Screen Fanpage’a, na którym jest screen z Marsjany. Nawet w dwóch kopiach. Prawie jak Skomplikowany System Luster.

A teraz do meritum — Marsjana.net¹ dorobiła się własnego fanpage na Facebooku. Zapraszam więc do lubienia bezpośrednio tutaj, w stopce strony, bądź też na samym Fb. Na razie podpiąłem tam tylko kanał RSS, ale możecie być pewni, że prędzej czy później zaczną się tam pojawiać ekskluzywne materiały niedostępne nigdzie indziej². Dodałem też możliwość Lajkowania³, z której to jestem najbardziej dumny. Ponieważ posiedziałem nad tym trochę i u mnie kliknięcie tego przycisku nie wrzuca po prostu suchego odnośnika⁴, ani też odnośnika z losowym obrazkiem, którym może okazać się wlepka z sidebara⁵. U mnie ten guzik wrzuca pierwszy obrazek, który znajdzie się w treści wpisu (a nie gdziekolwiek na stronie), a w przypadku braku obrazków do Facebooka przekazywany jest screen strony (taki sam, jak ten ustawiony jako obrazek fanpage). Trochę się nad tym nasiedziałem, więc pokazuję, jak taki efekt uzyskać prosto w każdym blogu opartym o WordPressa.

Uwaga — będzie technicznie. Jeśli nie interesuje Cię grzebanie w plikach PHP nawet na poziomie kopiuj-wklej w odpowiednie miejsce, nie czytaj dalej. Chyba, że bardzo chcesz.

Więc po pierwsze, musisz w ogóle mieć lajkbatony na swoim blogu. Najprościej dostać je instalując jakąś wtyczkę, albo samodzielnie generując odpowiedni kod na odpowiedniej stronie Fb. Ja, kiedy tylko jest taka możliwość, wolę zrobić coś samemu i dobrze, a nie ufać jakiejś wtyczce, więc oczywiście wybrałem drugą możliwość.

Krok pierwszy — generowanie kodu

Sam formularz jest po angielsku, ale to chyba nie problem — wszystko jest zrozumiałe nawet dla laika, a użytkownik i tak zobaczy wersję zależną od ustawień językowych swojego profilu na Fb… Ale może po kolei:

• URL to Like — na razie wpisujemy w to pole cokolwiek, byleby było łatwo je później odnaleźć w kodzie. W końcu adres będzie generowany dynamicznie, w zależności od wpisu.
• Layout Style — kwestia gustu oraz szablonu. Ja zostawiłem standard, ale jestem w stanie sobie wyobrazić parę sytuacji, w których lepsze będą inne opcje. Wybierając je z listy, generujemy podgląd po prawej.
• Show Faces — no jasne! Przynajmniej dla mnie. W końcu użytkownikowi łatwiej będzie “polubić” link, który “lubi” już tylu jego znajomych…
  
• Width — no, szerokość. Zależnie od szablonu. Domyślna powinna pasować na większość stron, ja u siebie ją minimalnie zwiększyłem.
• Verb to display — jak kto woli. Do wyboru “Lubię to!” i bodajże “Polecam”. Wybrałem to pierwsze — wiadomo, kultowe…
• Font — można zostawić domyślne, lub dopasować do innych czcionek użytych na blogu.
• Color Scheme — proste, jeśli ktoś ma ciemny szablon, wybiera taki, a jeśli jasny, to taki.

No i w końcu — klikamy Get Code i podziwiamy efekt.

Nas interesuje oczywiście pierwszy kod. Kopiujemy go i wklejamy w wybranym miejscu w szablonie (Wygląd -> Edytor -> Pojedynczy wpis). Teraz trzeba coś zrobić z adresem — nic prostszego.  Odszukujemy naszą frazę (w moim przypadku adreswpisu), oraz zamieniamy ją na <?php echo get_permalink(); ?>. Otrzymujemy więc coś na kształt tego:

<iframe src="http://www.facebook.com/plugins/like.php?href=<?php echo get_permalink(); ?>&layout=standard&show_faces=true&width=485&action=like&font=trebuchet+ms&colorscheme=light&height=80" scrolling="no" frameborder="0" style="border:none; overflow:hidden; width:485px; height:80px;" allowTransparency="true"></iframe>

I… w zasadzie na tym moglibyśmy to zakończyć, ale właściwa zabawa dopiero się rozpoczyna.

Podsuwanie Facebookowi obrazków

Jak już pisałem, chciałem, żeby w przypadku, gdy dana strona zawiera obrazki, jako ten do Like’a był podsuwany pierwszy z nich, a w przypadku jego braku, jeden główny, wybrany przeze mnie (w tym przypadku screen). Do tego trzeba… przewinąć trochę w dół.

Niżej na tej stronie znajdują się dodatkowe wskazówki dla bardziej ambitnych, na które niestety chyba większość nawet nie zagląda. Mają przycisk i są szczęśliwi. Nawet giganci zaliczają w związku z tym wpadki — SpidersWeb swego czasu zrobiło aferę na pół internetu, że Fb cenzoruje lajki, a potem okazało się to ich (SW) pomyłką. A o co chodzi? Oczywiście o znaczniki OpenGraph, które mówią Fejsbukowi, jak ma rozumieć treść na tej stronie. Takie Web 3.0 trochę. Właśnie te znaczniki trzeba wykorzystać, żeby przy wpisie była (odpowiednia) miniaturka.

A więc co trzeba zrobić? Najpierw trzeba jakoś ustalić, który obrazek we wpisie jest pierwszy (oraz czy w ogóle jakiś jest), oraz dobrać się do jego adresu URL. Ja zgodnie z poradą ze strony Dobeweb wstawiłem odpowiedni kod do pliku functions.php mojego szablonu (znowu kłania się edytor). Oczywiście w linii $first_img = "/images/default.jpg"; wstawiamy adres własnego obrazka, który będzie wysyłany w przypadku braku jakiegokolwiek w treści wpisu, najlepiej w formacie bezwzględnym⁶. Jeśli w takim wypadku chcemy, by lajki wysyłane były bez jakiegokolwiek obrazka, w ogóle kasujemy tę linijkę.

Teraz można już przystąpić do właściwego wstawiania tagów. Chcemy, żeby w przypadku wpisu, przy lajkach pojawiał się obrazek z jego treści, a w przypadku strony głównej i innych, ten wybrany przez nas wcześniej. Również inne tagi różnią się w zależności od miejsca, w którym aktualnie znajduje się użytkownik, nasz kod musi więc to uwzględniać. Najprostrzym rozwiązaniem wydaje się być funkcja is_singular(), która zwraca Prawdę w przypadku strony statycznej bądź wpisu. Gotowy kod prezentuje się następująco:

<meta property="og:site_name" content="Nazwa bloga"/>
<meta property="fb:admins" content="Fb ID"/>
<meta property="og:image" content="<?php echo catch_that_image() ?>"/>
<meta property="og:url" content="<?php echo site_url().$_SERVER['REQUEST_URI']; ?>"/>
<?php if(is_singular()) { ?>
<meta property="og:type" content="article"/>
<meta property="og:title" content="<?php single_post_title(); ?>"/>
<?php } else { ?>
<meta property="og:type" content="blog"/>
<meta property="og:title" content="Nazwa bloga"/>
<?php } ?>

Uwagę należy zwrócić na linijki:

• <meta property="og:site_name" content="Nazwa bloga"/> — tutaj oczywiście wstawiamy nazwę naszego blogaska
• <meta property="fb:admins" content="Fb ID"/> — Facebook ID. Znajdziemy je wygenerowane tutaj.
• <meta property="og:title" content="Nazwa bloga"/> — jak wyżej, nazwa naszego bloga.

Pozostałe parametry są zwracane bezpośrednio przez skrypt, więc nie trzeba się nimi przejmować.
To wszystko razem sprawi, że lajki z naszej strony będą wyglądać zawsze tak, jak tego po nich oczekujemy, a nie tak, jak Fb akurat wylosuje, oraz co sam wyczyta.

Mam nadzieję, że pomogłem. Jakby co — komentarze są Wasze. Lajkbutony — również.

Jednak ogólnie ten rok (jak każdy), oceniam na plus. W końcu jestem o rok starszy, o rok dojrzalszy, o rok bardziej doświadczony…

Ale czemu o tym piszę? I czemu o tym piszę teraz? Czternastego lutego, w dzień zakochanych, a nie jak wszyscy na początku stycznia? No cóż… pamiętacie zeszłoroczny wpis? Miał być o…

…muzyce. Ale nie takiej muzyce, jakiej słucham na co dzień (bo tą możecie znaleźć tutaj), czy o nowym gatunku, który odkryłem. Nie miał być też o prawach autorskich, piratach czy rozgłośniach radiowych, w których puszczają w kółko to samo. Miał on być znacznie głębszy, prosto z serca — o muzyce, którą słuchając mimowolnie wracam do Niej. Do wspólnie spędzonych chwil, do rozmów, maili, telefonów… Do tego, co tak właściwie nas łączy…

I taki ma być i ten. Jak już pisałem, sporo się stało, sporo się i zmieniło — muzyka, która gra mi w sercu, również. Tak więc przed państwem, jedyne w swoim rodzaju, zestawienie walentynkowych hitów 2011 (kolejność tradycyjnie losowa). Wiecie, co z nim zrobić.

Kings of Leon — Pyro

[teledysk][tłumaczenie]

Goo Goo Dolls — Iris

[teledysk][tłumaczenie]

Led Zeppelin — Stairway To Heaven

Especialy for you, Mja.
[YouTube][tłumaczenie]

COMA — Feel The Music’s Over

Pierwszy polski akcent w składance.

[teledysk][tłumaczenie]

Ville Valo & Natalia Avalon — Summer Wine

Jeśli miałbym układać zestawienie według trafności oddania moich uczuć emocji, to ten utwór byłby na pierwszym miejscu.
[teledysk][tłumaczenie]

Pink Floyd — Wish You Were Here

Mój osobisty numer jeden. Najpiękniejsza piosenka mojego życia.

[YouTube][tłumaczenie]

Akurat — Lubię mówić z Tobą

I w końcu — polska piosenka. Kiczowata? Stara? Piękna? Chyba głównie piękna.
[YouTube]

Leonard Cohen — Famous Blue Raincoat

[YouTube][tłumaczenie (Zembatego)]

Update:

James Blunt — Goodbye My Lover

Po prostu piękne. I kropka².

[tekedysk][tłumaczenie]

Zobacz też:

1. Dzień jak codzień…

Tym razem było inaczej. Jadę w pociągu na zabawę Sylwestrową, mam laptopa i jakieś 45 minut — za mało na gapienie się przez okno, za mało na przysypianie¹. Idealnie na parę partyjek pasjansa. Ale postanowiłem napisać.

I piszę. Przebrnąłem przez wstęp.

Pierwszy raz udała mi się taka sztuka. Możecie być ze mnie dumni. A możecie też czytać dalej.

Ale udała mi się chyba tylko dlatego, że mam powód. Napisać o tym chciałem już jakieś 4 miesiące temu. O tym, jak ja widzę pewne sprawy, jak ja je przeżywam. Ja, będąc w ich środku, a jednocześnie próbując jak najbardziej się od nich odizolować. Te sprawy, to życie, miłość, śmierć. A raczej: życie i śmierć miłości. Co mnie sprowokowało? Generalnie przyczyny są dwie. Co do pierwszej… to ten, kto wie, to wie, kto nie wie widocznie nie musi. A drugą była dzisiejsza dyskusja na Blipie. Dyskusja, która rozegrała praktycznie cała obok mnie, ja wtrąciłem swoje dwa zdania, zostałem zgaszony prośbą o link do statystyk. Nawet teraz nie pamiętam nicka, ale dodałem sobie blipnięcie do zakładek. Jak będę on-line², oraz będę miał godzinkę czasu, to chętnie link odszukam i podrzucę. Ale teraz czas na moje przemyślenia. Bo to w końcu mój blogasek, nie?

Jak się zakochujemy? Pewnie w większości przypadków wygląda to tak samo — poznajemy jakąś kobietę/mężczyznę, spotykamy się parę/-naście/-dziesiąt razy, aż w końcu stwierdzamy, że już się zakochaliśmy. Hormony, poczucie czy pragnienie szczęścia, poczucie czy pragnienie bliskości. Prosta sprawa. A co dalej? Pewnie większa część (jeśli się wcześniej nie wystraszy ) będzie to ciągnąć dalej. Coraz bliższe objęcia, pocałunki, niektórzy właśnie w tym momencie pierwszy raz wejdą ze sobą do łóżka, inni zdążyli to zrobić już dawno³⁴. Parę procent mężczyzn o tych bardziej “konserwatywnych” poglądach zdecyduje się na oświadczyny. Większość kobiet o tych bardziej “konserwatywnych” poglądach je przyjmie. Potem, po czasie od kilku miesięcy do kilku lat para będzie musiała podjąć decyzję, czy już ostatecznie powiedzieć sobie sakramentalne “tak”. Czy tych dwoje ludzi chce ze sobą żyć na dobre i na złe, do końca życia. Już zawsze całować się na powitanie, zmywać po sobie naczynia, wspólnie rozliczać podatki, kochać się przy świecach. Czy chcą do śmierci być w sobie zakochani. Jeśli się wierzy w Kościół Katolicki — jest to decyzja nieodwołalna.

Ale zaraz, czy to jest w ogóle możliwe? Przecież czasem tak trudno jest ze sobą wytrzymać. Przecież wystarczy przypomnieć sobie wszystkie swoje poprzednie kłótnie⁵. Wystarczy przypomnieć sobie wszystkie bezsenne (u mężczyzn), czy wręcz przepłakane(u kobiet)⁶ noce. Wystarczy przypomnieć sobie, ile razy wracaliśmy wspomnieniami do ślicznej dziewczyny zauważonej w metrze, i niemalże żałowaliśmy, że nie możemy zagadać, bo uczuciem sobie “skrępowaliśmy ręce”. Wystarczy spojrzeć na statystyki rozwodów.

Spokojnie można ze sobą wytrzymać miesiąc, trzy, czy czterdzieści. A nawet dziesięć-dwadzieścia lat, przy odpowiedniej dozie samozaparcia i “dodatkowych środkach motywacyjnych” (wspólne potomstwo, dom, firma). Ale być zakochanymi w sobie 30, 40, 50 lat? Tyle czasu wytrzymać we dwoje?
Nie da się. To nie jest zwyczajnie możliwe. Psychicznie, fizycznie, ewolucyjnie. Podobnie jak ja uważa coraz więcej osób, które w ogóle nie decydują się zawierać małżeństwa, albo traktują je tylko jako “papierek”, ułatwienie spraw urzędowych czy tradycję — w końcu zaproszenia, wesele, prezenty. A nigdy jako sakrament. Bo tak się nie da. I mają rację. Mają.

Dlaczego w takim razie RCC nie zdecyduje się zalegalizować rozwodów? Nie pójdzie za praktycznie wszystkimi liczącymi się wyznaniami protestanckimi jeszcze ten jeden raz? Nie zdejmie z ludzi ciężaru bycia ze sobą do końca życia skoro wie (a wie), że to nie jest w ogóle możliwe?

Dlatego, że Kościół wie, że tylko we dwoje jest to niewykonalne. Ze wystarczy wprowadzić kogoś trzeciego, a wszystko zmieni się diametralnie. I wcale nie chodzi mi o kochankę, która pozwoli mężowi zrealizować jego wszystkie fantazje, których nie potrafi, nie chce jego żona (a najczęściej po prostu nie wie, jakie one są)⁷. Zadeklarowani ateiści niech w tym momencie sobie odpuszczą czytanie dalej⁸, co innego deiści czy agnostycy⁹. Bo tym trzecim “kimś”, musi być nikt inny, jak Bóg. Taki “legalny trójkąt”. Osobowa relacja pomiędzy trzema stronami, które wspierają się i ufają sobie wzajemnie. I taki związek jest w stanie przetrwać nie miesiąc, dwa czy czterdzieści. Nie 30, 40, 50 lat. Nie do końca życia. Taki związek jest w stanie przetrwać wieczność.

Taki. Żaden inny.

Zobacz też:

1. Oczekiwanie.
2. Życie?
3. Dzień jak codzień…

Kiedyś tak nie było.

“Kiedyś”, tematów miałem aż nadto. Siadałem do kompa i czasu starczyło mi tylko na to, żeby je sobie spisać do Szkiców. Teraz, kiedy je przeglądam, te krótkie myśli, mające w założeniu być tematem na wpis, to w większości nie wiem, o co mi mogło chodzić. A jak wiem, to nie jestem w stanie sobie wyobrazić, jak można by było naskrobać o tym coś ciekawego…

Mógłbym napisać, że teraz postaram się pisać częściej. Tylko po co — staram się tak od dwóch lat, i widać z jakim efektem. Mógłbym napisać, że to wina mojej obecnej sytuacji rodzinnej, osobistej. Mógłbym napisać, że ci, co wiedzą o co chodzi, to wiedzą, a ci co nie, to tym lepiej. Na początku wręcz planowałem na to to wszystko zwalić. Tylko po co — przecież doskonale wiem, że jeśli nie to, to znalazłbym tysiąc innych wymówek, żeby nic nie pisać. Żeby logować się do sieci i łazić bezproduktywnie po Wykopie czy Demotach. Żeby ogarniać skrzynkę pocztową czy RSSy, jakby “Mark all as read” nie wystarczyło. Żeby siedzieć z Orzechem¹, Paskowanymgejem² czy Grzybem³ na komunikatorze i rozprawiać o pierdołach o sprawach życia i śmierci. Żeby spamić po tagach na Blipie. Żeby wreszcie wyjść do świata “Za firewallem” i przeleżeć cały dzień w łóżku…

Nie miałbym najmniejszego kłopotu z ich znalezieniem.

Nie zamykam Marsjany, nie, chcielibyście. Ale nie obiecuję też, że nagle nowe wpisy zaczną się ukazywać raz na tydzień. Bo zwyczajnie nie mogę tego obiecać. Mogę za to obiecać, że kiedy już będę miał wenę, że kiedy już siądę do klawiatury, że kiedy już odpalę edytor, że kiedy już napiszę parę zdań i kiedy już te zdania okażą się czegoś warte, to nie zawaham się nacisnąć przycisku. Takiego ładnego, niebieskiego przycisku z napisem “Publikuj”.

Chociaż tyle.

1. Na pierwszy ogień jak przystało na cyklistę pójdzie blog rowerowy, a konkretnie o Warszawskiej Modzie Rowerowej. Też chcę mieć jakiś udział w popularyzacji mody na jeżdżenie po mieście rowerem — a co!
2. A ponieważ jeden blog w tym temacie to za mało, dorzucę i drugi — warszawarowerowa. Świetne portrety warszawskich rowerzystów, oraz… chyba więcej komentować nie trzeba.
3. Trzecim blogiem, już nie-rowerowym², jest inspire me now. Niby to tumblr³, a nie blog senso-stricte, nie ma nawet komentarzy (jak to tumblr), ale przy przyjętej przeze mnie konwencji się łapie. Tym bardziej, że fotki dobierane przez autora są naprawdę cudne.
4. Kolejny jest The Cellar — Image of the Day. I wiem, że to nie jest blog, a strona podpięta pod forum internetowe…
   Idea jest piękna i prosta — jeden interesujący, niesamowity bądź zastanawiający obrazek dziennie. A wykonanie, mimo ascetyczności formy — świetne.
5. Zaszczytne, ostatnie miejsce na mojej liście o losowej kolejności zajmuje blog Wujka To Miego, znanego także jako Meteor2017, czyli jego pocztówki zza miedzy. Trochę o podróżach, trochę o geocachingu, trochę (sic! znowu…) o rowerach… No, i sporo fotek. Fajnych fotek.

To tyle. Teraz trzeba jeszcze poczytać dzisiejsze wpisy na innych blogach⁴, może znajdzie się parę, które warto dodać do czytnika.

BTW: Brzydkiego mają gifa w tym roku. Mogliby się bardziej postarać z kompresją⁵…

Zobacz też:

1. BlogDay 2008 (2009?) ;)
2. Blog Day 2009 — Nietypowo, bo Komiksowo.

Większość moich czytelników tytuł powinien już na wstępie skutecznie odstraszyć. A jeśli jednak nie wszystkich, to przepraszam ich serdecznie — obiecuję, że to się więcej nie powtórzy (tak, zakładam tech-bloga )

Chciałem zobaczyć to demo HTML5 by Apple, więc odpalam stronę normalnie, w Fx. Wiedziałem wcześniej, że nie wszystko będzie działać — w końcu wyczytałem w paru miejscach narzekania na to, że Apple zastosowało w swojej prezentacji rozszerzenia –webkit, bez odpowiadających im wersji u konkurencji (–o, –moz). Ale chociaż kilka spokojnie powinno — przecież taki tag <audio>, tu nie może być rozbieżności, MP3 każdy browser obsługuje…

Ale pupa. Nie można.

No więc odpalam Chrome. W końcu to WebKit, rozszerzenia te same, powinno banglać… Ale nie bangla.

Raz się żyje, pobiorę to Safari — myślę — i tak muszę mieć do testowania własnych stron. Pobiera, pobiera, pobiera… Aż wreszcie! Gotowe! Otwieram instalator, standard, parę razy dalej, licencja, dwa (!) razy potwierdzenie okienka UAC, wreszcie gotowe, ładna animacja, Top Sites — już znam to, używałem w końcu już od pierwszej bety czwartej wersji na drugim komputerze.

Kopiuj-wklej adres, parę sekund wczytywania… pierwsze jest Video. Klikam. Komunikat o braku zainstalowanego QTPlayera. Sic! Przecież nawet proponował zintegrowany instalator przy pobieraniu! Ja wybrałem bez, chciałem szybciej, bez zaśmiecania systemu, a QT albo oryginalne, albo Alternative myślałem, że mam… Zaraz zaraz, przecież ja chyba właśnie mam QT na dysku! Logo Windows, Wpisanie Quick Time… znalazło. I to w obu wersjach. Myślę, że pewnie stara wersja, odpalam, patrzę na numer, sprawdzam aktualny w Chrome… fakt. Stara wersja, o generację, może jeszcze nie mieć obsługi tego kodeka. Zamykam Chrome, już mi przecież nie jest potrzebne, Fx i Safari niech sobie czekają, oraz klikam ikonkę Update.

Otwiera mi się strona (dlaczego nie przez zainstalowane razem z Safari Apple Software Uptater??) w… Internet Explorerze. No, to ładnie firma dba o swoje interesy — jeśli jej produkt nie jest w stanie stwierdzić, czy jest zainstalowana jej przeglądarka, albo chociaż odpalić domyślny dla protokołu http:// program. To przecież wręcz o 14 znaków mniej w poleceniu!

Postanowiłem to w tym momencie wrzucić na blipa. Wyszło mi więcej niż 160 znaków, więc skopiowałem tutaj. Mam nadzieję, że 3600 mi wystarczy, ale QT jeszcze jest w trakcie instalacji… właśnie wyłączyło mi Safari…

A, warto w tym miejscu chyba nadmienić, że Safari przełączyło mi kompozycję wizualną z Aero na “klasyczną” (która z klasyką ma tyle wspólnego, co Doda z moją mamą. Niby też kobieta, ale poza tym różni je wszystko — materiał, wnętrze…) — to nie było miłe z jej strony, tym bardziej że w becie czwórki nawet fajnie je wykorzystywała, szkoda że w finalnej z tego zrezygnowali…

Odpaliłem z powrotem muzykę w Foobarze, wyłączoną przed próbą testu Audio w Chrome (Video tam w ogóle mi się nie chciało wyświetlić). Klawiatura multimedialna to świetna sprawa.

QT się zainstalowało.

Włączyłem Safari — jako domowa jest strona Apple, więc zobaczyłem zachętę do obejrzenia wideo Reklamowego iPhona. Dobrze przygotowany materiał, trochę sztucznie podekscytowani FaceTime ludzie, Fajnie wyglądający interfejs (pierwszy raz oglądam wideo z nim — wcześniej tylko fotki, i to jeszcze przed premierą…), rozczarowujące wątki w Mail.app, kolorowy obrazek wyświetlony na Retina Display (czy jak jej tam), który naprawdę zrobił wrażenie… Zaraz zaraz, przecież ja to oglądam na swoim 5-letnim monitorze LG!
Działa.

I to dobrze działa. Rozdzielczość chyba nie HD, ale porządna, w tle zasobożerny Fx, a ani jednej zacinki — przy Flv praktycznie się to nie zdarza.

I chwila refleksji — czekajcie, czy to właśnie nie na tym miał polegać “rewolucyjny tag <video>”? Na filmach wyświetlanych niezależnie od systemu, przeglądarki, bez instalacji dodatkowych wtyczek? Bo jak na razie, to w wydaniu Apple’a nie spełnia żadnego z nich.

~100 znaków temu przekroczyłem limit na 3600.pl, musiałem przerzucić się na Longera. Szkoda, tam jest ładniejsza czcionka, chyba zresztą ta sama co w domyślnym edytorze WordPressa…

Chyba napiszę sobie UserScripta zmieniającego czcionkę na Longerze.

Otwieram stronę HTML5 demo, chyba coś mu się pomieszało — bo nie działa. Pluje mi w twarz linkiem z którego jakieś pół godziny wcześniej pobrałem QT. Dziwne.

W ustawieniach Safari nic nie ma, w przeciwieństwie do ustawień Fx. Preferencje QT -> Przeglądarka -> Ustawienia MIME. Wyświetla się aplet Panelu sterowania. Z białym ekranem.

Drażni mnie niesłychanie ten Arial na Blips. Dlaczego developerzy muszą zawsze bezmyślnie wpisywać Arial,Helvetica,Verdana, zamiast takiego Helvetica,Verdana,Arial? Ewentualnie można jeszcze za Helvecicą dodać Segore.

Zmieniam Firebugiem czcionkę, oraz powiększam do 500px wysokość textarea’i. I tak mogłoby być lepiej. Zaczynam tęsknić do 3600.

Otworzyłem ręcznie ustawienia skojarzeń plików. Nie ma w ogóle oryginalnego QT. Instalator nie porobił dowiązań. Niedobrze…

Sprawdzam, czy nie da się na 3600 zmienić tego limitu znaków. W kodzie HTML nie ma tego nigdzie bezpośrednio podane, js jest zhashowany. Niedobrze.

Szukam położenia QT na dysku. W Program Files go nie ma. Sprawdzę przez menu start. Znalazłem skrót. Element docelowy, to “Quick Time” Jakby nie mogli dać adresu pliku exe. Odpaliłem go, co mi szkodzi. Przy uruchomieniu poprosił o uprawnienia. Czyżby tworzył dowiązania??

Nie utworzył. Zaczynam podejrzewać, że to coś z wersją Alternative.

Odinstalowałem ją. Wyświetliło się takie samo, niepodpisane okienko UAC jak w przypadku pierwszego uruchomienia QT, deinstalator ostrzegł, że dzieli jakieś pliki z oryginałem i zalecił odinstalowanie także jego. To dobry znak. Poprosił o restart, odmówiłem. Nie lubię tego.

Za to wbrew zaleceniom nie tylko nie odinstalowałem QT, ale wręcz je uruchomiłem. Dopiero teraz zadziałał prawdziwy kreator pierwszego uruchomienia, oraz odpalił się odtwarzacz zamiast okienka konfiguracyjnego. Po doklikaniu się do niego w końcu zaczęły działać ustawienia przypisywania plików. Wszystko było odznaczone…

Nie lubię tego odtwarzacza, więc zaznaczyłem tylko formaty specyficzne wyłącznie dla niego — z resztą poradzą sobie inne aplikacje.

Przeładowanie strony — zgodnie z podejrzeniami, nie dało to żadnego efektu.

Nie mogę już tak! Kopiuję tekst do edytora WP. Kocham tę czcionkę, a nie chce mi się dowiadywać o jej nazwę.
I świetnie, że WP mi automatycznie pozamieniał podwójne entery na akapity, a pojedyncze na <br />. Lubię to!

Zamknięcie okienka ustawień, restart Safari — może tym razem mi się uda.

Nie działa.
Darowałem sobie oglądanie filmika. Obrazek jako tło czcionki robi wrażenie. Galeria podobnie, choć w kwestii tych 2D to widziałem już nawet lepsze. I działające pod każdą przeglądarką. Tutaj już lepiej, Muzyka nie działa (chociaż zaraz zainstaluję jednak jeszcze raz QT — swoją drogą to przegięcie, że jest wymagany do obsługi MP3. <object> daje takie same możliwości z wyjątkiem klas JS, a obsługuje go OoB nawet IE 6…), to ujdzie, a to jest całkiem niezłe. Znaczy się mówię o sklepie.

Przy instalacji był wymagany restart przeglądarki. Ta na to zareagowała tak, że się crashnęła. Dobrze, że nie pisałem na niej tego jak dotąd 1047-słownego wpisu (i rośnie).

Po ponownym uruchomieniu w dalszym ciągu nie działa. Przykro mi, ale nie będę restartował systemu tylko po to, żeby może móc zobaczyć sobie wideo.

Po bardziej szczegółową i jeszcze bardziej techniczną (tak! da się napisać jeszcze bardziej!) recencję zapraszam do linku na początku wpisu.

BTW: Link mam od Pawła. Dzięki!

Heh, a miałem o tym nie pisać…

Podobno każdy z nas ma zapamiętać do końca życia, gdzie był i co robił, w dniu tej katastrofy. Mi póki co idzie dobrze — byłem w domu, w swoim łóżku i spałem. Obudził mnie tata mówiąc, że prezydent nie żyje. Potraktowałem to na początku jako kiepski żart (nie ze strony taty, raczej jego źródeł informacji), ale wbiłem na blipa. Tam już wszyscy o tym wiedzieli, i oczywiście każdy miał coś do powiedzenia.

Na moim kokpicie wprost roiło się od ekspertów lotnictwa, politologii, teologii i w ogóle każdej dziedziny życia. Parę osób wykorzystało okazję, by zaistnieć, parę było #blipówdnia. Parę osób zachowało spokój.

Natychmiast po mikro i zwykłej –blogosferze pałeczkę zawsze podejmują portale. Więc po chwili zostały już tylko informacje od botów rss->blip, oraz doniesienia, jaki portal padł, a jaki jeszcze nie zmienił stylów na żałobne

I jak zwykle wściekłość.

Na wszystkich i na wszystko. Na media — że podchwyciły kolejnego njusa, i mają o czym krakać przez najbliższe kilka dni. Na ludzi, że ciągle tylko o tym gadają, jakby nie mieli innych tematów. Na ekspertów, że zawsze wiedzą lepiej. Na innych, że zawsze mają swoje zdanie. Że płaczą, biadolą, dyskredytują, sprzeczają się, podważają, interesują. Na blogerów, że piszą o tym wpisy, albo zapowiadają, że napiszą. A przecież w tym temacie nic już nie można dodać. Miałem już dość gadających głów, które opowiadają, kim kto dla nich nie był, co teraz zrobi naród, państwo, świat. Miałem już dość przywódców państw, którzy co 2 minuty składali kondolencje. Miałem dość siebie, że ciągle o tym myślę.

Wczoraj.

A dzisiaj pustka. Pustka w sercu, zero emocji, zero niczego. Spałem do późna, odsypiając za noc, kiedy leżałem przez 4 godziny na łóżku. Cholernie śpiący. Ale nie mogłem spać.

Wstałem, włączyłem radio. Eskę Rock, jak zwykle. To w zasadzie jedyna stricte-rockowa stacja w polskim eterze. O wskaźniku znośności muzyki około 60%…

Zjadłem śniadanie, zabrałem się za zmywanie naczyń… i po godzinie słuchania stacji, która słynie z dość… dyskotekowego podejścia do rocka, coś we mnie pękło. Kawałki, które puszczali, były po prostu piękne — “stary”, dobry, spokojny rock, piosenki rodzaju zajmującego normalnie mniej niż 30% czasu antenowego.  A w przerwach między nimi prezenter, zwykle opowiadający ciekawostki ze świata muzyki, namawiający do wysyłania smsów, dzwoniący do ludzi i rozdający płyty, zdawał relację z konduktu z ciałem prezydenta. Normalną, ludzką.

Stałem przed chwilą na tarasie naszego studia, wychodzącym na trasę, zaraz będzie przejeżdżał tędy kondukt. Niesamowity widok, po obu stronach ulicy tłumy ludzi, trzymają w rękach kwiaty — czerwone i krem0owe, bo pewnie białych tulipanów już zabrakło… W studio jest otwarte na oścież okno wychodzące na zazwyczaj ruchliwą przecież ulicę — słuchajcie tego: [pauza na 10 sekund] — cisza…

To mnie złamało.

Uwierzyłem w to, co oni gadali, że naprawdę przeżywają śmierć tych osób, że to nie są media, rzucające się jak hieny na każdy news, to są normalni ludzie — ci wszyscy prezenterzy, dziennikarze, reporterzy, to normalni ludzi, którzy też mają uczucia… Uwierzyłem, że tym razem naprawdę nie chodzi im o to, żeby jak najwięcej ludzi przyciągnąć akurat do siebie…

Może się mylę, może to iluzja — ale naprawdę nie jestem w stanie uwierzyć, że ktoś mógłby z czystym sumieniem stworzyć aż tak doskonałą iluzję. Bez wyrzutów mówić niby, co naprawdę się czuje, tak naprawdę traktując to jako darmowy czas antenowy i bonus do kampanii…

Pojechałem do babci na obiad, u babci włączony telewizor, nastawiony na tv4, oczywiście przekazywał nam relację z jedynego słusznego tematu.

Zobaczyłem pałac prezydencki, zobaczyłem przejeżdżający karawan, zobaczyłem tłumy trzymające w rękach wszystko, czym można by to w jakikolwiek sposób uwiecznić. Ktoś zaczął  śpiewać refren naszego narodowego mazurka, ktoś podchwycił, po chwili śpiewał już każdy, łącznie z kamerzystą Polsatu. I w tym momencie poczułem, że jestem Polakiem.

Czekam na Wasze komentarze. Co Wy o tym sądzicie. Nawet może być zupełnie odmienne od mojego. Nawet lepiej.

Wpis napisałem wczoraj, po południu. Na komórce. Dziś koło 23:00 go przepisałem, ale publikuję go wczoraj. Tak dla zmyły.

Zobacz też:

1. Dzień jak codzień…

I jak, dostałaś już dzisiaj jakąś walentynkę…?

SMS od razu poszedł do kilku osób — do koleżanek, z którymi utrzymuję jakieś bliższe kontakty. I do Tej Jedynej. Znanej niektórym bliżej jako Przyjaciółka. W sumie odpowiedź miała być jedna.

Nie, niestety jeszcze nie, a co?

Tak jak rok temu. Jak rok temu wysłałbym przygotowany już email z prostym, ale niebanalnym wierszem (tfurczości własnej), jakąś grafiką… Jak rok temu podziękowałaby, parę dni później być może jak rok temu spotkalibyśmy się na lodach czy gdzieś.

[..] Dostałam subtelną “ustną” walentynkę w nocy z soboty na niedzielę [..]

W sumie, to nie zaskoczyło mnie to. Nie spodziewałem się tego, prawda. Nawet bardzo się nie spodziewałem. Ale zaskoczenia też nie było. Najpierw deklaracja, że “nie jesteśmy nawet przyjaciółmi”. Kolejne propozycje spotkań z jej strony. Z których nic nie wychodzi z przyczyn wyższych. Kolejne propozycje z mojej, które spotykają się z odmową. Galimatias, sprzeczne bodźce, kolejne zranione przez huśtawkę nastrojów osoby. Kolejne nieprzespane noce, kolejne zespoły uchodzące za “cięższe” na empetrójce.

Ale nie o tym miało być. Bo w sumie ten wpis planowałem od dość dawna. Miał być o tej samej osobie, ale od trochę innej strony. Bo jakże i wtedy mogłem przewidzieć, co się wydarzy zaledwie 2 godziny temu…?

Wpis miał być o muzyce. Ale nie takiej muzyce, jakiej słucham na co dzień (bo tą możecie znaleźć tutaj), czy o nowym gatunku, który odkryłem. Nie miał być też o prawach autorskich, piratach czy rozgłośniach radiowych, w których puszczają w kółko to samo. Miał on być znacznie głębszy, prosto z serca — o muzyce, którą słuchając mimowolnie wracam do Niej. Do wspólnie spędzonych chwil, do rozmów, maili, telefonów… Do tego, co tak właściwie nas łączy…

Kolejność losowa.

Tracy Chapman — Baby Can I Hold You

W przypadku pierwszej piosenki nie mam specjalnych problemów z rozkminieniem, dlaczego mi się właśnie tak a nie inaczej kojarzy — i słowa, i muzyka, jakaś taka pasująca — wszystko w tej piosence jakby stara się wykrzyczeć Halo! Ta piosenka jest nagrana właśnie dla Ciebie, żebyś mógł sięgać po nią kiedy Ci ciężko, kiedy wszystko jakby się sprzysięgło przeciwko Tobie, żebyś mógł skojarzyć ją sobie z Kobietą, którą kochasz i za którą oddałbyś życie!… Poza tym, jest jak dla mnie zwyczajnie piękna. Może wersja na YouTubie tego tak nie oddaje, bo oryginalna jest tak jakoś 2x dłuższa, ale jest piękna…

Billy Talent — Rusted from the Rain

Za to ta już jest dla mnie kompletną zagadką — dlaczego tak? A czemu nie inaczej? A czemu akurat ten gatunek?

Zwyczajnie nie wiem. Za każdym razem, kiedy leci ona w radiu, zwyczajnie siadam i myśli same lecą w Jej kierunku. Piosenka spoko, ale… nie wiem. Zupełnie nie w Jej stylu. W ogóle totalna zagadka. Ale dobra tam…

Evanescence — Forgive Me

Może i jest smutna. Ale mnie zawsze napełnia nadzieją. Nadzieją na lepsze jutro, lepsze chwile, które tylko czekają na to, aż dogoni je czas. Może i jest “banalna”. Ale dla mnie ma akurat tyle głębi, ile mi teraz potrzeba…

Ta piosenka też jakoś do niej pasuje. Tak po prostu.

Przy niej często dopada mnie Syndrom Zapętlonej Piosenki — potrafię słuchać jej w kółko ze 20 razy na jedną sesję. I jakoś się nie nudzi…

Na koniec jeszcze jedna piosenka — w zupełnie innym stylu, i zupełnie inaczej wiąże się z Agnieszką. Tamte poprzednie przywodziły mi ją na myśl, a tą puszczam sobie sam, kiedy o niej myślę. I kiedy jest mi źle. Czyli patrząc na ostatnie dni, zazwyczaj w tych samych momentach…

Grammatik — Każdy ma chwile

Piosenka wyczajona u Szumana, i od razu wpadła mi w ucho. Nieźle działa na doła, polecam… A, i można ją legalnie i za darmo ściągnąć z tej strony…

A jaka jest wasza opinia o tym święcie? Czy macie z kim je dzielić? Zapraszam do dzielenia się w komentarzach…

@edit: Jak słusznie zauważył ktoś proszący o ochronę swoich danych osobowych w internecie w smsie, walentynka jest wyznaniem tylko ze strony dającego, a nie kto przyjmującego. Więc może jednak nie jest aż tak źle, jak na początku myślałem…
Tak. Zdecydowanie tak. Po prostu się musiałem wypłakać w poduszkę… Tak czy siak, wszystkim komentującym serdecznie dziękuję, od japiszęk się pozbieram (nie tylko po tym… )

Pamiętacie jeszcze wpis o wdzięcznej nazwie “Jak kochają współczesne nastolatki” – wypracowanie z początku roku.? Bo ja tak. Wpisałem go kiedyś, kiedy jeszcze jako-tako regularnie aktualizowałem tego bloga, a wiedziałem, że przez jakiś czas nie będę mógł nic nowego napisać, i niespodziewanie okazał się on hitem jesieni. Tak więc poniekąd postanowiłem pójść za ciosem, i zrobić podobnie. Ale tylko poniekąd, bo ten wpis jest na czasie. Bo o Adwencie, który, może jeszcze tylko parę godzin, ale cały czas trwa. Dobra, i tak już za długi ten wstępniak. Przejdźmy do konkretów!

Oczekiwanie.

Święta Bożego Narodzenia. Radosne wydarzenie, dla chrześcijan jedno z 2 największych w ciągu całego roku liturgicznego. Z czym nam się kojarzą? Mi jako dziecku Święta nieodłącznie przywodziły na myśl reklamy Coca-Coli z szeregiem czerwonych ciężarówek ciągnącym się aż po horyzont. Oprócz tego był jeszcze Mikołaj — pod postacią grubego skrzata w czerwonym płaszczu. Lampki choinkowe, nie tylko na choinkach, ale wszędzie — w sklepach, galeriach, kinach czy na ulicach. Nie tylko czerwone. Właśnie, Święta. Bo one, przynajmniej według tych wszystkich znaków zaczynały się już na początku grudnia, w ekstremalnych przypadkach już w połowie listopada. Ale to naprawdę ekstremalne przypadki. Już wtedy zaczynałem na coś oczekiwać — na początku jak to dziecko — na prezenty, na Mikołaja, na dzielenie opłatkiem. Bo to dzielenie opłatkiem też całkiem miło wspominałem — i można zobaczyć się z bliższą i dalszą rodziną, w tym z Babciami, i ten opłatek w końcu całkiem smaczny — a ile go potem zawsze zostawało! I praktycznie wszystko dla mnie, oczywiście. No, i potem można było sobie podjeść jeszcze. Rosół. Tak myślałem jako małe dziecko. Kategoriami, jakie zwykle zwykło myśleć małe dziecko. Jakim niewątpliwie byłem.

Z czasem rodzice zaczęli wprowadzać mnie w coraz głębsze tajemnice tego misterium — że to się rodzi Pan Jezus, że on teraz też jest taki malutki, i mimo, iż jest bogiem, to przyszedł na świat w zwykłej szopce, wśród zwierząt i skromnych pastuszków. Mimo, iż mógł tak po prostu sobie zstąpić z nieba, przy akompaniamencie trąb anielskich i salwach armatnich, chociaż wtedy jeszcze nie było armat — dla niego to żaden kłopot. I tyle. Wystarczająco, jak dla takiego małego szkraba jakim byłem. Wystarczająco, biorąc pod uwagę, ile wtedy byłem w stanie zrozumieć.

Problem w tym, że niektórzy zatrzymali się (pod tym względem) na etapie takiego paroletniego dziecka. Wiedzą o tym święcie tyle, że jest w grudniu (tradycyjnie 25 — czyli jeszcze przed świętami…), że wypada się spotkać z rodziną, podzielić opłatkiem i takie tam, że do dzieci przychodzi “Mikołaj”, więc trzeba kupić im prezenty, że to na pamiątkę urodzin Jezusa ponad 2 tysiące lat temu (czyli po prostu dawno — nie uwierzę Wam, jeśli mi powiecie, że dla was miałoby tu i teraz jakiekolwiek znaczenie, jakby to było 3 czy 4 tysiące lat temu — to w praktyce po prostu bez różnicy — po prostu dawno, z tym, że nie tak dawno jak dinozaury czy mamuty, a trochę wcześniej niż średniowiecze, i tyle), że trzeba przygotować 12 dań dla parzystej liczby gości. No, i oczywiście nie można zapominać o choince. Musi być koniecznie, najlepiej żywa (chyba że do biura albo klasy w szkole — wtedy sztuczna — praktyczniejsza), i jak najwięcej jak najdroższych łańcuchów, ręcznie malowanych przez górali z Olsztyna bombek oraz lampek choinkowych grających 200 różnych melodii z “Happy Birthday” włącznie.

I zaczynają wątpić. Coś im tu zaczyna nie pasować, coś się nie kleić. I słusznie — bo klei to tu się naprawdę mało, problem jest w tym, do jakich wniosków dochodzą dorośli już ludzie, dostrzegając w jaki sposób obchodzą te święta — zamiast zastanowić się nad tym, postanowić coś znmienić w swoim rozumowaniu świąt, stwierdzają, że to to całe dziecinne Boże Narodzenie jest bez sensu — zwyczajnie nie dostrzegają nic dla siebie, jako ludzi dorosłch w wydażeniu, które celebrują cały czas jak dzieci.

Dopiero kiedy człowiek uświadomi sobie, że to coś więcej — że to coś więcej niż szopka, Mikołaj i rodzinna kolacja, może zacząć się do przygotowywać w jakikolwiek inny sposób niż tylko “logistyczny”.

A to jest coś więcej. To oczekiwanie na powtórne przyjście Pana — po części pamiątka po wydażeniach dawno temu, a po części właśnie oczekiwanie na coś, co ma się wydażyć w pszyszłości. Przygotowując swoje domy na narodziny Jezusa — te symboliczne — mamy świetną okazję żeby przy okazji przygotowywać swoje serca na jego przyjście — zupełnie na serio. Bo Bóg przychodzi do nas — nie tylko ten raz w roku, ale codziennie, podczas każdej Eucharystii. Ale ta jedna noc jest szczególna — i nie dlatego, że On jakoś szczególnie przychodzi — po prostu w tym czasie atmosfera jest (a przynajmniej tak być powinno) taka, że szczególnie da się to odczuć…

Koniec. Wiem, że pretensjonalne, nadęte, i sztywne. Ale wybaczcie mi — pisałem to koło 3 w nocy, od paru dni jadąc tylko na kawie. Wybaczcie.

A, i zapomniałbym napisać. Tamto wypracowanie było na polski. A to? Serio nie widać…? Na religię…

@edit:
I mamy problem. Bo ten wpis napisałem właśnie 24 grudnia 2009, koło godziny 16 — wtedy właśnie go zapisałem w szkicach. Tylko co mnie, choribcia naszło, żeby przed publikacją jeszcze zaktualizować WP?? Oczywiście przestał działać. Baza się nie chciała zaktualizować. Teraz, przy okazji przenosin bloga (tym razem do Customa ), naprawiłem ten problem, a przynajmniej mam taką nadzieję. Więc publikuję. Wtedy. A który jest teraz? 3 stycznia 2010…

Zobacz też:

1. Życie?

1. Na początku oczywiście Kartonki — czyli świetna kreska, rzadkie aktualizacje, oraz humor, który rozwali każdego. To drugie wbrew pozorom wcale nie jest wadą, bo dziewczyna rysuje, kiedy chce (czyt. “Jak ma natchnienie” ), a nie na siłę, na przykład co środę. A w końcu od czego jest RSS? Nic, tylko dodać do czytnika, i zapomnieć…
2. Następny, a konkretnie drugi, jedyny, niezastąpiony, itd. Hell Hotel! Specyficzny humor, ale mi pasuje — fajnie czasem poczytać, nieźle nabiera się dystansu do Życia, Egzystencji i Całej Reszty. (Zastanawiacie się, z czego to gryps? Też się zastanawiałem, aż w końcu doszedłem do wniosku, że z niczego, więc niniejszym go sobie przywłaszczam. Jeśli się mylę, to proszę, wyprowadźcie mnie z błędu, sam jestem ciekaw… ) Z jajem pisze o poważnych sprawach, może czasem nie zgadzam się z autorami w niektórych kwestiach, ale pośmiać się można… Łamie wszelkie tabu, a Oni są wprost fenomenalni. Dobra, koniec już tego, przejdźmy do następnego bloga, czyli…
3. Kokoart.net. Wiem, że zawieszony (a tak właściwie, to właśnie się dowiedziałem, kiedy wszedłem na stronę skopiować link ), ale pozostaje dodać do czytnika/od czasu do czasu wchodzić na stronę, i mieć nadzieję, że wróci. Zawsze można też podejrzeć archiwum.
4. Ostatnie 2 komiksy to niezupełnie blogi, ale linkuję, bo naprawdę czasem porządnie można się przy nich uśmiać. Pierwszy z nich to polski Garfield. Polski, to znaczy po polsku, a nie tworzony przez Polaków — są to oryginalne angielskie (amerykańskie?) komiksy, tłumaczone przez wolontariuszy na Polski. Codziennie nowy, oraz spore arcihwum.
5. Na koniec Paski.org, czyli kolejny dość specyficzny humor. Fajna jest też nawigacja po kolejnych paskach, ale to tylko taka moja malutka dygresja. Za to wkurza brak pełnych grafik w RSS i czasem dość niesmaczne dowcipy…

To tyle na dziś. Mam nadzieję, że komuś coś z tego zestawu się spodoba, może ktoś doda jeden z tych linków na RSS, ktoś będzie po prostu na nie czasem zaglądał? Z góry przepraszam tych wszystkich świetnych blogerów i rysowników, których pominąłem, ale na stronie akcji pisało było napisane 5, to podaję 5…

I wiem, że długo nie piszę. Tak, żyję, tak, nie zawiesiłem działania bloga, i tak, zamierzam go nadal prowadzić. Może w czasie roku szkolnego będzie więcej czasu/weny, żeby go prowadzić…? Bo pomysłów to mi nie brak. Bynajmniej. Szkice na moim blogu dosłownie pękają w szwach…

I to nie prawda, że na blogu nic się nie dzieje. Zauważyliście nową domenę? To miło z waszej strony.

Idę do Liceum. Napiszę coś o tym. Ale nie tylko. Tylko trochę cierpliwości. I możecie mnie trochę pomotywować. Myślę, że 20 komentarzy przy każdym poście, wciąż rosnące słupki oglądalności, oraz od czasu do czasu mail, z pytaniem, czemu nie piszę wystarcz.ą (Tak, wiem, że mnie kochacie, oraz nie możecie wytrzymać bez mojego bloga, więc nie krępujcie się o tym pisać… Mogą być nawet anonimy. Lubię anonimy. Całe tłumy nastolatek piszących anonimy… ;) ) Tak, to powinno wystarczyć… :P

Zobacz też:

1. BlogDay 2008 (2009?) ;)
2. O czym NIE będzie ten blog ;)

Teraz jednak… grozi jej zamknięcie! Twórcy bowiem zostali pozwani przez Jarosława Rakackiego — nauczyciela matematyki z podwarszawskiego gimnazjum, któremu nie podobał się zamieszczony tam artykuł o szkole (ze względu na przyzwoitość nie podlinkuję…). Według niego, zamieszczone tam treści mają charakter rasistowski i bluźnierczy!

Nie będę tutaj roztrząsał, czy to prawda, czy musiał od razu pozwać twórców i od razu domagać się zamknięcia całej strony (!), nie, nie taki jest cel tego wpisu. Chciałem po prostu zapytać, czy w internecie nie ma zbyt dużo anonimowości? Czy przypadkiem granica pomiędzy żartem a zwykłym chamstwem nie zabiera się zbytnio, kiedy piszący ma to złudne poczucie anonimowości w wielomilionowym tłumie internautów? Jak dla mnie często niestety tak, chociaż akurat może nie w tym konkretnym przypadku, tutaj to nauczyciel przesadził…

A co Wy o tym sądzicie…?

Edit 02.04.09

PS: Nie udał mi się ten pryma aprilisowy żart, co?

A Jarosław Rakacki oczywiście nie istnieje, jest za to Radosław Jakacki — mój nauczyciel matematyki, i to chyba najlepszy nauczyciel matematyki jakiego miałem

• Mnóstwo zrozumienia oraz cierpliwości dla Mojej Mamy, bo to jej zawdzięczam to, kim jestem.
• Kolejnych sukcesów w odkrywaniu internetu Babci Hani, oraz wszystkim kobietom pokolenia 50+. Dziękuję za wiarę, że jeśli się tylko chce, to może się naprawdę wiele
• Joli i Paulinie, za to że zawsze przy mnie były, kiedy nie wszystko szło tak, jak iść powinno…
• Julce i Ewie, że pomogły mi uwierzyć w siebie i że nie zraziły się pierwszym wrażeniem
• Paulinie za wielokrotną pomoc na blipie i nie tylko…
• Banny za śliczną różyczkę, którą bezczelnie ukradłem z jej bloga.
• Wszystkim innym dziewczynom z tego serwisu — a konkretnie to wszystkim, które obserwuję
• Beacie z ZFM’u za wciągnięcie mnie na weekendy (Nie linkuję celowo. Dlaczego? Zobaczycie ).
• Wszystkim moim nauczycielkom ze wszystkich szkół, przez które się przewinąłem — to m.in. dzięki nim wiem tyle, ile wiem
• Koleżankom z klasy — Ali, Oli, Ani i Kasi, za ciepłe przyjęcie i pomoc w nauce, od czasu do czasu…
• Oraz najlepsze na końcu: Agnieszce (też z klasy) — za całokształt

PS: Z powodu problemów z blogiem i ze znalezieniem na to czasu, wpis piszę dopiero dziś. Ale ponieważ jestem wredny, zły i bezczelny, oraz nie chcę wprowadzać co po niektórych w błędne przeświadczenie, że Dzień Kobiet jest dziś (tzn 10.03.09 ), to publikuję ten wpis przedwczoraj. Tak dla zmyły

No i proszę, ledwo parę tygodni temu parę miesięcy temu (nienawidzę opcji szkiców w WordPressie ) dowiedziałem się na Masie, co to jest to coś z tym dziwnym skrótem, czyli nasza tajna Grupa Trzymająca Władzę (w perspektywie) nad całym światem, czyli Blogerzy, a już coś o tym piszę.

Pomysł na ten wpis chodził mi po głowie od ładnych paru dni, więc można powiedzieć, że temat Akcji z nieba mi spadł. Dzięki niej, wreszcie zebrałem się w sobie i wszedłem na bloga z zamiarem innym niż instalacja nowej wtyczki czy dopracowanie skórki. Sami oceńcie, czy wyszło mi to na dobre.

Przypomniała mi się ostatnio sytuacja z mojej podstawówki. Sytuacja związana z Moją Kochaną Panią od Matematyki, więc jak można z tego wywnioskować, miała miejsce w 4 klasie (potem zmieniłem szkołę).Tak więc, według nauczycieli byłem nieznośny. Według mnie też byłem nieznośny. Ale nie w tym rzecz.

Więc pewnego dnia moi rodzice zostali wezwani przez panią od matematyki do szkoły. Pani grzecznie wyjaśniła rodzicom, że nie chcę pracować na lekcji i pyskuję. A konkretnie, to zwracam się do nauczycielki per “Ty”. Zasmuciło mnie to bardzo, chociażby dlatego, że chyba nikt nie lubi, kiedy rodzice muszą do szkoły jeździć, a szczególnie do matematyczki… ( )

Dobra, spotkanie się skończyło, a ja wróciłem do nauki z mocnym postanowieniem poprawy. Jak nietrudno się domyślić, tydzień później kolejne wezwanie. A jakże — ten sam problem, ta sama nauczycielka, ta sama pogadanka — że bezczelny, że w ogóle nie bierze sobie tego do serca, że kłamie. Bo ja uparcie twierdziłem, że na “Ty”, to do pani ani razu nie powiedziałem. Zresztą twierdziłem, to za mało powiedziane — ja zaklinałem się na wszystkie świętości, że nic takiego nie miało miejsca…

Jak się ta sprawa skończyła? Nie pamiętam. Chyba dostałem szlaban na komputer, czy coś w tym guście. Po latach dowiedziałem się, że “Tykanie”, to nie tylko mówienie a Ty to to a tamto, tylko też ogólnie używanie czasowników w drugiej osobie…

Jaki z tego morał? Nie mam pojęcia. Sami musicie coś wymyślić, każdy dla siebie… Może jakiś nauczyciel stwierdzi, że musi być bardziej wyrozumiały dla swoich uczniów. Może jakiś rodzic wpadnie wreszcie na powód takiego zachowania swojej pociechy, może zacznie dokładniej sprawdzać, czy dziecko na pewno rozumie, o co ma się do niego pretensję. Może ktoś odnajdzie w tym ślad siebie, przypomni sobie o podobnych perypetiach w swojej przeszłości. Może. Ale najprawdopodobniej po prostu domyśli się prawdy, czyli tego, że najzwyczajniej w świecie nie miałem lepszego pomysłu na puentę…

PS: Mam wenę. Sporą wenę. Więc żeby nie zasypać Was na raz wszystkim, co wyszło dziś spod mojej klawiatury, ustawiam autopublikację nowych postów co kilka dni. (przyznaję się, zwaliłem sprawę — zamiast 5-ciu nowych wpisów, powstało tylko 5 nowych draftów… sorry.) Na bieżąco będę pisał rzadziej — wiadomo, koniec ferii, szkoła, obowiązki…

PPS: Nabazgrałem taką małą i brzydką stronę 404 — a jakże, na konkurs. Nasiedziałem się nad nią, że ho ho, kto wie, może jakieś wyróżnienie publiczności dostanę…

Miałem napisać jakiś tekst, ale jak ostatnio słusznie zauważył Rav, czasami naprawdę trudno się za to zabrać… Tak szczerze mówiąc, to mam już 2 prawie ukończone wpisy w szkicach, ale niestety prawie, robi w tym przypadku wielką różnicę… Tak więc, żeby Was nie zanudzać, postanowiłem wrzucić moje wypracowanie na język polski, które napisałem na początku roku szkolnego. No to Fru!

“Miłość”, “Zakochać się”, “Kocham go” — to wyrażenia, które większości z nas już na pierwszy rzut oka kojarzą się pozytywnie. Każdy z nas, bezwiednie wraca myślami do wspomnień, takich jak niezapomniana randka, pierwsza miłość, pocałunek. Wszyscy cały czas dążymy do miłości, jednak jej definicji jest tyle, ilu autorów. Najpiękniejsze, jak i najbardziej abstrakcyjne uczucie, równie silne u podnóży Mount Everestu, jak i na pustyni Gobi. Jak postrzegają ją współczesne nastolatki?

Patrząc na coraz większy problem dziewczyn szukających “sponsorów” w centrach handlowych, czy wrażeń w krzakach przed dyskoteką, o których zewsząd bombardują nas media, a do czego zachęca Bravo Girl i Spółka, z łatwością można dostrzec, że coś jest nie tak. “Spragnione miłości, nie znalazły jej w domu, więc szukają u obcych facetów” — powie ktoś. Ale, czy to jest miłość? Czy rzeczywiście “obcy faceci” są w stanie zapewnić dorastającej dziewczynie to ciepło, wsparcie, poczucie bezpieczeństwa, którego można by się po miłości spodziewać? Widać tutaj, jak wielka rewolucja społeczna dokonała się w ostatnim czasie — jeszcze 20 lat temu kobieta, która urodziła dziecko poza małżeństwem, była praktycznie wykluczana ze społeczeństwa, dziś dziewczyny chwalą się swoimi “wyczynami” w klasie. Nie mówię, że tamta sytuacja była lepsza. Ale ta też nie jest.

Przede wszystkim, zmieniło się jednak samo wyobrażenie miłości. Nastolatki szukają szybkich wrażeń, wszystkiego od razu, bez czekania. Jak kakao insant. Ale miłość to nie kakao. Żeby mogła zakwitnąć, trzeba ją pielęgnować, troszczyć się o nią. I choć mogą przyjść przymrozki, w końcu wyda owoc. Tyle, że po co czekać, kiedy kakao insant daje “to samo”, ale praktycznie od razu? Przecież w erze społeczeństwa konsumpcyjnego liczy sie czas przyrządzenia, nie jakość.
Dobrze, ale czy właśnie takie są nastolatki? Właśnie tak kochają, taki mają światopogląd? Na pewno nie wszystkie. Przykładem może być Moja Wspaniała Dziewczyna, jak i wszystkie przedstawicielki jej płci w mojej klasie. Ale one nie czytają Bravo Girl.

Koniec. Tak jak mówiłem, pisałem to na początku roku, więc parę rzeczy się zmieniło, ale nic, co miałoby wpływ na ogólny wydźwięk wpisu. Tak więc zamieszczam go tak, jak go wtedy napisałem, pod wpływem weny, bez jakiejkolwiek korekty. Co o nim sądzicie?

Możliwe, że spapugowałem skądś ten wpis. Możliwe. Możliwe, że gdzieś jest jakiś identyczny, tylko z innym tytułem i na innym blogu. Bardzo prawdopodobne. Możliwe też, że czymś się po prostu bardzo mocno zainspirowałem, albo po prostu jakiś wpis zapadł mi w pamięć i siedział tam tak długo, aż moja podświadomość przyswoiła sobie pewne fragmenty jako moje własne przemyślenia. Pewnie właśnie tak było. Jednak mi o niczym takim nie wiadomo, więc wpis popełniam, a do tego jeszcze podpisuję go swoim nickiem. Takie życie.

Miałem coś napisać. Miało być niehumorystycznie, wręcz poważnie. Miało być krótko i zwięźle. Miałem po prostu siąść i napisać dokładnie to, co powtarzałem w głowie przez ostatnie 2 godziny. Idąc do pokoju, dokładnie wiedziałem, co muszę zrobić — odpalić przeglądarkę, wejść na wp-admin. Potem kliknąć “nowy wpis”, nadać jakiś sensowny tytuł.
I nic. Pusta kartka, pusty tytuł, pustka w głowie. Cały, mozolnie układany wpis, wziął się i poszedł. Pusto, czas leci, a ja nie wiem, co napisać. Czy tak właśnie ma wyglądać życie? Dokładnie wie się, co trzeba napisać, powiedzieć, zrobić, a kiedy przychodzi co do czego, wszystko się zawala? Siedzę nad tą pustą kartką, i powoli dochodzę do wniosku, że tak. Nie muszę myśleć, co napisać, po prostu uderzam w klawiaturę, treść przychodzi sama. I to nawet jakoś sensownie wygląda. To nic, że cały misterny plan wzięło w łep. To nic, że nic nie idzie zgodnie z planem, tak, jak “miało być”. Bo właśnie tak miało być, nieważne, co wcześniej o tym myślałeś, co czujesz, kiedy w tym, co przygotowywałeś przez ostatnie 2 minuty, godzinę tydzień czy dekadę wszystko poszło inaczej. Inaczej, nie znaczy wcale gorzej. Czasami trudno to zrozumieć, ale właśnie taki był plan. Nie, nie nasz, nie szefa, nie nikogo takiego, kto mógłby się w czymś pomylić, coś przeoczyć, czegoś niedopatrzyć. To wszystko, ma głębszy sens, choć najczęściej trudno go dostrzec. To nie tak, że wszystko idzie źle, że powinno być inaczej. I właśnie to trzeba dostrzec…

To wyżej, to miał być wstęp. Rozwinięcie miało być tutaj. Rozwinięcia nie będzie.

I przepraszam za ten bełkot. Brak mi teraz głowy, żeby to wszystko było poprawnie, ładnie i zgrabnie. Przepraszam.

Właśnie się dowiedziałem, że tata i młodsza siostra dziewczyny, którą śmiało mogę nazywać przyjacielem, zgineli w wypadku.

Poza tym, nic by się nie stało, gdybyście po prostu zmniejszyli tempo, pozbyli się przekonania, że musicie coś napisać, albo czytelnicy Was opuszczą. Przecież, większość i tak wchodzi przez RSS, więc jak w razie czego jednak nabędzie was chrapka na notkę, to będziecie mieli gdzie ją napisać, a wszyscy i tak się o tym dowiedzą.

To tylko taka moja refleksja, napisana na szybko i jeszcze szybciej opublikowana, pozostaje mieć jeszcze nadzieję, że wrócą. Bo w końcu furtkę zostawili…

Aktualizacja:

Ludwik jak widać się nawrócił, usunął tamten wpis, dodał już 3 nowe. Widać chrapka na nowy wpis przyszła szybciej niż się spodziewał.
Ja się cieszę, bo nie odszedł, a raczej odszedł, i wrócił. Ciekawe. I dobrze!

1. Nie będzie o tym, że wróciłem za szkoły, nakarmiłem kota, zrobiłem lekcje i pogadałem z dziewczyną przez Skype’a. Po części dlatego, że nie mam kota, a Internet mi się ostatnio tak muli, że o Skype’ie też mogę zapomnieć.
   • Będzie za to o moich przemyśleniach, dotyczących tego, jak to możliwe, że nie mam kota, oraz o moich ewentualnych przejściach z moim kochanym dostawcą Internetu, oczywiście jeśli wcześniej nie okaże się, że mi się po prostu transfer wyczerpał.
2. Nie będzie o tym, że Windows jest be. Nie będzie o tym, że Mac lub Linux rulez, ani na odwrót.
   • Będzie za to o tym, co takiego ciekawego jest w Windowsie, Ubuntu czy innym MacOS, co mi się spodobało. Ale rzadko.
3. Nie będzie o tym, że nie chce mi się pisać tego bloga, że nikt mnie nie koffa, że jestem do kitu. Pewnie dlatego, że nie mam aż takich kompleksów, i dlatego, że ten blog czytają rodzice.
   • Będzie za to co jakiś czas garść cyferek — nie za dużo, akurat tyle, żeby troszę podbudować moje ego.
4. Nie będzie o tym, jak upiec sernik. Raz, że sam nie umiem, dwa, że nie o tym miał być ten blog. Po prostu.
   • Będą za to opisy ciekawych wtyczek do WP, krótkie tutoriale, jak uzyskać jakiś ciekawy efekt.
5. Nie będzie mnóstwa zdjęć, relacji z wycieczek, fotogalerii.
   • Będą za to czasami słowne relacje, np. z Masy. Ale i to raczej bardziej w formie opisu, co to za zwierze, wyjaśnienia samej idei, mniej o tym, kto mówił, że kto jest kultowy. Po prostu, jak będę miał chęć na coś takiego, założę drugiego bloga, najlepiej na jakimś Blogspocie, bo taniej.
6. Nie będzie o tym, że Kaczyński to ktoś, a Tusk to ktoś inny. Generalnie, nie będzie o polityce.
   • Będzie za to czasami o moich poglądach na jakąś sprawę. Czyli że To, to To, bo To. Tłumacząc z polskiego na nasze, będę się starał postawić jakąś tezę, a potem ją uargumentować. Brzmi znajomo? Tak, wiem, że Giertych mówił, że rozprawek nie będzie.
7. Podsumowując — nie będzie o Wszystkim i o Niczym.
   • Będzie za to o całej reszcie.

PS: Sory, że nie ma zdjęcia — nie miałem zbytnio czasu szukać, a nic satysfakcjonującego mnie nie znalazłem. Niemniej, dziękuję wszystkim z blip’a za pomoc, na pewno przyda się do następnego posta
PPS: Macie jakieś sugestie, propozycje co do bloga? Pisać w komentarzach.
PPPS: Tak, wiem, że komentarze brzydko wyglądają — jak najszybciej postaram się to poprawić, to wina nowego stylowania w WP 2.7…

1. Rav — blog Rava jest jednym z niewielu blogów o wszystkim i o niczym, które czytam. Nie tylko czytam, on jest chyba moim ulubionym blogaskiem, często się łapię na tym, że przeglądam listę subskrypcji, czy aby nie przegapiłem jakiegoś jego wpisu. Więcej nie napiszę, nie ma tak łatwo — musicie kliknąć ;]
2. CartoonWars Blog i Rysunki.bardzofajny.net — komiksy internetowe, świetne, dowcipne, zresztą… sami sprawdźcie ;p
3. WPNinja — jak sama nazwa wskazuje…

To tyle…

PS: Tak, wiem, że to było pod koniec wakacji ;p

No to ciau .