Marathi Novels .Net - Free Marathi Novels, Books, Sahitya, Literature, Stories, Cinema, Songs, Blog

Marathi literature blog - Novel - Madhurani CH-2 - रिक्षावाला

2009-07-10T16:48:00.000+05:30

Marathi literature blog - Novel - Madhurani CH-2 - रिक्षावाला

Wisdom quote-

You can do anything, but not everything.

avid Allen

गणेशराव आणि त्यांचा मुलगा विन्या एका रिक्षात बसून निघाले - बंगल्याकडे. रिक्षात गणेशरावांच्या बाजूला स्पंजच्या गादीवर एक सीट रिकामी होती. पण विन्या गणेशरावांच्या बाजूला न बसता समोर एक लाकडाची फळी होती त्यावर बसला . गणेशरावांनी त्याला त्यांच्या बाजूला बसायला सांगितलेसुध्दा होते. पण नाही.

'' नाही इथंच बरं आहे हवा चांगली लागते '' तो म्हणाला.

गणेशरावांना माहित होतं तिथं लाकडाच्या फळीवर किंवा इथे स्पंचच्या सीटवर बसल्याने लागणाऱ्या हवेत काही फरक पडणार नव्हता.

जनरेशन गॅप दुसरं काय...

किंवा कदाचित आपणच आपल्या मुलाशी मित्राप्रमाणे जवळीक निर्माण करण्यास अयशस्वी राहिलो...

काय करणार आपलं जीवनाचं गणितच पहिल्यापासून चूकत गेलं...

लग्नासाठी मुली पाहतांना गफल्लत झाली आणि अशी तापट बायको पदरी पडली...

पण ती सुरवातीला अशी तापट नव्हती...

ती आत्ता आत्ता मागच्या पाच सहा वर्षापासून तापट झाली...

कि तिलाही असेच वाटत असेल की आपल्याला चूकीचा नवरा मिळाला म्हणून...

अन् ते तर ते हे असं बिनडोक पोरगं पोटी आलं...

आपल्या नोकरीमुळं आपण त्याच्या अभ्यासावर तेवढं लक्ष केंद्रीत करु शकलो नाही हे जरी खरं असलं...

तरी लोकांची पोरं आहेतच की ज्यांचे मायबाप तर त्यांच्या अभ्यासावर बिलकूल लक्ष देऊ शकत नाहीत...

मग ती कशी पुढं जातात..

हा आपला पोरगाच लेकाचा ठोंब्या आहे...

याच्या वयाचं असतांना आपल्याला हा झाला होता..

अन् याचं तर अजून नोकरीचचं काही नाही...

लग्नाची तर गोष्टच दूर...

काय करणार आपलं नशिबच खोटं दुसरं काय...

तेवढ्यात रस्त्यावर चढ लागला आणि रिक्षावाला खाली उतरुन रिक्षा ओढू लागला. रिक्षा ओढणारा पूर्ण शक्तीनिशी रिक्षा ओढू लागला. रिक्षा ओढतांना त्याच्या काळ्याकुट्ट पायाचे आणि हाताचे स्नायू कसे तटातट वर येत होते. शिरा तर अश्या फुगल्या होत्या की वाटत होतं फुटतात की काय? त्यातचं उन्हाळ्यातल्या सकाळच्या रणरणत्या उन्हात त्याला घाम फुटला होता. घाम कदाचित उन्हापेक्षा त्याला होणाऱ्या शारीरीक कष्टानेच फुटला असावा. गणेशला त्या रिक्षावाल्याची कीव आली

'' थांबा मी उतरतो म्हणजे सोपे जाईल.. '' गणेशराव म्हणाले.

रिक्षावाला काहीच बोलला नाही तो आपला रिक्षा ओढण्यात मग्न होता. गणेशराव रिक्षा हळू झाल्याचा फायदा घेऊन रिक्षाच्या खाली उतरले. विन्याने तुच्छतेने नुसते त्याच्या बापाकडे पाहिले आणि तो रस्त्याच्या कडेला असलेल्या दुकानांकडे पाहत रिक्षात बसून राहिला.

" आवो उतरले कशाला ... बसा की ... हा झालाच की आता चढ... मंग उतारच उतार..." रिक्षावाला म्हणाला.

चढ संपला तसे रिक्षावाला थांबला आणि गणेशराव रिक्षात बसले. रिक्षावालाही त्याच्या सिटवर चढून बसला. आणि मग उतारावर रिक्षा मस्त संथपैकी पायडल न मारता चालू लागली. तोच आता दु:खी कष्टी दिसत असलेला रिक्षाचालक मस्तपैकी उलटे पायडल फिरवीत तोंडाने शीळ घालू लागला.

आता काय म्हणावं या रिक्षाचालकाला?...

एवढ्या बिकट कष्टी जीवनातसुध्दा तो आनंद शोधू शकतो...

म्हणजे आनंदी राहाणं हे तुमच्या परिस्थितीवर अवलंबून नसून तुमच्या जीवनाकडे पाहण्याच्या दृष्टीकोणावर अवलंबून असते..

या रिक्षावाल्यापेक्षा आपली परिस्थिती तर हजारो पटीने चांगली आहे...

मग आपणच का असे नेहमी दु:खी कष्टी राहतो...

रिक्षा एका चारही बाजूने मोठमोठी झाडे असलेल्या एका भल्यामोठया कंपाऊंडसमोर थांबली. गणेशराव आणि विन्या रिक्षातून उतरले.

" किती झाले"?'' गणेशरावने विचारले.

" चार" रिक्षावाला खांद्यावरच्या रुमालाने आपला घाम पुसत म्हणाला.

गणेशरावने एक पाच रुपयाची नोट काढून त्याच्या हवाली केली. त्याने ती घेतली आणि मग पायजामाच्या प्रथम उजव्या आणि मग डाव्या खिशात तो एक रुपयाचे नाणे शोधू लागला.

' राहूदे एक रुपया ठेवून घे' असं म्हणण्याचे गणेशरावांच्या जवळजवळ तोंडात आले.

पण नको...

हा विन्या घरी गेल्यावर बोंबलायचा...

मला खर्चाला द्यायला तुमच्याजवळ पैसे नसतात...

अन् त्या रिक्षावाल्यावर फुकट उधळायला असतात...

त्या रिक्षावाल्याने एक रुपयाचे नाणे शोधून गणेशरावांच्या हातावर ठेवले. त्यांनी ते आपल्या सदऱ्याच्या डाव्या खिशात ठेवले. त्यांना तशी सवयच होती. चिल्हर नोटा सगळ्या वरच्या खिशात. चिल्हर नाणे सगळे सदऱ्याच्या डाव्या खिशात आणि मोठ्या नोटा सगळ्या सदऱ्याखाली असलेल्या कापडाच्या बनेनच्या चोरखिशात.

क्रमश:

Wisdom quote-

You can do anything, but not everything.

avid Allen

Marathi new books - Novel - Madhurani CH-1 - 'स्ट्रेट ट्रीज आर कट र्फस्ट'

2009-07-08T18:23:00.001+05:30

Best quotes -

Perfection is achieved, not when there is nothing more to add, but when there is nothing left to take away.

—Antoine de Saint-Exupéry

गणेशराव अंघोळ आटोपून आपले कपडे घालत होते. पांढरा टेरीकॉटचा सदरा आणि पांढरा त्याच कापडाचा नाड्याचा पायजामा. त्यांच्या हालचालीवरून वयाच्या पन्नाशीच्या मानाने त्यांच शरीर जरा जास्तच थकलेलं दिसत होतं. काय करणार वयापेक्षा बीपी, शूगर, अॅसीडीटी अशा वेगवेगळया व्याधींनीच त्यांना जास्त हैराण करून सोडलं होतं. त्यांना आठवलं...

आपण जेव्हा तरुण होतो पँट शर्ट घालायचो...

तेही सुरवातीला इन वैगेरे करून .... अगदी टापटीप...

खरंच माणसात कसा हळू हळू बदल होतो...

आजुबाजूच्या परिस्थितीचा माणसावर किती मोठा पगडा असतो...

इकडे गणेशरावांची कपडे घालण्याची गडबड आणि तिकडे स्वयंपाकघरात बायकोची भांडयाची आदळआपट आणि तोंडाची वटवट चालू होती - नेहमीप्रमाणे.

"'25 वर्ष झाले नोकरी करता अन्... इतके वर्ष झाले ....काय कमावलं तर डीपार्टमेंटमध्ये थोडीसुध्दा ओळख नाही... चांगलं इथं तालूक्याचं गाव होतं... अन् त्यातल्या त्यात आपलं घरही इथं होतं... धरलं त्या लोकांनी आणि बदली करून दिलं 70 किलोमिटर दूर फेकून ... कोण्या खेडेगावात... म्हणजे त्यांची कायमची कटकट दूर झाली... मी कितीदा म्हणत होते... जास्त इमानदारी काय कामाची नाही ... इमानदार लोकांनाच असं भोगावं लागतं"....''

गणेशरावांच्या डोक्यात एक वाक्य येऊन गेलं-

'स्ट्रेट ट्रीज आर कट र्फस्ट' ...

आपल्या बाबतीत लागू पडते का?...

पडते थोडं थोडं...

कुणाचं वाक्य आहे हे?...

कोणत्या पुस्तकातलं आहे?...

काही आठवत नाही ...

पण याच अर्थाचं काहीतरी आपल्या चाणक्यानं संस्कृतमध्ये लिहून ठेवलय म्हणे...

त्यांच्या बायकोची बडबड चालूच होती

''... पण ऐकणार कोण ... मी अडाणी पडते ना ... पुस्तकी ज्ञानापेक्षा व्यवहारी ज्ञान केव्हाही श्रेष्ठ ... पण ऐकतय कोण माझं डोंबलं...''

आता मात्र गणेशरावांना राहावलं गेलं नाही. पुस्तकी ज्ञानाचा उल्लेख त्यांच्या जिव्हारी लागला होता.

'' ... आता तू जरा तूझी वटवट बंद करशील ... चाललो ना आता ... त्याच्यासाठीच तर चाललो ना बंगल्यावर ...''

ते चिडून म्हणाले.

'' म्हणजे माझ बोलणं तुम्हाला वटवट वाटते तर... इतके वर्ष संसार करून मीच सांभाळत आले तुम्हाला म्हटलं ...मागच्या वेळेस माझ्या भावाने मदत नसती केली तर न जाणे कुठे सडत पडले असते नोकरी करत...''

'' तो तुझा भाऊ गप्पाडया ... कसला करतो मदत ... गप्पा करतो नुसत्या''

गणेशरावही आता भांडायच्या मूडमध्ये आले.

'' हे बघा ... सांगून ठेवते ... माझ्या माहेरच्यांना काही म्हणायचं नाही''

त्यांची बायको म्हणाली.

'' अन् म्हटलं तर काय करशील... सोडून देशील मला''

'' हं हेच तर पाहिजेना तुम्हाला ... सोडून दिलं म्हणजे नवी कोरी बायको आणता येते ना..''

तेवढयात आतून त्यांचा 25-26 वर्षाचा मुलगा विन्या तिथे आला. तो चांगला आडदांड आणि चेहऱ्याने राकट होता.

'' ए चूप ... एकदम चूप'' तो जोराने ओरडला.

'' सालं ... इथं जीनं मुश्कील करून टाकलं या थेरडयांनी''

आता मात्र दोघंही एकदम गप्प झाले.

आता काय म्हणावं आजकालच्या पोरांना ...

एकदम थेरडा म्हणतो मायबापांना...

पण जाऊ दे कमीत कमी अजूनतरी आहो जाहो करतो...

तेवढ्यावरच समाधान मानायला पाहिजे...

त्यांच्या मुलाने रागाने एकदा दोनदा आतबाहेर चकरा मारल्या आणि गणेशरावांचं अजूनही संथ गतिने चाललेलं पाहून म्हणाला

'' मग जायचं ना बंगल्यावर ?''

'' हो... हे बघ झालंच'' गणेशराव घाई करत असल्याचं दाखवून म्हणाले.

'' अन् नुसतं तुमच्या बदलीचं घेऊन बसू नका... माझ्या नोकरीचं बघा ... तेच सगळयात महत्वाचं आहे''

'' हो...'' गणेशरावच्या तोंडातून निघाले.

विन्या काळं टी शर्ट आणि खाली जिन्सचा पँट घालून तयार होता.

'' तू हे कपडे घालणार?...' "

'' हो काय झालं याला?... ''

'' तो दिवाळीला घेतलेला ड्रेस घालकी ... त्या लोकांसमोर हे टी शर्ट अन् हा पँट चांगला नाही दिसणार"

"" चांगला दिसणार नाही?... त्यांना म्हणावं हा असा आहे माझा पोरगा... अन् आजकाल हीच फॅशन आहे"''

'' अरे पण... ''

'' तुम्ही ते माझ्या कपड्याबिपड्याचं बघू नका... त्यांना काय बोलायचं... कसं बोलायचं ते फक्त बघा.'"

गणेशराव काहीच बोलले नाही. त्यांनी 'आता काय बोलणार याला?' अशा अविर्भावात फक्त हवेत हात फिरवला.

क्रमश:...

Best quotes -

Perfection is achieved, not when there is nothing more to add, but when there is nothing left to take away.

—Antoine de Saint-Exupéry

Next Marathi Novel Madhurani ( मधूराणी) starting from 8/7/2009 ...

2009-07-06T05:46:00.001+05:30

आपल्याला कराव्या लागलेल्या प्रदीर्घ प्रतिक्षेबद्दल क्षमस्व.... खरं म्हणजे मी आधी आपल्याला दिलेल्या आश्वासनाप्रमाणे या ब्लॉगवर 'मृगजळ'च प्रकाशित करणार होतो. पण ती कादंबरी वेळेत पुर्ण होवू शकली नाही आणि म्हणून त्याऐवजी मी 'मधूराणी' या ब्लॉगवर दि. 8-7-2009 पासून प्रकाशित करण्याचे ठरविले आहे... याही वेळा आपण मला आधी प्रमाणेच उदंड प्रतिसाद द्याल अशी अपेक्षा करतो...

धन्यवाद् !

... सुनिल डोईफोडे.

Next Marathi Novel - Mrigjal (मृगजल) - coming soon...

2009-05-13T13:27:00.003+05:30

Next Marathi Novel - Mrigajal - coming soon...

Thanks for your overwhelming response and comments for "Elove" and the other novels. I hope the coming novel 'Mrigajal" would also be able to entertain you, the same way.

Mrigajal - (मृगजल)---
The story is a love story ....and Drama with pschological thrillers ...

Regards
Sunil Doiphode

Four back to back Marathi full Novels!

2009-05-04T13:27:00.002+05:30

कादंबरी - अद्-भूत (संपूर्ण) Horror, Suspense, Thriller Email it
कादंबरी - शून्य (संपूर्ण) Suspense, Thriller Email it
कादंबरी - ब्लैकहोल (संपूर्ण) Mystery, Suspense Email it
कादंबरी - ई लव्ह (संपूर्ण) Romantic, Suspense Email it

कादंबरी ई लव्ह - Marathi Romantic Suspense Complete Novel / Literature

2009-04-20T15:09:00.008+05:30

The Romantic, suspense, online Marathi Novel based on my screenplay / Book 'Cyberlove' registered with FWA. वाचा काही निवडक प्रतिक्रिया - प्रतिक्रिया
आपल्या वाचन सुलभतेसाठी सुचना - आपल्याला ज्या चॅप्टरपासून पुढे वाचन करावयाचे आहे त्या चॅप्टरवर प्रथम क्लीक करा. नंतर ते चॅप्टर वाचणे झाले की पुढचे चॅप्टर वाचण्यासाठी सगळ्यात खाली डावीकडे 'newer posts' लिंक आहे त्यावर क्लीक करा म्हणजे पुढचे चॅप्टर आपोआप येईल. पुन्हा या पेजवर आपल्याला परत परत यायची गरज पडणार नाही.
Ch-1 जबाबदारी
CH-2 चॅटींग
CH-3 मेलींग ऍड्रेस
CH-4 जेव्हा शब्द सुचत नाहीत
CH -5 मिटींग
CH-6 : त्या मेलचं काय झालं?
CH-7 ब्लॅंक रिप्लाय
CH-8 अधीर मन
CH- 9 वेगळेपणा
CH - 10 : स्माईल प्लीज
CH-11 : मिटींग
CH 12 हॉटेल ओबेराय
CH-13 वर्सोवा बीच
CH-14 प्रपोज
CH:15 सहचारी
CH-16 आधार
CH-17 माशी कुठे शिंकली?
CH-18 काय झालं?
CH - 19 सॉलीडेअर
CH-20 पर्याय
CH-21 विवेक कुठे गेला असावा?
CH-22 ब्रिफकेस
CH-23 अवार्ड
CH-24 कॉम्पीटीशन
CH-25 टाळ्यांचा कडकडाट
CH 26 पहिलं बक्षीस
CH-27 हकिकत
CH-28 रुम पार्टनर्स
CH-29 यू आर जिनियस
ch-30 डोन्ट वरी... वुई हॅव अ सोल्यूशन
CH-31 तिची मेल
CH-32 सायबर कॅफेच्या बाहेर
CH-33 सेन्ड शरवरी इन ... इमिडीयटली
ch-34 तिसरा
ch-35 विवेकचं काय होईल?
ch-36 जग विश्वासावर चालतं
ch-37 रेड
ch-38 काळी बॅग
ch-39 नो बडी वील मुव्ह
ch-40 गुड न्यूज
Ch-41 तीच चूक पुन्हा?
ch-42 क्लूज
ch-43 चल
Ch-44 गुड न्यूज़
ch-45 शेवटचा डाव
ch-46 इ-टेररीझम
ch-47 गुड मूव्ह
ch-48 अब्जावधी रुपयाचं नुकसान
ch - 49 हत्यार
Ch -50 पासवर्ड
Ch-51 दवाखाना
Marathi Novels - ELove : Ch-52 पुन्हा मेसेज? (समाप्त)

- समाप्त -

कृपया या कादंबरीबद्दल आपल्या प्रतिक्रिया जरुर नोंदवा आणि ही कादंबरी आपल्या मीत्रांना ईमेल करा !

Marathi Novels - ELove : Ch-52 पुन्हा मेसेज? (समाप्त)

2009-04-15T09:50:00.004+05:30

Marathi Novels - ELove : Ch-52 पुन्हा मेसेज? (समाप्त)

The secret of Success -

The thing always happens that you really believe in; and the belief in a thing makes it happen.

--- Frank Loyd Wright

तो आवाज एकताच अंजलीलाच नाही तर सर्वांना एक क्षण भास झाल्यासारखे झाले. अंजलीचं रडणं थांबलं होतं. सगळे जण स्तब्ध उभे राहून दरवाजाकडे पाहत होते.

'' अंजली '' पुन्हा आवाज आला.

यावेळी फारच जवळून आल्यासारखा. अगदी दरवाजाच्या बाहेरुन. आता अंजली उठून उभी राहाली आणि दरवाजाकडे जावू लागली. रुममधील इतर लोकही दरवाजाकडे जावू लागले. अंजली दरवाजापर्यत पोहोचली असेल तेव्हा रुमचा दरवाजा उघडला आणि दरवाजात विवेक उभा होता. त्याचे कपडे आणि सर्व शरीर रक्ताने मागलेलं होतं. दोघंही आवेगाने एकमेकांकडे झेपावले आणि त्यांनी एकमेकांना आगोशात घेतले.

अतूलने इन्स्पेक्टरला पासवर्ड सांगितल्यानंतर सुरु असलेला मोबाईल गाडीच्या बोनेटवर ठेवला. आणि तो त्या विवेकडे तानलेल्या बंदूकीचा ट्रीगर दाबू लागला.

'' थांब ... तु फार मोठी चूक करतो आहेस...'' विवेक कसाबसा बोलला.

'' चूक... यानंतर तुझ्यामुळे... फक्त तुझ्या हट्टामुळे... मी ज्या गुन्हेगारी जगतात जाणार आहे ... त्यासाठी मला एक पात्रता लागणार आहे... विचार कोणती? ... कमीत कमी एक खुन... आणि ती मी आता पुर्ण करणार आहे'' अतूल म्हणाला आणि त्याने पटकन बंदूकीचा ट्रीगर दाबला.

एक मोठा आवाज आला आणि अतूलच्या हातात असलेल्या बंदूकीचा एखाद्या बॉम्बप्रमाणे विस्फोट झाला. अतुलच्या शरीराचे चिथडे चिथडे होवून चारी बाजुस उडाले होते. विवेक आपला बचाव करीत मागे झेपावला होता. तरीही अतूलच्या शरीरातल्या रक्ताचे शिंतोडे कारवर, आणि आजुबाजुला उडून विवेकच्या अंगावरही उडाले होते. त्याचे सर्व कपडे आणि शरीर अतूलच्या रक्ताने माखलं होतं.

थोड्या वेळाने विवेक उठून उभा राहाला. त्याने एक नजर अतूलच्या खाली पडलेल्या छिन्नविछिन्न मृत देहाकडे टाकली.

तरीही मी त्याला सांगण्याचा प्रयत्न केला होता की ती बंदूक नसून बॉम्ब आहे...

पण तो मानलाच नाही ... त्यात माझा काय दोष...

विवेक आपल्या मनाची समजूत घालत होता.

शेवटी काय... की पराई नार ... और पराये हथीयारसे आदमीको बचना चाहिए...

विवेकच्या मनात येवून गेले.

अंजली आपल्या ऑफीसमधे आपल्या कामात व्यस्त होती. तिने नेहमीप्रमाने आल्या आल्या आपला कॉम्प्यूटर ऑन करुन ठेवला होता. तेवढ्यात कॉम्प्यूटरवर चाटींगचा बझर वाजला. तिने मॉनिटरवर बघितले. एक मेसेज होता -

'' मिस अंजली ... 50 लाख रुपयांची माझ्यासाठी व्यवस्था कर नाहीतर परिणाम तर तु जाणतेस...'' अंजलीने तो मेसेज वाचला आणि तिच्या अंगावर काटे उभे राहाले.

तेवढ्यात विवेक आणि शरवरी तिच्या कॅबिनमधे शिरले.

'' अंजली चल आज पिक्चरला जावूया...मॉर्निंग शो''

'' विवेक ... इकडे तर बघ... ब्लॅकमेलरचा पुन्हा मेसेज आला आहे'' अंजली त्याचं लक्ष मॉनिटरकडे आकर्षीत करीत म्हणाली.

विवेक कॉम्प्यूटरच्या जवळ जावून बघू लागला. पण शरवरी आपलं हसणं लपवू शकली नाही. ती जोरजोराने हसायला लागली.

'' ए काय झालं?'' अंजली.

'' अगं तो मेसेज आत्ता विवेकने शेजारच्या कॅबिनमधून पाठवला आहे'' शरवरी हसत हसत म्हणाली.

'' पण तो तर आत्ताच इथे आला'' अंजली.

'' अगं नाही ... आम्ही शेजारच्या कॅबिनमधून तो मेसेज पाठवून लागलीच इकडे आलो.

'' यू नॉटी बॉय'' अंजली विवेकवर पेपरवेट उगारत म्हणाली.

आणि मग पेपरवेट टेबलवर ठेवत ती उठली आणि त्याच्यापाशी जावून त्याच्या छातीवर प्रेमाने मारु लागली. विवेकने प्रेमाने तिला आपल्या आगोशात ओढून घेतले.

समाप्त

THE END

कृपया या कादंबरीबद्दल आपल्या प्रतिक्रिया जरुर नोंदवा आणि ही कादंबरी आपल्या मीत्रांना ईमेल करा !

The secret of Success -

The thing always happens that you really believe in; and the belief in a thing makes it happen.

--- Frank Loyd Wright

Complete ful marathi novel, sampurna kadambari, Romantic marathi novel kadambari book, Marathi romantic literature sahitya, Marathi love story, Marathi estory ebook enovel, Marathi directory

Marathi Books collection - ELove Ch-51 दवाखाना

2009-04-13T09:29:00.000+05:30

Marathi Books collection - ELove Ch-51 दवाखाना

Encouraging thoughts -

When the best things are not possible, the best may be made of those that are.

- Richard Hooker

मोबाईलमधून बंदूकीच्या गोळीचा आवाज आला आणि अंजली घेरी येवून खाली पडली. कंपनीच्या हॉलमधलं आनंदी वातावरण एकदम श्मशानवत शांत झालं. इन्स्पेक्टरने घाई करुन एकदोन जणांच्या मदतीने अंजलीला उचललं. कुणीतरी पटकन फोन करुन ऍम्बूलन्स बोलावली.

अंजली बेडवर पडलेली होती. तिच्या जवळ डॉक्टर उभे होते आणि तिचा बीपी चेक करीत होते. इन्स्पेक्टर, भाटीयाजी, शरवरी आणि अजून एकदोनजन तिच्या आजुबाजुला अस्वस्थतेने उभे होते.

'' डॉक्टर कशी आहे तब्येत?'' शरवरीने विचारले.

'' यांच्यावर मोठा अनपेक्षीत मानसिक आघात झालेला दिसतो आहे की जो त्या पेलू शकल्या नाहीत... अश्या वेळेस थोडा वेळ, थोडा अवधी जावू देणं फार महत्वाचं असतं... सध्या ह्यांना मी झोपेचं इन्जेक्शन दिलं आहे... तोपर्यंत तुम्ही लोक बाहेर बसा... पण यांना शुद्ध आल्याबरोबर यांच्याजवळ कुणीतरी असणं आवश्यक आहे... यांच्या जवळचं कोण आहे?'' डॉक्टरांनी विचारले.

'' मी'' शरवरी म्हणाले.

'' तुम्ही कोण त्यांच्या... बहिण?''

'' नाही मी त्यांची मैत्रीण'' शरवरी म्हणाली.

'' दुसरं कुणी नाही का ... आई वडील?''

शरवरीने इकडे तिकडे पाहालं तेव्हा इन्स्पेक्टर म्हणाले, '' डॉक्टर त्यांच्या जवळच्या नात्यातलं असं कुणीच नाही आहे''

'' बरं ठिक आहे ... असं करा तुम्ही यांच्याजवळच थांबा '' डॉक्टर शरवरीला म्हणाले.

तसंही शरवरीचं तिथून हलण्यास मन तयार नव्हतं. बाकीचे सर्व लोक खोलीतून बाहेर पडले आणि शरवरी तिथेच तिच्या उशाशी बसून राहाली. कितीही नाही म्हटलं तरी शरवरीला आपल्या मैत्रीणीबद्दल आपुलकी वाटत होती. ती जरी तिची बॉस असली तरी तिने कधी तिला बॉससारखी वागणूक दिली नव्हती. आणि खरं म्हणजे अंजलीने तिला एक मैत्रिण म्हणूनच तो तिच्या पीए चा जॉब जॉइन करायला सांगितला होता. शरवरी तिच्या उशाशी बसून तिची शुध्दीवर येण्याची वाट पाहू लागली.

अंजलीला इंजक्शन देवून जवळपास दोन-तिन तास होवून गेले होते. तिच्या रुमच्या बाहेर अजूनही इन्स्पेक्टर, भाटीयाजी आणि इतर बरेच लोक तिची शुध्दीवर येण्याची वाट पाहू लागले होते. शुद्धीवर आल्यावर तिची मानसिक परीस्थिती कशी राहाते यावर बऱ्याच गोष्टी अवलंबून होत्या. खरं म्हणजे तिला आई वडिल असं जवळचं कुणीच नसल्यामुळे तिने विवेकवर आपला जीव पुर्णपणे झोकून दिला होता. आणि तोच या जगातून नाहीसा व्हावा हा तिच्यासाठी खुप मोठा आघात होता. तेवढ्यात एक नर्स लगबगीने बाहेर आली.

'' इन्स्पेक्टर त्यांना शुद्ध आली आहे'' नर्स म्हणाली आणि पुन्हा आत नाहीशी झाली.

सगळे लोक लगबगीने आत गेले.

आत अंजली शरवरीच्या खांद्यावर डोकं ठेवून हमसून हमसून रडत होती. आणि शरवरी तिच्या पाठीवर थोपटून आणि तिच्या डोक्यावर हात फिरवून तिला शक्य होईल तेवढा धीर देत होती. आधी तिला ती वाईट बातमी कळाल्यानंतर तिच्या भावना व्यक्त करण्यास वाव मिळाला नव्हता. ती आपल्या भावनांना व्यक्त करण्याच्या आधीच बेशुद्ध पडली होती. खोलीतलं ते हृदयविदारक दृष्य पाहून इन्स्पेक्टर तिला धीर देण्यासाठी पुढे सरसावू लागले तेव्हा बाजुला उभ्या असलेल्या डॉक्टरांनी त्यांना हातानेच थांबण्याचा इशारा केला. डॉक्टरांचही बरोबर होतं. तिच्या सर्व भावना बाहेर येणं फार आवश्यक होतं. सगळेजण, त्यांना जरी वाईट वाटत होतं तरी शांततेने ते दृष्य पाहत होते.

तेवढ्यात रुमच्या बऱ्याच दूरुन, बाहेरुन, कदाचित दवाखान्याच्या मुख्य दरवाजातून आवाज आला, '' अंजली...''

क्रमश:...

Encouraging thoughts -

When the best things are not possible, the best may be made of those that are.

- Richard Hooker

Marathi novels, Marathi books collection, Marathi library wachnalay, Marathi sahitya literature wangmay, Marathi gadya, Marathi modern sahitya, Marathi suspense thriller mystery romantic literature

Marathi Novels - ELove : Ch -50 पासवर्ड

2009-04-08T10:16:00.001+05:30

Marathi Novels - ELove : Ch -50 पासवर्ड

Sucess secret -

Keep steadily before you the fact that all true success depends at last upon yourself.

-- Theodore T. Hunger

अतूल अजूनही त्या छोट्या छोट्या तुकड्यांपासून तयार झालेली बंदूक हातात घेवून उलटून पुलटून पाहात विवेकच्या भोवती चालत होता. त्याने विवेककडे गालातल्या गालात हसत एक कटाक्ष टाकला. त्याचं हसनं ' अब कैसे आया उट पहाड के निचे' असल्या अर्थाचं होतं. विवेक मुकाट्याने जागच्या जागी उभा होता. त्याच्या भोवती फिरता फिरता अतूलने एक नजर त्याच्या मनगटावर बांधलेल्या घड्याळावर टाकली,

'' अजूनही एक मिनिट शिल्लक आहे''

अतूल आता बोनेटजवळ गेला आणि त्याने तिथे सुरु असलेला मोबाईल उचलून आपल्या कानाला लावला. तिकडून अजूनही, '' हॅलो... अतूल... हॅलो... पासवर्ड काय आहे... लवकर सांग... वेळ संपत आलेला आहे...'' असं ऐकू येत होतं.

'' इन्स्पेक्टर ... एवढी घाई कसली... सांगतो की पासवर्ड'' अतूल म्हणाला आणि त्याने त्याच्या हातातली बंदूक विवेकवर तानली.

इकडे अंजली, इन्स्पेक्टर, भाटीयाजी इन्स्पेक्टरच्या हातातल्या मोबाईलवरचं चालू असलेलं संभाषण कान लावून ऐकत समोर मॉनिटरकडे पाहत होते. मोबाईलवर येणाऱ्या अतूलच्या बोलण्याच्या आवाजावरुन तरी विवेक अडचणीत आल्याचं जाणवत होतं. आणि समोर मॉनीटरवरचा मेसेज -' All the server data and computer Data has been deleted. To recover enter the password' आणि मॉनिटरवर उलटी मोजणी सुरु असलेली टाईम बॉम्बच्या घड्याळासारखी घड्याळ दर्शवत होती - 0 hrs... 2mins... 10secs. आणि अजुनही तिकडून अतूल पासवर्ड सांगायला तयार नव्हता. प्रत्येकाला वेगवेगळी काळजी लागलेली होती. अंजलीला विवेकची. भाटीयाजींना कंपनीची आणि इन्स्पेक्टरांना विवेक आणि कंपनीची. शेवटी कॉम्प्यूटरवरचं घड्याळावर वेळ दिसू लागली - 0 hrs... 0mins... 50secs.

'' वेळ संपत आला आहे... लवकर पासवर्ड सांग'' इन्स्पेक्टर जवळ जवळ ओरडलेच.

'' सांगतो इन्स्पेक्टर... घाई करु नका''

hrs... 0mins... 40secs.

'' आता काय डाटा नष्ट झाल्यावर सांगतोस की काय? '' इन्स्क्टर चिडून म्हणाले.

भाटीयाजींनी त्यांच्या पाठीवर हात ठेवून शांत राहण्याचा इशारा केला. नाही तर अतूल चिडला तर तो पासवर्ड सांगण्यास नकार द्यायचा.

hrs... 0mins... 30secs.

'' प्लीज ... लवकरात लवकर सांग'' इन्स्पेक्टर जणू आता विणवणी करु लागले.

'' त्याला आधी विवेकला सोडून द्या म्हणावं'' अंजली न राहवून ओरडली.

'' आणि विवेकला आधी सोडून द्या''

hrs... 0mins... 20secs.

'' आधी विवेकला सोडून द्यायचं की आधी पासवर्ड सांगायचा? '' तिकडून अतूलने प्रश्न केला.

'' आधी विवेकला सोडून द्या'' अंजली म्हणाली.

तिकडून अतूलचा मोठ्याने हसण्याचा आवाज आला.

hrs... 0mins... 10secs.

'' नाही इन्स्पेक्टर आधी मी पासवर्ड सांगणार आहे...काय कसं?''

'' सांग लवकर ...'' इन्स्पेक्टर

'' हं घ्या पासवर्ड - इलव्ह... ऑल स्मॉल... नो स्पेस इन बिट्विन..''

hrs... 0mins... 3 secs.

समोर कॉम्प्यूटरवर बसलेल्या कर्मचाऱ्याने ताबडतोब पासवर्ड टाईप केला.

hrs... 0mins... 1 secs.

आणि एंटर दाबला.

मॉनिटरवर सुरु असलेलं काऊंटर थांबला आणि मेसेज आला, '' password correct... recovery started''

सगळ्यांनी चहूबाजुला आपली नजर फिरवली. सगळ्या कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरवर तोच मेसेज आला होता - '' password correct... recovery started''

हॉलमधले अंजलीला सोडून सर्वजण एवढे खुश झाले की उस्फुर्तपणे टाळ्या वाजवू लागले. जणू एखादं यान सुखरुपपणे अवकाशात एखाद्या ग्रहावर उतरावं एवढ्या आनंदाने ते टाळ्या वाजवत होते. पण अचानक इन्स्पेक्टरच्या हातात अजुनही सुरु असलेल्या मोबाईलमधून आलेल्या बंदूकीच्या आवाजाने, सगळ्यांचं एकदम टाळ्या वाजवनं बंद झालं आणि हॉलमधे श्मशानवत शांतता पसरली. अंजली तर इतक्या वेळ पासून येणारा सारखा दबाव सहन न करु शकल्याने आणि तो बंदूकीचा आवाज ऐकून विवेकचं काय झालं असेल याच्या नुसत्या कल्पनेने चक्कर येवूनच खाली पडली होती.

एकीकडे अतूल मोबाईलवर बोलत होता आणि दुसऱ्या हातात त्याने विवेकवर बंदूक तानलेली होती. शेवटी त्याने जवळ जवळ 5 सेकंद शिल्लक असतील तेव्हा इन्स्पेक्टरांना पासवर्ड सांगितला होता - '' हं घ्या पासवर्ड - इलव्ह... ऑल स्मॉल... नो स्पेस इन बिट्विन..''

अतूलने आता सुरु असलेला मोबाईल पुन्हा गाडीच्या बोनेटवर ठेवला. आणि तो त्या विवेकडे तानलेल्या बंदूकीचा ट्रीगर दाबू लागला.

'' थांब ... तु फार मोठी चूक करतो आहेस...'' विवेक कसाबसा बोलला.

'' चूक... यानंतर तुझ्यामुळे... फक्त तुझ्या हट्टामुळे... मी ज्या गुन्हेगारी जगतात जाणार आहे ... त्यासाठी मला एक पात्रता लागणार आहे... विचार कोणती? ... कमीत कमी एक खुन... आणि ती मी आता पुर्ण करणार आहे'' अतूल म्हणाला आणि त्याने पटकन बंदूकीचे ट्रीगर दाबले.

एक मोठा आवाज आला आणि बाजुला उभ्या असलेल्या गाडीच्या काचांवर रक्तांचे मोठमोठे शिंतोडे उडाले होते.

क्रमश:...

Sucess secret -

Keep steadily before you the fact that all true success depends at last upon yourself.

-- Theodore T. Hunger

Marathi Cyber books, Marathi ebooks Novels, kadambari, Marathi magazine, Marathi stories, Marathi katha, Marathi screenplay patkatha, Marathi speaking learning, eMarathi, eMaharastra, epune, emumbai

Marathi stories - ELove : ch - 49 हत्यार

2009-04-06T09:15:00.002+05:30

Marathi stories - ELove : ch - 49 हत्यार

Sucess thoughts -

They can because they think they can.

--Virgil

अतूल आता विवेकच्या एकदम पुढ्यात उभा राहून त्याच्या डोळ्यात डोळे घालून म्हणाला,

'' तुला पासवर्डच पाहिजे ना?''

'' हो ... आणि तो डाटा नष्ट व्हायच्या आधी'' विवेक पुन्हा चिडून त्याला टोमणा मारत म्हणाला.

'' अरे हो... तो डाटा डिलीट झाल्यावर पासवर्डचा काय उपयोग?'' अतूल स्वत:शीच जोरात हसला.

आणि एकदम हसण्याचे थांबून म्हणाला, '' पण आधी तुझ्याजवळचे हत्यार माझ्या स्वाधीन कर''

विवेकने त्याच्याकडे चमकून बघत विचारले, '' हत्यार?... माझ्याजवळ कोणतेच हत्यार नाही .. तुच तर निघतांना माझी झडती घेतली होतीस''

'' मि. विवेक ... मला काय एवढं आंडू पाडूं समजतोस काय रे?... '' अतूल मोबाईल लावत म्हणाला

विवेक काहीच बोलला नाही.

अतूलचा मोबाईल लागला होता आणि तिकडून इन्स्पेक्टर मोबाईलवर होते. '' अतूल पासवर्ड काय आहे?''

'' इन्स्पेक्टर जरा थांबा ... आधी इकडचं एक काम निपटतो आणि मग तुम्हाला पासवर्ड सांगतो'' अतूल फोनमधे म्हणाला आणि त्याने मोबाईल चालू स्थितीमधेच गाडीच्या बोनेटवर ठेवून दिला

'' मी ऐकलं आहे आजकाल तुझी पी एच डी चालली आहे म्हणे'' अतूलने विवेकला विचारले.

तरीही विवेक काहीच बोलला नाही.

'' मला एक समजत नाही, एवढ्या श्रीमंत पोरीला आपल्या जाळ्यात फासल्यानंतर तुला पिएचडी ची गरजच काय उरते?'' अतूलने पुढे विचारले.

विवेक काहीच बोलायला तयार नव्हता, किंबहूना तो बोलण्याच्या मन:स्थितीत नव्हता.

'' तुझ्या पी एच डी चा विषय काय आहे?'' अतूलने एकदम गंभिर होवून विचारले.

विवेक त्याच्या या असबंध प्रश्नास काहीच उत्तर देण्यास तयार नव्हता.

'' तुझ्या पी एच डी चा विषय काय आहे?'' अतूलने आता करड्या आवाजात विचारले.

विवेकने आधी त्याच्या डोळ्यात बघितले. तो या प्रश्नाबद्दल सिरीयस दिसत होता.

'' अनकन्व्हेन्शनल वेपन्स'' विवेकने उडवित उत्तर दिल्यासारखे दिले.

'' अनकन्व्हेन्शनल वेपन्स ... हूं ... तुझे जोडे खालून दाखव'' अतूलने मागणी केली.

विवेकला त्याच्या प्रश्नाचा उद्देश आता कळला होता. त्याला अजुनही त्याच्याजवळ काहीतरी हत्यार आहे याची शाश्वती दिसत होती. विवेकने आपला उजवा जोडा तसाच पायात असतांनाच उलटा करु दाखविला. अतूलने निरखून बघितले. तिथे काही असल्याची चिन्ह दिसत नव्हती.

'' आता डावा '' अतूलने पुन्हा फरमान सोडले.

विवेकने थोडी अनिच्छा दाखवली.

'' कम ऑन क्वीक'' अतूल ओरडला.

विवेकने डावा जोडाही उलटा करुन दाखविला. अतूलने निरखून बघितले. तिथेही काहीच नव्हते. आतामात्र अतूल विचारात पडला. त्याला विवेकजवळ काहीतरी हत्यार आहे याची पुर्ण खात्री होती.

'' थांब ... हात वर कर...'' अतूल त्त्याच्या जवळ जात म्हणाला.

विवेकने दोन्ही हात वर केले. आणि अतूल त्याच्या खिशातलं सामान काढून बोनेटवर ठेवू लागला. आधी पॅन्टच्या खिशातलं आणि मग शर्टच्या खिशातलं सगळं सामान काढून अतूलने गाडीच्या बोनेटवर ठेवलं.

त्या सामानात काही लोखंडाचे छर्र्याच्या आकाराचे बारीक बारीक तुकडे होते. अतूल त्या तुकड्यांकडे बारकाईने पाहत म्हणाला, '' हे काय आहे?''

'' काही नाही .. माझ्या रिसर्चचं सामान आहे'' विवेक म्हणाला.

'' अच्छा!'' अतूल अविश्वासाने म्हणाला.

अतूल आता ते सगळे तूकडे एक एक करत निरखून पाहू लागला. त्या सगळ्या तुकड्यात त्याला एक तुकडा जरा वेगळा वाटला. तो त्याने उचलला आणि तो त्याला अजुन काळजीपुर्वक निरखून पाहू लागला. त्या तुकड्याच्या एका बाजुला लाल बटनासारखं काहीतरी होतं. त्याकडे विवेकचं लक्ष आकर्षीत अतूल म्हणाला,

'' हे काय आहे असं?''

विवेक काहीच बोलला नाही. अतूलने तो तूकडा आलटून पालटून पाहत ते लाल बटन दाबलं. आणि काय आश्चर्य गाडीच्या बोनेटवर ठेवलेल्या सर्व तूकड्यांमधे आता हालचाल दिसू लागली. आणि ते एखाद्या चुंबकासारखे एकमेकांना चिकटाला लागले. जेव्हा सगळे तुकडे चुंबकाप्रमाणे एक दुसऱ्यांना चिकटले. त्यातून एक बंदूकीसारख्या आकाराची वस्तू तयार झाली.

'' अच्छा तर हे असं आहे?...'' अतूल अविश्वासाने म्हणाला, "' माझा अंदाज कधीच चुकत नाही... मला माहित होतं तुझ्याजवळ काही ना काही हत्यार असायलाच पाहिजे ''

अतूलने ती बंदूक उचलून उलटून पुलटून बघितली.

'' स्मार्ट व्हेरी स्मार्ट... विवेक यू आर जिनियस ... बट ओन्ली इंटॆलेक्चूअली ... नॉट प्रोफेशन्ली'' अतूल गालातल्या गालात हसत म्हणाला.

क्रमश:...

Sucess thoughts -

They can because they think they can.

--Virgil

Marathi stories short long, Kadambari, Marathi sahitya literature wangmay, Marathi sanskruti, Marathi bana, Marathi kilbil, Marathi people lok, Marathi center, Marathi bhasha language, marathi kavita

Marathi Literature Sahitya - ELove : ch-48 अब्जावधी रुपयाचं नुकसान

2009-04-03T09:39:00.002+05:30

Success Quotations -

Along with success comes a reputation for wisdom.

--- Euripides

कंपनीचे मॅनेजींग डायरेक्टर भाटीयाजी, इन्स्पेक्टर कंवलजित आणि अंजली अजूनही अस्वस्थतेने कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरकडे बघत होते. मॉनिटरवर अजूनही तोच मेसेज ब्लींक होत होता. - ' All the server data and computer Data has been deleted. To recover enter the password' पण मॉनिटरवर उलटी मोजणी सुरु असलेली टाईम बॉम्बच्या घड्याळासारखी घड्याळ मात्र दर्शवत होती - 0 hrs... 20mins... 20secs.

घड्याळामधे दिसणाऱ्या शुन्य तास या बाबीने सर्वांमधे एक अस्वस्थता, एक भिती पसरवलेली होती.

'' आता तर फक्त 20 मिनीटच शिल्लक आहेत... अजून पर्यंत त्याचा फोन कसा आला नाही'' अंजली म्हणाली.

ती उघडपण दाखवित नसली तरी अंजलीला त्या कंपनीच्या अस्तित्वापेक्षा विवेकची जास्त काळजी होती. इन्स्पेक्टर कंवलजितने अंजलीच्या खांद्यावर धीराचा हात ठेवीत म्हटले, '' धीर धर... फोन येईलच एवढ्यात''

'' पण त्याचा फोन जर आला नाही तर आमच्या कंपनीचं काय होईल?'' भाटीयाजी काळजीच्या सुरात म्हणाले. हा त्यांनी विचारलेला प्रश्न, प्रश्नापेक्षा त्यांची काळजी दर्शवित होता त्यामुळे त्यांच्या त्या प्रश्नाला उत्तर देण्याच्या भानगडीत कुणी पडले नाही. आणि देणार तरी काय उत्तर देणार? तेवढ्यात कंपनीचे चार पाच कर्मचारी तिथे घाई घाईने आले.

'' काय झालं घेतला का बॅक अप'' भाटीयाजींनी त्यांन अधीरपणे विचारले.

'' नाही सर ... त्याने प्रोग्रॅम असा काही लिहिला आहे की सर्व नेटवर्कची वाहतूक बंद करुन टाकली आहे'' त्यातला एक कर्मचारी म्हणाला.

'' साला हे कॉम्प्यूटर म्हणजे जेवढं सोईचं आहे तेवढच घातकही आहे'' भाटीयाजी चिडून म्हणाले.

भाटीयांच्या चिडण्याचे कारणही तसेच होते. त्या नेटवर्कमधे सॉफ्टवेअरच्या स्वरुपात त्या कंपनीच्या क्लायंट्सचे अब्जावधी रुपए अडकलेले होते. आणि तो सर्व डाटा डीलीट झाला तर अब्जावधी रुपए पाण्यात जाणार. ती कंपनी ते सॉफ्टवेअर पुन्हा डेव्हलप करु शकत नव्हती असं नाही. पण ते सॉफ्टवेअर डेव्हलप करण्यासाठी लागणारा वेळ आणि कंपनीच्या लाखो कर्मचाऱ्यांची मेहनत पाण्यात जाणार होती. आणि डिलेव्हरी वेळेवर न दिल्यामुळे कंपनीचे नाव खराब होवून काही ऑर्डर्स कॅन्सलही झाल्या असत्या कदाचित. इन्स्पेक्टर कंवलजितची भाटीयाजींनाही धीर देण्याची इच्छा झाली पण हिंम्मत झाली नाही. कारण आता त्यांना स्वत:लाही अतूलचा फोन येईल की नाही याची शंका आणि काळजी वाटत होती.

'' कॅन समबडी ट्राय ऑन द मोबाईल'' एका कर्मचाऱ्याने सुचवले.

'' मी मघापासनं ट्राय करते आहे... पण 'स्विच्ड ऑफ'चाच मेसेज येतो आहे'' अंजली म्हणाली.

कारण तो विवेकने हल्लीच घेतलेला मोबाईल होता आणि त्याचा नंबर अंजलीजवळ होता.

अतूल गाडी चालवित होता आणि त्याच्या बाजुलाच विवेक बसला होता. इतका वेळ पासून दोघंही शांतच होते. अतूल वेडी वाकडी वळने घेत गाडी चालवत होता आणि विवेक नुसता रस्त्यावर तो कुठे गाडी घेतो आहे आणि त्याची कुठे पळून जायची मनिषा आहे हे समजून घेण्याचा प्रयत्न करीत होता. तसा मधे मधे अतूल विवेकला रस्ता विचारीत होता पण जेवढा अतूल अनभिज्ञ होता तेवढाच विवेकही होता. आणि जेव्हा त्याच्या हे लक्षात आले त्याच्या चेहऱ्यावर एक हसू उमटले आणि त्याने त्याला रस्ता विचारणेही बंद केले. विवेकला रस्ता माहित नसने ही अतूलसाठी फायद्याचीच बाब होती. तेवढ्यात अतूलने मुख्य रस्त्यावरुन आपली गाडी एका निर्जन भागात वळवली.

'' इकडे कुठे घेतो आहेस... तिथून मोबाईलचा सिग्नल मिळणार नाही कदाचित '' विवेक म्हणाला.

अतूल नुसता त्याच्याकडे पाहून गूढपणे हसला. बरीच आडवी तिडवी वळने घेतल्यानंतर अचानक अतूलने करकचून ब्रेक दाबून आपली गाडी थांबवली आणि तो गाडीतून उतरला. विवेकही गाडीतून उतरुन सरळ डीकीकडे गेला. डीकी उघडून प्रथम त्याने मोबाईल बाहेर काढून स्वीच ऑन करुन पाहाला. मोबाईलवर येणारे सिग्नल्स पाहून तो सुटकेचा एक सुस्कारा सोडत म्हणाला, '' सिग्नल्स तर येत आहेत''

अतूल चालत गाडीच्या दुसऱ्या बाजुकडून विवेकच्या जवळ आला.

'' हं आता त्यांना पासवर्ड सांग'' विवेक मोबाईल त्याच्याजवळ देत म्हणाला.

'' अरे सांगूकी ... एवढी घाई कसली'' अतूल खांदे उडवत बेफिकीरपणे म्हणाला.

'' नाही ,... आता फक्त दहा मिनिटे राहालेले आहेत''

विवेक अतूलवर जाम चिडला होता. पण तो मनावर नियंत्रण करीत जेवढं शक्य होईल तेवढं शांत राहण्याचा प्रयत्न करीत होता. कारण काम शांततेनेच पार पडणार होतं.

'' दहा मिनिटं ... कॉम्प्यूटर साठी खुप आहेत... तुझ्या माहितीसाठी म्हणून सांगतो ... कॉम्प्यूटरमधे वेळ नॅनोसेकंदमधे मोजल्या जातो'' अतूल म्हणाला.

विवेकला त्याच्याकडून कॉम्प्यूटरबद्दल ज्ञान घेण्याची बिलकुल इच्छा नव्हती. आणि अशा वेळी त्याच्या अशा गोष्टी ऐकून विवेक पुरता चिडला होता.

'' कॉम्प्यूटसाठी दहा मिनीटं खुप असतील पण माझ्यासाठी नाहीत'' विवेक चिडून म्हणाला.

'' हो तेही आहे म्हणा'' अतूल त्याच्या जवळ येत म्हणाला.

क्रमश:...

Success Quotations -

Along with success comes a reputation for wisdom.

--- Euripides

Collection of marathi books novels, Marathi sahitya literature writings on internet, Marathi blog web site portal, Marathi vahini channel entertainment, Marathi screenplay patkatha, Marathi manoranjan

Marathi Books library - Elove : ch-47 गुड मूव्ह

2009-04-01T10:21:00.002+05:30

Marathi Books library - Elove : ch-47 गुड मूव्ह

Success Quotations ---

We are all motivated by a keen desire for praise, and the better a man is, the more he is inspired to glory.

--- Cicero

एवढ्या मोठ्या कंपनीचं भवितव्य धोक्यात होतं त्यामुळे इन्स्पेक्टरांना अतूलचं सगळंकाही ऐकून घेण्याशिवाय पर्याय नव्हता. आणि भवितव्य म्हणजे किती नुकसान किती तोटा हे भाटीयाजींच्या घामाजलेल्या चेहऱ्यावर दिसत होतं. तसे भाटीयाजी म्हणजे जाडजूड आणि गेंड्याच्या कातडीचे इसम. आणि त्यांच्या चेहऱ्यावर आणि सर्वांगावर घाम सुटावा म्हणजे कंपनीचं अस्तित्वचं पणाला लागलं होतं हे स्पष्ट होतं. अतूलने सांगितल्याप्रमाणे विवेकही त्याच्यासोबत त्याला या जागेपासून खुप दूर सोडून देण्यास तयार झाला होता. त्यामुळे त्याच्यासोबत कोण जाणार हा एक मोठा प्रश्न सुटला होता. कारण त्याच्यासोबत एकटं जाणं म्हणजे स्वत:चा जीव धोक्यात घालण्याइतपत रिस्की होतं आणि तो कुणाला त्याच्यासोबत एखांद हत्यार घेवून येवू देईल एवढा मुर्ख नव्हता. पण विवेकला त्याच्यासोबत एकटं पाठविण्यास अंजलीचा जिव तयार होईना. ती तशी म्हणाली काही नाही पण तिच्या चेहऱ्यावर सर्वकाही दिसत होतं. एकीकडे भाटीयाजींची कंपनी तिच्यामुळेच धोक्यात आली होती आणि तिनेच विवेकला पाठविण्यास नकार द्यावा हे तिला बरं दिसत नव्हतं. अतुलला फास लावून पकडण्याच्या सर्व नियोजनात भाटीयाजींचा सिंहाचा वाटा होता. आणि त्यांना त्या गोष्टीच्या धोक्याची कल्पना असूनही तिला पुरेपुर सहकार्य केलं होतं. मग आता त्यांची कंपनी धोक्यात आली असतांना पाठ फिरवणं तिला पटण्यासारखं नव्हतं.

विवेकनें अंजलीला मिठीत घेवून थोपटून म्हटले.

'' डोन्ट वरी... आय वुल बी फाईन''

अंजली काहीच बोलली नाही, पण शेवटी हृदयावर दगड ठेवून ती त्याला जावू देण्यास तयार झाली.

इन्स्पेक्टर कंवलजितनेही अंजलीला धीर देण्याचा प्रयत्न केला.

भाटीयाजी, अंजली, विवेक आणि इन्स्पेक्टर कंवलजित स्टेजवरुन निघून गेल्यानंतर हॉलमधे जमलेल्या सर्व लोकांना शांततेने बाहेर काढण्याचे काम ऍन्करने काही पोलिसांच्या मदतीने चोख बजावले होते. आता कंपनीच्या आवारात पुलिस, कंपनीचे लोक, विवेक, अंजली आणि तो गुन्हेगार यांच्याव्यतिरिक्त कुणी नव्हते. काही लोकांना या प्रकाराची थोडीबहूत कुणकुण लागली होती ते पोलिसांच्या भितीमुळे आवाराच्या बाहेरुन इकडे तिकडे दडून कंपनीच्या आवाराकडे पाहत होते. आणि तेही लोक बोटावर मोजण्याइतकेच होते. म्हणून आता गुन्हेगाराला किंवा त्याच्या मागण्या हाताळतांना इन्स्पेक्टर कंवलजितला फारसा त्रास होत नव्हता. जर लोक अजुनही आवारात किंवा हॉलमधे असते तर कदाचित या गुन्हेगारापेक्षा त्या लोकांना आवाक्यात ठेवणं फार कठीन गेलं असतं.

शेवटी अतूलला त्याच्या मागणीनुसार कुठेतरी दुर नेऊन सोडण्याचे ठरले. सगळेजण कंपनीच्या बिल्डींगच्या बाहेर आवारात आले. आवारात पोलिसांच्या आणि बऱ्याच इतर गाड्या होत्या. अतूलने तिथे ठेवलेल्या पाच सहा गाड्यांकडे न्याहाळून पाहाले. आणि त्यातली एक गाडी पक्की करीत तो त्या गाडीजवळ गेला.

'' ही गाडी कुणाची आहे?'' अतूलने विचारले.

ती एका कंपनीच्या कर्मचाऱ्याची गाडी होती. तो कर्मचारी भितभीतच समोर येत म्हणाला, '' माझी आहे''

'' चाबी दे '' अतूलने फरमान सोडले.

भाटीयाजींनी त्या कर्मचाऱ्याकडे पाहात डोळ्यानेच त्याला तसे करण्यास सांगितले. त्या कर्मचाऱ्याने चूपचाप आपल्या पॅन्टच्या खिशातून चाबी काढत अतूलच्या हातावर ठेवली.

'' आम्ही या गाडीने जाणार'' अतूलने जाहिर केले.

विवेकने एक करडी नजर अतूलवर टाकीत म्हटले, '' आधी तुझा मोबाईल इकडे आण''

अतूलने काही वेळ विचार केला आणि आपला मोबाईल काढून विवेकजवळ देत म्हणाला, '' गुड मुव्ह''

विवेकने तो मोबाईल घेवून इन्स्पेक्टर जवळ दिला.

'' आता तुझा मोबाईल आण इकडे'' अतूल म्हणाला.

विवेकने आपला मोबाईल काढून अतूलजवळ दिला. अतूलने गाडीची डीक्की उघडली आणि तो मोबाईल डिक्कीत टाकला. पण नंतर त्याला काय वाटले कुणास ठाऊक त्याने तो मोबाईल पुन्हा डीक्कीतून बाहेर काढला आणि त्या मोबाईलला ऑफ करुन त्या डिक्कीत टाकले.

'' गुड मुव्ह'' आता विवेकची म्हणायची पाळी होती.

अतूल त्याच्याकडे पाहून गालातल्या गालात धूर्तपणे हसत म्हणाला, '' हं आता सर्व ठिक आहे''

'' हू विल ड्राईव्ह द व्हेईकल'' विवेक गाडीकडे जात म्हणाला.

'' ऑफ कोर्स मी'' अतूल म्हणाला आणि गाडीच्या ड्राईव्हींग सिटकडे जावू लागला.

मग अचानक अतूल मधेच थांबत म्हणाला, ''वेट'

विवेक जागच्या जागी थांबला. अतूल गालातल्या गालात हसत विवेकजवळ गेला आणि त्याने त्याची पुर्ण खालून वरपर्यंत चाचपडून तपासणी केली.

'' हं आता ठिक आहे'' अतूल ड्रायव्हींग सिटकडे जावू लागला तसा विवेक म्हणाला.

'' वेट... दॅट अप्लाईज टू यू टू''

विवेकही अतूलजवळ गेला आणि त्यानेही त्याची खालून वरपर्यंत चाचपडून तलाशी घेतली.

'' हं आता ठिक आहे'' विवेक म्हणाला आणि गाडीकडे जावू लागला तसा अतूल इन्स्पेक्टरकडे पाहत म्हणाला.

'' नाही अजुन सर्व ठिक नाही ... ''

इन्सपेक्टर काही न बोलता अतूलकडे पाहू लागला.

'' इन्स्पेक्टर जर मला कोणत्याही क्षणी लक्षात आले की आमचा पाठलाग होत आहे किंवा आमची माहिती दुसरीकडे पुरवली जात आहे... तर लक्षात ठेवा... मी पासवर्ड तर देईन ... पण तो चुकिचा असेल... आणि जो दिल्याबरोबर तुमच्या कंपनीचा संपुर्ण डाटा ताबडतोब नष्ट होईल... समजलं'' अतूल करड्या आवाजात म्हणाला.

'' डोन्ट वरी यू विल नॉटबी ... फालोड... प्रोव्हायडेड यू गिव्ह अस द करेक्ट पासवर्ड...'' इन्स्पेक्टर म्हणाला.

'' दट्स लाईक अ गुड बॉय'' अतूल गाडीच्या ड्रायव्हीग सिटवर बसत म्हणाला.

अतूलने गाडी सुरु करुन विवेककडे करड्या नजरेने बघितले. विवेक त्याच्या बाजुच्या सिटवर चुपचाप जावून बसला आणि अंजलीकडे पाहत त्याने दार ओढून घेतले.

अतूलने गाडी रेस केली आणि भन्नाट वेगाने कंपनीच्या आवाराच्या बाहेर घेवून रस्त्यावर दौडवली.

क्रमश:...

Success Quotations ---

We are all motivated by a keen desire for praise, and the better a man is, the more he is inspired to glory.

--- Cicero

Marathi library, Marathi book collection, Marathi rare books, Marathi entertainment, Marathi durdarshan, Marathi kadambari novel books, Marathi kitab pustak, Marathi publication granthalay pustakalay

Marathi books collection - ELove : ch-46 इ-टेररीझम

2009-03-30T08:43:00.001+05:30

Proverb of the Day ---

"Tomorrow

is often the busiest day of the week."

--- Spanish Proverb

कंपनीच्या त्या माणसाने कंपनीच्या मॅनेजींग डायरेक्टरच्या कानात काहीतरी सांगून पुर्ण सभेचा नुरच पालटून टाकला होता. डायसवरुन खाली उतरुन कंपनीचे मॅनेजिंग डायरेक्टर भाटीयाची तडक आपल्या कॅबिनमधे गेले. भाटीयाजींना ते अंतर जणू फार फार दूर वाटत होते. डायसच्या पायऱ्या उतरुन आणि त्यांच्या ऑफीसच्या पायऱ्या चढून प्रथमच त्यांना थकल्यासारखे जाणवत होते. त्यांच्या मागे इन्स्पेक्टर कंवलजित आणि सर्वात मागे असमंजसपणे चालणारे अंजली आणि विवेक. सर्वजण जेव्हा भाटीयाजींच्या कॅबिनमधे शिरले तेव्हा तिथे आधीच काही लोकांनी एका कॉम्प्यूटरभोवती गर्दी केली होती. भाटीयाजीही त्या गर्दीत सामिल झाले आणि कॉम्प्यूटरच्या सुरु असलेल्या मॉनिटरकडे आश्चर्याने पाहू लागले. अंजली आणि विवेकने जेव्हा त्या गर्दीत घुसून मॉनिटरकडे बघितले. तेव्हा कुठे त्यांच्यासमोर पुर्ण चित्र स्पष्ट झाले होते. त्यांच्या मनात उठणाऱ्या नाना शंका क्षणात नाहीशा होवून ती जागा आता चिंता आणि काळजीने घेतली होती. मॉनिटरवर एक ब्लींक होणारा मेसेज दिसत होता - All the server data and computer Data has been deleted. To recover enter the password' आणि मॉनिटरवर एक उलटी मोजणी सुरु असलेली टाईम बॉम्बच्या घड्याळासारखी एक घड्याळ दिसत होती. - 5hrs... 10mins... 26secs

"" ओ माय गॉड... '' भाटीयाजींच्या आश्चर्याने उघड्या असलेल्या तोंडातून निघाले.

त्यांच्या सर्वांगभर घाम सुटला होता आणि चेहऱ्यावरही घामाचे थेंब दिसू लागले होते. सगळा डाटा जर डीलीट झाला तर होणाऱ्या नुकसानाच्या नुसत्या कल्पनेने आणि विचारानेच ते गांगारुन गेले होते.

'' सर हेच नाही तर कंपनीच्या सगळ्या कांम्प्यूटरवर हा मेसेज आला आहे... '' कंपनीचा एक माणूस म्हणाला आणि सर्वांना एका डॆव्हलपमेंट सेंटरमधे नेत म्हणाला, '' सर जरा इकडेही बघा..''

त्याच्या मागे सर्वजण काहीही न बोलता एखाद्या स्मशानात जावे तसे चालू लागले.

डेव्हलपमेंट सेंटर म्हणजे एक मोठा हॉल होता आणि तिथे छोटे छोटे क्यूबिकल्स करुन प्रत्येक डेव्हलपर्सवर निगराणीही ठेवता यावी आणि प्रत्येकाला प्रायव्हसीही मिळावी अशी व्यवस्था केली होती. तिथे सर्व कॉम्प्यूटरचे मॉनिटर्स सुरु होते आणि सर्व मॉनिटरवर एकच मेसेज होता - All the server data and computer Data has been deleted. To recover enter the password'

आणि इथेही सर्व कॉम्प्यूटर्सवर उलटी गिनती सुरु होती.

5hrs... 3 mins... 2 secs

'' खरोखरचं गुन्हेगार जाता जाता आपला शेवटचा डाव खेळून गेला आहे'' विवेक म्हणाला.

'' इट्स अ टीपीकल एक्सांपल ऑफ ईटेररीझम'' अंजली म्हणाली.

'' आमच्या तर कंपनीचच अस्तित्व धोक्यात आलं आहे'' भाटीयाजी आपल्या चेहऱ्यावरचा घाम पुसत म्हणाले.

'' तुम्ही काळजी करु नका ... पासवर्ड गुन्हेगाराकडून कसा काढायचा ते आमचं काम'' इन्स्पेक्टर म्हणाले.

तेवढ्यात दोन पोलिस बेड्या घातलेल्या अतूलला तिथे घेवून आले. इन्स्पेक्टरने प्रकरणाची कल्पना येताच त्याला परत तिथे आणण्यासाठी त्यांच्या साथीदारांना आधीच वायरलेसवरुन सांगितलं होतं. अतूल हळू हळू मस्तावलेल्या चालीत चालत होता आणि गालातल्या गालात मंद मंद हसत होता.

'' पासवर्ड काय आहे?...'' इन्स्पेक्टरने त्याला करड्या आवाजात विचारले.

इन्स्पेक्टरने 'साम दाम दंड भेद' पैकी प्रथम दंड या प्रकाराचा वापर करण्याचे ठरविलेले दिसत होते.

'' घाई काय आहे... आधी माझी बेडी काढा... अजून 5 तास शिल्लक आहेत'' अतूल शांतपणे हसत हसत म्हणाला.

इन्स्पेक्टर रागाने त्याच्या अंगावर धावले तसा अतूल चहऱ्यावर कसलीही भिती न दाखविता तसाच तिथे उभा राहात शांतपणे म्हणाला, ' अं हं... इस्न्पेक्टर ही चूक करु नका... अशी चूक कराल तर मी पासवर्ड तर देईन पण तो पासवर्ड दिल्यानंतर ... तुमच्याजवळ 5 तास आहेत तेही राहणार नाहीत... सगळा डाटा तो पासवर्ड दिल्याबरोबर ताबडतोब नाहिसा होईल...''

इन्स्पेक्टरने त्याच्यावर उगारलेला आपला हात आवरता घेतला. त्यांना जाणवलंकी त्याच्या बोलण्यात तथ्य होतं.

'' काढा माझी बेडी'' अतूल पुन्हा म्हणाला.

इन्स्पेक्टरने त्याला घेवून आलेल्या पोलिसाला खुनावले. त्यांनी इशारा मिळताच चूपचाप त्याची बेडी उघडली. अतूलने आपली मोकळी झालेली मनगटं एका मागोमाग एक दुसऱ्या हातात घेवून फिरवली आणि तो आपले दोन्हीही हात मागे घेवून आपल्याला मिळालेलं स्वातंत्र्य व्यक्त करीत आळस देत म्हणाला.

'' हं आता कसं... आता कसं मोकळं मोकळं वाटतंय''

'' पासवर्ड काय आहे?'' पुन्हा इन्स्पेक्टरचा करडा आवाज घुमला.

'' इन्स्पेक्टर तुम्हाला वाटतं मी इतक्या सहजा सहजी आणि इतक्या लवकर तुम्हाला पासवर्ड सांगीन?'' अतूल शांततेने इन्स्पेक्टरच्या डोळ्याला डोळे भिडवित म्हणाला.

'' मग तुला काय पाहिजे आहे?'' इन्स्पेक्टरने आपला आवाज अजुनही कडक ठेवीत त्याला विचारले.

'' बस काही नाही ... फक्त माझ्या सुटकेची व्यवस्था.. '' अतूल म्हणाला.

'' म्हणजे?'' इतका वेळ शांत असलेला विवेक पहिल्यांदाच बोलला.

'' अरे हो... बरं झालं तु बोलला... तुला माझ्या बरोबर यावं लागेल... मला इथून दूर ... जिथे हे पुन्हा पोहोचू शकणार नाहीत याची जबाबदारी तुझी... आणि मग तिथून मी यांना मोबाईलवर तो पासवर्ड कळविन ... '' अतूल म्हणाला.

'' आम्हाला काय मुर्ख समजतोस की काय?'' इन्स्पेक्टर पुन्हा करड्या आवाजात म्हणाला.

'' इन्स्पेक्टर ही वेळ आता कोण मुर्ख आहे कींवा बनणार आहे हे ठरवण्याची नाही आहे... थोडक्यात यू डोन्ट हॅव चॉईस... तुम्हाला मी सांगितल्याप्रमाणे करण्यावाचून दुसरा मार्ग नाही'' अतूल म्हणाला.

इन्स्पेक्टरने आलटून पालटून एकदा विवेककडे तर नंतर अतूलकडॆ बघितले.

'' ठिक आहे'' विवेक निश्चयाने म्हणाला.

क्रमश: ..

Proverb of the Day ---

"Tomorrow

is often the busiest day of the week."

--- Spanish Proverb

Marathi site web portal blog, Marathi proverb mhani sayings quotes, Marathi bhumi land people, Marathi news warta batmya, Marathi niwadnuk election 2009, Marathi entertainment literature sahitya

Marathi Sahitya - Elove : ch-45 शेवटचा डाव

2009-03-25T09:11:00.001+05:30

Quote of the Day ---

"In a moment of decision,

the best thing you can do is the right thing to do.

The worst thing you can do is nothing.

--- Theodore Roosevelt

... इन्स्पेक्टरची पुर्ण हकिकत सांगुन झाली होती. स्टेजवर इन्स्पेक्टर कंवलजित, अंजली, नेट सेक्यूराचे डायरेक्टर आणि ऍन्कर उभे होते. पुर्ण हकिकत सांगुन झाली तरीही लोक अजूनही स्तब्धच होते. हॉलमधे जणू श्मशानवत शांतता पसरलेली होती. तेवढ्यात अंजलीला हॉलच्या मागच्या बाजुला विवेक उभा असलेला दिसला. अंजलीने हात हलवून त्याला स्टेजवर बोलावून घेतले. विवेकही जवळ जवळ धावतच स्टेजवर गेला. अंजलीने त्याचा हात हातात घेवून त्याला आपल्या जवळ उभे केले. आतापर्यंत जे सर्व लोक शांत होते ते टाळ्या वाजवू लागले. आणि टाळ्याही इतक्या की ते थांबायला तयार नव्हते.

अजूनही विवेकचा हात अंजलीच्या हातात घट्ट पकडलेला होता. अंजलीने दुसरा हात दाखवून लोकांना शांत राहण्याचा इशारा केला आणि ती माईक हातात घेवून बोलू लागली -

'' आमचं प्रेम... किंवा इ - प्रेम म्हणायला काही हरकत नाही ... वाटलं होतं कमीत कमी यात तरी अडथळे येणार नाहीत.. पण असं दिसतं की प्रेमाच्या वाट्याला नेहमी अडथळे हे वाढून ठेवलेलेच असतात...''

अंजलीने हॉलमधे सभोवार आपली नजर फिरवली आणि ती विवेकचा हात अजून घट्ट पकडीत पुढे म्हणाली, '' ... पण काहीही असो ... शेवटी प्रेमाचाच विजय होतो हे मात्र खरं''

लोकांनी टाळ्या वाजवित पुन्हा सगळा हॉल जणू डोक्यावर घेतला होता.

आता विवेकने माईक हातात घेतला आणि लोकांना शांत राहण्याचा इशारा करीत तो म्हणाला,

"" आमच्या दोघांच्या प्रेमकहानीवरुन तुम्ही मात्र एक धडा नक्कीच घेवू शकता की... '' एक क्षण स्तब्ध राहून तो पुढे म्हणाला, '' की वाईटाचा अंत शेवटी वाईटातच होतो...''

पुन्हा लोकांनी टाळ्या वाजवून त्याच्या म्हणण्याला जणू दूजोरा दिला. तेवढ्यात एक कंपनीचा माणूस स्टेजच्या मागच्या बाजूने स्टेजवर आला. त्याची शोधक नजर स्टेजवर कुणाला तरी शोधत होती. शेवटी त्याला कंपनीचे मॅनेजिंग डायरेक्टर भाटीयाजी दिसताच तो त्यांच्याजवळ गेला आणि त्यांच्या कानात काहीतरी सांगू लागला. तो जे काही सांगत होता ते ऐकून भाटीयाजींच्या चेहऱ्यावर अचानक गोंधळलेले, आश्चर्ययूक्त भितीचे भाव पसरले होते. त्यांच्या चेहऱ्यावरचे ते भाव पाहून स्टेजवरील इतर लोकांच्या चेहऱ्यावरील भावही बदलले होते. स्टेजवरील आनंदी आणि हलके फुलके वातावरण एकदम तणावपुर्ण झाले होते. त्या कंपनीच्या मानसाचे भाटीयाजींना सगळे सांगून झाल्यानंतर भाटीयाजीने स्टेजवर इकडे तिकडे बघितले आणि ते इन्स्पेक्टर कंवलजितला हेरुन त्यांच्याकडे चालू लागले.

आता भाटीयाजी इन्स्पेक्टरच्या कानात काहीतरी सांगू लागले. इन्स्पेक्टरचीही तिच गत झाली होती. त्यांच्या चेहऱ्यावरही गोंधळलेले, भितीयुक्त आश्चर्याचे भाव पसरले होते. तो पर्यंत अंजली, विवेक आणि तो ऍन्करही इन्स्पेक्टर जवळ येवून उभे राहाले.

'' काय झालं?'' अंजलीने एकदा इन्स्पेक्टरकडे तर दुसऱ्यांदा भाटीयाजीकडे पाहत विचारले.

'' जाता जाता तो आपला शेवटचा डाव चालून गेला'' इन्सपेक्टर म्हणाले.

'' पण झालं तरी काय?'' विवेकने विचारले.

'' जरा स्पष्ट सांगता का?'' अंजलीने भाटीयाजीकडे पाहत विचारले.

'' स्पष्ट सांगायला आता वेळ नाही आहे... चला माझ्या सोबत चला'' भाटीयाजी आता घाई करीत म्हणाले. आणि तरातरा स्टेजच्या मागच्या बाजुने उतरुन त्या कंपनीच्या माणसासोबत आपल्या ऑफीसकडे जावू लागले.

इन्स्पेक्टर, अंजली, आणि विवेकही चुपचाप त्यांच्या मागे चालू लागले. तो ऍन्कर त्यांच्या मागे जावं की नाही ह्या संभ्रमात स्टेजवरच थांबला कारण आतापर्यंत हॉलमधल्या लोकांमधे कुजबुज आणि गोंधळ चालू झाला होता. नक्की काय झाले हे जसे त्या लोकांना माहित करुन घ्यायची उत्कंठा लागली होती. पण जेवढे ते लोक अनभिज्ञ होते तेवढाच तो ऍन्करही अनभिज्ञ होता. पण काय झालं हे माहित करुन घेण्यापेक्षा मोठी जबाबदारी आता त्या ऍन्करवर येवून पडली होती - कसंही करुन त्या लोकांना शांत करुन तिथून हॉलमधून सुखरुप बाहेर काढण्याची.

क्रमश:...

Quote of the Day ---

"In a moment of decision,

the best thing you can do is the right thing to do.

The worst thing you can do is nothing.

--- Theodore Roosevelt

Marathi sahitya wangmay literature, Marathi entertainment books, Marathi editor, Marathi transliteration, Marathi gosti stories, puneri literature, marathi prakashan publication, Marathi poems

Marathi Novels Kadambari - ELove : Ch-44 गुड न्यूज़

2009-03-23T13:17:00.001+05:30

Encourging thoughts -

First say to yourself what you would be;

and then do what you have to do.

---Epictetus

रात्रीची वेळ होती. एका अंधाऱ्या खोलीत अलेक्स कॉम्प्यूटर समोर बसून काहीतरी करीत होता. खोलीत जो काही उजेड होता तो त्या मॉनिटरचाच होता. त्या मॉनिटरच्या प्रकाशात अलेक्सचा राकट चमकता चेहरा अजुनच भयानक दिसत होता. तेवढ्यात दारावर थाप पडली. अलेक्स उठून उभा राहाला,

आले वाटतं बेवडे...

त्याने विचार केला. ही त्याच्या रात्रीच्या मित्रांची यायची वेळ होती. या वेळी ते आणि त्याचे मित्र मिळून मस्त पैकी पित बसत आणि गप्पा करीत बसत. आणि एवढ्यात त्याच्याजवळ पैसे आल्याने त्याच्याकडे येणाऱ्या मित्रांची संख्याही वाढलेली होती.

'' कोण आहे बे?'' असं मस्तीत म्हणत त्याने दार उघडलं.

आणि त्याच्या चेहऱ्यावरचा रंग उडाला. त्याच्या चेहऱ्यावरच्या मस्तीच्या छटा क्षणात नाहिशा झाल्या होत्या. त्याच्या समोर दारात इन्स्पेक्टर कंवलजीत आणि अजुन पाच सहा पोलिस उभे होते. त्यातले दोन जण ड्रेसमधे नव्हते. तो काही विचार करुन काही हालचाल करणार तेवढ्यात पोलिसांनी जणू त्याच्यावर झडप टाकून आधी त्याला अरेस्ट केले.

'' मी काय केले?'' अलेक्स चेहऱ्यावर निरागसतेचे भाव आणून म्हणाला.

कुणीच काहीही प्रतिक्रिया दिली नाही म्हणून तो पुन्हा म्हणाला,

'' मला का अरेस्ट केलं आहे... काही सांगाल तर?''

तरीही कुणीच काही बोललं नाही.

'' असं तुम्ही काहीही गुन्हा नसतांना कुणाला अटक करु शकत नाही... हा कायद्याने गुन्हा आहे'' तो आवाज चढवून म्हणाला.

तरीही कुणीही काही बोलायला तयार नव्हतं हे पाहून तो चिडून ओरडला,

'' मला का अरेस्ट केल आहे?''

'' कळेल लवकरच कळेल'' इन्सपेक्टरचा एक साथीदार कुत्सीतपणे हळू आवाजात म्हणाला.

आता नुसता खांदा उडवून चेहऱ्यावर येतील तेवढे निरागस भाव आणून अलेक्स नुसता त्यांच्या हालचाली बघू लागला. एक बलदंड पोलीस त्याच्या हातातल्या बेड्यांना धरुन त्याला आत घेवून गेला आणि बाकीचे सर्व पोलीस खोलीची सगळीकडे पसरुन झडती घेवू लागले. त्यातले दोन जण जे ड्रेसमधे नव्हते ते कॉम्प्यूटर एक्सपर्ट होते. त्यांनी ताबडतोब कॉम्प्यूटरचा ताबा घेतला. कॉम्प्यूटर सुरुच असल्यामुळे गुन्हेगाराकडून पासवर्ड मिळविणे किंवा त्या कॉम्प्यूटरचा पासवर्ड ब्रेक करणे हा सगळा भाग टळला होता. पोलिसांची टीम पुर्ण घराची आणि आजुबाजूची झडती घेत जेव्हा कॉम्प्यूटर भोवती जमली, तेव्हा कॉम्प्यूटरवर बसलेलेल्या एक्सपर्टपैकी एकजण इन्स्पेक्टर कंवलजितला म्हणाला,

'' सर यात तर काहीच नाही आहे''

'' घरातही काहीच सापडत नाही आहे'' टीममधील एकजण कुरकुरल्यागत म्हणाला.

'' काही असेल तर सापडेल ना ... मला वाटतं तुम्ही चुकीच्या घरात आले आहात'' अलेक्स मधेच बोलला.

'' व्यवस्थित बघा.. त्याने हार्डडिस्क फॉरमॅट केली असेल तर आपले रिकव्हरी टूल्स रन करा '' इन्सपेक्टर म्हणाले.

'' यस सर'' त्यातला एक कॉम्प्यूटर एक्सपर्ट म्हणाला.

टिममधील काही पोलिस अजुनही घरातील सामान उलटून पुलटून पाहात होते. तेवढ्यात एक पोलिस तिथे इन्स्पेक्टरजवळ एक बॅग घेवून आला. त्याने बॅग उघडली तर आत कपडे होते. त्याने कपडेही बाहेर काढून पाहाले पण आत विषेश असं काहीच नव्हतं.

'' बघा ... घरातला कोपरानकोपरा पिंजून काढा...'' इन्स्पपेक्टर त्यांना निराश झालेलं पाहून त्यांना प्रोत्साहीत करण्याच्या उद्देशाने म्हणाले.

'' यस सर'' तो पोलिस म्हणाला आणि पुन्हा घरात धुंडाळायला लागला.

तेवढ्यात कॉम्प्यूटर एक्स्पर्टचा उत्साहीत स्वर गुंजला '' सर सापडलं ''

सगळेजण आपापली कामे अर्धवट सोडून कॉम्प्यूटर भोवती जमा झाले. आणि ते कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरकडे आशेने पाहू लागले. त्यातल्या सिनियर कॉम्प्यूटर एक्सपर्टने कॉम्प्यूटरवरील एक फाईल ओपन केली. कदाचित त्याने ती रिकव्हरी टूल्स वापरुन रिकव्हर केलेली असावी. ती फाईल म्हणजे ब्लॅकमेलरने पहिल्या मेलमधे अंजलीला पाठविलेला अंजली आणि विवेकच्या प्रणयाचा फोटो होता. इन्सपेक्टरने एक अर्थपुर्ण रागीट नजर बाजुला उभ्या असलेल्या आणि अरेस्ट केलेल्या अलेक्सकडे टाकली. दोघांची नजरा नजर झाली. अलेक्सच्या चेहऱ्यावरचे निरागस भाव केव्हाच उडून गेले होते. त्याने मान खाली घातली. इन्स्पेक्टरने त्याच्या साथीदाराला इशारा करताच तो पोलिस अरेस्ट केलेल्या अलेक्सला बाहेर घेवून गेला. अलेक्स मुकाट्याने काहीही प्रतिकार न करता त्या पोलिसाच्या मागे मागे चालायला लागला.

अलेक्सला त्या पोलिसाने तिथून बाहेर नेताच इन्स्पेक्टर कंवलजितने आपला मोबाईल लावला -

'' अंजली गुड न्यूज... ''

क्रमश:...

Encourging thoughts -

First say to yourself what you would be;

and then do what you have to do.

---Epictetus

Marathi books kadambari novels, Marathi fiction free download, Marathi websites blogs portals, Marathi magzine weekly monthly, Marathi serials episodes, Marathi suspense thriller mystery horror

Marathi books library - Elove : ch-43 चल

2009-03-20T09:26:00.001+05:30

Imagination thoughts -

The power of imagination makes us infinite.

--- John Muir

सकाळी सकाळी अंजली आपल्या ऑफीसच्या कामात व्यस्त होती. तेवढ्यात शरवरी कॅबिनमधे आली.

'' प्रतियोगीता केव्हा उद्यापासून सुरु होणार आहे ना?'' अंजलीने शरवरीला विचारले.

'' हो'' शरवरीने एक फाईल शोधत उत्तर दिले.

'' किती लोकांचे अप्लीकेशन्स आले आहेत?'' अंजलीने विचारले.

'' जवळपास तिन हजार'' शरवरीने उत्तर दिले.

'' ओ माय गॉड ... इतक्या लोकांतून त्या ब्लॅकमेलरला शोधनं म्हणजे... डोंगर पोखरुन उंदीर काढण्यासारखे आहे... आणि तेही जर त्याने या प्रतियोगीतेत भाग घेतला तर?... नाही?'' अंजली म्हणाली.

'' हो कठिण तर आहेच'' शरवरी एक फाईल घेवून शरवरीच्या समोर येवून बसत म्हणाली.

तेवढ्यात अंजलीचा फोन वाजला. अंजलीने फोन उचलून आपल्या कानाला लावला,

'' अंजली... मी इन्स्पेक्टर कंवलजित बोलतोय..'' तिकडून आवाज आला.

'' मॉर्निंग अंकल....''

'' मॉर्निंग ... तुला माहित असेलच की प्रतियोगितेसाठी 3123 अप्लीकेशन्स आलेले आहेत... त्यात आम्ही जी लेफ्ट हॅन्डेड आणि राईट हॅन्डेड माहिती मागवली होती ... त्यानुसार जे डावखुरे आहेत असे 32 अप्लीकेशन्स वेगळे केले आहेत... त्यातल्या एका मुलाचं हॅन्डरायटींग हुबेहुब मॅच होत आहे... त्याचं नाव आहे अतूल विश्वास... '' तिकडून इन्स्पेक्टरने माहिती पुरवली.

'' गुड व्हेरी गुड... '' अंजली एकदम खुश होत न राहवून म्हणाली, '' थॅंक्यू अंकल... मी तुमच्या उपकाराची परतफेड कशी करु शकेन... मला तर काहीच समजत नाही आहे...'' अंजली आनंदाच्या भरात बोलत होती.

'' इतक्या लवकर इतकं खुश होऊन चालणार नाही ... आता तर फक्त सुरवात झाली आहे... त्याला कायद्याच्या कचाट्यात अटकविण्यासाठी अजुन आपल्याला बरीच कसरत करावी लागणार आहे...'' इन्स्पेक्टर म्हणाले.

'' का? ... आत्ता ताबडतोब आपण त्याला पकडू शकणार नाही?'' अंजलीने निराश होवून विचारले.

'' नाही आत्ताच नाही... पुढे तर ऐक... आम्ही आता सध्या त्याचा फोन टॅप करने सुरु केले आहे.. की जेणेकरुन जर त्याचे अजुन काही साथीदार असतील तर त्यांना आपण पकडू शकू... आणि सगळे पुरावे जमा होताच आपण त्याला अरेस्ट करुया.. '' इन्स्पेक्टर कंवलजित म्हणाले.

अंजलीचं तर रक्त जणू सळसळत होतं. त्या ब्लॅकमेलरला कधी एकदा पकडून त्याला धडा शिकवतो असं तिला झालं होतं. तिला सध्या आपण काहीही करु शकत नाही याचं दु:ख होत होतं.

पण नाही...

आपण काहीतरी करु शकतो...

आपण ही बातमी विवेकला देवू शकतो...

ही बातमी ऐकून तो किती खुश होईल...

तिने तिच्या फोनचा क्रेडल उचलला आणि ती एक फोन नंबर डायल करायला लागली.

पोलिस स्टेशनमधे इन्स्पेक्टर कंवलजितच्या समोर दुसरा एक पोलिस बसलेला होता.

'' सर आम्ही अतुल बिश्वासचे सगळे फोन कॉल्स टॅप केले आहेत... त्यातला हा एक महत्वाचा वाटला..'' तो पोलिस समोर ठेवलेला टेपरेकॉर्डर सुरु करीत इन्स्पेक्टर कंवलजितला म्हणाला.

टेपरेकॉर्डर सुरु झाला आणि त्यातून तो टेप केलेला फोन कॉल ऐकू येवू लागला.-

'' अलेक्स... मला तिथे यायला 7-8 दिवसाचा वेळ लागेल... पैसे सांभाळून ठेवशील... मी आल्यानंतर ते वाटून घेवूया.. '' अतुल म्हणाला.

'' ठिक आहे.. '' अलेक्स म्हणाला.

'' आणि हं... आपल्या कॉम्प्यूटरला पुर्णपणे फॉरमॅट कर... त्यात काहीच शिल्लक राहता कामा नये... ''

'' ठिक आहे... तू इकडची बिलकुल काळजी करु नकोस..''

'' ओके देन ... बाय''

'' बाय .. ''

इन्स्पेक्टर कंवलजितने तो संवाद रिवाईंड करुन पुन्हा पुन्हा ऐकला. आणि मग ते निश्चयाने उभे राहत त्या पुलिसाला म्हणाले,

''चल ''

इन्सपेक्टर जरी एकच शब्द बोलले होते तरी तो तेवढा इशारा त्या पोलीसाला पुरेसा होता. इन्स्पेक्टर पुढे पुढे चालू लागले आणि त्याच्या मागे मागे तो पोलीस.

क्रमश:..

Imagination thoughts -

The power of imagination makes us infinite.

--- John Muir

Marathi imagination, Marathi sanwad, Marathi pratikriya, Marathi vachak, Marathi free ebooks download, Marathi web site, Marathi site visitors, Marathi famous books, Marathi best new books, Niwadnuk

Marathi books - ELove : ch-42 क्लूज

2009-03-18T12:10:00.000+05:30

Happy thoughts -

Happy are those who dream dreams and are ready to pay the price to make them come true.

---- Leon J. Suenes

सकाळी सकाळी अंजली, विवेक, शरवरी आणि इन्स्पेक्टर कंवलजीत कॉन्फरंन्स रुममधे जमले होते.

'' मी या गोष्टीनेच समधानी आहे की शेवटी ब्लॅकमेलरने विवेकला काहीही इजा न करता सोडून दिले.'' अंजली बऱ्याच वेळ चाललेल्या चर्चेनंतर एक दिर्घ श्वास घेत म्हणाली.

'' पण एक मिनीट'' विवेकने हस्तक्षेप केला.

सर्व जण एकदम गंभीर होवून त्याच्याकडे पाहू लागले.

'' मला वाटतं .... ब्लकमेलरमुळे आपल्याला, मला तुम्हाला अंजलीला सगळ्यांनाच त्रास झालेला आहे... '' विवेक म्हणाला.

'' विवेक... माझे पैसे गेले त्याचं मला बिलकुल दु:ख नाही... तुला काही इजा झाली नाही हे सगळ्यात महत्वाचं'' अंजली मधेच हस्तक्षेप करीत म्हणाली.

इन्स्पेक्टर कंवलजीतही तिच्या समर्थनार्थ काही बोलतील या अपेक्षेने अंजलीने त्यांच्याकडे पाहाले. पण ते काहीच बोलले नाहीत.

'' अंजली गोष्ट फक्त पैशाची नाही आहे... मला तरी वाटतं आपण त्याला असंच सोडून देणं योग्य नाही ... तशी वेळ अजूनही गेलेली नाही... आताही जर आपण त्याला पकडण्याचा प्रयत्न केला तर?...'' विवेकने प्रश्न उपस्थित केला आणि तो इन्सपेक्टरची प्रतिक्रिया आजमवण्यासाठी त्यांच्याकडे पहायला लागला. इन्स्पेक्टरने विचार केल्यागत रुमच्या छताकडे पाहाले आणि ते काही बोलणार एवढ्यात मधेच शरवरी बोलली.

'' पण आपल्याला ना त्यांचं नाव माहित आहे ... ना पता... तो काय करतो .. हेही आपल्याला माहित नाही ... मग आपण त्याला पकडण्याचं जरी ठरवलं तरी पकडणार तरी कसे...'' शरवरीने तिची शंका उपस्थित केली.

अंजलीने शरवरीकडे पाहून जणू तिच्या मुद्याला मुक संमती दर्शवली.

'' इतके दिवस आम्ही त्याला पकडण्याचा प्रयत्न करीत होतो... ते सगळे प्रयत्न अगदीच व्यर्थ गेले असं म्हणता येणार नाही... अजुनही आपल्याजवळ काही क्लूज आहेत... एक तर त्या ब्लॅकमेलरचं हॅंन्ड रायटींग जे आम्हाला सायबर कॅफेतील लॉगबुकमधून मिळालं... दुसरं त्याचे फिंगर प्रिन्टस जे आम्हाला सायबर कॅफेतूनच मिळाले आणि तिसरं... तिसरं म्हणजे हे फोटोग्राफस बघा... '' इन्स्पेक्टर कंवलजीत बोलत होते.

ब्लॅकमेलरला अजुनही पकडण्याची विवेकची मनिषा पाहून इन्स्पेक्टरच्या अंगात जणू स्फुर्ती संचारली होती. ते त्यांच्या जवळचे दोन फोटोग्राफ्स तिथे जमलेल्या लोकांना दाखवून पुढे म्हणाले,

'' हे फोटोग्राफ्स त्या सायबर कॅफेमधील कॉम्प्यूटरचे आहेत जिथे थोड्याच वेळापुर्वी ब्लकमेलर बसलेला होता.. या फोटोग्राफ्सकडे थोडं लक्ष देवून बघा... बघा काही लक्षात येतं का?'' इन्सपेक्टरने ते फोटो सगळ्यांना बघण्यासाठी समोर सरकवले.

सगळ्यांनी ते फोटोग्राफ्स एक एक करुन बघितले. पण कुणालाही त्या फोटोत वावगं असं काहीच दिसत नव्हतं. तेवढ्यात विवेक ते फोटोग्राफ्स बघता बघता गालातल्या गालात हसला.

'' काय झालं?'' अंजलीने विचारले.

'' बघ जरा काळजीपुर्वक बघ ... या फोटोग्राफ्समधे कॉम्प्यूटरचा माऊस कॉम्प्यूटरच्या डाव्या बाजुच्या ऐवजी उजव्या बाजुला दिसतो आहे ...'' विवेक म्हणाला.

'' यस यू आर ऍब्सुलेटली राईट'' इन्स्पेक्टर उत्साहाने म्हणाले.

आता अंजलीही गालातल्या गालात हसू लागली.

'' पण त्याचा अर्थ काय?'' शरवरी अजुनही संभ्रमाने म्हणाली.

''... याचा एकच अर्थ निघू शकतो की ब्लकमेलर हा डावखुरा आहे... '' इन्स्पेक्टर म्हणाले.

'' यस दॅट्स राईट '' आता कुठे शरवरीच्या गालावर हसु फुलले होते.

तेवढ्यात कॉन्फरंस रुममधील फोनची घंटी वाजली. फोन अंजलीच्या शेजारीच होता. तिने फोन उचलला,

'' हॅलो''

'' गुड मॉर्निंग अंजली ... '' तिकडून नेट सेक्यूराचे मॅनेजींग डायरेक्टर मि. भाटीयांचा आवाज आला.

'' गुड मॉर्निंग भाटीयाजी...'' अंजलीने तेवढ्याच उत्साहात त्यांचे स्वागत केले, '' बोला काय म्हणता''

'' आमच्या इथे आम्ही एक नेटवर्किंग सॉफ्टवेअर डेव्हलपमेंट कॉन्टेस्ट ठेवली होती... कॉन्टेस्टचा टॉपीक आहे इथीकल हॅकींग... त्या कॉन्टेस्टचे बक्षिस वितरण तुझ्या हस्ते व्हावे अशी आमची इच्छा आहे... '' तिकडून भाटीयाजी जणू हक्काने म्हणाले.

'' तुम्ही बोलावलं आणि आम्ही येणार नाही असं कधी होईल का भाटीयाजी... मी जरुर येईन... बक्षीस वितरण समारंभ कधी आहे?... '' अंजलीने विचारले.

'' पुर्ण प्रोग्रॅम अजून फायनल व्हायचा आहे... तसं तो समारंभ टेंटीटीव्हली समव्हेअर अराऊंड धीस मंथ असेल... पुर्ण प्रोग्रॅम फायनल होताच तुला तसं सविस्तर कळवलं जाईल ... '' तिकडून भाटीयाजी म्हणाले.

'' नो प्रॉब्लेम''

'' थॅंक्स''

'' मेन्शन नॉट''

'' ओके बाय... सीयू''

'' बाय''

अंजलीने फोन क्रॅडल परत ठेवला आणि तिने तिथे बसलेल्या सर्व लोकांवर एक नजर फिरवली. तिच्या चेहऱ्यावर पुन्हा एकदा हास्य झळकु लागले.

'' माझ्या डोक्यात एक कल्पना आली आहे... आत्ता नेट सेक्यूराचे मॅनेजींग डायरेक्टर मि. भाटीयाजींचा फोन होता... इथीकल हॅकींगवर ते एक सॉफ्टवेअर डेव्हलपमेंट प्रतियोतिता घेत आहेत... मला खात्री आहे की जर या प्रतियोगितेचा प्रचार मोठ्या प्रमाणावर केला गेला आणि या प्रतियोगितेच्या विजेत्यास मोठमोठे बक्षिस ठेवले ... तर तो ब्लॅकमेलर या प्रतियोगीतेत नक्कीच सहभागी होईल...'' अंजली म्हणाली.

'' पण तु हे सगळं एवढ्या खात्रीने कसं सांगू शकतेस?'' विवेकने शंका उपस्थित केली.

'' पुर्णपणे खात्रीने जरी नाही तरी ... क्रिमीनल सायकॉलॉजीनुसार... तो ब्लॅकमेलर सध्या आत्वविश्वास आणि गर्वाच्या उत्यूच्च पातळीवर आहे ... त्याच्यापर्यंत जर ही प्रतियोगितेची गोष्ट पोहोचली तर तो यात नक्कीच भाग घेईल... '' इन्स्पेक्टरने आपला अंदाज वर्तविला.

क्रमश:..

Happy thoughts -

Happy are those who dream dreams and are ready to pay the price to make them come true.

---- Leon J. Suenes

Marathi books pustake gadya kadambari, Marathi novel entertainment, Marathi fiction literature sahitya wangmay, Marathi best books, Marathi free download books, Marathi free ebooks on internet

Marathi literature sahitya - ELove : Ch-41 तीच चूक पुन्हा?

2009-03-16T12:04:00.001+05:30

Inspirational Quotes -

We do less than we ought,

unless we do all we can.

---Thomas Carlyle

अंजली आणि विवेक आल्यापासून नुसते तिच्या बेडरुममधे एकमेकांना बाहुपाशात घेवून पडून होते. त्यांना ना खान्याची शुध्द नव्हती ना पिण्याची.

'' त्याची जेव्हा पहली मेल आली तेव्हा तुला काय वाटले होते?'' विवेकने विचारले.

'' खरं सांगु ... माझ्या तर पायाखालची जमिन आणि डोक्यावरचं जणू आकाश नाहीसं व्हावं असं वाटलं होतं... मी तर तुला मनापासून पुर्णपणे स्विकारलं होतं आणि त्या मनाच्या स्थितीत असं काही व्हावं असा काही मी स्वप्नातही विचार केला नव्हता...'' अंजली म्हणाली.

'' म्हणजे तुला खरं वाटलं होतं तर '' विवेकने गमतीने विचारले.

'' अरे..म्हणजे?... जरी मनाला पटत नव्हतं तरी वस्तूस्थितीतर तेच दर्शवित होती'' अंजली आपला बचाव करीत म्हणाली.

'' आणि तुला काय वाटलं होतं?'' अंजलीने विचारले.

'' नाही बरोबर आहे तुझं... माझीही तशीच काहीतरी अवस्था होती... जरी मनाला पटत नसलं तरी वस्तूस्थिती तेच सांगत होती'' विवेक तिला थोपटत म्हणाला.

'' असा प्रसंग पुन्हा कधी आपल्या जिवनात न येवो'' अंजली म्हणाली.

'' खरंच प्रथम तर मला आपल्या प्रेमाला कुणाची तरी दृष्ट लागावी असंच वाटलं होतं'' विवेक तिच्या कपाळाचे चुंबन घेत म्हणाला.

तो तिच्या कपाळाचे चुंबन घेवून तिच्या तोंडाजवळ आपले तोंड नेवून मोठमोठे श्वास तसाच थांबला. आणि आपसूकच ते एकमेकांच्या ओठांना आपल्या तोंडात घेवून चुंबनबध्द झाले.

अचानक अंजलीला त्यांचा आधीचा हॉटेलमधील प्रणय आठवला आणि त्याचबरोबर कुणीतरी त्यांच्या प्रणयाचे फोटो काढीत आहे असा भास झाला.

ती पटकन आपले ओठ त्याच्या ओठांपासून वेगळे करीत मागे सरकली.

'' काय झालं?'' विवेकने विचारले.

'' आपण तीच चूक पुन्हा तर करीत नाही आहोत'' अंजलीने जणू स्वत:ला विचारले.

'' म्हणजे?'' विवेकने विचारले.

'' हे सगळं लग्नाच्या आधी ... तू माझ्याबद्दल काय विचार करीत असशील'' अंजलीने तिच्या मनात घोळणारा दुसरा प्रश्नही विचारला.

'' डोन्ट बी सिली'' तो पुन्हा पुढाकार घेत म्हणाला.

पण तिचे हातपाय जणू थंडे पडलेले होते. ती काहीच प्रतिक्रिया देत नव्हती.

'' तुला जर त्यात वावगं वाटत असेल आणि .. तुझ्या मनाची तयारी नसेल तर काही हरकत नाही... '' तो तिच्यावरुन उठत बाजुला सरकत म्हणाला.

'' तसं नाही हनी ... डोन्ट मिसअंडरस्टॅंड मी'' ती त्याला पुन्हा जवळ ओढीत म्हणाली.

त्याने पुन्हा उठण्याचा प्रयत्न केला पण आता ती त्याला सोडायला तयार नव्हती. विवेकला काहीच समजत नव्हते की कसे प्रतिउत्तर द्यावे. तो नुसता शिथील होवून पडून राहाला. पण आता जणू अंजलीच्या अंगात काहीतरी संचारले होते. ती कॉटवर त्याला एका बाजूने आडवे पाडून त्याच्यावर चढली आणि त्याच्यावर चुंबनाचा वर्षाव करायला लागली. आणि नंतर त्यांच्यात निर्माण झालेली ती तात्पुरती दरी केव्हा दुर झाली आणि ते केव्हा एकमेकांत पुर्णपणे सामाऊन गेले त्यांना काही कळलंच नाही.

अंजलीला सकाळी सकाळी जाग आली होती तेव्हा ती तिच्या शेजारी झोपलेल्या विवेकच्या निरागस चेहऱ्याकडे निरखून पाहत होती. तिने बाहेर खिडकीतून डोकावून पाहाले. बाहेर अजुनही उजाडले नव्हते. ती पुन्हा विवेकच्या चेहऱ्याकडे निरखून पाहत होती. अचानक तिच्या लक्षात आले की त्याचा निरागस गोंडस आणि हसरा चेहरा आता लाल लाल होवून उग्र रुप धारण करीत आहे.

कदाचित तो काहीतरी वाईट स्वप्न बघत असेल...

तिने त्याच्या चेहऱ्यावरुन हात फिरवण्याचा प्रयत्न केला पण तिच्या हाताचा स्पर्ष होताच तो दचकून उठून बसला आणि तो रागाने म्हणाला, '' मी तुला सोडणार नाही... मी तुला सोडणार नाही''

काही क्षण तर अंजलीही दचकून गोंधळून गेली.

'' काय झालं?'' अंजलीने विचारलं.

पण काही क्षणातच त्याचा राग निवळलेला दिसला. आणि तो इकडे तिकडे बघत पुन्हा झोपत म्हणाला,

'' काही नाही''

क्रमश:..

Inspirational Quotes -

We do less than we ought,

unless we do all we can.

---Thomas Carlyle

Marathi literature wangmay sahitya, Marathi best books, Marathi lekhani writing, Marathi kshetra, Marathi chitrapat cinema movies, Marathi screenplay patkatha, Marathi kadambari, Marathi websites

Marathi books - Elove - ch-40 गुड न्यूज

2009-03-13T14:22:00.001+05:30

Inspirational thoughts -

No great man ever complains of want of opportunities.

--Ralph Waldo Emerson

अंजली आपल्या कॅबिनमधे कामात व्यस्त होती. तेवढ्यात फोनची घंटी वाजली.

'' हॅलो '' अंजलीने फोन उचलला.

'' अंजली देअर इज गुड न्यूज फॉर यू..."" तिकडून इन्स्पेक्टर कंवलजित बोलत होते.

'' यस अंकल''

'' ब्लॅकमेलरने विवेकला सोडून दिले आहे...'' इन्स्पेक्टरने अंजलीला खुशखबरी दिली.

'' ओ.. थॅंक गॉड ... आय कान्ट एक्सप्लेन ... आय ऍम सो हॅपी...''

अंजलीला विवेकच्या सुटकेची न्यूज मिळाल्यापासून तिचा सगळा गोंधळ उडाला होता. तिला त्याला आता कधी आणि कसे भेटतो असे झाले होते. ती ऑफीसची सगळी कामे तसेच सोडून तडक एअरपोर्टकडे निघाली.

... त्याला आधी कळवावं का?

नाही नको... त्याला सरप्राईज द्यावं...

आणि त्याला डायरेक्ट कळविण्याचा काही मार्गही तर नाही...

इमेल होती. पण आजकाल अंजलीला इमेल, चॅटींग या सगळ्या प्रकाराची एक प्रकारे भितीच वाटत होती.

एअरपोर्ट आलं तसं ड्रायव्हरला गाडी परत घेवून जायला सांगून ती जवळ जवळ धावतच तिकीटाच्या काऊंटरकडे गेली.

'' मुंबईसाठी... आता कोणती फ्लाईट आहे?'' तिने विचारले.

'' वन फ्लाईट इज देअर .. जस्ट रेडी टू टेक ऑफ...'' काऊंटरवरील मुलीने सांगितले.

'' वन टीकट प्लीज'' अंजली तिचं क्रेडीट कार्ड समोर सरकवीत म्हणाली.

तिने काऊंटरवरुन तिकीट घेतलं आणि जवळ जवळ धावतच ती फ्लाईटकडे निघाली. तेवढ्यात तिचा मोबाईल वाजला. तिने मोबाईलचा डिस्प्ले बघितला. डिस्प्लेवर तिच्या ऑफिसचा नंबर होता. तिने काहीही विचार न करता फोन बंद केला आणि धावतच जाऊन फ्लाईटमधे जावून बसली. सिटवर बसताच पुन्हा तिचा मोबाईल वाजायला लागला. तिने मोबाईलचा डिस्प्ले बघितला. तोच ऑफीसचा नंबर

ऑफीसचा नंबर... काय काम असावं... शरवरी साधं कामही साभाळू शकत नाही..

तिने फोन बंद केला. पण तो पुन्हा वाजायला लागला.

शरवरी सामान्यत: असा वारंवार फोन करत नाही...

काहीतरी महत्वाचं काम असावं...

तिने फोन उचलला आणि तिकडे फ्लाईटचा लास्ट कॉल झाला.

'' काय शरवरी?... '' ती जवळ जवळ चिडून म्हणाली.

पण हे काय तिकडून आवाज एका पुरुषाचा - विवेकचा होता.

'' विवेक तू... '' ती ताडकन उभी राहात म्हणाली, '' ऑफीसमधे तू कसा. केव्हा.. आणि काय करीत आहेस...?'' तिला काय बोलावे काही समजत नव्हते.

ती बोलता बोलता प्लेनच्या दरवाजाकडे घाई घाई जात होती.

'' तुला भेटायला आलो होतो'' तिकडून विवेकचा आर्त स्वर आला.

ती जेव्हा प्लेनच्या दरवाजाजवळ पोहोचली तेव्हा प्लेनचं दार बंद केलं जात होतं.

'' थांबा मला उतरायचं आहे... ''

'' काय झालं?'' अटेंडंट्ने विचारले.

'' आय ऍम नॉट फीलींग वेल'' तीला आता पुर्ण त्याला समजावून सांगणे जिवावर आले होतॆ.

तो दार बंद करायचं थांबला. आणि ती ताड ताड प्लेनमधून उतरली.

तो अटेंडंट तिच्याकडे आश्चर्याने पाहातच राहाला

'या बाईची तब्येत ठिक नाही... मग ही कशी ताड ताड उतरत आहे' त्याच्या मनात येवून गेले असावे.

तिची टॅक्सी जवळ जवळ आता तिच्या घरापर्यंत पोहोचली होती. टॅक्सी जशी घरापर्यंत येवून पोहोचली तिच्या हृदयाची स्पंदनं वाढू लागली होती. प्लेनमधून बाहेर पडताच ती तडक एअरपोर्टच्या बाहेर पडली होती आणि एका टॅक्सीला हात करुन तिने तडक त्याला टॅक्सी आपल्या घराकडे घ्यायला सांगितले होते. आणि प्लेनमधे जेव्हा विवेकचा फोन आला होता तेव्हाच तिने त्याला घरी बोलावून घेतले होते. तिला ऑफीसमधे सिन नको होता. एव्हाना टॅक्सी तिच्या घराच्या आवारात येवून पोहोचली. तिला पोर्चमधेच विवेक तिची अधिरतेने वाट पाहत असलेला दिसला. तिची टॅक्सी येताच तो पोर्चमधून उतरून तिच्या टॅक्सीजवळ आला. तिलाही आता राहवल्या जात नव्हते. टॅक्सीचे दार उघडून सरळ ती त्याच्या बाहुपाशात शिरली. किती दिवसांच्या दोघांच्याही भावना उचंबळून आल्या होत्या. अनायसेच तिच्या डोळ्यात अश्रू आले आणि मग ते थांबता थांबेनात.

'' अगं वेडी आहेस का?'' विवेक तिला थोपटत म्हणाला.

'' बघ बघ मी आता पुर्णच्या पुर्ण तुझ्या पाशी सहीसलामत पोहोचलो आहे'' तो तिची गंमत करुन वातावरण सैल करण्याचा प्रयन्त करीत म्हणाला.

पण ती इतकी घट्ट बिलगली होती की ती त्याला सोडायला तयार नव्हती.

क्रमश:

Inspirational thoughts -

No great man ever complains of want of opportunities.

--Ralph Waldo Emerson

Marathi books, Marathi sahitya literature wangmay, Marathi pustake, Marathi library wachanalay, Marathi songs poems gani lyrics, Marathi cinema chitrapat, Marathi lekhani, Marathi masik saptahik sadar

Marathi literature : Elove ch-39 नो बडी वील मुव्ह

2009-03-09T10:09:00.002+05:30

Inspirational Quotes-

Every artist was first an amateur.

---Ralph Waldo Emerson

अंजली आपल्या खुर्चीवर बसून काही ऑफीशियल कागदपत्र चाळीत होती आणि तिच्या बाजुलाच शरवरी कॉम्प्यूटरवर बसून काहीतरी ऑफीशियल काम करीत होती. तेवढ्यात कॉम्प्यूटरचा बझर वाजला. अंजलीने वळून मॉनिटरकडे बघितले.

'' त्याचाच मेसेज आहे '' शरवरी म्हणाली.

अंजली उठून कॉम्प्यूटर जवळ गेली. ती जाताच कॉम्प्यूटरसमोरुन उठून तिने अंजलीसाठी जागा करुन दिली.

'' जा लवकर जा'' अंजली कॉम्प्यूटरसमोर बसत शरवरीला म्हणाली.

शरवरी ताबडतोब तिथून निघून कॅबिनच्या बाहेर पडली. अंजलीच्या कॅबिनमधून बाहेर पडून शरवरी सरळ तिच्या कॅबिनच्या शेजारी असलेल्या एका रुममधे गेली. तिथे इन्स्पेक्टर कंवलजित आणि ते दोघे कॉम्प्यूटर एक्स्पर्टस एका कॉम्प्यूटरसमोर बसले होते. शरवरी घाईघाईने त्यांच्याजवळ आली. तिची चाहूल लागताच तिघेही जण वळून तिच्याकडे पाहू लागले.

'' जसं तूम्ही सांगितलं होतं तसंच झालं ... ब्लॅकमेलरचा पुन्हा मेसेज आला आहे... '' शरवरी घाई घाईने आल्यामुळे दम लागलेल्या स्थितीत म्हणाली.

ते दोघे कॉम्प्यूटर एक्सपर्टस काहीही न बोलता आपल्या कामाला लागले.

'' सुरज... कम ऑन... यावेळी साला कोणत्याही परिस्थितीत सुटणार नाही... ''

'' सर ऍज बिफोर दिस टाईम ऑल्सो हि इज कॉलींग फ्रॉम मुंबई... आणि त्याचा आय पी ऍड्रेस बघा...''

तो बोलायच्या आधीच इन्सपेक्टरने मुंबईला इन्स्पेक्टर राजला फोन लावला होता,

'' हं राज ... पुन्हा आम्ही ब्लॅकमेलरला ट्रेस केलेलं आहे... अजुनही तो चॅटींग करीत आहे... तु त्याची एक्सॅक्ट लोकेशन शोध... ऍन्ड सी दॅट दिस टाईम द बास्टर्ड शुड नॉट एस्केप... हं त्याचा आय पी ऍड्रेस लिहून घे...''

अतूल सायबर कॅफेमधे एका कॉम्प्यूटर समोर बसून चॅटींगमधे मग्न होता.

'' मिस अंजली... हाय कशी आहेस?'' त्याने मेसेज टाईप करुन पाठविला.

बराच वेळ झाला तरी अजुन तिचं उत्तर यायला तयार नव्हतं. पण चॅटींगमधे तिचं नाव तर दिसत होतं.

कॉम्प्यूटर उघडं सोडून कुठे गेली तर नाही साली...

किंवा आपला अचानक, अनपेक्षित मेसेज आल्याने गोंधळली असेल...

त्याने विचार केला. अजूनही तिचा मेसेज यायला तयार नव्हता. रागाने आता त्याचे जबडे वळायला लागले होते. तेवढ्यात तिकडून मेसेज आला, '' ठिक आहे''

तेव्हा कुठे अतूलला हायसं वाटल. तो आता पुढील मेसेज, जो त्याच्यासाठी अतिशय महत्वाचा होता टाईप करु लागला,

'' तुला पुन्हा त्रास देतांना मला वाईट वाटतं आहे... पण काय करणार ... पैसा ही साली गोष्टच वेगळी असते... कितीही जपून वापरली तरी संपून जाते... मला यावेळी 20 लाख रुपयाची नितांत गरज आहे...'' अतूलने मेसेज टाईप करुन पाठविला.

'' आत्ता तर तुला 50 लाख रुपए दिले होते... आता माझ्याजवळ पैसे नाही आहेत...'' तिकडून अंजलीचा मेसेज आला.

'' बस हे शेवटचं... कारण हे पैसे घेवून मी परदेशात जाण्याचा विचार करतोय'' अतूलने मेसेज पाठविला.

'' तु परदेशात जा... नाहीतर कुठेही जा ... मला त्याच्याशी काही घेणंदेणं नाही ... हे बघ... माझ्याजवळ काही पैशाचं झाड नाही आहे... '' तिकडून अंजलीचा मेसेज आला.

'' ठिक आहे... तुला आता मला कमीत कमी 10 लाख रुपए तरी द्यावे लागतील... पैसे केव्हा कुठे आणि कसे पाठवायचे ते मी तुला मेल करुन सांगीन...'' अतूलने पाठविले आणि चॅटींग सेशन बंद केला.

आता तो मेलबॉक्स उघडू लागला तेवढ्यात त्याचं अनायसेच खिडकीच्या बाहेर लक्ष गेलं आणि तो स्तब्ध होवून तिकडे बघू लागला. बाहेर एक पोलिस इन्स्पेक्टर आणि अजून एक पोलिस लगबगीने सायबर कॅफेकडेच येत होते. आता मात्र त्याच्या हालचालींना गती आली होती. त्याने पटापट आपला कॉम्प्यूटर ऑफ केला आणि काऊंटरवर पैसे देवून तो सायबर कॅफेच्या बाहेर पडला. तो बाहेर पडला त्यानंतर काही क्षणातच घाई घाईने पुलिस इन्स्पेक्टर आणि त्याचा सोबती पोलिस सायबर कॅफेमधे घुसले. सायबर कॅफेत जाताच इन्सपेक्टरने जाहिर केले,

'' नो बडी वील गो आऊट ऑफ दी कॅफे... ऑल ऑफ यू स्टे व्हेअर यू आर... नो बडी वील मुव्ह ''

अंजलीच्या कॅबिनच्या शेजारच्या खोलीत दोन कॉम्प्यूटर एक्सपर्टस, अंजली आणि शरवरी मोठ्या आशेने मोबाईलवर बोलनाऱ्या इन्स्पेक्टर कंवलजितकडे पाहत होते.

इन्स्पेक्टरने मोबाईल आपल्या कानावरु काढून बंद केला आणि निराशेने अंजलीकडे बघत ते म्हणाले,

'' द बास्टर्ड इस मॅनेज्ड टू एस्केप अगेन...''

अंजली आणि शरवरीने निराशेने एकदुसऱ्याकडे बघितले.

क्रमश:..

Inspirational Quotes-

Every artist was first an amateur.

---Ralph Waldo Emerson

Marathi novels, Marathi books, Marathi literature sahitya wangmay, Marathi resources on internet, Read marathi, Marathi font, Marathi mhani, Marathi calender, Marathi songs poems chutkule sangit

Marathi books collection - ELove ch-38 काळी बॅग

2009-03-06T08:29:00.000+05:30

Inspirational thoughts -

If you would create something,

you must be something.

--- Johann Wolfgang von Goethe

जंगलात सर्वत्र सुकलेली पानं पसरलेली होती. त्या सुकलेल्या पानांना चिरडत एक काळे काच चढवलेली कार हळू हळू त्या जंगलातून चालायला लागली. ती कार जेव्हा जंगलातून चालत होती तेव्हा त्या सुकलेल्या पानांच्या चिरडण्यामुळे एक विचित्र आवाज त्या जंगलातल्या शांततेचा भंग करीत होता. शेवटी एका झाडाजवळ ती कार थांबली. त्या कारच्या ड्रायव्हरच्या सिटचा काच हळू हळू वर सरकायला लागला आणि आता तिथे ड्रायव्हीग सिटवर बसलेली काळा चष्मा चढवलेली अंजली दिसू लागली. तिने एका झाडावर लावलेली लाल निशानी बघितली आणि तिने तिच्या बाजुच्या सिटवर ठेवलेली एक ब्रिफकेस उचलून खिडकीतून त्या निशान लावलेल्या झाडाकडे भिरकाऊन दिली. ब्रिफकेसचा धप्प असा आवाज झाला. तिने पुन्हा चहूकडे आपली नजर फिरवली आणि आपली कार स्टार्ट करुन ती तिथून निघून गेली.

जंगलातून बाहेर पडून अंजलीची कार आता हम रस्त्यावर आली होती. तेवढ्यात अंजलीचा मोबाईल वाजला.

अंजलीने डिस्प्ले न बघताच तो अटेंड केला, '' हॅलो...''

'' हॅलो... मी इन्स्पेक्टर कंवलजीत बोलतोय...'' तिकडून आवाज आला.

'' यस अंकल..''

'' पैसे केव्हा आणि कुठे पाठवायचे आहेत यासंदर्भात ब्लॅकमेलरची तुला मेल आलीच असेल'' इन्स्पेक्टर कंवलजीतने विचारले.

'' हो आली होती... खरं म्हणजे मी आता तिथे पैसे पोहोचवूनच परत येत आहे'' अंजली म्हणाली.

'' व्हॉट... '' इन्स्पेक्टरच्या आवाजात आश्चर्य स्पष्ट जाणवत होतं.

''आय जस्ट कांन्ट बिलीव्ह धीस... तु मला सांगितलं नाहिस... आम्ही नक्कीच काहीतरी करु शकलो असतो'' इन्स्पेक्टर पुढे म्हणाले.

'' नाही अंकल आता इथे मला पोलिसांचा सहभाग नको होता. ... एक वेळ तर पोलिस सपशेल फेल ठरलेली आहे... इथे मी चान्स घेवू इच्छीत नव्हते... आणि मला काळजी फक्त विवेकची आहे... पैसे गेल्याचं मला दु:ख नाही ... बस ब्लकमेलरला पैसे मिळाले आणि तो आता विवेकला सोडून देईल... तर पुर्ण प्रकरणावरच पडदा पडेल'' अंजली म्हणाली.

'' मी प्रार्थाना करतो की तू जसा विचार करतेस सगळं तसंच होवो... पण मला काळजी वाटते ती या गोष्टीची की जर तसं झालं नाही तर?'' इन्स्पेक्टर म्हणाले.

'' म्हणजे?'' अंजलीने विचारले.

'' म्हणजे ... तु पैसे देवूनही त्याने विवेकला जर सोडले नाही तर?'' इन्स्पेक्टरने आपली भिती व्यक्त केली.

अंजली एकदम विचारात पडली होती.

अतूल आणि अलेक्स त्या काळ्या बॅगसमोर बसलेले होते. त्यांच्या तोंडावर आनंद अगदी ओसंडून वाहत होता. शेवटी अतूलने न राहवून ती बॅग उघडली. दोघंही डोळे फाडून त्या पैशाकडे बघत होते. अतूलने त्या बॅगमधलं एक पैशाचं बंडल उचललं, नाकाजवळ नेलं आणि तो त्या बंडलातून बोट फिरवीत त्या नोटांचा सुगंध घ्यायला लागला.

'' बघ तर किती चांगला सुगंध येतो आहे... '' अतूल म्हणाला.

अतूलनेही एक बंडल उचलून त्याचा सुगंध घेत तो म्हणाला,

'' आणि बघ तर आपल्या मेहनतीच्या पैशाचा सुगंध काही औरच असतो... नाही?''

दोघांनीही हसत जोरात टाळी दिली.

'' एवढे मोठे पैसे तेही एकाच वेळी मी तर प्रथमच बघत आहे'' अलेक्स म्हणाला.

दोघंही त्या बंडलाच्या थैलीत हात घालून सगळे बंडल्स उलटून पुलटून पाहू लागले.

'' नोटाचे बंडल्स हाताळता हाताळता अलेक्स मधेच थांबून म्हणाला, '' आता त्या पंटरचं काय करायचं... सोडून द्यायचं''

'' सोडून द्यायचं? ... काय वेड लागलयं का? ... अरे आता तर सुरवात झाली आहे... कोंबडीने अंडे देण्यास आता तर सुरवात केली आहे'' अतूल बिभत्स हास्य धारण करीत म्हणाला.

क्रमश: ..

Inspirational thoughts -

If you would create something,

you must be something.

--- Johann Wolfgang von Goethe

Marathi books collection, Marathi old new books, Marathi literature sahitya books novels, Marathi library of books, Free marathi books novels ebooks, Free marathi resources, Marathi on internet

Marathi books Library - Elove ch-37 रेड

2009-03-02T08:27:00.000+05:30

Inspirational thoughts -

If you can imagine it, you can achieve it; if you can dream it, you can become it.

William Arthur Ward

एक पोलिसांची गाडी येवून एका सायबर कॅफेसमोर थांबली. गाडीतून एक इन्स्पेक्टर एका चार पाच हवालदारांच्या टीमला लीड करत समोर चालू लागला. ते हवालदार त्याच्या पुढील आदेशाची वाट पाहत त्याच्या मागे मागे चालू लागले. इन्स्पेक्टर सायबर कॅफेत घूसला आणि त्याच्या मागे चार हवालदारही आत घूसले. प्रथम ते रिसेप्शन काऊंटरवर थांबले. रिसेप्शन काऊंटरवरील स्टाफ एकदम इतक्या पोलिसांना पाहून कावरा बावरा होवून उठून उभा राहाला.

'' यस सर... '' त्या स्टाफच्या तोंडून कसेबसे निघाले.

इन्स्पेक्टरने त्याच्याशी काहीही न बोलता त्याच्या समोर ठेवलेले लॉग रजिस्टर उचलले आणि आपल्या समोर घेवून ते बघू लागले.

'' काय झाले साहेब?'' तो स्टाफ पुन्हा हिम्मत एकवटून कसाबसा बोलला.

इन्स्पेक्टरने नुसते रागाने त्याच्याकडे पाहाले तसा तो चूपचाब बसला. इन्स्पेक्टर लॉगबुकमधील एक एक एन्ट्री बारकाईने बघू लागले. एका जागी इन्स्पेक्टरचं रजीस्टरवरुन धावतं बोट आणि त्याची बारीक नजर थांबली. त्या एन्ट्रीच्या नावाच्या जागी 'विवेक सरकार' असे लिहिले होते. इन्स्पेक्टर गालातल्या गालात हसला. त्याला ब्लॅकमेलरची सगळी खबरदारी घेवूनही तो आता पकडल्या जाणार या गोष्टीचं कदाचित हसू येत असावं. इन्स्पेक्टर त्या एन्ट्रीच्या समोरची सगळी माहिती वाचत म्हणाला,

'' सतरा नंबर कुठे आहे?''

'' या माझ्यासोबत मी तुम्हाला तिकडे घेवून जातो'' तो स्टाफ इन्स्पेक्टरला एकीकडे घेवून जात म्हणाला. तो सायबर कॅफे स्टाफ पुढे पुढे आणि इन्स्पेक्टर आणि चार हवालदार त्याच्या मागे मागे चालत होते.

चालता चालता एका जागी थांबून त्या स्टाफने एका बंद कॅबिनचा दरवाजा उघडला. सगळे पोलिस आता गुन्हेगाराला पकडण्याच्या तयारीत होते. पण कॅबिन उघडताच जेव्हा त्यांनी कॅबिनच्या आत बघितले, त्यांचे चेहरे आश्चर्याने उघडे ते उघडेच राहाले. कारण कॅबिन रिकामी होती. कॅबिनमधिल कॉम्प्यूटर सुरु होता पण कॅबिनमधे कुणीच नव्हतं. इन्स्पेक्टरने चारी हवालदारांना कॅफेमधे चारही बाजूस त्या गुन्हेगाराला शोधण्यास पाठविले.

इन्स्पेक्टर आणि चारही हवालदारांनी बराच वेळ सगळा कॅफे आणि कॅफेचा आजुबाजुचा परिसर धुंडाळला. पण त्यांच्या काहीच हाती लागले नाही. गुन्हेगार आता त्यांच्या तावडीत सापडणार नाही याची खात्री होताच इन्स्पेक्टरने मोबाईल लावला,

'' सर आय थींक वुई आर लेट बाय फ्यू सेकंड्स ... हि हॅज एस्केप्ड... आय ऍम सॉरी... आम्ही त्याला पकडू शकलो नाही''

इन्स्पेक्टर कंवलजीत मोबाईलवर बोलत होते आणि त्यांच्या आजुबाजुला अंजली, शरवरी आणि ते दोन कॉम्प्यूटर एक्स्पर्टस उत्सुकतेने काय झालं ते एकण्याचा प्रयत्न करीत होते.

'' शिट ... एस्केप्ड... '' इन्स्पेक्टर म्हणाले.

आणि एक क्षण काहीतरी विचार केल्यासारखं केल्यानंतर ते मोबाईलवर म्हणाले,

'' आता एक काम करा... तिथून त्याचे फिंगर प्रिट्स घ्या... ज्या कॉम्प्यूटरवर तो बसला होता त्याचे फोटोग्राफ्स घ्या... ऍन्ड सी द हिस्ट्री लॉग ऑफ द कॉम्प्यूटर''

'' यस सर '' तिकडून आवाज आला.

इन्सपेक्टरने मोबाईल डिस्कनेक्ट केला आणि निराशेने ते अंजलीकडे पाहत तिला काय बोलावे याची जुळवाजुळव करु लागले.

'' द ब्लडी बास्टर्ड हॅज एस्केप्ड...'' ते म्हणाले.

पण त्त्यांच्या हावभावांवरुन खोलीत उपस्थित सगळेजण हे आधीच समजून चूकले होते.

क्रमश:...

Inspirational thoughts -

If you can imagine it, you can achieve it; if you can dream it, you can become it.

---William Arthur Ward

Marathi library of books novels, Marathi fiction books ebooks, Free download of marathi books, Marathi new books on internet, read marathi on internet, Marathi free entertainment, Marathi song album

Marathi stories - Elove : ch-36 जग विश्वासावर चालतं

2009-02-26T10:21:00.000+05:30

Inspirational thoughts -

Do we not all agree to call rapid thought and noble impulse by the name of inspiration?

--- George Eliot

अतूल सायबर कॅफेत एका कॉम्प्यूटरच्या समोर बसला होता. त्याने चॅटींग सेशन उघडला आणि अंजलीही चाटींग रुममधे आहे हे पाहून तिच्याशी चॅटींग सुरु केली -

'' हाय मिस. अंजली''

तिकडे अतूलने पाठविलेला मेसेस अंजलीच्या मॉनिटरवर उमटला. आणि तेवढ्यात शरवरी अंजलीच्या कॅबिनमधे आली. शरवरीला पाहताच अंजलीने 'त्याचाच मेसेज आहे' असा तिला इशारा केला. इशारा मिळताच शरवरी ताबडतोब कॅबिनच्या बाहेर गेली. बाहेर जावून शरवरी अंजलीच्या ऑफीसच्या बाजुला असलेल्या एका रुममधे गेली. त्या रुममधे इन्स्पेक्टर कंवलजीत आणि अजून दोन लोक एका कॉम्प्यूटरसमोर बसलेले होते. शरवरी खोलीत प्रवेश करताच म्हणाली -

'' सर त्याचा मेसेज आला आहे''

ते तिघेही एकदम सतर्क होवून, ताठ बसून कॉम्प्यूटरकडे पाहू लागले.

'' कम ऑन सुरज ट्रेस द ब्लडी बास्टर्ड '' त्या दोघांचा उत्साह वाढविण्याच्या दृष्टीने इन्सपेक्टर म्हणाले.

'' सर ही इज ट्रेस्ड ... द कॉल इज अगेन फ्रॉम मुंबई ... ऍन्ड सी द आय पी ऍड्रेस...''

इन्स्पेक्टरने मॉनिटरकडे बघितले आणि ताबडतोब मोबाईल लावला,

'' हॅलो राज... आम्ही त्या ब्लॅकमेलरला ट्रेस केलं आहे... त्याला अजूनही अंजलीने चॅटींगवर बिझी ठेवलं आहे... तू तिथे मुंबईला त्याची नेमकी जागा शोध... ऍन्ड सी दॅट द फेलो शुड नॉट एस्केप... हं हा घे ब्लॅकमेलरचा आय पी ऍड्रेस ....''

अजुनही अंजलीला ब्लॅकमेलरचा मेसेज ' हाय मिस अंजली ' तिच्या चॅटींग विंडोत दिसत होता. ती आता मनातल्या मनात त्याला जास्तीत जास्त वेळ चॅटींगवर कसं बिझी ठेवायचं की जेणेकरुन पुलिस त्याला ट्रेस करुन पकडू शकतील याचा विचार करु लागली. तेवढ्यात त्याचा पुढचा मेसेज आला,

' अंजली प्लीज ऍकनॉलेज युवर प्रेसेन्स '

आता अंजलीला काहीतरी मेसेज पाठविण्याशिवाय पर्याय नव्हता नाहीतर तो डिस्कनेक्ट करायची भिती होती.

' हॅलो.. ' तिने मेसेज टाईप करुन पाठविला.

इकडे इन्स्पेक्टरने पुन्हा मुंबईला फोन लावला.

'' राज ... काही पता लागला?''

'' यस सर ... द एरीया वुई हॅड जस्ट फाईन्ड आऊट... इट्स ठाणे... बट द एक्सॅक्ट स्पॉट वुई आर ट्राईंग टू लोकेट...'' तिकडून राज बोलत होता.

'' कमॉन डू समथींग ऍन्ड फाईन्ड आऊट क्वीकली'' इन्स्पेक्टर म्हणाले..

तिकडे अंजलीला ब्लॅकमेलरचा पुढचा मेसेज आला -

' मी सध्या मेलमधे सगळ्या डिटेल्स पाठवित आहे... '

अंजलीला वाटले की त्याला सगळी डिटेल्स चॅटींगवरच मागवावीत... पण नको त्याला शंका यायची...

पण आता तो डिस्कनेक्ट करणार... त्याच्याशी संभाषण सुरु ठेवणे आवश्यक होते...

अचानक तिला सुचले आणि तिने मेसेज टाईप केला,

' पण 50 लाख रुपए दिल्यानंतरही पुन्हा तू ब्लॅकमेल करणार नाहीस याची काय शास्वती?'

तिकडे इन्सपेक्टरला चैन पडत नव्हता. त्यांनी पुन्हा मुंबईला राजला फोन लावला,

'' राज .. काही माहित पडलं?''

'' सर वुई हॅव फाऊंड आऊट द एक्सॅक्ट लोकेशन ऍन्ड दी एक्सॅट स्पॉट...'' तिकडून राज म्हणाला.

'' गुड व्हेरी गुड... नाऊ क्वीकली इन्स्ट्रक्ट द ठाणे पुलिस टू रेड द स्पॉट ... '' इन्स्पेक्टर उत्साहाने म्हणाले.

'' यस सर'' तिकडून प्रतिक्रीया आली...

अंजली आता विचार करु लागली ती त्याला संभाषणात गुंतविण्यात यशस्वी झाली की नाही कारण अजून त्याचा रिप्लाय आला नव्हता.

तेवढ्यात त्याचा रिप्लाय आला,

' हे बघ... जग विश्वासावर चालतं ... तुला माझ्यावर विश्वास ठेवावा लागेल... आणि तुझ्याकडे माझ्यावर विश्वास ठेवण्याव्यतिरिक्त दुसरा काय पर्याय आहे?'

तिच्या दु:खद चेहऱ्यावरही एक आनंदाची चूणूक दिसून गेली की ती त्याला संभाषणात गुंतविण्यात यशस्वी झाली होती.

आता पुढे त्याला अजून गुंतविण्यासाठी काय पाठवावे ती विचार करु लागली आणि तिने टाईप केलेही पण ब्लॅकमेलरचा पुढील मेसेज आला -

' ओके देन बाय... दिस इज अवर लास्ट कन्व्हरसेशन... टेक केअर... तुझा ... आणि फक्त तुझा विवेक...'

ती अजून काही टाईप करुन त्याला काहीतरी पाठविणार येवढ्यात तो चॅटींगवरुन नाहीसा झाला होता.

तो इतक्या लवकर चॅटींग संपवेल याची तिला अपेक्षा नव्हती. अंजली ताबडतोब आपल्या खुर्चीवरुन उठली आणि घाईघाईने आपल्या कॅबिनमधून बाहेर पडली. बाहेर येवून सरळ ती बाजुच्या रुममधे, जिथे इन्स्पेक्टर आणि दोन कॉम्प्यूटर एक्स्पर्टस बसले होते तिथे गेली. अंजली तिथे पोहोचताच ते अंजलीच्या भितीयूक्त चेहऱ्याकडे आश्चर्याने पाहू लागले.

'' अंकल त्याने जस्ट आत्ताच चॅटींग शेशन क्लोज केला आहे... पण मला खात्री आहे की तो अजुनही इंटरनेटवर कनेक्टेड असावा आणि मेल लिहित असावा ..'' अंजली म्हणाली.

'' डोन्ट वरी... ठाणे पुलिस हॅव ऑलरेडी स्टार्टेड टू रेड द लोकेशन... '' इन्स्पेक्टर म्हणाले.

क्रमश:...

Inspirational thoughts -

Do we not all agree to call rapid thought and noble impulse by the name of inspiration?

--- George Eliot

Marathi stories, Marathi upanyas, Marathi kadambari, Marathi novel, Marathi book, Marathi free ebook download songs cinema movies, Marathi people, Marathi lokkala, marathi stage natak, marathi bana

Marathi Story Episodes : ELove- ch-35 विवेकचं काय होईल?

2009-02-24T09:43:00.000+05:30

Best proverbs -

To find what you seek in the road of life,

the best proverb of all is that which says:

"Leave no stone unturned."

--- Edward Bulwer Lytton

कॉन्फरंस रुममधे अंजली, इन्स्पेक्टर कंवलजीत आणि शरवरी बसलेले होते. अंजली इन्स्पेक्टर आणि शरवरीला काहीतरी सांगत होती. सगळं सांगून झाल्यावर अंजलीने एक लांब श्वास घेतला आणि पुढे म्हणाली,

'' तर पुर्ण हकिकत या प्रकारे आहे...''

अंजलीने पुन्हा आलटून पालटून तिच्या समोर बसलेल्या इन्स्पेक्टर कंवलजीत आणि शरवरीकडे पाहाले.

'' कंवलजीत अंकल... आता मला भिती... तो ब्लॅकमेलर फोटो इंटरनेटवर टाकेल का या गोष्टीची नाही ... भिती आहे ती ही की ... कदाचित विवेक त्याच्या ताब्यात आहे... त्याच्या जिवाला धोका तर नाही?'' अंजलीने आपल्या मनातील भिती व्यक्त केली.

'' त्याची जी मेल आली होती त्याला आमच्या एक्स्पर्टसनी ट्रेस करण्याचा प्रयत्न केला होता... एक्सॅक्ट लोकेशन आणि कॉम्प्यूटरचा तर काही पत्ता लागला नाही ... पण एवढं मात्र कळलं की मेल मुंबईवरुन कुठून तरी केली गेली असावी.''

'' याचा अर्थ पैसे कुठे द्यायचे आणि कसे द्यायचे ही सांगणारी मेलही मुंबईवरुनच येणार'' इतका वेळ शांततेने सगळा प्रकार ऐकत असलेली शरवरी प्रथमच बोलली.

'' कदाचित हो... किंवा कदाचित नाहीही... हे तो क्रिमीनल किती मुरलेला आहे यावरुन ठरेल... परंतू यावेळी आपण आधीपासूनच तयार असल्यामुळे, मेल कोणत्या गावावरुन, त्या गावातून कुठल्या जागेवरून आणि कोणत्या कॉम्प्यूटरवरुन आली हे आपल्याला माहित पडू शकेल... '' इन्सपेक्टर म्हणाले.

'' याचा अर्थ आपल्या जवळ त्याच्या पुढच्या मेलची वाट पाहण्यापेक्षा दुसरा कोणताही पर्याय नाही ... '' अंजली निराश होवून म्हणाला.

'' हो ... असंच वाटतं तर.. '' इन्स्पेक्टरही विचार करीत शुन्यात बघत सगळ्या बाबी पडताळून पाहत म्हणाले.

एक जंगून जिर्ण झालेली जुनाट कार एका सायबर कॅफेजवळ येवून थांबली. गाडीच्या ड्रायव्हींग सिटवर अलेक्स बसला होता अणि त्याच्या बाजु च्या सिटवर अतूल बसला होता. कदाचित कुणाला शंका येवू नये म्हणून त्यांनी तिथे येण्यासाठी आणि पुढील सगळ्या कामांसाठी त्या जुन्या जिर्ण झालेल्या गाडीची निवड केली असावी. गाडी थांबताच गाडीतून अतूल खाली उतरला.

'' तू आता पैसे आणण्यासाठी निघ... मी मेलवर तिला जागेची माहिती देतो... आणि ऐक ... जरा सांभाळून... तुला बरच अंतर कापायचं आहे'' अतूल उतरतांना अलेक्सला म्हणाला.

'' यू डोन्ट वरी... तू एकदम बिनधास्त रहा '' अलेक्स गाडीच्या ड्रायव्हींग सिटवर बसल्या बसल्या म्हणाला.

'' बरं पैसे मिळाल्यावर त्या पंटरचं काय करायचं'' अलेक्स विचार केल्यागत म्हणाला. त्याचा इशारा विवेककडे होता.

'' त्याचं काय करायचं आहे .. ते पुढचं पुढे पाहू.... पण तो आपल्या महबुबासाठी शहीद होईल ही शक्यता जास्त आहे हे गृहीत धरुन चाल... कारण रस्त्याने चालतांना झालेले गड्डे बुजवित जाणं फार आवश्यक असतं... नाही तर परत येतांना त्याच गड्ड्यात अडखळून आपण पडण्याची शक्यता असते.'' अतूल उतरता उतरता गुढपणे हसत अलेक्सकडे पाहत म्हणाला.

अलेक्सही त्याच्याकडे पाहात गुढपणे हसला.

अतूल गाडीतून उतरला आणि सायबर कॅफेच्या दिशेने निघाला. अलेक्सने गाडी समोर नेली आणि पुढच्या चौकात वळवून तो भरधाव वेगाने पुढे निघून गेला.

क्रमश:...

Marathi story episodes parts, Marathi fiction books, Marathi kadambari, Marathi kavita, Marathi pady gadya, Marathi portal website blog, Marathi new books ebooks, free download marathi ebooks books

Best proverbs -

To find what you seek in the road of life,

the best proverb of all is that which says:

"Leave no stone unturned."

--- Edward Bulwer Lytton

Marathi book library - Novel - ELove ch-34 तिसरा

2009-02-20T09:29:00.000+05:30

Inspirational thoughts -

Inspiration and genius are one and the same.

--- Victor Hugo

संध्याकाळची वेळ होती. अतूल एका खोलीत कॉम्प्यूटरवर बसलेला होता. त्या खोलीतून बाजुच्याच खोलीत बंद केलेला विवेक दिसत होता. पण विवेकला त्याच्या खोलीतून अतूलच्या खोलीतील काहीच दिसत नव्हते. अतूलला दिवसरात्र कॉम्प्यूटरशिवाय काही सुचतच नव्हते. अलेक्स आपला व्यायाम वैगेरे आटोपून घाम पुसतच अतूल जवळ जावून बसला.

'' काय पोरगी काय म्हणते... तिला पैसा प्यारा आहे की इज्जत? '' अलेक्सने विचारले.

अलेक्सला आपल्या जवळ येवून बसलेलं पाहताच अतूल विवेकचा मेलबॉक्स उघडत म्हणाला,

'' बघ तूला एक गंम्मत दाखवतो''

अतूलने विवेकच्या मेलबॉक्समधली एक मेल उघडली.

'' बघ तर या मेलमधे अंजलीने काय लिहिले आहे.''

दोघंही वाचू लागले. मेल वाचून झाल्यावर दोघंही त्यांच्या खोलीत आणि विवेकच्या खोलीच्या मधे असलेल्या काचातून विवेककडे बघायला लागले.

''बघ या मेलमधे ही अंजली ...

विवेकको समझानेकी कोशीश कर रही है...

वह सोच रही होगी..

कबूतरकी एकदमसे कैसे मर सारी वफाए...

अब इसको क्या बताएं, कैसे समझाए

कि बेचारा इधर पिंजरेमे बंधा तडप रहा है ''

पुन्हा विवेककडे बघत त्यांनी एकमेकांची टाळी घेतली आणि ते जोरात हसायला लागले. दोघांच हसणं ओसरल्यानंतर अलेक्सने एक शंका काढली,

'' हा विवेक आपल्या होस्टेलवरुन अचानक गायब झाल्यामुळे तिथे काही हंगामा तर नाही ना होणार?''

'' अरे हो... बरं झालं तू आठवण दिली... त्याच्या होस्टेलवरच्या एखाद्या मित्राला मेल करुन तेथील बंदोबस्त करतो'' अतूल म्हणाला.

अतूल मेल टाईप करु लागला. आणि टाईप करता करता म्हणाला, '' पण अलेक्स लक्षात ठेव... येथून पुढे खरा धोका आहे... येथुन पुढे आपल्याला सगळी मेल्स वेगवेगळ्या सायबर कॅफेवर जावून करावी लागतील ... नाही तर ट्रेस होण्याचा मोठा धोका आहे... ''

.... कॉम्प्यूटरवर मेल आल्याचा बझर वाजताच अंजलीने आपला मेलबॉक्स उघडला. तिला एक नविन मेल आलेली दिसली. ती मेल तिने पाठविलेल्या स्निफर प्रोग्रॅमचीच होती. तिने पटकन ती मेल उघडली आणि

'' यस्स!'' तिच्या तोंडून विजयी उद्गार निघाले.

तिने पाठविलेल्या स्निफरने आपले काम चोख बजावले होते.

तिने विजेच्या गतिने मेल सॉफ्टवेअर ओपन केले आणि ...

'' हा त्याचा मेल आयडी आणि हा त्याचा पासवर्ड'' म्हणत विवेकचा मेल ऍड्रेस टाईप करुन त्या प्रोग्रॅमला विवेकच्या मेलचा पासवर्ड पुरविला.

अंजलीने त्याचा मेल अकाऊंट उघडताच अजून की बोर्डची दोन चार बटन्स आणि दोन चार माऊस क्लीक्स केले. आणि दोघीही कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरकडे बघायला लागल्या.

'' ओ माय गॉड ... आय जस्ट कान्ट बिलीव्ह'' अंजलीच्या उघड्या तोंडून उद्गार निघाले.

शरवरी आलटून पालटून एकदा मॉनिटरकडे तर दुसऱ्यांदा अंजलीच्या आश्चर्याने उघड्या राहलेल्या तोंडाकडे बघत होती.

'' शरवरी हे बघ विवेकच्या मेलबॉक्समधे... बघ ही मेल... जी माझ्या नावाची आहे पण मी पाठवलेली नाही ... '' म्हणजे?'' शरवरीने विचारले.

'' म्हणजे मी आणि विवेकच्या व्यतिरीक्त तिसरा कुणीतरी आहे जो हे मेल अकाऊंटस उघडतो आहे... आणि होवू शकतं तो हा तिसराच असावा जो आपल्याला ब्लॅकमेल करतो आहे... पण तो तिसरा आहे तरी कोण?''

क्रमश:...

Inspirational thoughts -

Inspiration and genius are one and the same.

--- Victor Hugo

Marathi books library, Marathi free books ebooks, Marathi free, Download free marathi, Marathi free entertainment, Marathi free kadambari, Marathi free new books, free marathi font editor