Marathi Novels .Net - Free Marathi Novels, Books, Sahitya, Literature, Stories, Cinema, Songs, Blog

Marathi Novel - Madhurani - CH-56 निवडणूका

2009-11-08T01:01:00.003+05:30

निवडणूका जवळ आल्या होत्या. त्यासाठी प्रचार ही आवश्यक बाब होती. त्यानिमित्ताने आज मधुराणीने शहरात सभा ठेवली होती. चारपाच लाखाच्यावर पब्लीक येणार होती. मधुराणीने स्टेज, प्रमुख पाहूणे, त्यांची सेक्यूरीटी इत्यादि जबाबदारी आपल्या जवळच्या कार्यर्कत्यांना वाटून दिली होती. तसं मधुराणीचं मॅनेजमेंट फार चांगलं होतं. त्याचा अनुभव गणेशरावने आधीही बरेच वेळा घेतला होता. मधुराणीच्या सेक्यूरीटीची जबाबदारी गणेशराववर येऊन पडली होती. तसं सेक्यूरीटीसाठी पुलिस होतीच. पण गणेशरावला त्यांच्याशी संपर्कात राहून पूर्ण व्यवस्था करण्याची जबाबदारी होती. मधूकररावकडे पब्लीक जमा करण्याची जबाबदारी होती. त्यांचं जवळच्या गावांतून ट्रकच्या ट्रक भरुन लोक आणनं सुरु होतं. लोकांनाही फुकटात तालूक्याच्या ठिकाणी फिरुन येण्याची नवलाई होती.

सभा आमराईत ठेवली होती. ती आमराई म्हणजे शहराच्या मधे एक मोठे पटांगण होते. आंब्याचे तिथे तुरळक दोन तीन झाडेच होती. पूर्वी कधीतरी तिथे आमराई असावी. तेव्हापासून त्या पटांगणास लोक आमराईच म्हणायचे. सभा भर दुपारी असल्यामुळे लाईटींगचा तेवढा प्रश्न नव्हता. स्टेजचे काम ज्या कार्यर्कत्याकडे दिले होते त्याने स्टेज उभारण्याचे काम चोख बजावले होते.

हळू हळू लोकांची गर्दी जमा व्हायला लागली. जवळपासच्या खेड्यांवरून ट्रकच्या ट्रक येत होते आणि गिट्टी रेती आणून ओतावी तसे लोकांना ते आणून उतरवत होते. आणि पुन्हा जात होते - पुढच्या ट्रीपसाठी. शहरातल्या लोकांचासुध्दा येण्याचा ओघ सुरु झाला होता. पण शहरातले लोक जेमतेमच होते.

स्टेजवर लाऊडस्पीकरवाल्यांची गडबड सुरु झाली. तो एक एक माईक लावून त्याचं माईक टेस्टींग वैगेरे करीत होता. खेड्याची लोक त्याचीसुध्दा मजा घ्यावी तसं ते लक्ष देऊन पाहत होते. तेवढ्यात एक आलीशान कार तिथे आली. त्यातून मधूकरराव आणि दुसरे मधुराणीचे जवळचे कार्यकर्ते उतरले. गणेशरावही त्याच कारमधून उतरले. मधूकररावने इकडे तिकडे एक पाहणी केल्यासारखी नजर फिरविली. मध्ये जो भेटेल त्याला 'सगळं व्यवस्थित आहे ना' अशी विचारणा केली आणि ते त्या कारमध्ये बसून पुन्हा पसार झाले. कदाचित ते आता पुन्हा येणार होते ते मधुराणीला घेऊनच.

पोलीसांचे ताफे येऊन इकडे तिकडे विखुरले. गणेशरावचं आता फक्त काम होतं ते त्यांच्या हाताखाली जे शंभरएक कार्यकर्ते होते त्यांना स्टेजच्या आजूबाजूला विखरुन पसरवीनेे. कारण जनतेच्या संरक्षणाची काळजी करणं हे त्यांचं काम नव्हतं. ती पोलीसाची जबाबदारी होती. आणि मधुराणीच्या संरक्षणासाठी जो पोलीसांचा ताफा होता त्याच्या व्यतिरिक्त तिच्या संरक्षणाचं काम करणं ही गणेशराव आणि त्यांच्या कार्यर्कत्त्याची जबाबदारी होती. आणि संरक्षण म्हणजे तरी काय की जे खरोखरच मधुराणीपर्यंत पोहोचण्याच्या लायकीचे आहेत त्यांनाच तिच्यापर्यंत पोहोचू देणे आणि बाकीच्या जनरल पब्लीकला रोखने.

उजनीचे लोक ट्रकमधून येऊन उतरले तसं गणेशरावचं तिकडे लक्ष गेलं. त्यातले बरेच लोक गणेशरावच्या ओळखीचे होते. गणेशराव त्यांना भेटण्यासाठी तिकडे गेले. गणेशरावची प्रथम भेट सदाशीच झाली. सदाला पाहताच त्याने दारु पिऊन त्यांना दिलेली शीवीगाळ आठवून हसू फुटले. सदा आता खूपच थकला होता. गणेशरावपेक्षा एखाद दोन वर्षाने मोठा असावा तो. पण तो अगदीच बारीक किडकिडा आणि म्हातारा दिसत होता.

" काय सदा कसं काय?" गणेशरावने त्याची विचारपुस केली.

तो गणेशरावकडे अचंब्याने पाहू लागला.

" गणेशराव?" तो आनंदाने म्हणाला.

" काय तब्येत खूप हालली तुझी" गणेशराव म्हणाले.

" तुमच्यातबी लय बदल झालाकी हो... आंगात भरल्यासारखे वाटता.. अन् हे काय ... लिडर बिडर झाले का काय?" तो म्हणाला.

त्याच्या चेहऱ्यावर अगदी आनंद मावत नव्हता.

" काय दारु बिरु सुटली का नाही आता?" गणेशराव गंमतीने म्हणाले.

त्याच्या चेहऱ्यावरचा आनंद आता एकदम नाहीसा झाला.

" आता जीवासंगच सुटणार आसं वाटते " तो म्हणाला.

गणेशरावला वाईट वाटत होते की त्याला हा प्रश्न उगीच विचारला.

" अजून कोण कोण आलं उजनीवरून?" गणेशरावने त्या ट्रकमधून उतरणाऱ्या गर्दीकडे पाहून म्हटले.

" हायत की ... आजून एक टरक येणार हाय म्हणत्यात..."

" सरपंच येणार आहेत का?" गणेशरावने विचारले.

त्याचा चेहरा पुन्हा काळवंडला.

" सरपंच गेले .. पाच सहा वर्स झाले" तो गंभीरतेने म्हणाला.

" कसं काय? " गणेशरावने आश्चर्याने विचारले.

" अवो वय झालं होतं... गेले ते बरं झालं ... लई तरास होता त्यानला... डोळ्यांनं दिसत नव्हतं... पायानं चालता येत नव्हतं... हागनं मुतनं जाग्यावरच करत होते... पोरगं त पाहत नव्हतं त्याचेकडे... म्याच केलं त्याचं त्या काळात... अवो शिलींगची का होईना त्यानी जमीन देली होती आमाला... पोरगं इसरलं आसल पर म्या नाय इसरलो त्याचे उपकार... ते कोणालाबी देऊ शकलं आसतं... पर त्यानं मलेच देली होती जमीन..." सदा अगदी गहीवरून येऊन बोलत होता.

गणेशरावला प्रथमच सदाची एक वेगळी बाजू माहित झाली होती. ते मोठ्या आदराने त्याच्याकडे पाहत होते .

तेवढ्यात गणेशराव उजनीला असतांनाचा तिथला चपराशी पांडू लगबगीनं गणेशरावजवळ आला.

" राम राम सायेब " त्याने आनंदाने गणेशरावला वाकून नमस्कार केला.

" अरे कसं काय? ..." गणेशराव त्याला म्हणाले.

तो वयाने जरी पोक्त झाला होता तरी त्याची वागण्याची आणि हाजी हाजी करण्याची तऱ्हा अजूनही बदलली नव्हती.

" काय रे आता कोण असतो ग्रामसेवक?..." गणेशरावने विचारलं.

" आता काय माहित नाय सायेब... तुमी तिथून गेले अन् म्या ते काम सोडलं... तुमी होते तोवर त्या कामात दम होता.. तुमच्यानंतर आला तो ग्रामसेवक सोताच पैसे घेत होता... मंग आपलं कामच काय तेथं... मंग माव्ह लगीनबी झालं अन् आता सिडच्या मानसामांग आसतो... बटईनं घेतलंनं सीड ... त्या गार्डसायेबाचं... "

" अरे वा ... म्हणजे आता मस्त चाललं असेल..." गणेशराव म्हणाले..

" हो तसं मस्तच हाय... पर तुमी होते तवासारखी आता गावात मजा नाय राह्यली"

क्रमश:...

Marathi online publication - Madhurani - CH-55 त्या जुन्या भावना

2009-11-06T00:51:00.001+05:30

शंकर काही क्षण खुर्चीवर बसला आणि एकदम उठून मधूराणीच्या पायाशी लोळण घेवू लागला, '' मलं माफ कर मधे... मले माफ कर... म्या माह्या कर्माचे फळं भोगले हायत आता... गावातून गेलो तव्हापासून वन वन भिकाऱ्यासारखं फिरतूया...आताबी बघ चार दिस झाले पोटात एक अन्नाचा कन नाय...''

मधूराणीला त्याने जे केले त्याबद्दल ना राग होता ना कोणत्या दुसऱ्या प्रकारच्या भावना होत्या. तेव्हापासूनच तर तिने भावनांना कधी थारा दिला नव्हता, नव्हे भावनेला थारा न द्यायचं ती शिकली होती. मधूराणीने त्याला खांद्याला धरुन उठून उभे केले. तिला जाणवले की त्याच्या खांद्यावर हात ठेवताच त्या जुन्या भावना तरंगांनी तिच्या मनावर पुन्हा ताबा केला होता. तिने आपसूकच त्याला आपल्या बाहुपाशात ओढून घेतले. कदाचित त्या जुन्या भावना ती पुन्हा अनुभवण्याचा प्रयत्न करीत असावी की ज्या तिला नंतर कधीही अनुभवायला मिळाल्या नव्हत्या. पण तिच्या लक्षात आले की त्या भावना आहेत तर आनंददाई पण त्या तिला कमकुवत बनवित होत्या. पण ती आज जी मजल दर मजल करीत इथपर्यंत येवून पोहोचली होती. इथे त्या भावनांना थारा नव्हता. कमकुवतपणाला तर नव्हताच नव्हता. त्याला बाजुला करुन त्याच्या खांद्याला धरुन ती त्याला तिच्या शयनगृहात नेऊ लागली. तिने मनाचा पक्का निश्चय केला होता की त्या तिच्या मनाला कमकुवत बनविणाऱ्या भावनांचा आज कायमचा बिमोड करायचा.

अजुन उजाडायचंही होतं. सकाळच्या अंधारात मधूराणीच्या बंगल्याच्या आवारात एक पोलिस जिप आणि ऍम्बूलन्स येवून थांबली. पोलिस जिपमधून लगबगीने एक लेडी इन्सपेक्टर आणि तिचे खास जवळचे सहकारी उतरले आणि सरळ मधूराणीच्या बंगल्यात घुसले. सरळ ते दुसऱ्या मजल्यावर गेले. मधूराणी हॉलमधे त्यांची वाट पाहातच बसलेली होती. मधूराणीने उंची मखमली ओव्हरकोटसारखा गाऊन घातलेला होता. इन्सपेक्टर आणि तिचे सहकारी येताच मधूराणी उठून उभी राहाली आणि त्यांना तिच्या बेडरुमधे घेवून गेली. बेडरुममधील दृष्य पाहताच एवढे एकावरुन एक भयानक प्रसंगातून जावून निर्ढावलेले ते पोलिससुध्दा अवाक होवून त्या दृष्याकडे पाहत होते. बेडरुममधे बेडवर एखाद्या अबलेवर एखाद्या नरपशूने रात्रभर जबरदस्ती करुन तिचे जे हाल व्हावे तश्या अवस्थेत शंकर बेडवर उताना पडलेला होता.

इन्सपेक्टरच्या सहायकाने शंकरजवळ जावून त्याची नाडी बघितली तर तो जिवंत होता. त्याने त्याला सरळ करण्याचा प्रयत्न केला तर तो वेदनेने विव्हळला.

'' यांना काय झाले?'' लेडी इन्स्पेक्टरच्या तोंडून निघाले.

'' काही नाही... आमच्या ते फार पुर्वीचे ओळखीचे गृहस्थ... काल तब्येत बरी नव्हती म्हणून आम्ही त्यांना इथे झोपण्यास सांगितले.... पण सकाळी बघते तर त्यांचे हे हाल झालेले...'' मधूराणी म्हणाली.

लेडी इन्सपेक्टर काय समजायच्या त्या समजल्या. आणि आपल्या सहकाऱ्यांच्या मदतीने त्याला उचलून खाली नेवू लागल्या. त्याला पकडून जसे ते सगळेजण पायऱ्या उतरु लागले तसा मधूराणीने आवाज दिला, '' इन्सपेक्टर''

लेडी इन्सपेक्टरने मधूराणीकडे बघितले आणि त्या काय समजायच्या ते समजून वरच थांबत म्हणाल्या, '' तुम्ही पुढे व्हा ... मी आलेच''

ते सगळेजण खाली उतरताच मधूराणी लेडी इन्सपेक्टरला म्हणाल्या, '' बसकी....''

लेडी इन्सपेक्टर सोफ्यावर बसली आणि मधूराणी तिच्या समोरासमोर सोफ्यावरच बसली.

'' काय व्यवस्थित आहे ना?'' मधूराणीने तिच्या डोळ्यात पहात विचारले.

'' जी मॅडम'' लेडी इन्सपेक्टर म्हणाल्या.

'' तुझं प्रमोशन कधी यावर्शी ड्यू आहे?'' मधूराणीने सहजच विचारल्यासारखे विचारले.

'' नाही ... पुढच्या वर्षी'' ती लेडी इन्सपेक्टर म्हणाली.

'' अच्छा...'' मधूराणी म्हणाली.

'' बरं याला ... ताबडतोब सरकारी दवाखाण्यात भरती करा ... आणि माझं नाव कुठेही येणार नाही याची काळजी घ्या...'' मधूराणीने आदेशवजा सुचना दिली.

'' जी मॅडम..'' लेडी इन्सपेक्टर म्हणाली.

'' काय आहे ... आजकाल... तुला माहित आहेच... मेडीयाचं कसं असते ते... बातमीपेक्षा... ती बातमी किती विकाऊ आहे याला महत्व दिल्या जातं ... मग ती बातमी खरी असो की खोटी'' मधूराणी म्हणाली.

'' हो मॅडम ... बरोबर आहे तुमचं'' ती लेडी इन्स्पेक्टर म्हणाली.

आत्तापर्यंत मधूराणीने त्या लेडी इन्सपेक्टरच्या डोळ्यावरुन आणि हावभावावरुन हेरले होते की ती कितपत तिला सहकार्य करण्यास इच्छुक आहे. आणि तिच्या पुर्ण सहकार्याची शाश्वती होताच ती सोफ्यावरुन उठून उभी राहाली. तिच्या समोर बसलेली इन्सपेक्टरही उठून उभी राहाली आणि जिन्याकडे जात म्हणाली, '' बराय मॅडम .. तुम्ही काही काळजी करु नका''

मधूराणीने तिला नुसता हात दाखवून तिचा निरोप घेतला आणि त्या लेडी इन्सपेक्टरच्या बुटाचा पायऱ्या उतरतांनाचा आवाज येवू लागला.

त्या दिवसानंतर जवळपास चार पाच दिवस झाले असतील. मधूराणी पार्टीच्या मिटींगमधे होती. तेवढ्यात मधूराणीचा एक सहाय्यक मधूराणीच्या कानाजवळ झूकून कुजबुजला,

'' मॅडम आपल्यासाठी.. सरकारी दवाखाण्यातून इन्सपेक्टर शिंदेंमॅडमचा फोन आहे...''

'' कशासाठी?...'' मधूराणी.

'' तो त्या दिवशी भरती केलेला गृहस्थ आत्ताच वारला.. असं त्या सांगत होत्या'' तो सहाय्यक पुन्हा कानाशी हळू आवाजात पुटपुटला.

'' तिला सांग .. मी एका महत्वाच्या मिटींगमधे आहे... आणि पुन्हा त्या बाबतीत मला कुणाचाही फोन आला नाही पाहिजे असं बजाऊन सांग तिला'' मधूराणीने आदेश दिला.

'' जी मॅडम'' तिचा सहाय्यक तिच्याजवळून निघून फोनकडे गेला.

क्रमश:...

Marathi literature - Madhurani CH- 54 भूतकाळ

2009-11-04T00:54:00.000+05:30

संध्याकाळचे सात वाजले असतील. मधूराणी आपल्या गॅलरीत आरामखुर्चीवर आरामात बसली होती. तेवढ्यात तीचा एक कार्यकर्ता तिच्याजवळ येवून उभा राहाला.

'' काय आहे?'' तिने चाहूल लागताच, त्याच्याकडे न वळता विचारले.

'' राणीसाहेब... खाली एक माणूस आपल्याला भेटायचा आग्रह करतो आहे..'' तो कार्यकर्ता म्हणाला.

'' भेटण्याची वेळ संपलेली आहे .. आणि यावेळी मी कुणालाही भेटत नाही.. '' मधूराणी म्हणाली.

'' पण तो जात नाही आहे... वाद घालतो आहे... भांडण करतो आहे.. अगदी मारावरीवरसुद्धा आला होता तो.. माफ करा पण.... सारखा मला मधीला भेटायचं... मधीला भेटायचं असं ओरडतो आहे...'' तो कार्यकर्ता म्हणाला.

'' मधी...'' या शब्दाने मधूराणीच्या काळजात कालवाकालव केली.

या नावाने तिला एकच जण संबोधत असे. पण फार पुर्वी. तिने जेव्हा नुकताच तारुण्यात प्रवेश केला होता तेव्हा.

तिचा भूतकाळ तिच्या डोळ्या समोरुन सरकू लागला.

मधूराणी आपल्याच विचारात मग्न झाल्याचं पाहून, मधूराणी आता कुणालाही भेटणार नाही याची खात्री समजून तो कार्यकर्ता तिथून जावू लागला. तो खाली उतरण्यासाठी जिन्याजवळ पोहोचला असेल. त्याला मागून मधूराणीचा आवाज आला, '' थांब... ''

तो कार्यकर्ता ब्रेक लागल्यागत थांबला.

'' त्याला वर पाठवून दे..'' मधूराणीने आदेश दिला.

'' जी'' त्या कार्यकर्याने होकार दिला आणि तो वेगात जिने उतरु लागला.

थोड्या वेळात मधूराणीला पुन्हा चाहूल झाली. ती तिकडे तोंड करुनच येणाऱ्या माणसाची वाट पाहत होती. येणारा अगदी तिच्याजवळ येवून उभा राहाल्याचे तिला जाणवले. तिच्या अंगात रोमांच उभे राहात होते.

'' मधी...'' तिला आता आवाज आला.

तोच आवाज ... तिच आर्तता...

तिने वळून पाहाले. तिच्या समोर तिचं पहिलं आणि शेवटचं प्रेम उभं होतं. शंकर त्याचं नाव. पण आता त्याच्यातही वयोमानाप्रमाणे खुप बदल झाला होता. तब्येतीनेही तो अशक्त वाटत होता. इतका वेळ उभा राहूनही कदाचित तो थकला होता आणि मटकन बाजुच्या खुर्चीवर बसला.

'' शंकर...'' मधूराणीच्या तोंडून निघाले.

आणि भूतकाळातील एक एक प्रसंग जसाच्या तसा तिच्या डोळ्यासमोरुन जावू लागला.

... त्यांच्या त्या पहिल्या आणि कोवळ्या प्रेमाच्या आठवणी ...

... तिने शंकरला आपण त्याच्यापासून प्रेग्नंट असलेले सांगितल्याचा प्रसंग...

... त्यानंतर तो गावातून गायब होवून महिने होवून गेले. आणि तरीही ती वेड्या आशेने त्याची वाट पाहत असल्याचे प्रसंग...

... बापाला ही बातमी कळल्यानंतर तिला त्याने झिपूट्या धरुन धरुन झोडल्याचा प्रसंग...

... बापाने कुठून तरी पैशाची व्यवस्था करुन तिला शहरात नेवून तिचं ऍबॉर्शन केल्याचा प्रसंग...

... ऍबॉर्शन करुनही समाजात अफवा पसरल्यामुळे... जागोजागी नातेवाईक टोमणा मारत असलेले प्रसंग...

... बापाने शर्थीने प्रयत्न करुन उजनी गावातल्या एका दुकानदाराशी तिचे लग्न जुळवून लग्न लावल्याचा प्रसंग...

... पहिल्या रात्री... अंधारात झालेली तिची सुहागरात्र... आणि सकाळच्या उजेडात तिने रात्र ज्याच्यासोबत घालवली तो तिचा नवरा नसून... गावचा पाटील होता हे माहित झालेला प्रसंग...

... नंतर वेळोवेळी रात्री पाटील येवून तिच्यासोबत रात्र घालवत असलेले अगणीत प्रसंग...

... तिचा नवरा तिला हात लावत नसे. कारण त्याला तशी परवानगी नसावी. आणि मग तिने तिच्या नवऱ्याला तिची पहली नर मधूमाशी बनविल्याचा प्रसंग...

... तिने तिच्या नवऱ्याला आपल्या यौवनाने भूरळ पाडून त्याला तिच्यावर जबरदस्ती करायला लावल्याचा प्रसंग... आणि त्याच वेळी पाटील तिथे आला तेव्हा तिचा नवरा समागमाच्या उत्त्यूच्च क्षणात असल्यामुळे त्याने पाटलाला जुमानले नव्हते. पाटील त्याच्यावर ओरडत होता पण तो एकण्याच्या मनस्थितीत नव्हता म्हणून पाटलाने खोलीतच ठेवलेल्या खलबत्त्याच्या बत्याने त्याच्यावर प्रहार करुन त्याचा जिव घेतल्याचा प्रसंग...

.. नंतर पाटलाने तिच्या नवऱ्याच्या मृतदेहाला गावापासून दुर रस्त्यावर नेवून टाकून तो दारूच्या नशेत त्याच्या जिपसमोर आला अशी स्वत:होवून पोलिस स्टेशमधे केलेली कबूली... आणि पाटील त्या प्रकरणातून सहीसलामत सुटल्याचा प्रसंग...

सगळा मधूराणीचा एका हृदयाच्या कप्प्यात लपवून ठेवलेला भविष्यकाळ एखाद्या चलचित्राप्रमाणे तिच्या समोरुन सरकत होता.

क्रमश:...

Marathi online library - Madhurani CH-53 अमुलाग्र बदल

2009-11-02T00:46:00.000+05:30

हळू हळू गणेशरावचे मधुराणीच्या बंगल्यावर जाणे वाढले. त्यांच्यात आता अमुलाग्र बदल झाला होता. त्यांचा पेहरावही आता कायमचा बदलला होता. खादीचा पांढरा सदरा आणि पायजामा. स्थुल शरीरातही आता तल्लखपणा येऊ लागला होता. त्याचं सकाळी नियमित व्यायाम करणं, फिरायला जाणं सुरु झालं होतं. पूर्वी त्यांना घरात ना पोरगा ना बायको कधी भ्यायची ते आता वचकून राहू लागले होते. पोरगा वचकून राहण्याचं कारणही तसंच होतं. मधुराणीकडे त्यांनी त्याचे प्रकरण लावून धरुन त्याला नगरपालिकेत चिकटवून दिले होते. पोरगा ही नोकरी लागल्यामुळे खूश होता आणि बायकोही नवऱ्याला उतरत्या वयात का होईना अक्कल आली या गोष्टीमुळे खूश होती. बदलीही मधुराणीच्या वशील्याने रोखली गेली होती. आता ते मधुराणीचे फुल टाईम कार्यकर्ते म्हणून काम करु लागले. मधुराणीचं कृपाछत्र म्हटल्यावर ऑफिसमध्येही त्यांची नियमित गैरहजरी कुणाला खटकत नसे. त्यांचे वरिष्ठ त्यांना वचकून राहू लागले. किंबहुना त्यांचच काही काम असल्यास मधुराणीकडे शब्द टाकण्यास गणेशरावचीच मदत घेऊ लागले.
मधुराणीच्या अगदी जवळच्या कार्यर्कत्यांच्या गोटात त्यांची वर्णी लागली होती. त्यामुळे ते रात्री बेरात्री मधुराणीच्या बंगल्यावरच राहू लागले. पण आता त्यांना मधुराणीच्या आतल्या गोष्टी कळू लागल्या. बऱ्याच वेळा त्यांना कळायचे की आज रात्री मधुराणी आणि मधूकररावांचा मुक्काम फार्महाऊसवर आहे. फक्त ही एक गोष्ट सोडल्यास मधुराणीच्या सगळ्या गोष्टीने ते फार प्रभावीत झाले होते.

असा एखादा दिवस आपल्याही जीवनात येईल ...

की मी आणि फक्त ती फार्महाऊसवर रात्री मुक्कामाला असू... हा मधूकरराव कधी मधे येणार नाही...

त्या मधूकरराववर नुसतं चिडून काही होणार नाही...

ह्या गोष्टी सयंमानी घ्याव्या लागतात...

आणि एक दिवस जेव्हा मधुराणीला कळेल की आपणही तिच्यावर जीव ओवाळून टाकू शकतो...

त्या दिवशी नक्कीच ती आपल्याला मधूकररावापेक्षा जवळ करेल...

कधी मधूराणीचा मुक्काम बंगल्यावर असायचा आणि मधुकरराव नसायचा तेव्हा मधुराणीच्या बेडरुममधे गणेशरावांचं वास्तव्य असायचं. पण ही गोष्ट कुणाला माहित नव्हती. पण अशा गोष्टी लपत थोडीच असतात. हळू हळू ती बातमी पसरत पसरत मधूकरराव जवळ पोहोचली असावी. कारण एक दिवस काही कारण नसतांना मधूकररावांनी गणेशरावांशी भांडण उकरुन काढलं. आणि त्यांच्यात चांगलीच वाजली. गणेशरावही भीणारे नव्हते. त्यांनीही मधूकररावांची काही तमा न बाळगता त्यांच्या प्रत्येक हल्याला सडेतोड प्रत्यूत्तर दिले. पण जेव्हा मधूकररावांना अपेक्षा होती त्याप्रमाणे गणेशराव दबले नाहीत तेव्हा मधूकररावांनीच झुकतं घेतलं. पण गणेशरावही काही कच्चे नव्हते. त्यांनी मनोमन जाणलं की राजकारणी जेव्हा झुकतं घेतो तेव्हाच तो जास्त धोकादायक असतो. आणि ज्या अर्थी मधूकरावांनी पाटलाचा एका दिवसात निष्ठूरपणे काटा काढला होता त्या अर्थी ते कोणत्याही स्तराला जावू शकत होते. पण मधुराणीने तसा इशारा केल्याशिवाय ते त्या स्तराला जाणार नाहीत अशी गणेशरावांना अपेक्षा होती. गणेशरावांना आता कल्पना येत होती की नर मधमाशीचे जिवन किती खडतर असते आणि तिच्या प्रत्येक पावलागणीक एकदम जीव जाण्याचाच धोका असतो. पण जिव जाण्याच्या भितीवर त्यांनी तेव्हाच मात केली होती जेव्हा त्यांनी मधुराणीची नर मधमाशी होण्याचं ठरविलं होतं.

एक दिवस गणेशरावांना बंगल्यावर एक माणूस भेटला. गणेशरावने लोकांच्या गर्दीत त्याला ओळखले नव्हते. तोच गणेशरावजवळ आला

" नमस्कार गणेशराव... मंग वळखलं का नाय"

" ओळखलं कसं नाही... " गणेशराव आठवण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाले.

त्यांना बंगल्यावर असे बरेच लोक भेटायचे. कुठे न कुठे त्यांच्या नोकरीच्या दिवसांत त्यांच्याशी गणेशरावचा सबंध आलेला असायचा. कुणाला एकदम ओळखलं नाही असं म्हटलं तर वाईट वाटायचं म्हणून कधी कधी तर गणेशराव न ओळखूनसुद्धा ओळखल्यासारखे वागायचे - बोलायचे.

राव तुमी तर लय आतल्या गाठीचे निघाले... आम्ही लेकाचे मर मर मेलो अन् जन्मभर ग्रामसेवकच राहालो... " तो म्हणाला.

आता कुठे गणेशरावच्या लक्षात आले. ते खराडे साहेब होते. उजनीला जॉईन होतांना ज्याच्याजवळून गणेशरावने चार्ज घेतला होता ते.

" नाही म्हटलं करावी आपली थोडी समाजसेवा " गणेशराव म्हणाले.

" आवो ती करायला भेटायलासुध्दा नशिब लागते... तीकडं ऑफिसात लोकांकडून कळला मला तुमचा दरारा... सगळे ऑफिसर वचकून राहतात तुम्हाला... " वराडे साहेब म्हणाले.

" तुमच्यासारख्यांची कृपा आहे बस तेवढच" गणेशराव आता लोकांना मोठेपणा द्यायचं शिकले होते.

" बरं एक काम होतं तुमच्याकडं... " तो म्हणाला.

गणेशराव एकदम सतर्क झाले.

साला काम आहे म्हणून जवळ आला...

नाहीतर विचारलं नसतं लेकानं...

" बोला... आमच्या आवाक्यात असेल तर जरुर करु... " गणेशराव म्हणाले.

" नाय ते बदलीचं होतं... " खराडे साहेब म्हणाले.

" ते बदलीचं सोडून बोला... आजकाल जो तो ऊठसूठ बदलीचं घेऊन येतो... सगळ्यांना तालूक्याच्या जवळपासच बदली पाहिजे ... पण मग अश्यानं कसं होणार... कुणीतरी खेड्यावर काम करायला पाहिजेचकी..." गणेशराव म्हणाले.

" नाय सायेब ,... मला तालूक्याच्या जवळ नाय ... खेड्यावर बदली पायजे " खराडे साहेब म्हणाले.

"खेड्यावर? ... सगळ्याजणांना शहराच्या जवळ बदली पाहिजे... खेड्यावर बदली करून मागणारे तुम्हीच पहिले भेटले बघा मला..." गणेश आश्चर्य व्यक्त करीत म्हणाला.

" हो सायेब मला खेड्यावर म्हणजे उजनीलं बदली करून पायजे... ते माझ्या गावाजवळ पडते ना..." खराडे साहेब म्हणाले.

ते आपल्यापेक्षा वयाने आणि अनुभवाने मोठे असुनही त्यांनी गणेशरावला 'साहेब' म्हटले होते. पण गणेशरावला आजकाल त्याची सवय झाली होती.

" अच्छा... अच्छा... पण आता तिथं कोण आहे?..." गणेशरावने विचारले.

" हाय एकजण... देशमुख कुणीतरी" खराडे साहेब म्हणाले.

" पण त्याला तिथून बदली पाहिजे का.? " गणेशरावने विचारले.

" ते माहित नाय?" खराडे साहेब म्हणाले.

" माहित नाही... असं कसं अर्धवट काम करता राव तुम्ही ... आधी ते माहित करा... जर म्यूच्यअल होत असेल तर बरंच आहे... " गणेशराव म्हणाले.

" उडत उडत ऐकलं होतं की त्याचंही गाव उजनीच्या जवळपासच हाय म्हणून .... तो तिथून हालणार नाय असं वाटते.." खराडे साहेब म्हणाले.

" हं, आता कसं बोललां... अहो आमच्याजवळ काही लपवून काही उपयोग नाही ... डॉक्टरजवळून आणि राजकारण्यापासून काही लपवू नाही म्हणतात ते काही उगंच नाही. " गणेशराव टोमणा मारत म्हणाले.

" नाय सायेब तसं नाय... अन् त्यानंबी संपतराव पाटलाच्या लग्यानं काम केलं होतं म्हणतात.." खराडे साहेब म्हणाले.

" संपतराव पाटलाच्याचना ... पण ते तर आता देवाघरी गेलेत..." गणेश उपाहासाने म्हणाला.

" पण ते श्रेष्ठींचा खास माणूस होता असं म्हणतात" खराडे साहेब म्हणाले.

" त्याची काळजी तुम्ही करु नका..." गणेशराव त्याला आश्वासन देत म्हणाले.

" अन् सगळी माहिती एका कागदावर लिहून माझ्याकडे द्या ... मी बघतो काही करता येते का ते..." गणेशराव म्हणाले.

" म्हंजे .. श्रेंष्ठींकडे जाण्याची गरज नाय?" खराडे साहेब म्हणाले.

" तुमचा माझ्यावर विश्वास नसेल तर जाऊन या" गणेशराव नाराजीने तिथून निघून जात म्हणाले.

" नाय तसं नाय सायेब... " खराडे साहेब आता गणेशरावच्या मागे कुत्र जसं शेपूट हलवत मागे मागे फिरतं तसे जाऊ लागले.

क्रमश:...

Marathi story - Madhurani - CH -52 बदल

2009-10-31T08:58:00.001+05:30

बंगल्याच्या आवाराच्या गेटजवळ एक रिक्षा येवून थांबला. रिक्षातून गणेशराव खाली उतरले. खादीचा नेहरुशर्ट पायजामा आणि कलप लावलेले कुळकुळीत काळे केस. रिक्षातून उतरल्याबरोबर त्यांनी नेहरु शर्टच्या उजव्या खिशातून पाच रुपयाची नोट काढून रिक्षावाल्याच्या हवाली केली आणि लांब लांब पावले टाकीत ते बंगल्याकडे निघाले. तेवढ्यात त्यांना पाठीमागून आवाज आला, '' साहेब...''

त्यांनी वळून बघितले.

'' साहेब हा घ्या एक रुपया... चारच रुपए झाले '' रिक्षावाला एक रुपयाचे नाणे हात लांबवून पुढे करीत म्हणाला.

'' राहू दे..'' गणेशराव बेफिकीरपणे हात वर करुन म्हणाले.

आणि पुन्हा बंगल्याच्या फाटकाकडे चालू लागले. त्यांच्या चालण्यात आज एक आत्मविश्वास दिसत होता.

बंगल्याच्या आवारात प्रवेश करताच आजुबाजुच्या झाडांखाली जमलेल्या गर्दीकडे विशेष लक्ष न देता ते सरळ बंगल्यात घुसले. आजही नेहमीप्रमाणे मधूराणीला भेटण्यासाठी लोकांची गर्दी होती. गणेशरावांनी कुठेही न बिचकता, कुठेही न अडखळता सराईतपणे कागदावर आपले नाव लिहून तो कागद आत्मविश्वासाने तिथे काऊंटरवर बसलेल्या माणसाच्या स्वाधीन केला आणि बाट पाहत खुर्चीवर बसण्यासाठी हॉलमधे एका बाजुला जावू लागले. आजही कुठे खुर्च्या रिकाम्या नव्हत्या. तिथे जाताच तेथील चारपाच खेडूत अदबीने 'या बसा साहेब' असे म्हणत अदबीने उठून उभे राहात त्यांना जागा देवू लागले. ते त्यांना ओळखत नव्हते. कदाचित ही त्यांच्या आत्मविश्वासाची किंवा खादीच्या कपड्याची कमाल होती. खरोखरच आज त्यांना जग पुर्णपणे बदलल्याप्रमाणे जाणवत होते. नव्हे जग तेच होते, पण ते स्वत: बदलले होते. आज खुर्चीवर बसून त्यांना जास्त वाट पहावी लागली नाही. लवकरच त्यांच्या नावाचा पुकारा झाला. पुकारा होताच दारात उभ्या असलेल्या कुणाचीही तमा न बाळगता ते त्याच आत्मविश्वासाने सरळ आत गेले.

मधूराणीच्या कॅबिनजवळ येताच, न अडखळता, कुणाचीही परवानगी न घेता ते दार ढकलून आत गेले. आत मधूराणी जणू त्यांची वाटच पाहत होती.

'' या गणेश..'' तिने हसतमुखाने त्यांचे एकेरीत स्वागत केले.

तेही हसत अगदी सहजपणे तिच्या शेजारी जावून बसले. त्यांच्यात आलेल्या बदलाचे त्यांना स्वत:लाच आश्चर्य वाटत होते.

खरोखर एखादी गोष्ट माणसाला एवढी सामर्थ्यवान बनवू शकते?...

हो त्यांच्याजवळ मधूराणीची अशी काही माहिती होती की जिच्यामुळे ते सामर्थवान झाले होते.

काही क्षण काही न बोलता निघून गेले. दोघेही एकमेकांच्या चेहऱ्यावरचे भाव जाणून घेण्याचा प्रयत्न करीत होते. गणेशरावांनी सरळ मुद्द्यालाच हात घातला, '' संदिपरावांबद्दल कळले... त्यांच फार वाईट झालं'' ते सरळ तिच्या डोळ्याला डोळे भिडवून बोलले.

'' हो ना..'' मधूराणी पटकन आपली नजर दुसरीकडे हटवीत म्हणाली.

गणेशरावांनी हेरले की प्रथमच ती त्यांच्या नजरेला नजर देत नव्हती.

'' त्यांचा मुलगाही बराच मोठा आहे वाटतं?'' गणेशराव पुढे म्हणाले.

'' हो ना... राजकारणाची आता त्याच्या वडीलाची संपूर्ण जबाबदारी त्याच्यावर येवून पडली आहे'' मधूराणी म्हणाली.

'' म्हटलं त्यालाही एकदा भेटून घ्यावं..''

मधूराणीने चमकून त्यांच्याकडे पाहाले तसे ते पुढे म्हणाले, '' नाही म्हणजे... सात्वंनपर..''

गणेशरावांचा जो काय समजायचा तो गर्भित इशारा मधूराणीने कदाचित जाणला होता.

'' आज सकाळपासून लोकांना भेटून भेटून कंटाळा आला आहे... चला वर जावून थोडं निवांत बसूया'' मधूराणी एकदम विषय बदलून म्हणाली.

आपल्या सोडलेल्या शस्त्राने योग्य ते काम साधले हे पाहून गणेशरावांना मनोमन आनंद झाला होता. पण तसे चेहऱ्यावर काहीही न दाखविता ते म्हणाले, '' चालेल''

मधूराणी उठून दरवाजाकडे जात म्हणाली, '' या इकडे ... असं..''

त्यांनी मधूराणीच्या डोळ्यात बघितले.

तिच ती आर्त नजर...

तोच तो जिवाचा कालवा कालव करणारा कटाक्ष...

पण आज प्रथमच गणेशराव मोठ्या हिमतीने तिच्या नजरेला नजर देत होते.

ती आता पुढे पुढे चालू लागली आणि गणेशराव मंतरल्यागत तिच्या मागेमागे चालू लागले. त्यांची किती दिवसांची सुप्त इच्छा आज पुर्ण होण्याची खात्री त्यांना वाटू लागली होती.

मधूराणीने गणेशरावांना दुसऱ्या मजल्यावर नेवून सरळ आपल्या शयनगृहात नेले. शयनगृह नाना प्रकारच्या किमती वस्तूंनी थाटलेलं होतं. एवढ्या किमती वस्तू गणेशराव कदाचित प्रथमच बघत होते. पण चेहऱ्यावर तसे काहीही न दाखविता त्यांनी शयनगृहात येताच मधूराणीचा हात आपल्या हातात घेवून तिला आवेगाने आपल्या बाहुपाशात ओढून घेतले.

खरोखर माणूस जेव्हा आपल्या जिवावर उदार होतो तेव्हा त्याच्यात केवढी हिम्मत येते...

यावेळी मधूराणीने काहीही प्रतिकार केला नाही. जणू तिही त्यांच्या बाहुपाशात जाण्यासाठी आतूर होती. आणि नंतर ज्या ज्या गोष्टी घडत गेल्या त्यात गणेशरावांचा जेवढा सहभाग होता तेवढाच, कदाचित त्याहीपेक्षा जास्त मधुराणीचाही सहभाग होता.

क्रमश:

Marathi wangmay - Madhurani - CH-51 निर्धार

2009-10-29T08:56:00.001+05:30

गणेशराव आज सकाळी पाच वाजता मोठ्या उत्साहाने लवकरच उठले. बाहेर जाऊन एक मोठा फेरफटका मारला. रस्त्यावरून जातांना त्यांना बगीच्यात काही व्यायाम करणारे लोक दिसले. तेही बगीच्यात गेले. तिथे त्यांना जे जमतील ते व्यायामाचे प्रकार करु लागले.

आपल्याला आता थोडं चूस्त तंदूरुस्त व्हायला पाहिजे...

पोटही नगाऱ्यासारखं बाहेर निघालं आहे... त्याला आत घातलं पाहिजे...

व्यायाम करता करता ते लवकरच थकले.

सवय नाहीना... मग हे असंच होणार...

काही हरकत नाही हळू हळू स्टॅमीना वाढेल...

व्यायाम केल्यामुळे त्यांच्या अंगात घाम आला होता. आणि घामामुळे बगीचातली थंडगार हवा अंगाला अजूनच झोंबत होती.

कसं मोकळं मोकळं वाटते...

कसं मुक्त मुक्त झाल्यासारखं वाटत आहे...

अगदी साऱ्या बंधनातून मुक्त झाल्यासारखं...

पण आपण चूकीचा मार्गाने तर जात नाही ना?...

एवढं आपलं जीवन जीने आपल्यासाठी झिजवलं...

त्या बायकोकडे एकदम अशी पाठ करायची?...

आता जरी आपण तिला कंटाळलो असलो तरी...

कधी काळी आपण तिच्यावर प्रेम केलंच की...

पण हे प्रेम.. प्रेम ..म्हणजे तरी काय ...

स्वत: भोवती रेशीम किड्याने रेशमाचा कोष विणावा तसा कोष...

ज्यात त्याला आनंद विश्वास आणि सुरक्षतेची खरी, खोटी...

काल्पनीक... कशी का होईना जाणीव वाटते...

पण एक दिवस त्या रेशीम किड्याचे जेव्हा फुलपाखरात रुपांतर होते...

ते सुध्दा एवढ्या मेहनतीने केलेला तो कोष कुरतडून बाहेर पडतेच की...

आणि मग ...

सगळ्या बंधनातून मुक्त या फुलावरून त्या फुलावर कसेे स्वच्छंद उडत सुटते....

आज सकाळी घरी दाढी केल्यानंतर गणेशरावांनी विन्याला आदेश दिला,

" ए एक स्वयंपाक घरातून वाटी घेऊन ये रे..."

विन्याला आपल्या बापाचं वागणं प्रथमच वेगळं वाटत होतं. एवढ्या हक्काने त्याच्या बापाने आधी कधीही त्याला आदेश दिला नव्हता. त्याने नुसती एक आश्चर्यकारक नजर आपल्या बापावर टाकली आणि तो त्यांच्याकडे दुर्लक्ष करीत आपल्या सकाळच्या पुढच्या कामाला लागला. पोरगा ऐकत नाही असं पाहून गणेशरावने आपला मोर्चा आपल्या बायकोकडे वळवला.

" ए आतून एक वाटी घेऊन ये..."

थोडा वेळ गणेशरावने वाट पाहली तरी आतून काहीच प्रतिसाद नाही की काही हालचाल नाही असं पाहून गणेशराव जोराने ओरडले.

" ए किती वेळचं मी बोंबलतो आहे एक वाटी आण म्हणून"

ओरडण्याचा योग्य परिणाम झाला.

आतून बायकोने एक स्टीलची वाटी आणून गणेशरावच्या पुढ्यात ठेवली आणि ती बडबड करीत पुन्हा स्वयंपाकखोलीत गेली.

" ए एखादा जुना ब्रश आहे का गं?" पुन्हा गणेशराव बायकोला उद्देशून म्हणाले

" ब्रश? ... कशाचा ब्रश?"

" दात घासायचा.. अन् कशाचा"

" कशाला?"

" जास्त चांभार चौकशा करु नको... आहे का तेवढं सांग फक्त" गणेशराव पुन्हा ओरडले.

" हो बघते ... मिळाला तर देते" आतून गणेशरावची बायको ओरडली.

विन्या त्याच्या बापासमोर येऊन उभा राहिला.

" झाली का पुन्हा सुरु तुमची वटवट" विन्या बापावर खेकसला.

" ए तू चूपरे... मोठ्या माणसांशी कसं बोलावं काही समजतेका तुला?" गणेशराव विन्यावर खेकसले.

या अनपेक्षित उत्तराने विन्या गांगरलाच. त्याला काय बोलावे काही न सुचल्यामुळे त्याने तिथून काढता पाय घेतला.

" सापडला का?" गणेशराव पुन्हा बायकोवर ओरडले.

" नाही... जुनं सामान मी घरात ठेवत नसते... तेव्हाच फेकून देते." आतून आवाज आला.

" मग माझा जो आता वापरतो तोच ब्रश आण इकडं" गणेशरावने आदेश दिला.

गणेशरावच्या बायकोने त्यांचा ब्रश त्यांच्यापुढे आणून ठेवला आणि काही न बोलता तिथून ती निघून गेली.

थोड्या वेळाने विन्या त्याच्या बापाजवळ येऊन उभा राहाला तो बघतच राहाला.

" ए आई... " त्याने आत आईला मोठयाने हाक मारली.

" काय रे?... तुझ्या बापाचं झालं ... आता तू बोंबल.." आतून त्याची आई चिडून म्हणाली.

" अगं इकडं तर ये... लवकर ये... एक गंमत दाखवतो तुला " विन्या हसत म्हणाला.

त्याची आई लगबगीनं बाहेर आली. विन्याजवळ येऊन उभी राहून तीही गणेशरावकडे बघत राहाली ती बघतच राहीली.

गणेशराव ब्रशने वाटीत कलप कालवून त्यांच्या पांढऱ्या केसांना लावत होते. त्यांचे अर्ध्याच्या वर केस काळे करून झाले होते.

" आता याला काय म्हणायचं?" विन्या कुत्सितपणे म्हणाला.

" म्हातारचाळे ... दुसरं काय... माणूस चळला की असाच वागतो ... साठी अन् बुध्दी नाठी म्हणतात ते काही खोटं नाही" तनक्याने गणेशरावची बायको म्हणाली आणि पाय आपटत स्वयंपाकघरात घुसली.

" ए.... पन्नासच वर्ष झाले... साठीला अजून दहा वर्ष वेळ आहे म्हटलं.... " गणेशराव आपल्या मिशीवर ताव देत आपल्या बायकोकडे पाहत म्हणाले.

क्रमश:...

Marathi sahitya - Madhurani - CH-50 या गोष्टीचा आपण काही फायदा घेऊ शकतो का?...

2009-10-27T08:49:00.001+05:30

रात्रीचे बारा एक वाजले असतील गणेशराव गच्चीवर नुसत्या येरझारा घालत होते. अचानक एक विचार त्यांच्या मनात डोकावला.

पाटलाच्या खुनात मधुराणीचा आणि मधूकररावचा हात आहे हे नक्की...

आणि ही गोष्ट फक्त आपल्यालाच माहित आहे...

म्हणजे मधुराणी आणि मधूकररावच्या व्यतिरिक्त...

या गोष्टीचा आपण काही फायदा घेऊ शकतो का?...

का नाही आपण या गोष्टीचा नक्कीच फायदा घेऊ शकतो...

ही गोष्ट आपल्याला माहित झाली म्हणूनच तर मधुराणीची आपल्याशी वागण्याची तऱ्हा अचानक बदलली...

मधुराणीने नाडी तपासण्याच्या निमित्ताने आपल्या हातात आपला हात दिला...

तेही आपण काहीही न करता...

म्हणजे आपण तिला ब्लॅकमेल केले तर...

तर ... ती आपल्यासाठी कदाचित काहीही करु शकेल...

काहीही म्हणजे अगदी काहीही ...

गणेशरावच्या चेहऱ्यावर एक हास्य तरळले. ते आता मोठ्या ऐटीत गच्चीवर चकरा मारायला लागले.

आणि तिने आपल्याला पुन्हा येण्याची ऑफरही दिली आहे...

म्हणजे आपण इतके दिवस तिच्या कामगार मधमाशीच्या कळपात होतो...

आता आपण तीची नर मधमाशी बनन्याचा प्रयत्न केला तर...

पण ... पण...

पण... त्यात धोका आहे...

आपला नाहक जीवही जाऊ शकतो...

मधुराणीच्या नवऱ्याचा आणि पाटलाचा गेलाच की...

तिच्या शरीराच्या बदल्यात त्यांना जीवानं मुकावं लागलं...

त्यांना तिची एक एक गोष्ट आठवू लागली.

तिची नटखट नजर...

तसंच ते गोड हास्य....

तिचा तो मुलायम स्पर्श...

कसा जीव ओवाळून टाकावासा वाटतो तिच्यावर....

एक नर माशी जेव्हा राणी मधमाशीशी समागम करते तेव्हा तिला माहित असतेच की यानंतर तिला प्राणाला मुकावे लागणार आहे...

कारण आधीही बऱ्याच नर मधमाश्या त्यांच्या प्राणाला मुकलेल्या असतात...

तरीही ती राणी मधमाशीशी समागम करण्यास तयार होतेच की...

फक्त तो एक आनंदाचा क्षण मिळविण्यासाठी...

त्या एका क्षणात कसा जीवनाचा आनंद समावलेला असतो...

पूर्ण जीवनाचा आनंद जर एका क्षणात मिळत असेल ...

तर.. मग पूर्ण जीवनाची तमा का बाळगायची?...

आणि आपल्या जीवनात तरी काय उरलं आहे आता?...

तो बिनकामाचा धोंड्यासारखा मठ्ठ अन् दांडगा पोरगा ...

आणि आपल्याला कधीही न समजू शकणारी अडाणी बायको...

त्यांच्यासाठी आपला जीव आणि आपले जीवन वाया घालविण्यापेक्षा...

मधुराणीवर आपण आपला जीव ओवाळून टाकला तर काय हरकत आहे...

झालं गणेशरावने आपल्या दोन्ही हाताच्या मुठी घट्ट वळल्या. जबडे कसून आवळले आणि ते निर्धाराने गच्चीच्या खाली उतरले.

contd...

Marathi modern litearature - Madhurani - CH-49 झोप उडाली

2009-10-25T08:49:00.000+05:30

आज रात्री गणेशरावची झोप उडाली होती. ते कडावर कड बदलत होते. एकीकडे मधुराणीच्या त्या कोमल स्पर्शाने त्यांच्या जून्या आठवणींना उजाळा मिळाला होता. तर दुसरीकडे त्यांना दाराच्या फटीतून बघितलेले मधूकररावचे मधुराणीशी चाळे आणि त्यांच्यातला संवाद आठवत होता.

म्हणजे त्या मधूकररावमधे आणि मधुराणीत काहीतरी शिजत असावं ...

कि नुसतं जसं आपल्याला नादी लावलं होतं तसं त्यालाही?...

कदाचित तिला या गोष्टी तिच्या राजकारणाचा भाग म्हणून कराव्या लागत असाव्यात...

तसं तिचं मधुकरराववर प्रेम वैगेरे काही नसावं...

पण त्यांच्यात पाटलाबद्दल काहीतरी गूढ गोष्टी झाल्या...

त्याला त्यांच्यातलं एक एक वाक्य आठवायला लागलं

" तो पाटील आजकाल सर्व मर्यादा ओलांडू पाहत आहे...."

" आपलं कळलेलं दिसते त्याला..."

आपलं म्हणजे त्या दोघात काहीतरी शिजत असांव हे नक्की...

" कळलेलं म्हणजे... मी काय त्याला भिते होय... अन् मी काय त्याची बांधलेली रखेल होय...त्याचं लवकरात लवकर काहीतरी कर... नाहीतर जड जाईल तो आपल्याला "

म्हणजे पाटलाशी सुध्दा ... तर नाही मधुराणीचं काहीतरी....

कदाचित मधूकररावच्या आधी असावं...

" त्याची काही काळजी करु नको ... मी बंदोबस्त केला आहे..."

" प्रकरण जास्तच बिनसलेलं आहे... एकदोन दिवसातच काहीतरी करायला पाहिजे"

" एकदोन दिवस कशाला... उद्याचा सूर्य दिसणार नाय त्याला..."

म्हणजे तो पाटलाचा खून करणार की काय...

नाही नाही ... मधुराणी कशीही असली तरी या स्तराला जाणार नाही...

मग मधेच त्याला त्या दोघांतला संवाद आठवू लागला.

" गणेश ... असे इकडे येऊन बसा ..."

मधुराणीने कसाही आपला फायदा घेतला असला तरी कुठे पुसटशी का होईना अजूनही तिच्या मनात आपल्याबद्दल काहीतरी नक्कीच असलं पाहिजे....

की अजून ती आपल्याला आपल्या जाळ्यात ओढू इच्छिते...

पण आता आपल्याला जाळ्यात ओढून आपल्यापासून काय मिळणार आहे तिला ...

अन् आता आपण पहिल्यासारखे तरुण सुध्दा नाही राहिलो...

मग काय झालं प्रेमाला वयाचं थोडीच बंधन असतं...

अन् माझं वय वाढलं म्हणून काय झालं ...

तिचंही तर वाढलेलंच आहेच ना...

" आजकाल पहिल्यासारखं नाही राहालं... आता तब्येत साथ देईनाशी झाली"

या वाक्यात मधुराणीची अगतिकता तर दिसत नव्हती ना...

अशा परिस्थितीत तिला कोणीतरी जीवलग असणं फार आवश्यक आहे...

तो ती आपल्यात तर शोधत नसावी? ...

" बघ बरं माझी नाडी बघ बरं... "

मधुराणीचं वाक्य गणेशच्या कानात घुमलं आणि त्याचं अंग अजूनही शहारलं.

खरंच अजूनही तिचा तोच हात ...

तसाच मुलायम स्पर्श...

" येत जा ... असंच अधून मधून... तेवढाच मागच्या आठवणींना उजळा" गणेशरावांना तिथून निघतांनाचे तिचे शब्द आठवले...

तिने आपल्याला काही इशारा तर नाही ना केला यातून...

नक्कीच नाहीतर ती एवढी मोठी आपल्याशी एवढी आपूलकीने का बोलली असती...

पण मग तो उपटसुंभ मधुकरराव कोण ...

तोही तर तिच्याशी चाळे करीत होता ...

आणि मधुराणीही त्याला प्रोत्साहनच देत होती...

कदाचित तो तिच्या शरीरावरच प्रेम करीत असावा...

किंवा काहीतरी पॉलीटीकल फायद्यासाठी ती त्याला आपल्या जाळ्यात ओढत असावी...

पण आपल्याशी तरी तीचे प्रेम निर्मळच वाटते...

एवढ्या बनवाबनविच्या जगात शेवटी माणसाला निर्मळ प्रेमाची आवश्यकता असतेच की...

कड बदलता बदलता कधी सकाळ झाली गणेशरावांना कळलंच नाही. त्यांच्या बायकोची सकाळी उठून कामाची खुडबुड सुरु झाली होती. त्यामुळे आता झोप येणं तर शक्यच नव्हतं. ते कॉटवरून उठले आणि खोलीत येरझारा घालू लागले. दरजावर थाप पडली तसं ते एकदम येरझारा घालण्याचे थांबले; समोरच्या खोलीत आले. तिथे त्यांचा मुलगा विण्या तोंड अर्धवट उघडं ठेवून ढाराढूर झोपलेला होता. गणेशरावने त्याच्याकडे एक कडवट नजर टाकत समोरचे दार उघडले. दारात पेपर पडलेला होता. गणेशरावने तो उचलला आणि दार ओढून घेत पेपर चाळत पुन्हा आत आले.

पेपरची हेडलाईन वाचतात गणेशरावच्या पोटात गोळा उठला.

" संपतराव पाटील - अपघातात मृत्यूमूखी"

काल तर आपण पाहिले होते त्यांना मधुराणीकडे...

अचानक गणेशला आठवले की मधुराणी आणि त्याच्यात काहीतरी वाद झाला होता.

मग त्याला मधुराणी आणि मधुराणीकडे आलेल्या त्या मधुकररावचा संवाद आठवायला लागला.

" तो पाटील आजकाल सर्व मर्यादा ओलांडू पाहत आहे...."

" आपलं कळलेलं दिसते त्याला..."

" कळलेलं म्हणजे... मी काय त्याल भिते होय... अन् मी काय त्याची बांधलेली रखेल होय...त्याचं लवकरात लवकर काहीतरी कर... नाहीतर जड जाईल तो आपल्याला "

" त्याची काही काळजी करु नको ... मी बंदोबस्त केला आहे..."

" प्रकरण जास्तच बिनसलेलं आहे... एकदोन दिवसातच काहीतरी करायला पाहिजे"

" एकदोन दिवस कशाला... उद्याचा सूर्य दिसणार नाय त्याला..."

गणेशरावला त्यांच्या कानावर घणाघण घाव होत आहेत तसा तो संवाद जसा च्या तसा आठवायला लागला.

अरे ... बापरे .. म्हणजे मधुकररावने खरंच की काय पाटलाचा काटा काढला...

की हा केवळ योगायोग...

नाही योगायोग कसला...

म्हणूनच तर नाही मधुराणी आपल्याशी गोड गोड वागत होती...

तिला खात्री असावी की आपण त्यांचा संवाद ऐकला...

गणेशराव मटकन कॉटवर बसले. त्यांच्या डोक्यात विचारांचं काहूर उठलं होतं. आणि सगळी कोडी जशी त्यांच्या डोक्यात सुटत चालली होती.

त्यांना मधुराणीचा इतिहास आठवायला लागला.

मधुराणीचा नवरा पाटलाच्या हातून अपघातात मारला गेला...

कदाचित मधुराणीनच पाटलाकरवी त्याचा काटा काढला असावा...

मग पाटलाचा वापर करून मधुराणीने आपल्या पॉलीटीकल महत्वाकांक्षा पूर्ण केल्या...

आणि मग तो जड चालला असं पाहून मधुकररावाच्या हस्ते पाटलाचासुध्दा काटा काढला...

म्हणजे तिचा नवरा, पाटील आणि आता मधुकरराव ह्या सगळ्या मधुराणीच्या नर मधमाश्या होत्या तर...

हो नर मधमाश्याच की ... जशी राणी मधमाशी तिच्या नर मधमाशीला त्यांच्या मिलनाच्या नंतर जीवे मारते तसंच तर तिच्या नवऱ्याला आणि पाटलाला तिनं मारलं होतं.... आता कदाचित कधीतरी मधुकररावचाही नंबर लागेल...

आणि ही गोष्ट फक्त आपल्यालाच माहित आहे...

म्हणजे दुसऱ्या खुनाची तरी ...

त्यांचा सर्व संवाद आपण ऐकलेला आहे...

आपण पोलीसात जायला पाहिजे का?....

पण आपल्या नुसत्या ऐकीव माहितीवर कोण विश्वास ठेवणार?...

आणि मधुराणी म्हणजे काही आता साधीसूधी हस्ती नाही...

तिच्याशी टक्कर घेणं म्हणजे आत्महत्याच केल्यासारखं नाही का?....

गणेशराव पुन्हा पुन्हा पेपरमधली बातमी वाचत होते.

" संध्याकाळी सातच्या दरम्यान संदिपराव पाटील मधुराणी सावंत यांच्या बंगल्यावरून, एक महत्वाची मिटींग आटोपून आपल्या गावी जायला निघाले होते. प्रवासाच्या दरम्यान रात्री आठच्या आसपास ते रस्त्यात एका धाब्यावर थांबले. तिथे त्यांनी मद्य सेवन केले आणि जेवण केले. मग पुढच्या प्रवासाच्या दरम्यान कदाचित मद्य सेवन केल्यामुळे त्यांच्या गाडीची टक्कर समोरुन भरधाव येणाऱ्या ट्रकसारख्या एखाद्या अवजड वाहनाला झाली असावी. कारण तो जडवाहन धारक आपले वाहन घेऊन तेव्हाच तिथून फरार झाला. पोलीस पथक त्या वाहनाच्या आणि ड्रायव्हरच्या शोधाचा कसोशीने प्रयत्न करीत आहेत. अपघातात संदिपराव पाटील यांचा जागीच मृत्यू झाला...."

गणेशराव पुन्हा विचार करु लागले.

नक्कीच हे एक मोठ कटकारस्थान आहे...

गणेशरावचं डोकं विचार करून नुसतं सुन्न झालं होतं.

क्रमश:...

Novel on net - Madurani CH-48 मधू

2009-10-23T06:01:00.003+05:30

sponsored links

Novel on net - Madurani CH-48 मधू

गणेशराव खोलीच्या बाहेर आले. गणेशरावच्या डोक्यात अजूनही मधुराणीबद्दलची कृतज्ञता होती.

आतला गालीच्या तर बाहेच्यापेक्षाही अगदी मऊ आहे...

त्यावरून चालतांना कसं अगदी ढगावरून चालल्यासारखं वाटतं...

गणेशरावांना त्या गालीच्यांवरून आणि बंगल्यात ठेवलेल्या इतर किमती सामानावर मधुराणीची समृध्दता जाणवत होती. गणेशरावांना त्याचा एकाच वेळी हेवा आणि अभिमानही वाटत होता.

खरंच मधुराणीने अगदी थोड्या कालावधीतच नेत्रदिपक प्रगती केली होती...

ती आपल्याशी कशीही वागो पण तिच्या कर्तबगारीला मानावेच लागेल...

तेवढ्यात समोरचं दार उघडून एक उंचापुरा, तगडा, पांढरे लिडरसारखे कपडे घातलेला मनुष्य आत आला.

अरे हे तर मघाशी बाहेर दिसलेले मधुकरावच आहेत...

मधुकरराव गणेशरावसमोरुन जाऊ लागले. गणेशरावने त्यांच्याकडे बघितलं. पण एक तर त्याचं लक्ष नसावंं किंवा त्यांनी गणेशरावकडे दुर्लक्ष केलं असावं.

बाहेर तो माणूस म्हणत होता ते काही खोटं नसावं....

मधुराणीचा अगदी खास माणूस दिसतो...

तेवढ्यात मधुकरराव मधुराणीच्या खोलीचे दार उघडून बेधडक आत गेले.

हो नक्कीच खास माणूस असावा ...

नाहीतर असा बेधडक आत कसा काय शिरला असता?...

गणेशराव समोरच्या दाराकडे चालू लागले. अचानक ते ब्रेक लागल्यागत तिथे थांबले.

अरे विण्याच्या नोकरीचं सांगायचं तर विसरुनच गेलो...

आता कसं करायचं?...

अजून आपण पुरते बाहेर थोडीच पडलो आहोत...

परत जाऊन सांगायला पाहिजे...

नाहीतर इथून का बाहेर पडलो...

तर पुन्हा दिवसभर हॉलमध्ये थांबनं आलं...

आणि तो विन्या घरी गेल्यावर किती बोंबलणार..

गणेशराव ताबडतोब वळले. परत जाऊन मधुराणीच्या खोलीच्या बंद दरवाज्याजवळ थांबले.

आता जावं की थोडं थांबावं?...

दार तिरकं करून बघायला पाहिजे...

गणेशरावांनी हळूच ढकलून दार तिरकं केलं. आतले दृष्य पाहून तर गणेशरावचे होशहवासच उडून गेले. समोर सोफ्यावर आता आत गेलेला तो माणूस मधुकरराव मधुराणीला रेटून बसला होता आणि तो तिच्या चेहऱ्यावर घरंगळणाऱ्या केसांच्या बटांशी खेळत होता.

गणेशरावांनी पटकन तिरकं केलेलं दार सोडून दिलं. पण हे काय ते दार बंद न होता तसंच तिरकं उघडं राहालं. दारात काहीतरी अडकलं असावं. गणेशराव संभ्रमात पडलेल्या अवस्थेत तिथे तसेच थांबले. आतलं अजूनही स्पष्ट दिसत होतं आणि आतून मधुराणीचं आणि त्या माणसाचं बोलणं स्पष्ट ऐकू येत होतं

" मधू ... हे इथे..." मधुकररावने एक कागद आणि शाईचं पॅड मधुराणीच्या समोर धरलं...

" हे काय आहे..."

" आता काय माझ्यावर विश्वास नाही राहाला होय... मी काय तुला फसवणार आहे... त्या दिवशीच्या कारखान्याच्या खरेदीचे कागदपत्र आहेत... "

" तसं नाही रे ... सोन्या... " ती त्याचा गालगुच्चा घेत म्हणाली.

गणेशरावला आता त्यांच्या हातापायात कंप जाणवू लागला.

नाही ... नाही ... आता आपण इथे थांबणं योग्य नव्हे...

त्यांचं जर आपल्याकडे लक्ष गेलं तर?...

पण त्यांचा पाय तिथून निघत नव्हता.

मधुराणीने मधुकररावने तिच्या पुढ्यात धरलेल्या शाईच्या पॅडमध्ये आपला डावा अंगठा बुडवला आणि आपल्या पुढ्यात धरलेल्या कागदपत्रावर एका जागी लावला.

गणेशरावचा विश्वासच बसत नव्हता. इतके दिवस तिच्या सानिध्यात राहून त्याना आज पहिल्यांदाच कळले होते की मधुराणी ठार अशिक्षीत आहे म्हणून.

बापरे म्हणजे मधुराणी एखादी गोष्ट किती सफाईने लपवू शकते...

" त्या पाटलाच्या आजकाल मर्यादा वाढल्या आहेत..." मधुराणी मधुकररावला म्हणाली

" आपलं कळलेलं दिसते त्याला..." मधुकरराव डोळे मिचकत हसत म्हणाला.

" त्याची काही काळजी करु नको ... मी बंदोबस्त केला आहे..."

" प्रकरण जास्तच बिनसलेलं आहे... एकदोन दिवसातच काहीतरी करायला पाहिजे"

" एकदोन दिवस कशाला... उद्याचा सूर्य दिसणार नाय त्याला..."

" गुड बॉय... " मधुराणीने त्याचा अजून एक गालगुच्चा घेतला.

" याच तर तुझ्या मर्दानगीवर मी फिदा आहे ... समजलं...." ती त्याच्याकडे अभिमानाने पाहत म्हणाली.

" अन् मी तुझ्या कशावर फिदा आहे माहित आहे..."

मधुराणीने नटखट डोळ्याने स्मित हास्य करीत त्याच्या डोळ्यात पाहिलं...

" तुझ्या ह्या अश्या पाहण्यावर..."

गणेशराव आता सावरले होते. ते गर्रकन वळले आणि तिथून निघून जाऊ लागले.

" कोण आहे तिकडे?" मागून मधुराणीचा आवाज आला.

गणेशराव ब्रेक लागल्यागत थांबले. त्यांच ह्रदय धडधडायला लागलं.

काय करावं?...

ते परत वळून मधुराणीच्या खोलीजवळ आले. दार अजूनही थोडसं तिरकं उघडं होतं. ते ढकलून गणेशराव आत गेले. त्यांच त्यांनाच आश्चर्य वाटलं.

वेळ आल्यास आपण एवढं हिमतीनेही वागू शकतो ...

" मी ... आहे" गणेशराव दबकतच आत जात म्हणाले.

मधुराणी आणि मधुकरराव आता बरेच सावरून दूरदूर बसले होते. मधुकरराव त्याच्या हातातला कागद वाचण्याचा प्रयत्न करीत आपले हावभाव लपवीत होता तर मधुराणीने आपल्या चेहऱ्यावर पुन्हा तेच नटखट नजर आणि गोड हास्य धारण केले होते.

" काय .. काही विसरला?" ती निरागसतेने म्हणाली.

मधुराणी कदाचित गणेशरावच्या चेहऱ्यावरचे भाव वाचण्याचा प्रयत्न करु लागली.

गणेशराव आपल्या चेहऱ्यावरचे भाव लपविण्याच्या प्रयत्नात म्हणाले," ते माझ्या मुलाच्या नोकरीचं सांगायचं राहूनच गेलं"

" अच्छा या... बसा ... " तिने गणेशरावांना बसायला खुणावत म्हटले.

तिने तिच्या बाजूला बसलेल्या मधुकरावकडे बघितले. त्यांच्यात काय घेवाणदेवाण झाली कोणास ठावूक पण मधुकरराव उठला आणि तिथून निघून गेला.

मधुराणी सोफ्यावर अजूनच रेलून बसली.

" गणेश ... असे इकडे येऊन बसा ..." मधुराणीने गणेशला तिच्या जवळ सोफ्यावर येऊन बसण्यास सांगितले.

गणेशराव स्वयंचलित खेळ्ण्यासारखे उठले आणि तिच्या शेजारी जितकं शक्य होईल तेवढ अंतर राखून बसले.

" आजकाल पहिल्यासारखं नाही राहालं... आता तब्येत साथ देईनाशी झाली" मधुराणी म्हणाली.

गणेशराव काहीच बोलले नाही.

" बघ बरं माझी नाडी बघ बरं... " तिने हात त्यांच्यासमोर धरीत म्हटले, " आजकाल बिपीचा त्रास होतोय मला"

गणेशरावने थरथरत्या हाताने तिचा हात आपल्या हातात घेतला आणि तिची नाडी तपासू लागले. मधुराणीचा हात अजूनही तेवढाच मुलायम होता. ते तिच्या हाताचा स्पर्श अजूनही विसरलेले नव्हते.

" काय शिकलेला आहे तुमचा पोरगा..."

" कॉमर्स झाला आहे"

" एकच पोरगा"

" हो ... "

" एकच पोरगा... चांगलं आहे... मला तर माहितच नव्हतं..."

गणेशराव नाडीचे ठोके मोजण्याचा प्रयत्न करीत होते पण मधे मधे मधुराणी बोलत असल्यामुळे त्यांना पुन्हा सुरवात करावी लागे.

" पोराचा कुठं फार्म भरला का?"

" हो नगरपालीकेत एक जागा आहे... लिपीकाची... तिथं भरला आहे..."

" त्याचं नाव, कोणत्या पोस्टसाठी भरला आहे ती सगळी माहिती एका कागदावर लिहून द्या" मधुराणीने आपला गणेशरावच्या हातातला हात काढून घेत म्हटले.

" हो मी आणलं आहे सगळं लिहून ... " गणेशराव खिशातला कागद काढत म्हणाले.

" माझ्या सेक्रेटरीजवळ द्या" मधुराणी फोनजवळ जात म्हणाली.

गणेशराव जाण्याची परवानगी घेण्यासाठी उठून उभे राहाले.

मधुराणी एक बटन दाबून फोनमध्ये बोलली " नारायणरावला फोन लावून द्या"

तिने पुन्हा फोन क्रेडलवर ठेवला.

" बरं येतो मग... " गणेशराव म्हणाले.

मधुराणी गणेशरावजवळ जात त्यांचा हात आपल्या हातात घेत म्हणाली, " येत जा ... असंच अधून मधून... तेवढाच मागच्या आठवणींना उजळा ... "

" हो .. हो ... " गणेशराव कसाबसे बोलले.

"माणूस जसा जसा पुढे जातो तसं तसं त्याला मागच्या गोष्टींचं महत्व पटते ... पण काही करता येत नाही.... त्या गोष्टी आता त्याला सोडून गेलेल्या असतात... अश्या वेळी मग आठवणीच माणसाच्या साथीदार असतात..." मधुराणी एकदम फिलॉसॉफिकल झाल्यासारखी बोलत होती.

तिने गणेशरावचा हात सोडला. गणेशराव वळून दरवाजाकडे चालू लागले. ती गणेशरावांना दरवाजापर्यंत सोडायला आली.

" बराय..." गणेशराव दरवाजातून बाहेर जाता जाता तिच्याकडे पाहून हसत म्हणाले.

ती नुसती मान हलवून हसली आणि दरवाजा बंद झाला.

क्रमश:...

Indian Novel - Madhurani CH-47 श्रेष्ठींशी भेट

2009-10-21T02:48:00.001+05:30

Marathmoli katha - Madhurani - CH-46 बेचैनी

2009-10-19T02:42:00.020+05:30

Marathi pustak vishva - Madhurani - CH-45 जाळी

2009-10-17T08:37:00.001+05:30

Marathi Sahitya - Madhurani - CH-44 गोडाऊन

2009-10-15T08:17:00.001+05:30

sponsored link

Marathi Sahitya - Madhurani - CH-44 गोडाऊन

मधुराणीच्या गोडाऊनकडे जाता जाता गणेशने बैलगाडीकडे नजर टाकली. बैल बाजूलाच एका खांबाला बांधले होते आणि त्यांच्यासमोर कडबा टाकलेला होता. आता ते बसलेलेच होते. थकलेले दिसत होते. गणेशला बैलगाडीत काहीतरी धान्य सांडलेले दिसले. त्याने निरखून पाहिले तर ती करडी होती.

पोते गाडीतून गोडाऊनमध्ये नुकतेच टाकून झाले असावेत...

कदाचित त्या माल ठेवण्याच्या आवाजानेच आपल्याला जाग आली असावी...

गणेश गोडाऊनच्या दरवाजाकडे वळला. दरवाज्यापाशी जाताच तो एकदम थबकून थांबला. आत संभाजीराव आणि मधुराणी काहीतरी बोलत होते. बाहेर अंधार असल्यामुळे त्यांना गणेश दिसत नव्हता. गणेश अजून जवळ जाऊन कान देऊन ऐकण्याचा प्रयत्न करु लागला. त्याने बघितले. अचानक मधुराणीने संभाजीरावचे दोन्ही हात आपल्या हातात घेतले आणि म्हणाली, " संभाजी... तुमी हाय म्हून एवढं करता माझ्यासाठी ... नायतर मला माझी शेती पडीक ठेवायची अन् उपाशी ऱ्हायची येळ आली आसती."

इकडे गणेशला त्याच्या पायाखालची जमीन सरकत आहे असं वाटत होतं. त्याच्या डोक्यात जसे विस्फोट होत होते. कुणी बंदुकीच्या सगळ्याच्या सगळ्या गोळ्या जणू त्याच्या डोक्यात डागत आहे असं त्याला वाटत होतं.

संधीचा फायदा घेत संभाजीरावने मधुराणीला जवळ ओढण्याचा प्रयत्न करताच.

" अरे मी कुलूप किल्ली कुठं ठेवली? " असं म्हणूने मोठ्या शिताफीने त्याच्या तावडीतून तिने आपली सूटका करून घेतली.

" नायतर आपण टाकलेल्या पोत्याखालीच दबायची..." असं म्हणत मधुराणी खोलीत इकडेतिकडे फिरून कुलूप किल्ली शोधायला लागली.

शोधता शोधता मधुराणीच्या पायाजवळून एक उंदीर पळाला. तिने तो आपल्या पायाने मोठ्या शिताफीने आणि निर्दयतेने चिरडून टाकला.

किती निर्दयी बाई ही... गणेशने विचार केला.

अगदी भावनाशून्य...

तो उंदीर म्हणजे आपणच असे त्याला एक क्षण वाटून गेले.

आणि मी ही किती वेडा...

इच्या जाळ्यात अडकलो...

तोच हा प्रकार आपण जर बघितला नसता तर तिच्या या निर्दयीपणे उंदीर मारण्याच्या कृत्याला आपण तिचा शुरपणा म्हटलं असतं....

" बाई मी पण किती येडी ... ही काय इकडं देवळीत हाय ... " असं म्हणत मधुराणीने देवळीतून कुलूप किल्ली उचलली.

" संभाजीराव किती येळ झाला... " मधुराणीने संभाजीरावांना वेळ विचारली.

" अकरा बारा वाजले असतील " संभाजीराव म्हणाले.

" लई येळ झाली नाय" म्हणत कुलूपकिल्ली घेऊन मधुराणी दरवाजाकडे यायला लागली.

मधुराणीला दरवाजाकडे येतांना पाहून गणेश चटकन दरवाजातून बाजूला झाला.

म्हणजे मधुराणी आपल्या एकट्याशीच तशी वागत नाही...

तर बरेच पक्षी तिने तिच्या जाळ्यात फासलेले असले पाहीजेत...

गणेश मोठ मोठे पावलं टाकीत आपल्या खोलीकडे गेला. दरवाजाची कडी काढून तो आत गेला आणि आतून अंधारातून खिडकीतून बाहेरचे दृष्य पाहू लागला.

मधुराणी कुलूप किल्ली घेऊन येऊन दाराच्या बाहेर उभी राहाली. जड पावलांनी संभाजीराव तिच्या मागून बाहेर आला. मधुराणीने कुलूप किल्ली संभाजीरावच्या हातात दिली. कुलूप किल्ली त्याच्या हातात देतांना न चूकता तिने आपल्या हातांचा स्पर्श त्याचा हाताला केला कदाचित त्याचा हातही दाबला असेल.

गणेशच्या मेंदूवर चढलेले मधुराणीच्या नशेचे एक एक आवरण दूर होताहेत असं गणेशला वाटत होतं.

एकीकडे गणेशला मधुराणीचा राग येत होता तर एकीकडे त्याला स्वत:चाच राग येत होता.

मग संभाजीरावने गोडाऊनचे कुलूप लावले आणि चाबी मधुराणीच्या हातात दिली. तोही तिच्या हाताला स्पर्श करण्यास विसरला नाही. मधुराणी चाबी घेऊन आपल्या घराकडे गेली. घराच्या दारात उभं राहून वळून ती संभाजीरावकडे पाहून गोड हसली. दारातून घरात गेली. आणि संभाजीरावकडे बघत जड अंत:करणाने तिने दार बंद केले. संभाजीराव मंतरलेल्या स्थितीत बराच वेळ त्या बंद झालेल्या दाराकडे बघत होता.

गणेशला इकडे त्याच्या डोक्याच्या नसा फुटतात की काय असं होत होतं. त्याला मधुराणीसोबतचा एक एक प्रसंग आठवत होता.

तिची ती खोडकर नजर...

तिचे ते गोड हास्य...

तिचा त्याच्या हाताला मुद्दाम होणारा स्पर्श...

म्हणजे मधुराणीने आपल्याला फक्त जाळ्यात फसविले होते...

संभाजीला आपल्या जाळ्यात फसवून ती त्याच्याकडून शेतीचे कामं करून घेत होती...

पण आपल्याला जाळ्यात फसवून तिला काय फायदा झाला होता?...

मग त्याच्या लक्षात आले की मधुराणीच्या दूकानाचे हिशोबाचे कामं आणि तालूक्यावरून दुकानातलं सामान आणून देण्याची कामं तोच करत होता. तो ही कामं इतक्या आपलेपणांन आणि आपसूकपणे करीत होता की त्याला हे लवकर लक्षात आलेच नाही. आणि ही सर्व कामें त्याने स्वत:च आपल्या अंगावर ओढवून घेतली होती. त्यातला गुप्त हेतू हा की त्या निमित्ताने तो मधुराणीच्या जास्तीत जास्त सानिध्यात राहील. मधुराणीने कधीही स्वत:हून त्याला कोणतेही काम सांगितले नव्हते. फक्त तिने ती कामं आपण स्वत:होऊन आपल्या अंगावर ओढवून घेण्यास पोषक वातावरण तयार केले होते.

किती धूर्त, मुरब्बी आणि चाणाक्ष बाई ही...

तिला कितीही विशेषनं लावली तरी ती त्याला तोकडीच वाटत होती. कारण कोणतेही विशेषन तिला पूर्णपणे सामावून घेण्यास असमर्थ होते.

आता त्याला मधुराणीचा पूर्णपणे उकल व्हायला लागला होता.

खरोखर ती एक राणी होती...

मधमाश्यांची राणी असते ना तशी....

आणि आपण तिच्या कामगार माश्यांच्या कळपातली एक क्षूद्र कामगार माशी....

तिच्या फक्त सहवासाच्या हव्यासापोटी राब राब नुसते काम करायचे... पण मधमाश्यांच्या कळपात नर मधमाश्याही असतातच की....

मग या कळपातली नर माशी कोण होती? ....

त्याला हा प्रश्न सतावू लागला...

पाटील? सरपंच, संभाजी की तिच्या दुकानात काम करणारा तरणा ताठा पोरगा? ....

की अजून कोणीतरी? ....

कोणीही असु शकतो...

आतापर्यंत आपण तिला आपल्या एकट्याचीच समजत होतो...

आता अचानक शक्यता कशा वाढल्या होत्या...

एक काचाचे ह्रदय फुटून त्याचे जसे अगणित तुकडे व्हावेत...

तशा शक्यताही अगणीत झाल्या होत्या...

खरंच आपण किती मूर्ख ठरलो ...

गणेशच्या ह्रदयात त्याला मूर्ख बनविल्याचे शल्य राहून राहून टोचत होते.

क्रमश:...

Marathi kathanak - Madhurani - CH-43 कुठं गेली ती?"

2009-10-13T02:56:00.004+05:30

Marathi kathanak - Madhurani - CH-43 कुठं गेली ती?"

गणेश सकाळी मधुराणीच्या दुकानावर गेला तर दुकान उघडंच होतं. पण मधुराणी दुकानावर नव्हती. गल्ल्यावर विलास बसला होता - शेजारचा मुलगा. पूर्वी त्याच्याकडूनच मधुराणी हिशोब करून घेत असे. गणेशला वाटले की त्याला विचारावे की मधुराणी कुठे गेली? पण त्याने विचारले नाही. त्याची हिम्मतच झाली नाही.

न जाणो त्याला काय वाटेल?...

इतक्या सकाळी सकाळी विचारणं योग्य नव्हे...

येईल इथेच कुठेतरी गेली असणार ...

दुपारीही दुकान बंद होण्याच्या पूर्वी एकदा गणेशने जाऊन पाहले पण मधुराणी परत आली नव्हती. पुन्हा गल्ल्यावर विलासच बसलेला होता. तसा तो पूर्वीही कधी कधी मधुराणीच्या दुकानावर बसत असे. पण इतका वेळ सलग त्याला बसतांना गणेशने तरी पूर्वी कधी बघितले नव्हते. तसं गणेशला तो त्याच्या खिडकीतूनही गल्ल्यावर बसलेला दिसला असता पण का कोण जाणे त्याला दुकानावर गेल्याशिवाय समाधानच लाभत नसे. न जाणो आपण जाईपर्यंत कदाचित ती येईलही. एक वेडी आशा!

कुठे गावाला बिवाला गेली का ही बया?...

आणि तेही आपल्याला न सांगतां...

गणेशला पुन्हा विलासला विचारण्याची इच्छा झाली.

पण नाही नको ...

संध्याकाळी येईलच ती.

संध्याकाळीही जेव्हा गणेशने दुकानावर चक्कर मारली तेव्हासुध्दा त्याला विलासच गल्ल्यावर बसलेला दिसला.

आता मात्र याला विचारायलाच पाहिजे...

"काय आज तू कसा काय दुकानावर?..." गणेशने जेवढं शक्य होईल तेवढं प्रश्न सहजच वाटावा याची काळजी घेतली.

तो सरळ थोडीच सांगणार होता.

" काय काम हाय का?" त्याने विचारले.

" नाही सहजच विचारले " चेहऱ्यावर कोणतेही हावभाव न येण्याचा प्रयत्न करीत तो म्हणाला.

तो ही वस्ताद होता.

" नाय सकाळपासनं तिसरी चक्कर हाय तुमची म्हून इचारलं" तो गणेशकडे रोखून पाहत त्याच्या प्रतिक्रियेचा अंदाज घेत म्हणाला.

" हो तसं काम होतचं... कुठं गेली ती?" गणेशने आता स्पष्टच विचारलं.

तसा त्याच्याजवळ दुसरा पर्यायसुध्दा नव्हता. पुन्हा इकडचं तिकडचं बोलावं तर पुन्हा शंका यायची.

" ते गेली हाय शेतात"

" शेतात ... शेतात काय निंदायला गेली का काय?" गणेश मुद्दाम वातावरण मोकळं करण्याच्या उद्देशाने गंमत करीत हसून म्हणाला.

" नाय तीचं खळं हाय ना आज... म्हून गेली"

" खळं... पण ते सगळं तर संभाजीराव बघतात ..."

" ते मलं माहित नाय बॉ" तो म्हणाला आणि समोर उभ्या असलेल्या गिऱ्हाइकाला अटेंड करु लागला.

गणेशलाही आता त्याला जास्त काही विचारण्यात स्वारस्य वाटत नव्हते.

आता ही बया खळ्यावर कशाला बरं गेली असेल?...

म्हणजे एवढ्यात यायला पाहिजे शेतातून...

गणेश दुकानावरून वळून बाजाराकडे जायला लागला. उगीच. तसं आज गुरुवार नसल्यामुळे बाजारात रिकाम्या मैदानाशिवाय काहीही नव्हते.

पण तेवढाच वेळ जाईल...

खोलीवर बसून तीची वाट पाहत बसण्यापेक्षा हे बरं आहे...

सकाळ दुपार संध्याकाळ आणि मग रात्रीही वाट पाहून मधुराणी आली नव्हती. गणेश अगदी तिच्या विरहाने कासाविस झाला होता. आता पुन्हा तिच्याबद्दल कुणाला विचारण्याची त्याची छाती नव्हती. खरंच आपण किती गुरफटत आहोत तिच्यात...

हे काही बरं लक्षण नव्हे...

पण काहीही असो तिच्याचमुळे तर या खेड्यातली आपली नोकरी सुसह्य होत आहे...

नाही तर इथे अश्या नीरस जागी नोकरी करणं खरोखरच किती कठीण गेलं असतं...

रात्री तिच्याबद्दल विचार करता करता त्याला केव्हा झोप लागली कळलंच नाही. अचानक त्याला रात्री जाग आली. जाग आल्याबरोबर त्याच्या मनात पहिला विचार मधुराणीचाच आला.

ती आली असावी की नाही...

चला थोडा चहाळ घेऊया...

गणेशने बेडवरून उठून खिडकीतून बाहेर डोकावून बघितले. बाहेर त्याला मधुराणीच्या घराच्या बाजूला एक खोली होती त्या खोलीसमोर बैलगाडी उभी असलेली दिसली. त्या खोलीचा मधुराणी तिच्या शेताचा माल ठेवण्यासाठी गोडावून म्हणून वापर करत असे. कदाचित मधुराणीचा शेतीचा माल आला होता. आणि ती तो ठेवून घेत होती.

चला येरवीतरी झोप येतच नाही आहे...

जाऊन मधुराणीशी दोन शब्द बोलावे...

तेवढंच मनाला बरं वाटेल...

असा विचार करून गणेश उठला. शर्ट आणि पँट चढवला. आजकाल उन्हाळ्याची गर्मी जास्त होत असल्याने गणेश झोपतांना बनेन आणि अंडरपँटवरच झोपायचा. खोलीच्या बाहेर येऊन दाराला कडी चढवली आणि तो मधुराणीच्या गोडाऊनकडे जायला लागला.

क्रमश:..

Marathi story - Madhurani CH-42 मासे पकडण्याचा वाफा

2009-10-11T02:50:00.002+05:30

sponsored links

Marathi story - Madhurani CH-42 मासे पकडण्याचा वाफा

चालता चालता गणेश ओढ्याच्या काठाकाठाने बराच दूर निघून आला होता. त्याने मागे वळून पाहिले. आता मागे मधुराणी किंवा दुसऱ्या बाया कुणीच दिसत नव्हते. मधे ओढ्याच्या वळणा वळणावर येणारे मोठमोठे वृक्ष येत होते. गणेशने एका जागी बाजूला टमरेलातले पाणी ओतून सांडले.

आपण ही किती मूर्ख हे ओझं घेऊन कुठे चाललो पुढे...

हे ओझं बऱ्याच आधी रिकामं करता आलं असतं....

ओढ्याच्या खळखळत्या मंजुळ आवाज करणाऱ्या पाण्याचा आनंद घेत मधून मधून आजूबाजूच्या हिरव्यागार शेतांवर नजर फिरवीत गणेश पुढे पुढे चालू लागला.

बस झालं आता...

जास्त दूर नको जायला ...

आता परतायला पाहिजे...

तसा बराच वेळ निघून गेला आहे...

त्यामुळे आपण संडाससाठी न येता मुद्दाम आलो अशी कुणाला शंका येणार नाही...

गणेश परत वळण्याच्या विचारात असतांना त्याला समोर दूरवर ओढ्याच्या वाहत्या उथळ पाण्यात दोनजण काहीतरी करतांना दिसले.

काय करीत असावेत?...

चला जाऊन बघूया तर खरं...

येरवी तरी ऑफिसमध्ये आता परत जाऊन काय करायचे हा प्रश्न आहेच...

तो परत न वळता सरळ त्या लोकांकडे चालायला लागला. थोडं जवळ जाताच त्याच्या लक्षात आले की ...

अरे त्यातलं एक तर आपल्यासोबत क्रिकेट खेळणाराच आहे...

महाद्या ...

अन् दुसरा कोण?...

ओळखीचा तर दिसतो...

बरोबर....पोरगा नेहमी मधुराणीच्या दुकानाकडे येरझारा घालतो..

पण नाव माहित नाही....

खाली बसून ओढ्याच्या रेतीत ती पोरं काहीतरी करत होती.

काय करीत असावेत? ...

या पोरांचा काही नेम नाही काय करतील ते...

एव्हाना गणेश त्यांच्याजवळ जाऊन पोहोचला. महाद्याला चाहूल लागताच तो उठून म्हणाला, "गणेशराव ... इकडं कोणीकडं..."

गणेशच्या हातातलं टमरेल पाहून तो पुढे म्हणाला,"परसाकडं ... अन् इतक्या लांब..."

" तुम्ही लोक काय करत आहात इथं?..." गणेशने ते खाली बसून रेतीत दगडात काय करत आहेत हे समजून घेण्याच्या प्रयत्न करीत म्हटले.

" मासोळ्या धरतो... दुसरं काय..." तो म्हणाला.

" मासोळ्या?... कश्या ?" गणेशने खाली रेतीत पाण्याला दुसरीकडे वळवले होते तिकडे पाहत म्हटले.

" हे बगा...हे इकडं आमी वाफा केला हाय... त्यात पाण्यासंग मासोळ्याबी वाहत येतात... मंग एकदा का बक्कम मासोळ्या आल्या की ह्यो वाफा तिकडून बंद करायचा... म्हंजी ह्या मासोळ्या या वाफ्यात आटकतील..."

गणेशने त्यांनी पाणी एकीकडे वळवून जो वाफा केला होता त्याच्याकडे लक्ष देऊन बघितले. खरंच त्यात काही मासे पाण्या बरोबर आलेले होते. पण ते परत जात नव्हते. कदाचित त्यांना पाणी इथे अडवलं आहे असं कळत नसावं.

" पण मग यांना तुम्ही पकडणार कसे ?.." गणेशने उत्सुकतेने विचारले.

" अवो एकदा का वाफा तिकडून बंद केला की ह्यो पाणी इकडं रेतीत पाझरुन जाईल... अन् मंग बिनपाण्याच्या मासोळ्या तडपून तडपून मरतील..."

" अरे वा .. .चांगली आयडीया आहे..." गणेशला त्या मासे पकडण्याच्या प्रकाराची मजा वाटत होती.

गणेश आता तिथे वाफ्याच्या जवळच एका खडकावर बसून त्या माश्यांची गंमत बघू लागला.

थोड्या वेळाने गणेशचं लक्ष थोडं समोर ओढ्याच्या काठावर दोन जण काहीतरी करीत होते तिकडे गेलं.

गणेशने महादाला विचारलं " ते लोक काय करीत आहेत?"

"त्योना ... ताग काढत हायत" महादा वाफ्याचं येणारं पाणी अडवत म्हणाला.

" ताग?" गणेश उत्सुकतेने उठून उभं राहत म्हणाला.

गणेश आता त्या लोकांकडे चालायला लागला. महादाही वाफ्याचं पाणी पूर्णपणे अडवून गणेश सोबत चालायला लागला. तो दुसरा पोरगा तिथेच वाफ्याजवळ थांबला.

" ताग असा काढतात?" गणेशला नवल वाटत होते.

" मंग तुमास्नी काय वाटलं..." महादा म्हणाला.

गणेशने त्या लोकांजवळ जाऊन बघितले. ते तेथील ओढ्याच्या संथ साचलेल्या पाण्यातून कोणत्या तरी झाडाच्या काड्या काढत होते.

" कशाच्या काड्या आहेत त्या?" गणेशने विचारले.

" कशाच्या म्हंजी... तागाच्या झाडाच्या"

आणि त्या काड्याची साल हाताने काढून ती पाण्याने साफ करून घेत होते. आणि साफ केल्यानंतर ती साल म्हणजेच ताग होता.

" पण त्याची साल तर फारच लवकर निघत आहे" गणेशने विचारले.

" मंग त्या काड्या आठ दिसापासून पाण्यात ठूयलेल्या हायत..."

" अच्छा म्हणजे त्या पाण्यात सडण्यासाठी ठेवलेल्या असतील.."

" नायतर मंग कसं काढतील ते ताग" महादा म्हणाला.

साल पाण्याने साफ केल्यानंतर रेशमासारखे तागाचे धागे त्यांच्या हातात दिसत होते आणि मग ते दोघेजण तो ताग बाजूलाच उन्हात रेतीत वाळू घालत होते. गणेशला ती सगळी क्रिया बघून खूप मजा वाटत होती. त्याला शिकतांना पुस्तकात एवढेच वाचलेले आठवत होते की पश्चिम बंगालमध्ये ताग जास्त होतो. पण त्याला माहित नव्हते किंवा आधी कधी त्याने विचारच केला नव्हता की ताग कसा तयार करीत असतील.

गणेश ती ताग काढण्याची प्रक्रीया आणि मासे पकडण्याची पध्दत पाहण्यात एवढा गुंगला होता की त्याला आपण इकडे कशाला आलो याचे भानच राहाले नाही. मग अचानक त्याला आठवले की आपण इकडे कशाला आलो होतो.

अरे आपल्याला आता परत निघायला पाहिजे...

इथे कसा वेळ गेला आपल्याला तर कळलेच नाही...

चला अजून मधुराणी परत गेली नसेल...

तो घाईघाईने परत निघाला.

मधुराणी जिथे धुणं धुत होती तो ओढ्याचा काठ दृष्टीकक्षेत येताच गणेश तिकडे मोठ्या आशेने पाहू लागला.

अरेरे...

आपल्याला वेळ झाला...

तिथे मधुराणी नव्हती. गणेशच्या चालण्याची गती आता कमी झाली.

चला जाऊद्या ...

इथे नाही तर थोड्या वेळाने दुकानावर तर भेटेल च...

पण अशा मदहोश करणाऱ्या अवस्थेत नाही...

एव्हाना मधुराणी जिथे धुणं धुत होती त्या दगडाजवळ गणेश येऊन पोहोचला.

हाच तो दगड जिथे मधुराणी धुणं धुत होती ...

त्या दगडाकडे आपसूकच त्याची प्रेमळ दृष्टी गेली. त्या दगडाच्या आजूबाजूला मधुराणीच्या पायचे ठसे उमटलेले होते. तो ते ठसे न्याहाळू लागला.

मधुराणीच्या पावलांचा आकारही किती सुंदर आहे...

सालं ज्यानं कोणी इला बनवलं मोठ्या फुरसतीने बनवलेलं दिसते...

अचानक गणेशच्या लक्षात आले की तिथेच तिच्या पायाच्या ठश्यांच्या बाजूला ओल्या रेतीत काहीतरी रेखाटलेले होते.

नक्की तिनेच रेखाटलेले असावे...

तो ते निरखून बघू लागला.

ते एका स्रीचं चित्र दिसत होतं. गालावर हात ठेवून कदाचित ती कुणाची तरी वाट पाहत रस्त्याकडे डोळे लावून बसलेली भासत होती.

अच्छा म्हणजे मधुराणीने बराच वेळ आपल्या येण्याची वाट पाहली होती तर...

क्रमश:...

Marathi kathanak - Madhurani Ch - 41 ओढ्यावर

2009-10-09T20:15:00.012+05:30

Indian or 1ndian?

गणेश पुलावर पोहोचला. पुलाच्या उजव्या बाजूला जास्त खडकाळ होतं आणि अधे मधे बरच खोल असावं त्यामुळे उजवीकडे कुणी बाया दिसत नव्हत्या. उजवीकडे एका जागी पोरं पोहत होती. मधूनच एखादं भोंगळं पोरगं ओढ्याच्या काठावर असलेल्या उंच खडकावर चढत असे आणि तिथून पाण्यात उडी मारत असे. त्याने उडी मारली की बाकीची पोरं श्वास रोखून पाण्याच्या खाली लपत. ज्याने उडी मारली तो पाण्याखालूनच एखाद्या पोराला शितत असे आणि मग त्याचा डाव. तो ही तसाच ओढ्याच्या काठावर असलेल्या उंच खडकावर चढत असे आणि तिथून पाण्यात उडी मारत असे. पोरांचा खेळ छान चालला होता. पुलाच्या डावीकडे ओढा उथळ आणि सपाट होता. तिथेच उथळ पाण्यात गणेशला बायकांचा झुंड च्या झुंड कपडे धुतांना दिसला. त्या उथळ पाण्याच्या काठावर मोठमोठे दगड ठेवून बायका आपले कपडे जोरजोराने त्या दगडावर आपटत धूत होत्या. असे धपा धप दहा पंधरा तरी कपडे आपटण्याचे आवाज येत होते. त्यातच काही बायका कपडे आपटतांना 'सु... सु' असा तोंडाने आवाज करीत. ते सगळे आवाज गणेशला एका विशिष्ट सुरात गुंफल्यासारखे वाटत होते. त्या बायकांच्याच आजूबाजूला त्या बायकांची छोटी छोटी पोरं एकमेकांच्या अंगावर पाणी उडवत तर कधी पाण्यात छोटे छोटे दगड फेकत. त्यातलंच एक थोडं मोठं पोरग आडव्या हाताने त्या पाण्यात दगड फेकत असे आणि तो दगड मग एखाद्या बेडकाने उड्या माराव्या तसं पाण्यात उड्या मारल्यासारखा दिसत असे.

पुलावरून डाव्या बाजूला खाली ओढ्यात उतरता उतरता गणेशची भिरभिरती नजर त्या बायकांच्या कळपात मधुराणीला शोधू लागली. पिवळ्या साडीत त्याला मधुराणी दूर तिकडे ओढ्याच्या पलिकडच्या तिरावर दिसली. गणेशचा रस्त्याही ओढ्याला ओलांडून पलिकडच्या तिरावर जात होता. तो आपला पँट वर धरुन त्या उथळ पाण्यातून ओढा ओलांडू लागला. एका हातात टमरेल आणि दुसऱ्या हाताने पँट वर धरणे त्याला जड जात होते. रस्त्यात मध्ये मध्ये त्या उथळ पाण्यात पाय ठेवण्यासाठी दगड ठेवलेले होते. तर काही जागी ओढ्यातलाच खडक पाण्याच्या वर आलेला होता. एका खडकावर उभं राहून गणेशने टमरेल एका बाजूला ठेवले आणि तो आपला पँट वर खोसू लागला. पँट खोसता खोसता त्याला त्या उथळ पाण्यात गिरक्या घेणारे छोटे छोटे मासे दिसत होते. गुडघ्यापर्यंत पँट खोसून तो पुन्हा पाण्यात उतरला. पाण्यात उतरताच त्या खडकाजवळ आलेल्या मास्यांचा कळप भीतीने एकदम दूर पळून गेला. जसं जसं तो समोर जाऊ लागला पाणी थोडं खोल होतं. पुढे पुढे तर पाणी गुडघ्यापर्यंत होतं. तो शक्य तेवढे तळपाय उंचावून त्या पाण्यातून पुढे जाऊ लागला. एकदाचा तो पलिकडच्या तिरावर पोहोचला. न भिजण्यासाठी एवढे प्रयत्न करूनही त्याच्या खोसलेल्या पॅंटच्या कडा भिजल्याच होत्या. ओढ्याच्या पलिकडच्या तिरावर पोहोचताच त्याने पुन्हा आपले टमरेल एका दगडावर ठेवून आपला वर खोसलेला पँट खाली सोडला. त्याने पुन्हा एकदा मधुराणीकडे नजर टाकली. ती त्याच तिरावर धुणं धुत होती पण तिथून 100 एक मिटर दूर, इतर बायांच्या कळपापासून वेगळीच एकटी कपडे धूत होती. तिचं लक्ष इकडे गणेशकडे नव्हतं. गणेश टमरेल उचलून पुन्हा तिच्याकडे चालायला लागला.

जशी मधुराणी जवळ आली त्याने बघितले की ती अजूनही आपल्यातच गुंग अशी कपडे धूत होती. तीचं कुठेच लक्ष नव्हतं. धुणं धुतांना आपली साडी पाण्याने भिजू नये म्हणून तिने ती गुडघ्याच्या बरीच वर पर्यंत खोसलेली होती त्यामुळे तीचा मांड्यापर्यंतचा भाग दिसत होता. गणेश तिचा मांसल, नितळ, पिवळसर गोरा मांड्यापर्यंतचा भाग प्रथमच पाहत होता. आणि कपडे आपटतांना तिचा घुसळणारा ब्लाउजच्या गळ्यातून डोकाऊ पाहणारा उरोजांचा भाग त्याला वेडं करून सोडत होता. तो मंतरल्यासारखा तिच्याकडे चालत होता. तो अगदी तिच्या जवळ जाऊन पोहोचला तशी तिला चाहूल लागली असावी. तिने कपडे आपटणं थांबवून वर तोंड करून गणेशकडे बघितलं. गणेशची अन् तीची नजरानजर होताच तिने पटकन हसून लाजल्यासारखं करून आपली वर खोसलेली साडी सोडली आणि आपला पदर नीट केला. तो आला म्हणून आपण असं केलं असं न दाखवत तिने बाजूच्या बादलीतले ओले कपडे घेतले आणि ती ते पिळू लागली. पिळतांना तिरप्या नजरेने हसत हसत ती गणेशकडे पाहत होती. गणेश तिच्या जवळ येऊन थबकला. दोन क्षण कुणीच काही बोललं नाही. मग गणेशच काहीतरी बोलायचं म्हणून बोलला " अच्छा इथे येत असते तू कपडे धुवायला"

" काय करणार तुमच्या शहरातल्यासारखा नळ थोडाच हाय इथं" ती कपडे पिळता पिळता एका हाताने आपल्या चहऱ्यावर आलेले केस सारखे करीत म्हणाली. गणेश अजूनही तिथे थांबून एकटक तिच्याकडे पाहत होता. एकदम भानावर येऊन त्याने आपली नजर चहुकडे फिरविली. बाकीच्या कपडे धुणाऱ्या बाया खोचक नजरेने त्याच्याकडे पाहत आहेत असे त्याला वाटले म्हणूने तो पुढे चालू लागला.

इथं थांबनं काही बरं नव्हे...

थोडं पुढं गेल्यावर चालता चालता त्याने एकदा वळून मधुराणीकडे बघितले. ती तो पिळलेला कपडा बाजूला रेतीवर वाळू घालत होती. तरीही तीची तिरपी नजर मधून मधून त्यालाच हेरत होती.

खरंच एवढी सुंदर. धडाडीची मधुराणी चूकीच्या ठिकाणी पडली...

किंवा चूकीच्या ठिकाणी जन्माला आली...

ती आज शहरात असती तर कुठल्या कुठे राहाली असती...

काय एखाद्याचं नशिबचं....

गणेश चालता चालता विचार करीत होता. तिथून बरेच दूर निघून गेल्यावर पुन्हा एकदा त्याने वळून बघितले. ती पुन्हा आपली साडी गुडघ्याच्या वरपर्यंत खोसून कपडे जोरजोराने समोरच्या दगडावर आपटत होती. पण तो आता बराच दूर निघून आला होता. त्याला मधुराणी तेवढी स्पष्ट दिसत नव्हती. ती आता पुन्हा कपडे धुण्यात गुंग दिसत होती. कदाचित तिरप्या नजरेने आपल्याकडेच पाहत असावी.

क्रमश:

Literature on net - Madhurani - CH- 40 धब्बा

2009-10-07T20:11:00.006+05:30

-->Other marathi links

Literature on net - Madhurani - CH- 40 धब्बा

नेहमीप्रमाणे आजही दुपारी गणेश मोकळ्या वेळेत महादेवाच्या देवळात गेला. पण आज देऊळ सुनसान पाहून गणेशला आश्चर्य वाटलं. देवळात एकही पत्यांचा डाव नव्हता.

कदाचित आज गावात पोलीस आले असावेत...

गावात पोलीस आले की गावात पत्यांचे डाव बसत नसत. कुणी जर सापडलं तर पोलीस पकडून नेत किंवा पैसे घेऊन सोडून देत. इथे खेळण्यासाठीच पैशाची बोंब तिथे अजून पोलीसांना कुठून पैसे द्यायचे. नागपंचमीच्या दिवशी तर पोलीसांची दिवाळीच असायची. नागपंचमीच्या दिवशी तिकडे चावडीकडे चक्री, पत्ते असे जेवढे शक्य होतील तेवढे जूगाराचे प्रकार लोक खेळायचे. आणि त्या दिवशी तर हटकून पोलीस येत आणि भरपूर पैसे कमावून जात. जूगाराच्या बाबतीत, एवढं मागासलेलं गाव एवढं कसं काय समोर याचं गणेशला नेहमी आश्चर्य वाटायचं. एवढंच काय गावात तिकडे फलाटात मटक्याचाही अड्डा होता म्हणे. फलाट हा प्लॉटचा अपभ्रंश असावा. गणेश तिकडे अड्ड्यावर कधी गेला नव्हता पण इथे ना फोन ना इतर काही जलद दळ्णवळणाचं साधन मग इथे मटक्याचे नंबर कसे कळत असतील हेही कोडं त्याला कधी सुटलं नव्हतं.

आता देवळात आपली करमणूक पत्यांचा डाव तर नाही मग आता कुठे जायचं. दूपारी मधुराणीचं दूकान तर बंद रहायचं. दूपारी ती ओढ्यावर जात असे धूणं धुवायला. एकदा मधुराणीनंच त्याला सांगितलं होतं. गावातल्या बायका 4-4 5-5 जणींचा कळप करून ओढयावर धूणं धुवायला जात.

मग आपण ओढ्यावर जायचं का?...

पण तिथे सगळ्या बायकाच...

आपण काय करणार त्या बायकांत?...

अन् एखादीला जर काही शंका आली तर ती सगळ्या गावात आपली बोंब करेल...

दवंडी पिटवल्यासारखी...

बायका या बाबतीत फार वस्ताद असतात...

देवळापासून ओढा जवळच होता. इतका जवळ की कधी मोठा पूर जर आला तर देवळात पाणी घुसत असे.

पण गणेशला राहवेना. त्याला आता मधुराणीची कमीत कमी एक झलक तरी बघण्याची तीव्र इच्छा होवू लागली.

मग कसं करावं?...

जावं का?...

पण तसं नुसतं हात हलवत नको...

काहीतरी निमित्त करून गेलं पाहिजे...

काय निमित्त करता येइल?...

संडासला जाण्याचं निमित्त...

हे तर एकदम बेस्ट आहे...

कुणाला शंकाही येणार नाही...

गणेश ताबडतोब ऑफिसमध्ये परतला. पांडूला शेजारुन एक टमरेल भरुन आणायला सांगितलं. आणि टमरेल घेऊन तडक निघाला ओढ्याकडे.

" तिकडं वढ्यावर चालला व्हय?" पांडूने विचारले.

" हो.... का?" गणेशने विचारले.

" नाय मंग वढ्यावर काय जरुर हाय टमरेलाची" पांडू म्हणाला.

आता याला काय सांगावं?...

गणेशने बोलण्यासाठी तोंड उघडले. आणि मग काहीही न बोलता तो वळून सरळ ओढ्यावर निघाला.

पुलाकडे जाताजाता गणेशला एक चिखलातून भरुन उठलेली म्हैस रस्त्यात लागली. तो काळजीपूर्वक त्या म्हशीपासून सुरक्षीत अंतर राखून समोर गेला. त्याला आधीची एक म्हशीची गंमत आठवली. एक दिवस सकाळी सकाळी अंघोळ वैगेरे आटोपून स्वच्छ इस्तरीचे कपडे चढवून गणेश ऑफिसकडे निघाला होता. त्या दिवशी त्याला थोडा जास्त वेळ झाला होता. कुणी काही म्हणो किंवा नाही म्हणो गणेशला ऑफिसला वेळेवर जाणेच आवडत असे. वेळ झाल्यामुळे तो झपाझप आपली पावले टाकीत वेगाने चालू लागला. रस्त्यात त्याला एक म्हशीचा कळप लागला. दोघं म्हशीराखे त्या म्हशीच्या कळपाला कदाचित गावाच्या बाहेर चारायला नेत होते. म्हशीचा कळप एवढा होता की त्यामुळे सगळा रस्ताच जवळ जवळ बंद झाला होता. गणेश त्या म्हशीच्या कळपातून रस्ता काढत आपल्या ऑफिसकडे जाऊ लागला. अचानक एका म्हशीजवळून जातांना तिने चिखलात भरलेली शेपूट आपल्या अंगावर बसलेली माशी हाकलण्यासाठी जोरात हलवली आणि ती गणेश मधे आल्यामुळे त्याला लागली. त्याच्या शर्टवर एक मोठा नकाशा काढल्यासारखा धब्बा उमटला. गणेश एकदम गर्रकन ब्रेक लागल्यागत थांबला. तो रागाने कधी त्या म्हशीकडे तर कधी आपल्या शर्टवर पडलेल्या डागाकडे पाहत होता. गुराखे त्याची ती फसगत पाहून हसत होते. गणेश तसाच आपल्या खोलीकडे परत वळला होता - शर्ट बदलण्यासाठी.

to be continued...

kadambari vishva - Madhurani - CH-39

2009-10-05T08:06:00.001+05:30

--> Jokes links

kadambari vishva - Madhurani - CH-39 प्रकरणावर पडदा

जड पावलांनी गणेश आपल्या खोलीकडे चालू लागला. खोलीच्या समोर येताच त्याने एकदा मधुराणीच्या दुकानाकडे पाहिले. त्याने बघितले की मधुराणीही कदाचित आत्ताच भिक्याच्या घराकडून येऊन घराच्या दाराची कडी काढून आत गेली होती. तोही तिच्या मागे मागे जाऊ लागला.

चला आता मधुराणीच्या घरी कुणीही नाही ...

आता तिला माफी मागायला काय हरकत आहे...

एकदाचा या प्रकरणावर पडदा तर पाडणं आवश्यक आहे...

तो हळू हळू मधुराणीच्या घराकडे जाऊ लागला. त्याने चहुवार एक नजर फिरविली. आजूबाजूला कुणीही नव्हते. बहुतेक लोकांनी भिक्याच्या घरासमोर गर्दी केली होती.

गणेशने मधुराणीच्या दारासमोर उभं राहून कडी वाजवली.

" कोण?" आतून मंजुळ आवाज आला.

" मी..." गणेश म्हणाला.

" मी कोण? ... काही नाव बी हाय का नाय..." मधुराणी चिडून बोलत दारापर्यंत आली.

तसा तिने आपला आवाज ओळखला असावा....

मग हे काय..

अजून एक राग दाखविण्याचा प्रकार ... कदाचित..

" आवो तुमी गणेशराव ... मला वाटलं दुसरं कुणी हाय... या की ... लई दिसानं फिरकलास ... असे या की आत" मधुराणीचा अगदी गोंधळ उडाला होता.

किंवा ती तशी दाखवत असावी...

गणेश आत जावं की नाही या मनस्थितीत आत जाऊ लागला. मग मधेच तो थांबला.

" काय झालं? ... या की आत" मधुराणी म्हणाली.

" नाही एक काम होतं ... तुमच्याकडे.. म्हणजे तुझ्याकडं" गणेश तिथेच उभा राहून म्हणाला. तिला आदरवाचक अहोजाहो संबोधावं की ऐकेरीच संबोधावं.... गणेशला काही कळत नव्हतं.

" मंग बोला की ... " मधुराणी त्याच्या डोळ्यात डोळे टाकत म्हणाली.

" नाही म्हणजे त्या दिवशी ..."

मधुराणी अजूनही त्याच्या डोळ्यात पाहत होती.

" म्हणजे त्या दिवशी मी तुमचा हात धरला... त्याबद्दल मी तुमची माफी मागतो" गणेश सगळं काही पटकन बोलून मोकळा झाला.

मधुराणी अजूनही त्याच्याकडे बघत होती. एकदम लाजून तिने आपली मान खाली घातली.

" .. ही काय माफी मांगण्यासारखी गोष्ट हाय?...' मधूराणी रागाने बोलल्या सारखी बोलली. आणि नंतर एकदम लाजून नम्रपणे म्हणाली, '.. म्हंजे चालल की ..."

पहिल्या वाक्यात त्याला मधुराणीच्या आवाजात नाराजगी जाणवली आणि दुसऱ्या वाक्यात पुन्हा निमंत्रण. गणेश पुन्हा गोंधळला होता.

" या की आत ... चहा बिहा घ्या की" ती म्हणाली.

गणेशला काही सुचत नव्हते.

" नको आता नको ... येईन पुन्हा कधीतरी" गणेश म्हणाला आणि मागे वळून तरातरा चालत घराच्या बाहेर पडू लागला. त्याने दारात थांबून वळून मधुराणीकडे बघितले.

ती त्याच्याकडे पाहून हसली, लाजली आणि गर्रकन वळून आत धावत गेली.

गणेशचे विचारचक्र पुन्हा सुरु झाले

आता काय समजायचं...

कदाचित मागच्या वेळी आपण तिचा हात पकडण्यात फारच दांडगेपणा केला असावा...

जरा हळुवारपणा दाखवायला हवा होता...

त्याचं ह्रदय धडधडायला लागलं होतं.

आपण आलो खरं प्रकरणावर पडदा टाकायला...

पण प्रकरण आता पुन्हा सुरु होणार असं दिसतं....

गणेशच्या चेहऱ्यावर एक हास्य विखुरलं. तो परत वळला आणि आनंदी ह्रदयाने आपल्या खोलीकडे चालू लागला.

गणेशचा आणि मधुराणीचा आता पुन्हा साद प्रतिसाद सुरु झाला होता. गणेश आवर्जून तिच्या दुकानावर जात असे. तिच्या दुकानावर जाण्याचा एकही मौका तो दौडत नसे. मग तिथे दुकानावर पुन्हा सामान घेण्याच्या पैसे देण्याच्या निमित्ताने ते एकमेकांच्या हाताला स्पर्श करीत असत. गणेशला एक जाणवत होतं की तिच्या हातात काय जादू होती कुणास ठावूक की तिच्या हाताच्या स्पर्शाने त्याचा पूर्ण शीण क्षणात गायब होत असे आणि मग तो नव्या जोमाने कामाला लागत असे.

मधुराणीलाही असेच काही होत असेल का?...

हो नक्कीच होत असणार ...

नाहीतर ती सुध्दा आपल्याला स्पर्श करण्याचा एकही मौका कसा दौडत नाही...

आधीे तर आपण दांडग्या वाघासारखा तिच्यावर हल्ला चढवला होता...

आता आपल्याला फार हळुवार आणि सावधतेने पावले उचलावी लागतील...

एकदा मिठीत येईपर्यंत बायका अशाच नखरे करतात...

पण एकदा का मिठीत आल्या की मग पूर्णपणे समर्पण करतात...

त्याला कुठेतरी वाचलेले किंवा कुणीतरी सांगितलेले आठवत होते.

... to be continued..

Marathi library on net - Madhurani - CH 38 भिक्याला काय झालं?

2009-10-03T05:27:00.000+05:30

-->English literature link

Marathi library on net - Madhurani - CH 38 भिक्याला काय झालं?

एका घरा समोर लोकांनी गर्दी केली होती. जाता जाता गणेशने त्याच्यासोबत येणाऱ्या एका गावकऱ्याला विचारले.

"काय झालं?"

"कोण जाणे... भिक्याला कायतरी झालं म्हणत्यात..."

भिक्या मणजे मंडपवाला तर नाही? ...

नाही तो नसणार कारण ते घर तर दुसरंच कुणाचं तरी आहे...

गणेश झपाझप पावले टाकीत त्या घरासमोर गेला. गर्दीतून रस्ता काढत तो घरात शिरला. समोर ओसरीवर बसून भिक्या जोरजोराने ओरडत होता. मागून कंबरेत त्याला त्याच्या आडदांड दोन भावांनी गच्च पकडून धरलं होतं. पण तो त्या दोघांनाही आवरत नव्हता.

गणेशने अजून तिथे उभ्या असलेल्या एकाला विचारले " काय झालं?"

" काय माहित ... सकाळ उठल्यापासनं ते आसं करते .. येड लागल्यागत ... पाणी तेच्या समोर नेलं की तर आजूनच बिथरते..."

" म्हंजे पाण्याला भिते... म्हंजे पिसाळलं कुत्र डसलं आसन तेला" दुसरा एकजण म्हणाला.

तेवढ्यात डॉक्टरची बॅग घेऊन कुणीतरी आत आलं. मागोमाग डॉक्टर आले.

" ए बाजूला व्हा ... डाक्तर आले तेनला आत येऊ द्या..." कुणीतरी गर्दीला बाजूला करीत म्हणाले.

डाक्टर आत येऊन भिक्याजवळ जाऊन उभे राहाले. त्यांनी त्याच्या भावाला आणि घरातल्या इतर मंडळींना काही माहिती विचारली. बिचाऱ्या भिक्याची बायको अन् पाच वर्षाची छोटी मुलगी भेदरल्यागत झाले होते. त्यांनी भिक्याला अश्या अवस्थेत पूर्वी कधीच पाहिले नव्हते. त्याची बायको त्याच्या तोंडातून बाहेर येणारी लाळ पदराने पुसत होती. तर पोरगी " बा ... बा" करून रडत होती.

तेवढ्यात सरपंच आत आले. त्यांनी उगीच घरात गर्दी आणि गोंधळ करणाऱ्या लोकांना बाहेर पिटाळले. सरपंचाच्या एका शब्दाला मान होता. इतकावेळ इतर जण लोकांना ढकलून रागवून बाहेर काढण्याचा प्रयत्न करीत होते पण लोक दाद देत नव्हते. तेच सरपंचाच्या एका शब्दाने सगळे जण पटापट बाहेर पडले.

आता पाटीलही गडबडीने आत आले. पाटलांनीही याला इकडे पाठव त्याला तिकडे पाठव असं केलं.

डॉक्टरांनी भिक्याच्या मोठ्या भावाला, सरपंचाला आणि पाटलाला बाजूला घेतले. डॉक्टरांनी गणेशलाही हात करून तिथे बोलावून घेतले.

" ही पिसाळलं कुत्र चावल्याची केस हाय..." डॉक्टर गंभीर आवाजात म्हणाले.

" कधी चावलं होतं कुत्र याला " सरपंचाने भिक्याच्या भावाला विचारले.

" कोणाचं कुत्र होतं... " पाटील जसे ज्याचं असेल त्याला आपण बघून घेऊ अश्या अविर्भावात भिक्याच्या भावाला विचारू लागले.

" चावलं कशाचं ... एक दिस राती हे गर्मीनं कटाळून बाहेर रस्त्यावर बाज टाकून झोपलं... तव्हा एका कुत्र्याच्या टोळीचं भांडण झालं आन चारपाच कुत्रे बाजवून याच्या अंगावून गेली तव्हा एकाचं नख लागलं येला" भिक्याचा भाऊ म्हणाला.

" नखच कशावरून दातही असू शकतो"

त्याचा भाऊ काहीच बोलला नाही.

" मंग आता ..."

" मंग आता काय? ... येड्या तव्हाच इंजक्सन घ्यायची की ' कुणीतरी पटकेवाला प्रतिष्ठीत गावकरी म्हणाला.

" मी म्हणलो त्येला पर त्योच ऐकला नाय..."

सर्वजण एकमेकांच्या तोंडाकडे एका गर्भीत शांततेने पाहू लागले.

" मंग आता लावा की इंजक्सन तेला"

" आता वेळ निघून गेलेली हाय... आता काय उपयोग नाय त्याचा" डॉक्टर त्याच्या खांद्यावर हात ठेवून दिलासा देत त्याला म्हणाले.

" आसं कसं म्हंता डाक्तर आपण तेला तालूक्याच्या ठिकाणी घेऊन जाऊ " त्याचा भाऊ म्हणाला.

" हो तसं आसल तर आपली जीप कोणत्या कामाची मंग... ए किसना जारे ... आपल्या ड्रायवरला आपली जीप आणाया सांग" पाटील मध्येच बोलले.

" काय उपयोग होणार नाय " डॉक्टर निराशेने म्हणाले.

त्याच्या भावाचा चेहरा रडकुंडीला आला.

" आता तुच या घरात मोठा हायेस... जरा धीरानं वाग" सरपंच त्याच्या खांद्यावर हात ठेवून म्हणाले.

तो आपले अश्रू लपवीत लगबगीनं घरात गेला.

गणेशला त्याच्या बायकोपोरीची आगतीक स्थिती पाहून वाईट वाटत होतं. डॉक्टरांनी आपली बॅग एका कोपऱ्यात ठेवली आणि वाट पाहू लागले - भिक्याचा जीव जाण्याची . दुसरं तरी काय ते करु शकत होते. सरपंचाने एका बाईला भिक्याच्या बायको आणि पोरीला तिथून घेऊन जाण्यास सांगितले. पण प्रयत्न करूनही ते तिथून हलण्यास तयार नव्हते. मग सरपंचाने भिक्याच्या आईला कमीत कमी त्या पोरीला तरी बाजूला न्या असे सुचवले.

एवढ्यात आत गेलेला भिक्याचा भाऊ पुन्हा तरातरा बाहेर आला. डॉक्टरजवळ येऊन डोळे पुसत म्हणाला, " किती येळ हाय त्याच्याजवळ"

" जास्त नाय " डॉक्टर म्हणाले.

अचानक त्याच्या भावाला काय सुचले काय माहित तो तरातरा चालत घराच्या बाहेर पडायला लागला.

" आरं कुठ चालला" सरपंच म्हणाले

" येतो मी .. आत्ता येतोच" म्हणत तो घराच्या बाहेरसुध्दा पडला.

पुन्हा काही गावकरी मंडळी गर्दी करीत घरात घुसली होती त्यांना पाटलाने बाहेर काढले. भिक्याच्या आईला भिक्याच्या पोरीला बाजूला नेण्यात यश मिळाले होते. पण त्याची बायको तिथून हटायला तयार नव्हती.

इकडे बाजूला गणेश डॉक्टरसोबत चर्चा करीत होता तेवढ्यात त्यांना एकदम रडापडीचे आणि हंबरडा फोडण्याचे आवाज आले. गणेशने वळून भिक्याकडे पाहले. त्याची मान आपल्या बायकोच्या मिठीत एकीकडे ढूलकली होती. त्याचे प्राणपाखरु उडून गेले होते.

आता गर्दी कुणालाही न जुमानता घरात घुसत होती. बाकीच्या लोकांना भिक्याचे शेवटचे दर्शन देण्याची संधी मिळावी या हेतूने गणेश आणि डॉक्टर तिथून बाहेर पडू लागले. बाहेर पडता पडता त्यांची रस्त्यात भिक्याच्या भावाशी गाठ पडली. तो घाई घाईने रडवेला चेहरा करून घरात येत होता आणि त्याच्या सोबत गावातला वैदू होता. बिचाऱ्याने कदाचित त्या वैदूत आपली शेवटची आशा शोधण्याचा प्रयत्न केला असावा.

to be continued...

Marathi Serial Novel - Madhurani - CH - 37 तिला राग तर नाही आला?

2009-10-01T09:46:00.000+05:30

sponsered link - Other literature

Marathi Serial Novel - Madhurani - CH - 37 तिला राग तर नाही आला?

त्या घटनेपासून मधे आठवडा निघून गेला. गणेश जेवढे शक्य होईल तेवढे मधुराणीला टाळू लागला. एखाद्या वेळेस नाईलाजाने दोघे समोरासमोर आले तर त्याची तिच्या नजरेला नजर देण्याची हिम्मतच होत नसे. एक दिवस अचानक तिची आणि त्याची नजरानजर झाली. त्याने बघितले ती रागाने गाल फुगलेल्या अविर्भावात त्याच्याकडे पाहत होती.

तिला राग तर नाही आला? ...

बर राग आला म्हणावं तर कशाचा राग आला?...

आपण तसे वागल्याचा की आपण आता तिला टाळतो याचा...

काही कळायला मार्गच नाही...

गणेशला अपराध्यासारखं वाटायला लागलं.

आपण उगीचंच तसं केलं...

पण तिही तर आपल्याला प्रोत्साहनच देत गेली...

बिचारी विधवा...

आपल्या भावना आवरतांना बिचारीचा गोंधळ होत असणार...

काहीही असो शेवटच्या क्षणी तर ती आपल्या भावना आवरण्यास समर्थ ठरली...

आपल्याला तिची माफी मागायला पाहिजे...

गणेश आपला धीर एकवटण्याचा प्रयत्न करु लागला.

पण माफी अशी सर्व माणसांत कशी मागायची?...

लोक काय अर्थ काढणार?...

आणि ती आडवी तिडवी काही बोलली तर ..

आपलीच नामुष्की व्हायची...

माफी मागाण्यासाठीसुध्दा एखाद्या एकांताच्या क्षणाची वाट पहावी लागणार ...

नाहीतर पुन्हा एकांतात आपण माफी मागायला जायचो तर पुन्हा तिचा गैरसमज होणार ...

चोर चोरी करतांना तर नाही पकडल्या गेला पण वस्तू परत नेवून ठेवतांना पकडल्या जावा अशी आपली स्थिती व्हायची...

काहीही असो एकदा माफी मागून आपण या प्रकरणावर पडदा टाकनं आवश्यक आहे...

आज सकाळी गणेशला उशीराच जाग आली. आणि तीही बाहेर काहीतरी गडबड चालली होती तो आवाज ऐकून. गणेशने उठता उठता खिडकीतून बाहेर डोकावून पाहिले. चांगले उण पडले होते. मग त्याने हातातल्या घड्याळीत पाहिले.

बापरे .. सकाळचे 10 वाजले...

आणि हा बाहेर कसला गोंधळ चालला...

कुणीतरी सकाळी सकाळी पीदाडून बडबडत असेल...

सदा तर नसावा...

पण त्याचीतर संध्याकाळची वेळ ठरलेली...

पण नाही हा काहीतरी वेगळाच आवाज दिसतो...

मुका अन् मुकीच्या प्रकरणाने तर नाही ना पुन्हा डोकं वर काढलं?...

त्याला वाटून गेलं. घाईघाईने कपडे चढवून तो बाहेर जाण्यासाठी तयार झाला. एक क्षण थांबून त्याने विचार केला की तोंड वैगेरे धूवून चूळ भरुन बाहेर पडावं. त्याला खिडकीतून काही लोक आवाज येत होता त्या दिशेने धावतांना दिसले.

पण नाही नको... तोंड नंतरच धूवूया...

प्रकरण काहीतरी गंभीर दिसते...

पटकन तो बाहेर पडला आणि दाराला कडी चढवून कुलूप न लावताच तोही तिकडे घाईघाईने जाऊ लागला.

contd..

Marathi Book vishwa - Madhurani CH-36 दाराची कडी

2009-09-29T09:42:00.000+05:30

sponsered link - मराठी कथा

Marathi Book vishwa - Madhurani CH-36 दाराची कडी

त्याने हळूच मधुराणीच्या उघड्या घराच्या दाराची कडी वाजवली.

आतून काहीच कसा आवाज नाही...

मधुराणी आहे नं घरात?...

गणेशने पुन्हा दाराची कडी वाजवली.

" कोण हाय?" आतून मंजुळ आवाज आला.

गणेशच्या कंठातून आवाज फुटेनासा झाला.

इथे आवाजच निघत नाही तोंडातून...

इथेच अशी फसगत झाली तर पुढे कसं होईल?...

चला असंच पटकण परत वळू या...

पण नाही असं ऐन वेळी पळ काढणं योग्य नाही...

पळ काढणे हे काही हिमतीचं लक्षण नव्हे...

आणि मर्दानगीचं तर नाहीच नाही...

आता आपल्याला हिम्मत दाखवायलाच पाहिजे...

आपल्याला पुरुषार्थ दाखवायला पाहिजे...

स्त्री कितीही हिम्मतवान असली तरी पुढाकार हा पुरुषानेच घ्यावा लागतो...

" कोण हाय?" आतून पुन्हा आवाज आला. यावेळचा आवाज थोडा वैतागलेला वाटत होता.

" मी ...गणेश" गणेश कसाबसा बोलला.

चला आपल्या कंठातून आवाज तर फुटला...

त्याला त्याचाच आनंद झाला. आणि अजून धीर आला.

असंच आपल्याला धीरानं घ्यावं लागेल...

" गणेश ... मंग या की आत... मी इकडं कपडे बदलत आहे" आतून आवाज आला.

मधुराणीचे कपडे बदलण्याच्या आधीचे एक चित्र गणेशच्या डोळ्यासमोरुन तरळून गेलं.

तिच्या शरीराची आजपर्यंत आपण नुसती कल्पना करत होतो. आज कदाचित ते प्रत्यक्ष पाहण्याचा योग दिसतो...

त्याच्या श्वासांची गती अजूनच वाढू लागली.

तिनं कपडे बदलत आहे हे सांगण्याची काही गरज नव्हती...

म्हणजे मुद्दामच तिने आपण कपडे बदलत आहोत हे सांगितले...

हा एक निमंत्रणाचाच भाग समजायला पाहिजे का...

अर्थातच... किंबहुना इतक्या दिवसापासनं ती सिग्नल वर सिग्नल देत होती...

अजून यापेक्षा किती स्पष्ट सिग्नल तिने द्यायला हवा...

गणेश हळू हळू घरात गेला. जातांना न विसरता त्याने समोरच्या दाराला लावून आतून कडी घातली. त्याला कडी घालतांना जाणवले की आपले हात थरथरताहेत. आणि पायसुध्दा गळून गेल्यासारखे होत आहेत. कडी लावून तो आत वळला. एक मोठा दीर्घ श्वास घेऊन त्याने पुन्हा आपली हिम्मत एकवटण्याचा प्रयत्न केला.

" तिथं वसरीत बसा ....बाजंवर" आतून पुन्हा आवाज आला.

ती फक्त ओसरीत बसा एवढंसुध्दा म्हणू शकली असती...

बाजंवर म्हणण्याचा तिचा काहीतरी गुपीत उद्देश असावा...

नक्कीच हाही एक निमंत्रणाचाच प्रकार...

आता असंच सरळ आत जावं ...

पुन्हा मधुराणीची विवस्त्र आकृती त्याच्या डोळ्यासमोर तरळून गेली.

हं आताच गेलं पाहिजे...

हाच सगळ्यात चांगला चान्स आहे...

तो ओसरीतल्या बाजेपर्यंत चालत आला. आता तो तिथून सरळ आत जिथे मधुराणी कपडे बदलत असावी तिथे जाण्याचा मनाचा हिय्या करु लागला. पण हे काय. त्याचं मन जाण्यास तयार होतं पण पाय साथ देत नव्हते. ते एकदम गळून गेले होते. सर्व अंगाला दरदरुन घाम आला होता. अश्या अवस्थेत मधुराणी आपल्याला पाहिल तर ती काय विचार करील. तो मटकन तिथे ओसरीत ठेवलेल्या बाजेवर जाऊन बसला. बसल्यावर त्याला जरा बरे वाटले. त्याने आपल्या सदऱ्याच्या खिशातून रुमाल काढला आणि तो आपल्या चेहऱ्यावरचा घाम पुसु लागला.

" मधुराणी मला पाणी हवं होतं... फार तहान लागली अन्... आज गड्यानं पाणीसुध्दा भरलं नाही" तो केव्हा बोलला त्याला कळलंच नाही.

एकदम गप राहणं ही योग्य नाही ...

बोलून थोडं वातावरण मोकळं ठेवणंही आवश्यक आहे...

त्याने त्याच्या मनाची समजूत काढली.

" पाणीच पायजे नं ... मंग एवढं स्पस्टीकरन कशापाई... तुमाला कधी ना हाय का माझ्या घरी येण्यासाठी" आतून मधुराणीने गणेशची फिरकी घेतली.

तुमाला कधी ना हाय का माझ्या घरी येण्यासाठी...

मधुराणीचे हे वाक्य त्याच्या डोक्यात राहून राहून फिरु लागले.

म्हणजे हेही निमंत्रण...

आणि तेही अगदी स्पष्ट...

आता काही तरी करायलाच पाहिजे...

" नाही तसं नाही ... " गणेश बाजेवरून ताडकन उभा राहत आपला काहीतरी बोलला.

तो हळू हळू मधुराणीचा आवाज जिकडून येत होता तिकडे जाऊ लागला.

एवढ्यात...

" देतेच हं एवढी वेणी घातली की देतेच ... " म्हणत मधुराणीच आतून बाहेर आली.

गणेश पटकण मागे सरकून बाजेवर जाऊन बसला.

पुन्हा वेळ चुकली ...

अश्या बाबतीत टायमींगला फार महत्व असतं...

असं कितीदा मी वेळ चूकविणार?...

असं जर नेहमी होत गेलं ...

तर एक दिवस ती आपल्याला अव्हेरनार...

अन् वर म्हणणार... वेंधळाच आहे...

काही कामाचा नाही हा माणूस...

गणेशने तिच्याकडे पाहले. मधुराणीने हिरवी साडी नेसली होती. हिरव्या साडीत ती अजूनच खुलून दिसत होती. त्याची नजर आपसूकच तिच्या डोळ्याला जाऊन भिडली. तिच्या डोळ्यात एक खोडकरपणा गणेशला दिसला. गणेशला अजूनच हूरुप आला. मनात आलेली वैफल्यावस्था पूर्णपणे नाहीशी झाली होती.

गणेश जिथे बसला होता तिथे बाजेच्या मागे एक देवळी होती. तिथे मधुराणी आपल्या दातात केसांची पीन आणि हातात विंचरलेले केस धरीत गेली. तिथून वाकून देवळीत बघण्यासाठी बरीच जागा होती. पण मधुराणी आपल्या मांडीचा स्पर्श गणेशच्या मांडीला होत वाकली आणि देवळीत काहीतरी शोधू लागली. गणेशला ते अजून एक खात्रीलायक निमंत्रणच होते. त्याच्या मनातल्या भावनांचे आता निश्चयात रुपांतर झाले. गणेशचे हात तिच्या कमरेला विळखा घालण्यास शिवशिवू लागले. गणेशने मनाचा हिय्या करून आपले हात पुढे सरसावले. तो तिच्या कमरेला विळखा घालणार एवढ्यात ती मागे सरकून पुन्हा आत जायला लागली. कदाचित ती जे शोधत होती ते तिला देवळीत सापडले असावे.

अजून एक चांगली संधी हूकल्याचा मन:स्ताप गणेशच्या चेहऱ्यावर दिसू लागला. गणेशने आत जाणाऱ्या तिच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे बघितले. मोठ्या गळ्याच्या ब्लाऊजमधून तीची गोरी मान आणि खांदा जणू गणेशला खुणावत होता. आत जाण्याच्या आधी दरवाज्यात ती थांबली आणि तिने फिरुन एक भेदक नजर गणेशवर टाकली. ती आत गेली होती आणि गणेश घायाळ अवस्थेत बाजेवर बसलेला होता. तो खाडकन् उभा राहिला.

आता आपल्याला काहीतरी करायलाच पाहिजे...

याच्यापेक्षा चांगला मौका पुन्हा पुन्हा येणे नाही ...

तो मधुराणी ज्या खोलीत गेली होती तिकडे चालू लागला. त्याच्या श्वासांची गती वाढत होती. त्याने मनातली भीती सगळी झटकून टाकली. त्याच्या अंगात आता जोम संचारला होता. तो त्या खोलीच्या उघड्या दारात येऊन उभा राहाला. मधुराणी पाठमोरी उभी राहून आपली वेणी विंचरत होती. तो आत गेल्यामुळे खोलीतला उजेड अडला होता. म्हणजे तो आल्याची तिला नक्कीच चाहूल लागली असावी. पण ती आपली वेणी विंचरण्यात अजूनही मग्न होती. म्हणजे मुद्दाम ती तसे दाखवीत असावी. तो तिच्या जवळ जायला लागला. त्याच्या श्वासांची गती आणि उष्णता त्याला जाणवू लागली. त्याच्या कनपट्या गरम व्हायला लागल्या होत्या. त्याला आता सगळं असह्य झालं होतं.

एक ... दोन... तीन....त्याने आता श्वास रोखून वाघाने आपल्या सावजावर झेप मारावी तसे तीचा हात एकदम आपल्या हातात पकडला. जे आपण ठरविलं होतं ते करून दाखविल्याचा आनंद त्याला झाला होता.

आता त्याला मधुराणीच्या प्रतिक्रियेची प्रतिक्षा होती.

मधुराणी आपला हात सोडवत एकदम मागे सरसावली. हे म्हणजे त्याला अगदी अनपेक्षित होते. तिने आपल्या डोळ्याचा एक कटाक्ष त्याच्याकडे टाकला. त्या डोळ्यातल्या भावना तो समजण्याचा प्रयत्न करु लागला. पण काही केल्या त्याला त्या भावना कळत नव्हत्या.

तिला आपल्या या कृत्याचा राग आला होता का?...

ती आपल्याला अजून प्रोत्साहीत करीत होती की अजून काही...

त्याला काही समजत नव्हते. त्याने मनाचा हिय्या करून पुन्हा तिचा हात पकडण्याचा प्रयत्न केला.

" आवो असं काय करता?" त्याच्या कानावर मधुराणीचे शब्द घणाणले.

मधुराणी पुन्हा त्याच्याकडे एक सरळ कटाक्ष टाकत फिरुन खोलीतून बाहेर पडू लागली.

पुन्हा त्याच्या श्वासांची गती वाढली... गरम श्वास जाणवायला लागले... कनपटी गरम झाली ... पण यावेळी त्याची फजीती झाल्याच्या शरमेच्या भावनेने.

म्हणजे हिने आपल्या प्रेमाचा अव्हेर केला आहे...

गणेशला ते खरेच वाटत नव्हते.

आपण हिच्या मनातल्या भावना ओळखण्यात एवढं कसं चुकलो...

त्याचं अवसान पूर्णपणे गळलं होतं... मटकन खालीच बसावं असं झालं होतं.

जाता जाता मधुराणी दारात वळून उभी राहाली. तिच्या नजरेत त्याला राग, प्रेम, द्वेश, पश्चाताप, तिरस्कार या सगळ्या भावनांचे दर्शन घडले.

आपण काहीही सहन करु पण तिचा राग आणि तिरस्कार सहन नाही करु शकणार...

आपण उगेचच या फंदात पडलो...

एका स्त्रीचं ह्रदय ब्रम्हदेवालाही कळू शकलेलं नाही म्हणतात ते काय खोटं नाही...

त्याला स्वत:चाच राग येत होता. त्याला मधुराणीचाही राग येत होता. त्याने स्वत:ला सावरले आणि झपाझप पावले टाकत तो बाहेर पडला. बाहेर मधुराणीकडे पाहण्याची त्याची हिम्मत होत नव्हती. पण त्याचे तिरपे डोळे तिच्याकडेच होते. तसंच झपाझप चालत तो समोरच्या घराच्या बंद दरवाजाजवळ गेला. दाराची कडी उघडली. बाहेर जाण्याच्या आधी तिरप्या डोळ्याने मधुराणीकडे बघितले.

त्याला तिच्या डोळ्यात ' थांब .. असा ... मध्यावर टाकून मला एकटं सोडून जाऊ नकोस' अशा भावना दिसल्या.

पण नाही नको...

आतापर्यंत आपण हिला समजण्यात कदाचित चूकत गेलो...

ती चूक आता पुन्हा नको...

खाडकन त्याने दार बाजूला सारले आणि तो बाहेर पडला. त्याने मागे वळून पाहण्याचीसुद्धा तसदी घेतली नाही.

बाहेर येऊन उन्हातही त्याला आता बरे वाटत होते. त्याच्या घामेजलेल्या शरीराला शिवून एक वाऱ्याची झूळक गेली. त्याला छानपैकी थंडगार वाटत होते.

चला एक घाव दोन तुकडे झाले...

हे असं किती दिवस भिजत घोंगडं ठेवायचं होतं...

तो मधुराणीच्या घरातून बाहेर येऊन त्याच्या खोलीसमोर आला. बराच वेळ तिथे घूटमळला.

आता कुठं जावं?...

खोलीवर जावं?...

की लग्नाच्या तिथं?...

खोलीवर एकदमचं एकटं वाटलं असतं. तेवढा एकांतही त्याला नकोसा वाटत होता. म्हणजे तेवढ्या एकांताची त्याला भीती वाटत होती. लग्नाच्या तिथं जावं तर ... तिथे बिलकुलच एकांत नव्हता. तेवढा गलबलाही त्याला नको होता. मग तो त्याची खोली सोडून आणि लग्नाचं ठिकाण सोडून जिकडे त्याला त्याचे पाय नेतील तिकडे चालू लागला. तो लग्नाच्या ठिकाणाच्या अगदी विरुध्द दिशेने बाजाराकडे चालू लागला. चालताना त्याचं कुठेही लक्ष नव्हतं.

आज गुरुवार नसल्यामुळे बाजाराचं मैदान एकदम रिकामं होतं. बाजाराच्या मोकळ्या मैदानात तो एका जागी येऊन उभा राहिला. त्या मैदानात त्याने चहुकडे नजर फिरविली. एवढ्या मोठ्या मैदानात तो एकटाच उभा होता.

कसं एकदम भकास वाटतं...

मग बराच वेळ वेड्यासारखं गावात तो इकडे तिकडे फिरला. जवळजवळ सगळेच लोक लग्नाच्या घरी गेले असल्यामुळे गाव कसं रिकामं रिकामं वाटत होतं. जसं एखाद्या डाकुच्या टोळीने आत्ताच लूटून न्यावं तसं. फिरता फिरता एका जागी दूर कुठेतरी त्याला मानवी उपस्थितीची जाणीव झाली. कुणाचा तरी आवाज येत होता. तो तिकडे वळला. जेव्हा तो जवळ जाऊन पोहोचला तेव्हा त्याला कळले की आपण मुकीच्या घरासमोर येऊन थांबलो आहोत. मुकीच्या घराला बाहेरुन कुलूप होते.

मुकीच्या घरचे लोक नक्कीच लग्नाच्या घरी गेले नसावेत...

मग ते कुठे गेले असावेत....घराला कुलूप लावून...

शेतात वैगेरे गेले असावेत...

पण घराच्या आतून आवाज येत होता. ह्रदयाला भिडणारा... माणसाच्या सगळ्या जाणीवा एकदम शिथील करणारा... दगडालाही पाझर फोडणारा... मुकीचा चित्कार... ते तिच्या तुटलेल्या ह्रदयाचे चित्कार येत होते. कदाचित त्याचे ह्रदयही असेच चित्कार करित होते. पण ते त्याच्याशिवाय कदाचित कुणालाही ऐकू येत नव्हते.

क्रमश:

Marathi blog of Novels - Madhurani CH-35 मुक्याचं लग्न

2009-09-28T09:41:00.001+05:30

sponsered link - मराठी जोक्स

Marathi blog of Novels - Madhurani CH-35 मुक्याचं लग्न

आज गावात सर्वत्र वर्दळ जाणवत होती. आज मुक्याचं लग्न होतं. मुक्याच्या बापानं अन् मामानं आटापिटा करून मुक्यासाठी दुसरी मुलगी शोधली होती. मुलगी शेजारच्याच एका गावातली एका गरीब घरातली होती. नवरा मुका असला म्हणून काय झालं आपली पोरगी मुक्याच्या इथे असलेल्या बागायती शेतीमुळे कमीत कमी रेलचेलीत तर नांदेल. नवरीच्या बापाने विचार केला असावा. मुलीच्या बापाची एवढी हलाखीची परिस्थिती होती की त्याची लग्न लावण्याचीसुध्दा ऐपत नव्हती. म्हणून मुक्याच्या बापानेच लग्नाची सर्व जबाबदारी घेतली होती आणि लग्न मुलाकडेच ठेवलं होतं. पोरगी मिळेपर्यंत मुका कडक बंदोबस्तात होता. त्याला मुकीला भेटण्याची बिलकुल परवानगी नव्हती. इकडे मुकीच्या बापानेही तिला जवळपास कोंडूनच एका खोलीत ठेवले होते.

लग्न सकाळी अकराच्या सुमारास होतं. पहाटे सात वाजेपासूनच मुलीकडच्या मंडळीच्या बैलगाड्या येणं सुरु झालं होतं. ती मंडळी मुलीकडची असल्यामुळे त्यांची कुणी जास्त वरवर करीत नव्हतं. वर टेकडीवरच्या शाळेत त्यांची उतरण्याची व्यवस्था केली होती.

इकडे गावात गावातली मंडळी जसं आपल्याच घरचं लग्न या थाटात नविन कपडे घालून मिरवीत होते. गावात एखादं लग्न असलं की मंडपाची, लाऊडस्पीकरची जबाबदारी भिकाकडे असे. जेवणावळीची व्यवस्था किसनकडे असे. त्यांच्या आपापल्या टीम ठरलेल्या असत. पाटील, सरपंच मंडळीचे सर्वच मंडळीना वेळोवेळी मार्गदर्शन असे. गावातल्या वारकाकडे लोकांची केस कापने, दाढी करणे, मालिश करणे या व्यतिरिक्त अशा लग्नप्रसंगी निमंत्रण देण्याची, लग्न मंडपात लोकांना टीका लावण्याची अश्या जबाबदाऱ्यासुध्दा त्याचेकडे असत. या कामाचे लोकांना वारकाला कधीही पैसे द्यावे लागत नसत. ते वर्षातून एकदा त्याला एक पायली, दोन पायली असा धान्याच्या स्वरूपात मोबदला देत. आणि लग्नप्रसंगाच्या कामाच्या मोबदल्यात त्याला आणि त्याच्या कुटूंबीयांना नविन कपडे मिळत. लग्नप्रसंगाला दोन तीन दिवस जसे घरच्या लग्नासारखे त्याचे कुटूंबच्या कुटूंब झटत असे. त्यांचे खाने पीणे सगळे मग लग्नघरीच.

झालं दहा वाजले. लग्नघरची वरदळ अजूनच शिगेला पोहोचली होती. त्यातच बँडबाजाचा आवाज लाऊड्स्पीकरवरचे गाणे याने वातावरण अजूनच भारुन गेल्यासारखे वाटत होते. गणेशला वारीक सकाळीच निमंत्रण देऊन गेला होता. गणेशने नविन इस्त्रीचे कपडे अंगावर चढवले आणि तो आपल्या खोलीला कुलूप लावून घराच्या बाहेर पडला. त्याने नेहमीप्रमाणे एक नजर मधुराणीच्या दुकानाकडे टाकली. दुकान बंद होतं. मग त्याने तिच्या घराकडे पाहालं. घर उघडंच होतं. तेवढ्यात घरातून त्याला दुकानावरचा नोकर आणि मधुराणीचा सासरा बाहेर पडतांना दिसले. ते बहुतेक लग्नघरीच जात असावेत. ते दोघं जाईपर्यंत गणेश तिथेच आपल्या दाराजवळच घुटमळला. मधुराणीच्या घरांच दार अजूनही उघडं होतं म्हणजे मधुराणी अजूनही घरातच होती. गणेशच्या डोक्यात एकदम विचारचक्र फिरु लागलं....

गावातली जवळपास सगळी मंडळी लग्नघरी जात आहेत...

आणि मधुराणी घरात एकटीच आहे...

म्हणजे हा चांगला मौका आहे...

नाहीतरी एक सुप्त विचार आपल्या मनात आणि कदाचित तिच्याही मनात बऱ्याच दिवसांपासून घोळत आहे...

आपल्या मनातल्या भावना व्यक्त करण्याला यासारखा एकांत आणि मौका कधीही भेटणार नाही ...

गणेशची पावले आपसूक मधुराणीच्या घराकडे चालू लागली. जाता जाता मधुराणीचा मादक स्पर्श आठवत होता. तिची आर्त निमंत्रीत करणारी नजर आठवत होती. आणि ते नेहमीचं तिचं खोडकर हास्य.

आपण चाललो तर खरं....

पण तिथे गेल्यावर आपली फजिती तर नाही होणार ना?...

म्हणजे आतापासून सगळी प्लॅनींग केलेली बरी...

सुरवात कशी करायची...

तो हळू हळू सगळं काही मनाशी निश्चीत करीत तिच्या घराकडे चालू लागला. अधून मधून आजूबाजूलाही पाहत होता.

कुणी आपल्याला पाहत तर नाही ना?...

नाही तर करणं काही नाही अन् फुकटची बदनामी...

चला कुणी तर दिसत नाही...

पण असंच जाणं चांगलं दिसणार नाही ...

काहीतरी निमित्त केलं पाहीजे....

नाहीतरी आज लग्नाच्या गडबडीमुळे आपल्या घरात सरपंचाच्या गड्याने पाणी भरलेलं नाही ...

या अशा भर उन्हाळ्यातल्या तापलेल्या उन्हात पाणी पिण्याचं निमित्त एकदम चांगलं राहील...

तशी त्याला गरम वातावरणामुळे तहान लागलेलीच होती पण आता त्याच्या घशाला अजूनच कोरड पडू लागली - अर्धी उन्हामुळे आणि अर्धी त्याच्या मनस्थीतीमुळे. तो तिच्या घराच्या दाराजवळ जाऊन उभा राहिला. त्याने पुन्हा सभोवार एक नजर फिरविली.

कुणी पाहत तर नाही? ...

आजूबाजूला कुणीच नव्हते...

लग्नघरच्या लाऊडस्पीकरचा आणि बँडबाजाचा आवाज येत होता. त्या आवाजाने गणेशच्या अंगात अजूनच उत्साह आणि आवेश संचारला. त्याच्या श्वासांची गती वाढली होती. ह्रदयही धडधड करायला लागलं होतं.

क्रमश:...

Marathi Online Library - Madurani - CH-34 शिरशिरी

2009-09-25T17:53:00.000+05:30

~~Striking Links~~

Marathi Online Library - Madurani - CH-34 शिरशिरी

एक दिवस गणेश महाद्याची बॉलींग खेळत होता अन् तिकडे आंब्याच्या सावलीत मधुराणी उभी होती. त्याचं सगळं लक्ष तिकडे मधुराणीकडे. इकडे महाद्यानं कधी बॉल टाकला अन् गणेशच्या डोक्याला घासून गेला ते त्याला कळलंच नाही. ते तरी बरं बॉल नुसता त्याच्या डोक्याला घासून गेला. नाहीतर कवटीच फुटायची बला होती. गणेश घाबरुन खाली पडला. सगळे जण त्याच्या अवतीभोवती जमा झाले. मधुराणीसुध्दा धावत आली. तिने खाली बसून गणेशचं डोकं चाचपलं. तिच्या हाताला लाल लाल रक्ताचा डाग लागला.

" ए कोणीतरी जाऊन डॉक्टरला ... जसा हाय तसा घेऊन या" मधुराणीने पूर्ण सुत्र आपल्या हातात घेतले.

गणेश दोन्ही हाताने डोकं धरुन निपचित खाली पडून होता.

" गणेशराव... गणेशराव..." तिने हलवून गणेश शुध्दीवर आहे का याची खात्री केली.

गणेशने तसेच डोकं धरलेल्या स्थितीतच मधुराणीकडे एक आर्त नजर टाकली.

" ए गणप्या त्या लभाण्याच्या इथून तू पाणी आण"

" गणेशराव ... कसं वाटतं..." एक पोरगा म्हणाला.

" ए मुड्द्या बाजूला हो ... डोस्क्याला लागल्यावर कसं वाटणार हाय" मधुराणी त्याच्यावर चिडून ओरडली.

" नाय म्हंजी वकल्यासारखं वाटते का... " तो पोरगा म्हणाला.

तेवढ्यात गणप्या पळत एका लोट्यात पाणी घेऊन आला.

" गणेशराव ... थोडं पाणी प्या ... मंग बरं वाटल... " मधुराणी म्हणाली.

" जरासं पाणी त्याच्या तोंडावर मार रे... " एकजण म्हणाला.

" आरं तोंडावर पाणी मारायला तो काय... बेसुध पड्ला व्हय... चांगलं होश हाय तेला..." दुसरा म्हणाला.

सगळ्यांना गणेशसाठी काहीतरी करायला पाहिजे असं वाटत होतं पण कुणाला काय करावं काही सुचत नव्हतं. कुणी त्याचे तळपाय चोळु लागला, कुणी त्याला थापटत होता तर कुणी कुरवाळायचा प्रयत्न करत होता. तेवढ्यात बबन्या डॉक्टरची बॅग घेऊन पळत आला आणि मागे मागे डॉक्टर त्याला गाठण्याचा प्रयत्न करीत पळत होते. बबन्याने आल्या आल्या खाली बसून डॉक्टरची बॅग उघडली.

" आरं आता काय तुच इंजक्शन देतं व्हय ... येऊ दे की डाक्तरला" एकाजणाला एवढ्या गोंधळातही मस्करी करण्याचा मोह आवरला नाही.

तेवढ्यात डॉक्टर तिथे येऊन पोहोचले.

" कुठे लागलं?'' डॉक्टर कसेतरी दम लागलेल्या स्थितीत दोन श्वासांच्या मधे बोलले.

" डोस्क्याला लागला चेंडू... " गर्दीतलं कुणीतरी एकजण बोललं.

" नुसता चाटून गेला म्हून बरं नायतर कवटीच फुटली आसती" दुसरा एकजण बोलला.

बोलणाऱ्याकडे मधुराणीने नुसते रागाने बघितले.

बोलणारा काय समजायचं ते समजून चूप बसला.

" कस मळमळल्यासारखं होतं का गणेशराव?" डॉक्टरने विचारले.

गणेशने नुसतं डोकं हलवून 'नाही' म्हटलं.

मग डॉक्टरने स्टेथेस्कोप काढून कानाला लावला आणि गणेशची छाती पोट तपासू लागले.

" त्याच्या डोस्क्याला लागलं अन् हे ध्यान बग त्याची छाती पोट तपासते..." एकजण दबलेल्या आवाजात खुसफुसला.

" अजून कुठे तर नाय लागलं ना काही?" डॉक्टरने तपासता तपासता विचारले.

पुन्हा गणेशने नुसतं डोकं हलवून 'नाही' म्हटलं.

डॉक्टर गणेशची नाडी तपासू लागले. मधुराणी प्रश्नार्थक चेहऱ्याने डॉक्टरकडे पाहू लागली.

" घाबरण्याचं काय कारण नाय ... थोडा मार लागलेला हाय बस येवढंच... " डॉक्टर आपला स्टेथेस्कोप गुंडाळून बॅगमध्ये ठेवूत म्हणाले, " मी काही गोळ्या देतो ... त्या यांना दोन टाईम घ्यायला सांगा... त्यानं आराम पडल''

डॉक्टरने त्याच्या बॅगमधून दोन शिशा काढल्या. प्रत्येक शीशीतल्या तीन गोळ्या काढून त्याचे अर्धे अर्धे असे तुकडे केले आणि दोन्ही गोळ्यांचे दोन अर्धे तुकडे असे मिळून सहा पुड्या बांधल्या.

" ह्या पुड्या त्यांना सकाळ संध्याकाळ घ्यायला सांगा " मधुराणीच्या हातात पुड्या ठेवत डॉक्टर म्हणाले.

रात्र झाली होती. गणेश नुसता तापाने फणफणला होता. संध्याकाळ पासून त्याला भेटायला येणाऱ्यांची नुसती रिघ लागली होती. सरपंच, पाटील, मास्तर सगळे येऊन गेले होते. शेजारच्या सारजाबाईने ज्वारीची पातळ पेज करून आणली होती. तिने स्वत:च्या हाताने चमचा चमच्याने त्याला पाजली होती. तीही बऱ्याच वेळ थांबून आपल्या घरी निघून गेली. आता रात्रीचे बारा बाजले असावेत. मधुराणी अजूनही त्याच्या उशाशी बसून होती. मधूनच कधी ती त्याच्या कपाळावरून तर कधी चेहऱ्यावरून हात फिरवीत होती. गणेशला अशा अवस्थेतही तीचा स्पर्श हवाहवासा वाटत होता. त्याला वाटत होते की कचकन मधुराणीला आपल्या बाहूपाशात ओढून घ्यावे. पण त्याचे हातपाय गळून गेलेले होते. अर्धे तापाने आणि अर्धे मधुराणीच्या स्पर्शाने.

" तू जा आता मधुराणी ... जा बरं जाऊन झोप आता " गणेश पडल्या पडल्याच आपल्या मनात चाललेली घालमेल लपवीत म्हणाला.

त्याच्या अंगात ताप अजूनही होता. हाता पायात गोळे येऊन अशक्तपणा आला होता. डॉक्टरने डोक्याला जखम झाली तिथे पट्टी बांधली होती.

" तुमाला अशा अवस्थेत सोडून?" मधुराणी गणेशच्या गळ्याचा ताप बघत म्हणाली.

त्यालाही ती तिथेच हवीहवीशी वाटत होती. त्याने तीचा हात आपल्या हातात घेतला आणि आपल्या छातीशी घट्ट धरुन पकडून राहिला.

ती हलकेच आपला हात सोडवीत म्हणाली " तुमी गप रहा बर पडून ... आराम केला तरच बरं वाटल."

ती उठून त्याच्या पायाजवळचं पांघरुन उचलीत म्हणाली, " अंगावर देऊ का टाकून... बाहेर बगा कशी अंगाला थंडी झोंबत हाय "

गणेशला काय बोलावं काही सुचत नव्हतं.

हो थंडी तर पडली आहेच ...

पण ती त्या चादराने कशी जाणार....

इतका चांगला मौका चालून आला ...

अन् सालं एखाद्या म्हाताऱ्यासारख शरीर साथ देइनासं झालं...

ती त्याच्या पायाशी बसून त्याचे पाय चेपून देऊ लागली आणि गणेशच्या शरीरात तिच्या मऊ स्पर्शाने अजूनच शिरशिरी शीरू लागली.

क्रमश:...

Marathi online literature - Madhurani CH-33 गावातली क्रिकेट

2009-09-23T17:46:00.000+05:30

Sponsored Links

Marathi online literature - Madhurani CH-33 गावातली क्रिकेट

आत्तापर्यंत गणेशची ओळख गावातल्या इतर बऱ्याच लोकांशी झाली होती. गावातल्या इतर त्यातल्या त्यात पुढारलेल्या पोरांचं जमण्याचं ठिकाण म्हणजे गावातलं टेलरचं दुकान - मारोती टेलरचं दूकान. तिथे गावातली तरुण मंडळी जमून गावातल्या प्रकरणाची चर्चा होत असे. संध्याकाळी एखादा तास जरी तिथे घालवला तरी गावतल्या दिवसभराच्या प्रकरणाची इत्यंभूत माहिती मिळत असे. तिथल्या हौशी पोरांनी क्रिकेटची टीम तयार केली होती. ते रोज संध्याकाळी 5 ते 6-7 असे आंबराईत क्रिकेट खेळत असत आणि खेळणं झाल्यावर मग परत टेलरच्या दुकानासमोर गप्पांची मैफिल जमत असे. क्रिकेटचं सर्व सामान तिथेच टेलरच्या दुकानात ठेवल्या जात असे. त्यामुळे पोरं क्रिकेट खेळायच्या आधी आणि क्रिकेट खेळणं झाल्यावर पुन्हा तिथेच जमत असत. गणेशने या इतक्या मागासलेल्या खेड्यात पोरांना क्रिकेटचा नाद कसा जडला याचा शोध घेण्याचा प्रयत्न केला होता. तर रेडीओवर क्रिकेटची कॉमेंट्री ऐकता ऐकता त्या पोरांना क्रिकेटचा छंद जडला होता. गावसकर वेंगसकर, अमरनाथ अशी नावं त्या पोरांच्या तोंडी येत. मग काय सुताराच्या पोराने बॅट आणि स्टंप बनविण्याची जबाबदारी घेतली. चंभाराच्या पोराने सुताराच्या पोराने केलेल्या लाकडाच्या गोल चेंडूला एकदम मस्त कमावलेल्या चामड्याचे आवरण चढवले आणि झाला क्रिकेटचा चेंडू. झालं क्रिकेटचं सामान.

गणेशही संध्याकाळी त्या पोरांसोबत क्रिकेट खेळण्यात रमू लागला. खरोखर काही काही पोरांचे त्या खेळातले कौशल्य पाहून कधी कधी गणेश थक्क होऊन जात असे. महादा नावाचा पोरगा तर अशी बॉलींग करत असे की चांगल्या चांगल्यांची तारांबळ उडत असे. त्याचा वेगवान चेंडू येतांना पाहून तर बरीच जणं स्टंप सोडून बाजूला होत. जखमी तर त्याने किती जणांना केलं होतं. मग मात्र टेलरने पायाला लावण्याच्या पॅड बनविण्याची जबाबदारी घेऊन कापडाच्या आत कापुस टाकून पॅड बनविले. पण एक पोरगा लोखंड्या तो मात्र कितीही वेगवान चेंडू असो बिना ग्लोब्जचा विकेट किपींग करायचा. गणेशने एकदा आश्चर्य वाटून त्याचे तळहात बघितले होते. तो गीट्टी फोडणे, गिट्टीची टोपली उचलणे, विहिरी खोदणे अशी मेहनतीची कामं करीत असे. त्याच्या तळहातावर मेहनतीचं काम करून करून घट्टे पडले होते आणि जाड कातडीचा थर तयार झालेला होता. म्हणजे त्याच्या हातावर नॅचरल ग्लोब्ज तयार झाले होते. ज्या पोराला गावातले सगळे जण येडा म्हणत तो तर ऑलराउंडर होता. त्याला बॉलींग टाकायला सांगितली की त्याचा सबंध फक्त त्याच्या हातातल्या चेंडूशी आणि समोरच्या तीन स्टंपशी असे. त्याला बाकी कशाचही भान राहत नसे. तसच त्याला बॅटींग करण्यास सांगितली तर त्याचा सबंध चेंडूशी आणि त्याच्या हातातल्या बॅटशीच राहत असे. फिल्डींगमध्येही तो चोख होता. मोटर मेकॅनिक, इलेक्ट्रीशीयन बबन तर इंटीलीजेंट क्रिकेटर होता. नविन नविन शॉट शोधन्यात आणि नविन नविन प्रकारचे चेंडू फेकण्यात त्याचा हात कुणीच धरत नसे. ऑफिसमधला पांडू त्याला फक्त एखादा ओव्हर बॅटींग जरी करु दिली तर त्याच्या बदल्यात क्रिकेटचे सामान टेलरच्या मशीनमधून ग्राऊंडपर्यंत आणत असे. पण सामान परत ठेवायच्या वेळी प्रत्येक वेळा तो गायब झालेला असे. मारोती टेलर असाच कधीतरी येऊन एखादा दोन बॉल खेळून जात असे. कारण त्याला त्याच्या टेलरिंगच्या कामापासूनच बिलकुल फ़ुरसत मिळत नसे. जेव्हा तो बॅटींग करायला उभा राही तेव्हा त्याला बॅटने बॉल मारण्यापेक्षा जास्तीत जास्त लक्ष स्वत:चे धोतर सांभाळण्यासाठी द्यावे लागे.

'वाईड' बॉलला ती पोरं 'वाईट बॉल' म्हणत असत आणि आऊट ची अपील 'आऊट दे' असं जोरात ओरडून करीत. अशा बऱ्याच क्रिकेटच्या गंमती होत्या की गणेशला त्या गंमतींचं हसू येत असे. एकदा 6-6 पोरांच्या दोन टीम करून मॅच खेळण्यात येत होती. 6 जणं एका बाजूने म्हणजे ते तसे कमीच होते. म्हणून फिल्डींग दोन्ही टीमचे पोरं मिळून करीत. त्यातल्याच एकाजणाला ते अंपायरसुध्दा करीत. जी टीम बॉलींग करीत होती त्यातल्याच एका पोराला अंपायर करण्यात आले. बॉलींग करणाऱ्याने बॉल टाकला आणि तो बॅटमनच्या पॅडला लागला. बॉलींग करणाऱ्या टीमची आता अपील करण्याची वेळ होती. त्या टीमच्या सगळ्यात आधी कुणी अपील करावी तर ती अंपायरने केली होती. तो त्या क्षणापुरता विसरला होता की तो अंपायर आहे. गणेशसहित सगळे जण गदगदून हसायला लागले होते.

गावतल्या टमरेल घेऊन घराच्या बाहेर पडलेल्या लोकांनाही ही क्रिकेटची फुकटची करमणूक आवडू लागली. ते आपले आमराईच्या झाडाखाली सावलीत उभे राहून एका हातात रिकामा टमरेल घेऊन क्रिकेटचा आनंद घेत. मधुराणीही आता गणेश खेळायला येऊ लागल्यापासून तिथे आंब्याच्या झाडाखाली उभं राहून घटकाभर का होईना त्याला दाद देत होती. कधी कधी तर गावातली पाटील, सरपंच, यासारखी प्रतिष्ठीत मंडळी सुध्दा तिथे यायची. आणि घटकाभर न चूकता थांबून जायची. पाटील तर आल्या आल्या सरळ ग्राऊंड मधे घुसायचे.

" ए गणप्या जरा आण रे बॅट हिकडं "

गणप्या स्टंप सोडून पळत जाऊन पाटलाच्या हातात बॅट द्यायचा.

" ए तुमच्यापैकी कोणाची बॉलींग चांगली हाय रे " बाह्या वर सरकवत पाटील म्हणायचे.

" पाटील ... महाद्या लय बेस बॉल टाकतो "

" आबे तशी नाय ... झोडायला कोणाची चांगली हाय"

मग बबन्या आपला बॉल घेऊन त्याच्याच्याने जेवढी हळू बॉलींग टाकता येईल तेवढी हळू बॉलींग टाकायचा. एवढ्या हळू बॉलींगवर पाटील आपले झपाझप झोडायचे. पाच सहा बॉल खेळल्यावर पाटील ती बॅट एकीकडे खाली जमिनीवर टाकत म्हणायचे

" धत ... तेरी ... मंग याच्यापर आपलं गिल्लीदांडू काय वाईट हाय रे पोरोहो"

पोरं नुसते फिदीफिदी हसायचे.

" आजकालची ... पिढीच लय फुसकी ... आमच्या येळी दिसभर उन्हातान्हात गिलीदांडू, कबड्डी, धप्पाकुटी खेळायचो... अन् राती पुन्हा लपाछपी खेळायचो..." म्हणत ते बाह्या खाली सरकवत तिथून निघून जात.

पोरं पुन्हा आपला खेळ पूर्ववत खेळू लागत.

contd…

Marathi Novel - Madhurani CH-32 चोरी

2009-09-21T17:11:00.000+05:30

sponsored Marathi jokes links

Marathi Novel - Madhurani CH-32 चोरी

आज गुरुवार बाजाराचा दिवस. गणेश सकाळीच ऑफिसमध्ये जाऊन आला. तिथे आज काही विशेष काम नव्हतं. कंटाळून शेवटी त्याने बाजारात एक चक्कर मारली. भाजीपाल्यावाल्यांच्या समोरुन एक चक्कर मारली. सारजाबाईचं घरचंच माळवं असल्यामुळे भाजी घेण्याचा काही प्रश्नच नव्हता. मग कपड्यावाल्यांच्या इकडून एक चक्कर मारली. कपड्यावालाच्या पालात मस्त छोटे छोटे लहान मुलांच्या कपड्यापासून मोठ्या माणसांचे धोतर बायांचे लूगडे साड्या वगैरे ठेवलेले होते. त्या कपड्यात बंजारी लोकांचा लेंगा आणि वरचा टॉप असा विशेष पेहराव सुध्दा होता. तो पेहराव पाहून गणेशला उगीचच गम्मत वाटत होती. आता दुपारची धंद्याची वेळ होती त्यामुळे सगळीकडे खेड्यापाड्यातून आलेल्या गिऱ्हाईकांची झुम्बड पडली होती. रस्त्याच्या दुतर्फा दुकानावर गर्दी तर होतीच पण रस्त्यावरसुध्दा पुराचा लोंढा वाहावा तसा लोकांचा लोंढा चालत होता. गणेश गर्दीतून रस्ता काढत समोर चालला होता. गणेशला अक्षरश: बोअर होत होतं.

...चला एकदा गावात मधुराणीच्या दुकानाकडे जाऊन येऊ या...

त्याचे पाय आपसूकच मधुराणीच्या दुकानाकडे वळले. बाजाराच्या गर्दीतून बाहेर येऊन तो पाण्याच्या टाकीकडे चालायला लागला. पाण्याच्या टाकीजवळच्या पारावर वडाच्या सावलीत त्याला दोन मिनीट थांबण्याची इच्छा झाली.

.. पण नाही नको प्रथम मधुराणीच्या दुकानावरच गेलं पाहीजे...

मग तो चावडीकडे वळला आणि चावडीच्या जवळच मधुराणीचं दुकान आणि त्याची खोली होती. दुरुनच मधुराणीच्या दुकानावरची प्रचंड गर्दी पाहून तो हिरमुसला.

एवढ्या गर्दीत मधुराणीशी बोलणं शक्यच नाही ...

मग दोन मिनिट तो जागच्या जागीच घुटमळला.

परत बाजारात जावं की खोलीवर जाऊन थोडं अंग टाकावं...

चला इथवर आलोच आहो तर मधुराणीची एक झलक तरी पाहून जावं ...

तो मधुराणीच्या दुकानाकडे चालू लागला. दुकानावरच्या गर्दीतून रस्ता काढत कसातरी तो मधुराणीच्या गल्ल्याजवळ पोहोचला.

" ए शाम्या बग त्या बाईनं गुळ लेंग्यात टाकला ... जा .. जा पकड तिला... हे भिकारचोट खेड्यावरचे लोक इथं येऊन चोऱ्या करतात... " मधुराणीच्या चलाख नजरेने एका बाईने गुळ चोरलेला हेरला होता.

'' अरे जा लवकर ... धर तिला" मधुराणी ओरडली.

मधुराणीच्या दुकानावरच्या नोकराने गर्दीत इकडेतिकडे बघून एका काढता पाय घेणाऱ्या बाईला हेरले. त्या नोकराची आणि त्या बाईची नजरा नजर होताच ती झपाझप पावले टाकीत बाजाराच्या दिशेने चालायला लागली. गणेश मधुराणीच्या जवळ उभा राहून तो सगळा प्रकार बघायला लागला. मधुराणीचे त्याच्याकडे बिलकुल लक्ष नव्हते.

" ए बाई मले ... तेल दे " गर्दीतून कुणीतरी तेलाची शीशी समोर मधुराणीच्या पुढ्यात धरीत म्हटले.

" मले ... एक किलो मीठ दे" एक बाई मीठ घेण्यासाठी आपला लेंगा समोर करीत म्हणाली.

" मला एक सिगारेट दे" गणेशने दहाची नोट तिच्या पुढ्यात धरीत म्हटले.

" आवो थांबाहो जरा ... तिकडं लोक सगळं दुकान उचलून न्यायची पाळी आली ... जरा दम धरा की " मधुराणी एकदम चिडून गणेशवर खेकसली.

पण जेव्हा तिच्या लक्षात आले की तो गणेश आहे ती ओशाळून म्हणाली " गणेशराव तुमी होय ... मला वाटलं दुसरंच कोणीतरी हाय''

" नाही ... प्रथम तुझं होवूदे ... निवांत... तशी मला घाई नाही आहे..."

" पर आम्हाले हाय नं... " एक बाई गर्दीतून म्हणाली.

त्या बाईकडे रागाने एक कटाक्ष टाकत मधुराणी पुन्हा चिडून म्हणाली " ए बाई... लई घाई आसल तर दुसऱ्या दुकानावर जा ... ते तिकडं बगानं माझा नोकर ... त्या बाईला धरायला गेला हाय ... मी जर इथून गल्ल्यावरून उठून तुमचं सामान द्यायला जरा का इकडं तिकडं गेली की... ही चोट्टी लोकं माझं सार दुकानच लूबाडून नेतील..."

ती बाई गप बसली.

मधुराणीचं अगदी बरोबर होतं...

ती इथं गल्ल्यावर बसलेली असतांना जर एखादी बाई तिकडे गुळ चोरण्याची हिम्मत करु शकते...

तर ती का जराशीही पाठमोरी झाली तरी इकडे गर्दीतले लोक तीचं दुकान लूटू शकले असते...

" गणेशराव ... थांबा जरासं थांबा ... तो शाम आल्यावर देते हं " ती गणेशला म्हणाली.

तेवढ्यात मधुराणीच्या नोकराने त्या बाईला धरुन आणले.

" ए सटवे माह्यावर चोरीचा आरोप करतं का ... म्या इकत घेतलेला गुळ हाय हे... पैसे मोजलेत म्या ह्याचे..." ती बाई मधुराणीवर वरचढ होत म्हणाली.

" इकत घेतला ... आसं... " मधुराणी गल्ल्यावरून खाली उतरत म्हणाली.

'' ए शाम्या तू दुकानात जा आन लक्ष ठेव मी जरा बगते या बाईनं कव्हा इकत घेतला ते'' मधुराणी आता त्या बाईच्या पुढ्यात येऊन उभी राहाली.

" इकत घेतला तू ... आसं" मधुराणीनं त्या बाईच्या झीपोट्या धरत एक झणझणीत तिच्या गालात हाणली.

" सांगबर ... किती गुळ घेतला? ... अन्् केवढ्याचा धेतला?..." मधुराणीनं अजून एक तिच्या कानशीलात हाणली.

" ए बाई ... मारायचं काम नाय ... "

" मंग सांगनं किती गुळ घेतला? ... अन्् केवढ्याचा घेतला? " मधुराणीने तिच्या झीपोट्याला एक हिसका देत तिला खाली पाडले.

" सांगतो थांब .. " ती बाई उभं राहण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाली.

" सांग की ..."

" अर्धा किलो... चार आण्याचा" ती बाई कशीबशी बोलली.

" चार आण्याचा अर्धा किलो कव्हापासून यायला लागला..." मधुराणीने आता तिच्या पाठीत एक बुक्की मारली.

तिच्या लेंग्यातला गुळ तिनं काढून घेतला अन् म्हणाली, " शाम्या मोज बरं हा गुळ किती भरतो ते..."

शामने मधुराणीच्या हातातले गुळाचे ढेकुळ घेतले आणि तराजूत टाकून तो मोजायला लागला.

" दिड किलो हाय मालकिण"

" हे बगा लोकहो ... ही बाई म्हण्ते ... इनं अर्धा किलो गुळ माह्याजवळून इकत घेतला ... अन् मंग हा दिड किलो कसा भरला ... अन् ती म्हण्ते तिनं मला याचे चार आणे दिले ..." मधुराणीने खाली बसलेल्या बाईच्या कमरेत एक लात मारली.

" आता बोल नं सटवे... भोसडीचेहो इथं या गावात येऊन चोऱ्या करता ... थांब आता तुव्ह इथं येणंच बंद करते... ए शाम्या ... मंघा हवालदार दिसला होतानरे..."

" हो मालकीण त्याची थैली इथच ठुईली त्यानं ... येतो म्हणला बजारातून ..."

" शाम्या एक दोरी आण ... इलं बांधून त्या पोलीसाच्याच हवाली करते..."

" मले माफ करा .बाई ... मी चुकली ... मी माह्या गालात मारुन घेतो पर मले पोलीसाच्या हवाली नका करु ... मह्या पोराबाळाचं कसं व्हईन" ती बाई गयावया करून मधुराणीचे पाय धरुन रडू लागली.

" आसं... पोराबाळाचं काय व्हईन... चोरी करतांनी नाय आठवले पोरंबाळं... '' मधुराणीने अजून एक लात तिच्या कमरेत हाणली.

" चाल उठ इथून महा धंद्याचा टायम हाय ... म्हूण सोडते... अन् याद राख पुन्हा माह्या दुकानावर दिसली तर... उठ अन् लवकर तोंड काळं कर इथून..." मधुराणीने तिच्या झीपोट्या धरुन उठविले.

ती बाई उठताच तिने तिथून काढता पाय घेतला.

" भिकारचोट लेकाचे... " म्हणत मधुराणी पुन्हा दुकानात जाऊन गल्ल्यावर चढली.

इतका वेळ गणेश तिच्याकडे एकटक पाहत होता. त्याने मधुराणीचे हे असे चंडीचे रुप दुसऱ्यांदा बघितले होते.

पण काहीही असो मधुराणीची प्रसंग हाताळण्याची हातोटीच वेगळी आहे...

एखादी बाई असती तर गोंधळून गेली असती ...

आपल्या बायकोची नाही का एकदा ती मागे गाडीवर बसली असतांना एकदा एका भामट्याने पर्स हिसकाटून नेली ...

अन् कितीतरी वेळ तिच्या तोंडातून शब्दच फुटत नव्हता...

तो चोर पळून गेल्यावर कितीतरी वेळाने ती सावरली होती ...

पण तो पर्यंत चोर पळून गेला होता...

त्याजागी जर मधुराणी असती तर गाडीवरून उडी मारुन त्याच्या मागे धावली असती ...

अन् त्या चोराच्या मानगुटीला पकडेपर्यंत थांबली नसती ...

आज गणेशला भरुन आल्यासारखे होत होते आणि सारखे मधुराणीचे कौतुक वाटत होते.

अन् बाईच्या जातीने आजकाल असंच कणखर राहायला पाहिजे...

आपल्या देशातली जर प्रत्येक बाई इतकी कणखर झाली...

तर आपल्या देशात बाईची पिळवणूक होणे शक्यच नाही ...

क्रमश:...