آفتاب پرست

گشتم نبود

noreply@blogger.com (مرثا) — Sun, 13 Jan 2013 19:28:00 +0000

شک ندارم، دیوانه ای که دیروز با سنگ از این شهر رانده شد، نیمه گم شده من بود...

لیمو تلخ

noreply@blogger.com (مرثا) — Fri, 04 Jan 2013 18:00:00 +0000

بعضی آدم ها مثل لیمو شیرین هستند، زیاد که می مانند تلخ می شوند....

آنجا که غم نبود...

noreply@blogger.com (مرثا) — Tue, 20 Nov 2012 19:35:00 +0000

آنجا که وطنم نبود،

به زمینِ زیرِ پاهایم نگاه کردم...

زمین، همان زمین بود...

اما چرا...؟

سر که بالا می گرفتم،

دنیایی دیگر پیش رو داشتم!؟

ببین... این خطوط نا مرئی، با ما چه کرده اند...

چرا دیوانه کند کاری ...

noreply@blogger.com (مرثا) — Wed, 23 May 2012 14:56:00 +0000

کی میگه دیوونگی بده؟ اگه بده پس چرا آدمهای عاقل دیوونه میشن و دیوونه ها دیگه هیچ وقت عاقل نمیشن؟

دیوونه همیشه دیوونه می مونه...

noreply@blogger.com (مرثا) — Tue, 22 May 2012 14:55:00 +0000

توی این شهر یه دیوونه بود... یه دیوونه که درد داشت اما به خودش خنجر می زد، که دیرش شده بود اما هنوز برای نوازش قلبهای خسته وقت داشت، یکی که ضعیف بود اما قدرت هدیه می داد.

یه دیوونه که پاهاش رو زمین می سوخت اما بالهاش رو بخشید...

توی این کوچه یه دیوونه هست... یه دیوونه که وقتی به قلبش فشار میاد لبخند می زنه، وقتی می خواد داد بزنه، بغض می کنه، وقتی می خواد مشت بکوبه خرد میشه و وقتی می خواد بره دلتنگ میشه.

یه دیوونه که وقتی می خواد بگه ازت متنفرم، عاشق میشه...

توی این خونه یه دیوونه...

ترمیم یا تخریب؟

noreply@blogger.com (مرثا) — Fri, 03 Feb 2012 09:48:00 +0000

آن وقت هایی که نمی نویسی، همان وقتهاییست که در حال تغییر هستی.

آره؟

noreply@blogger.com (مرثا) — Wed, 01 Feb 2012 16:25:00 +0000

زنها طبقه و فرقه معینی ندارند و زیبایی و ظرافت و فریبندگی صورت و اندام آنها برتر از خانواده و محیط تولدشان است. تنها ظرافت طبیعی، وقار و ملاحت غریزی و سرعت انتقال و بذله گویی نشان طبقاتی آنهاست. و همین هاست که دختری از طبقات پست و پائین را در سطح عالیترین زنان اجتماع قرار می دهد.

گی دوموپاسان در کتاب زیبایی بیهوده

سنجاق های راز گو

noreply@blogger.com (مرثا) — Sat, 21 Jan 2012 10:15:00 +0000

خلاصه فصلی از کتاب "زیبایی بیهوده" اثر "گی دوموپاسان"، که در این فصل صحبت های میان دو مرد خوش گذران را آورده است:

- چه موجودات رذل و هرزه ای هستند زنها!

+ مقصودت چیست؟

- مرا بازیچه نیرنگ کثیفی قرار دادند.

+ ترا؟

- بله مرا.

+ یک زن این کار را کرد یا چند زن؟

- دو زن

+ هر دو با هم؟

- بله

+ جریان از چه قرار بود؟

- فکر می کنم ماجرای خودم را با آن دختر کوچولو از طبقه متوسط در ساحل "دیپ" برایت گفته بودم...

+ بله

- دوست عزیزم، قضیه از این قرار است که من معشوقه ای در "پاریس" داشتم که عاشقش هستم، دوست قدیمی من است، از آن دوست های خوب و بودن با او برای من عادت شده است، عادتی که میل ندارم آن را ترک کنم.

+ عادت؟

- بله، البته. با پسر خوشگلی ازدواج کرده، آن پسر را هم دوست دارم، پسر خوش مشربیست، یک دوست واقعیست، خانه آنها پناهگاه من است.

+ خب بعد چه؟

- او و شوهرش نمی توانستند "پاریس" را ترک کنند، من هم مرد زن مرده ای بودم در "دیپ. زن کوچولویی را که گفتم از خانواده متوسطی بود، در همانجا و در ساحل "دیپ" ملاقات کردم.

+ زن همات پیشخدمت اداره را می گویی؟

- بله. این زن به شدت حوصله اش سر رفته بود. شوهرش فقط یکشنبه ها نزدش می آمد. مرد زشت و وحشتناکی بود. اما من با زنش تفاهم زیادی داشتم. مدام می خندیدیم و می رقصیدیم. اما کمی طول کشید تا کارمان به جاهای باریک کشید. وقتی به او گفتم دوستش دارم، مجبورم کرد این جمله را دوباره تکرار کنم تا مطمئن شود و بعد از آن دیگر کوچکترین مانعی بر سر راهم وجود نداشت.

+ عاشقش بودی؟

- بله اما خیلی کم! می دانی زن بسیار خوشگلیست. با او شش هفته در "دیپ" خوش گذراندم. راستی بگو ببینم، تو اگر بخواهی زن مورد علاقه ات را رها کنی و هیچ دلیلی برایش نداشته باشی، چگونه این کار را انجام می دهی؟

+ رهایش می کنم.

- مقصودم این است که چطور این کار را انجام می دهی؟

+ به دیدنش نمی روم.

- اما اگر او به دیدنت آمد چطور؟

+ می سپارم بگویند خانه نیستم.

- اگر دوباره آمد چه؟

+ می گویم مریضم.

- اگر در صدد تحقیق بر آمد و به تو شک کرد چه؟

+ با یک نیرنگ شرش را از سرم کم می کنم.

- اگر تحمل کرد چه؟

+ نامه ای بی امضا برای شوهرش می نویسم که مراقب زنش باشد.

- کار سختی است! من چنین قدرتی ندارم. با هر زنی که آشنا می شوم دیگر نمی توانم رهایش کنم و همه آنها را نگه می دارم.

+ خب ادامه ماجرا چه شد؟

- بله، زن آن پیشخدمت اداره یکپارچه آتش و میل بود. شوهر او تمام روز در اداره بود و زنش به طور غیر مترقبه به سراغ من می آمد. دوبار درست موقعی وارد شد که معشوقه اولم همان لحظه رفته بود.

+ چه شیطانی هستی!

- از آن پس برای هر کدام از آنها روز های جداگانه ای را معین کردم. شنبه و دو شنبه را به معشوقه قدیمی دادم و سه شنبه و پنجشنبه و یکشنبه را به معشوقه کوچک و جدیدم.

+ چرا با این تفاوت؟

- خب برای اینکه دومی جوانتر است.

+ پس فقط هفته ای دو روز استراحت داشتی؟

- بله و همین برایم کافی بود. اما فکر کن با همه اینها باز هم برایم چه اتفاقی افتاد. مدت چهار ماه به هیچ مشکلی بر نخوردم. به راستی خوشبخت بودم. اما یک روز که در انتظار معشوقه قدیمیم بودم و رویاهای خوشی داشتم و از خودم خوشم آمده بود، متوجه شدم که مدتی از وقت ملاقات گذشته و او هنوز نیامده است. نیم ساعت و یک ساعت دیگر هم گذشت و از او خبری نشد. نگران شدم و به خانه اش رفتم. دیدم نشسته است و رمان می خواند.

با آرامش و خونسردی گفت:

+ ببخشید عزیزم، اتفاقی افتاد که نتوانستم بیایم.

- چه اتفاقی؟

+ یک اتفاقی که نمی شود گفت.

- اما آخر چه اتفاقی؟

+ شاید یک مهمان نا خوانده و کسالت آور!

فهمیدم که نمی خواهد دلیل واقعی نیامدنش را به من بگوید، اما به حدی آرام و خونسرد بود که جای نگرانی نداشت. آنوقت به فکر جبران وقت از دست رفته با معشوقه دیگرم افتادم که قرار بود روز بعد به دیدارم بیاید. به همین جهت روز سه شنبه خیلی هیجان داشتم. ولی وقتی دیدم که او هم نیامد خیلی تعجب کردم. نیم ساعت و یک ساعت دیگر هم گذشت و از او هم خبری نشد. کلاهم را به سر گذاشتم و با عجله و نگران به دیدنش رفتم. دیدم نشسته است و رمان می خواند.

با آرامش و خونسردی گفت:

+ ببخشید عزیزم، اتفاقی افتاد که نتوانستم بیایم.

- چه اتفاقی؟

+ یک اتفاقی که نمی شود گفت.

- اما آخر چه اتفاقی؟

+ شاید یک مهمان نا خوانده و کسالت آور!

بلافاصله حدس زدم که هر دو همه چیز را فهمیده اند. اما او هم به حدی آرام و خونسرد بود که فکر کردم شاید به طور تصادفی دو اتفاق شبیه به هم افتاده است. اما روز های بعد هم همین ماجرا تکرار شد. و این وضع سه هفته ادامه داشت. هر دو فهمیده بودند! اما چطور؟ قبل از فهمیدن این راز خیلی زجر کشیدم. جریان از این قرار بود. می دانی زن ها همیشه کلکسیون بزرگی از سنجاق همراه خود دارند. و من هر بار، بعد از رفتن هر یک از آنها اطاق را به دقت جستجو می کردم. اما همه حواسم به سنجاق های زلف بود و نمی دانستم که سنجاق های خطرناک تری هم نزد زن ها وجود دارد. همان سنجاق های کوچک و سر سیاه را می گویم که در نظر ما مردها هیچ کدام با هم فرقی ندارند اما خانمها تفاوت این سنجاق ها را به همان راحتی تشخیص می دهند که ما اسب را از سگ.

به هر حال ظاهراً معشوقه کوچک من یکی از این سنجاق های راز گو را روی پرده نزدیک آیینه دیواری نصب کرده بود و معشوقه قدیمی من بلافاصله این سنجاق سر سیاه را بر روی پرده می بیند و آنرا بر می دارد و سنجاق سر سیاه خودش را به جای آن می گذارد. روز بعد معشوقه کوچکم متوجه تعویض آن می شود و دو سنجاق به شکل صلیب در همان محل روی پرده فرو می کند. روز بعد معشوقه قدیمی سه سنجاق به موازات هم به پرده می زند و به معشوقه جدیدم جواب می دهد. و کار من ساخته می شود.

+ تمام شد؟

- بله

+ دیگر مطلقاً آنها را نمی بینی؟

- فراموش کردم بگویم که حالا فقط با آنها دوست هستم و روابطمان به کلی قطع نشده.

+ آنها چطور؟ یکدیگر را می بینند؟

- بله رفیق عزیز. دو دوست یکرنگ و صمیمی شده اند.

+ خب، خب ، بگو ببینم از این صمیمیت آنها هیچ فکری به خاطرت نرسیده؟

- نه! چه فکری؟

+ ای احمق! این فکر که از آنها بخواهی دو مرتبه نزدت بیایند و این بار با هم سنجاق دوبل روی پرده بزنند!

پنجشنبه خالی

noreply@blogger.com (مرثا) — Wed, 11 Jan 2012 14:59:00 +0000

پنجشنبه و تاریکی شب

من و تخت و پنجره باز

باد بهاری خنک و بوی سیگار

باد بهاری خنک و بوی عطر مردونه

یکی آماده میشه برای قرار عاشقونه...

من و پنجشنبه و تاریکی شب و تخت و پنجره باز و باد بهاری خنک و بوی سیگار و عطر مردونه و ... ه ه هیچ

من و پنجشنبه و تاریکی چشمهای بسته...

زمستان را با من بمان!

noreply@blogger.com (مرثا) — Wed, 07 Dec 2011 19:34:00 +0000

اول زمستان است. گرمای دل اگر ندارم، پالتو پوست خوبی هستم.

قرار بود یک پست طولانی باشد. اما باز هم مثل همیشه از سر و تهش زده شد و یک خط بیشتر نماند.

Solo Dancer

noreply@blogger.com (مرثا) — Sat, 22 Oct 2011 19:08:00 +0000

رقص دو نفره را دوست دارم

کافیست در دستهایت رها شوم

تا هر طور که می خواهی

مرا بچرخانی،

برقصانی،

بخندانی...

کافیست عروسک خیمه شب بازیت شوم

تا با لبخند همیشگی بر لبهایم

حتی

کنج اتاق هم بخندم...

26 مهر 62 هم سه شنبه بود.

noreply@blogger.com (مرثا) — Tue, 18 Oct 2011 07:47:00 +0000

امروز... تولدم... دلم خیلی خیلی تنگ شده... برای آدم ها و حس هایی که کنارم نیستن.

یه روز باید وسطای ساقه بایستم!

noreply@blogger.com (مرثا) — Sun, 16 Oct 2011 19:05:00 +0000

عشق مثل یه ساقه باریک خشک و زرده

من مثل یه مورچه که داره به زحمت از این ساقه بالا میره تا به اوج برسه...

احتمالاً خدا هم یه پسر بچست که این ساقه رو گرفته تو دستش و هر بار که من به تهش می رسم می چرخونتش...

keeping calm

noreply@blogger.com (مرثا) — Sun, 16 Oct 2011 11:55:00 +0000

هر وقت اعصابتون خرد بود، دو تا نیمرو تو تابه بشکنید، بعد با سس قرمز براش یه دهن بکشید. ترجیحاً در حال لبخند.

وقتی حاضر شد با چاقو بزنید وسط چشو چالش و به طرز وحشیانه ای نوش جان بفرمایید.

آیا می دانید؟ پاک کردن آنتی ویروسAvast!

noreply@blogger.com (مرثا) — Thu, 13 Oct 2011 10:08:00 +0000

آیا می دانید که ممکن است شما برای پاک کردن آنتی ویروس Avast مجبور به نصب یک برنامه uninstaller شوید؟

نام این برنامه aswclear می باشد و آنتی ویروس Avast را در وضعیت safe mode ویندوز پاک می کند.

از این به بعد هر چیز جدیدی که یاد بگیرم رو اینجا می نویسم، شما هم بنویسید.

می دانم، میدانی، می دانند که سخت است.

noreply@blogger.com (مرثا) — Thu, 13 Oct 2011 08:01:00 +0000

پس چرا می روند، می روی، می روم؟

اگه یه روز بری سفر...

noreply@blogger.com (مرثا) — Sun, 09 Oct 2011 20:09:00 +0000

همه دارن از ایران میرن، مگر اینکه خلافش ثابت بشه...!

برگرد به دریا ماهی جون... من قرار نیست جام رو با تو عوض کنم....

noreply@blogger.com (مرثا) — Sat, 01 Oct 2011 19:50:00 +0000

مست باشی

بارون بیاد

بخوابی رو شنای خیس

موزیک گوش بدی

دریا دیوونه بشه

و یه ماهی برای خود کشی، درست خودش رو پرت کنه همونجایی که تو داری لذت زندگی رو می بری...

آقا... تقوا پیشه...ماه..

noreply@blogger.com (مرثا) — Fri, 23 Sep 2011 08:49:00 +0000

پسر خوب پسریه که در قید کون و مکان نباشه!

RE: نامه ای به خودم

noreply@blogger.com (مرثا) — Sat, 10 Sep 2011 11:48:00 +0000

داشتم تو آرشیو رو می گشتم. یه نامه پیدا کردم به خودم. نوشته بودمش که یه روز بهش جواب بدم:

سلام

نامه ات را خواندم. سوالهای زیادی پرسیده بودی. برایم جالب بود که طی دو سال اخیر روحیاتم انقدر دست خوش تغییر شده است و این در حالیست که زندگی شاید نقابی حتی سیاه تر از چهره ترسناک آن روزهایش را به بر دارد. عزیز "من" این روزها به طرز عجیبی حالم خوب است و دلیلی برای این همه خوب بودن ندارم. کمتر غمگین می شوم و دیگر باران برایم دلگیر نیست. حتماً می گویی عاشق شده ام! نه... عشق را خوب می شناسم. هر از چند گاهی سرکی می کشد و البته جای شکرش باقیست که معرفتش از عموی کوچکم که سالی یک بار آن هم برای عید دیدنی به سراغمان می آید بیشتر است.

می دانی؟ زندگی سخت تر می شود و من راضی تر. شاید این هم از سر لجبازی های همیشگیم است و اینبار نوبت زندگیست تا طعم این لجبازی را بچشد. حالا دیگر می خندم. بلند تر از همیشه. می خندانم. بیشتر از هر وقت دیگر. می رقصم. هر چه زیبا تر. می خوانم. کمی دلنشین تر.

شاید باورت نشود، همین چند وقت پیش عصر جمعه را درس ادب دادم. شاید باورت نشود، همین چند روز پیش تنهایی را رو سیاه کردم. شاید باور نکنی که دیگر نفسم نمی گیرد، بغض گلویم را فشار نمی دهد، دیگر اشک هایم نمی آیند، دیگر کلاغ های سیاه پرنده های خوشبختی منند. دیگر هوای بارانی تنهایی را به رخم نمی کشد، دیگر چتری به سر نمی گیرم، خیس می شوم. خیس می شوم از این همه تنهایی و دلگیری، از این همه درد و درگیری، از این همه روزهای سیاه و سختگیری... خیس می شوم و همزمان به آفتاب فکر می کنم.

من هنوزم سرسختانه معتقدم که خدایی هست. اما شاید جایی دیگر و برای مردمانی دیگر. شاید برای آنهایی که هستند. خودشان در کنار خدایشان. حالا دیگر من هستم، خدا هم اگر باشد خوشحال می شوم.

همیشه به یادت هستم

"من"

19 شهریور 90

مادر ها سیگار هستند.

noreply@blogger.com (مرثا) — Fri, 09 Sep 2011 16:25:00 +0000

بعضی از آدم ها مثل سیگار هستند، برای شما و غمهایتان می سوزند. برای شما و درد هایتان دود می شوند.

سیگار ها را زیر پا له نکنید.

روی صحبتم با شماست خانم عزیز

noreply@blogger.com (مرثا) — Thu, 08 Sep 2011 09:13:00 +0000

گاهی هم به پیرمردها لبخند بزنید.

دربست؟

noreply@blogger.com (مرثا) — Wed, 07 Sep 2011 13:26:00 +0000

یکی از معضلات من وقتیه که می خوام تاکسی بگیرم برم خونه دوستم:

دولت... سر دولت... سر کاوه... تقاطع دولت با کاوه... انتهای کاوه... مستقیم تا سر کاوه... مستقیم تا ته کاوه! دولت مستقیم؟! سردولت انتهای کاوه؟؟؟ :-|

بادبادک ها دوست داشتنی و بی رحمند!

noreply@blogger.com (مرثا) — Wed, 07 Sep 2011 12:14:00 +0000

بعضی از آدم ها مثل باد بادک هستند. اختیارشان در دستان شماست. اما کافیست تا کمی نخ را بیشتر بکشید و پا را فراتر بگذارید. می بُرند و می روند.

بادبادک ها به سادگی بر لبهایتان لبخند و در چشمهانتان اشک می آورند.

نیا، نمان، نخند، کنارم نمان

noreply@blogger.com (مرثا) — Sat, 03 Sep 2011 19:16:00 +0000

باید کسی باشد. باید کسی تنهاییت را پر کند. هر چند سخت مشغول کار، بر پشت میزی در اتاقی دیگر.

آنوقت می توانی برایش چای ببری و شانه هایش را ماساژ دهی. دستهایت را دور گردنش حلقه کنی و صورتش را ببوسی و الی آخر...

و یا آنقدر در اتاق بغلی منتظر بمانی تا وقتی می آید برایش ناز کنی و قهر کنی و خودت را لوس کنی که تو اصلاً حواست به من نیست و الی آخر...

و یا وقتی خیلی منتظر ماندی و نیامد، به اتاقش بروی و از زیر دستهایش که بر لبه میز تکیه داده است خودت را در بغلش جا کنی و همانجا چمباتمه بشینی و نگاهش کنی. او با تعجب نگاهت کند و تو مظلومانه نگاهش کنی. او بخندد و تو مظلومانه نگاهش کنی. او تو را ببوسد و تو مظلومانه نگاهش کنی. او تو را محکم در آغوش بگیرد و تو باز هم مظلومانه نگاهش کنی و الی آخر...

یا نه. هیچ کدام این اتفاق ها هم که نیفتد، حداقل خیالت راحت باشد که شب وقت خواب کسی تو را در آغوش می گیرد و الی آخر...

اما آن کسی که باید باشد نیست و مشکل اینجاست که این کسی که باید حس تنهایی داشته باشد، خیلی وقت است که دیگر حس تنهایی ندارد و الی آخر...