांच्यावर दिलेलं काम फत्ते करतील याची गणेशरावला खात्री होती. पण बराच वेळ झाला तरी ते अजून दिसत नव्हते. गणेशरावला काळजी वाटू लागली.

की मधुकररावने त्यांचाच काटा काढला..

नाना प्रकारच्या शंका गणेशच्या डोक्यात येत होत्या. तेवढ्यात गणेशरावला ते तिघेही त्यांच्याकडे परत येतांना दिसले. त्यांच्या चालीत एक जोम होता आणि चेहऱ्यावर विजयी हास्य होते. म्हणजे त्यांनी सोपविलेले काम फत्ते केलेले दिसत होते. गणेशरावांच्या चेहऱ्यावरही हास्य तरळू लागले. ते आता त्यांचे साथीदार त्यांच्या जवळ येवून ती खबर त्यांच्याकडून एकण्यास उत्सुक होते. ती खबर एकण्यात जो एक आनंद होता तो त्यांना गमवायचा नव्हता. एव्हाना ते तिघे येवून गणेशरावच्या मागे उभे राहाले. गणेशराव आता वळून त्यांच्याकडून ती खबर एकणार तेवढ्यात त्यांच्या डोक्याच्या मागच्या बाजुवर काठीचा एक जबरदस्त दणका बसला. गणेशराव घेरी येवूनच पडले. गणेशरावांनी पडल्या पडल्या डोळे उघडून पाहाले तर त्यांच्या लक्षात आलेकी त्यांच्या साथीदारांपैकी बिंबानेच तो वार केला होता. त्यांनी आश्चर्याने त्यांच्या बाकी दोन साथीदारांकडे पाहाले. ते त्यांच्याकडे पाहून कुत्सीतपणे हसत होते आणि पुढचा वार करण्यास तयार होते. तेवढ्यात पुढील वार त्यांच्या कपाळावर करण्यात आला. यावेळी तो वार त्यांच्या विश्वासू साथीदार राजुने केला होता.

एव्हाना गणेशरावांच्या लक्षात आले की त्यांचा विश्वासघात झालेला होता...

पण का?... आणि कसा?...

कळायला काही मार्ग नव्हता.

नंतर एकामागुन एक काठीचे वार त्यांच्या डोक्यावर, पाठीवर, पोटावर होत होते. वार करणारे ते तिघेच होते... त्यांचे विश्वासू सहकारी. त्या तिघांनी झोडून झोडून गणेशरावांना अर्धमेलें केलं होतं. तेवढ्यात लाल दिवटेवाल्यांच्या एक मोठा लोंढा तिकडे येतांना दिसताच त्या तिघांनी काढता पाय घेतला. खाली पडलेल्या गणेशचे अनायसेच लक्ष तिकडे स्टेजच्या बाजूला गेले. लोकांच्या गर्दीतून वाचवत चारपाच कार्यर्कत्यांनी मधुराणीला तिच्या गाडीजवळ आणले होते. त्यात मधूकरावही होते. ते लोक पटापट गाडीत बसले. मधूकररावची आणि गणेशरावची नजरानजर झाली. मधूकरराव त्याच्याकडे पाहून गुढपणे हसले. मग मधूकरराव मधूराणीशी गणेशरावांकडे बोट दाखवत काहीतरी बोलले.

मधुराणीची आणि गणेशरावची नजरा नजर झाली.

म्हणजे हे जे केले ते मधूकररावने आणि त्यात मधूराणीचीही संम्मती होती...

पण का?... व ... कसे?...

तेवढ्यात गणेशरावला मधूकररावच्या गळ्यात त्यांनी त्याच्या त्या तिन साथीदारांच्या स्वाधीन केलेली ती स्वत:ची सोन्याची चैन दिसली.

अच्छा तर ते असं झालं..... .......

गणेशरावला आता एक एक गोष्ट स्पष्ट होवू लागली होती. गणेशरावच्या तिन साथीदाराने त्याच्याकडे येवून ती बातमी देणं म्हणजे तो एक मधूकरावाच्या डावाचाच भाग असावा.... की जेणेकरुन गणेशरावने त्याच्यावर वार करावा. आणि तसेच झाले. आणि जेव्हा गणेशराव मधूकराववर वार करायला गेले ते मधूकरावने मधूराणीच्या निर्दशनास आणून देले असावे. पुरावा म्हणून त्यांच्याजवळ त्याची चेन आणि अंगठ्या होत्याच. आणि मधूराणीला जेव्हा खात्री झाली की गणेशराव आपल्याला अंधारात ठेवून येवढं मोठं पाऊल उचलू शकतो, म्हणजे तो माणूस धोकादायक आहे. मग मधूकरावने गणेशरावचाच काटा काढण्याची परवानगी मधूराणीला माघीतली असेल आणि ती मधूराणीने त्याला दिली असणार.

तरीही गणेशरावच्या मनात मधूराणीबद्दल एक खोटी आशा डोकावली...

ती आता आपल्यालाही नेण्याची व्यवस्था करेल... .

तो जाण्यासाठी तयारच होता.

पण ती नजर आता त्याला ओळखत नव्हती...

ती नजर भेदरलेलीही नव्हती...

एवढा सगळा हिंसाचार चाललेला पाहून त्या नजरेत भीतीही नव्हती...

दु:ख ही नव्हते... कीवही नव्हती...

त्या नजरेत होती एक महत्वाकांक्षा...

वाटेत जेही येतील त्यांना वेळ आल्यास तुडवून जाण्याची जिद्द..

तिने बघून न बघितल्यासारखे करून दुसरीकडे नजर फिरविली आणि गाडी तिथून लवकरात लवकर बाहेर काढण्याचा आदेश दिला. गाडी सुरु होऊन ते तेथून पसार सुध्दा झाले. गणेशराव बघतच राहाले. गणेशरावच्या डोळ्यावर विश्वासच बसत नव्हता. त्यांचे बाकीचे कार्यकर्ते अजूनही मधुराणी स्टेजवर आहे असं समजून त्या लोकांशी लढा देत होते.

म्हणजे ह्या सगळ्यांना मरायला सोडून मधुराणीने पळ काढला होता...

आणि हे सगळे मुर्खासारखे लढत होते ...

गणेशराव अजूनही खाली पडल्या पडल्या धडपडत होते. आता मधुराणीसाठी नाही तर स्वत:चा जीव वाचविण्यासाठी. तेवढ्यात अचानक एक लोकांचा ओंढा गणेशरावकडे आला. ते लोक संख्येने एवढे जास्त होते की गणेशरावला काहीच करता आले नाही. ते लोक अक्षरश: गणेशरावला चिरडून पुढे निघून गेले. मग एकानंतर एक असे लोक त्यांना तुडवत होते. त्यांचा आक्रोश एवढ्या गोंधळात कुणालाही ऐकू येत नव्हता.

लोकांचा लोंढा गणेशरावला तुडवून जाऊन आता ओसरला होता. पण त्यांचा एकही अवयव शाबूत राहिला नव्हता. हललं तरीसुध्दा असह्य वेदना होत होत्या. त्यांनी तसंच पडलेल्या अवस्थेत आजुबाजूला एक नजर फिरविली. त्या उठलेल्या मोहोळाच्या माश्या अजूनही लोकांना चावत होत्या. लोक त्या माशांना आपल्या शरीरावरून ओरबडून चिरडून मारुन टाकण्याचा प्रयत्न करीत. त्यात बऱ्याच माशा मेल्या होत्या.

कामगार माश्याच त्या...

त्यांचं कर्तव्य होतं आपल्या राणी माशीचं सरंक्षण करणे....

गणेशरावला आता आपले प्राण पाखरु उडण्याचीच वाट होती. नव्हे त्यांना आता त्यांचे प्राणपाखरु उडण्याची घाई झाली होती. कारण प्राण गेले म्हणजे त्यांची होणाऱ्या असह्य वेदनेतून सुटका तरी होणार होती. अचानक त्यांची नजर आकाशाकडे गेली. आकाशात त्या आंब्यावरच्या मोहोळातली राणी मधमाशी आपल्या सोबत काही नर मधमाशांना आणि काही कामगार माश्यांना घेऊन पुर्वेकडे निघाली होती. नव्या जागेच्या शोधात. आणि ती जात आहे या गोष्टीपासून अनभिज्ञ इथे खाली तिचे काही कामगार साथी अजूनही शर्थीने लढत होते- या मधूराणीच्या कार्यकर्त्यांसारखेच.

गणेशरावने एकदा शेवटची नजर आजूबाजूला फिरविली. त्यांचे साथीदार अजूनही काही जण मरत होते तर काही जण लढत होते. गणेशरावने विचार केला.

हा प्रत्येकजण इथे मरत आहे तो कामगार माशीचे मरण मरत होता...

त्याही परिस्थीतीत गणेशरावांच्या चेहऱ्यावर एक समाधानाची चुणूक उमटून गेली. त्यांना या गोष्टीचे समाधान होते की त्यांच्या आजुबाजुचे मधूराणीचे कार्यकर्ते जे मरण पत्करत होते ते कामगार मधमाशीचं.. पण त्यांना जे मरण मिळत होतं ते एका नर मधमाशीचं ...

समाप्त

The end

Marathi Fiction books- Madhurani - CH-59 झडप

2009-11-16T01:27:00.000+05:30

sponsored links

Marathi Fiction books- Madhurani - CH-59 झडप

ते लाल बावटे बांधलेले लोक आता काठ्या घेऊन स्टेजकडे झेपावले. पण गणेशराव आणि त्याचे साथी कार्यकर्ते त्यांना अडवू लागले. त्यामुळे त्यांच्यातही जुंपली. त्यांना माहित होतं की ही लोक जर स्टेजवर पोहोचली तर मधुराणी आणि तिच्या बरोबर असलेल्या इतर लिडर लोकांचं काही खरं नाही. मधुराणीच्या जीवालाही धोका होता. त्यामुळे गणेशराव आणि त्याचे कार्यकर्ते शर्थीने अक्षरश: त्याच्याशी एखादी खींड लढविल्यासारखे लढू लागले. ज्या आंब्याच्या झाडावरून मोहोळ उठले होते तेही गणेशराव जिथे त्या लोकांशी चार हात करीत होते तिथून जवळच होते. त्या माश्या तिथेसुध्दा पोहोचल्या होत्या. मधुराणीच्या कार्यर्कत्यांना अक्षरश: दोन शस्रांशी लढावे लागत होते. त्या लाल दिवटे बांधलेल्या लोकांच्या काठ्या आणि त्या उठलेल्या मोहोळाच्या माश्या. गणेशरावचा चेहरा तर दोनतीन माशा डसल्यामुळे सुजून टंब झाला होता. पण त्यांना त्याची पर्वा नव्हती. हे लोक स्टेजवर पोहोचता कामा नये. मधुराणीचा जीव वाचवणे सगळ्यात महत्वाचे.

नाही काहीही झालेतर बेहत्तर ...

मधुराणीला काहीही व्हायला नको ...

शेवटी तीच तर आता आपल्या जगण्याचा आणि जीवनाचा सहारा झाली होती...

कितीही नाही म्हटलं तरी आपला तिच्यावर जीव बसलेला आहे...

नाहीतर आपण जीवाची पर्वा न करता एवढ्या शर्थीने लढलो असतो का? ...

त्यांच्या समोर काही कार्यर्कत्याने तिथून काढता पाय घेऊन पळ काढला होता.

आपणही तसा पळ काढू शकलो असतो...

पण गणेशरावमध्ये आज काय संचारले होते काय माहित. ते या वयातही एकेका लाल दिवटे बांधलेल्या लोकांचा फज्जा पाडत होते. त्यांच्या हातातही एक काठी आली होती. ते ती एखाद्या तलवारीसारखी फिरवत होते.

हा सगळा गोंधळ चालू असतांना गणेशरावला मधूकराव त्यांच्या जवळून स्टेजकडे जात असलेले दिसले. त्यांची नजरा नजर होताच मधूकरराव गणेशरावला म्हणाले, " गणेशराव एकही दिवटा वर पोहोचला नाही पाहिजे ... साल्यांचा जीव घेण्याची वेळ आली तरी बेहत्तर... मी तिकडे मधुराणीच्या सुरक्षतेची व्यवस्था करतो."

पोलीसांची मागावून मागावलेली तुकडी आली होती. अश्रूधुरांच्या नळकांड्या फुटत होत्या. पण लोक कशालाही जुमानत नव्हते. कदाचित तो सगळा बंदोबस्त लोकांच्या संख्येच्या मानाने अगदीच तोकडा होता. गणेशराव आणि त्याच्या साथीदाराने यशस्वीरित्या लढून लोकांना स्टेजकडे जाण्यापासून रोकण्यात बऱ्यापैकी यश मिळवले होते. तेवढ्यात गणेशरावच्या अगदी जवळचे तिन कार्यकर्ते त्यांच्याजवळ आले. गणेशरावच्या लक्षात आले की त्यांना काहीतरी खाजगीत बोलायचे होते. गणेशराव तेथील जबाबदारी इतर कार्यकर्त्यांवर सोपवून त्यांना घेवून बाजुला गेले.

'' साहेब खबर चांगली नाही...'' त्यातला एकजण म्हणाला.

'' काय झालं... जरा स्पष्ट सांग..'' गणेशरावच्या पोटात गोळा उठला होता.

मधूराणीला काही झालं की काय?...

'' मधूकराव आज तुमचा घात करण्याच्या विचारात आहे'' त्यातला एकजण म्हणाला.

'' काय?... तुम्हाला कोणी सांगितलं?'' गणेशरावांनी आश्चर्याने विचारले.

त्यांना असं कधीतरी होईल याची खात्री होतीच. पण ते इतक्या लवकर होईल याची अपेक्षा नव्हती.

'' राजूनं त्याच्या स्वत:च्या कानानं.. मधुकररावला... काशीनाथला सांगतांना एकलं'' त्यातला एक म्हणाला.

'' काय म्हणाला तो?'' गणेशरावांनी विचारले.

'' आज चांगला मौका आहे... गण्याला लेकाला आज ठेचा... माझ्याशी बरोबरी करतो साला... त्याला माहित नाही वाटतं एका म्यानात एकच तलवार राहू शकते म्हणून...'' असा म्हणाला होता तो काशीनाथला.

'' अ...सं'' गणेशराव विचार करत म्हणाला.

'' मग आता कसं करायचं?'' गणेश पुढे जणू स्वत:शीच बोलला.

'' साहेब तुम्ही आज्ञा द्या'' त्यातला राजू म्हणाला.

गणेशने राजूकडे निरखून पाहाले. त्याचा निश्चय पक्का दिसत होता. आणि या क्षणी त्याला कोणतीही आज्ञा दिल्यास तो स्वत:च्या जिवाचीही पर्वा न करता पार पाडणार होता यात शंका नव्हती.

गणेशरावचे आता जबडे वळू लागले होते.

'' हो त्याचं बरोबर आहे .. एका म्यानात एकच तलवार राहाली पाहिजे'' गणेश स्वत:ची सोन्याची चैन आणि अंगठ्या काढत त्यांच्या हवाली करीत निश्चयाने म्हणाला.

'' जी साहेब ... जशी तुमची आज्ञा... तसं तेही स्टेजच्या जवळ खाली गर्दीत उतरलं आहे... एका काठीत तं राम दावतो त्याला...'' त्यातला एक आडाणी आडदांड साथीदार बिंबा म्हणाला,.

'' हो साहेब'' बाकिच्या दोघांनीही हमी भरली.

आणि ते आपापल्या काठा सांभाळत मधूकराव ज्या बाजुला होता त्या बाजुला जावू लागले.

क्रमश:...

Marathi kadambari - Madhurani CH-58 मधूराणीचं भाषण

2009-11-14T01:29:00.000+05:30

sponsored links

Marathi kadambari - Madhurani CH-58 मधूराणीचं भाषण

बाकीच्या लिडर मंडळीची भाषणं आटोपल्यावर मधुराणी भाषणासाठी उभी राहाली. माइकसमोर गेल्यावर तिने एक बराच मोठा पॉज घेऊन समोर बसलेल्या लोकांच्या भव्य समुदायावर एक नजर फिरविली. सगळीकडे शांतता पसरली. जे काही लोक पेंगुळले होते ते कान टवकारुन ऐकण्यासाठी तयार झाले.

" बंधू आणि भगिनींनो..."

पुन्हा पॉज. लोकांचा टाळ्यांचा कडकडाट. आता कार्यर्कत्यांनी नव्हे तर लोकांनी उत्स्फूर्त टाळ्या वाजवल्या होत्या. शेवटी मधुराणीचे भाषण सुरु झाले या आनंदाने.

'चॅरिस्मा' म्हणतात तो हाच...

गणेशराव अभिमानाने तिच्याकडे पाहत होते.

नंतर मधुराणीचे जे भाषण सुरु झाले ते जवळपास पंचेचाळीस मिनिटे चालले. तिने लोकांना जसे मंत्रमुग्ध करून सोडले होते. गणेशरावने तिच्या वर्क्तुत्वाबद्दल आत्तापर्यंत नुसते ऐकलेच होते. आता ते स्वत: अनुभव घेत होते. खरोखर गणेशराव मंत्रमुग्ध झाले होते.

ते भानावर आले ते जनतेच्या समुदायात एका कोपऱ्यातून आलेल्या घोषणांमुळे.

" मधुराणी मुर्दाबाद..." कोपऱ्यातून एकदम अनपेक्षित घोषणा आल्या.

गणेशरावने वळून बघितले. तिकडे कोपऱ्यात लाल बावटे बांधलेले काठ्या घेऊन उभे असलेले काही तरुण त्यांना दिसले.

तरी मघाशी कुजबूज होतीच की कोणीतरी सभेत गोंधळ घालणार आहे म्हणून...

हे संपतराव पाटलाचा मुलगा दिपक पाटलाचं काम असावं...

संपतराव पाटील अपघातात मरण पावल्यापासून त्यांचा वारसदार मुलगा दिपक पाटलाने राजकारणाची सर्व सुत्र आपल्या हातात घेतली होती. त्यालाही कदाचित कल्पना असावी की त्याच्या वडीलाच्या मृत्यूमागे मधुराणीचाच हात असावा. कारण तेव्हापासूनच त्यांच्यातले सबंध दुरावत आणि बिघडत गेले होते. संपतराव हयात असते तर त्यांनी असा मार्ग चोखळला नसता. पण हा नव्या जोमाचा तरुण पोरगा. अंगात तरुण रक्त सळसळत होतं.

" मधुराणी मुर्दाबाद..." घोषणांचा जोम वाढतच होता.

सगळीकडे गोंधळ माजण्याची चिन्हं दिसत होती. मधुराणी एक क्षण थांबली. तिने मधूकरराव आणि इतर कार्यकर्ते मंडळीकडे एक नजर टाकली. मधुराणी आणि मधूकरावांमधे नजरेचीच काय मुक देवाणघेवाण झाली कुणास ठावूक. तो मोठ्या आवेशाने आपल्यासोबत आपल्या कार्यर्कत्यांना घेऊन तिकडे कोपऱ्यात जिकडून घोषणा येत होत्या तिकडे निघाला. मधुराणीने काहीही झाले नाही असा आव आणून आपले भाषण चालूच ठेवले.

मधूकरराव आणि त्याच्यासोबत बाकीचे चाळीस पन्नास कार्यकर्ते गेल्यावर प्रकरण अजूनच बिघडले. त्या लोकांजवळ काठ्या होत्याच त्यांनी काठ्यांनी मधुराणीच्या कार्यर्कत्यांना मारणे चालू केले. मधुराणीचे कार्यकर्तेही काही कमी नव्हते त्यांनीही त्यांच्याजवळच्याच काठ्या हिसकून त्यांनाच मारणे सुरु केले. पण इकडे जमलेल्या लोकांत गोंधळ सुरु झाला. पळापळी सुरु झाली. मधुराणीला भाषण थांबवावे लागले.

एक पोलीस अधिकारी माइकवर लोकांना शांत राहण्याचे आव्हान करु लागला. पण आता लोक आवाक्याबाहेर गेले होते. ते लाल दिवटे बांधलेले आणि काठ्या घेतलेले लोकही आता संख्येने वाढू लागले. ते काठ्यांनी आणि मधुराणीचे कार्यकर्ते त्यांच्याजवळ काही नसल्यामुळे आता दगड मारु लागले. ते कुठून येत होते काही पत्ताच लागत नव्हता. कदाचित ते आधीच लोकांत येऊन इकडे तिकडे विखुरले असावेत. त्यात अजून गोंधळ म्हणजे मधुराणीच्या एका माणसाने मारलेला एक दगड तिथे मैदानात आंब्याच्या झाडावर असलेल्या एका आग्या मोहोळाला जाऊन लागला. त्या सगळ्या माश्या उठल्या आणि तिथे जमलेल्या प्रेक्षक जनतेला डसू लागल्या. त्या माशांना काय... कोण मधुराणीकडचा? आणि कोण विरोधातला?. त्या सापडेल त्याला डसू लागल्या. त्या मोहोळाच्या माश्यांमुळे तर लोकांत अजूनच गोंधळ वाढला, चेंगरा चेंगरी वाढली.

हे सगळं मधुराणीच्या विरोधकाचंच कट कारस्थान होतं पण ते या स्तराला जातील किंवा प्रकरण एवढं बिघडेल असा कुणालाच अंदाज नव्हता. पोलीस अधिकाऱ्याने पोलीस स्टेशनला फोन करून शस्त्रास्त्राने लेस अजून पोलीस बोलवून घेतले.

क्रमश:...

Marathi books world - Madhurani CH-57 तो म्हातारा कोण?

2009-11-12T01:10:00.004+05:30

Novel Madhurani - CH-57 सभा

2009-11-10T01:05:00.005+05:30

पूर्ण पटांगण गच्च भरलं होतं. आता मधुराणीचीच वाट होती. तशी तिची तिथे येण्याची जाहिर वेळ होऊन वर एक तास होऊन गेला होता. दोनदा तीनदा अफवा पसरली की मधुराणीची गाडी आली तसे कार्यकर्ते एकदम गडबड करु लागत. ही अफवा कदाचित मुद्दामच कुणीतरी पसरवत असावा. म्हणजे जेवढं पब्लीकला ताटकळत ठेवलं तेवढं लिडरचं महत्व वाढतं. आणि पब्लीक नुसती वाट पाहून पेंगायला नको. सदैव त्यांनी जागृत राहून आपल्या नेत्याची वाट पहायला हवी. नाही तर वाट पाहून थकलेल्या मंडळीला आपला नेता आलेलाही कळायचा नाही. आता ती अफवाही जास्त वेळा पसरायला नको. नाही तर ते लांडगा आले रे आला सारख व्हायचं. राजकारण म्हणजे कसं योग्य गोष्टीचं योग्य वेळी योग्य प्रमाणात केलेलं मिश्रण असतं.

तेवढ्यात गणेशरावला दुसऱ्या एका ट्रकमधून उतरतांना अजून काही उजनीची मंडळी दिसली. हा ट्रक तसा उशीराच आला होता. कारण एव्हाना सभा सुरु व्हायला पाहिजे होती. कदाचित ही त्या ट्रकची उजनीची दुसरी वारी असावी. तसं गणेशराववर ज्या कामाची जबाबदारी सोपवली होती ते काम केव्हाच झालं होतं. आता फक्त मधुराणी येण्याची वाट होती. तेवढाच टाईम पास म्हणून पुन्हा गणेशराव तिकडे गेले. यावेळी त्यांची तिथे उजनीला राहणारा आणि गावोगावी मोटर पंप पंखे याचं मेकॅनिकचं काम करणारा बबन भेटला. अजूनही तो तेच काम करत होता. गावचे लोक ज्याला येडा म्हणत होते तोही भेटला. तो अजूनही येडाच होता. इकडे सगळे गप्पा मारत होते आणि त्याचं आपलं मधून मधून सुरुच होतं 'कधी सभा सुरु होते?... कधी सभा सुरु होते?'. गणेशरावला त्या गर्दीत मधुराणीचं शेत बघणारा संभाजीरावसुध्दा दिसला. पण का कोण जाणे त्याने पाहून न पाहिल्यासारखे केले आणि तो तिथून सटकला. मारोती टेलरही दिसला. तो स्वभावाने तसा लाजाळूच म्हणून काही बोलला नसावा कदाचित. गावातले महादा, लोखंड्या, भिका वैगेरे क्रिकेट खेळ्णारी मंडळी भेटली. त्यांच्याकडून कळले की आता गावात क्रिकेट खेळण्याचा वसा नविन पिढीने उचलला होता म्हणून. नविन पिढीतली क्रिकेट खेळणारी पोरं आधीच्याच फेरीच्या वेळी आली होती. त्यांचं आपलं मधुराणीला क्रिकेटची कीट मागण्याचं चाललं होतं. मागच्या निवडणूकीच्या वेळी मधुराणीने स्वखुषीने त्यांना क्रिकेटची किट दिली होती म्हणे. गणेशरावला त्यांच्या जुन्या क्रिकेट खेळणाऱ्या साथीदारांकडून कळलं. मधुराणीची तशी युक्ती छान होती. पोरांना क्रिकेटची कीट दिली की सारं गाव खूश. दोनतीन नवीन पोरं दिसली. गणेशरावने कुणाला तरी विचारले तर त्यातले दोन बंडू हॉटेलवाल्याची पोरं होती. माय बाप अजूनही तिकडे गावोगावी फिरुन त्यांचा हॉटेलचा धंदा सांभाळीत होती आणि ही इकडे उनाडसारखी इकडे तिकडे बेफिकीरपणे फिरत होती. कुणीतरी गावातल्याने त्यांची माहिती सांगता सांगता त्यांचा उध्दार केला. अन् त्यातलं एक पंधरा सोळा वर्षाचं पोर मुक्याचं होतं म्हणे. गणेशरावला अचानक मुक्याची अन् मुकीची गोष्ट आठवली.

मुकीचं काय चाललं असेल?...

तिचं लग्न झालं असेल की नाही?...

ते ही सगळी माहिती गाववाल्यांना विचारणार एवढ्यात त्यांचा एक कार्यकर्ता लगबगीने येऊन गणेशरावला तिथून घेऊन गेला. जाता जाता त्यांच्या कानात त्या कार्यर्कत्याने सांगितले. " आज... सभेत गडबड होणाची शक्यता आहे... मधुकरावने सतर्क राहाण्यास सांगितले आहे..."

शेवटी एकदाची अफवा खरी झाली मधुराणीची गाडी आणि तिच्या गाडीच्या मागेपुढे सायरन वाजवत पोलीसांच्या गाड्या तिथे येऊन ठेपल्या. सगळ्या जमलेल्या जनमाणसात उत्साहची एक लहर पसरल्यासारखी दिसली. जमलेले सर्व लोक आपापले पाय ताणून, उंचावून साडी घातलेला ठिपका कुठे दिसतो का ते बघायला लागले. स्टेजवर गेल्यावर तो ठिपका दिसणारच होता. पण नाही तो ठिपका आधी दिसतो का याची घाई. स्टेजवर जातांना काही लोकांनी मधुराणीजवळ जाऊन तिच्या गळ्यात मोठमोठे फुलांचे हार घातले. ते हार कुणाला घालू द्यायचे आणि कुणाला नाही ते गणेशराव आणि त्यांच्यासोबत असलेल्या कार्यर्कत्यांची जबाबदारी होती. ती त्यांनी चोख पार पाडली होती. हार घालतांना काही गोंधळ झाला नव्हता. कुणाला हार घालू द्यायचे त्यांना ओळखून आधीच गणेशराव आणि त्यांच्या माणसांनी मधुराणी जिथून स्टेजवर जाणार होती त्या रस्त्याच्या कडेला समोर उभे राहण्यास सांगितले होते. लोकांकडून हार स्वीकारल्यानंतर मधुराणी त्या फुलांच्या हारांना लोकांच्या गर्दीत फेकत होती. तो हार मिळविण्यासाठी किंवा त्या हाराचे एकतरी फुल मिळविण्यासाठी लोकांची एकच झुंबड उडत असे.

आपल्या सोबत चारपाच लिडर घेऊन मधुराणी स्टेजवर पोहोचली. स्टेजवर पोहोचल्यावर तिने सगळ्या लोकांना हात ऊंचावून आणि हलवून अभिवादन केले. लोकही आपापले हात हालवून तिला अभिवादन करु लागले. आता एवढ्या लाखो लोकांत कोणाचा कोणता हात हे काही मधुराणीला कळणार नव्हते. पण नाही लोकांची आपली वेडी समजूत की मधुराणीने त्यांच्याकडे पाहूनच आपला हात हलविला.

क्रमश:...

Marathi Novel - Madhurani - CH-56 निवडणूका

2009-11-08T01:01:00.003+05:30

निवडणूका जवळ आल्या होत्या. त्यासाठी प्रचार ही आवश्यक बाब होती. त्यानिमित्ताने आज मधुराणीने शहरात सभा ठेवली होती. चारपाच लाखाच्यावर पब्लीक येणार होती. मधुराणीने स्टेज, प्रमुख पाहूणे, त्यांची सेक्यूरीटी इत्यादि जबाबदारी आपल्या जवळच्या कार्यर्कत्यांना वाटून दिली होती. तसं मधुराणीचं मॅनेजमेंट फार चांगलं होतं. त्याचा अनुभव गणेशरावने आधीही बरेच वेळा घेतला होता. मधुराणीच्या सेक्यूरीटीची जबाबदारी गणेशराववर येऊन पडली होती. तसं सेक्यूरीटीसाठी पुलिस होतीच. पण गणेशरावला त्यांच्याशी संपर्कात राहून पूर्ण व्यवस्था करण्याची जबाबदारी होती. मधूकररावकडे पब्लीक जमा करण्याची जबाबदारी होती. त्यांचं जवळच्या गावांतून ट्रकच्या ट्रक भरुन लोक आणनं सुरु होतं. लोकांनाही फुकटात तालूक्याच्या ठिकाणी फिरुन येण्याची नवलाई होती.

सभा आमराईत ठेवली होती. ती आमराई म्हणजे शहराच्या मधे एक मोठे पटांगण होते. आंब्याचे तिथे तुरळक दोन तीन झाडेच होती. पूर्वी कधीतरी तिथे आमराई असावी. तेव्हापासून त्या पटांगणास लोक आमराईच म्हणायचे. सभा भर दुपारी असल्यामुळे लाईटींगचा तेवढा प्रश्न नव्हता. स्टेजचे काम ज्या कार्यर्कत्याकडे दिले होते त्याने स्टेज उभारण्याचे काम चोख बजावले होते.

हळू हळू लोकांची गर्दी जमा व्हायला लागली. जवळपासच्या खेड्यांवरून ट्रकच्या ट्रक येत होते आणि गिट्टी रेती आणून ओतावी तसे लोकांना ते आणून उतरवत होते. आणि पुन्हा जात होते - पुढच्या ट्रीपसाठी. शहरातल्या लोकांचासुध्दा येण्याचा ओघ सुरु झाला होता. पण शहरातले लोक जेमतेमच होते.

स्टेजवर लाऊडस्पीकरवाल्यांची गडबड सुरु झाली. तो एक एक माईक लावून त्याचं माईक टेस्टींग वैगेरे करीत होता. खेड्याची लोक त्याचीसुध्दा मजा घ्यावी तसं ते लक्ष देऊन पाहत होते. तेवढ्यात एक आलीशान कार तिथे आली. त्यातून मधूकरराव आणि दुसरे मधुराणीचे जवळचे कार्यकर्ते उतरले. गणेशरावही त्याच कारमधून उतरले. मधूकररावने इकडे तिकडे एक पाहणी केल्यासारखी नजर फिरविली. मध्ये जो भेटेल त्याला 'सगळं व्यवस्थित आहे ना' अशी विचारणा केली आणि ते त्या कारमध्ये बसून पुन्हा पसार झाले. कदाचित ते आता पुन्हा येणार होते ते मधुराणीला घेऊनच.

पोलीसांचे ताफे येऊन इकडे तिकडे विखुरले. गणेशरावचं आता फक्त काम होतं ते त्यांच्या हाताखाली जे शंभरएक कार्यकर्ते होते त्यांना स्टेजच्या आजूबाजूला विखरुन पसरवीनेे. कारण जनतेच्या संरक्षणाची काळजी करणं हे त्यांचं काम नव्हतं. ती पोलीसाची जबाबदारी होती. आणि मधुराणीच्या संरक्षणासाठी जो पोलीसांचा ताफा होता त्याच्या व्यतिरिक्त तिच्या संरक्षणाचं काम करणं ही गणेशराव आणि त्यांच्या कार्यर्कत्त्याची जबाबदारी होती. आणि संरक्षण म्हणजे तरी काय की जे खरोखरच मधुराणीपर्यंत पोहोचण्याच्या लायकीचे आहेत त्यांनाच तिच्यापर्यंत पोहोचू देणे आणि बाकीच्या जनरल पब्लीकला रोखने.

उजनीचे लोक ट्रकमधून येऊन उतरले तसं गणेशरावचं तिकडे लक्ष गेलं. त्यातले बरेच लोक गणेशरावच्या ओळखीचे होते. गणेशराव त्यांना भेटण्यासाठी तिकडे गेले. गणेशरावची प्रथम भेट सदाशीच झाली. सदाला पाहताच त्याने दारु पिऊन त्यांना दिलेली शीवीगाळ आठवून हसू फुटले. सदा आता खूपच थकला होता. गणेशरावपेक्षा एखाद दोन वर्षाने मोठा असावा तो. पण तो अगदीच बारीक किडकिडा आणि म्हातारा दिसत होता.

" काय सदा कसं काय?" गणेशरावने त्याची विचारपुस केली.

तो गणेशरावकडे अचंब्याने पाहू लागला.

" गणेशराव?" तो आनंदाने म्हणाला.

" काय तब्येत खूप हालली तुझी" गणेशराव म्हणाले.

" तुमच्यातबी लय बदल झालाकी हो... आंगात भरल्यासारखे वाटता.. अन् हे काय ... लिडर बिडर झाले का काय?" तो म्हणाला.

त्याच्या चेहऱ्यावर अगदी आनंद मावत नव्हता.

" काय दारु बिरु सुटली का नाही आता?" गणेशराव गंमतीने म्हणाले.

त्याच्या चेहऱ्यावरचा आनंद आता एकदम नाहीसा झाला.

" आता जीवासंगच सुटणार आसं वाटते " तो म्हणाला.

गणेशरावला वाईट वाटत होते की त्याला हा प्रश्न उगीच विचारला.

" अजून कोण कोण आलं उजनीवरून?" गणेशरावने त्या ट्रकमधून उतरणाऱ्या गर्दीकडे पाहून म्हटले.

" हायत की ... आजून एक टरक येणार हाय म्हणत्यात..."

" सरपंच येणार आहेत का?" गणेशरावने विचारले.

त्याचा चेहरा पुन्हा काळवंडला.

" सरपंच गेले .. पाच सहा वर्स झाले" तो गंभीरतेने म्हणाला.

" कसं काय? " गणेशरावने आश्चर्याने विचारले.

" अवो वय झालं होतं... गेले ते बरं झालं ... लई तरास होता त्यानला... डोळ्यांनं दिसत नव्हतं... पायानं चालता येत नव्हतं... हागनं मुतनं जाग्यावरच करत होते... पोरगं त पाहत नव्हतं त्याचेकडे... म्याच केलं त्याचं त्या काळात... अवो शिलींगची का होईना त्यानी जमीन देली होती आमाला... पोरगं इसरलं आसल पर म्या नाय इसरलो त्याचे उपकार... ते कोणालाबी देऊ शकलं आसतं... पर त्यानं मलेच देली होती जमीन..." सदा अगदी गहीवरून येऊन बोलत होता.

गणेशरावला प्रथमच सदाची एक वेगळी बाजू माहित झाली होती. ते मोठ्या आदराने त्याच्याकडे पाहत होते .

तेवढ्यात गणेशराव उजनीला असतांनाचा तिथला चपराशी पांडू लगबगीनं गणेशरावजवळ आला.

" राम राम सायेब " त्याने आनंदाने गणेशरावला वाकून नमस्कार केला.

" अरे कसं काय? ..." गणेशराव त्याला म्हणाले.

तो वयाने जरी पोक्त झाला होता तरी त्याची वागण्याची आणि हाजी हाजी करण्याची तऱ्हा अजूनही बदलली नव्हती.

" काय रे आता कोण असतो ग्रामसेवक?..." गणेशरावने विचारलं.

" आता काय माहित नाय सायेब... तुमी तिथून गेले अन् म्या ते काम सोडलं... तुमी होते तोवर त्या कामात दम होता.. तुमच्यानंतर आला तो ग्रामसेवक सोताच पैसे घेत होता... मंग आपलं कामच काय तेथं... मंग माव्ह लगीनबी झालं अन् आता सिडच्या मानसामांग आसतो... बटईनं घेतलंनं सीड ... त्या गार्डसायेबाचं... "

" अरे वा ... म्हणजे आता मस्त चाललं असेल..." गणेशराव म्हणाले..

" हो तसं मस्तच हाय... पर तुमी होते तवासारखी आता गावात मजा नाय राह्यली"

क्रमश:...

Marathi online publication - Madhurani - CH-55 त्या जुन्या भावना

2009-11-06T00:51:00.001+05:30

शंकर काही क्षण खुर्चीवर बसला आणि एकदम उठून मधूराणीच्या पायाशी लोळण घेवू लागला, '' मलं माफ कर मधे... मले माफ कर... म्या माह्या कर्माचे फळं भोगले हायत आता... गावातून गेलो तव्हापासून वन वन भिकाऱ्यासारखं फिरतूया...आताबी बघ चार दिस झाले पोटात एक अन्नाचा कन नाय...''

मधूराणीला त्याने जे केले त्याबद्दल ना राग होता ना कोणत्या दुसऱ्या प्रकारच्या भावना होत्या. तेव्हापासूनच तर तिने भावनांना कधी थारा दिला नव्हता, नव्हे भावनेला थारा न द्यायचं ती शिकली होती. मधूराणीने त्याला खांद्याला धरुन उठून उभे केले. तिला जाणवले की त्याच्या खांद्यावर हात ठेवताच त्या जुन्या भावना तरंगांनी तिच्या मनावर पुन्हा ताबा केला होता. तिने आपसूकच त्याला आपल्या बाहुपाशात ओढून घेतले. कदाचित त्या जुन्या भावना ती पुन्हा अनुभवण्याचा प्रयत्न करीत असावी की ज्या तिला नंतर कधीही अनुभवायला मिळाल्या नव्हत्या. पण तिच्या लक्षात आले की त्या भावना आहेत तर आनंददाई पण त्या तिला कमकुवत बनवित होत्या. पण ती आज जी मजल दर मजल करीत इथपर्यंत येवून पोहोचली होती. इथे त्या भावनांना थारा नव्हता. कमकुवतपणाला तर नव्हताच नव्हता. त्याला बाजुला करुन त्याच्या खांद्याला धरुन ती त्याला तिच्या शयनगृहात नेऊ लागली. तिने मनाचा पक्का निश्चय केला होता की त्या तिच्या मनाला कमकुवत बनविणाऱ्या भावनांचा आज कायमचा बिमोड करायचा.

अजुन उजाडायचंही होतं. सकाळच्या अंधारात मधूराणीच्या बंगल्याच्या आवारात एक पोलिस जिप आणि ऍम्बूलन्स येवून थांबली. पोलिस जिपमधून लगबगीने एक लेडी इन्सपेक्टर आणि तिचे खास जवळचे सहकारी उतरले आणि सरळ मधूराणीच्या बंगल्यात घुसले. सरळ ते दुसऱ्या मजल्यावर गेले. मधूराणी हॉलमधे त्यांची वाट पाहातच बसलेली होती. मधूराणीने उंची मखमली ओव्हरकोटसारखा गाऊन घातलेला होता. इन्सपेक्टर आणि तिचे सहकारी येताच मधूराणी उठून उभी राहाली आणि त्यांना तिच्या बेडरुमधे घेवून गेली. बेडरुममधील दृष्य पाहताच एवढे एकावरुन एक भयानक प्रसंगातून जावून निर्ढावलेले ते पोलिससुध्दा अवाक होवून त्या दृष्याकडे पाहत होते. बेडरुममधे बेडवर एखाद्या अबलेवर एखाद्या नरपशूने रात्रभर जबरदस्ती करुन तिचे जे हाल व्हावे तश्या अवस्थेत शंकर बेडवर उताना पडलेला होता.

इन्सपेक्टरच्या सहायकाने शंकरजवळ जावून त्याची नाडी बघितली तर तो जिवंत होता. त्याने त्याला सरळ करण्याचा प्रयत्न केला तर तो वेदनेने विव्हळला.

'' यांना काय झाले?'' लेडी इन्स्पेक्टरच्या तोंडून निघाले.

'' काही नाही... आमच्या ते फार पुर्वीचे ओळखीचे गृहस्थ... काल तब्येत बरी नव्हती म्हणून आम्ही त्यांना इथे झोपण्यास सांगितले.... पण सकाळी बघते तर त्यांचे हे हाल झालेले...'' मधूराणी म्हणाली.

लेडी इन्सपेक्टर काय समजायच्या त्या समजल्या. आणि आपल्या सहकाऱ्यांच्या मदतीने त्याला उचलून खाली नेवू लागल्या. त्याला पकडून जसे ते सगळेजण पायऱ्या उतरु लागले तसा मधूराणीने आवाज दिला, '' इन्सपेक्टर''

लेडी इन्सपेक्टरने मधूराणीकडे बघितले आणि त्या काय समजायच्या ते समजून वरच थांबत म्हणाल्या, '' तुम्ही पुढे व्हा ... मी आलेच''

ते सगळेजण खाली उतरताच मधूराणी लेडी इन्सपेक्टरला म्हणाल्या, '' बसकी....''

लेडी इन्सपेक्टर सोफ्यावर बसली आणि मधूराणी तिच्या समोरासमोर सोफ्यावरच बसली.

'' काय व्यवस्थित आहे ना?'' मधूराणीने तिच्या डोळ्यात पहात विचारले.

'' जी मॅडम'' लेडी इन्सपेक्टर म्हणाल्या.

'' तुझं प्रमोशन कधी यावर्शी ड्यू आहे?'' मधूराणीने सहजच विचारल्यासारखे विचारले.

'' नाही ... पुढच्या वर्षी'' ती लेडी इन्सपेक्टर म्हणाली.

'' अच्छा...'' मधूराणी म्हणाली.

'' बरं याला ... ताबडतोब सरकारी दवाखाण्यात भरती करा ... आणि माझं नाव कुठेही येणार नाही याची काळजी घ्या...'' मधूराणीने आदेशवजा सुचना दिली.

'' जी मॅडम..'' लेडी इन्सपेक्टर म्हणाली.

'' काय आहे ... आजकाल... तुला माहित आहेच... मेडीयाचं कसं असते ते... बातमीपेक्षा... ती बातमी किती विकाऊ आहे याला महत्व दिल्या जातं ... मग ती बातमी खरी असो की खोटी'' मधूराणी म्हणाली.

'' हो मॅडम ... बरोबर आहे तुमचं'' ती लेडी इन्स्पेक्टर म्हणाली.

आत्तापर्यंत मधूराणीने त्या लेडी इन्सपेक्टरच्या डोळ्यावरुन आणि हावभावावरुन हेरले होते की ती कितपत तिला सहकार्य करण्यास इच्छुक आहे. आणि तिच्या पुर्ण सहकार्याची शाश्वती होताच ती सोफ्यावरुन उठून उभी राहाली. तिच्या समोर बसलेली इन्सपेक्टरही उठून उभी राहाली आणि जिन्याकडे जात म्हणाली, '' बराय मॅडम .. तुम्ही काही काळजी करु नका''

मधूराणीने तिला नुसता हात दाखवून तिचा निरोप घेतला आणि त्या लेडी इन्सपेक्टरच्या बुटाचा पायऱ्या उतरतांनाचा आवाज येवू लागला.

त्या दिवसानंतर जवळपास चार पाच दिवस झाले असतील. मधूराणी पार्टीच्या मिटींगमधे होती. तेवढ्यात मधूराणीचा एक सहाय्यक मधूराणीच्या कानाजवळ झूकून कुजबुजला,

'' मॅडम आपल्यासाठी.. सरकारी दवाखाण्यातून इन्सपेक्टर शिंदेंमॅडमचा फोन आहे...''

'' कशासाठी?...'' मधूराणी.

'' तो त्या दिवशी भरती केलेला गृहस्थ आत्ताच वारला.. असं त्या सांगत होत्या'' तो सहाय्यक पुन्हा कानाशी हळू आवाजात पुटपुटला.

'' तिला सांग .. मी एका महत्वाच्या मिटींगमधे आहे... आणि पुन्हा त्या बाबतीत मला कुणाचाही फोन आला नाही पाहिजे असं बजाऊन सांग तिला'' मधूराणीने आदेश दिला.

'' जी मॅडम'' तिचा सहाय्यक तिच्याजवळून निघून फोनकडे गेला.

क्रमश:...

Marathi literature - Madhurani CH- 54 भूतकाळ

2009-11-04T00:54:00.000+05:30

संध्याकाळचे सात वाजले असतील. मधूराणी आपल्या गॅलरीत आरामखुर्चीवर आरामात बसली होती. तेवढ्यात तीचा एक कार्यकर्ता तिच्याजवळ येवून उभा राहाला.

'' काय आहे?'' तिने चाहूल लागताच, त्याच्याकडे न वळता विचारले.

'' राणीसाहेब... खाली एक माणूस आपल्याला भेटायचा आग्रह करतो आहे..'' तो कार्यकर्ता म्हणाला.

'' भेटण्याची वेळ संपलेली आहे .. आणि यावेळी मी कुणालाही भेटत नाही.. '' मधूराणी म्हणाली.

'' पण तो जात नाही आहे... वाद घालतो आहे... भांडण करतो आहे.. अगदी मारावरीवरसुद्धा आला होता तो.. माफ करा पण.... सारखा मला मधीला भेटायचं... मधीला भेटायचं असं ओरडतो आहे...'' तो कार्यकर्ता म्हणाला.

'' मधी...'' या शब्दाने मधूराणीच्या काळजात कालवाकालव केली.

या नावाने तिला एकच जण संबोधत असे. पण फार पुर्वी. तिने जेव्हा नुकताच तारुण्यात प्रवेश केला होता तेव्हा.

तिचा भूतकाळ तिच्या डोळ्या समोरुन सरकू लागला.

मधूराणी आपल्याच विचारात मग्न झाल्याचं पाहून, मधूराणी आता कुणालाही भेटणार नाही याची खात्री समजून तो कार्यकर्ता तिथून जावू लागला. तो खाली उतरण्यासाठी जिन्याजवळ पोहोचला असेल. त्याला मागून मधूराणीचा आवाज आला, '' थांब... ''

तो कार्यकर्ता ब्रेक लागल्यागत थांबला.

'' त्याला वर पाठवून दे..'' मधूराणीने आदेश दिला.

'' जी'' त्या कार्यकर्याने होकार दिला आणि तो वेगात जिने उतरु लागला.

थोड्या वेळात मधूराणीला पुन्हा चाहूल झाली. ती तिकडे तोंड करुनच येणाऱ्या माणसाची वाट पाहत होती. येणारा अगदी तिच्याजवळ येवून उभा राहाल्याचे तिला जाणवले. तिच्या अंगात रोमांच उभे राहात होते.

'' मधी...'' तिला आता आवाज आला.

तोच आवाज ... तिच आर्तता...

तिने वळून पाहाले. तिच्या समोर तिचं पहिलं आणि शेवटचं प्रेम उभं होतं. शंकर त्याचं नाव. पण आता त्याच्यातही वयोमानाप्रमाणे खुप बदल झाला होता. तब्येतीनेही तो अशक्त वाटत होता. इतका वेळ उभा राहूनही कदाचित तो थकला होता आणि मटकन बाजुच्या खुर्चीवर बसला.

'' शंकर...'' मधूराणीच्या तोंडून निघाले.

आणि भूतकाळातील एक एक प्रसंग जसाच्या तसा तिच्या डोळ्यासमोरुन जावू लागला.

... त्यांच्या त्या पहिल्या आणि कोवळ्या प्रेमाच्या आठवणी ...

... तिने शंकरला आपण त्याच्यापासून प्रेग्नंट असलेले सांगितल्याचा प्रसंग...

... त्यानंतर तो गावातून गायब होवून महिने होवून गेले. आणि तरीही ती वेड्या आशेने त्याची वाट पाहत असल्याचे प्रसंग...

... बापाला ही बातमी कळल्यानंतर तिला त्याने झिपूट्या धरुन धरुन झोडल्याचा प्रसंग...

... बापाने कुठून तरी पैशाची व्यवस्था करुन तिला शहरात नेवून तिचं ऍबॉर्शन केल्याचा प्रसंग...

... ऍबॉर्शन करुनही समाजात अफवा पसरल्यामुळे... जागोजागी नातेवाईक टोमणा मारत असलेले प्रसंग...

... बापाने शर्थीने प्रयत्न करुन उजनी गावातल्या एका दुकानदाराशी तिचे लग्न जुळवून लग्न लावल्याचा प्रसंग...

... पहिल्या रात्री... अंधारात झालेली तिची सुहागरात्र... आणि सकाळच्या उजेडात तिने रात्र ज्याच्यासोबत घालवली तो तिचा नवरा नसून... गावचा पाटील होता हे माहित झालेला प्रसंग...

... नंतर वेळोवेळी रात्री पाटील येवून तिच्यासोबत रात्र घालवत असलेले अगणीत प्रसंग...

... तिचा नवरा तिला हात लावत नसे. कारण त्याला तशी परवानगी नसावी. आणि मग तिने तिच्या नवऱ्याला तिची पहली नर मधूमाशी बनविल्याचा प्रसंग...

... तिने तिच्या नवऱ्याला आपल्या यौवनाने भूरळ पाडून त्याला तिच्यावर जबरदस्ती करायला लावल्याचा प्रसंग... आणि त्याच वेळी पाटील तिथे आला तेव्हा तिचा नवरा समागमाच्या उत्त्यूच्च क्षणात असल्यामुळे त्याने पाटलाला जुमानले नव्हते. पाटील त्याच्यावर ओरडत होता पण तो एकण्याच्या मनस्थितीत नव्हता म्हणून पाटलाने खोलीतच ठेवलेल्या खलबत्त्याच्या बत्याने त्याच्यावर प्रहार करुन त्याचा जिव घेतल्याचा प्रसंग...

.. नंतर पाटलाने तिच्या नवऱ्याच्या मृतदेहाला गावापासून दुर रस्त्यावर नेवून टाकून तो दारूच्या नशेत त्याच्या जिपसमोर आला अशी स्वत:होवून पोलिस स्टेशमधे केलेली कबूली... आणि पाटील त्या प्रकरणातून सहीसलामत सुटल्याचा प्रसंग...

सगळा मधूराणीचा एका हृदयाच्या कप्प्यात लपवून ठेवलेला भविष्यकाळ एखाद्या चलचित्राप्रमाणे तिच्या समोरुन सरकत होता.

क्रमश:...

Marathi online library - Madhurani CH-53 अमुलाग्र बदल

2009-11-02T00:46:00.000+05:30

हळू हळू गणेशरावचे मधुराणीच्या बंगल्यावर जाणे वाढले. त्यांच्यात आता अमुलाग्र बदल झाला होता. त्यांचा पेहरावही आता कायमचा बदलला होता. खादीचा पांढरा सदरा आणि पायजामा. स्थुल शरीरातही आता तल्लखपणा येऊ लागला होता. त्याचं सकाळी नियमित व्यायाम करणं, फिरायला जाणं सुरु झालं होतं. पूर्वी त्यांना घरात ना पोरगा ना बायको कधी भ्यायची ते आता वचकून राहू लागले होते. पोरगा वचकून राहण्याचं कारणही तसंच होतं. मधुराणीकडे त्यांनी त्याचे प्रकरण लावून धरुन त्याला नगरपालिकेत चिकटवून दिले होते. पोरगा ही नोकरी लागल्यामुळे खूश होता आणि बायकोही नवऱ्याला उतरत्या वयात का होईना अक्कल आली या गोष्टीमुळे खूश होती. बदलीही मधुराणीच्या वशील्याने रोखली गेली होती. आता ते मधुराणीचे फुल टाईम कार्यकर्ते म्हणून काम करु लागले. मधुराणीचं कृपाछत्र म्हटल्यावर ऑफिसमध्येही त्यांची नियमित गैरहजरी कुणाला खटकत नसे. त्यांचे वरिष्ठ त्यांना वचकून राहू लागले. किंबहुना त्यांचच काही काम असल्यास मधुराणीकडे शब्द टाकण्यास गणेशरावचीच मदत घेऊ लागले.
मधुराणीच्या अगदी जवळच्या कार्यर्कत्यांच्या गोटात त्यांची वर्णी लागली होती. त्यामुळे ते रात्री बेरात्री मधुराणीच्या बंगल्यावरच राहू लागले. पण आता त्यांना मधुराणीच्या आतल्या गोष्टी कळू लागल्या. बऱ्याच वेळा त्यांना कळायचे की आज रात्री मधुराणी आणि मधूकररावांचा मुक्काम फार्महाऊसवर आहे. फक्त ही एक गोष्ट सोडल्यास मधुराणीच्या सगळ्या गोष्टीने ते फार प्रभावीत झाले होते.

असा एखादा दिवस आपल्याही जीवनात येईल ...

की मी आणि फक्त ती फार्महाऊसवर रात्री मुक्कामाला असू... हा मधूकरराव कधी मधे येणार नाही...

त्या मधूकरराववर नुसतं चिडून काही होणार नाही...

ह्या गोष्टी सयंमानी घ्याव्या लागतात...

आणि एक दिवस जेव्हा मधुराणीला कळेल की आपणही तिच्यावर जीव ओवाळून टाकू शकतो...

त्या दिवशी नक्कीच ती आपल्याला मधूकररावापेक्षा जवळ करेल...

कधी मधूराणीचा मुक्काम बंगल्यावर असायचा आणि मधुकरराव नसायचा तेव्हा मधुराणीच्या बेडरुममधे गणेशरावांचं वास्तव्य असायचं. पण ही गोष्ट कुणाला माहित नव्हती. पण अशा गोष्टी लपत थोडीच असतात. हळू हळू ती बातमी पसरत पसरत मधूकरराव जवळ पोहोचली असावी. कारण एक दिवस काही कारण नसतांना मधूकररावांनी गणेशरावांशी भांडण उकरुन काढलं. आणि त्यांच्यात चांगलीच वाजली. गणेशरावही भीणारे नव्हते. त्यांनीही मधूकररावांची काही तमा न बाळगता त्यांच्या प्रत्येक हल्याला सडेतोड प्रत्यूत्तर दिले. पण जेव्हा मधूकररावांना अपेक्षा होती त्याप्रमाणे गणेशराव दबले नाहीत तेव्हा मधूकररावांनीच झुकतं घेतलं. पण गणेशरावही काही कच्चे नव्हते. त्यांनी मनोमन जाणलं की राजकारणी जेव्हा झुकतं घेतो तेव्हाच तो जास्त धोकादायक असतो. आणि ज्या अर्थी मधूकरावांनी पाटलाचा एका दिवसात निष्ठूरपणे काटा काढला होता त्या अर्थी ते कोणत्याही स्तराला जावू शकत होते. पण मधुराणीने तसा इशारा केल्याशिवाय ते त्या स्तराला जाणार नाहीत अशी गणेशरावांना अपेक्षा होती. गणेशरावांना आता कल्पना येत होती की नर मधमाशीचे जिवन किती खडतर असते आणि तिच्या प्रत्येक पावलागणीक एकदम जीव जाण्याचाच धोका असतो. पण जिव जाण्याच्या भितीवर त्यांनी तेव्हाच मात केली होती जेव्हा त्यांनी मधुराणीची नर मधमाशी होण्याचं ठरविलं होतं.

एक दिवस गणेशरावांना बंगल्यावर एक माणूस भेटला. गणेशरावने लोकांच्या गर्दीत त्याला ओळखले नव्हते. तोच गणेशरावजवळ आला

" नमस्कार गणेशराव... मंग वळखलं का नाय"

" ओळखलं कसं नाही... " गणेशराव आठवण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाले.

त्यांना बंगल्यावर असे बरेच लोक भेटायचे. कुठे न कुठे त्यांच्या नोकरीच्या दिवसांत त्यांच्याशी गणेशरावचा सबंध आलेला असायचा. कुणाला एकदम ओळखलं नाही असं म्हटलं तर वाईट वाटायचं म्हणून कधी कधी तर गणेशराव न ओळखूनसुद्धा ओळखल्यासारखे वागायचे - बोलायचे.

राव तुमी तर लय आतल्या गाठीचे निघाले... आम्ही लेकाचे मर मर मेलो अन् जन्मभर ग्रामसेवकच राहालो... " तो म्हणाला.

आता कुठे गणेशरावच्या लक्षात आले. ते खराडे साहेब होते. उजनीला जॉईन होतांना ज्याच्याजवळून गणेशरावने चार्ज घेतला होता ते.

" नाही म्हटलं करावी आपली थोडी समाजसेवा " गणेशराव म्हणाले.

" आवो ती करायला भेटायलासुध्दा नशिब लागते... तीकडं ऑफिसात लोकांकडून कळला मला तुमचा दरारा... सगळे ऑफिसर वचकून राहतात तुम्हाला... " वराडे साहेब म्हणाले.

" तुमच्यासारख्यांची कृपा आहे बस तेवढच" गणेशराव आता लोकांना मोठेपणा द्यायचं शिकले होते.

" बरं एक काम होतं तुमच्याकडं... " तो म्हणाला.

गणेशराव एकदम सतर्क झाले.

साला काम आहे म्हणून जवळ आला...

नाहीतर विचारलं नसतं लेकानं...

" बोला... आमच्या आवाक्यात असेल तर जरुर करु... " गणेशराव म्हणाले.

" नाय ते बदलीचं होतं... " खराडे साहेब म्हणाले.

" ते बदलीचं सोडून बोला... आजकाल जो तो ऊठसूठ बदलीचं घेऊन येतो... सगळ्यांना तालूक्याच्या जवळपासच बदली पाहिजे ... पण मग अश्यानं कसं होणार... कुणीतरी खेड्यावर काम करायला पाहिजेचकी..." गणेशराव म्हणाले.

" नाय सायेब ,... मला तालूक्याच्या जवळ नाय ... खेड्यावर बदली पायजे " खराडे साहेब म्हणाले.

"खेड्यावर? ... सगळ्याजणांना शहराच्या जवळ बदली पाहिजे... खेड्यावर बदली करून मागणारे तुम्हीच पहिले भेटले बघा मला..." गणेश आश्चर्य व्यक्त करीत म्हणाला.

" हो सायेब मला खेड्यावर म्हणजे उजनीलं बदली करून पायजे... ते माझ्या गावाजवळ पडते ना..." खराडे साहेब म्हणाले.

ते आपल्यापेक्षा वयाने आणि अनुभवाने मोठे असुनही त्यांनी गणेशरावला 'साहेब' म्हटले होते. पण गणेशरावला आजकाल त्याची सवय झाली होती.

" अच्छा... अच्छा... पण आता तिथं कोण आहे?..." गणेशरावने विचारले.

" हाय एकजण... देशमुख कुणीतरी" खराडे साहेब म्हणाले.

" पण त्याला तिथून बदली पाहिजे का.? " गणेशरावने विचारले.

" ते माहित नाय?" खराडे साहेब म्हणाले.

" माहित नाही... असं कसं अर्धवट काम करता राव तुम्ही ... आधी ते माहित करा... जर म्यूच्यअल होत असेल तर बरंच आहे... " गणेशराव म्हणाले.

" उडत उडत ऐकलं होतं की त्याचंही गाव उजनीच्या जवळपासच हाय म्हणून .... तो तिथून हालणार नाय असं वाटते.." खराडे साहेब म्हणाले.

" हं, आता कसं बोललां... अहो आमच्याजवळ काही लपवून काही उपयोग नाही ... डॉक्टरजवळून आणि राजकारण्यापासून काही लपवू नाही म्हणतात ते काही उगंच नाही. " गणेशराव टोमणा मारत म्हणाले.

" नाय सायेब तसं नाय... अन् त्यानंबी संपतराव पाटलाच्या लग्यानं काम केलं होतं म्हणतात.." खराडे साहेब म्हणाले.

" संपतराव पाटलाच्याचना ... पण ते तर आता देवाघरी गेलेत..." गणेश उपाहासाने म्हणाला.

" पण ते श्रेष्ठींचा खास माणूस होता असं म्हणतात" खराडे साहेब म्हणाले.

" त्याची काळजी तुम्ही करु नका..." गणेशराव त्याला आश्वासन देत म्हणाले.

" अन् सगळी माहिती एका कागदावर लिहून माझ्याकडे द्या ... मी बघतो काही करता येते का ते..." गणेशराव म्हणाले.

" म्हंजे .. श्रेंष्ठींकडे जाण्याची गरज नाय?" खराडे साहेब म्हणाले.

" तुमचा माझ्यावर विश्वास नसेल तर जाऊन या" गणेशराव नाराजीने तिथून निघून जात म्हणाले.

" नाय तसं नाय सायेब... " खराडे साहेब आता गणेशरावच्या मागे कुत्र जसं शेपूट हलवत मागे मागे फिरतं तसे जाऊ लागले.

क्रमश:...

Marathi story - Madhurani - CH -52 बदल

2009-10-31T08:58:00.001+05:30

बंगल्याच्या आवाराच्या गेटजवळ एक रिक्षा येवून थांबला. रिक्षातून गणेशराव खाली उतरले. खादीचा नेहरुशर्ट पायजामा आणि कलप लावलेले कुळकुळीत काळे केस. रिक्षातून उतरल्याबरोबर त्यांनी नेहरु शर्टच्या उजव्या खिशातून पाच रुपयाची नोट काढून रिक्षावाल्याच्या हवाली केली आणि लांब लांब पावले टाकीत ते बंगल्याकडे निघाले. तेवढ्यात त्यांना पाठीमागून आवाज आला, '' साहेब...''

त्यांनी वळून बघितले.

'' साहेब हा घ्या एक रुपया... चारच रुपए झाले '' रिक्षावाला एक रुपयाचे नाणे हात लांबवून पुढे करीत म्हणाला.

'' राहू दे..'' गणेशराव बेफिकीरपणे हात वर करुन म्हणाले.

आणि पुन्हा बंगल्याच्या फाटकाकडे चालू लागले. त्यांच्या चालण्यात आज एक आत्मविश्वास दिसत होता.

बंगल्याच्या आवारात प्रवेश करताच आजुबाजुच्या झाडांखाली जमलेल्या गर्दीकडे विशेष लक्ष न देता ते सरळ बंगल्यात घुसले. आजही नेहमीप्रमाणे मधूराणीला भेटण्यासाठी लोकांची गर्दी होती. गणेशरावांनी कुठेही न बिचकता, कुठेही न अडखळता सराईतपणे कागदावर आपले नाव लिहून तो कागद आत्मविश्वासाने तिथे काऊंटरवर बसलेल्या माणसाच्या स्वाधीन केला आणि बाट पाहत खुर्चीवर बसण्यासाठी हॉलमधे एका बाजुला जावू लागले. आजही कुठे खुर्च्या रिकाम्या नव्हत्या. तिथे जाताच तेथील चारपाच खेडूत अदबीने 'या बसा साहेब' असे म्हणत अदबीने उठून उभे राहात त्यांना जागा देवू लागले. ते त्यांना ओळखत नव्हते. कदाचित ही त्यांच्या आत्मविश्वासाची किंवा खादीच्या कपड्याची कमाल होती. खरोखरच आज त्यांना जग पुर्णपणे बदलल्याप्रमाणे जाणवत होते. नव्हे जग तेच होते, पण ते स्वत: बदलले होते. आज खुर्चीवर बसून त्यांना जास्त वाट पहावी लागली नाही. लवकरच त्यांच्या नावाचा पुकारा झाला. पुकारा होताच दारात उभ्या असलेल्या कुणाचीही तमा न बाळगता ते त्याच आत्मविश्वासाने सरळ आत गेले.

मधूराणीच्या कॅबिनजवळ येताच, न अडखळता, कुणाचीही परवानगी न घेता ते दार ढकलून आत गेले. आत मधूराणी जणू त्यांची वाटच पाहत होती.

'' या गणेश..'' तिने हसतमुखाने त्यांचे एकेरीत स्वागत केले.

तेही हसत अगदी सहजपणे तिच्या शेजारी जावून बसले. त्यांच्यात आलेल्या बदलाचे त्यांना स्वत:लाच आश्चर्य वाटत होते.

खरोखर एखादी गोष्ट माणसाला एवढी सामर्थ्यवान बनवू शकते?...

हो त्यांच्याजवळ मधूराणीची अशी काही माहिती होती की जिच्यामुळे ते सामर्थवान झाले होते.

काही क्षण काही न बोलता निघून गेले. दोघेही एकमेकांच्या चेहऱ्यावरचे भाव जाणून घेण्याचा प्रयत्न करीत होते. गणेशरावांनी सरळ मुद्द्यालाच हात घातला, '' संदिपरावांबद्दल कळले... त्यांच फार वाईट झालं'' ते सरळ तिच्या डोळ्याला डोळे भिडवून बोलले.

'' हो ना..'' मधूराणी पटकन आपली नजर दुसरीकडे हटवीत म्हणाली.

गणेशरावांनी हेरले की प्रथमच ती त्यांच्या नजरेला नजर देत नव्हती.

'' त्यांचा मुलगाही बराच मोठा आहे वाटतं?'' गणेशराव पुढे म्हणाले.

'' हो ना... राजकारणाची आता त्याच्या वडीलाची संपूर्ण जबाबदारी त्याच्यावर येवून पडली आहे'' मधूराणी म्हणाली.

'' म्हटलं त्यालाही एकदा भेटून घ्यावं..''

मधूराणीने चमकून त्यांच्याकडे पाहाले तसे ते पुढे म्हणाले, '' नाही म्हणजे... सात्वंनपर..''

गणेशरावांचा जो काय समजायचा तो गर्भित इशारा मधूराणीने कदाचित जाणला होता.

'' आज सकाळपासून लोकांना भेटून भेटून कंटाळा आला आहे... चला वर जावून थोडं निवांत बसूया'' मधूराणी एकदम विषय बदलून म्हणाली.

आपल्या सोडलेल्या शस्त्राने योग्य ते काम साधले हे पाहून गणेशरावांना मनोमन आनंद झाला होता. पण तसे चेहऱ्यावर काहीही न दाखविता ते म्हणाले, '' चालेल''

मधूराणी उठून दरवाजाकडे जात म्हणाली, '' या इकडे ... असं..''

त्यांनी मधूराणीच्या डोळ्यात बघितले.

तिच ती आर्त नजर...

तोच तो जिवाचा कालवा कालव करणारा कटाक्ष...

पण आज प्रथमच गणेशराव मोठ्या हिमतीने तिच्या नजरेला नजर देत होते.

ती आता पुढे पुढे चालू लागली आणि गणेशराव मंतरल्यागत तिच्या मागेमागे चालू लागले. त्यांची किती दिवसांची सुप्त इच्छा आज पुर्ण होण्याची खात्री त्यांना वाटू लागली होती.

मधूराणीने गणेशरावांना दुसऱ्या मजल्यावर नेवून सरळ आपल्या शयनगृहात नेले. शयनगृह नाना प्रकारच्या किमती वस्तूंनी थाटलेलं होतं. एवढ्या किमती वस्तू गणेशराव कदाचित प्रथमच बघत होते. पण चेहऱ्यावर तसे काहीही न दाखविता त्यांनी शयनगृहात येताच मधूराणीचा हात आपल्या हातात घेवून तिला आवेगाने आपल्या बाहुपाशात ओढून घेतले.

खरोखर माणूस जेव्हा आपल्या जिवावर उदार होतो तेव्हा त्याच्यात केवढी हिम्मत येते...

यावेळी मधूराणीने काहीही प्रतिकार केला नाही. जणू तिही त्यांच्या बाहुपाशात जाण्यासाठी आतूर होती. आणि नंतर ज्या ज्या गोष्टी घडत गेल्या त्यात गणेशरावांचा जेवढा सहभाग होता तेवढाच, कदाचित त्याहीपेक्षा जास्त मधुराणीचाही सहभाग होता.

क्रमश:

Marathi wangmay - Madhurani - CH-51 निर्धार

2009-10-29T08:56:00.001+05:30

गणेशराव आज सकाळी पाच वाजता मोठ्या उत्साहाने लवकरच उठले. बाहेर जाऊन एक मोठा फेरफटका मारला. रस्त्यावरून जातांना त्यांना बगीच्यात काही व्यायाम करणारे लोक दिसले. तेही बगीच्यात गेले. तिथे त्यांना जे जमतील ते व्यायामाचे प्रकार करु लागले.

आपल्याला आता थोडं चूस्त तंदूरुस्त व्हायला पाहिजे...

पोटही नगाऱ्यासारखं बाहेर निघालं आहे... त्याला आत घातलं पाहिजे...

व्यायाम करता करता ते लवकरच थकले.

सवय नाहीना... मग हे असंच होणार...

काही हरकत नाही हळू हळू स्टॅमीना वाढेल...

व्यायाम केल्यामुळे त्यांच्या अंगात घाम आला होता. आणि घामामुळे बगीचातली थंडगार हवा अंगाला अजूनच झोंबत होती.

कसं मोकळं मोकळं वाटते...

कसं मुक्त मुक्त झाल्यासारखं वाटत आहे...

अगदी साऱ्या बंधनातून मुक्त झाल्यासारखं...

पण आपण चूकीचा मार्गाने तर जात नाही ना?...

एवढं आपलं जीवन जीने आपल्यासाठी झिजवलं...

त्या बायकोकडे एकदम अशी पाठ करायची?...

आता जरी आपण तिला कंटाळलो असलो तरी...

कधी काळी आपण तिच्यावर प्रेम केलंच की...

पण हे प्रेम.. प्रेम ..म्हणजे तरी काय ...

स्वत: भोवती रेशीम किड्याने रेशमाचा कोष विणावा तसा कोष...

ज्यात त्याला आनंद विश्वास आणि सुरक्षतेची खरी, खोटी...

काल्पनीक... कशी का होईना जाणीव वाटते...

पण एक दिवस त्या रेशीम किड्याचे जेव्हा फुलपाखरात रुपांतर होते...

ते सुध्दा एवढ्या मेहनतीने केलेला तो कोष कुरतडून बाहेर पडतेच की...

आणि मग ...

सगळ्या बंधनातून मुक्त या फुलावरून त्या फुलावर कसेे स्वच्छंद उडत सुटते....

आज सकाळी घरी दाढी केल्यानंतर गणेशरावांनी विन्याला आदेश दिला,

" ए एक स्वयंपाक घरातून वाटी घेऊन ये रे..."

विन्याला आपल्या बापाचं वागणं प्रथमच वेगळं वाटत होतं. एवढ्या हक्काने त्याच्या बापाने आधी कधीही त्याला आदेश दिला नव्हता. त्याने नुसती एक आश्चर्यकारक नजर आपल्या बापावर टाकली आणि तो त्यांच्याकडे दुर्लक्ष करीत आपल्या सकाळच्या पुढच्या कामाला लागला. पोरगा ऐकत नाही असं पाहून गणेशरावने आपला मोर्चा आपल्या बायकोकडे वळवला.

" ए आतून एक वाटी घेऊन ये..."

थोडा वेळ गणेशरावने वाट पाहली तरी आतून काहीच प्रतिसाद नाही की काही हालचाल नाही असं पाहून गणेशराव जोराने ओरडले.

" ए किती वेळचं मी बोंबलतो आहे एक वाटी आण म्हणून"

ओरडण्याचा योग्य परिणाम झाला.

आतून बायकोने एक स्टीलची वाटी आणून गणेशरावच्या पुढ्यात ठेवली आणि ती बडबड करीत पुन्हा स्वयंपाकखोलीत गेली.

" ए एखादा जुना ब्रश आहे का गं?" पुन्हा गणेशराव बायकोला उद्देशून म्हणाले

" ब्रश? ... कशाचा ब्रश?"

" दात घासायचा.. अन् कशाचा"

" कशाला?"

" जास्त चांभार चौकशा करु नको... आहे का तेवढं सांग फक्त" गणेशराव पुन्हा ओरडले.

" हो बघते ... मिळाला तर देते" आतून गणेशरावची बायको ओरडली.

विन्या त्याच्या बापासमोर येऊन उभा राहिला.

" झाली का पुन्हा सुरु तुमची वटवट" विन्या बापावर खेकसला.

" ए तू चूपरे... मोठ्या माणसांशी कसं बोलावं काही समजतेका तुला?" गणेशराव विन्यावर खेकसले.

या अनपेक्षित उत्तराने विन्या गांगरलाच. त्याला काय बोलावे काही न सुचल्यामुळे त्याने तिथून काढता पाय घेतला.

" सापडला का?" गणेशराव पुन्हा बायकोवर ओरडले.

" नाही... जुनं सामान मी घरात ठेवत नसते... तेव्हाच फेकून देते." आतून आवाज आला.

" मग माझा जो आता वापरतो तोच ब्रश आण इकडं" गणेशरावने आदेश दिला.

गणेशरावच्या बायकोने त्यांचा ब्रश त्यांच्यापुढे आणून ठेवला आणि काही न बोलता तिथून ती निघून गेली.

थोड्या वेळाने विन्या त्याच्या बापाजवळ येऊन उभा राहाला तो बघतच राहाला.

" ए आई... " त्याने आत आईला मोठयाने हाक मारली.

" काय रे?... तुझ्या बापाचं झालं ... आता तू बोंबल.." आतून त्याची आई चिडून म्हणाली.

" अगं इकडं तर ये... लवकर ये... एक गंमत दाखवतो तुला " विन्या हसत म्हणाला.

त्याची आई लगबगीनं बाहेर आली. विन्याजवळ येऊन उभी राहून तीही गणेशरावकडे बघत राहाली ती बघतच राहीली.

गणेशराव ब्रशने वाटीत कलप कालवून त्यांच्या पांढऱ्या केसांना लावत होते. त्यांचे अर्ध्याच्या वर केस काळे करून झाले होते.

" आता याला काय म्हणायचं?" विन्या कुत्सितपणे म्हणाला.

" म्हातारचाळे ... दुसरं काय... माणूस चळला की असाच वागतो ... साठी अन् बुध्दी नाठी म्हणतात ते काही खोटं नाही" तनक्याने गणेशरावची बायको म्हणाली आणि पाय आपटत स्वयंपाकघरात घुसली.

" ए.... पन्नासच वर्ष झाले... साठीला अजून दहा वर्ष वेळ आहे म्हटलं.... " गणेशराव आपल्या मिशीवर ताव देत आपल्या बायकोकडे पाहत म्हणाले.

क्रमश:...

Marathi sahitya - Madhurani - CH-50 या गोष्टीचा आपण काही फायदा घेऊ शकतो का?...

2009-10-27T08:49:00.001+05:30

रात्रीचे बारा एक वाजले असतील गणेशराव गच्चीवर नुसत्या येरझारा घालत होते. अचानक एक विचार त्यांच्या मनात डोकावला.

पाटलाच्या खुनात मधुराणीचा आणि मधूकररावचा हात आहे हे नक्की...

आणि ही गोष्ट फक्त आपल्यालाच माहित आहे...

म्हणजे मधुराणी आणि मधूकररावच्या व्यतिरिक्त...

या गोष्टीचा आपण काही फायदा घेऊ शकतो का?...

का नाही आपण या गोष्टीचा नक्कीच फायदा घेऊ शकतो...

ही गोष्ट आपल्याला माहित झाली म्हणूनच तर मधुराणीची आपल्याशी वागण्याची तऱ्हा अचानक बदलली...

मधुराणीने नाडी तपासण्याच्या निमित्ताने आपल्या हातात आपला हात दिला...

तेही आपण काहीही न करता...

म्हणजे आपण तिला ब्लॅकमेल केले तर...

तर ... ती आपल्यासाठी कदाचित काहीही करु शकेल...

काहीही म्हणजे अगदी काहीही ...

गणेशरावच्या चेहऱ्यावर एक हास्य तरळले. ते आता मोठ्या ऐटीत गच्चीवर चकरा मारायला लागले.

आणि तिने आपल्याला पुन्हा येण्याची ऑफरही दिली आहे...

म्हणजे आपण इतके दिवस तिच्या कामगार मधमाशीच्या कळपात होतो...

आता आपण तीची नर मधमाशी बनन्याचा प्रयत्न केला तर...

पण ... पण...

पण... त्यात धोका आहे...

आपला नाहक जीवही जाऊ शकतो...

मधुराणीच्या नवऱ्याचा आणि पाटलाचा गेलाच की...

तिच्या शरीराच्या बदल्यात त्यांना जीवानं मुकावं लागलं...

त्यांना तिची एक एक गोष्ट आठवू लागली.

तिची नटखट नजर...

तसंच ते गोड हास्य....

तिचा तो मुलायम स्पर्श...

कसा जीव ओवाळून टाकावासा वाटतो तिच्यावर....

एक नर माशी जेव्हा राणी मधमाशीशी समागम करते तेव्हा तिला माहित असतेच की यानंतर तिला प्राणाला मुकावे लागणार आहे...

कारण आधीही बऱ्याच नर मधमाश्या त्यांच्या प्राणाला मुकलेल्या असतात...

तरीही ती राणी मधमाशीशी समागम करण्यास तयार होतेच की...

फक्त तो एक आनंदाचा क्षण मिळविण्यासाठी...

त्या एका क्षणात कसा जीवनाचा आनंद समावलेला असतो...

पूर्ण जीवनाचा आनंद जर एका क्षणात मिळत असेल ...

तर.. मग पूर्ण जीवनाची तमा का बाळगायची?...

आणि आपल्या जीवनात तरी काय उरलं आहे आता?...

तो बिनकामाचा धोंड्यासारखा मठ्ठ अन् दांडगा पोरगा ...

आणि आपल्याला कधीही न समजू शकणारी अडाणी बायको...

त्यांच्यासाठी आपला जीव आणि आपले जीवन वाया घालविण्यापेक्षा...

मधुराणीवर आपण आपला जीव ओवाळून टाकला तर काय हरकत आहे...

झालं गणेशरावने आपल्या दोन्ही हाताच्या मुठी घट्ट वळल्या. जबडे कसून आवळले आणि ते निर्धाराने गच्चीच्या खाली उतरले.

contd...

Marathi modern litearature - Madhurani - CH-49 झोप उडाली

2009-10-25T08:49:00.000+05:30

आज रात्री गणेशरावची झोप उडाली होती. ते कडावर कड बदलत होते. एकीकडे मधुराणीच्या त्या कोमल स्पर्शाने त्यांच्या जून्या आठवणींना उजाळा मिळाला होता. तर दुसरीकडे त्यांना दाराच्या फटीतून बघितलेले मधूकररावचे मधुराणीशी चाळे आणि त्यांच्यातला संवाद आठवत होता.

म्हणजे त्या मधूकररावमधे आणि मधुराणीत काहीतरी शिजत असावं ...

कि नुसतं जसं आपल्याला नादी लावलं होतं तसं त्यालाही?...

कदाचित तिला या गोष्टी तिच्या राजकारणाचा भाग म्हणून कराव्या लागत असाव्यात...

तसं तिचं मधुकरराववर प्रेम वैगेरे काही नसावं...

पण त्यांच्यात पाटलाबद्दल काहीतरी गूढ गोष्टी झाल्या...

त्याला त्यांच्यातलं एक एक वाक्य आठवायला लागलं

" तो पाटील आजकाल सर्व मर्यादा ओलांडू पाहत आहे...."

" आपलं कळलेलं दिसते त्याला..."

आपलं म्हणजे त्या दोघात काहीतरी शिजत असांव हे नक्की...

" कळलेलं म्हणजे... मी काय त्याला भिते होय... अन् मी काय त्याची बांधलेली रखेल होय...त्याचं लवकरात लवकर काहीतरी कर... नाहीतर जड जाईल तो आपल्याला "

म्हणजे पाटलाशी सुध्दा ... तर नाही मधुराणीचं काहीतरी....

कदाचित मधूकररावच्या आधी असावं...

" त्याची काही काळजी करु नको ... मी बंदोबस्त केला आहे..."

" प्रकरण जास्तच बिनसलेलं आहे... एकदोन दिवसातच काहीतरी करायला पाहिजे"

" एकदोन दिवस कशाला... उद्याचा सूर्य दिसणार नाय त्याला..."

म्हणजे तो पाटलाचा खून करणार की काय...

नाही नाही ... मधुराणी कशीही असली तरी या स्तराला जाणार नाही...

मग मधेच त्याला त्या दोघांतला संवाद आठवू लागला.

" गणेश ... असे इकडे येऊन बसा ..."

मधुराणीने कसाही आपला फायदा घेतला असला तरी कुठे पुसटशी का होईना अजूनही तिच्या मनात आपल्याबद्दल काहीतरी नक्कीच असलं पाहिजे....

की अजून ती आपल्याला आपल्या जाळ्यात ओढू इच्छिते...

पण आता आपल्याला जाळ्यात ओढून आपल्यापासून काय मिळणार आहे तिला ...

अन् आता आपण पहिल्यासारखे तरुण सुध्दा नाही राहिलो...

मग काय झालं प्रेमाला वयाचं थोडीच बंधन असतं...

अन् माझं वय वाढलं म्हणून काय झालं ...

तिचंही तर वाढलेलंच आहेच ना...

" आजकाल पहिल्यासारखं नाही राहालं... आता तब्येत साथ देईनाशी झाली"

या वाक्यात मधुराणीची अगतिकता तर दिसत नव्हती ना...

अशा परिस्थितीत तिला कोणीतरी जीवलग असणं फार आवश्यक आहे...

तो ती आपल्यात तर शोधत नसावी? ...

" बघ बरं माझी नाडी बघ बरं... "

मधुराणीचं वाक्य गणेशच्या कानात घुमलं आणि त्याचं अंग अजूनही शहारलं.

खरंच अजूनही तिचा तोच हात ...

तसाच मुलायम स्पर्श...

" येत जा ... असंच अधून मधून... तेवढाच मागच्या आठवणींना उजळा" गणेशरावांना तिथून निघतांनाचे तिचे शब्द आठवले...

तिने आपल्याला काही इशारा तर नाही ना केला यातून...

नक्कीच नाहीतर ती एवढी मोठी आपल्याशी एवढी आपूलकीने का बोलली असती...

पण मग तो उपटसुंभ मधुकरराव कोण ...

तोही तर तिच्याशी चाळे करीत होता ...

आणि मधुराणीही त्याला प्रोत्साहनच देत होती...

कदाचित तो तिच्या शरीरावरच प्रेम करीत असावा...

किंवा काहीतरी पॉलीटीकल फायद्यासाठी ती त्याला आपल्या जाळ्यात ओढत असावी...

पण आपल्याशी तरी तीचे प्रेम निर्मळच वाटते...

एवढ्या बनवाबनविच्या जगात शेवटी माणसाला निर्मळ प्रेमाची आवश्यकता असतेच की...

कड बदलता बदलता कधी सकाळ झाली गणेशरावांना कळलंच नाही. त्यांच्या बायकोची सकाळी उठून कामाची खुडबुड सुरु झाली होती. त्यामुळे आता झोप येणं तर शक्यच नव्हतं. ते कॉटवरून उठले आणि खोलीत येरझारा घालू लागले. दरजावर थाप पडली तसं ते एकदम येरझारा घालण्याचे थांबले; समोरच्या खोलीत आले. तिथे त्यांचा मुलगा विण्या तोंड अर्धवट उघडं ठेवून ढाराढूर झोपलेला होता. गणेशरावने त्याच्याकडे एक कडवट नजर टाकत समोरचे दार उघडले. दारात पेपर पडलेला होता. गणेशरावने तो उचलला आणि दार ओढून घेत पेपर चाळत पुन्हा आत आले.

पेपरची हेडलाईन वाचतात गणेशरावच्या पोटात गोळा उठला.

" संपतराव पाटील - अपघातात मृत्यूमूखी"

काल तर आपण पाहिले होते त्यांना मधुराणीकडे...

अचानक गणेशला आठवले की मधुराणी आणि त्याच्यात काहीतरी वाद झाला होता.

मग त्याला मधुराणी आणि मधुराणीकडे आलेल्या त्या मधुकररावचा संवाद आठवायला लागला.

" तो पाटील आजकाल सर्व मर्यादा ओलांडू पाहत आहे...."

" आपलं कळलेलं दिसते त्याला..."

" कळलेलं म्हणजे... मी काय त्याल भिते होय... अन् मी काय त्याची बांधलेली रखेल होय...त्याचं लवकरात लवकर काहीतरी कर... नाहीतर जड जाईल तो आपल्याला "

" त्याची काही काळजी करु नको ... मी बंदोबस्त केला आहे..."

" प्रकरण जास्तच बिनसलेलं आहे... एकदोन दिवसातच काहीतरी करायला पाहिजे"

" एकदोन दिवस कशाला... उद्याचा सूर्य दिसणार नाय त्याला..."

गणेशरावला त्यांच्या कानावर घणाघण घाव होत आहेत तसा तो संवाद जसा च्या तसा आठवायला लागला.

अरे ... बापरे .. म्हणजे मधुकररावने खरंच की काय पाटलाचा काटा काढला...

की हा केवळ योगायोग...

नाही योगायोग कसला...

म्हणूनच तर नाही मधुराणी आपल्याशी गोड गोड वागत होती...

तिला खात्री असावी की आपण त्यांचा संवाद ऐकला...

गणेशराव मटकन कॉटवर बसले. त्यांच्या डोक्यात विचारांचं काहूर उठलं होतं. आणि सगळी कोडी जशी त्यांच्या डोक्यात सुटत चालली होती.

त्यांना मधुराणीचा इतिहास आठवायला लागला.

मधुराणीचा नवरा पाटलाच्या हातून अपघातात मारला गेला...

कदाचित मधुराणीनच पाटलाकरवी त्याचा काटा काढला असावा...

मग पाटलाचा वापर करून मधुराणीने आपल्या पॉलीटीकल महत्वाकांक्षा पूर्ण केल्या...

आणि मग तो जड चालला असं पाहून मधुकररावाच्या हस्ते पाटलाचासुध्दा काटा काढला...

म्हणजे तिचा नवरा, पाटील आणि आता मधुकरराव ह्या सगळ्या मधुराणीच्या नर मधमाश्या होत्या तर...

हो नर मधमाश्याच की ... जशी राणी मधमाशी तिच्या नर मधमाशीला त्यांच्या मिलनाच्या नंतर जीवे मारते तसंच तर तिच्या नवऱ्याला आणि पाटलाला तिनं मारलं होतं.... आता कदाचित कधीतरी मधुकररावचाही नंबर लागेल...

आणि ही गोष्ट फक्त आपल्यालाच माहित आहे...

म्हणजे दुसऱ्या खुनाची तरी ...

त्यांचा सर्व संवाद आपण ऐकलेला आहे...

आपण पोलीसात जायला पाहिजे का?....

पण आपल्या नुसत्या ऐकीव माहितीवर कोण विश्वास ठेवणार?...

आणि मधुराणी म्हणजे काही आता साधीसूधी हस्ती नाही...

तिच्याशी टक्कर घेणं म्हणजे आत्महत्याच केल्यासारखं नाही का?....

गणेशराव पुन्हा पुन्हा पेपरमधली बातमी वाचत होते.

" संध्याकाळी सातच्या दरम्यान संदिपराव पाटील मधुराणी सावंत यांच्या बंगल्यावरून, एक महत्वाची मिटींग आटोपून आपल्या गावी जायला निघाले होते. प्रवासाच्या दरम्यान रात्री आठच्या आसपास ते रस्त्यात एका धाब्यावर थांबले. तिथे त्यांनी मद्य सेवन केले आणि जेवण केले. मग पुढच्या प्रवासाच्या दरम्यान कदाचित मद्य सेवन केल्यामुळे त्यांच्या गाडीची टक्कर समोरुन भरधाव येणाऱ्या ट्रकसारख्या एखाद्या अवजड वाहनाला झाली असावी. कारण तो जडवाहन धारक आपले वाहन घेऊन तेव्हाच तिथून फरार झाला. पोलीस पथक त्या वाहनाच्या आणि ड्रायव्हरच्या शोधाचा कसोशीने प्रयत्न करीत आहेत. अपघातात संदिपराव पाटील यांचा जागीच मृत्यू झाला...."

गणेशराव पुन्हा विचार करु लागले.

नक्कीच हे एक मोठ कटकारस्थान आहे...

गणेशरावचं डोकं विचार करून नुसतं सुन्न झालं होतं.

क्रमश:...

Novel on net - Madurani CH-48 मधू

2009-10-23T06:01:00.003+05:30

sponsored links

Novel on net - Madurani CH-48 मधू

गणेशराव खोलीच्या बाहेर आले. गणेशरावच्या डोक्यात अजूनही मधुराणीबद्दलची कृतज्ञता होती.

आतला गालीच्या तर बाहेच्यापेक्षाही अगदी मऊ आहे...

त्यावरून चालतांना कसं अगदी ढगावरून चालल्यासारखं वाटतं...

गणेशरावांना त्या गालीच्यांवरून आणि बंगल्यात ठेवलेल्या इतर किमती सामानावर मधुराणीची समृध्दता जाणवत होती. गणेशरावांना त्याचा एकाच वेळी हेवा आणि अभिमानही वाटत होता.

खरंच मधुराणीने अगदी थोड्या कालावधीतच नेत्रदिपक प्रगती केली होती...

ती आपल्याशी कशीही वागो पण तिच्या कर्तबगारीला मानावेच लागेल...

तेवढ्यात समोरचं दार उघडून एक उंचापुरा, तगडा, पांढरे लिडरसारखे कपडे घातलेला मनुष्य आत आला.

अरे हे तर मघाशी बाहेर दिसलेले मधुकरावच आहेत...

मधुकरराव गणेशरावसमोरुन जाऊ लागले. गणेशरावने त्यांच्याकडे बघितलं. पण एक तर त्याचं लक्ष नसावंं किंवा त्यांनी गणेशरावकडे दुर्लक्ष केलं असावं.

बाहेर तो माणूस म्हणत होता ते काही खोटं नसावं....

मधुराणीचा अगदी खास माणूस दिसतो...

तेवढ्यात मधुकरराव मधुराणीच्या खोलीचे दार उघडून बेधडक आत गेले.

हो नक्कीच खास माणूस असावा ...

नाहीतर असा बेधडक आत कसा काय शिरला असता?...

गणेशराव समोरच्या दाराकडे चालू लागले. अचानक ते ब्रेक लागल्यागत तिथे थांबले.

अरे विण्याच्या नोकरीचं सांगायचं तर विसरुनच गेलो...

आता कसं करायचं?...

अजून आपण पुरते बाहेर थोडीच पडलो आहोत...

परत जाऊन सांगायला पाहिजे...

नाहीतर इथून का बाहेर पडलो...

तर पुन्हा दिवसभर हॉलमध्ये थांबनं आलं...

आणि तो विन्या घरी गेल्यावर किती बोंबलणार..

गणेशराव ताबडतोब वळले. परत जाऊन मधुराणीच्या खोलीच्या बंद दरवाज्याजवळ थांबले.

आता जावं की थोडं थांबावं?...

दार तिरकं करून बघायला पाहिजे...

गणेशरावांनी हळूच ढकलून दार तिरकं केलं. आतले दृष्य पाहून तर गणेशरावचे होशहवासच उडून गेले. समोर सोफ्यावर आता आत गेलेला तो माणूस मधुकरराव मधुराणीला रेटून बसला होता आणि तो तिच्या चेहऱ्यावर घरंगळणाऱ्या केसांच्या बटांशी खेळत होता.

गणेशरावांनी पटकन तिरकं केलेलं दार सोडून दिलं. पण हे काय ते दार बंद न होता तसंच तिरकं उघडं राहालं. दारात काहीतरी अडकलं असावं. गणेशराव संभ्रमात पडलेल्या अवस्थेत तिथे तसेच थांबले. आतलं अजूनही स्पष्ट दिसत होतं आणि आतून मधुराणीचं आणि त्या माणसाचं बोलणं स्पष्ट ऐकू येत होतं

" मधू ... हे इथे..." मधुकररावने एक कागद आणि शाईचं पॅड मधुराणीच्या समोर धरलं...

" हे काय आहे..."

" आता काय माझ्यावर विश्वास नाही राहाला होय... मी काय तुला फसवणार आहे... त्या दिवशीच्या कारखान्याच्या खरेदीचे कागदपत्र आहेत... "

" तसं नाही रे ... सोन्या... " ती त्याचा गालगुच्चा घेत म्हणाली.

गणेशरावला आता त्यांच्या हातापायात कंप जाणवू लागला.

नाही ... नाही ... आता आपण इथे थांबणं योग्य नव्हे...

त्यांचं जर आपल्याकडे लक्ष गेलं तर?...

पण त्यांचा पाय तिथून निघत नव्हता.

मधुराणीने मधुकररावने तिच्या पुढ्यात धरलेल्या शाईच्या पॅडमध्ये आपला डावा अंगठा बुडवला आणि आपल्या पुढ्यात धरलेल्या कागदपत्रावर एका जागी लावला.

गणेशरावचा विश्वासच बसत नव्हता. इतके दिवस तिच्या सानिध्यात राहून त्याना आज पहिल्यांदाच कळले होते की मधुराणी ठार अशिक्षीत आहे म्हणून.

बापरे म्हणजे मधुराणी एखादी गोष्ट किती सफाईने लपवू शकते...

" त्या पाटलाच्या आजकाल मर्यादा वाढल्या आहेत..." मधुराणी मधुकररावला म्हणाली

" आपलं कळलेलं दिसते त्याला..." मधुकरराव डोळे मिचकत हसत म्हणाला.

" त्याची काही काळजी करु नको ... मी बंदोबस्त केला आहे..."

" प्रकरण जास्तच बिनसलेलं आहे... एकदोन दिवसातच काहीतरी करायला पाहिजे"

" एकदोन दिवस कशाला... उद्याचा सूर्य दिसणार नाय त्याला..."

" गुड बॉय... " मधुराणीने त्याचा अजून एक गालगुच्चा घेतला.

" याच तर तुझ्या मर्दानगीवर मी फिदा आहे ... समजलं...." ती त्याच्याकडे अभिमानाने पाहत म्हणाली.

" अन् मी तुझ्या कशावर फिदा आहे माहित आहे..."

मधुराणीने नटखट डोळ्याने स्मित हास्य करीत त्याच्या डोळ्यात पाहिलं...

" तुझ्या ह्या अश्या पाहण्यावर..."

गणेशराव आता सावरले होते. ते गर्रकन वळले आणि तिथून निघून जाऊ लागले.

" कोण आहे तिकडे?" मागून मधुराणीचा आवाज आला.

गणेशराव ब्रेक लागल्यागत थांबले. त्यांच ह्रदय धडधडायला लागलं.

काय करावं?...

ते परत वळून मधुराणीच्या खोलीजवळ आले. दार अजूनही थोडसं तिरकं उघडं होतं. ते ढकलून गणेशराव आत गेले. त्यांच त्यांनाच आश्चर्य वाटलं.

वेळ आल्यास आपण एवढं हिमतीनेही वागू शकतो ...

" मी ... आहे" गणेशराव दबकतच आत जात म्हणाले.

मधुराणी आणि मधुकरराव आता बरेच सावरून दूरदूर बसले होते. मधुकरराव त्याच्या हातातला कागद वाचण्याचा प्रयत्न करीत आपले हावभाव लपवीत होता तर मधुराणीने आपल्या चेहऱ्यावर पुन्हा तेच नटखट नजर आणि गोड हास्य धारण केले होते.

" काय .. काही विसरला?" ती निरागसतेने म्हणाली.

मधुराणी कदाचित गणेशरावच्या चेहऱ्यावरचे भाव वाचण्याचा प्रयत्न करु लागली.

गणेशराव आपल्या चेहऱ्यावरचे भाव लपविण्याच्या प्रयत्नात म्हणाले," ते माझ्या मुलाच्या नोकरीचं सांगायचं राहूनच गेलं"

" अच्छा या... बसा ... " तिने गणेशरावांना बसायला खुणावत म्हटले.

तिने तिच्या बाजूला बसलेल्या मधुकरावकडे बघितले. त्यांच्यात काय घेवाणदेवाण झाली कोणास ठावूक पण मधुकरराव उठला आणि तिथून निघून गेला.

मधुराणी सोफ्यावर अजूनच रेलून बसली.

" गणेश ... असे इकडे येऊन बसा ..." मधुराणीने गणेशला तिच्या जवळ सोफ्यावर येऊन बसण्यास सांगितले.

गणेशराव स्वयंचलित खेळ्ण्यासारखे उठले आणि तिच्या शेजारी जितकं शक्य होईल तेवढ अंतर राखून बसले.

" आजकाल पहिल्यासारखं नाही राहालं... आता तब्येत साथ देईनाशी झाली" मधुराणी म्हणाली.

गणेशराव काहीच बोलले नाही.

" बघ बरं माझी नाडी बघ बरं... " तिने हात त्यांच्यासमोर धरीत म्हटले, " आजकाल बिपीचा त्रास होतोय मला"

गणेशरावने थरथरत्या हाताने तिचा हात आपल्या हातात घेतला आणि तिची नाडी तपासू लागले. मधुराणीचा हात अजूनही तेवढाच मुलायम होता. ते तिच्या हाताचा स्पर्श अजूनही विसरलेले नव्हते.

" काय शिकलेला आहे तुमचा पोरगा..."

" कॉमर्स झाला आहे"

" एकच पोरगा"

" हो ... "

" एकच पोरगा... चांगलं आहे... मला तर माहितच नव्हतं..."

गणेशराव नाडीचे ठोके मोजण्याचा प्रयत्न करीत होते पण मधे मधे मधुराणी बोलत असल्यामुळे त्यांना पुन्हा सुरवात करावी लागे.

" पोराचा कुठं फार्म भरला का?"

" हो नगरपालीकेत एक जागा आहे... लिपीकाची... तिथं भरला आहे..."

" त्याचं नाव, कोणत्या पोस्टसाठी भरला आहे ती सगळी माहिती एका कागदावर लिहून द्या" मधुराणीने आपला गणेशरावच्या हातातला हात काढून घेत म्हटले.

" हो मी आणलं आहे सगळं लिहून ... " गणेशराव खिशातला कागद काढत म्हणाले.

" माझ्या सेक्रेटरीजवळ द्या" मधुराणी फोनजवळ जात म्हणाली.

गणेशराव जाण्याची परवानगी घेण्यासाठी उठून उभे राहाले.

मधुराणी एक बटन दाबून फोनमध्ये बोलली " नारायणरावला फोन लावून द्या"

तिने पुन्हा फोन क्रेडलवर ठेवला.

" बरं येतो मग... " गणेशराव म्हणाले.

मधुराणी गणेशरावजवळ जात त्यांचा हात आपल्या हातात घेत म्हणाली, " येत जा ... असंच अधून मधून... तेवढाच मागच्या आठवणींना उजळा ... "

" हो .. हो ... " गणेशराव कसाबसे बोलले.

"माणूस जसा जसा पुढे जातो तसं तसं त्याला मागच्या गोष्टींचं महत्व पटते ... पण काही करता येत नाही.... त्या गोष्टी आता त्याला सोडून गेलेल्या असतात... अश्या वेळी मग आठवणीच माणसाच्या साथीदार असतात..." मधुराणी एकदम फिलॉसॉफिकल झाल्यासारखी बोलत होती.

तिने गणेशरावचा हात सोडला. गणेशराव वळून दरवाजाकडे चालू लागले. ती गणेशरावांना दरवाजापर्यंत सोडायला आली.

" बराय..." गणेशराव दरवाजातून बाहेर जाता जाता तिच्याकडे पाहून हसत म्हणाले.

ती नुसती मान हलवून हसली आणि दरवाजा बंद झाला.

क्रमश:...

Indian Novel - Madhurani CH-47 श्रेष्ठींशी भेट

2009-10-21T02:48:00.001+05:30

Marathmoli katha - Madhurani - CH-46 बेचैनी

2009-10-19T02:42:00.020+05:30

Marathi pustak vishva - Madhurani - CH-45 जाळी

2009-10-17T08:37:00.001+05:30

Marathi Sahitya - Madhurani - CH-44 गोडाऊन

2009-10-15T08:17:00.001+05:30

sponsored link

Marathi Sahitya - Madhurani - CH-44 गोडाऊन

मधुराणीच्या गोडाऊनकडे जाता जाता गणेशने बैलगाडीकडे नजर टाकली. बैल बाजूलाच एका खांबाला बांधले होते आणि त्यांच्यासमोर कडबा टाकलेला होता. आता ते बसलेलेच होते. थकलेले दिसत होते. गणेशला बैलगाडीत काहीतरी धान्य सांडलेले दिसले. त्याने निरखून पाहिले तर ती करडी होती.

पोते गाडीतून गोडाऊनमध्ये नुकतेच टाकून झाले असावेत...

कदाचित त्या माल ठेवण्याच्या आवाजानेच आपल्याला जाग आली असावी...

गणेश गोडाऊनच्या दरवाजाकडे वळला. दरवाज्यापाशी जाताच तो एकदम थबकून थांबला. आत संभाजीराव आणि मधुराणी काहीतरी बोलत होते. बाहेर अंधार असल्यामुळे त्यांना गणेश दिसत नव्हता. गणेश अजून जवळ जाऊन कान देऊन ऐकण्याचा प्रयत्न करु लागला. त्याने बघितले. अचानक मधुराणीने संभाजीरावचे दोन्ही हात आपल्या हातात घेतले आणि म्हणाली, " संभाजी... तुमी हाय म्हून एवढं करता माझ्यासाठी ... नायतर मला माझी शेती पडीक ठेवायची अन् उपाशी ऱ्हायची येळ आली आसती."

इकडे गणेशला त्याच्या पायाखालची जमीन सरकत आहे असं वाटत होतं. त्याच्या डोक्यात जसे विस्फोट होत होते. कुणी बंदुकीच्या सगळ्याच्या सगळ्या गोळ्या जणू त्याच्या डोक्यात डागत आहे असं त्याला वाटत होतं.

संधीचा फायदा घेत संभाजीरावने मधुराणीला जवळ ओढण्याचा प्रयत्न करताच.

" अरे मी कुलूप किल्ली कुठं ठेवली? " असं म्हणूने मोठ्या शिताफीने त्याच्या तावडीतून तिने आपली सूटका करून घेतली.

" नायतर आपण टाकलेल्या पोत्याखालीच दबायची..." असं म्हणत मधुराणी खोलीत इकडेतिकडे फिरून कुलूप किल्ली शोधायला लागली.

शोधता शोधता मधुराणीच्या पायाजवळून एक उंदीर पळाला. तिने तो आपल्या पायाने मोठ्या शिताफीने आणि निर्दयतेने चिरडून टाकला.

किती निर्दयी बाई ही... गणेशने विचार केला.

अगदी भावनाशून्य...

तो उंदीर म्हणजे आपणच असे त्याला एक क्षण वाटून गेले.

आणि मी ही किती वेडा...

इच्या जाळ्यात अडकलो...

तोच हा प्रकार आपण जर बघितला नसता तर तिच्या या निर्दयीपणे उंदीर मारण्याच्या कृत्याला आपण तिचा शुरपणा म्हटलं असतं....

" बाई मी पण किती येडी ... ही काय इकडं देवळीत हाय ... " असं म्हणत मधुराणीने देवळीतून कुलूप किल्ली उचलली.

" संभाजीराव किती येळ झाला... " मधुराणीने संभाजीरावांना वेळ विचारली.

" अकरा बारा वाजले असतील " संभाजीराव म्हणाले.

" लई येळ झाली नाय" म्हणत कुलूपकिल्ली घेऊन मधुराणी दरवाजाकडे यायला लागली.

मधुराणीला दरवाजाकडे येतांना पाहून गणेश चटकन दरवाजातून बाजूला झाला.

म्हणजे मधुराणी आपल्या एकट्याशीच तशी वागत नाही...

तर बरेच पक्षी तिने तिच्या जाळ्यात फासलेले असले पाहीजेत...

गणेश मोठ मोठे पावलं टाकीत आपल्या खोलीकडे गेला. दरवाजाची कडी काढून तो आत गेला आणि आतून अंधारातून खिडकीतून बाहेरचे दृष्य पाहू लागला.

मधुराणी कुलूप किल्ली घेऊन येऊन दाराच्या बाहेर उभी राहाली. जड पावलांनी संभाजीराव तिच्या मागून बाहेर आला. मधुराणीने कुलूप किल्ली संभाजीरावच्या हातात दिली. कुलूप किल्ली त्याच्या हातात देतांना न चूकता तिने आपल्या हातांचा स्पर्श त्याचा हाताला केला कदाचित त्याचा हातही दाबला असेल.

गणेशच्या मेंदूवर चढलेले मधुराणीच्या नशेचे एक एक आवरण दूर होताहेत असं गणेशला वाटत होतं.

एकीकडे गणेशला मधुराणीचा राग येत होता तर एकीकडे त्याला स्वत:चाच राग येत होता.

मग संभाजीरावने गोडाऊनचे कुलूप लावले आणि चाबी मधुराणीच्या हातात दिली. तोही तिच्या हाताला स्पर्श करण्यास विसरला नाही. मधुराणी चाबी घेऊन आपल्या घराकडे गेली. घराच्या दारात उभं राहून वळून ती संभाजीरावकडे पाहून गोड हसली. दारातून घरात गेली. आणि संभाजीरावकडे बघत जड अंत:करणाने तिने दार बंद केले. संभाजीराव मंतरलेल्या स्थितीत बराच वेळ त्या बंद झालेल्या दाराकडे बघत होता.

गणेशला इकडे त्याच्या डोक्याच्या नसा फुटतात की काय असं होत होतं. त्याला मधुराणीसोबतचा एक एक प्रसंग आठवत होता.

तिची ती खोडकर नजर...

तिचे ते गोड हास्य...

तिचा त्याच्या हाताला मुद्दाम होणारा स्पर्श...

म्हणजे मधुराणीने आपल्याला फक्त जाळ्यात फसविले होते...

संभाजीला आपल्या जाळ्यात फसवून ती त्याच्याकडून शेतीचे कामं करून घेत होती...

पण आपल्याला जाळ्यात फसवून तिला काय फायदा झाला होता?...

मग त्याच्या लक्षात आले की मधुराणीच्या दूकानाचे हिशोबाचे कामं आणि तालूक्यावरून दुकानातलं सामान आणून देण्याची कामं तोच करत होता. तो ही कामं इतक्या आपलेपणांन आणि आपसूकपणे करीत होता की त्याला हे लवकर लक्षात आलेच नाही. आणि ही सर्व कामें त्याने स्वत:च आपल्या अंगावर ओढवून घेतली होती. त्यातला गुप्त हेतू हा की त्या निमित्ताने तो मधुराणीच्या जास्तीत जास्त सानिध्यात राहील. मधुराणीने कधीही स्वत:हून त्याला कोणतेही काम सांगितले नव्हते. फक्त तिने ती कामं आपण स्वत:होऊन आपल्या अंगावर ओढवून घेण्यास पोषक वातावरण तयार केले होते.

किती धूर्त, मुरब्बी आणि चाणाक्ष बाई ही...

तिला कितीही विशेषनं लावली तरी ती त्याला तोकडीच वाटत होती. कारण कोणतेही विशेषन तिला पूर्णपणे सामावून घेण्यास असमर्थ होते.

आता त्याला मधुराणीचा पूर्णपणे उकल व्हायला लागला होता.

खरोखर ती एक राणी होती...

मधमाश्यांची राणी असते ना तशी....

आणि आपण तिच्या कामगार माश्यांच्या कळपातली एक क्षूद्र कामगार माशी....

तिच्या फक्त सहवासाच्या हव्यासापोटी राब राब नुसते काम करायचे... पण मधमाश्यांच्या कळपात नर मधमाश्याही असतातच की....

मग या कळपातली नर माशी कोण होती? ....

त्याला हा प्रश्न सतावू लागला...

पाटील? सरपंच, संभाजी की तिच्या दुकानात काम करणारा तरणा ताठा पोरगा? ....

की अजून कोणीतरी? ....

कोणीही असु शकतो...

आतापर्यंत आपण तिला आपल्या एकट्याचीच समजत होतो...

आता अचानक शक्यता कशा वाढल्या होत्या...

एक काचाचे ह्रदय फुटून त्याचे जसे अगणित तुकडे व्हावेत...

तशा शक्यताही अगणीत झाल्या होत्या...

खरंच आपण किती मूर्ख ठरलो ...

गणेशच्या ह्रदयात त्याला मूर्ख बनविल्याचे शल्य राहून राहून टोचत होते.

क्रमश:...

Marathi kathanak - Madhurani - CH-43 कुठं गेली ती?"

2009-10-13T02:56:00.004+05:30

Marathi kathanak - Madhurani - CH-43 कुठं गेली ती?"

गणेश सकाळी मधुराणीच्या दुकानावर गेला तर दुकान उघडंच होतं. पण मधुराणी दुकानावर नव्हती. गल्ल्यावर विलास बसला होता - शेजारचा मुलगा. पूर्वी त्याच्याकडूनच मधुराणी हिशोब करून घेत असे. गणेशला वाटले की त्याला विचारावे की मधुराणी कुठे गेली? पण त्याने विचारले नाही. त्याची हिम्मतच झाली नाही.

न जाणो त्याला काय वाटेल?...

इतक्या सकाळी सकाळी विचारणं योग्य नव्हे...

येईल इथेच कुठेतरी गेली असणार ...

दुपारीही दुकान बंद होण्याच्या पूर्वी एकदा गणेशने जाऊन पाहले पण मधुराणी परत आली नव्हती. पुन्हा गल्ल्यावर विलासच बसलेला होता. तसा तो पूर्वीही कधी कधी मधुराणीच्या दुकानावर बसत असे. पण इतका वेळ सलग त्याला बसतांना गणेशने तरी पूर्वी कधी बघितले नव्हते. तसं गणेशला तो त्याच्या खिडकीतूनही गल्ल्यावर बसलेला दिसला असता पण का कोण जाणे त्याला दुकानावर गेल्याशिवाय समाधानच लाभत नसे. न जाणो आपण जाईपर्यंत कदाचित ती येईलही. एक वेडी आशा!

कुठे गावाला बिवाला गेली का ही बया?...

आणि तेही आपल्याला न सांगतां...

गणेशला पुन्हा विलासला विचारण्याची इच्छा झाली.

पण नाही नको ...

संध्याकाळी येईलच ती.

संध्याकाळीही जेव्हा गणेशने दुकानावर चक्कर मारली तेव्हासुध्दा त्याला विलासच गल्ल्यावर बसलेला दिसला.

आता मात्र याला विचारायलाच पाहिजे...

"काय आज तू कसा काय दुकानावर?..." गणेशने जेवढं शक्य होईल तेवढं प्रश्न सहजच वाटावा याची काळजी घेतली.

तो सरळ थोडीच सांगणार होता.

" काय काम हाय का?" त्याने विचारले.

" नाही सहजच विचारले " चेहऱ्यावर कोणतेही हावभाव न येण्याचा प्रयत्न करीत तो म्हणाला.

तो ही वस्ताद होता.

" नाय सकाळपासनं तिसरी चक्कर हाय तुमची म्हून इचारलं" तो गणेशकडे रोखून पाहत त्याच्या प्रतिक्रियेचा अंदाज घेत म्हणाला.

" हो तसं काम होतचं... कुठं गेली ती?" गणेशने आता स्पष्टच विचारलं.

तसा त्याच्याजवळ दुसरा पर्यायसुध्दा नव्हता. पुन्हा इकडचं तिकडचं बोलावं तर पुन्हा शंका यायची.

" ते गेली हाय शेतात"

" शेतात ... शेतात काय निंदायला गेली का काय?" गणेश मुद्दाम वातावरण मोकळं करण्याच्या उद्देशाने गंमत करीत हसून म्हणाला.

" नाय तीचं खळं हाय ना आज... म्हून गेली"

" खळं... पण ते सगळं तर संभाजीराव बघतात ..."

" ते मलं माहित नाय बॉ" तो म्हणाला आणि समोर उभ्या असलेल्या गिऱ्हाइकाला अटेंड करु लागला.

गणेशलाही आता त्याला जास्त काही विचारण्यात स्वारस्य वाटत नव्हते.

आता ही बया खळ्यावर कशाला बरं गेली असेल?...

म्हणजे एवढ्यात यायला पाहिजे शेतातून...

गणेश दुकानावरून वळून बाजाराकडे जायला लागला. उगीच. तसं आज गुरुवार नसल्यामुळे बाजारात रिकाम्या मैदानाशिवाय काहीही नव्हते.

पण तेवढाच वेळ जाईल...

खोलीवर बसून तीची वाट पाहत बसण्यापेक्षा हे बरं आहे...

सकाळ दुपार संध्याकाळ आणि मग रात्रीही वाट पाहून मधुराणी आली नव्हती. गणेश अगदी तिच्या विरहाने कासाविस झाला होता. आता पुन्हा तिच्याबद्दल कुणाला विचारण्याची त्याची छाती नव्हती. खरंच आपण किती गुरफटत आहोत तिच्यात...

हे काही बरं लक्षण नव्हे...

पण काहीही असो तिच्याचमुळे तर या खेड्यातली आपली नोकरी सुसह्य होत आहे...

नाही तर इथे अश्या नीरस जागी नोकरी करणं खरोखरच किती कठीण गेलं असतं...

रात्री तिच्याबद्दल विचार करता करता त्याला केव्हा झोप लागली कळलंच नाही. अचानक त्याला रात्री जाग आली. जाग आल्याबरोबर त्याच्या मनात पहिला विचार मधुराणीचाच आला.

ती आली असावी की नाही...

चला थोडा चहाळ घेऊया...

गणेशने बेडवरून उठून खिडकीतून बाहेर डोकावून बघितले. बाहेर त्याला मधुराणीच्या घराच्या बाजूला एक खोली होती त्या खोलीसमोर बैलगाडी उभी असलेली दिसली. त्या खोलीचा मधुराणी तिच्या शेताचा माल ठेवण्यासाठी गोडावून म्हणून वापर करत असे. कदाचित मधुराणीचा शेतीचा माल आला होता. आणि ती तो ठेवून घेत होती.

चला येरवीतरी झोप येतच नाही आहे...

जाऊन मधुराणीशी दोन शब्द बोलावे...

तेवढंच मनाला बरं वाटेल...

असा विचार करून गणेश उठला. शर्ट आणि पँट चढवला. आजकाल उन्हाळ्याची गर्मी जास्त होत असल्याने गणेश झोपतांना बनेन आणि अंडरपँटवरच झोपायचा. खोलीच्या बाहेर येऊन दाराला कडी चढवली आणि तो मधुराणीच्या गोडाऊनकडे जायला लागला.

क्रमश:..

Marathi story - Madhurani CH-42 मासे पकडण्याचा वाफा

2009-10-11T02:50:00.002+05:30

sponsored links

Marathi story - Madhurani CH-42 मासे पकडण्याचा वाफा

चालता चालता गणेश ओढ्याच्या काठाकाठाने बराच दूर निघून आला होता. त्याने मागे वळून पाहिले. आता मागे मधुराणी किंवा दुसऱ्या बाया कुणीच दिसत नव्हते. मधे ओढ्याच्या वळणा वळणावर येणारे मोठमोठे वृक्ष येत होते. गणेशने एका जागी बाजूला टमरेलातले पाणी ओतून सांडले.

आपण ही किती मूर्ख हे ओझं घेऊन कुठे चाललो पुढे...

हे ओझं बऱ्याच आधी रिकामं करता आलं असतं....

ओढ्याच्या खळखळत्या मंजुळ आवाज करणाऱ्या पाण्याचा आनंद घेत मधून मधून आजूबाजूच्या हिरव्यागार शेतांवर नजर फिरवीत गणेश पुढे पुढे चालू लागला.

बस झालं आता...

जास्त दूर नको जायला ...

आता परतायला पाहिजे...

तसा बराच वेळ निघून गेला आहे...

त्यामुळे आपण संडाससाठी न येता मुद्दाम आलो अशी कुणाला शंका येणार नाही...

गणेश परत वळण्याच्या विचारात असतांना त्याला समोर दूरवर ओढ्याच्या वाहत्या उथळ पाण्यात दोनजण काहीतरी करतांना दिसले.

काय करीत असावेत?...

चला जाऊन बघूया तर खरं...

येरवी तरी ऑफिसमध्ये आता परत जाऊन काय करायचे हा प्रश्न आहेच...

तो परत न वळता सरळ त्या लोकांकडे चालायला लागला. थोडं जवळ जाताच त्याच्या लक्षात आले की ...

अरे त्यातलं एक तर आपल्यासोबत क्रिकेट खेळणाराच आहे...

महाद्या ...

अन् दुसरा कोण?...

ओळखीचा तर दिसतो...

बरोबर....पोरगा नेहमी मधुराणीच्या दुकानाकडे येरझारा घालतो..

पण नाव माहित नाही....

खाली बसून ओढ्याच्या रेतीत ती पोरं काहीतरी करत होती.

काय करीत असावेत? ...

या पोरांचा काही नेम नाही काय करतील ते...

एव्हाना गणेश त्यांच्याजवळ जाऊन पोहोचला. महाद्याला चाहूल लागताच तो उठून म्हणाला, "गणेशराव ... इकडं कोणीकडं..."

गणेशच्या हातातलं टमरेल पाहून तो पुढे म्हणाला,"परसाकडं ... अन् इतक्या लांब..."

" तुम्ही लोक काय करत आहात इथं?..." गणेशने ते खाली बसून रेतीत दगडात काय करत आहेत हे समजून घेण्याच्या प्रयत्न करीत म्हटले.

" मासोळ्या धरतो... दुसरं काय..." तो म्हणाला.

" मासोळ्या?... कश्या ?" गणेशने खाली रेतीत पाण्याला दुसरीकडे वळवले होते तिकडे पाहत म्हटले.

" हे बगा...हे इकडं आमी वाफा केला हाय... त्यात पाण्यासंग मासोळ्याबी वाहत येतात... मंग एकदा का बक्कम मासोळ्या आल्या की ह्यो वाफा तिकडून बंद करायचा... म्हंजी ह्या मासोळ्या या वाफ्यात आटकतील..."

गणेशने त्यांनी पाणी एकीकडे वळवून जो वाफा केला होता त्याच्याकडे लक्ष देऊन बघितले. खरंच त्यात काही मासे पाण्या बरोबर आलेले होते. पण ते परत जात नव्हते. कदाचित त्यांना पाणी इथे अडवलं आहे असं कळत नसावं.

" पण मग यांना तुम्ही पकडणार कसे ?.." गणेशने उत्सुकतेने विचारले.

" अवो एकदा का वाफा तिकडून बंद केला की ह्यो पाणी इकडं रेतीत पाझरुन जाईल... अन् मंग बिनपाण्याच्या मासोळ्या तडपून तडपून मरतील..."

" अरे वा .. .चांगली आयडीया आहे..." गणेशला त्या मासे पकडण्याच्या प्रकाराची मजा वाटत होती.

गणेश आता तिथे वाफ्याच्या जवळच एका खडकावर बसून त्या माश्यांची गंमत बघू लागला.

थोड्या वेळाने गणेशचं लक्ष थोडं समोर ओढ्याच्या काठावर दोन जण काहीतरी करीत होते तिकडे गेलं.

गणेशने महादाला विचारलं " ते लोक काय करीत आहेत?"

"त्योना ... ताग काढत हायत" महादा वाफ्याचं येणारं पाणी अडवत म्हणाला.

" ताग?" गणेश उत्सुकतेने उठून उभं राहत म्हणाला.

गणेश आता त्या लोकांकडे चालायला लागला. महादाही वाफ्याचं पाणी पूर्णपणे अडवून गणेश सोबत चालायला लागला. तो दुसरा पोरगा तिथेच वाफ्याजवळ थांबला.

" ताग असा काढतात?" गणेशला नवल वाटत होते.

" मंग तुमास्नी काय वाटलं..." महादा म्हणाला.

गणेशने त्या लोकांजवळ जाऊन बघितले. ते तेथील ओढ्याच्या संथ साचलेल्या पाण्यातून कोणत्या तरी झाडाच्या काड्या काढत होते.

" कशाच्या काड्या आहेत त्या?" गणेशने विचारले.

" कशाच्या म्हंजी... तागाच्या झाडाच्या"

आणि त्या काड्याची साल हाताने काढून ती पाण्याने साफ करून घेत होते. आणि साफ केल्यानंतर ती साल म्हणजेच ताग होता.

" पण त्याची साल तर फारच लवकर निघत आहे" गणेशने विचारले.

" मंग त्या काड्या आठ दिसापासून पाण्यात ठूयलेल्या हायत..."

" अच्छा म्हणजे त्या पाण्यात सडण्यासाठी ठेवलेल्या असतील.."

" नायतर मंग कसं काढतील ते ताग" महादा म्हणाला.

साल पाण्याने साफ केल्यानंतर रेशमासारखे तागाचे धागे त्यांच्या हातात दिसत होते आणि मग ते दोघेजण तो ताग बाजूलाच उन्हात रेतीत वाळू घालत होते. गणेशला ती सगळी क्रिया बघून खूप मजा वाटत होती. त्याला शिकतांना पुस्तकात एवढेच वाचलेले आठवत होते की पश्चिम बंगालमध्ये ताग जास्त होतो. पण त्याला माहित नव्हते किंवा आधी कधी त्याने विचारच केला नव्हता की ताग कसा तयार करीत असतील.

गणेश ती ताग काढण्याची प्रक्रीया आणि मासे पकडण्याची पध्दत पाहण्यात एवढा गुंगला होता की त्याला आपण इकडे कशाला आलो याचे भानच राहाले नाही. मग अचानक त्याला आठवले की आपण इकडे कशाला आलो होतो.

अरे आपल्याला आता परत निघायला पाहिजे...

इथे कसा वेळ गेला आपल्याला तर कळलेच नाही...

चला अजून मधुराणी परत गेली नसेल...

तो घाईघाईने परत निघाला.

मधुराणी जिथे धुणं धुत होती तो ओढ्याचा काठ दृष्टीकक्षेत येताच गणेश तिकडे मोठ्या आशेने पाहू लागला.

अरेरे...

आपल्याला वेळ झाला...

तिथे मधुराणी नव्हती. गणेशच्या चालण्याची गती आता कमी झाली.

चला जाऊद्या ...

इथे नाही तर थोड्या वेळाने दुकानावर तर भेटेल च...

पण अशा मदहोश करणाऱ्या अवस्थेत नाही...

एव्हाना मधुराणी जिथे धुणं धुत होती त्या दगडाजवळ गणेश येऊन पोहोचला.

हाच तो दगड जिथे मधुराणी धुणं धुत होती ...

त्या दगडाकडे आपसूकच त्याची प्रेमळ दृष्टी गेली. त्या दगडाच्या आजूबाजूला मधुराणीच्या पायचे ठसे उमटलेले होते. तो ते ठसे न्याहाळू लागला.

मधुराणीच्या पावलांचा आकारही किती सुंदर आहे...

सालं ज्यानं कोणी इला बनवलं मोठ्या फुरसतीने बनवलेलं दिसते...

अचानक गणेशच्या लक्षात आले की तिथेच तिच्या पायाच्या ठश्यांच्या बाजूला ओल्या रेतीत काहीतरी रेखाटलेले होते.

नक्की तिनेच रेखाटलेले असावे...

तो ते निरखून बघू लागला.

ते एका स्रीचं चित्र दिसत होतं. गालावर हात ठेवून कदाचित ती कुणाची तरी वाट पाहत रस्त्याकडे डोळे लावून बसलेली भासत होती.

अच्छा म्हणजे मधुराणीने बराच वेळ आपल्या येण्याची वाट पाहली होती तर...

क्रमश:...

Marathi kathanak - Madhurani Ch - 41 ओढ्यावर

2009-10-09T20:15:00.012+05:30

Indian or 1ndian?

गणेश पुलावर पोहोचला. पुलाच्या उजव्या बाजूला जास्त खडकाळ होतं आणि अधे मधे बरच खोल असावं त्यामुळे उजवीकडे कुणी बाया दिसत नव्हत्या. उजवीकडे एका जागी पोरं पोहत होती. मधूनच एखादं भोंगळं पोरगं ओढ्याच्या काठावर असलेल्या उंच खडकावर चढत असे आणि तिथून पाण्यात उडी मारत असे. त्याने उडी मारली की बाकीची पोरं श्वास रोखून पाण्याच्या खाली लपत. ज्याने उडी मारली तो पाण्याखालूनच एखाद्या पोराला शितत असे आणि मग त्याचा डाव. तो ही तसाच ओढ्याच्या काठावर असलेल्या उंच खडकावर चढत असे आणि तिथून पाण्यात उडी मारत असे. पोरांचा खेळ छान चालला होता. पुलाच्या डावीकडे ओढा उथळ आणि सपाट होता. तिथेच उथळ पाण्यात गणेशला बायकांचा झुंड च्या झुंड कपडे धुतांना दिसला. त्या उथळ पाण्याच्या काठावर मोठमोठे दगड ठेवून बायका आपले कपडे जोरजोराने त्या दगडावर आपटत धूत होत्या. असे धपा धप दहा पंधरा तरी कपडे आपटण्याचे आवाज येत होते. त्यातच काही बायका कपडे आपटतांना 'सु... सु' असा तोंडाने आवाज करीत. ते सगळे आवाज गणेशला एका विशिष्ट सुरात गुंफल्यासारखे वाटत होते. त्या बायकांच्याच आजूबाजूला त्या बायकांची छोटी छोटी पोरं एकमेकांच्या अंगावर पाणी उडवत तर कधी पाण्यात छोटे छोटे दगड फेकत. त्यातलंच एक थोडं मोठं पोरग आडव्या हाताने त्या पाण्यात दगड फेकत असे आणि तो दगड मग एखाद्या बेडकाने उड्या माराव्या तसं पाण्यात उड्या मारल्यासारखा दिसत असे.

पुलावरून डाव्या बाजूला खाली ओढ्यात उतरता उतरता गणेशची भिरभिरती नजर त्या बायकांच्या कळपात मधुराणीला शोधू लागली. पिवळ्या साडीत त्याला मधुराणी दूर तिकडे ओढ्याच्या पलिकडच्या तिरावर दिसली. गणेशचा रस्त्याही ओढ्याला ओलांडून पलिकडच्या तिरावर जात होता. तो आपला पँट वर धरुन त्या उथळ पाण्यातून ओढा ओलांडू लागला. एका हातात टमरेल आणि दुसऱ्या हाताने पँट वर धरणे त्याला जड जात होते. रस्त्यात मध्ये मध्ये त्या उथळ पाण्यात पाय ठेवण्यासाठी दगड ठेवलेले होते. तर काही जागी ओढ्यातलाच खडक पाण्याच्या वर आलेला होता. एका खडकावर उभं राहून गणेशने टमरेल एका बाजूला ठेवले आणि तो आपला पँट वर खोसू लागला. पँट खोसता खोसता त्याला त्या उथळ पाण्यात गिरक्या घेणारे छोटे छोटे मासे दिसत होते. गुडघ्यापर्यंत पँट खोसून तो पुन्हा पाण्यात उतरला. पाण्यात उतरताच त्या खडकाजवळ आलेल्या मास्यांचा कळप भीतीने एकदम दूर पळून गेला. जसं जसं तो समोर जाऊ लागला पाणी थोडं खोल होतं. पुढे पुढे तर पाणी गुडघ्यापर्यंत होतं. तो शक्य तेवढे तळपाय उंचावून त्या पाण्यातून पुढे जाऊ लागला. एकदाचा तो पलिकडच्या तिरावर पोहोचला. न भिजण्यासाठी एवढे प्रयत्न करूनही त्याच्या खोसलेल्या पॅंटच्या कडा भिजल्याच होत्या. ओढ्याच्या पलिकडच्या तिरावर पोहोचताच त्याने पुन्हा आपले टमरेल एका दगडावर ठेवून आपला वर खोसलेला पँट खाली सोडला. त्याने पुन्हा एकदा मधुराणीकडे नजर टाकली. ती त्याच तिरावर धुणं धुत होती पण तिथून 100 एक मिटर दूर, इतर बायांच्या कळपापासून वेगळीच एकटी कपडे धूत होती. तिचं लक्ष इकडे गणेशकडे नव्हतं. गणेश टमरेल उचलून पुन्हा तिच्याकडे चालायला लागला.

जशी मधुराणी जवळ आली त्याने बघितले की ती अजूनही आपल्यातच गुंग अशी कपडे धूत होती. तीचं कुठेच लक्ष नव्हतं. धुणं धुतांना आपली साडी पाण्याने भिजू नये म्हणून तिने ती गुडघ्याच्या बरीच वर पर्यंत खोसलेली होती त्यामुळे तीचा मांड्यापर्यंतचा भाग दिसत होता. गणेश तिचा मांसल, नितळ, पिवळसर गोरा मांड्यापर्यंतचा भाग प्रथमच पाहत होता. आणि कपडे आपटतांना तिचा घुसळणारा ब्लाउजच्या गळ्यातून डोकाऊ पाहणारा उरोजांचा भाग त्याला वेडं करून सोडत होता. तो मंतरल्यासारखा तिच्याकडे चालत होता. तो अगदी तिच्या जवळ जाऊन पोहोचला तशी तिला चाहूल लागली असावी. तिने कपडे आपटणं थांबवून वर तोंड करून गणेशकडे बघितलं. गणेशची अन् तीची नजरानजर होताच तिने पटकन हसून लाजल्यासारखं करून आपली वर खोसलेली साडी सोडली आणि आपला पदर नीट केला. तो आला म्हणून आपण असं केलं असं न दाखवत तिने बाजूच्या बादलीतले ओले कपडे घेतले आणि ती ते पिळू लागली. पिळतांना तिरप्या नजरेने हसत हसत ती गणेशकडे पाहत होती. गणेश तिच्या जवळ येऊन थबकला. दोन क्षण कुणीच काही बोललं नाही. मग गणेशच काहीतरी बोलायचं म्हणून बोलला " अच्छा इथे येत असते तू कपडे धुवायला"

" काय करणार तुमच्या शहरातल्यासारखा नळ थोडाच हाय इथं" ती कपडे पिळता पिळता एका हाताने आपल्या चहऱ्यावर आलेले केस सारखे करीत म्हणाली. गणेश अजूनही तिथे थांबून एकटक तिच्याकडे पाहत होता. एकदम भानावर येऊन त्याने आपली नजर चहुकडे फिरविली. बाकीच्या कपडे धुणाऱ्या बाया खोचक नजरेने त्याच्याकडे पाहत आहेत असे त्याला वाटले म्हणूने तो पुढे चालू लागला.

इथं थांबनं काही बरं नव्हे...

थोडं पुढं गेल्यावर चालता चालता त्याने एकदा वळून मधुराणीकडे बघितले. ती तो पिळलेला कपडा बाजूला रेतीवर वाळू घालत होती. तरीही तीची तिरपी नजर मधून मधून त्यालाच हेरत होती.

खरंच एवढी सुंदर. धडाडीची मधुराणी चूकीच्या ठिकाणी पडली...

किंवा चूकीच्या ठिकाणी जन्माला आली...

ती आज शहरात असती तर कुठल्या कुठे राहाली असती...

काय एखाद्याचं नशिबचं....

गणेश चालता चालता विचार करीत होता. तिथून बरेच दूर निघून गेल्यावर पुन्हा एकदा त्याने वळून बघितले. ती पुन्हा आपली साडी गुडघ्याच्या वरपर्यंत खोसून कपडे जोरजोराने समोरच्या दगडावर आपटत होती. पण तो आता बराच दूर निघून आला होता. त्याला मधुराणी तेवढी स्पष्ट दिसत नव्हती. ती आता पुन्हा कपडे धुण्यात गुंग दिसत होती. कदाचित तिरप्या नजरेने आपल्याकडेच पाहत असावी.

क्रमश:

Literature on net - Madhurani - CH- 40 धब्बा

2009-10-07T20:11:00.006+05:30

-->Other marathi links

Literature on net - Madhurani - CH- 40 धब्बा

नेहमीप्रमाणे आजही दुपारी गणेश मोकळ्या वेळेत महादेवाच्या देवळात गेला. पण आज देऊळ सुनसान पाहून गणेशला आश्चर्य वाटलं. देवळात एकही पत्यांचा डाव नव्हता.

कदाचित आज गावात पोलीस आले असावेत...

गावात पोलीस आले की गावात पत्यांचे डाव बसत नसत. कुणी जर सापडलं तर पोलीस पकडून नेत किंवा पैसे घेऊन सोडून देत. इथे खेळण्यासाठीच पैशाची बोंब तिथे अजून पोलीसांना कुठून पैसे द्यायचे. नागपंचमीच्या दिवशी तर पोलीसांची दिवाळीच असायची. नागपंचमीच्या दिवशी तिकडे चावडीकडे चक्री, पत्ते असे जेवढे शक्य होतील तेवढे जूगाराचे प्रकार लोक खेळायचे. आणि त्या दिवशी तर हटकून पोलीस येत आणि भरपूर पैसे कमावून जात. जूगाराच्या बाबतीत, एवढं मागासलेलं गाव एवढं कसं काय समोर याचं गणेशला नेहमी आश्चर्य वाटायचं. एवढंच काय गावात तिकडे फलाटात मटक्याचाही अड्डा होता म्हणे. फलाट हा प्लॉटचा अपभ्रंश असावा. गणेश तिकडे अड्ड्यावर कधी गेला नव्हता पण इथे ना फोन ना इतर काही जलद दळ्णवळणाचं साधन मग इथे मटक्याचे नंबर कसे कळत असतील हेही कोडं त्याला कधी सुटलं नव्हतं.

आता देवळात आपली करमणूक पत्यांचा डाव तर नाही मग आता कुठे जायचं. दूपारी मधुराणीचं दूकान तर बंद रहायचं. दूपारी ती ओढ्यावर जात असे धूणं धुवायला. एकदा मधुराणीनंच त्याला सांगितलं होतं. गावातल्या बायका 4-4 5-5 जणींचा कळप करून ओढयावर धूणं धुवायला जात.

मग आपण ओढ्यावर जायचं का?...

पण तिथे सगळ्या बायकाच...

आपण काय करणार त्या बायकांत?...

अन् एखादीला जर काही शंका आली तर ती सगळ्या गावात आपली बोंब करेल...

दवंडी पिटवल्यासारखी...

बायका या बाबतीत फार वस्ताद असतात...

देवळापासून ओढा जवळच होता. इतका जवळ की कधी मोठा पूर जर आला तर देवळात पाणी घुसत असे.

पण गणेशला राहवेना. त्याला आता मधुराणीची कमीत कमी एक झलक तरी बघण्याची तीव्र इच्छा होवू लागली.

मग कसं करावं?...

जावं का?...

पण तसं नुसतं हात हलवत नको...

काहीतरी निमित्त करून गेलं पाहिजे...

काय निमित्त करता येइल?...

संडासला जाण्याचं निमित्त...

हे तर एकदम बेस्ट आहे...

कुणाला शंकाही येणार नाही...

गणेश ताबडतोब ऑफिसमध्ये परतला. पांडूला शेजारुन एक टमरेल भरुन आणायला सांगितलं. आणि टमरेल घेऊन तडक निघाला ओढ्याकडे.

" तिकडं वढ्यावर चालला व्हय?" पांडूने विचारले.

" हो.... का?" गणेशने विचारले.

" नाय मंग वढ्यावर काय जरुर हाय टमरेलाची" पांडू म्हणाला.

आता याला काय सांगावं?...

गणेशने बोलण्यासाठी तोंड उघडले. आणि मग काहीही न बोलता तो वळून सरळ ओढ्यावर निघाला.

पुलाकडे जाताजाता गणेशला एक चिखलातून भरुन उठलेली म्हैस रस्त्यात लागली. तो काळजीपूर्वक त्या म्हशीपासून सुरक्षीत अंतर राखून समोर गेला. त्याला आधीची एक म्हशीची गंमत आठवली. एक दिवस सकाळी सकाळी अंघोळ वैगेरे आटोपून स्वच्छ इस्तरीचे कपडे चढवून गणेश ऑफिसकडे निघाला होता. त्या दिवशी त्याला थोडा जास्त वेळ झाला होता. कुणी काही म्हणो किंवा नाही म्हणो गणेशला ऑफिसला वेळेवर जाणेच आवडत असे. वेळ झाल्यामुळे तो झपाझप आपली पावले टाकीत वेगाने चालू लागला. रस्त्यात त्याला एक म्हशीचा कळप लागला. दोघं म्हशीराखे त्या म्हशीच्या कळपाला कदाचित गावाच्या बाहेर चारायला नेत होते. म्हशीचा कळप एवढा होता की त्यामुळे सगळा रस्ताच जवळ जवळ बंद झाला होता. गणेश त्या म्हशीच्या कळपातून रस्ता काढत आपल्या ऑफिसकडे जाऊ लागला. अचानक एका म्हशीजवळून जातांना तिने चिखलात भरलेली शेपूट आपल्या अंगावर बसलेली माशी हाकलण्यासाठी जोरात हलवली आणि ती गणेश मधे आल्यामुळे त्याला लागली. त्याच्या शर्टवर एक मोठा नकाशा काढल्यासारखा धब्बा उमटला. गणेश एकदम गर्रकन ब्रेक लागल्यागत थांबला. तो रागाने कधी त्या म्हशीकडे तर कधी आपल्या शर्टवर पडलेल्या डागाकडे पाहत होता. गुराखे त्याची ती फसगत पाहून हसत होते. गणेश तसाच आपल्या खोलीकडे परत वळला होता - शर्ट बदलण्यासाठी.

to be continued...

kadambari vishva - Madhurani - CH-39

2009-10-05T08:06:00.001+05:30

--> Jokes links

kadambari vishva - Madhurani - CH-39 प्रकरणावर पडदा

जड पावलांनी गणेश आपल्या खोलीकडे चालू लागला. खोलीच्या समोर येताच त्याने एकदा मधुराणीच्या दुकानाकडे पाहिले. त्याने बघितले की मधुराणीही कदाचित आत्ताच भिक्याच्या घराकडून येऊन घराच्या दाराची कडी काढून आत गेली होती. तोही तिच्या मागे मागे जाऊ लागला.

चला आता मधुराणीच्या घरी कुणीही नाही ...

आता तिला माफी मागायला काय हरकत आहे...

एकदाचा या प्रकरणावर पडदा तर पाडणं आवश्यक आहे...

तो हळू हळू मधुराणीच्या घराकडे जाऊ लागला. त्याने चहुवार एक नजर फिरविली. आजूबाजूला कुणीही नव्हते. बहुतेक लोकांनी भिक्याच्या घरासमोर गर्दी केली होती.

गणेशने मधुराणीच्या दारासमोर उभं राहून कडी वाजवली.

" कोण?" आतून मंजुळ आवाज आला.

" मी..." गणेश म्हणाला.

" मी कोण? ... काही नाव बी हाय का नाय..." मधुराणी चिडून बोलत दारापर्यंत आली.

तसा तिने आपला आवाज ओळखला असावा....

मग हे काय..

अजून एक राग दाखविण्याचा प्रकार ... कदाचित..

" आवो तुमी गणेशराव ... मला वाटलं दुसरं कुणी हाय... या की ... लई दिसानं फिरकलास ... असे या की आत" मधुराणीचा अगदी गोंधळ उडाला होता.

किंवा ती तशी दाखवत असावी...

गणेश आत जावं की नाही या मनस्थितीत आत जाऊ लागला. मग मधेच तो थांबला.

" काय झालं? ... या की आत" मधुराणी म्हणाली.

" नाही एक काम होतं ... तुमच्याकडे.. म्हणजे तुझ्याकडं" गणेश तिथेच उभा राहून म्हणाला. तिला आदरवाचक अहोजाहो संबोधावं की ऐकेरीच संबोधावं.... गणेशला काही कळत नव्हतं.

" मंग बोला की ... " मधुराणी त्याच्या डोळ्यात डोळे टाकत म्हणाली.

" नाही म्हणजे त्या दिवशी ..."

मधुराणी अजूनही त्याच्या डोळ्यात पाहत होती.

" म्हणजे त्या दिवशी मी तुमचा हात धरला... त्याबद्दल मी तुमची माफी मागतो" गणेश सगळं काही पटकन बोलून मोकळा झाला.

मधुराणी अजूनही त्याच्याकडे बघत होती. एकदम लाजून तिने आपली मान खाली घातली.

" .. ही काय माफी मांगण्यासारखी गोष्ट हाय?...' मधूराणी रागाने बोलल्या सारखी बोलली. आणि नंतर एकदम लाजून नम्रपणे म्हणाली, '.. म्हंजे चालल की ..."

पहिल्या वाक्यात त्याला मधुराणीच्या आवाजात नाराजगी जाणवली आणि दुसऱ्या वाक्यात पुन्हा निमंत्रण. गणेश पुन्हा गोंधळला होता.

" या की आत ... चहा बिहा घ्या की" ती म्हणाली.

गणेशला काही सुचत नव्हते.

" नको आता नको ... येईन पुन्हा कधीतरी" गणेश म्हणाला आणि मागे वळून तरातरा चालत घराच्या बाहेर पडू लागला. त्याने दारात थांबून वळून मधुराणीकडे बघितले.

ती त्याच्याकडे पाहून हसली, लाजली आणि गर्रकन वळून आत धावत गेली.

गणेशचे विचारचक्र पुन्हा सुरु झाले

आता काय समजायचं...

कदाचित मागच्या वेळी आपण तिचा हात पकडण्यात फारच दांडगेपणा केला असावा...

जरा हळुवारपणा दाखवायला हवा होता...

त्याचं ह्रदय धडधडायला लागलं होतं.

आपण आलो खरं प्रकरणावर पडदा टाकायला...

पण प्रकरण आता पुन्हा सुरु होणार असं दिसतं....

गणेशच्या चेहऱ्यावर एक हास्य विखुरलं. तो परत वळला आणि आनंदी ह्रदयाने आपल्या खोलीकडे चालू लागला.

गणेशचा आणि मधुराणीचा आता पुन्हा साद प्रतिसाद सुरु झाला होता. गणेश आवर्जून तिच्या दुकानावर जात असे. तिच्या दुकानावर जाण्याचा एकही मौका तो दौडत नसे. मग तिथे दुकानावर पुन्हा सामान घेण्याच्या पैसे देण्याच्या निमित्ताने ते एकमेकांच्या हाताला स्पर्श करीत असत. गणेशला एक जाणवत होतं की तिच्या हातात काय जादू होती कुणास ठावूक की तिच्या हाताच्या स्पर्शाने त्याचा पूर्ण शीण क्षणात गायब होत असे आणि मग तो नव्या जोमाने कामाला लागत असे.

मधुराणीलाही असेच काही होत असेल का?...

हो नक्कीच होत असणार ...

नाहीतर ती सुध्दा आपल्याला स्पर्श करण्याचा एकही मौका कसा दौडत नाही...

आधीे तर आपण दांडग्या वाघासारखा तिच्यावर हल्ला चढवला होता...

आता आपल्याला फार हळुवार आणि सावधतेने पावले उचलावी लागतील...

एकदा मिठीत येईपर्यंत बायका अशाच नखरे करतात...

पण एकदा का मिठीत आल्या की मग पूर्णपणे समर्पण करतात...

त्याला कुठेतरी वाचलेले किंवा कुणीतरी सांगितलेले आठवत होते.

... to be continued..

Marathi library on net - Madhurani - CH 38 भिक्याला काय झालं?

2009-10-03T05:27:00.000+05:30

-->English literature link

Marathi library on net - Madhurani - CH 38 भिक्याला काय झालं?

एका घरा समोर लोकांनी गर्दी केली होती. जाता जाता गणेशने त्याच्यासोबत येणाऱ्या एका गावकऱ्याला विचारले.

"काय झालं?"

"कोण जाणे... भिक्याला कायतरी झालं म्हणत्यात..."

भिक्या मणजे मंडपवाला तर नाही? ...

नाही तो नसणार कारण ते घर तर दुसरंच कुणाचं तरी आहे...

गणेश झपाझप पावले टाकीत त्या घरासमोर गेला. गर्दीतून रस्ता काढत तो घरात शिरला. समोर ओसरीवर बसून भिक्या जोरजोराने ओरडत होता. मागून कंबरेत त्याला त्याच्या आडदांड दोन भावांनी गच्च पकडून धरलं होतं. पण तो त्या दोघांनाही आवरत नव्हता.

गणेशने अजून तिथे उभ्या असलेल्या एकाला विचारले " काय झालं?"

" काय माहित ... सकाळ उठल्यापासनं ते आसं करते .. येड लागल्यागत ... पाणी तेच्या समोर नेलं की तर आजूनच बिथरते..."

" म्हंजे पाण्याला भिते... म्हंजे पिसाळलं कुत्र डसलं आसन तेला" दुसरा एकजण म्हणाला.

तेवढ्यात डॉक्टरची बॅग घेऊन कुणीतरी आत आलं. मागोमाग डॉक्टर आले.

" ए बाजूला व्हा ... डाक्तर आले तेनला आत येऊ द्या..." कुणीतरी गर्दीला बाजूला करीत म्हणाले.

डाक्टर आत येऊन भिक्याजवळ जाऊन उभे राहाले. त्यांनी त्याच्या भावाला आणि घरातल्या इतर मंडळींना काही माहिती विचारली. बिचाऱ्या भिक्याची बायको अन् पाच वर्षाची छोटी मुलगी भेदरल्यागत झाले होते. त्यांनी भिक्याला अश्या अवस्थेत पूर्वी कधीच पाहिले नव्हते. त्याची बायको त्याच्या तोंडातून बाहेर येणारी लाळ पदराने पुसत होती. तर पोरगी " बा ... बा" करून रडत होती.

तेवढ्यात सरपंच आत आले. त्यांनी उगीच घरात गर्दी आणि गोंधळ करणाऱ्या लोकांना बाहेर पिटाळले. सरपंचाच्या एका शब्दाला मान होता. इतकावेळ इतर जण लोकांना ढकलून रागवून बाहेर काढण्याचा प्रयत्न करीत होते पण लोक दाद देत नव्हते. तेच सरपंचाच्या एका शब्दाने सगळे जण पटापट बाहेर पडले.

आता पाटीलही गडबडीने आत आले. पाटलांनीही याला इकडे पाठव त्याला तिकडे पाठव असं केलं.

डॉक्टरांनी भिक्याच्या मोठ्या भावाला, सरपंचाला आणि पाटलाला बाजूला घेतले. डॉक्टरांनी गणेशलाही हात करून तिथे बोलावून घेतले.

" ही पिसाळलं कुत्र चावल्याची केस हाय..." डॉक्टर गंभीर आवाजात म्हणाले.

" कधी चावलं होतं कुत्र याला " सरपंचाने भिक्याच्या भावाला विचारले.

" कोणाचं कुत्र होतं... " पाटील जसे ज्याचं असेल त्याला आपण बघून घेऊ अश्या अविर्भावात भिक्याच्या भावाला विचारू लागले.

" चावलं कशाचं ... एक दिस राती हे गर्मीनं कटाळून बाहेर रस्त्यावर बाज टाकून झोपलं... तव्हा एका कुत्र्याच्या टोळीचं भांडण झालं आन चारपाच कुत्रे बाजवून याच्या अंगावून गेली तव्हा एकाचं नख लागलं येला" भिक्याचा भाऊ म्हणाला.

" नखच कशावरून दातही असू शकतो"

त्याचा भाऊ काहीच बोलला नाही.

" मंग आता ..."

" मंग आता काय? ... येड्या तव्हाच इंजक्सन घ्यायची की ' कुणीतरी पटकेवाला प्रतिष्ठीत गावकरी म्हणाला.

" मी म्हणलो त्येला पर त्योच ऐकला नाय..."

सर्वजण एकमेकांच्या तोंडाकडे एका गर्भीत शांततेने पाहू लागले.

" मंग आता लावा की इंजक्सन तेला"

" आता वेळ निघून गेलेली हाय... आता काय उपयोग नाय त्याचा" डॉक्टर त्याच्या खांद्यावर हात ठेवून दिलासा देत त्याला म्हणाले.

" आसं कसं म्हंता डाक्तर आपण तेला तालूक्याच्या ठिकाणी घेऊन जाऊ " त्याचा भाऊ म्हणाला.

" हो तसं आसल तर आपली जीप कोणत्या कामाची मंग... ए किसना जारे ... आपल्या ड्रायवरला आपली जीप आणाया सांग" पाटील मध्येच बोलले.

" काय उपयोग होणार नाय " डॉक्टर निराशेने म्हणाले.

त्याच्या भावाचा चेहरा रडकुंडीला आला.

" आता तुच या घरात मोठा हायेस... जरा धीरानं वाग" सरपंच त्याच्या खांद्यावर हात ठेवून म्हणाले.

तो आपले अश्रू लपवीत लगबगीनं घरात गेला.

गणेशला त्याच्या बायकोपोरीची आगतीक स्थिती पाहून वाईट वाटत होतं. डॉक्टरांनी आपली बॅग एका कोपऱ्यात ठेवली आणि वाट पाहू लागले - भिक्याचा जीव जाण्याची . दुसरं तरी काय ते करु शकत होते. सरपंचाने एका बाईला भिक्याच्या बायको आणि पोरीला तिथून घेऊन जाण्यास सांगितले. पण प्रयत्न करूनही ते तिथून हलण्यास तयार नव्हते. मग सरपंचाने भिक्याच्या आईला कमीत कमी त्या पोरीला तरी बाजूला न्या असे सुचवले.

एवढ्यात आत गेलेला भिक्याचा भाऊ पुन्हा तरातरा बाहेर आला. डॉक्टरजवळ येऊन डोळे पुसत म्हणाला, " किती येळ हाय त्याच्याजवळ"

" जास्त नाय " डॉक्टर म्हणाले.

अचानक त्याच्या भावाला काय सुचले काय माहित तो तरातरा चालत घराच्या बाहेर पडायला लागला.

" आरं कुठ चालला" सरपंच म्हणाले

" येतो मी .. आत्ता येतोच" म्हणत तो घराच्या बाहेरसुध्दा पडला.

पुन्हा काही गावकरी मंडळी गर्दी करीत घरात घुसली होती त्यांना पाटलाने बाहेर काढले. भिक्याच्या आईला भिक्याच्या पोरीला बाजूला नेण्यात यश मिळाले होते. पण त्याची बायको तिथून हटायला तयार नव्हती.

इकडे बाजूला गणेश डॉक्टरसोबत चर्चा करीत होता तेवढ्यात त्यांना एकदम रडापडीचे आणि हंबरडा फोडण्याचे आवाज आले. गणेशने वळून भिक्याकडे पाहले. त्याची मान आपल्या बायकोच्या मिठीत एकीकडे ढूलकली होती. त्याचे प्राणपाखरु उडून गेले होते.

आता गर्दी कुणालाही न जुमानता घरात घुसत होती. बाकीच्या लोकांना भिक्याचे शेवटचे दर्शन देण्याची संधी मिळावी या हेतूने गणेश आणि डॉक्टर तिथून बाहेर पडू लागले. बाहेर पडता पडता त्यांची रस्त्यात भिक्याच्या भावाशी गाठ पडली. तो घाई घाईने रडवेला चेहरा करून घरात येत होता आणि त्याच्या सोबत गावातला वैदू होता. बिचाऱ्याने कदाचित त्या वैदूत आपली शेवटची आशा शोधण्याचा प्रयत्न केला असावा.

to be continued...

Marathi Serial Novel - Madhurani - CH - 37 तिला राग तर नाही आला?

2009-10-01T09:46:00.000+05:30

sponsered link - Other literature

Marathi Serial Novel - Madhurani - CH - 37 तिला राग तर नाही आला?

त्या घटनेपासून मधे आठवडा निघून गेला. गणेश जेवढे शक्य होईल तेवढे मधुराणीला टाळू लागला. एखाद्या वेळेस नाईलाजाने दोघे समोरासमोर आले तर त्याची तिच्या नजरेला नजर देण्याची हिम्मतच होत नसे. एक दिवस अचानक तिची आणि त्याची नजरानजर झाली. त्याने बघितले ती रागाने गाल फुगलेल्या अविर्भावात त्याच्याकडे पाहत होती.

तिला राग तर नाही आला? ...

बर राग आला म्हणावं तर कशाचा राग आला?...

आपण तसे वागल्याचा की आपण आता तिला टाळतो याचा...

काही कळायला मार्गच नाही...

गणेशला अपराध्यासारखं वाटायला लागलं.

आपण उगीचंच तसं केलं...

पण तिही तर आपल्याला प्रोत्साहनच देत गेली...

बिचारी विधवा...

आपल्या भावना आवरतांना बिचारीचा गोंधळ होत असणार...

काहीही असो शेवटच्या क्षणी तर ती आपल्या भावना आवरण्यास समर्थ ठरली...

आपल्याला तिची माफी मागायला पाहिजे...

गणेश आपला धीर एकवटण्याचा प्रयत्न करु लागला.

पण माफी अशी सर्व माणसांत कशी मागायची?...

लोक काय अर्थ काढणार?...

आणि ती आडवी तिडवी काही बोलली तर ..

आपलीच नामुष्की व्हायची...

माफी मागाण्यासाठीसुध्दा एखाद्या एकांताच्या क्षणाची वाट पहावी लागणार ...

नाहीतर पुन्हा एकांतात आपण माफी मागायला जायचो तर पुन्हा तिचा गैरसमज होणार ...

चोर चोरी करतांना तर नाही पकडल्या गेला पण वस्तू परत नेवून ठेवतांना पकडल्या जावा अशी आपली स्थिती व्हायची...

काहीही असो एकदा माफी मागून आपण या प्रकरणावर पडदा टाकनं आवश्यक आहे...

आज सकाळी गणेशला उशीराच जाग आली. आणि तीही बाहेर काहीतरी गडबड चालली होती तो आवाज ऐकून. गणेशने उठता उठता खिडकीतून बाहेर डोकावून पाहिले. चांगले उण पडले होते. मग त्याने हातातल्या घड्याळीत पाहिले.

बापरे .. सकाळचे 10 वाजले...

आणि हा बाहेर कसला गोंधळ चालला...

कुणीतरी सकाळी सकाळी पीदाडून बडबडत असेल...

सदा तर नसावा...

पण त्याचीतर संध्याकाळची वेळ ठरलेली...

पण नाही हा काहीतरी वेगळाच आवाज दिसतो...

मुका अन् मुकीच्या प्रकरणाने तर नाही ना पुन्हा डोकं वर काढलं?...

त्याला वाटून गेलं. घाईघाईने कपडे चढवून तो बाहेर जाण्यासाठी तयार झाला. एक क्षण थांबून त्याने विचार केला की तोंड वैगेरे धूवून चूळ भरुन बाहेर पडावं. त्याला खिडकीतून काही लोक आवाज येत होता त्या दिशेने धावतांना दिसले.

पण नाही नको... तोंड नंतरच धूवूया...

प्रकरण काहीतरी गंभीर दिसते...

पटकन तो बाहेर पडला आणि दाराला कडी चढवून कुलूप न लावताच तोही तिकडे घाईघाईने जाऊ लागला.

contd..