மருதன்

பிகார் தேர்தல் : பாஜக கற்கப்போவதில்லை!

noreply@blogger.com (மருதன்) — Mon, 09 Nov 2015 15:41:00 +0000

பாஜக பிகாரிடம் இருந்து எதையுமே கற்கவில்லை, கற்கவும் செய்யாது, அருண் ஜெட்லி என்டிடிவியில் சற்று முன் உரையாடியதைப் பார்க்கும்போது என் நம்பிக்கை இன்னமும் வலுவடைகிறது.

நாங்கள் தோற்றதற்குக் காரணம் அரித்மெடிக். நிதிஷ் குமாரின் பர்சனாலிட்டியும் லாலுவின் ஓட்டு வங்கியும் அவர்களுக்கு உதவியிருக்கிறது.
ஆர்எஸ்எஸ் இடஒதுக்கீட்டுக்கு எதிரியல்ல. அப்படி அவர்கள் சொல்லவும் இல்லை. அப்படி மக்கள் நினைத்தால்தான் நாங்கள் தோல்வியடைந்தோம் என்று சொல்லமுடியாது. அதற்கு என்ன ஆதாரம் இருக்கிறது?
நரேந்திர மோடி தனிப்பட்ட முறையில் தேர்தல் பிரசாரங்களில் அதிக எண்ணிக்கையில் கலந்துகொண்டது எப்படித் தவறாகும்?
வெற்றிக்கு அனைவரும் பொறுப்பேற்பது போல் தோல்விக்கும் அனைவரும் பொறுப்பேற்கவேண்டும். மோடி அல்லது அமித் ஷாவைத் தனிமைப்படுத்தி குற்றம்சாட்டமுடியாது.
பிகார் எங்களைத் தடுத்து நிறுத்தாது. பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்களை நாங்கள் தொடர்ந்து மேற்கொள்வோம்.
நிதிஷ் நிச்சயம் எங்களுடைய ஜிஎஸ்டி மசோதாவை ஏற்பார் என்று நம்புகிறேன். காங்கிரஸுடன் அணிசேர்ந்துவிட்ட ஒரே காரணத்துக்காக அவர் இதனை எதிர்ப்பார் என்று நான் நினைக்கவில்லை. உண்மையில் இது அவருக்குத்தான் உபயோகமாக இருக்கும். பிகார் வளர்ச்சியடையும்.
ஓர் அரசியல்வாதியாக இருந்தால் உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். தேர்தல் பிரசாரங்களில் சில சமயம் உதிரி வாசகங்கள் சிலவற்றைப் பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கும். அந்த உதிரி வாசகங்கள் எங்களுக்கு எதிராகத் திரும்பிவிட்டன என்று ஏற்க இயலாது.
சிலரால் யோசித்து, புத்திசாலித்தனமாகப் பேசமுடியாது. ஆனால் அவர்களைத்தான் மீடியா வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. குற்றங்கள் அங்கும் இங்கும் நடைபெறுகின்றன. தாத்ரி போல் ஏற்கமுடியாத விஷயங்களும் நடைபெறுகின்றன. அவற்றுக்கும் இப்படிப் பேசுபவர்களுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.
இந்தியாவில் சகிப்புத்தன்மையில்லை என்று சொல்வதை ஏற்கமுடியாது.
மோடியின் நம்பகத்தன்மை குறைந்துவிட்டதாகச் சொல்லப்படுவதை ஏற்பதற்கில்லை.
மூடிஸ் வெளியிட்ட அபாய அறிவிப்பு தவறானது.

வரலாறு நம்மை விடுதலை செய்யும்

noreply@blogger.com (மருதன்) — Mon, 19 Oct 2015 09:48:00 +0000

இந்திய வரலாறு இன்று எப்படிக் கற்பிக்கப்படுகிறது? இதற்கு முன்னால் எப்படிக் கற்பிக்கப்பட்டது? புராணங்கள், இதிகாசங்கள் ஆகியவற்றை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது? கற்பனைக் கதைகள் என்று ஒதுக்கிவிடவேண்டுமா அல்லது நிஜத்தில் நடந்தவை என்று ஆராதிக்கவேண்டுமா? அல்லது அவற்றில் இருந்தும் வரலாற்றை வெளியில் கொண்டு வரவேண்டுமா? அப்படியானால் எப்படி? வரலாற்றைத் திருத்தியும் மாற்றியும் எழுதும் போக்கு வளர்ந்து வரும் இன்றைய சூழலில் நாம் செய்யவேண்டியது என்ன?

கோழிக்கோடு பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த வரலாற்றுத் துறைப் பேராசிரியர் கே.என். கணேஷ் சென்ற வாரம் சென்னை வந்திருந்தபோது இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடையளிக்கும் வகையில் உரையாற்றினார். கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரம் நீடித்த அவருடைய உரையின் மிகவும் சுருக்கப்பட்ட வடிவம் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. பண்டைய புராணங்களில் இருந்தும் இலக்கியங்களில் இருந்தும் மிக விரிவான உதாரணங்களை அவர் எடுத்தாண்டார். எனக்கு இவற்றில் பரிச்சயம் இல்லை என்பதால் அந்த இரண்டு மணி நேர உரையை ஓரளவுக்குப் புரிந்துகொள்ள இரண்டு, மூன்று தினங்களுக்கு மேல் பிடித்தது. கீழே உள்ள எழுத்து வடிவத்தில் பிழைகள் தென்பட்டால் நானே முழுப் பொறுப்பு. நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைத்த வெங்கடேஷ் ஆத்ரேயாவுக்கு என் நன்றி.

வரலாற்றின் வரலாறு

இந்தியா ஒரு மதச்சார்பற்ற நாடாக இருக்கவேண்டும் என்றே அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கியவர்கள் விரும்பினார்கள். இருந்தாலும் 1976 எமர்ஜென்சி காலகட்டத்தில்தான் மதச்சார்பின்மை என்னும் பதம் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்டது. இந்தியா ஒரு சோஷலிஸ்ட் நாடாக இருக்கும் என்றும் அப்போது திருத்தம் செய்யப்பட்டது. ஆனால் நிஜத்தில் மதச்சார்பின்மையும் சோஷலிசமும் சிறிது சிறிதாக விலகிச் செல்ல ஆரம்பித்தன.

முன்னதாக, ஜவாஹர்லால் நேரு ஆட்சி காலத்தில் இந்தியா ஒரு வகையில் லிபரல் நாடாக இருந்தது என்று சொல்லலாம். அவ்வப்போது சில எதிரான நிகழ்வுகளும் நடந்தன என்பதும் உண்மை. உதாரணத்துக்கு, கேரளாவில் ஆட்சி கலைக்கப்பட்ட சம்பவத்தைச் சொல்லலாம். ஆனால் பெருமளவில் லிபரல் தன்மைகள் நீடிக்கவே செய்தன.

தேச மறுகட்டுமானம் நடைபெற்றபோது பொருளாதாரத் துறையில் திட்டக் கமிஷன், ஐந்தாண்டு திட்டம் ஆகியவை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன . உயர் கல்வியில் அறிவியல் தொழில்நுட்பத்துக்கு மதிப்பு அளிக்கப்பட்டது. கல்வித் துறையை, குறிப்பாக கல்வி நிலையங்களில் கற்பிக்கப்பட்ட வரலாற்றுப் பாடங்களை ஆராயும்போது சில விஷயங்கள் தெளிவாகின்றன. ஆரம்பத்தில் இருந்தே வரலாறு, வரலாற்றுப் பாத்திரத்தை வகிக்காமல் சித்தாந்தப் பாத்திரத்தையே வகித்து வந்துள்ளது. இந்தியாவின் கடந்த காலம் எப்படி இருந்தது என்று அவர்கள் கற்றுக்கொடுக்கவில்லை. எப்படி இருந்திருக்கும் அல்லது இருந்திருக்கவேண்டும் என்பதில் கவனம் செலுத்தினார்கள். இந்தப் போக்கு நிலவியதற்குக் காரணம் அப்போதிருந்த வரலாற்றுப் புத்தகங்கள்.

வின்சண்ட் ஸ்மித் எழுதிய The Oxford History of India 1920ல் வெளிவந்தது. ஆர்.சி. மஜூம்தார், ராய்சவுதுரி, தத்தா மூவரும் இணைந்து The Advanced History of India என்னும் புத்தகத்தை 1946ல் கொண்டுவந்தார்கள். 1977 வாக்கில் வி.டி. மகாஜன் ஒரு இந்திய வரலாற்றைக் கொண்டுவந்தார். இந்த மூன்று புத்தகங்களும் நீண்ட காலத்துக்குச் செல்வாக்கு செலுத்தின. ஸ்மித் இந்திய வரலாற்றுக்கு ஒரு சித்தாந்தத்தைக் கொடுத்தார். மகாஜன் தகவல்களைச் சேர்த்தார். மஜூம்தார் அதனை அலங்கரித்தார். இந்திய வரலாறு என்றால் இந்த மூவரும்தான் என்பதே அன்றைய நிலை. தென் இந்தியாவின் நிலைமை இன்னமும் மோசம். 1964 வாக்கில்தான் நீலகண்ட சாஸ்திரி தென் இந்திய வரலாற்றை எழுதினார். அதுவரை தென் இந்தியாவுக்கு வரலாறு இருந்ததே பலருக்குத் தெரியாது.

இந்திய வரலாறு என்பது என்ன? வேத நாகரிகம். உபநிஷத் காலம். இதிகாச காலம். ராமாயணம், மகாபாரதம். மெளரியப் பேரரசு, குப்தப் பேரரசு. அதற்குப் பிறகு வீழ்ச்சி ஆரம்பித்துவிடுகிறது. ஆம், அப்படித்தான் நமக்குச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ராஜராஜ சோழன் வருகிறார். பிறகு முகமது கஜினி, கோரி. படையெடுப்பும் ஆக்கிரமிப்பும் தொடர்கின்றன. முஸ்லிம் ஆட்சி அமைகிறது. கிபி1000 தொடங்கி பிளாஸி யுத்தம் வரையிலான காலகட்டத்தை சிலர் முஸ்லிம் ஆட்சிக்காலாம் என்று வகைப்படுத்துகின்றனர்.

பிறகு, ஆங்கிலேயர்களின் ஆட்சிக்காலம் தொடங்கிவிடுகிறது. முஸ்லிம்களின் ஆட்சியை வெற்றிகரமாக முடித்து வைத்தவர் என்றொரு பெயர் ராபர்ட் கிளைவுக்கு வழங்கப்பட்டது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியுடன் சேர்ந்து வரலாறும் ஒரு புதிய போக்கில் நகர ஆரம்பித்தது. ஜேம்ஸ் மில் எழுதிய The History of British India (1817) அந்த வரிசையில் முக்கியமானது. இந்திய வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள மில் மூன்று காலகட்டங்களை அறிமுகப்படுத்தினார். இந்து காலகட்டம், முகமதியர்கள் காலகட்டம், பிரிட்டிஷ் காலகட்டம். மில்லுக்குப் பிறகு வந்தவர்களும் அதற்குப் பிறகு வந்தவர்களும் நீண்ட நெடுங்காலத்துக்கு இந்த வழக்கத்தைப் பின்பற்றினர்.

இத்தகைய அணுகுமுறைக்கு எதிர்வினையாக தேசியவாதப் போக்குடன் கூடிய வரலாறு எழுதப்பட ஆரம்பித்தது. முதலில் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் தனது அதிகாரபூர்வமான அல்லது அதிகாரபூர்வமற்ற வரலாற்றை உருவாக்கத் தொடங்கியது. தாரா சந்த் என்பவர் History of the Freedom Movement in India (1967) என்னும் புத்தகத்தை எழுதினார். இதில் சுதந்தரப் போராட்டம், இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் தோற்றம், வளர்ச்சி ஆகியவை அதீதமான முறையில் புகழப்பட்டிருந்தன.

ஆர்.சி. மஜூம்தாரின் புத்தகத்தையும் இந்த வரிசையில்தான் சேர்க்கவேண்டும். இந்திய வரலாறு என்று இதுவரை நாம் புரிந்துவைத்திருப்பது இந்திய கலாசாரத்தையே என்று அறிவித்தார் இவர். இதற்கு நேருவின் வாதத்தை மஜூம்தார் பயன்படுத்திக்கொண்டார். தனது Discovery of India புத்தகத்தில் நேரு, இந்தியாவின் பன்முகத்தன்மையைச் சுட்டிக்காட்டி வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்பதே இந்தியாவைப் புரிந்துகொள்வதற்கான அளவுகோல் என்று வாதிட்டிருப்பார். பல்வேறுபட்ட மதங்களும் நம்பிக்கைகளும் ராஜ்ஜியங்களும் கலாசாரங்களும் கருத்தாக்கங்களும் ஒன்றுசேர்ந்துதான் இந்திய தேசத்தை உருவாக்கியிருக்கின்றன என்றார் நேரு. வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்னும் பண்புதான் தேசிய விடுதலை இயக்கத்தைக் கட்டமைத்து இறுதியில் சுதந்தரத்தையும் பெற்றுக்கொடுத்தது.

மஜும்தார் நேருவின் வாதத்தை மாற்றியமைத்தார். இந்தியாவில் பல்வேறு மதப் பிரிவினரும் பல்வேறு கலாசாரங்களும் ஒன்றிணைந்து வாழ்கிறது என்றால் அதற்குக் காரணம் இந்து மக்களின் பெருந்தன்மைதான் என்றார் அவர். ஆனால் இந்தப் பெருந்தன்மை உண்மையில் இந்து மதத்துக்கு உள்ளேளே நிலவவில்லை என்பதுதான் உண்மை. இந்து மன்னர்கள் என்று சொல்லப்படுபவர்களில் எவ்வளவு பேர் தலித்துகளாக, ஆதிவாசிகளாக இருந்துள்ளனர்?

கோசாம்பிக்கு முன், கோசாம்பிக்குப் பின்

இந்தப் போக்கில் இருந்து மாறுபட்ட வகையில் சிலர் எழுதினர்.அவர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள், கே.எம். அஷ்ரஃப் (Life and Conditions of the People of Hindustan: 1200-1500 AD), நிர்மல் குமார் போஸ், பூபேந்திரநாத் தத்தா ஆகியோர். தத்தா, விவேகானந்தரின் சகோதரர் ஆவார். இவர்களை ஒரு வகையில் கோசாம்பிக்கு முன்னோடிகள் என்று அழைக்கலாம்.

டி.டி. கோசாம்பி அடிப்படையில் ஒரு கணிதப் பேராசிரியர். ஆனால் பல வரலாற்று ஆசிரியர்களால்கூட அளிக்கமுடியாத அசலான, அபூர்வமான பங்களிப்பு அவருடையது. இந்திய வரலாறு என்பது இதிகாசப் புராணங்கள் அல்ல; அது ஆட்சியாளர்களின் வரலாறும் அல்ல. மதத்தை முன்னிலைப்படுத்தி, மதத்தைக் கொண்டு மக்களைப் பாகுபடுத்தி எழுதப்படுபவையும் அல்ல. இந்திய வரலாறு என்பது நிஜத்தில் இந்திய மக்களின், உழைக்கும் மக்களின் வரலாறு. விவசாயம் செய்த, கால்நடைகளைப் பராமரித்த, வேட்டையாடிய, இன்னபிற வேலைகளைச் செய்துவந்த சாமானியர்களின் வரலாறு அது.

கோசாம்பியின் Myth and Reality மிக முக்கியமான ஒரு புத்தகம். இன்றைய சூழலுக்கு மிகவும் பொருத்தமான ஒரு படைப்பும்கூட. அவருக்கு முந்தைய வரலாற்றாசிரியர்கள் எவரிடமும் இல்லாத பார்வை கோசாம்பியிடம் இருந்தது. இந்தியப் பாரம்பரியத்தையும் புராண இதிகாசங்களையும் அவர் முற்றிலும் புதிய முறையில் ஆய்வு செய்து பல புதிய கண்டுபிடிப்புகளை நிகழ்த்தினார். ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட முறையில் அனைத்தையும் கட்டுடைத்துப் பார்த்தார். புராணக் கதைகளிலும் நீதி நூல்களிலும் கதைகளிலும் பாடல்களிலும் ஒளிந்திருக்கும் வரலாற்றுக்கு உயிர் கொடுக்க முனைந்தார்.

உதாரணத்துக்கு இந்த மகாபாரதக் கதையை எடுத்துக்கொள்வோம். பரிட்சித்து என்னும் அரசர் ஒரு நாகத்தால் தீண்டப்பட்டு கொல்லப்படுகிறார். இவருடைய மகன் ஜனமேஜயன். உன் தந்தையைப் போலவே நீயும் நாகத்தால் தீண்டப்படுவாய் என்று இவர் சபிக்கப்பட்டிருந்தார். அதனால் ஜனமேஜயன் அனைத்து நாகங்களையும் பலிகொடுக்க முடிவெடுத்தார். சூரியனுக்குக் கீழே உள்ள அனைத்து நாகங்களையும் கொல்லும் விதமாக சர்ப சாத்ரா என்னும் பலிச் சடங்கைத் தொடங்கிவைத்தார். ஆனால் தட்சகன் என்னும் நாகம் மட்டும் தப்பி சூரியனுக்கு மேலே சென்று இந்திரனின் சிம்மாசனத்துக்கு அருகில் மறைந்துகொள்கிறது. இறுதியில் இந்திரனிடம் மன்றாடி தட்சகனைக் கைப்பற்றுகிறார்கள். ஜனமேஜயன் தட்சகனைப் பலிகொடுக்க முனையும்போது ஒரு முக்கியமான திருப்பம் ஏற்படுகிறது.

என்னை எதற்காக நீ பலியிடுகிறாய் என்று ஜனமேஜயனைப் பார்த்து கேட்கிறது தட்சகன். திகைத்து பின்வாங்கிய ஜனமேஜயன் தன்னுடைய தந்தை ஒரு நாகத்தால் தீண்டப்பட்டதைச் சொல்கிறார். அப்படியானால் உன் தந்தையைக் கொன்ற நாகத்தைக் கொல்வதற்குப் பதில் எல்லா நாகங்களையும் எதற்கு நீ கொல்லவேண்டும் என்று திருப்பிக் கேட்கிறது தட்சகன். ஜனமேஜயனால் இதற்குப் பதில் அளிக்கமுடியவில்லை. உண்மையில் அவருக்கு என்ன நடந்தது என்றே சரியாகத் தெரியவில்லை. எதற்காக சாபம் இடப்பட்டது? இந்தப் பாம்பு ஏன் இப்படி என்னை எதிர்க்கிறது? முழு கதையையும் தெரிந்துகொள்ள அவர் விரும்புகிறார். மகாபாரதம் தொடங்குகிறது.

கோசாம்பி இங்கே சில கேள்விகளை எழுப்புகிறார். யார் இந்த தட்சகன்? சமஸ்கிருதத்தில் தக்ஷக் என்பதன் பொருள் நாகம் அல்ல. அப்படியானால் தச்சுவேலை செய்பவரை இது குறிக்கிறதா? தனது ஆய்வை நாகர்களை நோக்கி குவிக்கும் கோசாம்பி எங்கெல்லாம் நாகங்கள் பற்றிய குறிப்புகள் இடம்பெற்றுள்ளன என்று ஆராய்கிறார். சிவபெருமானின் கழுத்தைச் சுற்றி படர்ந்திருக்கும் வாசுகி ஒரு நாகம். அர்ஜுனனின் மகன்களில் ஒருவரான பப்ருவாகனா இன்னொரு நாகம். இப்படி பல நாகங்கள் வருகின்றன.

இந்த நாகங்களுக்கு நாகமாக இருப்பதைத் தவிர வேறு பணிகளும் இருக்கின்றன. வேறு அடையாளங்களும் இருக்கின்றன. நாக வழிபாடு என்பது இருந்துள்ளது. நாகர்கள் என்னும் பிரிவினர் இருந்துள்ளனர். இந்து புராணங்களில் மட்டுமல்ல கிரேக்கத்திலும் இன்னபிற மொழிகளிலும்கூட நாக வழிபாடு பற்றிய குறிப்புகள் இருக்கின்றன. இவற்றுக்கு இடையில் உள்ள ஒற்றுமைகள் என்னென்ன?

இப்படி நாகர்கள் பற்றி மட்டுமல்ல, ராமர், கிருஷ்ணர் என்று தொடங்கி அனைத்துக் கடவுள்களையும் அனைத்து இதிகாசப் புராணச் சம்பவங்களையும் விரிவான தளத்தில் பொருத்தி ஆராய்ந்தார் கோசாம்பி. மகாபாரதத்தில் ஒரு கிருஷ்ணர் வருகிறார். பகவத் கீதையில் ஒரு கிருஷ்ணர் உபதேசம் செய்கிறார். உபநிஷத்தில் ஒரு கிருஷ்ணர் வருகிறார். துவாராகாவில் ஒரு கிருஷ்ணர். பிருந்தாவனத்தில் ஒருவர். நாராயணா என்றொருவர். விஷ்ணு என்றொருவர். வாசுதேவர் பிறிதோரிடத்தில் வருகிறார். கோபிகர்களுடன் ஒரு கிருஷ்ணர் இருக்கிறார். திருமால், மாயோன் என்றெல்லாம் வருகிறார்கள். இவர்கள் அனைவரும் ஒரே கிருஷ்ணர்களா அல்லது வெவ்வேறானவர்களா? அவர்களிடம் உள்ள ஒற்றுமை என்ன? கிருஷ்ணர் நீலமாக இருக்கிறார். அவர் மஞ்சள் ஆடை அணிகிறார். ஏன் குறிப்பாக மஞ்சள்? இதேபோல் மஞ்சள் ஆடை அணிபவர்கள் பௌத்த பிக்குகள் அல்லவா? இதிலிருந்து ஏதேனும் புலப்படுகிறதா?

சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தில் எத்தகைய மத நம்பிக்கை நிலவியது? பௌத்தம் எப்படித் தோன்றியது வீழ்ந்தது? ஆரிய படையெடுப்பு உண்மையில் நிகழ்ந்ததா? அனைத்தையும் அவர் ஆராய்ந்தார். புராணங்களில் ஏதேனும் தகவல் கிடைக்குமா? ஒப்புநோக்கி ஆய்வு செய்ய ஏதேனும் கூறுகள் தென்படுமா? அப்போதைய வாழ்க்கை முறை பற்றிய பதிவுகள் அவற்றில் மறைந்து கிடக்கக்கூடுமா? என்றெல்லாம் அவர் ஆராய்ந்தார். புனிதத்தன்மையை விலக்கிவைத்துவிட்டு ஒரு பிரதியாக அவர் புராணங்களை அணுகி ஆராய்ந்தார். அவருடைய ஆய்வுமுறை அறிவியல்ரீதியில் அமைந்திருந்தது.

ஒருவர் எதற்காக புராணங்களைப் படிக்கவேண்டும் என்று கேட்டால் கோசாம்பியின் பதில் இதுவாகத்தான் இருக்கும். ஆராய்வதற்காக அதனைப் படியுங்கள். அதில் வரலாறு இருக்கிறதா என்று பாருங்கள். கற்பனைக் கதைகளில் வரலாறு இருக்குமா? கோசாம்பி அளிக்கும் விடை இது. எந்தக் கதையையும் முழுக்க முழுக்க கற்பனையில் உருவாக்கிவிடமுடியாது. எல்லாக் கற்பனைகளிலும் ஒரு சிறு பகுதி உண்மையாவது இருக்கும். அதுவே அந்தக் கதைகளின் அடிப்படையாகவும் இருக்கும். காற்றில் இருந்து ஒரு புராணத்தை உருவாக்கி அளித்துவிடமுடியாது. வெறுமையில் இருந்து கதைகள் உருவாவதில்லை.

வரலாறும் இந்துத்துவமும்

கே.என். கணேஷ்

ஆனால் இன்று ஆட்சியில் இருக்கும் இந்துத்துவ அரசு இந்திய வரலாற்றைத் திரிக்கவும் மாற்றவும் திருத்தவும் முயற்சி செய்துவருகிறது. அறிவியல் ஆய்வுமுறைக்கு நேர் எதிரானவற்றை, அறிவியல் உண்மைகளுக்கு நேர் எதிரானவற்றை வரலாறு என்னும் பெயரில் நமக்குக் கொடுக்கத் தொடங்கியுள்ளது.

முஸ்லிம் ஆட்சியாளர்கள் இந்து கோயில்களை இடித்தனர் என்று நமக்குச் சொல்லப்படுகிறது. இது உண்மை என்றால் ஆம், உண்மைதான். அப்படி நடக்கத்தான் செய்தது. ஆனால் அவர்கள் எதற்காக கோயில்களை இடித்தார்கள்? எல்லாக் கோயில்களையும் இடித்தார்களா? இல்லை. பெரிய கோயில்களை மட்டுமே தாக்கினார்கள். அந்தக் கோயில்களிலும்கூட கடவுள் சிலைகள் எதுவும் சேதப்படுத்தப்படவில்லை. அப்படியானால் அவர்களுடைய நோக்கம் என்ன? கொள்ளையடிப்பதுதான். கோயில்களில் பெரும் செல்வம் குவிந்திருக்கும் என்பதை அறிந்திருந்த காரணத்தால் இத்தகைய கொள்ளைகள் நடைபெற்றன. இன்னொன்றையும் நீங்கள் கவனிக்கவேண்டும். அப்போது கொள்ளை என்பது ஆட்சியாளர்களைப் பொறுத்தவரை அனுமதிக்கப்பட்ட ஒன்றுதான்.

ஆனால் முஸ்லிம் ஆட்சியாளர்கள் கோயில்களை இடித்தார்கள் என்று கூக்குரல் இடுபவர்கள் இந்த உண்மையைச் சொல்வதில்லை. குத்புதின் அய்பக் இந்துக்களுக்கு நெருக்கமாக இருந்தார் என்று சொல்வதில்லை. அவர்களுக்கு முழு வரலாறு முக்கியமல்ல. வரலாற்றில் இருந்து சிலவற்றை மட்டும் வசதிக்கேற்றார்போல் தேர்ந்தெடுத்துக்கொடுப்பதுதான் அவர்களுடைய விருப்பம். அதுதான் அவர்களுடைய அரசியலுக்கு உதவுகிறது என்பதால் அதையே அவர்கள் தொடர்ந்து செய்து வருகிறார்கள்.

கோசாம்பியின் அணுகுமுறைக்கு நேர் எதிராக, புராணங்களையும் இதிகாசங்களையும் பழங்கதைகளையும் வரலாறு என்னும் போர்வையில் இந்துத்துவ ஆட்சியாளர்களும் அவர்களைச் சார்ந்துள்ளவர்களும் அளித்து வருகிறார்கள்.

வரலாற்றுத் துறையைப் பொறுத்தவரை நாம் பல கட்டங்களைத் தாண்டி இந்த இடத்துக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறோம். தேசியவாத வரலாறு, பிரிட்டிஷாரின் வரலாறு, இந்து கலாசாரத்தை மட்டும் உயர்வானதாகப் பிடித்துக் காட்டும் வரலாறு, குறைபுரிதலுடன் எழுதப்பட்ட வரலாறு ஆகியவற்றைக் கடந்து அறிவியல்பூர்வமான ஆய்வுமுறைக்கு நாம் வந்திருக்கிறோம். கோசாம்பியைத் தொடர்ந்து ரொமிலா தாப்பர், டி.என். ஜா, இர்ஃபான் ஹபீப், ஆர்.எஸ். சர்மா என்று பலர் இத்தகைய ஆய்வுகளை மேற்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்துத்துவ அரசியல்வாதிகள் நம்மை மீண்டும் பழைய நிலைக்கு இழுத்துச் செல்ல முயல்கிறார்கள்.

ராமாயணமும் மகாபாரதமும் அவை சொல்லப்பட்டவை போலவே உண்மையில் நிகழ்ந்தவை என்கிறார்கள். சிவாஜி இந்து மதத்தின் மாபெரும் வீரர் என்கிறார்கள். உண்மையில் அவர் ஒரு சிறிய பிரதேசத்தில் இருந்தபடி தன் பூர்விக நலன்களுக்காகப் போரிட்ட ஒரு சிறிய தலைவர் மட்டுமே. எஸ்.ஜி. சர்தேசாய், எஸ்.ஏ. டாங்கே (கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் டாங்கே அல்ல, இவர் ஒரு வரலாற்றாசிரியர்) போன்றவர்கள் இதனை ஏற்கெனவே தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறார்கள். இருந்தும் பால் தாக்கரே போன்றோருக்கு சிவாஜி ஒரு மாபெரும் வீரன். இந்து மதத்தின் பாதுகாவலன். அரசியல் லாபம் ஈட்டிக்கொள்ள அவர்களுக்கு இப்படிப்பட்ட ஒரு சிவாஜி தேவைப்படுகிறார் என்பதால் அவர்களாகவே அதனை உருவாக்கிவிட்டார்கள். அதையே நிஜ வரலாறு என்று அவர்கள் போதிக்கவும் தொடங்கிவிட்டார்கள்.

கோவிந்த் பன்சாரியும் மற்றவர்களும் இதையெல்லாம்தான் எதிர்த்தனர். அதனாலேயே கொல்லப்பட்னர். பிழையான வரலாற்றைச் சுட்டிக்காட்டுபவர்களுக்கு, அறிவியல் வழியைச் சுட்டிக்காட்டுபவர்களுக்கு, பகுத்தறிவைப் பரப்புபவர்களுக்கு இன்று நேரும் கதி இதுவே. இந்த நிலையை நாம் மாற்றியாகவேண்டும்.

இந்துத்துவர்கள் வரலாற்றை அரசியலுக்குக் கொண்டுவருகிறார்கள். வரலாற்றைக் கொண்டு தங்கள் அதிகாரத்தை உயர்த்திக்கொள்ளவும் தங்கள் கொள்கைகளுக்கு நியாயம் கற்பித்துக்கொள்ளவும் முயற்சி செய்கிறார்கள். இந்தியாவின் பன்முகத்தன்மைக்கு பெரும் அச்சுறுத்தல் வந்திருக்கிறது. நாம் என்ன செய்யவேண்டும்?

நரேந்திர மோடியை எதிர்ப்பதென்பது தீர்வாகாது. மோடி ஒரு தனி மனிதர் அல்ல. அவர் மட்டுமே அனைத்துக்கும் காரணம் என்று சொல்வது சரியல்ல. மோடியை விளாசி எடுப்பதன்மூலம் அனைத்தும் மாறிவிடும் என்று எதிர்பார்ப்பதும் சரியல்ல. இது உதவாது என்பது மட்டுமின்றி மோடியை மேலும் பலப்படுத்துவதில்தான் சென்று முடியும்.

நாம் விமரிசிக்கவேண்டியது மோடி தலைமையிலான இந்துத்துவ அரசையும் அதன் நியோலிபரல் கொள்கைகளையும்தான். வரலாற்றைத் திரிக்கவும் மாற்றவும் யார் முயற்சி செய்தாலும் நாம் அதனை எதிர்க்கவேண்டும். எது சரியான வரலாறு என்பதையும் நிறுவி விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தவேண்டும். இன்று கலாசார தேசியவாதம் அல்லது இந்து தேசியவாதம் ஒரு புயலாக அடித்துக்கொண்டிருக்கிறது. குஜராத், ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம், ஹரியானா, மகாராஷ்டிரா என்று பல பள்ளிகளில் இந்தப் புதிய வரலாற்றுப் பாடத்திட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

வரலாற்றை மீட்டெடுக்கவேண்டிய கட்டாயத்தில் நாம் இருக்கிறோம். அனைத்தையும் கேள்வி கேளுங்கள். அனைத்தையும் ஆராயுங்கள். அனைத்தையும் கட்டுடைத்துப் பாருங்கள். சரியான வரலாற்றைப் படியுங்கள். சரியான வரலாற்றைப் படையுங்கள்.

கே.என். கணேஷ் படைப்புகள்: ஓர் அறிமுகம்

டி.டி. கோசாம்பி படைப்புலகம்

ரொமிலா தாப்பர் : The Past Before Us : ஓர் அறிமுகம்

ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்கள் : ஓர் அறிமுகம்

noreply@blogger.com (மருதன்) — Sat, 11 Jul 2015 06:44:00 +0000

இந்த ஆண்டு நான் எழுதிய முதல் புத்தகம்,ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்கள் மின் வடிவில் வெளிவரவிருக்கிறது. கிழக்கு பதிப்பகம் வெளியிடும் இந்தப் புத்தகம் பற்றிய மற்ற விவரங்களை அளிப்பதற்கு முன்னால் புத்தகத்தில் இருந்து சில பகுதிகள்.

மே 2015ல் இந்தோனேஷியா, மலேசியா கரையோரப் பகுதிகளில் சில கப்பல்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக மிதந்து வந்து கரை ஒதுங்கியபோது இந்த நூற்றாண்டின் மிக முக்கியமான பிரச்னை ஒன்றும் உலகின் கவனத்துக்கு வந்து சேர்ந்தது. இந்தக் கப்பல்களில் இருந்து பொலபொலவென்று உதிர்ந்த அகதிகளால் கரையை நோக்கி நகரக்கூட முடியவில்லை. கிட்டத்தட்ட எல்லோருமே எலும்பும் தோலுமாகக் காட்சியளித்தனர். சிலர் முழுமையான எலும்புக்கூடாகவே மாறியிருந்தனர். கப்பலைவிட்டு இறங்கும்போதே நடுக்கத்துடன் கீழே விழுந்த பலர், தவழ்ந்து தவழ்ந்துதான் முன்னேறியிருக்கிறார்கள். இந்த வாய்ப்பும்கூட கிடைக்காமல் நடுக்கடலில் உயிரை விட்டவர்களின் எண்ணிக்கை தெரியப்போவதேயில்லை. ‘மிதக்கும் சவப்பெட்டிகள்’ என்று மிகச் சரியாகவே இந்தக் கப்பல்களை வர்ணித்திருக்கிறது ஐக்கிய நாடுகள் சபை.

சில படகுகளை மீனவர்களும் காவல் படையினரும் கயிறு கட்டி இழுத்து கரை சேர்த்திருக்கிறார்கள். அவ்வாறு மீட்கப்பட்ட ஒரு கப்பலில் இருந்த 800 பயணிகளில் ஒருவர் மனு அப்துல் சலாம். தன் சகோதரனின் மரணத்தை அருகில் இருந்து கண்ட இந்த இளம்பெண் ‘தி கார்டியன்’ இதழுக்கு அளித்த பேட்டியில் கூறிய வார்த்தைகள் இவை. ‘இந்தப் படகுப் பயணம் இவ்வளவு கொடூரமானதாக இருக்கும் என்று தெரிந்திருந்தால் நாங்கள் பர்மாவிலேயே செத்துப்போயிருப்போம்.’

இறந்தவர்கள், பாதி உயிரோடு ஆங்காங்கே கரையேறியவர்கள் போக இன்னொரு பிரிவு அகதிகள் நடுக்கடலில் இன்னமும் தத்தளித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்கிறது தி கார்டியன். இவர்களுடைய எண்ணிக்கை சில ஆயிரங்களைத் தொட்டுவிடும். வங்காள விரிகுடாவிலும் அந்தமான் கடல் பகுதியிலும் இவர்களுடைய கப்பல்கள் சுற்றிச் சுற்றி வந்துகொண்டிருக்கின்றன. கைவசம் கொண்டுவந்திருந்த உணவுப் பொருள்கள், குடிநீர் அனைத்தும் தீர்ந்துவிட்ட நிலையில், பசியும் அச்சமும் அவர்களைக் கொன்று தின்றுகொண்டிருக்கிறது. இடமில்லை என்கிறது தாய்லாந்து. வசதியில்லை என்கிறது மலேசியா. ஏற்கெனவே எங்களுக்கு ஆயிரம் பிரச்னைகள் என்கிறது இந்தோனேஷியா. நடுக்கடலில் நடக்கும் இந்த பிங் பாங் விளையாட்டை அதிர்ச்சியுடனும் அறச்சீற்றத்துடனும் ஆற்றாமையுடனும் நாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். பார்த்துக்கொண்டு மட்டுமே இருக்கிறோம்.

பர்மாவைவிட்டு வெளியேறும் ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்களின் நிலைமை இப்படி என்றால் வெளியேறாதவர்களின் நிலைமை இதைவிடவும் கொடுமையானது. ரோஹிங்கியாவை ஏற்க இந்தோனேஷியாவும் தாய்லாந்தும் மலேசியாவும் மறுப்பதற்காவது ஒரு நியாயம் (அதுவே அநியாயம் என்பது வேறு விஷயம்) இருக்கிறது. நீங்கள் வெளிநாட்டவர்கள். உங்களுக்கு அடைக்கலம் அளிக்கவேண்டிய அவசியம் எங்களுக்கு இல்லை என்று அவர்களால் வாதாட முடியும். அதைத்தான் அவர்கள் செய்தும் வருகிறார்கள். ஆனால் பர்மாவும் அதே காரணத்தையே ரோஹிங்கியாக்களிடம் கூறுகிறது. தாய்லாந்து அரசு எப்படி ரோஹிங்கியாக்களை அந்நியர்களாகப் பார்க்கிறதோ அப்படிதான் பர்மாவும் அவர்களைப் பார்க்கிறது. இத்தனைக்கும் ரோஹிங்கியாக்கள் தலைமுறை தலைமுறையாக பர்மாவில் வசித்து வருபவர்கள். இதுவே எங்கள் தாய்நாடு என்று கூறுபவர்கள். பர்மா இதனை ஏற்பதில்லை. தவிரவும், அந்நியர்களாக அல்ல, துரத்தப்படவேண்டிய, அழிக்கப்படவேண்டிய எதிரிகளாகவே ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்களைக் கருதுகிறது பர்மா.

எதனால் ஏற்பட்ட வெறுப்புணர்வு இது? பர்மாவும் அந்நிய நாடு என்றால் ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்களின் தாய்நாடு எது? அல்லது அப்படியொன்று இல்லாமலா அவர்கள் இவ்வளவு காலம் வாழ்ந்து வந்திருக்கிறார்கள்? உயிரைப் பணயம் வைத்துத் தங்கள் சொந்த நாட்டைவிட்டு வெளியேற வேண்டிய அவசியம் ஏன் ஏற்பட்டது அவர்களுக்கு? ஏன் அண்டை நாடுகள் அவர்களுக்குப் புகலிடம் கொடுக்க மறுக்கின்றன? பர்மாவிலும் பிரச்னை; பர்மாவைவிட்டு வெளியேறினாலும் பிரச்னை என்னும் நிலையில் ரோஹிங்கியாக்கள் என்ன செய்யவேண்டும் என்று பர்மா எதிர்பார்க்கிறது?

போதுமான அளவுக்கு மட்டுமல்ல, அதைவிடக் கூடுதலாக சர்வதேச நாடுகளின் கவனத்தைக் கவர்ந்துள்ள பிரச்னை இது. உலகில் இன்று அதிகம் ஒடுக்கப்படும் சிறுபான்மை குழுக்களில் ரோஹிங்கிய முஸ்லிம்களும் அடங்குவர் என்று ஐக்கிய நாடுகள் சபை அறிவித்திருக்கிறது. அமெரிக்கா தொடங்கி பல மேற்கத்திய நாடுகளும் சர்வதேச தன்னார்வுத் தொண்டு நிறுவனங்களும் மனித உரிமை அமைப்புகளும் ரோஹிங்கியா பிரச்னை குறித்து கவலை தெரிவித்திருக்கின்றன. இருந்தும் பர்மிய அரசியல்வாதிகள் ஒடுக்குமுறையை நிறுத்திக்கொள்வதாக இல்லை.

ஆளுங்கட்சியைச் சேர்ந்த தலைவர்கள் மட்டுமல்ல, அந்நாட்டின் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாகக் கருதப்படும் எதிர்க்கட்சித் தலைவரும்கூட ரோஹிங்கியா பிரச்னையைக் கையில் எடுக்கத் தயக்கம் காட்டுகிறார். உலகின் பிரபலமான அரசியல் கைதிகளில் ஒருவராக இருந்த ஆங் சான் சூச்சி கிட்டத்தட்ட பதினைந்து ஆண்டுகளை வீட்டுச் சிறையில் கழித்திருக்கிறார். பர்மாவில் ராணுவ ஆட்சி எப்படியிருக்கும் என்பதை நேரடியாக உணர்ந்தவர் அவர். 2015 அக்டோபர், நவம்பர் மாதங்களில் நடைபெறவுள்ள பொதுத் தேர்தலில் சூச்சியின் நேஷனல் லீக் ஆஃப் டெமாக்ரஸி போட்டியிடப்போவதாக அறிவித்துள்ளது. இருந்தும் பர்மாவின் முக்கியப் பிரச்னையொன்றைப் பற்றி எந்தவிதத் தெளிவான நிலைப்பாட்டையும் அவர் இதுவரை எடுக்கவில்லை. இதுவே அவருக்கு வசதியாக இருக்கிறது போலும்.

வேறு பலருக்கும்கூட இப்படி அமைதியாக இருப்பதே வசதியாக இருக்கிறது. ரோஹிங்கியாக்கள் போரை மட்டுமல்ல; இத்தகையை சந்தர்ப்பவாத அமைதியையும் சேர்த்தே வெறுக்கிறார்கள்.

0

காந்தியும் விடுதலைப் போராட்டமும் : பிபன் சந்திரா

noreply@blogger.com (மருதன்) — Tue, 14 Apr 2015 16:13:00 +0000

ஒன்று : இந்திய விடுதலைப் போராட்டம்

இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் என்பது போலியானது, அது ஒரு பூர்ஷ்வா இயக்கம் என்னும் வாதம் பிழையானது. இந்திய மக்களின் உரிமைகளை முன்வைத்து அவர்களுடைய பல்வேறு அடிப்படைப் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காணும் நோக்கத்தோடுதான் இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டது. கட்டாய தொடக்கக் கல்வி, ஏழை நடுத்தர மக்களின் வரிச்சுமை குறைப்பு, உப்பு வரி குறைப்பு, விவசாயிகளுக்குக் குறைந்த வட்டியில் கடன், வாடகைக்குக் குடியிருப்போரின் உரிமைகள் பாதுகாப்பு, தொழிலாளர்களுக்காக குறைந்தபட்ச கூலி, வேலை நேர குறைப்பு, தொழிலாளர்கள் ஒன்றுகூடுவதற்கான உரிமை, கிராமப்புறத் தொழிற்சாலைகளுக்குப் பாதுகாப்பு, மது ஒழிப்பு, பெண்களின் வாழ்நிலை முன்னேற்றம், பெண் கல்வி, தீண்டாமை ஒழிப்பு, சட்ட ஒழுங்கு சீரமைப்பு என்று பல முற்போக்கு முழக்கங்கள் விடுதலைப் போராட்டத்தில் எதிரொலித்தன.

இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் தொடர்ந்து தன்னை மெருகேற்றிக்கொண்டு, தொடர்ந்து வெவ்வேறு தரப்பினரைச் சேர்த்து அணைத்துக்கொண்டு, முற்போக்கான வழியில் தொடர்ந்து முன்னேறிச் சென்றது. தாதாபாய் நௌரோஜி ஏழைகளுக்குச் சாதகமான ஒரு வலிமையான உணர்வை காங்கிரஸில் ஏற்படுத்தினார். காந்தியின் வருகைக்குப் பிறகு இந்த உணர்வு பலப்பட்டது. 1920 மற்றும் 1930களில் காங்கிரஸில் இடதுசாரி போக்கு பலமடையத் தொடங்கியது. கட்சியில் இருந்த வலதுசாரிகள் தங்கள் அடிப்படை நிலைப்பாட்டை மாற்றிக்கொள்ளவேண்டியிருந்தது.

காந்தி பல சமயங்களில் புரட்சிகரமான முறையில் சிந்தித்தார். லூயி ஃபிஷரிடம் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, 'உழுபவர்களுக்கே நிலம் சொந்தமானது; நிலச்சுவாந்தார்கள் நிலத்தைக் கைவிடத் தயங்கினால் அவர்கள் நிலம் பலவந்தமாக கையகப்படுத்தப்படும்' என்றார் காந்தி. ஆனால் அவருடைய முற்போக்கான சிந்தனைகளைப் புரிந்துகொள்ள இயலாத வரலாற்றாசிரியர்களும் இடதுசாரிகளும் காந்தியைத் தொடர்ந்து தவறாகவே மதிப்பிட்டு வந்தனர். அதற்குக் காரணம் ஐரோப்பிய-லிபரல்-புரட்சிகர அல்லது மார்க்சியச் சொல்லாடல்களை காந்தி பயன்படுத்தாமல் போனதுதான். ஆனால் காந்தியை மக்கள் சரியாகவே புரிந்து வைத்திருந்தனர்.

ஒரு போராட்டம் வெற்றி பெறுவதற்கு உத்தி அவசியமானது. அந்த உத்தி செயல்படுத்தக்கூடியாகவும், மக்களின் செயல்திறனுக்கு ஒத்துப்போகக்கூடியததாகவும் இருக்கவேண்டும். இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் தெளிவான உத்தியைக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அது குறித்து யாரும் அதிகம் பேசவில்லை. அதை ஒரு சித்தாந்தமாக வடித்து, விவாதிக்கும் போக்கும் வளரவில்லை.

தன் காலத்தில் வாழ்ந்த லெனின், மாவோ ஆகிய இருவரையும்போல் காந்தி ஒரு சிறந்த அறிவுஜீவி, சிந்தனையாளர், எழுத்தாளர். ஆனால் இந்த இருவரையும் போலன்றி காந்தி தனது பார்வையை ஒரு தெளிவான, விரிவான சித்தாந்தமாக வடித்தெடுக்கவில்லை. காந்தி எத்தகைய உத்திகளைக் கடைபிடித்து விடுதலைப் போராட்டத்தைத் தலைமை தாங்கி நடத்தினார் என்பதை அவருடைய வார்த்தைகளில் இருந்து அல்ல, போராட்டத்தின் தன்மைகள் மற்றும் விளைவுகளில் இருந்தே ஒருவரால் புரிந்துகொள்ளமுடியும்.

இந்திய காலனியாதிக்கம் என்பது ஹிட்லரின் ஜெர்மனி, ஜாரின் ரஷ்யா, சியாங் கை ஷேக்கின் சீனா, பாடிஸ்டாவின் க்யூபா, சமோசாவின் நிகாரகுவா, பிரெஞ்சு அல்ஜீரியா, வியட்நாம் ஆகியவற்றில் இருந்து பெரிதும் வேறுபடுகிறது. வலிமையைப் பயன்படுத்தியே இந்தியாவை பிரிட்டன் காலனியாக்கியது. அதே சமயம், சில சிவில் அமைப்புகளையும் அது தோற்றுவித்தது. சட்டத்தின் ஆட்சியை ஏற்படுத்தி, சில சிவில் உரிமைகளையும் மக்களுக்கு அது வழங்கியது. அரை ஜனநாயக, அரை மேலாதிக்க, அரை பாசிஸ அமைப்பு என்று பிரிட்டிஷ் காலனியாதிக்கத்தை விவரிக்கலாம். உதாரணத்துக்கு, 1928 பத்ரோலி சத்தியாக்கிரகம், 1930 கேதா வரி கொடா போராட்டம் ஆகியவற்றின்போது காவல்துறை இருட்டியபிறகு ஒருவருடைய வீட்டுக்குள்ளும் நுழையாது. எந்தப் பொருளையும் கைப்பற்றாது. அடக்குமுறையிலும் ஒருவித நியாய உணர்வு இருந்ததை இது காட்டுகிறது.

பிரிட்டனால் முழு அடக்குமுறையை இந்தியாவில் ஏவிவிடமுடியாமல் போனதற்குக் காரணம் அடிப்படையில் அது ஒரு ஜனநாயக அரசு என்பதுதான். பிரிட்டனில் உள்ள அரசு இந்தியாவில் நடைபெறும் தனது காலனி ஆட்சியைக் குறித்து தன் மக்களுக்கு அவ்வப்போது தகவல்கள் சொல்லவேண்டிய நிலையில் இருந்தது. தொடர்ந்து மனித உரிமை மீறல்களில் ஈடுபட்டால் அது பிரிட்டனில் கடும் முரண்பாட்டைத் தோற்றுவிக்கும். மேலும், ஏகாதிபத்தியத்துக்கு எதிரான உணர்வும் பொதுவில் பரவிவந்த சமயம் அது. லேபர் கட்சியின் செல்வாக்கும் வளர்ந்து வந்த தருணம். பிரிட்டனில் இருந்த ஆளும் வர்க்கத்தினர் பலரும் லிபரல் பள்ளிச்சூழலில் பயின்றவர்கள் என்பதால் மனிதத்தன்மையற்ற முறையில் காலனிகள் நிர்வகிக்கப்படுவதை அவர்களால் ஏற்கமுடியவில்லை. இவை போக, இந்தியாவின் பரப்பளவை பிரிட்டனால் தொடர்ச்சியாகக் கட்டுப்படுத்தி வைக்கமுடியவில்லை.

தடியடியில் சிக்குண்டு சிறையில் இருந்த சுதந்தரப் போராளிகள் பலரும்கூட பிரிட்டனின் சிவில் தன்மையை ஒத்துக்கொள்ளவே செய்தனர். ஹிட்லரையோ ஜார் மன்னரையோ எதிர்த்து இப்படி அகிம்சைப் போராட்டத்தை நடத்தமுடியாது என்றும் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டினர். பிரிட்டிஷ் காலனியாதிக்கத்தின் இந்த இயல்புகளை காந்தி சரியாகப் புரிந்து வைத்திருந்தார். பிரிட்டனின்அடக்குமுறையில் பாசிசத்தின் கூறுகள் தென்பட்டபோதும் பாசிஸத்திடம் இருந்து பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் வேறுபடுகிறது என்று காந்தி கருதினார். அவருடைய போராட்ட உத்திகள் இத்தகைய புரிதல்களில் இருந்தே தோன்றின.

சீனா, லத்தின் அமெரிக்கா, அயர்லாந்து, இத்தாலி, போலந்து, துருக்கி என்று பல நாடுகள் ராணுவ பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து விடுதலைப் போராட்டத்தை நடத்திவந்தபோது பிரிட்டனின் காலனியாதிக்கம் பற்றிய சரியான புரிதலைக் கொண்டிருந்ததால் காந்தி அகிம்சையைத் தனது ஆயுதமாகத் தேர்ந்தெடுத்தார். மக்களின் அற உணர்வுகளைத் தட்டியெழுப்பிய காந்தி அநீதிக்கு எதிரான போராட்டமாக விடுதலைப் போராட்டத்தைக் கட்டமைத்தார். உயர்வான அற விழுமியங்களை அவர் பேணியதற்குக் காரணமும் இதுதான். அரசியல் அல்லது பொருளாதார கோரிக்கைகளைக்கூட அவர் அறம் சார்ந்த பிரச்னைகளாக மாற்றியமைத்தார். பிரிட்டிஷ் ஆட்சிமுறை தீங்கானது; ஆனால் பிரிட்டிஷார் தீங்கானவர்கள் அல்லர் என்று திரும்பத்திரும்பச் சொல்லிவந்தார் காந்தி. தீங்கை எதிர்க்கவேண்டும், ஆனால் மனிதர்களை எதிர்க்கவேண்டியதில்லை என்றார்.

ஓயாத தொடர் போராட்டங்களில் அல்ல, அவ்வப்போது இடைவெளி விட்டு, சிறிது ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு மீண்டும் போராட்டத்தைத் தொடங்கும் உத்தியைக் காந்தி சிபாரிசு செய்தார். பலப்படுத்திக்கொள்ள அவ்வப்போது சிறிது ஒய்வு மக்களுக்குத் தேவைப்படும் என்று அவர் நம்பினார். மக்கள் திரள் எப்போதும் ஒன்றுபோல் இருக்காது, ஒரே விதமான தீவிரத்தன்மை இருக்காது என்பதால் இந்த ஏற்பாடு. திடீரென்று பெரும் அலையாகக் கிளம்பி பிறகு சட்டென்று ஒரு கட்டத்தில் காணாமல் போய்விடும் போராட்ட முறை பயன்படாது; நீண்ட, நெடிய போராட்டத்துக்கு இடையிடையில் அமைதி அவசியம் என்று காந்தி நினைத்தார்.

அகிம்சையை காந்தி முன்மொழிந்தது பல வகைகளில் காங்கிரஸுக்கு அனுகூலமானதாக இருந்தது. பெருவாரியான மக்கள் விடுதலைப் போராட்டத்தில் கலந்துகொண்டதற்குக் காரணம் அகிம்சை என்பது அவர்கள் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய, அவர்களால் சுலபமாக உடன்படக்கூடிய ஒரு செயல் உத்தியாக இருந்தது. வன்முறைப் போராட்டத்தைக் கையில் எடுத்திருந்தால் குறைவானவர்களே முன்வந்திருப்பார்கள்; இழப்பும் அதிகமாக இருக்கும். பிரிட்டனின் ஒடுக்குமுறை மேலும் தீவிரமடையவே செய்யும். தனிப்பட்ட முறையில் காந்திக்கு அகிம்சை என்பது அவருக்கு நெருக்கமான ஒரு தத்துவம். மற்றவர்கள் அவ்வாறு நினைக்கவேண்டியதில்லை; நடைமுறை சாத்தியமுள்ள கருவியாக, குறைவான பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் ஒரு போர்முறையாக அகிம்சையை அவர்கள் எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்றார் காந்தி. ஏழை மக்களும், பெண்களும், விவசாயிகளும் போராட முன்வந்ததற்குக் காரணம் அகிம்சையே.

மிக முக்கியமாக, வெகுஜன மக்களின் அகிம்சை போராட்டம் பிரிட்டனுக்கு நெருக்கடியை ஏற்படுத்தியது. அவர்களுடைய அற உணர்வுகளை அது கிளறிவிட்டது. நிராயுதபாணிய மக்கள்மீது ஆயுதத்தை ஏவுவது அவர்களுக்கு மனக்கஷ்டத்தை ஏற்படுத்தியதோடு உலகின் பார்வையில் பிரிட்டனைச் சிறுமைப்படுத்தவும் செய்தது. அதே சமயம் அப்பட்டமான முறையில் சட்டத்தை உடைக்கும் மக்களை அவர்களால் அமைதியாக வேடிக்கை பார்க்கவும் முடியவில்லை. அமைதியாக ஊர்வலம் சென்றுகொண்டிருந்தவர்கள்மீது வன்முறை பிரயோகிக்கப்பட்டபோது சுற்றியிருந்தவர்கள் தாமாகவே வெகுண்டெழுந்து விடுதலைப் போராட்டத்தில் கலந்துகொண்டனர். அகிம்சை ஒரு வலிமையான போராட்ட உத்தியாக மாற்றம் பெற்றது. ஒரே சமயத்தில் அது இந்தியர்களை ஒருவிதமாகவும் பிரிட்டிஷாரை இன்னொருவிதமாகவும் பாதித்தது.

அதே சமயம், அகிம்சையைத் தவிர காந்திக்கும் இந்தியாவுக்கும் அப்போது வேறு மாற்று இருக்கவில்லை என்பதையும் கவனிக்கவேண்டும். 1857 புரட்சிக்குப் பிறகு மக்களிடம் இருந்த ஆயுதங்களை பிரிட்டிஷ் அரசு கைப்பற்றிவிட்டதால் மக்கள் இயல்பாகவே நிராயுதபாணியாக இருந்தனர். ஒருவேளை அவர்கள் விரும்பி ஆயதப் போராட்டத்தில் ஈடுபட முன்வந்திருந்தாலும் அவர்களால் பெரிய அளவில் ஆயுதத்தைத் திரட்டியிருக்கமுடியாது. ஆயுதம் எப்படியோ கிடைத்துவிட்டது என்று வைத்துக்கொண்டாலும் அதைப் பிரயோகிப்பதற்கான பயிற்சி அவர்களிடம் இல்லை. மேலும், மக்கள் ஒருவேளை ஆயுதப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து பெருமளவில் திரண்டு வந்து போரிட்டால் வெகு சுலபமாக காலனி அரசால் அவர்களை எதிர்கொண்டு வீழ்த்தியிருக்கமுடியும். தங்கள் ஒடுக்குமுறையை நியாயப்படுத்தியிருக்கவும் முடியும்.

தாமஸ் கே என்னும் பிரிட்டிஷ் ஐசிஎஸ் அதிகாரி அளித்த பேட்டியொன்றில் இவ்வாறு சொல்கிறார். 'திருப்பி அடிக்காத சாதாரண ஆண்கள், பெண்கள்மீது லத்தி சார்ஜ் நடத்தியது எங்கள் அற உணர்வைக் கடுமையாகப் பாதித்தது.' காந்தியின் வெற்றி இதுதான்.

முக்கியமாக, வன்முறை அற்ற போராட்டம் என்பதாலேயே இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் புரட்சிகரப் போராட்டம் அல்ல என்று சொல்லிவிடமுடியாது. எத்தகைய வழிமுறையை அல்லது உத்தியைக் கடைபிடிக்கிறது என்பதை மட்டும் வைத்து அந்தப் போராட்டத்தை மதிப்பிட்டுவிடக்கூடாது. அதன் நோக்கம் என்ன என்பதைப் பார்க்கவேண்டும். அந்தப் போராட்டம் யாரை அல்லது எதை எதிர்த்து நடத்தப்படுகிறது என்று பார்க்கவேண்டும். எத்தகைய அமைப்புமுறையை அது அகற்றவிரும்புகிறது என்பதைக் கவனிக்கவேண்டும். அப்படிப் பார்க்கும்போது சந்தேகமில்லாமல் இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் புரட்சிகரமானதுதான்.

(தொடரும்)

இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் : பிபன் சந்திரா

noreply@blogger.com (மருதன்) — Tue, 14 Apr 2015 14:06:00 +0000

நவீன இந்திய அரசியல் வரலாற்றைத் தனித்துவமான முறையில் தொடர்ந்து ஆய்வுக்கு உட்படுத்தி பல முக்கியமான பாய்ச்சல்களை நிகழ்த்தியவர் பிபன் சந்திரா. அடிப்படையில் மார்க்சியவாதியான அவர், காலனியாதிக்கம், பொருளாதார தேசியம், தேசியவாதம், வகுப்புவாதம் என்று பல துறைகளில் தனது தடத்தை அழுத்தமாக விட்டுச் சென்றிருக்கிறார். அவருடைய அணுகுமுறையோடும் அவர் வந்தடைந்த முடிவுகளோடும் கடுமையாக முரண்படுபவர்களும்கூட அவருடைய பங்களிப்பைக் குறைத்து மதிப்பிடமாட்டார்கள்.

இந்துத்துவ அரசியலைக் கடுமையாக எதிர்த்தவர் என்றபோதும் பிபன் சந்திராவை இடதுசாரிகள் எல்லோரும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. காரணம், விடுதலைப் போராட்டத்தில் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் வகித்த பாத்திரம் முற்போக்கானது என்பது அவர் வந்தடைந்த முடிவு. இடதுசாரிகள் வகிக்கவேண்டிய பாத்திரத்தை அவர்களைவிடச் சிறப்பாக காங்கிரஸில் இருந்த தலைவர்கள் வகித்தனர் என்கிறார் பிபன் சந்திரா. மேலும், காந்தியைச் சரியாக மதிப்பிடத் தவறிவிட்டதன்மூலம் இடதுசாரிகள் பெரும்பான்மை மக்களின் ஆதரவைப் பெறமுடியாமல் போய்விட்டனர் என்றும் அவர் விமரிசிக்கிறார்.

பிபன் சந்திராவைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்புபவர்கள் ஆதித்ய முகர்ஜி தொகுத்திருக்கும் The Writings of Bipan Chandra : The Making of Modern India From Marx to Gandhi என்னும் புத்தகத்தில் இருந்து தொடங்குவது சரியாக இருக்கும். ஓரியண்ட் லாங்மேன் வெளியிட்டிருக்கும் இந்தப் புத்தகத்தில் இருந்து சில அறிமுகப் பகுதிகள் கீழே.

இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் : ஓர் அறிமுகம்

இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் அதன் அத்தனை பலவீனங்களையும்மீறி ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பின் வாகனமாகவும் இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தின் அடையாளமாகவும் திகழ்ந்தது. இங்கே காங்கிரஸ் என்பது 1947ம் ஆண்டுக்கு முந்தைய அமைப்பு. ஆட்சிக்கு வந்த காங்கிரஸ் என்பது வேறு. இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது.

காலனியாதிக்கத்தை எதிர்க்க இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் கடைபிடித்த உத்தியை S-T-S (Struggle-Truce-Struggle ) என்று அழைக்கலாம். போராட்டம், அமைதி, மீண்டும் போராட்டம் என்னும் சுழற்சி முறையை காங்கிரஸ் கடைபிடித்தது.

காந்தியின் அகிம்சை போராட்ட உத்தி முக்கியமானது; ஆழ்ந்து ஆராயப்பட வேண்டியது. மக்கள் திரளின் பங்கேற்போடு, அவர்களை இணைத்துக்கொண்டு அகிம்சை பரிசோதனையை காந்தி மேற்கொண்டார்.

1880கள் தொடங்கி தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் காலனியாதிக்கத்தை விமரிசிக்கவும் எதிர்க்கவும் தொடங்கிவிட்டது. ஏழை மக்களுக்கு ஆதரவாகவும் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார சுதந்தரத்துக்கு ஆதரவாகவும், மதச்சார்பின்மை, ஜனநாயகம், சிவில் உரிமைகள், சர்வதேசியவாதம் ஆகியவற்றுக்கு ஆதரவாகவும் போராட்டம் குரல் கொடுத்தது. பூர்ஷ்வா மற்றும் முதலாளித்துவ ஆதிக்கம் நிலவியபோதும் அவற்றையும்மீறி விடுதலைப் போராட்டம் மக்கள் பக்கம் நின்றது. போராட்டத்தின் போக்கு காரணமாகவும் சில தலைவர்கள் காரணமாகவும் காங்கிரஸ் சோஷலிசத்தின் பக்கம் நகரத் தொடங்கியது. இடதுசாரிகள் காந்தியின் உத்தியையும் சிந்தாந்த சட்டகத்தையும் சரியாக மதிப்பிடாததும் இந்த நகர்வுக்கு ஒரு முக்கியக் காரணம்.

இந்திய தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் மையம் காலனியாதிக்கத்துக்கும் இந்திய மக்கள் நலன்களுக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட முரண்பாடு. குறிப்பாக, பொருளாதார ரீதியாக இந்தியா சுரண்டப்படுகிறது என்பதற்கான தகுந்த ஆதாரங்களும் சித்தாந்த தெளிவும் 19ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஏற்பட்டுவிட்டது. காலனியாதிக்கத்தின் மூன்று முக்கிய அம்சங்கள் : 1) வரிவிதிப்பு மூலம் நேரடியான சுரண்டல். பெரிய அளவில் ஆங்கிலேயர்கள் பணியில் அமர்த்தப்பட்டதன்மூலம் இந்தியர்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டனர். 2) சமமற்ற வர்த்தகத்தின்மூலம் இந்தியா பண்ட விற்பனைக்கான ஒரு சந்தையாக மட்டும் சுருக்கப்பட்டது. 3) பிரிட்டிஷ் மூலதனம் இங்கே முதலீடு செய்யப்பட்டது. இந்தியாவின் வளம் சுரண்டப்பட்டது.

நவீன ஏகாதிபத்தியம் எப்படிச் செயல்படுகிறது என்பதை இந்தியா உணர்ந்தது 1918ம் ஆண்டில். ஏகாதிபத்தியத்துக்கு எதிரான மார்க்சிய சிந்தனைகளின் தாக்கத்தால் இந்தப் புரிதல் ஏற்பட்டது. காலனியப் பொருளாதார அமைப்பைத் தூக்கியெறிவதன்மூலமே சுரண்டலில் இருந்து விடுபடமுடியும் என்னும் முடிவுக்கு மிதவாதிகள் வந்து சேர்ந்ததும் அப்போதுதான். உலகம் முழுவதிலும் உருவாகி வந்த ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு அரசியலையும் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் உள்வாங்கிகொண்டு செழுமைப்படுத்திக்கொண்டது.

தேசிய சிந்தனைகளை விவசாயிகளும் தொழிலாளர்களும்கூட உள்வாங்கிக்கொண்டனர் என்பதற்கு பிரிட்டிஷ் குறிப்புகளே ஆதாரம். இந்தியா லீக் டெலிகேஷன் என்னும் குழு 1932ம் ஆண்டு இந்தியாவின் கிராமங்களுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டு தன் அறிக்கையைச் சமர்ப்பித்தது. அதன் முக்கிய பகுதிகள்.

'கிராமப்புற மக்கள் விழிப்புணர்வு பெற்றிருந்ததற்கு காந்தி, அப்துல் கஃபர் கான், வல்லபபாய் படேல், புருஷோத்தம்தாஸ் டாண்டன், ஜவாஹர்லால் நேரு... உள்ளிட்டோர் காரணமாக இருந்தனர். பிரச்னைகளையும் காரணங்களையும் எந்த அளவுக்கு கிராமத்தினர் உணர்ந்திருந்தனர் என்பதை நாங்களே நேரடியாகச் சோதித்துப் பார்த்தோம். பொருளாதார, சமூகப் பிரச்னைகளை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். ஏழைமை, வரி விதிப்பு, அந்நிய சுரண்டல், கல்வி புறக்கணிப்பு உள்ளிட்டவற்றைப் பற்றி அவர்கள் பேசினார்கள். காங்கிரஸின் நோக்கங்களை அவர்கள் உணர்ந்திருந்தனர். மிகப் பெரிய பணியை மேற்கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது என்பதையும் அவர்கள் தெரிந்துவைத்திருந்தனர்.

'சுயராஜ்ஜியம் குறித்தும் எதற்கு அது தேவை என்பது குறித்தும் அவர்களிடம் பேசினோம். நிறைய பள்ளிகள், சாலைகள், வசதிகள் இருந்தால் உங்கள் வாழ்நிலை உயரும் என்றும் சுயராஜ்ஜியம் என்பது வெறும் அரசியல் என்றும் தெளிவாக விளக்கினோம். ஆனால் ஒரு முதிய விவசாயி, சுயராஜ்ஜியம் என்றால் சுயமரியாதை, சுதந்தரம், சக்தி என்று பதிலளித்தார். இந்தச் சக்தி கிடைக்காவிட்டால் நீங்கள் விவரித்த எந்த வசதிகளும் கிடைக்காது என்றும் அவர் விளக்கினார்.'

காலனியாதிக்கம் என்பது ஒரு முரண்பாடு. அதை அனைத்து தரப்பு மக்களும் உணர்ந்திருந்தனர். தேசியவாதம் என்னும் உணர்வு உண்மையானது. தேசிய விடுதலை இயக்கம் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தையும் சிவில் உரிமைகளையும் முழக்கங்களாக முன்வைத்தது. இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் தொடக்கத்தில் இருந்தே ஜனநாயக வழியில் நகரத் தொடங்கியது. அதனால் பலதரப்பட்ட மக்களை அவர்களால் ஈர்க்கவும் அவர்களை ஒருங்கிணைத்து போராட வைக்கவும் முடிந்தது.

சிவில் உரிமைகளுக்கு காந்தி எந்த அளவுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார் என்பதற்கு அவருடைய வார்த்தைகளே உதாரணம். 'அகிம்சையோடு ஒத்திசையும் சிவில் உரிமைகளே சுயராஜ்ஜியத்துக்கான முதல் படி. அரசியல் மற்றும் சமூக வாழ்வின் சுவாசம் என்று இதனை அழைக்கலாம். சுதந்தரத்தின் அடித்தளமும் இதுவேதான். இதில் எந்தவிதமான சமசரத்துக்கும் இடமில்லை. இது வாழ்வின் நீர். எவ்ளவு முயன்றாலும் நீரை நீங்கள் நீர்த்துப்போகச்செய்யமுடியாது.'

அதேபோல், தொடக்கத்தில் இருந்தே மதச்சார்பின்மை இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் மற்றொரு அடித்தளமாக இருந்தது. இந்து முஸ்லிம் ஒற்றுமையை அது வலியறுத்தியது. சாதிய ஒடுக்குமுறையும் எதிர்க்கப்பட்டது. 1920க்குப் பிறகு தீண்டாமை ஒழிப்பு அதன் லட்சியங்களில் ஒன்றாக மாறிப்போனது. பெண்களின் பிரச்னைகளும் விவாதிக்கப்பட்டன. மொத்தத்தில் பன்முகம் கொண்ட ஓர் அமைப்பாக காங்கிரஸ் திகழ்ந்தது.

காங்கிரஸின் உலகப் பார்வையும் முக்கியமானது. தொடர்ச்சியாக உலக நிகழ்வுகளை உள்வாங்கிக்கொண்டு அது பரிணாம வளர்ச்சி பெற்றது. 1870கள் தொடங்கி ஒரு விஷயத்தில் காங்கிரஸ் தெளிவாக இருந்தது. இந்தியா ஏகாதிபத்தியத்தைதான் எதிர்க்கிறதே தவிர, பிரிட்டனை அல்ல. இது மிகவும் முக்கியமான ஒரு நிலைப்பாடு. இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தின் அச்சாரமாகத் திகழ்ந்த அறஉணர்வுக்கு இந்த நிலைப்பாடு ஒரு முக்கியக் காரணம். ஏகாதிபத்தியத்தைத் தீவிரமாக எதிர்த்த அதே வேளை, இந்த எதிர்ப்பு நிறவெறியாக மாறாதவாறு பார்த்துக்கொண்டது.

பிரிட்டிஷ் லேபர் கட்சி, சர்வதேச சோஷியலிஸ்ட் காங்கிரஸ், சோவியத் யூனியன், கோமிண்டர்ன் உள்ளிட்ட ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு அமைப்புகளுடன் காங்கிரஸ் இணைந்துகொண்டது. 1930களில் பாசிஸத்துக்கு எதிரான தெளிவான நிலைப்பாட்டை எடுத்தது. எத்தியோப்பியா, ஸ்பெயின், செக்கோஸ்லாவாக்கியா ஆகிய நாடுகளில் நடைபெறும் பாசிஸ எதிர்ப்பு போராட்டத்தை காங்கிரஸ் ஆதரித்தது. அதேபோல் பாசிஸத்துக்குப் பலியான யூதர்களையும் பிரிட்டனுக்கு எதிராகப் போராடிய அராபியர்களையும் ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பை எதிர்த்த சீனர்களையும் காங்கிரஸ் ஆதரித்தது. ஜப்பானியப் பண்டங்களை இந்திய மக்கள் பகிஷ்கரிக்கவேண்டும் என்று 1930களில் காங்கிரஸ் கேட்டுக்கொண்டது குறிப்பிடத்தக்கது.

(தொடரும்)

The Long-term Dynamics : Gandhiji and the Indian National Movement, Bipan Chandra

மோடி vs மீடியா

noreply@blogger.com (மருதன்) — Tue, 07 Apr 2015 10:24:00 +0000

டெல்லி டைரி : ஒன்று | இரண்டு | மூன்று

சன்னமான குரலில், யோசித்து யோசித்து, பொறுமையாகப் பேசினார் ஹரிஷ் கரே. கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரம் நீடித்த அந்தப் புத்தக அறிமுக நிகழ்ச்சியில் அவர் பேசிய பல வார்த்தைகள் தெளிவாகக் கேட்கவில்லை. இத்தனைக்கும் அங்கே கூடியிருந்தவர்கள் இருபது பேர்தான். ஒரு பெரிய மேஜையைச் சுற்றி நாங்கள் அனைவரும் அமர்ந்திருந்தோம். அவருடன் உரையாடி கேள்விகள் கேட்ட ஆதித்ய முகர்ஜி, நிகழ்ச்சியை வழிநடத்திய ராகேஷ் பதப்யால் நீங்கலாக அனைவரும் மாணவர்கள். வார்த்தைகள் மெலிதாக ஒலித்தாலும் கருத்துகள் அழுத்தமாகவே இருந்தன. ஒன்றிரண்டு முறை குரலை உயர்த்தினார். ஒரே ஒருமுறை மட்டும் சற்று கோபப்பட்டார். அது, நான் கேட்ட கேள்விக்கு.

ஹரிஷ் கரே 2009 முதல் 2012 வரை மன்மோகன் சிங் அரசின் ஊடக ஆலோசகராக இருந்திருக்கிறார். பத்திரிகையாளர், கட்டுரையாளர், எழுத்தாளர். இந்துஸ்தான் டைம்ஸ், தி டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா, தி இந்து ஆகிய பத்திரிகைகளில் பணியாற்றியிருக்கிறார். நரேந்திர மோடிமீது கடுமையான விமரிசனங்களைத் தொடர்ந்து முன்வைத்து வருவதால் காங்கிரஸ் ஆதரவாளர் என்று குற்றம்சாட்டப்படுபவர்.

கடந்த இருபதாண்டுகளாக இந்தியத் தேர்தல்களைத் தொடர்ந்து கவனித்து செய்திக்கட்டுரைகள் எழுதி வந்திருக்கிறார் ஹரிஷ் கரே. 2014 பொதுத் தேர்தல் குறித்து எந்தச் செய்தி நிறுவனத்துக்கும் அவர் ரிப்போர்டிங் செய்யவில்லை என்றாலும் தனிப்பட்டமுறையில் குறிப்புகள் எடுத்து வைத்து, தொகுத்து நூலாக்கியிருக்கிறார். தலைப்பு, How Modi Won It : Notes From the 2014 Election. இந்தப் புத்தகத்தை மாணவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துவதற்காகத்தான் அவர் ஜவாஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்துக்கு அழைக்கப்பட்டிருந்தார். பிப்ரவரி 18, மதியம் 3.30 மணிக்கு நிகழ்ச்சி தொடங்கியது. சமூகவியல் துறை (Centre for Media Studies, School of Social Sciences) இதனை ஏற்பாடு செய்திருந்தது.

தன் புத்தகத்தில் இருந்து சில பக்கங்களைப் படித்துக் காட்டிய ஹரிஷ் கரே, ஆதித்ய முகர்ஜி ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வீசிய விரிவான கேள்விகளை எதிர்கொள்ளத் தொடங்கினார். ஆதித்ய முகர்ஜி தற்கால இந்திய வரலாற்றுத் துறை பேராசிரியர் (JNU). சமூக அறிவியல் துறையின் முதல்வர். India's Struggle for Independence, India Since Independence ஆகிய நூல்களை பிபன் சந்திராவுடன் இணைந்து எழுதியுள்ளார். முதல் புத்தகம் இதுவரை 58 மறுபதிப்புகளைக் கண்டுள்ளது. சேஜ் வெளியிட்டு வரும் நவீன இந்திய வரலாறு வரிசையில் இதுவரை வெளிவந்துள்ள 15 நூல்களை எடிட் செய்த மூவருள் இவரும் ஒருவர். (மற்றவர்கள் பிபன் சந்திரா, மிருதுளா முகர்ஜி).

பாஜக வெற்றி பெற்ற கதை என்பது காங்கிரஸ் தோற்ற கதையும்தான் என்பதால் உரையாடல் பெரிதும் இந்த இரண்டையும் மையப்படுத்தியே அமைந்திருந்தது. சோனியா காந்தி, ராகுல் காந்தி இருவரையும் கறாரான விமரிசனத்துக்கு உட்படுத்தினார் ஹரிஷ் கரே. கட்சியைவிடவும் வாரிசு அரசியலே முக்கியமாகப் போய்விட்டதைச் சுட்டிக்காட்டி அதற்கு காங்கிரஸ் கொடுத்த விலை சரியானதுதான் என்றார். ராகுல் காந்தி தேர்தலுக்கு முதல்நாள் வரையிலும்கூட செல்லும் திசை குறித்த சிந்தனையின்றி, அக்கறையின்றி, பொறுப்பின்றி, தன்னிச்சையாக நடந்துகொண்டதை விவரித்தார்.

இந்தியாவில் வகுப்புவாத உணர்வைப் பயன்படுத்தி முதலில் ஆட்சியமைத்த கட்சி காங்கிரஸ் என்பது ஹரிஷ் கரேயின் கருத்து. 1984 தேர்தல் வெற்றியை அதற்கு உதாரணமாகக் காட்டுகிறார். பாஜக தனது பாடத்தை காங்கிரஸிடம் இருந்தே கற்றுக்கொண்டது என்பது அவர் நம்பிக்கை. அதற்குப் பிறகு தேர்தல் வெற்றிக்காக மத உணர்வுகளைத் தூண்டிவிடும் பணியை பாஜக செழுமைபடுத்தியது. குஜராத்தில் மோடி அரசு பெற்ற தொடர் வெற்றிக்கும் முந்தைய காங்கிரஸ் ஆட்சியின் செயலற்ற தன்மையே காரணம் என்கிறார் ஹரிஷ் கரே. சிறுபான்மையினரைத் திருப்திபடுத்துவதை ஓர் அரசியல் உத்தியாக காங்கிரஸ் வடிவமைத்து பலன் ஈட்டியபோது தவிர்க்கவியலாதபடி மற்றொரு பக்கம் பெரும்பான்மை உணர்வு தூண்டிவிடப்பட்டது. சிறுபான்மையினரைச் சுட்டிக்காட்டி பெரும்பான்மையினருக்குப் பீதியூட்ட முடிந்தது. சிறுபான்மையினருக்குத் தேவையில்லாத பலன்கள் சென்றடைகின்றன என்று குற்றம்சாட்டி பெரும்பான்மை மக்களுக்குக் கோபமூட்டி அவர்களைத் திரட்டமுடிந்தது. இந்துத்துவச் சக்தி குஜராத்தில் வலுபெற்றது இப்படிதான் என்கிறார் ஹரிஷ் கரே.

2014 பொதுத் தேர்தலை புது விதமான வியூகங்களை வடிவமைத்து நரேந்திர மோடி வெற்றிகொண்டதைத் தன் புத்தகத்தில் விரிவாக விவரித்திருக்கிறார் ஹரிஷ் கரே. காங்கிரஸ் ஆட்சியால் சோர்வடைந்து கிடந்த மக்களை (குறிப்பாக, மத்திய வர்க்கத்தினரை) உற்சாகமூட்டும் நம்பிக்கை முழக்கங்களைக் கொண்டு மோடி ஈர்த்தார். 1984ம் ஆண்டு ராஜிவ் காந்தி பெற்ற வெற்றியோடு இதனை ஒப்பு நோக்கவேண்டும். இந்த இரு வெற்றிகளுமே வகுப்புவாத உணர்வுகளைக் கிளறிவிட்டதன்மூலம் சாத்தியமானவை. தேர்தல் பிரசாரங்களின்போது ராகுல் காந்தியைக் கேலி செய்ய shehzada என்னும் பதத்தை மோடி பயன்படுத்தியதைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும் ஹரிஷ் கரே, மிகவும் நுட்பமான முறையில் திட்டமிடப்பட்ட வகையில் ஒரு பக்கம் இஸ்லாமிய வெறுப்புணர்வு தூண்டிவிடப்பட்டதையும், மறு பக்கம் இந்துமத உணர்வு ஒன்றுதிரட்டப்பட்டதையும் விவரித்தார்.

இன்றைய இந்தியாவின் சவால் என்று அவர் கருதுவது இந்துத்துவத்தை. டெல்லியில் தேவாலயத்தின்மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலைச் சுட்டிக்காட்டிய ஹரிஷ் கரே, பாஜக ஆட்சியில் அமரும்போதேல்லாம் சிறுபான்மையினர் பாதுகாப்பற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படுவதை நினைவுபடுத்தினார். இஸ்லாமிய, கிறிஸ்தவ வெறுப்பை ஆதாரமாகக் கொண்டிருக்கும் இந்துத்துவம் இந்தியாவைப் பிளவுபடுத்தவே செய்யும் என்று எச்சரித்தார்.

மாணவர்கள் உரையாடலை மேலும் வளர்த்தெடுத்தனர். டெல்லியில் ஆம் ஆத்மி பெற்றிருக்கும் வெற்றி குறித்து அவர் கருத்தை அறிந்துகொள்ள அவர்கள் ஆர்வம் காட்டினார்கள். இந்த வெற்றி தன்னை உற்சாகப்படுத்தவில்லை என்று அழுத்தமாகச் சொன்னார் ஹரிஷ் கரே. 'ஒரு மாற்றுச்சக்தியாக ஆம் ஆத்மி கட்சி திகழும் என்று நான் நம்பவில்லை. காங்கிரஸ், பாஜகவைப்போல் மற்றொரு அரசியல்கட்சியாகவே அவர்கள் இருக்கப்போகிறார்கள். இப்போது அளவுக்கு அதிகமாக அவர்கள்மீது மீடியா வெளிச்சம் பாய்ந்துகொண்டிருக்கிறது. பலரும் பலவிதமான நம்பிக்கை கோட்டைகளைக் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆம் ஆத்மியின் நிஜ முகத்தை நீங்கள் அனைவரும் விரைவில் பார்க்கத்தான் போகிறீர்கள்.'

விவாதம் மீடியாவை மையம் கொண்டபோது ஹரிஷ் கரே திட்டவட்டமாகச் சொன்னார். 'எல்லாப் பத்திரிகைகளும் தொலைக்காட்சி சானல்களும் மோடி பக்கம் சாய்ந்துவிட்டன. அனைவருக்குமான ஜனநாயக வெளி என்பது குறைந்துவருகிறது. இது ஆபத்தானது. இந்த நிலைமையை மாற்றவேண்டியது மாணவர்களாகிய உங்கள் கடமை. நீங்கள் படிப்பு முடிந்து களப்பணிக்கு வரும்போது பல சவால்களைச் சந்திக்கப்போகிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் பயந்துவிடக்கூடாது. கருத்துரிமைக்கு ஆபத்து வரும்போதெல்லாம் நீங்கள் குரல் கொடுக்கவேண்டும்.'

ஏதேனும் கேள்விகள் என்று அவர் என் பக்கம் திரும்பியபோது என் கருத்தைச் சுருக்கமாக முன்வைத்தேன்.

'நீங்கள் சொல்வது போன்ற அபாயகரமான நிலை இப்போது உண்மையில் நிலவுகிறது என்று நினைக்கிறீர்களா? மீடியா முழுக்க முழுக்க மோடி பக்கம் சாய்ந்துவிட்டதாகவா நினைக்கிறீர்கள்? ஆங்கிலச் செய்தி சானல்களை எடுத்துக்கொண்டால் என்டிடிவி, டைம்ஸ் நவ் என்று தொடங்கி அனைத்தும் மோடியைத் தொடர்ந்து விமரிசித்துக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன. ராஜ்தீப் சர்தேசாய், அர்ணாப் கோஸ்வாமி போன்ற பிரபலங்களை மோடி ஆதரவாளர்கள் என்று சொல்லமுடியுமா என்று தெரியவில்லை. அவுட்லுக், வீக், தெஹல்கா, ஃபிரண்ட்லைன் என்று ஆங்கில பத்திரிகைகளில் பெரும்பாலானவை மோடியை எதிர்க்கின்றன. நீங்கள் எழுதிவரும் தி இந்து இந்துத்துவத்துக்கு எதிரானதுதானே?'

ஹரிஷ் கரே வெடித்தார். 'நீங்கள் குறிப்பிடும் சானல்கள், பத்திரிகைகளை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு ஒரு முடிவுக்கு வரமுடியாது. இந்தியா முழுக்க வெளிவரும் பத்திரிகைகளை, ஒளிபரப்பப்படும் சானல்களை அலசுங்கள். சில லிபரல் பத்திரிகைகள், சானல்கள் போக பெரும்பாலானாவை மோடியைப் புகழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. எஞ்சியிருப்பவையும் அந்தத் திசையை நோக்கி நகர்ந்துசென்றுகொண்டிருப்பதை நீங்கள் உணரவில்லை. இடதுசாரிகளுக்கான, ஜனநாயகச்சிந்தனைகளுக்கான மீடியா வெளி குறைவாகவே உள்ளது. வரும்காலங்களில் இது மேலும் சுருங்கும்.'

அதுவரை மேஜைமீது முகவாயைப் பொருத்தி கண்களைமூடி அமர்ந்துகொண்டிருந்த ஒரு மாணவி விருட்டென்று எழுந்து என்மீது பாய்ந்தார்.

'நீங்கள் சொல்வது தவறு. தமிழ்நாட்டில் எப்படி என்று தெரியவில்லை. டெல்லியில் மோடிக்கு மீடியா கொடுத்த பிரமாண்டமான விளம்பரத்தை நீங்கள் பார்த்திருக்கவேண்டும். செய்தித்தாள்கள் அனைத்திலும் பக்கம் பக்கமாக மோடியின் முகம். தெரு முழுக்க மோடி போஸ்டர்ஸ். டிவியைத் திருப்பினால் அவர் முகம். இதைவிட வேறு என்ன ஆதாரம் வேண்டும் உங்களுக்கு? உங்கள் கண்முன்பாகவே மீடியா சாய்ந்துகொண்டிருப்பதை நீங்கள் பார்க்கவில்லையா?'

எனக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த மாணவி ஒரு விசித்திரமான பார்வையை என்மீது வீசியெறிந்தார். நீங்கள் இந்தி பத்திரிகைகளைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா என்று எனக்குப் பின்னால் இருந்து ஒரு குரல் எழுந்தது. தமிழ்நாட்டில் மோடி ஆதரவு பலமாக இருக்கிறதா என்று வலது பக்கத்தில் இருந்து ஒரு குரல்.

அதற்குள் ஹரிஷ் கரே இயல்பான நிலைக்குத் திரும்பியிருந்தார். என்னைப் பார்த்து பொறுமையாகப்

'நீங்கள் தமிழ்நாட்டுக்குச் சென்றபிறகு நிதானமாக சில மாதங்கள் எல்லாவற்றையும் கவனியுங்கள். இதுவரை இடதுசாரியாகத் தோற்றமளித்தவர்கள், லிபரலாக எழுதியவர்கள் பலரும் தடம் மாறுவதைப் பார்ப்பீர்கள்.'

நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் சில மாணவர்கள் என்னைச் சூழ்ந்துகொண்டு கேள்வி கேட்கத் தொடங்கினார்கள். விடுபட்டு வெளியில் வரும்போது ஆதித்ய முகர்ஜி புன்னகையுடன் எதிர்கொண்டார். அவருடன் சிறிது நேரம் செலவிடவேண்டும் என்று விரும்பினேன். ஆனால் சாத்தியப்படவில்லை. பரபரப்பாக ஓடிக்கொண்டிருந்தார். 'சென்னைக்குத்தான் சென்றுகொண்டிருக்கிறேன். ஒரு நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்வதற்காக வரவேற்றிருக்கிறார்கள். இல்லாவிட்டால் நாம் சிறிது நேரம் பேசியிருக்கலாம். மன்னிக்கவும்.'

இருளும் குளிரும் ஒரே சமயத்தில் வந்து ஒட்டிக்கொண்டன. இருபது நிமிடங்கள் நடந்தால் டி ஜாயிண்ட் எனப்படும் இடம் வரும். அங்கிருந்து ஒரு பேருந்து பிடித்து வெளியில் சென்று இன்னொன்று பிடித்து வீடு போய் சேரவேண்டும். யோசித்துக்கொண்டே நடந்தேன். ஹரிஷ் கரேயின் முதல் எச்சரிக்கை நிறைவேறிவிட்டது. ஆம் ஆத்மி கட்சியின் நிஜ முகம் வெளிவந்துவிட்டது. (அது சரி, இதில் இந்துத்துவர்களுக்கு ஏன் இத்தனை மகிழ்ச்சி?) இரண்டாவது எச்சரிக்கையும் நிறைவேறிவிடுமா? மீடியா முழுக்க மோடி பக்கம் சாய்ந்துவிடுமா? அறிவுஜீவிகள் தடம் புரண்டுவிடுவார்களா? லிபரல் பாதையில் சென்றவர்கள் எல்லாம் வலது பக்கம் திரும்பிவிடுவார்களா? இடதுசாரி சிந்தனை வலுவிழந்துவிடுமா?

அப்படி ஆகாது என்றே தோன்றியது. ஹரிஷ் கரே நின்று பேசிய ஜவாஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம் அதற்கு அனுமதிக்காது.

Aditya Mukherjee : Profile
Sage Series in Modern Indian History
How Modi Won It : Harish Khare
How Modi Won It : The Huffington Post

ஆம் ஆத்மி கட்சி : கலைந்த கனவுகள்

noreply@blogger.com (மருதன்) — Sat, 04 Apr 2015 10:42:00 +0000

மிகப் பெரிய தேர்தல் வெற்றியைத் தொடர்ந்து டெல்லி முதல்வராக அரவிந்த் கெஜ்ரிவால் பதவியேற்ற மறுதினம் நான் டெல்லி சென்று இறங்கினேன். மார்க்கெட், மெட்ரோ ரயில் நிலையம், பேருந்துகள், குடியிருப்புப் பகுதிகள் என்று எங்கு சென்றாலும் மக்கள் ஆரவாரமாகப் பேசினார்கள். எளிமையாக நடந்தேறிய பதவியேற்பு விழா; அடுத்தடுத்து அரவிந்த் மேற்கொள்ளவிருந்த அதிரடி நடவடிக்கைகள்; இலவச இணையம்; இலவச குடிநீர் ஆகியவற்றைப் பற்றிப் பலரும் உற்சாகமாக இருந்தார்கள். எல்லாவற்றையும்விட முக்கியமாக, சுத்தமான அரசியலை அரவிந்த் கெஜ்ரிவால் வழங்குவார் என்று அவர்கள் உளமாற நம்பினர். புதிய, நாகரிக அரசியல். துடிதுடிப்பான இளைஞர்களின் அரசியல். பஸ்திக்களுக்கான, நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்கான, மேலட்டு வர்க்கத்தினருக்கான அரசியல். புது டெல்லி ரயில் நிலையத்தில் இருந்து சஃப்தர்ஜங் அழைத்துச்சென்ற ப்ரீ பெய்ட் ஆட்டோக்காரர் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் இருந்தார். அந்த அதிகாலைக் குளிரிலும் அவர் குரலில் நடுக்கமில்லை. 'நண்பரே, நீங்கள் ஒரு புதிய டெல்லியைப் பார்க்கப்போகிறீர்கள்.'

நான் முதலில் பார்த்த தி டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா (பிப்ரவரி 16) தலைப்புச் செய்தி இதுதான் : Wall to Wall, Kejriwal. எழுபதில் 67 இடங்களை (96%) வென்றெடுத்து மக்களை ஈர்த்த அரவிந்த் கெஜ்ரிவாலை 'கர் வாப்ஸியின் தாய்' என்று இந்தச் செய்தி வர்ணித்திருந்தது. ஒரே கட்சிக்கு இவ்வளவு இடங்களை டெல்லி இதுவரை தந்ததில்லை. இவ்வளவு அதிக எண்ணிக்கையில் டெல்லி மக்கள் இதற்குமுன் ஓட்டளித்ததும் இல்லை. தேர்தல் முடிவுகள் வெளிவந்த சில நிமிடங்களில் துடைப்பத்தின் விலை ஏழு மடங்கு அதிகரித்து ரூ.200-ஐ தொட்டுவிட்டது. அப்படியும்கூட ஆத் ஆத்மி ஆதரவாளர்கள் ஆரவாரத்துடன் பாய்ந்து வந்து கேட்கும் விலையைக் கொடுத்து தங்கள் கட்சிச்சின்னத்தை அள்ளிக்கொண்டார்களாம். (மொத்தமுள்ள 12 ரிசர்வ் தொகுதிகளிலும் ஆம் ஆத்மி பெற்ற வெற்றிக்குத் துடைப்பம் ஒரு முக்கியக் காரணம் என்கிறது டைம்ஸ்).

தாமாகவே காசு செலவழித்து கெஜ்ரிவால் படம் வாங்கி ஒட்டிக்கொண்ட ஆட்டோக்காரர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள். அரசியலில் இதற்கு முன்னால் ஆர்வம் காட்டாத மாணவர்கள் பலர் அர்விந்த கெஜ்ரிவாலை இப்போது ஆதரிப்பதாகச் சொன்னார்கள். ஆப்பிள் ஐஃபோன் போல் ஆம் ஆத்மி ஒரு ஃபேஷன் ஸ்டேட்மெண்டாக அவர்களுக்கு மாறிப்போயிருந்தது. தனிப்பட்ட முறையில் நான் பாஜக ஆதரவாளன். ஆனால் ஆம் ஆத்மியால் நிஜமாகவே மாற்றங்களைச் செய்யமுடிந்தால் நல்லதுதான் என்றார் கிரீன்பார்க் மெட்ரோ நிலையத்துக்கு அருகில் வசிக்கும் தமிழரான சுந்தரம்.

ஆனால் ஜவாஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும் ஷர்மிளாவுக்கு ஆம் ஆத்மி மீது எந்தவித பிரமையும் இல்லை. 'ஆம் ஆத்மியை இடது என்றோ புதிய இடது என்றோ அழைப்பது நான்சென்ஸ். அவர்களுக்கும் மார்க்சியத்துக்கும் எந்தவிதத் தொடர்பும் இல்லை. அவர்களுடைய சில திட்டங்கள் இடதுசாரி அரசியலை சில சமயம் நினைவுபடுத்தியிருக்கலாம். ஆனால் தனியார்மயம் குறித்து ஆம் ஆத்மியிடம் எந்தவிதத் தெளிவான கொள்கையும் இல்லை. குரோனி காபிடலஸித்தை மட்டுமே எதிர்ப்பது என்றால் என்ன? அவர்களுடைய பொருளாதாரக் கொள்கைகள் என்ன? அவர்கள் அளித்திருக்கும் வாக்குறுதிகளில் எத்தனை நிறைவேறப்போகிறது? அவர்களை அப்பாவிகள் என்று சொல்லவேண்டுமா அல்லது calculative, shrewd politicians என்று சொல்லவேண்டுமா என்று தெரியவில்லை.'

இடதுசாரி மாணவர்கள் அமைப்புகளை அதிகம் கொண்டிருக்கும் இந்தப் பல்கலைக்கழகத்தில் சமீபத்தில்தான் ஆம் ஆத்மி ஆதரவு மாணவர் பிரிவு தொடங்கப்பட்டிருக்கிறது. அதன் பலம் என்ன, எப்படி இயக்கப்படுகிறது என்பது பற்றி இனிதான் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும். அகில் பாரதிய வித்யார்த்தி பரிஷத் (ஏபிவிபி) அமைப்பினரின் செல்வாக்கு பாஜகவின் வரவுக்குப் பிறகு அதிகரித்திருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு அமைப்பினரும் தங்களுக்கு விருப்பமான அரசியல் தலைவர்களை, பேச்சாளர்களை, சிந்தனையாளர்களை கல்லூரிக்கு வரவழைத்து உரையாட வைக்கிறார்கள். தங்களுடைய அரசியலை மற்றவர்களுக்கு எதிராக நிறுத்தி மோதவிடுகிறார்கள். ஆவேசம் பொங்க மாணவர்கள் சண்டையிட்டுக்கொள்வதை நீங்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் பார்க்கலாம் என்றார் ஷர்மிளா.

அருகிலுள்ள காண்டீனுக்கு அழைத்துச் சென்றார். லெமன் டீ ஆர்டர் செய்தோம். 'ஆம் ஆத்மி சொல்வதையெல்லாம் அப்படியே நம்பி ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவுக்கு நான் குழந்தையில்லை. இங்கே குழந்தைகள் அதிகம் படிப்பதும் இல்லை' என்று சொல்லி சிரித்தார் ஷர்மிளா. 'நான் படித்ததெல்லாம் கல்கத்தாவில். மேற்கு வங்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு இடதுசாரி அரசியல் சாய்வு என்பது இயல்பிலேயே இருக்கும். என்னுடன் படித்த பலர் இடதுசாரிகளாகவே இருக்கிறார்கள். இதோ இங்கே சொல்லவே வேண்டியதில்லை. திரும்பும் திசையெங்கும் பகத் சிங்கும் கார்ல் மார்க்ஸும் அம்பேத்கரும்தான் இருப்பார்கள். கருத்தரங்குகள், அரசியல் உரையாடல்கள், பொதுக்கூட்டங்கள் என்று எல்லாவற்றிலும் அழுத்தமான சிவப்பைப் பார்க்கமுடியும். நானும் இதில் அடித்துச்செல்லப்படுவேனா என்று தெரியவில்லை. இப்போதைக்கு அனைத்தையும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்,கற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன். இன்னும் தெளிவான அரசியல் சார்பு நிலை உருவாகவில்லை.'

ஹரிஷ் கரே திட்டவட்டமாக ஆம் ஆத்மியை நிராகரித்தார்.'ஆம் ஆத்மி மற்றொரு அரசியல் கட்சி, எந்த வகையிலும் அவர்கள் மற்றவர்களைவிட வித்தியாசமானவர்கள் அல்லர். அவர்கள் போலியானவர்கள். அவர்களுடைய நிஜமுகத்தை நீங்கள் விரைவில் பார்க்கத்தான் போகிறீர்கள்.'

அரவிந்த் கெஜ்ரிவாலுக்கு பிரசாந்த் பூஷண் எழுதிய கடிதத்தை இன்று காலை வாசித்தபோது ஹரிஷ் கரேயின் வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தன. ஆம் ஆத்மி கட்சி ஆம் ஆத்மியின் நம்பிக்கையைச் சிதறடித்துவிட்டது. யாரும் செய்யாத எதையும் அரவிந்த் கெஜ்ரிவால் செய்துவிடவில்லை என்று சிலர் இன்னமும் வாதிடக்கூடும். ஒரு கட்சியில் ஆள்கள் வருவதும், போவதும் இயல்பானது என்றும் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டக்கூடும். உள்கட்சி ஜனநாயகம் என்பதெல்லாம் இங்கு சாத்தியமேயில்லை; அதையெல்லாம் பெரிதுபடுத்தத் தேவையில்லை என்றும் அவர்கள் சமாதானப்படுத்தலாம். இதையே அரவிந்த் கெஜ்ரிவாலுக்குச் சாதகமாகத் திருப்பி, அவருடைய 'வலிமையான' முடிவுகளுக்காகப் பாராட்டவும் செய்யலாம்.

எல்லோரும் செய்வதைத்தான் ஆம் ஆத்மி செய்கிறது என்றால் இதுவரை என்ன கிடைத்துவந்ததோ அதுவேதான் இனியும் டெல்லிக்குக் கிடைக்கப்போகிறது. சிறு, சிறு மேலோட்டமான மாற்றங்கள் தவிர அடிப்படையில் எதுவும் மாறிவிடப்போவதில்லை. புதிய அரசியல், புதிய மாற்றம் என்று முழங்கியவர்களும் சொந்த செலவில் சுவரொட்டி அடித்தவர்களும் ஏமாற்றப்பட்டுள்ளனர். நரேந்திர மோடிக்கு மாற்றாக அரவிந்த் கெஜ்ரிவாலை முன்னிறுத்தி மகிழ்ந்தவர்களும் புதிய இடது உதயமாகிவிட்டது என்று நம்பிக்கை கொண்டவர்களும் தோற்றுப்போயிருக்கிறார்கள்.

நண்பரே, புதிய டெல்லியை நீங்கள் பார்க்கப்போகிறீர்கள் என்று சொன்ன அந்த ஆட்டோ ஓட்டுநரின் முகம் நினைவுக்கு வர மறுக்கிறது.

தமிழில் வரலாறு எழுதுபவர்கள் யார்?

noreply@blogger.com (மருதன்) — Mon, 23 Mar 2015 12:15:00 +0000

'தற்சமயம் தமிழில் எழுதிவரும் வரலாற்று ஆய்வாளர்களை அறிமுகப்படுத்தமுடியுமா? பெயர், எழுதிய புத்தகங்கள் இரண்டும் தேவைப்படுகிறது.' நான் அமைதியாக இருந்ததைக் கண்டதும் ஆர். மகாலஷ்மி அவசரமாகக் குறுக்கிட்டார். 'இப்போதே சொல்லவேண்டும் என்றில்லை. பிறகு மெயில் செய்தாலும் சரி.'

ஆர். மகாலஷ்மி ஜவாஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தில் பண்டைய வரலாற்றுத் துறையில் பேராசிரியராக இருக்கிறார். தென் இந்தியாவில் சிறிது காலம் தங்கி, படித்திருக்கிறார். தமிழ் பரிச்சயம் உண்டு. என் மனைவியைப் பார்த்துவிட்டுதான் நீங்கள் கிளம்வேண்டும் என்று ராகேஷ் பதப்யால் அழுத்தமாக வலியுறுத்தியதன் காரணம் புரிந்தது. (மொழியைப்போல் ஒருவரை இன்னொருவருடன் சுலபமாக இணைக்கும் இன்னொரு கருவி வேறு உண்டா இந்த உலகில்?)

தமிழ்நாட்டில் இருந்து வருகிறேன் என்றதும் பேராசிரியர் மகாலாஷ்மி கேட்ட முதல் கேள்வியே என்னை மேற்கொண்டு பேசமுடியாமல் செய்துவிட்டது. இருந்தும் எங்கிருந்தாவது உரையாடலைத் தொடங்கியாகவேண்டுமே என்பதற்காக கேட்டேன்.

'ரொமிலா தாப்பர் உங்கள் துறையில்தான் இருக்கிறார் அல்லவா?'

'ஆமாம், வயதாகிவிட்டது. வகுப்புகள் எல்லாம் இப்போது எடுப்பதில்லை. அவரையும் நீங்கள் பார்க்கவேண்டுமா?'

'இல்லை, தொந்தரவு செய்யவேண்டாம்.'

'தமிழ்நாட்டில் ரொமிலா தாப்பர் பிரபலமானவர் இல்லையா?'

'ஆமாம். அபூர்வமாக இப்படிச் சிலர்தான் பிரபலமாக இருக்கிறார்கள்.'

'அவரைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள்ரா?'

'ரொமிலா தாப்பரை வெறுப்பவர்கள், கொண்டாடுபவர்கள் இருவருமே அவரை ஓர் இடதுசாரியாகவே காண்கின்றனர்.'

'அது சரியல்ல. ரொமிலா தாப்பர் வலதுசாரிகளுக்கு எதிரானவர் என்பது உண்மை. ஆனால் அதனால் மட்டுமே அவரை இடதுசாரி என்று அழைக்கமுடியுமா என்று தெரியவில்லை.'

எந்த வரலாற்று ஆசிரியரைத்தான் நாம் சரியாகப் புரிந்து வைத்திருக்கிறோம்? யாரைச் சீராகப் படித்திருக்கிறோம்? பள்ளிகளில் வரலாறு என்பது அலுப்பூட்டும் ஒரு துறையாகவே பெரும்பாலானோருக்கு இருந்திருக்கும். தமிழ், ஆங்கிலம் இரண்டின்மீதும் ஆர்வத்தைத் தூண்டிவிடும் ஆசிரியர்கள் எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறார்கள். தமிழோடு சேர்த்து பெரியாரையும் பகுத்தறிவையும் அறிமுகம் செய்து வைத்த முனுசாமி; (உங்க பேரில் மட்டும் சாமி இருக்கே என்று லட்சம் பேர் இதுவரை அவரைக் கேட்டுவிட்டார்கள். அந்த லட்சம் பேருக்கும் அவர் பதில் : அந்த ராமசாமிக்கும் அப்படிதான் இருந்தது, போப்பா!) அவர் இறந்தபிறகு பொறுப்பேற்றுக்கொண்ட நேரு இருவரையும் மறந்துவிடமுடியுமா? ஓ. ஹென்ரியின் தி கிஃப்ட் ஆஃப் தி மஜாய் (மேகி என்று சொன்னால் திட்டுவார்) கதையைக் கிட்டத்தட்ட நாடகம்போல் பாவங்கள் மாற்றி மாற்றி நடித்துக் காட்டிய சக்கரவர்த்தியின் குரல்கூட கிட்டத்தட்ட துல்லியமாக நினைவில் இருக்கிறது.

வரலாறு எடுத்த ரமணிபாய் மிகவும் நல்லவர். அதிர்ந்து பேச மாட்டார். மாணவர்கள் யாரையும் அவர் திட்டி நான் பார்த்ததில்லை. ஒரு காலத்தில் அவரேதான் ஆங்கிலப் பாடங்களும் எடுத்து வந்தார். ஆனால் வரலாறும் அவர் வசம் வந்துசேர்ந்தபோது ஆங்கிலம் அளவுக்கு வரலாறுமீது ஆர்வம் துளிர்க்கவில்லை. சிரத்தையுடன் ஆங்கில வகுப்புகள் எடுத்ததுபோல் வரலாற்றுப் பாடங்களை அவர் சொல்லித்தரவில்லை என்று நினைக்கிறேன். வரிசையாக மாணவர்களை எழுப்பி, பத்திப் பத்தியாகச் சத்தம்போட்டுப் படித்துக்காட்டச் சொல்வார். இருபது பத்திகள் கொண்ட ஓர் அத்தியாயத்தை இருபது பேர் படித்து முடிப்போம். அந்தப் பாடம் தீர்ந்தது. மறுநாள், அடுத்த பாடம். முப்பது பத்திகள். முப்பது மாணவர்கள். கிளாஸ் டிஸ்மிஸ்ட்.

பிரச்னை ரமணிபாய் அல்ல. மாணவர்களும் அல்ல. வசதிகளற்ற ஆவடி காமராஜநகர் அரசு மேல்நிலைப்பள்ளியும்கூட அல்ல. ஆங்கிலம் எடுப்பவராலேயே வரலாறும் எடுக்கமுடியும் என்று நம்பிய பள்ளி தலைமையாசிரியரிடம் இருந்துதான் பிரச்னை தொடங்குகிறது. ஆங்கிலத்தில் வரலாறு கற்பிக்க ஆங்கிலம் தெரிந்திருந்தால் போதும் என்று அவர் நினைத்திருக்கிறார். ஆசிரியரும் ஒப்புக்கொண்டு வகுப்புகள் எடுக்கத் தொடங்கிவிட்டார்.

யோசித்துப் பார்க்கும்போது இப்போதும்கூட இதுவேதான் இங்கே பிரச்னை என்று தோன்றுகிறது. தமிழில் வரலாறு குறித்து நன்றாக எழுதுவதற்கு தமிழ் நன்றாக எழுதத் தெரிந்திருந்தால்போதும் என்னும் நம்பிக்கை ஆழமாக இங்கே வேறூன்றியிருக்கிறது. அதன் விளைவாக சுவாரஸ்யமாக எழுதக்கூடிய நாவலாசிரியர்களும் கவிஞர்களும் சிறுகதை ஆசிரியர்களும் கட்டுரையாளர்களும் பத்தி எழுத்தாளர்களும் தங்கள் படைப்பிலக்கியத்தோடு சேர்த்து வரலாறும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ரமணிபாய் மிஸ்போல.

ஆம், ஆங்கிலத்திலும்கூட பாப்புலர் ஹிஸ்டரி புத்தகங்கள் எழுதப்பட்டு வருகின்றன; நன்றாக விற்பனையாகிக்கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் வரலாறு என்றால் அவை மட்டும்தான் என்னும் நிலை அங்கில்லை. தமிழில் அப்படிச் சொல்லமுடியுமா? சஞ்சய் சுப்ரமணியம் எழுதிய Is Indian Civilization a myth? என்னும் கட்டுரைத் தொகுப்பை வாசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். ராமச்சந்திர குஹாவின் பிரபலமான India After Gandhi புத்தகத்தை அவரால் வரலாறு என்று வகைப்படுத்தமுடியவில்லை. ஒருவர் மாற்றி ஒருவராக ஆட்சியாளர்களை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டே வருகிறார் குஹா. இது ஓர் அரசியல் பதிவு. வரலாறு என்பது மிகப் பரந்துபட்டது என்கிறார் சஞ்சய் சுப்ரமணியம்.

ஆட்சியாளர்களையும் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களையும் ஆய்வு செய்யவோ மதிப்பீடு செய்யவோ கூடாது என்பதல்ல இங்கே விஷயம். வரலாறு என்பது தரைக்கு இறங்கிவருவது. பூமியில் கால்களைப் பதித்து நடந்து செல்லும் சாமானியர்களையும் அவர்களுடைய சூழலையும் வரலாறு பதிவு செய்யவேண்டும். நீண்டகாலமாக கண்டுகொள்ளாமல் விடப்பட்ட பெண்களின் குரல் ஒலிக்கவேண்டும். மாற்றுப் பாலினத்தவர்கள், ஏழைகள், சிறு வியாபாரிகள், விளிம்புநிலை மனிதர்கள் என்று இதுவரை ஆய்வு செய்யப்படாத துறைகள் ஆராயப்படவேண்டும். இந்த வகை People's history ஆங்கிலத்தில் அதிகம். 1) Sage 2) Routledge 3) Cambridge 4) Oxford ஆகிய பதிப்பகங்களின் இணையத்தளத்துக்குச் சென்று வரலாற்றுத் துறையில் அவர்கள் கொண்டுவந்திருக்கும் புத்தகங்களை ஒருமுறை பார்த்துவிடுங்கள். Historiography என்பது எவ்வளவு பெரிய பெருங்கடல் என்பது புரியவரும். பலவிதமான கோட்பாட்டு மற்றும் தத்துவார்த்த மோதல்கள் இத்துறையில் நித்தம் நித்தம் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. மீள்வாசிப்புகளும் மறுஆய்வுகளும் நிகழ்ந்த வண்ணம் உள்ளன. அறிவியல் துறையைப்போலவே புதிய கண்டுபிடிப்புகள் மலர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன.

சீரான வேகத்தில் காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தார் மகாலஷ்மி.

'இந்திய வரலாறு என்று வரும்போது தமிழகம் புறக்கணிப்படுவதைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?' என்றேன். ரொமிலா தாப்பர் உங்கள் துறைதானே என்னும் கேள்விக்கு நிகரானது இது.

ஆனால் மகாலஷ்மி பொறுமையாகப் பதிலளித்தார்.

'அது உண்மைதான். பிராந்திய வரலாறுகளைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம் என்பதைப் பலரும் இப்போது உணரத் தொடங்கியுள்ளனர். என்னுடைய புத்தகம் ஒன்றைச் சொல்கிறேன். குறித்துவைத்துக்கொள்ளுங்கள். The Making of the Goddess. தமிழ் பாரம்பரியத்தில் கொற்றவையின் பாத்திரத்தை இதில் ஆய்வு செய்திருக்கிறேன். பெங்குவின் வெளியீடு. படித்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்.'

சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு கேட்டார். 'நீங்களும் வரலாற்றுத் துறையில்தான் இயங்கி வருகிறீர்களா? புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறீர்களா?'

தெளிவான குரலில் பதிலளித்தேன்.

'வரலாறுமீது எனக்கு ஆர்வம் உண்டு. ஆனால் புத்தகங்கள் எழுதும் அளவுக்கு இன்னமும் கற்கவில்லை. நான் ஒரு மாணவன் மட்டுமே.'

The Making of the Goddess

ஜவாஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம் : அனுமதி அவசியமில்லை

noreply@blogger.com (மருதன்) — Tue, 17 Mar 2015 10:08:00 +0000

‘நான் பிபன் சந்திராவின் மாணவன்’ என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார் ராகேஷ் பதப்யால். இந்த அறிமுகத்தின் முக்கியத்துவத்தை நான் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிட்டேனோ என்று சந்தேகப்படுபவரைப்போல் மீண்டுமொரு முறை அழுத்தமாகச் சொன்னார். ‘பிபனின் கடைசி மாணவர்களில் ஒருவன் என்று சொல்லலாம்.’

ஜவாஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தில் உள்ள செண்டர் ஃபார் மீடியா ஸ்டடீஸ் பிரிவில் பேராசிரியராக இருக்கிறார் ராகேஷ் பதப்யால். ஊடகப் பிரிவுக்கான வகுப்பறைகளையொட்டி இவருடைய சிறிய, ஆர்ப்பாட்டமில்லாத அறை அமைந்துள்ளது. மேஜை முழுக்க பத்திரிகைகள், கடிதங்கள், அலுவலகக் கோப்புகள், காகிதங்கள். அலமாரியில் புத்தகங்கள் நிரம்பியிருந்தன. ஒன்பது புத்தகங்களைச் சரியவிடாமல் ஒன்றை மட்டும் அதிலிருந்து உருவியெடுப்பது சாத்தியமில்லை.

ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் ஹரிஷ் கரே உரையாற்றி முடித்திருந்தார். அவருடைய உரையைக் கேட்பதற்காகத்தான் அன்றைய தினம் பல்கலைக்கழகம் சென்றிருந்தேன். நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைத்து, வழிநடத்திச் சென்றவர்களில் ஒருவரான ராகேஷ் பதப்யாலை அப்போதுதான் முதல் முறையாகச் சந்தித்தேன். கூட்டம் முடிந்து கலையும்போது கவனமாக என்னைக் கண்டுபிடித்து, கையசைத்துக் கூப்பிட்டு தோளில் கைபோட்டபடி தன் அறைக்கு அழைத்து வந்துவிட்டார்.

தன் எதிரில் இருந்த இரண்டு நாற்காலிகளில் ஒன்றில் அமர வைத்துவிட்டு சாவகாசமாகத் தன் இருக்கையில் சாய்ந்துகொண்டு கேட்டார். ‘சென்னையில் இருந்து வருவதாகச் சொன்னீர்கள். ஹரிஷ் கரே பேசப்போகிறார் என்பது உங்களுக்குஎப்படித் தெரியும்?’

‘நேற்று இங்கு வந்திருந்தபோது அறிவிப்பு ஒட்டியிருந்ததைப் பார்த்தேன்.’

‘ஓ. பொதுவாக இத்தகைய நிகழ்ச்சிகளில் வெளியாட்கள் கலந்துகொள்வதில்லை. மாணவர்களுக்காகப் பிரத்தியேகமாக இத்தகைய சந்திப்புகளைத் தொடர்ந்து நடத்தி வருகிறோம்.’

‘மன்னிக்கவும், அனைவரும் வரலாம் என்று அதில் போட்டிருந்ததாக நினைவு.’

உண்மையில் ஒரு முறையல்ல, இரண்டு, மூன்று முறை கவனமாகப் படித்துப் பார்த்துவிட்டு அது பொது அழைப்பு அல்ல என்பதை உறுதிபடுத்திக்கொண்டபிறகுதான் இங்கே வந்திருந்தேன். அனுமதித்தால் உள்ளே நுழைவது, இல்லாவிட்டால் பக்கத்து கட்டடத்துக்குத் தாவிச் சென்றுவிடுவது என்பது திட்டம். நல்ல வேளையாக உள்ளே அனுமதித்துவிட்டார்கள். ஆனால் ஹரிஷ் கரே வருவதற்கு ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன்பே நான் அந்தக் கூட்டத்தோடு சம்பந்தப்படாத ஓர் அந்நியன் என்பதைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார்கள்.

‘அது ஒரு விஷயமே இல்லை. புதிய முகம் என்பதால் தெரிந்துகொள்வதற்காகக் கேட்டேன். மற்றபடி இங்கே யாருக்கும், எதற்கும் கட்டுப்பாடுகள் இல்லை.’

அவர் சொன்னது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை என்பது அங்கே நான் கழித்த கிட்டத்தட்ட மூன்று முழு தினங்கள் உறுதிசெய்தன. முதல் நாள் நான் பல்கலைக்கழகம் வந்தது ஒரு கருத்தரங்கில் கலந்துகொள்வதற்காக. இந்தியா, பிரேசில் இரு நாடுகளையும் ஒப்பிட்டு இரு நாட்டுப் பேராசிரியர்களும் ஆய்வறிக்கைகள் சமர்ப்பித்து விவாதிப்பதற்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த கருத்தரங்கம் அது. (இது பற்றி தனியே எழுதவேண்டும்). இதையும் இணையம் மூலமே அறிந்துகொண்டேன். இதிலும், அனைவரும் வரலாம் என்று அழைப்பு இல்லை. அங்கு சென்று என்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு அனுமதி கேட்டபோது அவர்கள் மறுக்கவில்லை. அந்தத் துணிச்சலில்தான் மறுநாள் ஹரிஷ் கரே நிகழ்ச்சிக்கும் சென்றிருந்தேன்.

‘இங்கே நீங்கள் சுதந்தரமாக எங்கும் சுற்றித் திரியலாம். தினம் பத்து கருத்தரங்குகள் நடைபெறும். ஒவ்வொரு துறையிலும் இப்படி ஏதாவது ஏற்பாடு செய்துகொண்டுதான் இருப்பார்கள். அப்படி எதுவும் இல்லாவிட்டாலும் மாணவர்களிடம் நீங்கள் உரையாடிக்கொண்டிருக்கலாம். இந்தப் பல்கலைக்கழகத்தை நீங்கள் புரிந்துகொள்ளவேண்டுமானால் குறைந்தது ஒரு முழு நாள் நீங்கள் ஒதுக்கவேண்டும். நான் இங்கேதான் இருப்பேன். எப்போது வேண்டுமானாலும் வந்து பார்க்கலாம். என்ன உதவி தேவைப்பட்டாலும் கேட்கலாம். சரி, தமிழ்நாட்டில் பதிப்புலகம் எப்படி இருக்கிறது?’

நான் பதிலளித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அவருடைய செல்பேசியில் அழைப்பு வந்தது. மன்னிக்கவும் என்று செல்போனை பாக்கெட்டில் இருந்து உருவி மேஜைமீது வைத்துவிட்டு ஸ்பீக்கரை இயக்கிவிட்டார். வணக்கம் சார், வைஸ் பிரஸிடெண்ட் ஆபிஸில் இருந்து பேசுகிறேன் என்றது எதிர்முனை பெண்குரல். யாரோ ஒரு பேராசிரியரின் பெயரைச் சொல்லி அவருடைய தொலைபேசி எண் கிடைக்குமா என்று கேட்டார்கள். அவர் நம்பரை நான் தருவது இருக்கட்டும், என் நம்பரை உங்களுக்கு யார் தந்தது என்றார் பதப்யால். ஒரு நிகழ்ச்சிக்காக போன மாதம்தான் உங்கள் பல்கலைக்கழகம் வந்திருந்தோம். நீங்கள்தான் கொடுத்தீர்கள் என்றுஅந்தப் பெண் பதிலளித்ததும், ஓ அப்படியா, சரி விரைவில் நீங்கள் கேட்ட நம்பரை தருகிறேன் என்று சொல்லி செல்பேசியை அணைத்தார். சத்தியமாக இவர் அந்த நம்பரைத் தரப்போவதில்லை என்பது தெரிந்தது.

ராகேஷ் பதப்யால் அகடமிக் வட்டத்தில் பிரபலமானவர். இவருடைய சமீபத்திய புத்தகம், JNU: The Making of India's National University, 1964-89. இன்றைய தேதியில் சிறப்பாக இயங்கிவரும் வெகு சில அரசு அமைப்புகளில் ஜவாஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகமும் ஒன்று. 1964ல் உருவாக்கப்பட்ட இந்தியாவின் இந்த முதன்மையான கல்வி நிறுவனம் கல்வி போதிக்கும் ஒரு பெரும்கூடமாக மட்டுமல்லாமல், அறிவுலக செயல்பாட்டுக்கான ஒரு விரிவான தளமாகவும் திகழ்கிறது. ராகேஷ் பதப்யாலின் 640 பக்கப் புத்தகம், பல்கலைக்கழகத்தின் தோற்றம், அதன் விழுமியங்கள், செயல்படும் துறைகள், மதிப்பீடுகள் வளர்த்தெடுக்கப்பட்ட விதம் ஆகியவற்றை விவரிக்கிறது. வெவ்வேறு பின்னணியில் இருந்து வந்த மாணவர்கள் தங்களுடைய அரசியல் கருத்துகளை எப்படி இங்கே கூர்படுத்திக்கொள்கிறார்கள் என்பதையும் ஓர் இயக்கமாக அவர்கள் எப்படித் திரள்கிறார்கள் என்பதையும் பதப்யால் விவரித்திருக்கிறார். கூடவே, சமகால சமூக, அரசியல் வரலாறும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதால் இந்திய வரலாற்றில் ஜவாஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம் வகித்துவரும் பாத்திரம் என்ன என்பதையும் ஒருவரால் இந்தப் புத்தகத்தின்மூலம் துல்லியமாகத் தெரிந்துகொள்ளமுடியும்.

ஹார்பர் காலின்ஸ் வெளியிட்டுள்ள தனது புத்தகத்தை அலமாரியில் இருந்து உருவியெடுத்துவந்து காண்பித்தார். ‘இந்தப் புத்தகத்தைப் படித்து முடித்த பிறகு பல்கலைக்கழகத்தை நீங்கள் பார்வையிட்டால் ஒவ்வொரு கல்லும் உயிர்பெற்று எழுந்து வருவதை உணரலாம். படித்து முடித்தவுடன் உடனே எனக்கு மெயிலில் எழுதுங்கள்.’

தமிழில் எத்தகையபுத்தகங்கள் அதிகம் வெளிவருகின்றன என்னும் அவருடைய கேள்விக்குப் பதிலளிக்கத் தொடங்கினேன். தமிழ்நாட்டில் செயல்படும் பதிப்பகங்களைச் சுருக்கமாக அறிமுகப்படுத்தினேன். எல்லாவற்றையும் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்ட பிறகு நிறுத்தி நிதானமாகக் கேட்டார்.

‘ஏன் நல்ல புத்தகங்கள் குறைவாக வருகின்றன? ஏன் மொழிபெயர்ப்புகள் அதிகம் இல்லை? ஆய்வு நூல்கள் ஏன் அதிகம் வெளிவருவதில்லை? பொழுதுபோக்கும் சுயமுன்னேற்றமும் எளிய அறிமுக நூல்களும் போதும் என்று தமிழ் வாசகர்கள் நினைத்துவிட்டார்களா?’

என்னால் அவர் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கமுடியவில்லை. உதாரணத்துக்கு, அவருடைய ஜெஎன்யு புத்தகத்தை மொழிபெயர்த்து கிழக்கு பதிப்பகத்தில் கொண்டுவருகிறோம் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அந்த 640 பக்கங்களைத் தமிழ்படுத்தினால் குறைந்தது 800 பக்கங்களுக்கு அது நீண்டுச்செல்லும். கிட்டத்தட்ட அதே விலை வைக்கவேண்டி வரலாம். எவ்வளவு பேர் ஆர்வத்துடன் அதனை வாங்கி படிப்பார்கள்? இங்கிருப்பவர்களுக்கு ஜெஎன்யு முக்கியமில்லை என்பது பதில் என்றால், சென்னை ஐஐடியின் வரலாறோ அல்லது அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தின் வரலாறோ எழுதவைத்து கொண்டுவந்தால் வரவேற்பு இருக்குமா?

‘ஏன் இந்த நிலை? இதை ஏன் யாரும் ஆராயவில்லை? இத்தகைய புத்தகங்களுக்கான தேவை இருப்பது தெரிந்தும் ஏன் யாரும் அதற்காகப் பணியாற்றவில்லை? வெளியிட்டால் வாங்க யாரும் இல்லை என்று சொல்லாதீர்கள். கிட்டத்தட்ட உலகம் முழுவதிலும் இதுதான் நிலை. வாசிப்பு வழக்கம் குறைந்துகொண்டுதான் வருகிறது. ஆனால் அதற்காக எழுதும் வழக்கத்தைக் குறைத்துக் கொள்ளவேண்டியதில்லை. மிக முக்கியமான, எழுதும் ஆற்றலைக் கைவிடவேண்டியதில்லை. இதை நீங்கள் யோசிக்கவேண்டும். உங்கள் சூழலில் உண்மையான பிரச்னைஎது? வாசிக்கும் ஆற்றல் இல்லாததால் அல்லது நல்ல புத்தகங்களை எழுதும் ஆற்றல் இல்லாததா?’

இரண்டும்தான். ஆனால் இந்த இரண்டுக்கும் தொடர்பு உள்ளதா? வாசிக்கும் ஆற்றலுக்கு ஏற்றாற்போல்தான் இங்கே புத்தகங்கள் உருவாக்கித் தரப்படுகின்றனவா? சந்தையின் தேவைக்காக சரக்கு சப்ளை செய்யப்படுகிறதா? ஆம் எனில் இதற்கு யாரைக் குற்றம் சொல்லவேண்டும்? எழுதுபவரையா, வாசிப்பவரையா, பதிப்பாளரையா? அல்லது மூவரையுமா? அல்லது முகம், பெயரறற்ற, உருவமற்ற சந்தையைக் குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்றிவிட்டு நாமெல்லாம் தப்பித்துவிடலாமா? ஜவாஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம் ஏன் துடிப்பாக இருக்கிறது அல்லது அப்படி எனக்குத் தோற்றமளிக்கிறது என்பதற்கான விடை இதுதான். அது சந்தைக்காக எதையும் சப்ளை செய்வதில்லை. காட்டுச்செடிகளைப்போல் தன்னியல்புடன் சுயவிருப்பத்துடன் கட்டுப்பாடுகளின்றி சுதந்தரமாக வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறது இந்தப் பல்கலைக்கழகம். அதனாலேயே உயிர்ப்புடனும் அறிவு தாகத்துடனும் இருக்கிறது.

பதப்யால் ஒரு வங்காளி. மேற்கு வங்கத்தில் வகுப்புவாதத்தின் வரலாறு என்பது இவருடைய இன்னொரு புத்தகம். 1943 தொடங்கி 1947 வரை, அதாவது வங்கப் பஞ்சம் தொடங்கி நவகாளி வரையிலான நிகழ்வுகளை இதில் அவர் ஆராய்ந்துள்ளார். சேஜ் பதிப்பக வெளியீடு. பெங்குவின் புக் ஆஃப் மாடர்ன் இந்தியன் ஸ்பீச்சஸ் இவருடைய இன்னொரு வெளியீடு. அவர் பணியாற்றியுள்ள பதிப்பகங்களில் அவரைக் கவர்ந்தது சேஜ். ‘இரண்டு காரணங்கள். முதலாவதாக, அகடமிக் தலைப்புகளை அதிகம் கொண்டுவருகிறார்கள். இரண்டாவது, ஒழுங்காக ராயல்டி அளிக்கிறார்கள்.’

இரண்டாவது அழைப்பு.இந்தமுறையும் செல்பேசியை எடுத்து ஸ்பீக்கரை இயக்கி மேஜைமீது வைத்த பிறகுதான் ஹலோ என்றார். அழைத்தவர் அவர் மனைவி. கிட்டத்தட்ட பத்து நிமிடங்கள். சொன்னால் சொன்ன நேரத்துக்கு ஏன் உங்களால் எங்கும் கிளம்பமுடியவில்லை? உடம்பு இப்பொழுது பரவாயில்லையா? போன வாரம் போனதாகச் சொன்ன அந்தக் கடைக்கு இன்று போகமுடியுமா? இன்னாரின் விஷயம் அதற்குப் பிறகு என்ன ஆனது? கூச்சத்துடன் நான் எழுந்து நின்றுகொண்டேன். ஆனால் அவர் விடவில்லை. உஷ் என்று கை காட்டி அமரவைத்துவிட்டு தொடர்ந்து பேசிமுடித்துவிட்டுதான் ஓய்ந்தார்.

‘மனைவி. இங்கேதான் பேராசிரியராக இருக்கிறார். கொஞ்ச நேரம் பொறுங்கள். அவர் வந்ததும் அறிமுகம் செய்துவைக்கிறேன். ஒரு காபி சாப்பிட்டுவிட்டு அப்படியே கிளம்பிப்போய்விடலாம். நீங்கள் எங்கே தங்கியிருக்கிறீர்கள்?’

‘சஃபதர்ஜங். உறவினர் வீட்டில்.’

‘அங்கே எங்கே?’

சொன்னேன். ‘இருங்கள். நாங்களும் அந்த வழியாகத்தான் போவோம் என்று நினைக்கிறேன். உங்களை அப்படியே காரில் இறக்கிவிடுகிறோம்.’

‘இல்லை, பரவாயில்லை. நாளை வரும்போது உங்களை வந்து பார்க்கிறேன்.’

பலனில்லை. அப்படியே பிடித்து அமரவைத்துவிட்டார். ஐந்தே நிமிடங்களில் அவர் மனைவி வந்துவிட்டார். அறிமுகம் செய்துவைத்தார்.

மீண்டுமொருமுறை பத்யபாலின் செல்பேசிஅடிக்க மீண்டும் அதை எடுத்து வழக்கம்போல் ஸ்பீக்கரை போட்டு வழக்கம் போல் மேஜைமீது வைத்துவிட்டு, நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருங்கள் என்று எங்களுக்குச் சைகை காட்டிவிட்டு சத்தம்போட்டு உரையாடத் தொடங்கிவிட்டார்.

பிபன் சந்திராவின் மறதி மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது என்று படித்திருக்கிறேன். இன்று மாலை வீட்டுக்கு வாருங்கள் என்று சில மாணவர்களை அழைப்பாராம். அவர்கள் வீட்டுக்கு வந்து கதவைத் தட்டும்போது, என்ன இவ்வளவு தூரம், ஏதாவது முக்கியமான விஷயமா என்பாராம். நீங்கள் தான் சார் எங்களை வரச்சொன்னீர்கள் என்று அவர்கள் குரல் கொடுத்தால் ஓ, அப்படியா என்று விழிப்பாராம். தன்னைச் சந்திக்க வருபவர்களிடம் இயல்பாகப் பழகக்கூடியவர் என்றும் படித்திருக்கிறேன். காரை நிறுத்தி தன் மாணவர்களை ஏற்றிக்கொண்டுச் செல்வது அவருக்கு வாடிக்கை. ஆனால் பிபன் கார் என்று தெரிந்தால் மாணவர்கள் கண்டும் காணாமலும் போய்விடுவார்களாம். ஏறச்சொன்னாலும் ஏற்கமாட்டார்களாம். காரணம் கிட்டத்தட்ட தினமும் அவர் கார் பாதி நின்றுவிடும். இறங்கி எல்லோரும் தள்ளிவிடவேண்டும்.

பேசிமுடித்துவிட்டு, சரி கிளம்புவோமா என்று ஒரு புன்னகையுடன் எங்களை அவர் அழைக்கும்போது அவர் மனைவி நிதானமாகக் கேட்டார்.

‘இதைப்போல் ஸ்பீக்கர் போட்டு பேசவேண்டாம் என்று எவ்வளவுமுறை உங்களிடம் சொல்லியிருக்கிறேன். திரும்பத் திரும்ப ஏன் இப்படிச் செய்கிறீர்கள்?’

அறையைவிட்டு வெளியில் வந்தபோது மெல்லிய குளிர் பாய்ந்துவந்து ஒட்டிக்கொண்டது. சில நிமிடங்கள் பேசியபடி நடந்துசென்று காரை நெருங்கினோம். கிட்டத்தட்ட இருட்டிவிட்டது. பின் இருக்கையில் பதப்யாலுடன் அமர்ந்துகொண்டேன். மெலிதான வேகத்தில் காரை ஓட்டிக்கொண்டே பேசிக்கொண்டிந்தார் அவர் மனைவி. (அவருடன் மேற்கொண்ட உரையாடலை அடுத்து எழுதவேண்டும்). திடீரென்றுகேட்டார்.

‘சற்று முன்னால் நான் உங்களிடம் பேசினேனே! அதையும் ஸ்பீக்கரிலா போட்டீர்கள்?’

நல்ல வேளையாக நான் இறங்கவேண்டிய இடம் வந்துவிட்டது. பதப்யால் பதிலளிப்பதற்கு முன்னால் அவசர அவசரமான இருவருக்கும் நன்றி கூறியபடியே காரில் இருந்து இறங்கி வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினேன்.

0

Rakesh Batabyal - Publications
Rakesh Batabyal - Profile
JNU - The Making of a University

இந்தியாவின் மகள்

noreply@blogger.com (மருதன்) — Tue, 10 Mar 2015 12:00:00 +0000

இந்தியாவின் மகள் பார்த்தாகிவிட்டதா என்று கேட்டபோது படபடப்புடன் பதிலளித்தார் சிந்து. 'பார்த்தேன். கோபத்தையும் எரிச்சலையும் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளமுடியவில்லை. ஒரு நாள் முழுக்க வேலை ஓடவில்லை.' ஆங்கில ஆன்லைன் செய்தி நிறுவனம் ஒன்றில் எடிட்டோரியல் துறையில் பணியாற்றிவருபவர் இவர். இந்தியாவின் மகள் ஏன் தன்னைக் கவரவில்லை என்பதற்கு அவர் சொன்ன காரணங்கள் இவை.

இதில் மேற்கத்திய மீடியா ஏன் இந்த அளவுக்கு ஆர்வம் காட்டுகிறது என்று புரியவில்லை. இந்தியா போன்ற மூன்றாமுலக நாடுகளில் மட்டும்தான் இப்படியெல்லாம் நடக்கும் என்று காட்ட விரும்புகிறார்களா?
இதற்கு முன்னால் யாருமே தாண்டாத எல்லைக்கோட்டையா இதில் வரும் ஆண்கள் தாண்டியிருக்கிறார்கள்? அப்படி என்ன புதிதாக இதில் வந்துவிட்டது?
இதில் வரும் டிரைவரின் காதல் கதை (அல்லது பாலியல் கதை) அயல்நாட்டுப் பார்வையாளர்களைக் கவர்வதற்காகவே எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதற்கும் டெல்லி சம்பவத்துக்கும் எந்தத் தொடர்புமில்லை.
இதில் வரும் பெரும்பாலானவர்கள் சொல்லிக்கொடுத்ததைச் சொல்பவர்களாகவே தோற்றமளிக்கிறார்கள்.
இந்தியா ஒரு பின்தங்கிய நாடு என்று காட்டவேண்டும் என்பதற்காகவே இதை எடுத்திருக்கிறார்கள்.
என் கணவன் தூக்கிலிடப்பட்டால் நானும் குழந்தைகளும் இறந்துவிடுவோம் என்கிறார் பலாத்காரம் செய்தவனின் மனைவி. இந்த வாசகங்களுடன் படத்தை நிறைவு செய்திருக்கக்கூடாது.
பின்னணி இசை, குழைந்து பேசும் வாய்ஸ் ஓவர் இரண்டும் பிடிக்கவில்லை.
சேரிப் பகுதிகளைத் திரும்பத் திரும்பக் காட்டுவது எரிச்சலூட்டுகிறது. இத்தகைய பகுதிகளில் இருப்பவர்கள்தான் குற்றமிழைப்பார்கள் என்னும் மேல்தட்டு மனோபாவத்தை ஆதரிப்பது போல் படம் எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இந்தியாவின் மகளை ஏற்க மறுத்தற்கு கவிதா கிருஷ்ணன், விருந்தா குரோவர் உள்ளிட்டவர்கள் வேறு சில காரணங்களை முன்வைக்கிறார்கள்.

வழக்கு நிலுவையில் இருக்கும்போது இத்தகைய பதிவுகள் வெளிவருவது சட்டப்படி சரியல்ல.
கருத்து சுதந்தரத்துக்கு எல்லை உண்டு. பிரவீண் தொகாடியா முஸ்லிம்களுக்கு எதிராகப் பேசுவதை நாம் கண்டிக்கவில்லையா?
கைது செய்யப்பட்டுள்ள குற்றவாளியின் தனிமனித உரிமைகள் மீறப்பட்டுள்ளன.இந்த வீடியோவால் குற்றவாளிக்குக் கிடைக்கவேண்டிய நீதி கிடைக்காமல் போகலாம்.
இந்த ஆவணப் படம் சட்டப்படி எடுக்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. பல குளறுபடிகள், திரை மறைவு வேலைகள் நடந்துள்ளன.

சட்டப்படி சரியா என்னும் கேள்வி போக, இப்போது நாம் பார்த்த காரணங்களில் பெரும்பாலானவை பிரத்தியேக அபிப்பிராயங்கள். மேலே நாம் பார்த்த எதிர்ப்பாளர்கள் யாருமே இந்த ஆவணப்படத்தைத் தடை செய்யவேண்டும் என்று கோரவில்லை. எனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றார் சிந்து. வழக்கு முடியும்வரை காத்திருந்திருக்கலாம் என்கின்றனர் கவிதா கிருஷ்ணன் உள்ளிட்டோர்.

சிந்துவிடம் குறிப்பாக நான் இது பற்றி விவாதித்தற்குக் காரணம் பெண்களுக்கு எதிரான பிற்போக்குக் கருத்துகள் கொண்டிருப்போரைக் கடும் சீற்றத்துடன் புறந்தள்ளுபவர் அவர். கவிதா கிருஷ்ணனின் இடதுசாரி அரசியல் நிலைப்பாடு, பெண்ணியச் சிந்தனை, முற்போக்குப் பார்வை ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து கவனித்து வருகிறேன் என்பதால் அவர் என்ன எழுதியிருக்கிறார் என்பதைத் தேடிப்பிடித்து வாசித்தேன். இவை போக, இந்த ஆவணப் படத்தை எடுத்த லெஸ்லி உட்வினின் உள்நோக்கம், செயல்பாடுகள் ஆகியவற்றை கேள்விக்கு உட்படுத்தும் சில கட்டுரைகளையும் வாசிக்க நேர்ந்தது. இப்போதைக்கு நான் செய்யவேண்டியதெல்லாம் ஆவணப்படத்தைப் பார்த்து முடிப்பதுதான்.

அதற்கு முன்னால் சில வார்த்தைகள்.

கேத்தரின் மேயோ என்ன நோக்கத்துடன் மதர் இந்தியா எழுதினார் என்று உள்புகுந்து ஆராய்வதைவிட முக்கியமானது அவர் எழுதியது உண்மையா, பொய்யா என்பதைத் தெரிந்துகொள்வது. மேயோ குறித்த தனிப்பட்ட சர்ச்சைகளில் வெளிவந்த உண்மைகளைக் காட்டிலும் மதர் இந்தியா முன்வைத்த உண்மைகள் வலிமையானவை என்பது என் கருத்து. இது லெஸ்லி உட்வினுக்கும் இந்தியாவின் மகளுக்கும்கூட பொருந்தும்.
பலரும் நினைப்பதுபோல் (குறிப்பாக, பாரதப் புதல்வர்களும் இந்துத்துவர்களும்) இந்த ஆவணப்படத்தை அனுமதிப்பதன்மூலம் இந்தியாவின் மானத்துக்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்பட்டுவிடும் என்று நான் அஞ்சவில்லை. பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் காட்சிபடுத்தப்படும்போதும் விவாதிக்கப்படும்போதும் அல்ல; இழைக்கப்படும்போதுதான் மானம் கப்பல் அல்லது விமானம் ஏறும். அது தினம் தினம் ஏறிக்கொண்டேதான் இருக்கிறது.
இந்தியா இன்றளவும் ஒருநிலப்பிரபுத்துவ அல்லது அரை நிலப்பிரபுத்துவ சமூகமாகவே இருக்கிறது. பெண்களுக்கு எதிரான குற்றச்செயல்கள் இங்கே பெருகுவதற்கும் பெண்களை இழிவாக நினைக்கும் போக்கு பெருமளவில் ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்கும் இந்தச் சமூக அமைப்பு ஒரு முக்கியக் காரணம்.
நிலப்பிரபுத்துவ சமூக முறை மாறாமல் தொடர்வதற்குக் காரணம் மக்களிடம் ஊறிக்கிடக்கும் பிற்போக்கு அம்சங்கள். அமெரிக்காவிலும் ஐரோப்பாவிலும் நிறவெறி நீடிப்பது போல் இந்தியாவில் மதவெறி (இந்து, கிறிஸ்தவ, இஸ்லாமிய) வலுவாக நீடிக்கிறது. ஆணாதிக்கம் நீடிக்கிறது.
மீண்டும், பலரும் சொல்வதைப்போல், பெண்கள்மீதான வன்கொடுமைகள் பெருகுவதற்குக் காரணம் 'இந்திய அல்லது இந்து கலாசாரம்' அழிந்து வருவதல்ல; வலுவடைந்து வருவதுதான். இந்த 'இந்து அல்லது இந்திய கலாசாரம்' பெண்களை மனிதர்களாக மதிக்க நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கவில்லை. கவிதா கிருஷ்ணன் சுட்டிக்காட்டுவதைப்போல் மகள்களாக, சகோதரிகளாக, காதலிகளாக, மனைவிகளாக, தெய்வங்களாக அவர்களைப் பாவிக்க மட்டுமே கற்றுக்கொடுக்கிறது. ஆண்களுக்குச் சமமானவர்களாக அல்ல; ஆண்களால் அரவணைக்கப்படவேண்டிய உயிர்களாக அவர்களைச் சார்ந்திருக்கவேண்டியவர்களாகச் சுருக்கிக்காட்டுகிறது. அதனால்தான், 'இந்தியாவின் மகள்' என்னும் தலைப்பையே கவிதா கிருஷ்ணன் கேள்விக்கு உட்படுத்துகிறார்.
குற்றம் இழைத்தவரின் சாதியும் மதமும் சமூக நிலையும் இங்கே முக்கியமல்ல. சாதி, மதம், இசம் அனைத்தையும் கடந்தது ஆணாதிக்க வெறி. அவர் வசிப்பது குப்பத்திலா கோபுரத்திலா என்பது முக்கியமல்ல. ஆணாதிக்க வெறி பொருளாதார நிலையைக் கடந்தது.
ஊர்வசி புட்டாலியாவின் The Other Side of Silence தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டுவதைப் போல் ஒரு பெண் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கப்படுவதற்குக் காரணம் பாலியல் இச்சை மட்டுமல்ல. பழிவாங்கும் வெறி, வன்மம் ஆகியவையும்கூட இத்தகைய கொடூரங்களைச் செய்யும்படி ஒருவனைத் தூண்டிவிடுகிறது. பிரிவினையின்போது பல பெண்கள் பாலியல் பலாத்காரத்துக்கு உள்ளாக்கப்பட்டதற்குக் காரணம் அவர்கள் மாற்று மதத்தைச்சார்ந்தவர்கள் என்பது மட்டும்தான். இப்போதும்கூட வகுப்புவாத மோதல்கள் நடைபெறும்போது கூட்டாகப் பெண்களை வன்புணர்ச்சி செய்யும் கொடூரங்கள் அரங்கேறி வருவதை இங்கே நினைவுபடுத்திக் கொள்ளலாம்.
வேறுபாடின்றி அனைத்து மதங்களும் பெண்களுக்கு எதிரானவையாக, அவர்களுடைய சுயமரியாதைக்கு எதிரானவையாக இருக்கின்றன. மத நம்பிக்கை மத வெறியாக விரிவடையும்போது பெண்கள் பலியிடப்படுகிறார்கள்.
நிலப்பிரபுத்துவ மனோபாவத்தில் இருந்து நம் சமூகம் விடுபடவேண்டுமானால் சாதி, மதம், ஆணாதிக்க உணர்வு உள்ளிட்ட அனைத்து பிற்போக்கு அம்சங்களில் இருந்தும் நாம் விடுபட்டாகவேண்டும்.
அரசாங்கம் தனி நபர்களின் தேர்வுகளில் இருந்து விலகியிருக்கவேண்டும். ஒரு மனிதனின் உணவு, உடை, கல்வி, காதல், திருமணம், பாலியல் நாட்டம், அரசியல் தேர்வு ஆகியவற்றில் அரசு தலையிடக்கூடாது. கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கக்கூடாது.
எனக்குப் பிடிக்கவில்லை அதனால் ஒரு படைப்பைத் தடைசெய்யவேண்டும் என்று குரல் கொடுப்பது ஆபத்தானது. இந்தியாவின் மகளை மட்டுமல்ல ஒவ்வொரு பெண்ணையும் மதிக்கவும் வரவேற்கவும் நாம் கற்றுக்கொண்டே தீரவேண்டும்.

அடுத்த பதிவு, ஆவணப்படத்தைக் கண்டபிறகு.

நல்லவர் இயேசு கயவன் கிறிஸ்து

noreply@blogger.com (மருதன்) — Tue, 03 Mar 2015 08:46:00 +0000

இயேசு நாதர் என்றொருவர் வாழ்ந்தாரா? உண்மையிலேயே போதனைகள் செய்தாரா? அற்புதங்கள் நிகழ்த்தினாரா? நோயுற்றவர்களைக் குணமாக்கினாரா? பாவங்களை மன்னித்தருளினாரா? அரசுக்கு எதிராகக் கலகக்குரல் எழுப்பினாரா? அவர் மனித குமாரனா அல்லது தேவ குமாரனா? அவருடைய வாழ்வை சாதாரணமானதா, அசாதாரணமானதா? இயேசு நாதரை ஒரு புனிதராகவும் மனிதராகவும் சித்தரித்து இதுவரை எழுதப்பட்டுள்ள புத்தகங்களின் எண்ணிக்கை பிரமிக்கத்தக்கவை. நாவல், வரலாற்று ஆய்வுகள் தொடங்கி மத விளக்கங்கள், தத்துவார்த்த விவாதங்கள் என்று பல தளங்களில் இயேசு நாதரின் வாழ்வும் போதனைகளும் பல மொழிகளில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. இப்போதும் பல புதிய புத்தகங்கள் வெளிவந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன.

பிலிப் புல்மேன் எழுதிய The Good Man Jesus and the Scoundrel Christ ஓர் அழகான கற்பனை கதை. மயக்கும் மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ள இந்த நாவல் முதல் பார்வைக்கு குழந்தைகள் புத்தகம் போலவே தோற்றமளிக்க வல்லது. பைபிள் கதைகள் சில இதில் இடம்பெற்றுள்ளன. இயேசு நாதரின் பல வாழ்க்கைச் சம்பவங்கள் அப்படியே இடம்பெற்றுள்ளன. ஜோசப், மேரி, பிலாத்து, பீட்டர் என்று பல கதாபாத்திரங்கள் அப்படியே இடம்பெறுகின்றன. இயேசுவின் பல போதனைகளும்கூட கிட்டத்தட்ட அப்படியேதான் இதிலும் இடம்பெறுகின்றன. இருந்தாலும் பல அடிப்படை மாற்றங்களை பிலிப் புல்மேன் தன் நாவலில் நிகழ்த்தியுள்ளார். புதிய கோணங்களில் இயேசுவையும் அவர் சூழலையும் கற்பனை செய்திருக்கிறார். அழகிய நடையில் அவர் விவரித்துச் செல்லும் இயேசுவின் புதிய வாழ்க்கையை வாசிக்கும்போது இது ஏன் உண்மையாக இருந்திருக்கக்கூடாது என்னும் கேள்வி தோன்றுவதைத் தவிர்க்கமுடியவில்லை. இந்த மயக்கத்தை ஏற்படுத்தியதுதான் இந்த நாவலின் பெரும் பெற்றி.

*

கன்னி மேரிக்கு பெத்லஹேமில் ஒரு மாட்டுத் தொழுவத்தில் இரண்டு குழந்தைகள் பிறக்கின்றன. முதல் குழந்தை திடகாத்திரமாக, நல்ல உடல் நலத்துடன் காணப்படுகிறது. அதற்கு இயேசு என்று பெயர் வைக்கிறார்கள். இரண்டாவது குழந்தை பூஞ்சையாக இருக்கிறது. அதற்கு வீட்டில் அழைக்க ஒரு பெயரும் பொதுவாக அழைக்க கிறிஸ்து என்னும் பெயரையும் வைக்கிறார்கள். ஒரு குழந்தை ஜோசப்புக்கு; இன்னொன்று எனக்கு என்று நினைத்துக்கொள்கிறார் மேரி. கிறிஸ்துவைத் தன்னுடன் சேர்த்து அணைத்துக்கொண்டு செல்லமாக வளர்க்கிறார். வலுவான இயேசுவுக்கு இந்த அளவுக்கு நேசம் தேவையில்லை அல்லவா?

இரு குழந்தைகளுமே இறை நம்பிக்கையுடன் வளர்கிறார்கள் என்றாலும் அவர்களிடம் ஓர் அடிப்படை வித்தியாசம் உண்டு. கிறிஸ்துவுக்கு மறை நூல்கள் கற்பதிலும் மத அறிஞர்களிடம், பாதிரியார்களிடம் உரையாடி அறிவை வளர்த்துக்கொள்வதிலும் ஆர்வம் அதிகம். இயேசுவிடம் இயல்பாகவே நல்ல சிந்தனை வளம் இருந்தது. மறை நூல்களிடம் அல்லாது மனிதர்களிடம் இருந்தும் உலகத்திடம் இருந்தும் கானகத்திடம் இருந்தும் அவர் கற்கத் தொடங்குகிறார்.

ஒரு கட்டத்தில் இயல்பாகவே இயேசு தன் குடும்பத்தைவிட்டுப் பிரிந்துவிடுகிறார். ஒரு வட்டத்துக்குள் அவரால் அடைந்து கிடக்கமுடியவில்லை. உலகிலுள்ள அனைவருமே என் தந்தை, தாய், சகோதரன்தான். தனிப்பட்ட உறவு எனக்கில்லை என்று அறிவித்துவிடுகிறார். தனக்குத் தெரிந்த உண்மைகளை, தனக்குக் கிடைத்த ஞானத்தை மற்றவர்களிடம் பகிர்ந்துகொள்ளும் நோக்கத்துடன் அவர் ஊர், ஊராகச் சுற்றித் திரிகிறார். அவர் பின்னால் ஒரு கூட்டம் திரளத் தொடங்குகிறது.

அவர் மட்டுமல்ல, அவரைப் போல் பலரும் அப்போது இப்படித்தான் உபதேசங்கள் நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தார்கள். தங்களை இறைவனின் புதல்வர்கள் அல்லது தூதுர்கள் என்றுதான் இவர்கள் அத்தனை பேருமே அழைத்துக்கொண்டார்கள். இவர்களில் சிலருக்கு மட்டுமே ஓரளவுக்கு மக்கள் வரவேற்பு இருந்தது. இயேசு அவர்களில் ஒருவர்.

ஆனால் கிறிஸ்துவிடம் ஒரு விரிவான, புத்திசாலித்தனமான திட்டம் இருந்தது. இப்போதுள்ள சூழலில் மக்களின் அன்பையும் ஆதரவையும் திரட்டவேண்டுமானால் உபதேசங்கள் செய்தால் மட்டும் போதாது. சில அற்புதங்களையும் நிகழ்த்திக் காட்டவேண்டும். சில அசாத்தியமான சித்து வேலைகளைச் செய்து அவர்களை வசப்படுத்தவேண்டும். அப்போதுதான் அவர்களுக்கு உண்மையான, முழுமையான நம்பிக்கை ஏற்படும். இந்த நம்பிக்கையை ஒழுங்குபடுத்தித் திரட்டி எடுப்பதே நல்லது.

இதை இயேசுவிடமும் சொல்லிப் பார்த்தார் கிறிஸ்து. ஆனால் அவர் கேட்கவில்லை. எனக்கு அதிசயங்களில் நம்பிக்கை இல்லை; இறைவனின் ராஜ்ஜியம் இதோ இங்கே விரைவில் வந்துவிடத்தான் போகிறது. இது அவர் உலகம். அவர் படைத்தது. அவர் பார்த்துக்கொள்வார். என்னால் நீ நினைப்பதைப் போல் எந்தவொரு நிறுவனத்தையும் உருவாக்கமுடியாது. அதிசயம், சித்து வேலைகள் செய்து மக்களைக் கவரவேண்டிய அவசியமில்லை. உண்மையின்மீது மட்டுமே எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது. இன்னொருமுறை இப்படியெல்லாம் பேசிக்கொண்டு என்னிடம் வராதே, போய்விடு.

கிறிஸ்துவுக்கு இயேசுமீது கோபம் இல்லை; ஆனால் நிறைய வருத்தம் இருந்தது. அந்தச் சமயம் பார்த்து ஓர் அந்நியர் கிறிஸ்துவைத் தொடர்பு கொள்கிறார். கவலைப்படாதே, உன்னைப் போலவே எனக்கும் உன் சகோதரனைப் பார்க்க வேதனையாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் நீ நினைத்தால் இதை மாற்றமுடியும். இயேசுவின் பெயருக்கு நீங்கா புகழைக் கொண்டுவந்து சேர்க்கமுடியும். அவர் உருவாக்கிய வெறுமையை உன்னால் இட்டு நிரப்ப முடியும். நீ மட்டும் என்னிடம் இணைந்துவிட்டால், நான் சொல்படி கேட்டு நடந்தால் இந்த மக்களை வென்றெடுக்கமுடியும். கிறிஸ்து அந்த அந்நியருடன் இணைகிறார். இத்தனைக்கும் அவர் ஊர், பெயர் எதுவும் கிறிஸ்துவுக்குத் தெரியாது. அவர் மனிதரா, தேவதூதனா, சாத்தானா என்றுகூடத் தெரியாது.

இதற்கிடையில் இயேசு பிரசங்கங்கள் நிகழ்த்தத் தொடங்குகிறார்.மலையிலும் கானகத்திலும் தெருவிலும் அவர் மக்களிடம் பேசுகிறார். நன்மை, தீமை என்றால் என்ன? இறைவனை அடைவது எப்படி? மனிதநேயம் என்றால் என்ன? நேசம் என்றால் என்ன? பாவம் என்றால் என்ன? பாவத்தைப் போக்கமுடியுமா? ஒரு பாவியால் இறைவனை நெருங்கமுடியுமா? இறைவன் யாரை நேசிப்பார், பணக்காரர்களையா ஏழைகளையா? ஆரோக்கியமானவர்களையா நோயுற்றவர்களையா? சொர்க்கத்தின் கதவுகள் யாருக்குத் திறக்கும்?

கிறிஸ்து இயேசுவை நிழல்போல் பின்தொடர்ந்து செல்கிறார். இயேசுவின் வார்த்தைகளைக் குறிப்புகள் எடுத்து அதை விரிவாகப் பதிவு செய்யத் தொடங்குகிறார். இயேசுவின் கதைகள், பிரசங்கங்கள் அனைத்தும் கிறிஸ்துவுக்கு உகந்தவையாக இருந்தன என்று சொல்லமுடியாது. சிலவற்றோடு அவரால் உடன்பட முடியவில்லை. சிலவற்றை அவரால் புரிந்துகொள்ளமுடியவில்லை. சிலவற்றை அவர் வெறுக்கவும் செய்தார்.

பிறகு யோசிக்கிறார். ஒரு வரலாற்று ஆசிரியராக இயேசுவின் போதனைகளை அப்படியே நகலெடுப்பதற்குப் பதிலாக அவற்றில் சில திருத்தங்களைச் செய்தால் என்ன? சில கசப்பான கதைகளை நீக்கிவிட்டு, சில இணக்கமற்ற உண்மைகளை ஒதுக்கிவிட்டு, ஒத்துப்போகமுடியாத விஷயங்களை அகற்றிவிட்டு சில நகாசு வேலைகள் செய்தால் இந்தப் போதனைகள் மேலதிக ஒளியுடன் பிரகாசிக்கும் அல்லவா?

கடவுளின் ராஜ்ஜியம் இதோ இந்த உலகில் அமையப்போகிறது என்று அறைகூவல் விடுக்கிறார் இயேசு. ஆனால் அப்படியெல்லாம் நடக்கப்போவதில்லை என்று கிறிஸ்துவிடம் ரகசியமாகச் சொல்கிறார் அந்நியர். உன் சகோதரன் கண்டபடி பேசிக்கொண்டிருக்கிறான். மிகக் கடினமான விஷயங்களை மக்களிடம் இருந்து அவன் எதிர்பார்க்கிறான். மக்களைப் புனிதர்களாக மாற்ற அவன் முயற்சிக்கிறான். இது நடைமுறையில் சாத்தியமில்லை. கடவுளின் ராஜ்ஜியத்தை அடையும் தகுதி இந்த மக்களுக்கு இல்லை. மக்களுக்கு கடவுள் தேவையில்லை. கடவுளின் நிழல் போதும். உண்மையின் நிழல் போதும். ராஜ்ஜியம் தேவையில்லை; ராஜ்ஜியத்தை நினைவுபடுத்தும் ஒரு சிறு அமைப்பு போதும். அந்த அமைப்புதான் தேவாலயம். இதை நாம் வலுப்படுத்தவேண்டும். பாதிரியார்களை உருவாக்கி, இயேசுவின் போதனைகளைப் புதுப்பொலிவுடன் மீளுருவாக்கம் செய்யவேண்டும். என் அன்பான கிறிஸ்துவே, இந்தப் பணியை நீதான் செய்யவேண்டும்.

இயேசுவுக்காக எதையும் செய்ய சித்தமாகயிருக்கிறேன். தேவைப்பட்டால் என் குருதியைச் சிந்தவும் உயிரைத் துறக்கவும்கூடத் தயார் என்று பதிலளிக்கிறார் கிறிஸ்து.

இப்போது இயேசுவிடம் மாற்றங்கள் தெரிகின்றன. இறைவனின் ராஜ்ஜியம் இங்கே அமையப்போவதில்லை என்பது அவருக்குத் தெரிந்துவிடுகிறது. இறைவன் பதிலளிக்கப்போவதில்லை என்பதும் தெரிந்துவிடுகிறது. தன் சகோதரன் சொன்னது சரிதான் என்பதை அவர் உணர்கிறார். மாய வேலைகளுக்கும் சித்து காரியங்களுக்கும்தான் இங்கே மதிப்பு இருக்கிறது. உண்மைக்கு மதிப்பில்லை. உண்மை யாரையும் கவர்வதில்லை. இதை உணர்ந்தும் கடவுள் அமைதியாக இருக்கிறார். பதிலளிக்கமுடியாமல் இருக்கிறார். எதையும் கண்டுகொள்ளாத, எதையும் மாற்ற விரும்பாத ஒரு கடவுளால் யாருக்கு என்ன பலன்? இத்தனை காலம் அவரை நாம் நம்பியிருந்தது வீணாகிவிட்டதா? என் சகோதரன் கிறிஸ்துவும் வேறு சிலரும் சொல்வதைப்போல் மக்களுக்கு மதம் என்னும் அமைப்புதான் தேவைப்படுகிறதா, கடவுள் இல்லையா?

அதே சமயம் இயேசுவால் மதத்தையும் தேவாலயத்தையும் பாதிரிமார்களையும் ஏற்கமுடியவில்லை. அவர் அனைத்திடம் இருந்தும் விலகிச்செல்லத் தொடங்குகிறார். பிரசங்கங்கள், கடவுள், கடவுளின் ராஜ்ஜியம் அனைத்தையும் அவர் கைவிடுகிறார்.

இப்போது அந்த அந்நியர் இயேசுவிடம் இறுதியாக ஒரு வேண்டுகோள் விடுக்கிறார். இனி உன் சகோதரனால் பலனில்லை. நீ செய்யவேண்டியது ஒன்றுதான். உன் கடவுளை ரோமர்களிடம் காட்டிக்கொடுத்துவிடு. இயேசுவின் இடத்தை நீ எடுத்துக்கொள். இயேசுவால் சாத்தியப்படாததை கிறிஸ்துவாகிய நீ சாத்தியப்படுத்து. இயேசுவின் தடுமாற்றங்களை நீ சரி செய். இயேசுவின் தவறுகளை நீ சீர்படுத்து. உன் சகோதரனுக்காக குருதி சிந்தத் தயார் என்றாய். குருதி சிந்தவேண்டியது நீயல்ல, உன் சகோதரன்தான். நீ உயிர்த்திருக்கவேண்டும். இயேசு தொடங்கியதை நீ முடித்து வைக்கவேண்டும்.

அவ்வாறே முடித்துவைக்கிறார். இயேசுவைக் காட்டிக்கொடுக்கிறார் கிறிஸ்து. இயேசு கைது செய்யப்பட்டு சிலுவையில் அறையப்படுகிறார். அவர் உயிர் பிரிகிறது. அவரது உடல் புதைக்கப்படுகிறது. ஒரு சிலரைத் தவிர அவருடைய சீடர்கள் அநேகம் பேர் இயேசுவைக் கைவிடுகிறார்கள். இயேசு இப்போது அவர்களுடைய கண்களுக்கு ஒரு மீட்பராகக் காட்சியளிக்கவில்லை. சாத்தியமற்ற மாற்றங்களை எதிர்பார்த்த இயேசுவை அவர்கள் ஒரு ஏமாற்றுக்காரராகவே பார்க்கிறார்கள்.

இந்த நிலைமை மாறும், கவலைப்படாதே என்று புன்னகைக்கிறார் அந்த அந்நியர். அல்லது தேவதூதர். புதைக்கப்பட்டு மூன்று தினங்கள் கழிந்தபிறகு கற்பாறையை நகர்த்திவிட்டு இயேசுவின் கல்லறையில் இருந்து அவர் பிரேதம் அகற்றப்படுகிறது. தனது சகோதரனின் உருவத்தை ஒத்திருக்கும் கிறிஸ்து இயேசுவின் இடத்தைப் பிடித்துக்கொள்கிறார். ஆம், இயேசு இப்போது உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார்.

அந்த தேவதூதர் சொன்னதைப்போல் எல்லாமே நொடியில் மாறிவிடுகிறது. இப்போது இயேசு ஒரு புனிதக் கடவுள். அவரிடம் அற்புதச் சக்திகள் மண்டிக்கிடக்கின்றன. அவர் நோயுற்றவர்களைக் குணமாக்குகிறார். முடமானவர்களை நடக்க வைக்கிறார். பார்வையற்றவர்களுக்குப் பார்வை கிடைக்கிறது. அவர் கடவுளின் புதல்வர். இறைவனின் ராஜ்ஜியத்தைத் துரிதப்படுத்தி இங்கே கொண்டுவந்து சேர்க்கப்போகிறவர். இயேசுவின் நாமம் ஜெயத்தைக் கொண்டுவரும். இறைவனை அடைவதற்கு இயேசுவே வழி. அவரே கதவு. இந்தக் கதவை அடைய நீங்கள் தேவாலயத்துக்குச் சென்றாகவேண்டியிருக்கும். மண்டியிட்டுப் பிரார்த்திக்கவேண்டியிருக்கும். இயேசுவின் வார்த்தைகள் இப்போது ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டுவிட்டன. இயேசு இப்போது ஒரு மார்க்கம். இயேசு ஒரு மதம்.

நல்லவர் இயேசு வெறுத்தது இதைத்தான். ஆனால் அது சாத்தியப்பட்டதற்குக் காரணம் கயவன் கிறிஸ்து. ஆனாலும் பாவம், அவர் தன் சகோதரனின் நல்வாழ்வுக்காகத்தான் இதனைச் செய்தார். அவர் உயிர்வாழவேண்டும் என்பதற்காகத்தான் அவரைக் காட்டிக்கொடுத்தார். தவிரவும், நான் செய்தது தவறோ என்று இப்போது அவர் யோசிக்கவும் தொடங்கிவிட்டார். அந்த அந்நியரின் வார்த்தைகளை நம்பி மோசம் போய்விட்டேனா? யார் அவர்? தேவதூதனா அல்லது அந்த வடிவில் வந்த சாத்தானா?

*

இது சுருக்கமான ஓர் அறிமுகம் மட்டுமே. மொழி அழகுக்காக ஒருமுறை, கட்டுப்கோப்பான வடிவத்துக்காக ஒருமுறை, வாசிப்பு இன்பத்துக்காக ஒருமுறை, எது ஏற்கெனவே சொல்லப்பட்டது, எது புதிய கற்பனை என்று கண்டுபிடிப்பதற்கான ஒருமுறை என்று பல காரணங்களைக் கற்பித்துக்கொண்டு இந்நாவலை திரும்பத்திரும்ப ஒருவர் வாசிக்கமுடியும். ஒரே ஒருமுறை வாசித்தாலும்கூட கிட்டத்தட்ட நிரந்தரமாகவே உங்களுடன் தங்கியிருக்கப்போகும் புத்தகம் இது.

சகிப்புத்தன்மை குறைந்து வரும் இன்றைய சூழலில் இப்படிப்பட்ட துணிச்சலான கற்பனைகளை நாம் வரவேற்கவும் ஆதரிக்கவும் வேண்டும். அதற்காகக்கூட ஒருமுறை இந்நாவலைப் படித்துப் பார்க்கலாம்.

ஒரு தென் ஆப்பிரிக்க எழுத்தாளரின் கதை

noreply@blogger.com (மருதன்) — Wed, 28 Jan 2015 09:45:00 +0000

சமீபத்தில் நடந்துமுடிந்த தி இந்து இலக்கிய விழாவில் (லிட் ஃபார் லைஃப்) டேமன் கால்கட் (Damon Galgut) என்னும் தென் ஆப்பிரிக்க எழுத்தாளரிடம் பிரத்தியேகமாக உரையாடும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. ராஜ்தீப் சர்தேசாய், சிவபெருமான் புகழ் அமிஷ், சேத்தன் பகத் போன்றவர்களைப் போட்டிப்போட்டுக்கொண்டு மொய்த்து, கையெழுத்து வாங்கித் தீர்த்த பெரும்கூட்டம், அழுக்கு ஜீன்ஸ், காலர் அற்ற டிஷர்ட் அணிந்திருந்த, கூச்சத்துடன் ஒதுங்கி, ஒதுங்கி நின்ற அந்தத் தென் ஆப்பிரிக்கரைக் கண்டுகொள்ளாதது ஆச்சரியமூட்டவில்லை.

'பேசுவது சங்கடமாகவே இருக்கிறது. தனிமையில் அமர்ந்து எழுதுவதுதான் சுகமானது. ஒரு எழுத்தாளர் இப்படி இருப்பதுதானே இயல்பானதும்கூட?' என்று புன்னகைத்தார் கால்கட். ஆனால் அமர்வுகளின்போது தன் கருத்துகளை ஆணித்தரமாகவே அவர் எடுத்து வைத்தார். இந்தியா தனக்கு இன்னொரு வீடு என்றார். பலமுறை தொடர்ச்சியாக இந்தியா வந்து சென்றிருக்கிறார். கோவாவில் நீண்ட காலம் தங்கியிருக்கிறார். 'சென்னையைப் பலமுறை கடந்து சென்றிருக்கிறேன். ஆனால் இவ்வளவு நேரம் இங்கே செலவிடுவது இதுவே முதல் முறை' என்றார்.

வாசிப்பின்மீது ஆர்வம் மட்டுமல்ல, நம்பிக்கையும் கொண்டிருக்கிறார் கால்கட். 'நாவல் வாசிப்பது உங்களை மேம்படுத்தும். புத்தகம் படிக்கும் ஒருவருக்கும் புத்தகம் படிக்காத ஒருவருக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை நீங்கள் சுலபமாகக் கண்டறிந்துவிடலாம். வாசிக்கும் பழக்கம் ஒருவருடைய குணாதிசயங்களை மாற்றியமைக்கிறது, அல்லது தீர்மானிக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.'

நாவல் மட்டும்தானா? அரசியலோ வரலாறோ வாசித்தால் ஒருவர் மாறமாட்டாரா? 'புதினத்தின் தாக்கமும் புதினமல்லாத எழுத்து வகையின் தாக்கமும் ஒன்றல்ல. கற்பனையின் ஆற்றல் தனித்தன்மை கொண்டது. அது உங்களை விரிவுபடுத்தும். உங்களை யோசிக்க வைக்கும். உங்கள் பண்புகளை மாற்றும் தன்மை அதற்கு உண்டு. ஒருவகையில் உங்களை அது பிசைந்து உருவாக்குகிறது என்றுகூடச் சொல்லலாம். வரலாறோ அரசியலோ இத்தகைய பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை.'

ஓர் உதாரணத்தையும் சொன்னார். 'நெல்சன் மண்டேலாவுக்கும் ஜார்ஜ் புஷ்ஷுக்கும் இடையில் உள்ள வேறுபாட்டை நீங்கள் யோசித்துப் பார்க்கலாம். மண்டேலாவுக்குப் படிக்கும் வழக்கம் இருந்தது. ஜார்ஜ் புஷ் ஏதேனும் படித்திருக்கிறாரா என்ன?'

பிறகு மண்டேலா பற்றிப் பேச்சு திரும்பியது. ஆட்சியில் அமர்வதற்கு முன்னால் மண்டேலா சாதித்ததையும் பொறுப்பேற்ற பிறகு அவரால் ஏன் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களைச் செய்யமுடியாமல் போனது என்பது பற்றியும் சிறிது நேரம் விவாதித்தோம். ட்ரூத் அண்ட் ரிகன்ஸைலேஷன் கமிஷன் எங்கே சறுக்கியது, ஏன் மண்டேலாவால் நீடித்த மாற்றத்தை ஏற்படுத்தமுடியவில்லை என்பதைப் பற்றிய விவாதங்கள் இப்போதும் அங்கே நடைபெற்றுவருகிறது என்றார். 'தென் ஆப்பிரிக்க இளைஞர்கள் இன்று மண்டேலாவைக் கடவுளாகக் காண்பதில்லை. அவருடைய குறைபாடுகளைக் குறிப்பிட்டுப் பேசுகிறார்கள், அவர் இன்னமும் நிறைய செய்திருக்கவேண்டும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்.'

பெருமாள் முருகன் எதைப் பற்றி எழுதினார், ஏன் அவரை எதிர்க்கிறார்கள் என்றார். 'ஒரு நாவலை எதற்காகத் தடை செய்யவேண்டும் என்று கோருகிறார்கள்? ஒரு கற்பனைப் படைப்பை எதற்காகத் தடை செய்யச் சொல்கிறார்கள்? இதை என்னால் ஏற்கவே முடியாது.'

சினுவா ஆச்சிபி, கூகி வா தியாங்கோ போன்றவர்களின் படைப்புகள் தமிழ் வாசகர்களுக்குப் பரிச்சயமானவை என்று நான் சொன்னபோது ஆச்சரியமடைந்தார்.தென் ஆப்பிரிக்காவில் இடதுசாரி சிந்தனைகள் வளர்ச்சி பெற்று வருவதாகச் சொன்னார். குறிப்பாக, படித்த இளைஞர்கள் மத்தியில் மார்க்சியம் பிரபலமாக இருப்பதாகக் குறிப்பிட்டார்.

ஈ.எம். ஃபோஸ்டர் மீது தனக்கு ஈர்ப்பு இருப்பதாகத் தெரிவித்தார். புதினம்தான் அவருடைய எழுத்துகளின் மையம் என்றபோதும் அரசியலும் வரலாறும் விரிவாகவே வாசித்திருக்கிறார் என்பதைக் கண்டுகொண்டேன். தீர்மானமான அரசியல் பார்வையும் அவரிடம் இருந்தது.

டேமன் காமட் எழுதிய In a Strange Room என்னும் நாவல் 2010ம் ஆண்டுக்கான புக்கர் பரிசுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. நாவல், சிறுகதைகள், நாடகம் என்று அவருடைய பல புத்தகங்கள் பரவலான கவனத்தைப் பெற்றுள்ளன.

வீட்டுக்கு வந்து நிதானமாக விக்கிபீடியாவில் பார்த்தபோது ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஆறு வயதானபோது அவருக்குப் புற்றுநோய் இருப்பது கண்டறியப்பட்டுள்ளது. கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டுப் பல ஆண்டுகளை மருத்துவமனையில் கழித்திருக்கிறார். அப்போது அவருக்குப் பல கதைகள் படித்துக் காட்டப்பட்டிருக்கின்றன. கேட்கக் கேட்க ஆர்வம் அதிகரித்திருக்கிறது. நோயும் வலியும் மறந்துவிட புதிய கற்பனை உலகுக்குள் நுழைந்திருக்கிறார். இன்றுவரை அவர் எழுதிக்கொண்டிருப்பதற்குக் காரணம் தொடக்ககால மருத்துவனை வாழ்க்கையும் புற்றுநோயும் தீராத அந்த வலியும்தான். தான் ஓர் ஓரினச்சேர்க்கையாளர் என்பதை அவர் வெளிப்படையாகவே சொல்லி வந்திருக்கிறார் என்பதையும் தெரிந்துகொண்டேன்.

துண்டுத் துண்டாக அவர் பகிர்ந்துகொண்ட கருத்துகள் அனைத்தும் இப்போது ஒன்று சேர்ந்து ஒரு சித்திரத்தை அளிப்பது போன்ற தோற்றம் ஏற்பட்டது.

பெருமாள் முருகன் - கருத்துரிமை - பைரஸி

noreply@blogger.com (மருதன்) — Sat, 17 Jan 2015 02:03:00 +0000

தி இந்துவின் Lit for Life இலக்கிய விழாவில் முதல் முறையாக நேற்று கலந்துகொண்டேன். காலை 10 மணி தொடங்கி மாலை வரை நீண்ட நிகழ்ச்சிகள் குறித்து பின்னர் எழுதுகிறேன். இப்போதைக்கு ஒரே ஒரு அமர்வு குறித்து மட்டும் சில வார்த்தைகள்.

பெருமாள் முருகனையும் அவருடைய சர்ச்சைக்குள்ளான நாவலையும் முன்வைத்து நடத்தப்பட்ட ஒரு விவாதத்தில் (Free Speech in Peril : The issues at stake) இருந்து சில பகுதிகளை மட்டும் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

என். ராம், நீதிபதி சந்துரு, ஆ.இரா. வேங்கடாசலபதி, சஷி குமார் ஆகியோர் இந்த அமர்வில் கலந்துகொண்டனர்.

பெருமாள் முருகனின் மாதொருபாகன் நூல் பற்றிய ஒரு நல்ல அறிமுகத்தை சமீபத்திய நிகழ்வுகளின் காலவரிசையோடு ஆ.இரா. வேங்கடாசலபதி வழங்கினார்.
ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டபிறகே நூல் பற்றிய சர்ச்சைகள் எழுந்துள்ளன. எனவே பிரச்னையின் தொடக்கப்புள்ளி தமிழ்நாடு அல்ல, டெல்லி. அங்கு இதற்கெனவே செயல்படும் ஓர் அமைப்பு தங்களுக்குப் பிடிக்காத அனைத்தையும் தடை செய்யச்சொல்லி பத்திரிகை அலுவலகங்களையும் எழுத்தாளர்களையும் மிரட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. பெருமாள் முருகனின் புத்தகத்தைத் தடை செய்யவேண்டும் என்று அங்கிருந்தபடியே தூண்டிவிட்டவர்கள் இவர்கள்தாம் என்றார் ஆ.இரா. வேங்கடாசலபதி.
இப்படி பொதுவாகச் சொல்லவேண்டிய அவசியமில்லை; அவர்கள் ஆர்எஸ்எஸ் இயக்கத்தினர்தான் என்று தெளிவாக அறிவித்தார் என். ராம். பெருமாள் முருகனுக்கும் அவருடைய புத்தகத்தை எதிர்த்தவர்களுக்கும் இடையில் 'அமைதியை' ஏற்படுத்துவதற்காக அரசு அலுவலகத்தில் வைத்து நடத்தப்பட்ட பேச்சுவார்த்தையைக் கட்டப்பஞ்சாயத்து என்றுதான் அழைக்கமுடியும்.
பெருமாள் முருகன் இறந்துவிட்டான் என்னும் அறிவிப்பை உணர்ச்சிவசப்பட்டு அவர் எடுத்த முடிவாகத்தான் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும். அவரை மீண்டும் எழுதச்சொல்லி நாம் கூட்டாகக் கேட்டுக்கொள்ளவேண்டும். மாதொருபாகனை தொடர்ந்து பதிப்பிக்கவேண்டும் என்றார் என்.ராம். (இதற்கான முயற்சிகளை ஆ.இரா போன்றவர்கள் தனிப்பட்ட முறையில் எடுத்து வருவதாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார்).
இது உடனடியாகச் சாத்தியமில்லை; பெருமாள் முருகனுடனான ஒப்பந்தம் அதனை அனுமதிக்காது. தவிரவும் அவர் என் நீண்டகால நண்பர் என்றார் காலச்சுவடு பதிப்பாசிரியர், கண்ணன். ஆனால், உங்களில் யாராவது வேறு பெயரில் மாதொருபாகனை பைரேட் செய்து இணையத்தில் ஏற்றினால் அதை நான் தடுக்கமாட்டேன் என்றார்.
மாதொருபாகன் தவிர பெருமாள்முருகனின் பிற புத்தகங்கள் விற்பனைக்குக் கிடைக்கின்றன என்றும் கண்ணன் அறிவித்தார். (இணையம் வழியாக மாதொருபாகன் ஆங்கில நூல் விற்பனைக்குக் கிடைக்கிறது.)
இத்தகைய எதிர்ப்புகள் கிளம்புவது முதல் முறையல்ல; கடைசி முறையாகவும் இருக்கப்போவதிதல்லை என்றார் நீதிபதி சந்துரு. சில உதாரணங்களையும் குறிப்பிட்டார். அண்ணாவின் பிறந்தநாளைக் கொண்டாட (உண்மையில் அது பிரபாகரனின் பிறந்தநாள்) தடை விதிக்கப்பட்டதை எதிர்த்து வைகோ நீதிமன்றத்தை நாடியபோது நீதிபதி அவரிடம் கேட்டாராம். 'உங்கள் கருத்துரிமை மீறப்படுகிறது என்று சொல்கிறீர்கள். ஆனால் டேம் 99 படம் வெளியிடக்கூடாது என்று நீங்கள்தான் சொன்னீர்கள். அது மட்டும் கருத்துரிமை மீறல் இல்லையா?' இரண்டு நிறுவனங்கள்தான் தமிழ்நாட்டில் (இந்தியாவில்?) கருத்துரிமை விஷயத்தில் ஒரே போக்கைத் தொடர்ந்து கடைபிடித்துவருகின்றன என்றார் சந்துரு. ஒன்று அரசாங்கம். பொதுக்கூட்டம் நடத்த அனுமதி வேண்டும் என்று எப்போது, யார் கேட்டாலும் தொடர்ந்து மறுத்துவிடுவார்கள். அடுத்தது, நீதிமன்றம். எப்போதும் அரசாங்கத்தின் அனுமதியை மறுத்து சந்திப்புக்கு அனுமதி வழங்குவார்கள்.
இந்துத்துவ, ஆர்எஸ்எஸ் இயக்கங்கள் இப்படி எழுத்தாளர்களின் கருத்துரிமையைப் பறிப்பதை வைத்துப் பார்த்தால் சுயமரியாதை இயக்கம் தோல்வியடைந்துவிட்டது என்றே சொல்லவேண்டும் என்றார் சந்துரு. (பெருமாள் முருகனுக்கு ஆதரவாக ஸ்டாலின் அறிக்கை வெளியிட்ட செய்தியைக் கேள்விப்பட்டு என். ராம் அதனை வரவேற்று, பகிர்ந்துகொண்டார்).
மேடையில் பேசிய அனைவரும் ஒரே குரலில் இரண்டு கோரிக்கைகளை முன்வைத்தனர். ஒன்று, பெருமாள் முருகனுக்கு. தயவு செய்து உங்கள் முடிவை மாற்றிக்கொண்டு இந்தப் போராட்டத்தின் நாயகனாக முன்வந்து வழிநடத்துங்கள். நீங்கள் இல்லாவிட்டால் இந்தப் போராட்டம் முழுமை அடையாது. மேலும், நீங்கள் அச்சப்பட்டு எழுத்தைத் துறப்பது அறம் அல்ல. இரண்டாவது கோரிக்கை அனைவருக்குமானது. உங்களுக்கு ஒவ்வாத விஷயங்களைப் படிக்கவோ பார்க்கவோ கேட்கவோ நேர்ந்தால், உடனே அவற்றைத் தடைசெய்யவேண்டும் என்று நினைக்காதீர்கள். அனைத்துக் கருத்துகளும் வெளிப்படுத்தப்படவேண்டும். அதற்கான உரிமை அனைவருக்கும் உள்ளது.

இதுதான் என்னுடைய கருத்தும். பிறகு, விரிவாக எழுதுகிறேன்.

கிராமப்புற இந்தியாவை ஆவணப்படுத்தும் முயற்சி

noreply@blogger.com (மருதன்) — Wed, 17 Dec 2014 16:35:00 +0000

பி. சாய்நாத் நடத்திய பத்திரிகையாளர்கள் சந்திப்பில் இன்று மாலை கலந்துகொண்டேன். கிராமப்புற மக்களின் வாழ்வை ஓர் இணையத்தளத்தில் (People's Archive of Rural India - PARI) ஆவணப்படுத்தும் தனது விரிவான திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தி உரையாற்றினார் சாய்நாத். பாரி என்னும் இந்த இணையத்தளம் வரும் 20ம் தேதி முதல் இயங்கத் தொடங்கும்.

ஆடியோ, வீடியோ, எழுத்துகள் மூன்றையும் பயன்படுத்தி ஏழை மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை முறையை பதிவு செய்வதுதான் சாய்நாத்தின் திட்டம். இந்தியாவின் பெரும்பகுதி கிராமப்புறமாக இருந்தபோதும் நாம் வாசிக்கும் செய்தித்தாள்களும் பத்திரிகைகளும் அதனைக் கண்டுகொள்வதில்லை என்பதால் இந்த முயற்சியைத் தொடங்கினேன் என்றார் பி. சாய்நாத்.

கிட்டத்தட்ட விக்கிபீடியா போன்ற இந்தத் தளத்துக்கான படைப்புகளை யார் வேண்டுமானாலும் அனுப்பிவைக்கலாம். தகுந்தவை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு இணைக்கப்படும். லாபநோக்கற்ற முறையில் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ள இந்தத் தளம் தி கவுண்டர் மீடியா டிரஸ்ட் என்னும் அமைப்பால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது. பதிவு செய்யப்பட்ட அலுவலகம் புது டெல்லியில் இருக்கிறது. பணிகள் மும்பையில் இருந்து மேற்கொள்ளப்படும்.

'83.3 கோடி மக்களும், 780 வழக்கு மொழிகளும், பல்வகைக் கலாசாரங்களும், பல்வேறு தரப்பட்ட தொழில்களும் நிறைந்த நாடு இது. ஒரே வலைத்தளத்தில் இவை எல்லாவற்றையும் ஒன்றுதிரட்ட பாரி முனைகிறது.' என்கிறது அறிமுகக் குறிப்பு. 'கிராமப்புற இந்தியாவை முழுவதுமாகப் படம் பிடித்துவிட முடியாது என்றாலும், மாபெரும் உண்மைகளின் சிறு சிறு பகுதிகளை பாரி உள்ளடக்கியிருக்கிறது. மிகப் பெரிய அளவிலான பொதுமக்களின் ஒத்துழைப்பு கிடைத்துவிட்டால், பாரி தன் பணிகளின் வீச்சை மேலும் விரிவடையச் செய்துவிட முடியும்.'

பி. சாய்நாத் தி இந்துவில் எழுதிய பெரும்பாலான கட்டுரைகள் ஏழைகளையும் விவசாயிகளையும் கிராமப்புறப் பெண்களையும் மையப்படுத்தியே அமைந்திருந்தன. இந்தியாவின் இருள் படர்ந்த பகுதிகளில் கள ஆய்வு நடத்தி பல்வேறு பின்னணியைச் சேர்ந்த மக்களுடன் உரையாடி அவர்களுடைய வாழ்வையும் போராட்டத்தையும் நேரடியாகப் பதிவு செய்தவர் சாய்நாத். அவருடைய நீண்டகால பத்திரிகைத் துறை அனுபவம் இந்தத் தளத்தைச் செழுமைப்படுத்தும் என்று நம்பலாம். சாய்நாத்தின் பல உரைகள் இணையத்தில் காணக்கிடைக்கின்றன. அவருடைய புகழ்பெற்ற புத்தகம், Everyone Loves a Good Drought.

பாரி வெற்றி பெற வாழ்த்துகள்.

தொடர்பு கொள்ள : contact@ruralindiaonline.org

அர்த்தசாஸ்திரம் : உலகின் முதல் பொருளாதார நூல்

noreply@blogger.com (மருதன்) — Wed, 03 Dec 2014 05:23:00 +0000

அரசியல் பொருளாதாரம் பற்றிய உலகின் முதல் ஆவணம் என்று அர்த்தசாஸ்திரம் அறியப்படுகிறது. இந்திய வர்த்தக வரலாற்றைப் பல பாகங்களில் அறிமுகப்படுத்தும் பெங்குவின் ஆலன் லேன் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகவும் முதல் நூலாகவும் அர்த்தசாஸ்திரம் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. அறம், பொருள், இன்பம் மூன்றையும் விவரிக்கும் அர்த்தசாஸ்திரத்தில் இருந்து செல்வம் பற்றிய பகுதிகளை மட்டும் எளிமையாகத் தனது புத்தகத்தில்
(Arthashastra: The Science of Wealth) அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார் தாமஸ் டிரவுட்மன். ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சமஸ்கிருதத்தில் எழுதப்பட்ட அர்த்தசாஸ்திரம், ஓர் அரசன் தனது நாட்டை எப்படி நிர்வகிக்கவேண்டும், குடிமக்களை எப்படி நடத்தவேண்டும், வரிகள் எப்படி விதிக்கப்படவேண்டும், தானியங்கள் எப்படிப் பங்கிடப்படவேண்டும், ராணுவ நடவடிக்கைகளை எப்படி மேற்கொள்ளவேண்டும் உள்ளிட்ட பல அம்சங்களை ஆராய்கிறது. அர்த்தசாஸ்திரத்தை இயற்றிய ஆசிரியர் என்று கௌடில்யர், சாணக்கியர், விஷ்ணுகுப்தர் ஆகியவர்களின் பெயர்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

மாக்கியாவெல்லியின் தி பிரின்ஸ் புத்தகத்தோடு ஒப்பிடப்படும் அர்த்தசாஸ்திரத்தை இப்போது வாசிக்கும்போது சில விஷயங்களில் நாம் கவனமாக இருக்கவேண்டும். முதலில் இந்த ஆவணத்தை அன்றைய காலகட்டத்து அரசியல், வரலாற்று, பொருளாதாரப் பின்னணியோடுப் பொருத்திப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். இரண்டாவதாக, இன்றைய சூழலோடு அதனைப் பொருத்திப் பார்த்து அதிலிருந்து நமக்கு ஏதேனும் பாடங்கள் கிடைக்காதா என்று பார்க்க முயற்சி செய்யக்கூடாது. மூன்றாவது, அர்த்தசாஸ்திரத்தின்படிதான் அன்றைய ஆட்சிமுறை நிலவியது என்று அவசரப்பட்டு முடிவுசெய்துவிடக்கூடாது. காரணம் அர்த்தசாஸ்திரத்தின்படிதான் அன்றைய அரசர்கள் ஆட்சி செய்தனரா என்பது நமக்குத் தெரியாது. அரசருக்கு ஆளிக்கப்பட்ட ஆலோசனைகளின் தொகுப்பு என்னும் அளவில் ஒரு வரலாற்றுப் பிரதியாக மட்டுமே அர்த்தசாஸ்திரத்தை நாம் அணுக இயலும்.

முடியரசு, குடியரசு இரண்டில் எது சிறந்தது என்னும் கேள்வியை எழுப்பும் அர்த்தசாஸ்திரம், முடியரசே சிறந்தது என்னும் முடிவுக்கு வருகிறது. இன்றைய சூழலுக்கு ஏன் அர்த்தசாஸ்திரம் பொருந்தாது என்பதற்கு இது ஓர் உதாரணம் மட்டுமே. அதே சமயம் இன்றைய யதார்த்தத்தைப் பிரதிபலிக்கும் பல அம்சங்களும் அர்த்தசாஸ்திரத்தில் உள்ளன. ஓர் உதாரணம் : ‘நாக்கில் வைக்கப்பட்ட தேனையோ விஷத்தையோ சுவைக்காமல் இருக்க முடியாது. அதுபோல அரசனுடைய பணத்தைக் கையாளும் ஒருவனால், சிறிதளவே ஆனாலும், பணத்தைச் சுவைக்காமல் இருக்கமுடியாது. நீரில் நீந்துகிற மீன் தண்ணீரைக் குடிக்கிறதா இல்லையா என்று எப்படி அறிய-முடியாதோ அதுபோல பணிகளை நிறைவேற்ற நியமிக்கப்பட்ட அதிகாரிகள் பணமோசடி செய்வதை அறிய இயலாது. வானில் பறக்கும் பறவைகளின் வழியைக்கூட அறியமுடியும். ஆனால் தன் எண்ணங்களை மறைத்துச் செயல்படும் அதிகாரிகளின் வழிகளை அறியமுடியாது.’ (2.10.32-34).

அரசன் என்றால் ராஜபோக வாழ்க்கை, நிரம்பி வழியும் வசதிகள், கணக்கிடவியலா பொன், பொருள் என்று மட்டுமே நாம் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் அவருடைய வாழ்க்கை சவாலானது என்கிறார் டிரவுட்மன். ஓர் அரசனுக்குத் தொடர்ந்து ஆபத்தும் அச்சுறுத்தல்களும் தோன்றிக்கொண்டே இருக்கும். அரண்மனைக்கு உள்ளிருந்தும், வெளியில் இருந்தும். தொடர்ந்து கண்காணித்து இந்தச் சவால்களை முறியடிக்கவேண்டிய கட்டாயத்தில் அரசர் இருக்கிறார். தன் சொந்தக் குடும்பத்திடம் இருந்து ஓர் அரசன் எப்படித் தன்னைக் காத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்றும் அந்தப்புரத்தில்கூட எப்படியெல்லாம் எச்சரிக்கை உணர்வுடன் இருக்கவேண்டும் என்றும் விரிவாக அர்த்தசாஸ்திரம் விளக்குகிறது.

அமெரிக்க, பிரெஞ்சுப் புரட்சிகளைத் தொடர்ந்து முடியாட்சி உதிர்ந்து குடியாட்சிக்கான அவசியம் உலகளவில் உணரப்பட்டது. சமூகப் பொருளாதாரக் கட்டுமானங்கள் மாற்றம் பெற்றன. அரசர் ஒருவரே பலம் பாய்ந்தவர், அதிகாரம் மிக்கவர் என்பதால் பொருளாதாரத்தை இயக்கும் உந்துசக்தியாகவே அவரே இருக்கவேண்டும் என்று அர்த்தசாஸ்திரம் வலியுறுத்துகிறது. சந்தையில் குறிப்பிட்ட பண்டங்களின் விலை அதிகரிக்கும்போது அரசரின் மாயக்கரம் பாய்ந்து வரவேண்டும். சமநிலைச் சரியும்போது, விலைவாசி உயரும்போது, பஞ்சம் ஏற்படும்போது இந்த மாயக்கரம் நீண்டுவந்து அமைதியை ஏற்படுத்தவேண்டும். வணிகர்களையும் பொது-மக்களையும் பாதுகாப்பதற்காக, அரசர் தலையிட்டுப் பொருட்களின் விலைகள் கட்டுக்கடங்காமல் போவதைத் தடுக்கவேண்டுமென்று அர்த்தசாஸ்திரம் அறிவுறுத்துகிறது.

தாமஸ் டிரவுட்மன் எழுதுகிறார். ‘அர்த்தசாஸ்திரத்தைப் படிக்கும்போது புலப்படும் ஒரு உண்மை வர்த்தகம் என்பது சந்தைகளில் பொருட்களை விற்பனை செய்வதல்ல. மாறாக, அது தொழிற்கூடங்களில் இருந்து பொருட்களைச் சந்தைக்குச்கொண்டு செல்லும் முறைகளைப்பற்றியது. இது சந்தையை மையமாகக்கொண்டு வர்த்தகத்தை ஆராயும் தற்போதைய முறைக்கு மாறானது.’

ஓர் அரசர் பல்வேறு திறன்களைப் பெற்றிருக்கவேண்டும். அல்லது திறன் பெற்ற துறைசார் அறிஞர்களை அருகில் வைத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்கிறது அர்த்தசாஸ்திரம். விவசாயத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. எத்தகைய பயிர்கள், எப்போது, எவ்வளவு பயிரிடப்படவேண்டும், அறுவடை செய்யப்பட்ட தானியங்கள் எவ்வாறு பங்கிடப்படவேண்டும் என்பது திட்டவட்டமாகக் கணக்கிடப்பட்டு வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. ஓர் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் சமமான தானியங்கள் அளிக்கப்பட மாட்டாது. உழைக்கும் மக்களுக்கும் செல்வந்தர்களுக்கும் வெவ்வேறு அளவுகளில் தானியங்கள் அளிக்கப்படும். பிராமணர்களுக்கும் அரசர்களுக்கும் போர் வீரர்களுக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் வெவ்வேறு தர வகைகள் ஒதுக்கப்படும்.

‘விவசாயக் குடும்பங்கள், அவற்றால் உற்பத்தி செய்யமுடியாத பொருட்களுக்கு ஈடாக அவை தயாரிக்கும் பயிர்களின் ஒரு பகுதியைப் பண்டமாற்று செய்கின்றன. உபரி உற்பத்தியை வரியாகவும் செலுத்து-கின்றன. அர்த்தசாஸ்திர காலத்திலிருந்து இந்தியா இதுபோன்ற சிறிய அளவிலான குடும்பம் சார்ந்த விவசாயத்தையே மேற்கொண்டு வருகிறது. அதிகமான நிலங்களை வைத்திருந்த நிலவுடைமையாளர்கள் இருந்த-போதிலும், அதிகப் பரப்பளவிலான விவசாயம் குறைந்த அளவிலேதான் மேற்கொள்ளப்பட்டது.’

வணிகர்களிடம் அரசர் கவனமாக இருக்கவேண்டும். அவர்கள் பல்வேறு பொருள்களைக் கொண்டுவருவதால் நிச்சயம் அவர்களை மதிக்கவேண்டும். அதே சமயம் பொதுமக்களை ஏமாற்றுபவர்களாகவும் வணிகர்கள் இருப்பதால் அரசர் விழிப்புடன் இருக்கவேண்டும் என்கிறது அர்த்தசாஸ்திரம். ‘வணிகர்களும் வர்த்தகர்களும் காணப்பட்டாலும், அவர்கள் பின்புலத்திலேயே ஒழுங்குபடுத்த வேண்டியவர்களாக, வரிவிதிக்க வேண்டியவர்களாக, தவறான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடாதபடி கண்காணிக்க வேண்டியவர்களாக இருக்கின்றனர். ’ வெளிநாட்டு வர்த்தகத்தை அர்த்தசாஸ்திரம் ஆதரிக்கிறது. வர்த்தகக் கண்காணிப்பாளர்மூலம் வெளிநாட்டு வர்த்தகத்தில் அரசர் பங்குகொள்ளு-மாறு வலியுறுத்துகிறது.

முடியரசுதான் சிறந்தது என்று அர்த்தசாஸ்திரம் நம்பியது ஏன்? ‘குடியரசுகளைவிட முடியரசுகள் சிறந்து விளங்கியதற்கு முடியரசுகளின் பொருளாதார வலுவே முக்கியக் காரணமாக விளங்கியது. மூலதனத்தை எளிதில் திரட்ட முடிந்ததால் முடியரசுகள் அத்தகைய வலுவான பொருளா-தாரத்துடன் திகழ முடிந்தது.’ இன்னோரிடத்தில் டிரவுட்மன் எழுதுகிறார். ‘அதிக லாபத்தைத் தடுக்க வரிகளையும் அபராதங்களையும் விதிக்கும் அதிகாரங்களும் அவரிடத்தில் இருந்தன. வெற்றியை உறுதிப்படுத்தவும் அபாயங்களைத் தடுக்கவும் அரசரிடம் மந்திரக்கோல் எதுவும் இருக்கவில்லை. நிரம்பி வழியும் கருவூலம், வலுவான படை, உழைப்பாளிகளான மக்கள், வழக்குகளைத் தீர்க்க வலுவான முறைகள் ஆகிய ஒன்றுக்கொன்று இணைந்த சிலசமயம் போட்டியிடக் கூடியவற்றினிடையே ஒரு சமநிலையை நிறுவுவதன்மூலம் அரசர் நாட்டின் அமைதியைக் கட்டிக்காக்கலாம். அர்த்தசாஸ்திரம் வெற்றிக்கான உத்தரவாதத்தை அளிக்காவிட்டாலும், அரசருக்கும் அமைச்சர்-களுக்கும் தேவையானவற்றை அறிவார்ந்த முறையில் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான வழிகாட்டியாக விளங்குகிறது.’

அரசரைக் காட்டிலும் வணிகர்கள் பலர் அப்போது கூடுதல் செல்வச்செழிப்புடன் இருந்தனர் என்பதை அர்த்தசாஸ்திரத்தில் இருந்து அறியமுடிகிறது. ஆனால் அவர்களுடைய செல்வத்தின் வளர்ச்சி அரசர்களுடைய தொடர்பினால், அவர்களுக்கிடையே நடைபெற்ற ஆடம்பரப் பொருட்களின் வர்த்தகத்தால் வளர்ந்ததே தவிர தனிப்பட்ட முறையில் அல்ல என்கிறார் டிரவுட்மன். இந்த அம்சங்களை இன்றைய அரசியல் சூழலிலும் நம்மால் காணமுடிகிறது. அதேபோல், தங்கத்தின்மீதான மோகம் அன்றிருந்தைப்போல் இன்றும் தொடர்கிறது என்கிறார் டிரவுட்மன்.

ஒப்பீடுகளை இந்த அளவோடு மேலோட்டமாக முடித்துக்கொள்வதே சரியாக இருக்கும். மேற்கொண்டு ஆராய்ந்து இன்றைய காலகட்டத்துக்கு அர்த்தசாஸ்திரத்தை இழுத்து வந்து பார்ப்பது அவசியமற்றது. மற்றபடி டிரவுட்மன் குறிப்பிடுவதைப்போல், நமது இன்றைய நிலைமையை ஒரு விரிவான நோக்கின்மூலம் அறிந்துகொள்ள அர்த்தசாஸ்திரத்தை உபயோகப்படுத்திக்கொள்வதில் தவறில்லை.

தாமஸ் டிரவுட்மனின் புத்தகத்தை நல்ல தமிழில் சரளமாக மொழிபெயர்த்திருக்கிறார் எஸ். கிருஷ்ணன். விரைவில் புத்தகம் விற்பனைக்குக் கிடைக்கும்.

கத்தி கம்யூனிசமும் கட்சி கம்யூனிசமும்

noreply@blogger.com (மருதன்) — Tue, 25 Nov 2014 10:42:00 +0000

விஜய் ஒரே ஒரு புத்தகம் படிப்பதாகக் காண்பிக்கிறார்கள். ஆனால் அது என்ன புத்தகம் என்பது காண்பிக்கப்படவில்லை.கம்யூனிசம் என்றால் என்ன என்னும் கேள்விக்கு இட்லியை வைத்து ஏதோ பதில் சொல்கிறார். அதற்கும் கம்யூனிசத்துக்கும் தொடர்பில்லை.

ஆக, கதாநாயகன் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் என்று எங்கும் கமிட் செய்துகொள்ளவில்லை. போகட்டும், வில்லன் யார்? ஒரு பன்னாட்டு கார்பரேட் நிறுவனம். சரி, அந்த நிறுவனத்துக்காவது ஓர் அடையாளம் உண்டா என்றால் அதுவும் இல்லை. கிராமத்து மக்களின் வாழ்வை அழித்துவிட்டு நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சி எடுக்கத் துடிக்கும் அந்தக் குளிர்பான நிறுவனத்தின் பெயர் வெறும் 'கோலா கம்பெனி' மட்டுமே.

லாபம் ஈட்டுவதற்காக எடுக்கப்பட்ட ஒரு படத்தில் லாபத்தின் அடிப்படையைக் கேள்விக்கு உட்படுத்தும் கம்யூனிசத்தை உயர்த்திப் பிடிக்கமுடியாது என்பதால் கதாநாயகனை ஒரு கம்யூனிஸ்ட் என்று காட்டமுடியாது என்னும் நியாயம் புரிகிறது. கத்தி படமே ஒரு கார்பரேட் தயாரிப்பு என்னும்போது இன்னொரு கார்பரேட் நிறுவனத்தைத் தவறான ஒளியில் காட்டிவிடமுடியாது என்பதால் வில்லனை இப்படித்தான் பொத்தாம்பொதுவாகக் காட்டியாகவேண்டும் என்னும் தர்க்கமும் புரிகிறது.

புரியாத ஒரே விஷயம், கத்தி திரைப்படத்துக்கு கட்சி இடதுசாரிகளின் ஆதரவு கிடைத்துள்ளது ஏன் என்பதுதான். புதிதாக அப்படி என்ன இதில் இருக்கிறது? பாராட்டும்படியான எந்த அம்சத்தைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள்? புரட்சிகரமான எந்தக் கருத்தை முன்மொழிந்திருக்கிறார்கள்? என்ன அரசியல் இருக்கிறது இந்தப் படத்தில்? வழக்கமான மசாலா திரைப்பட இலக்கணத்தின் விதிகளைக்கூட மீறமுடியாமல் தவிக்கும் ஒரு மிகச் சாதாரண படத்தை நியாயப்படி உதாசீனம் அல்லவா செய்திருக்கவேண்டும்?

மீத்தேன் வாயு, குழாய்க்குள் போராட்டம், கதநாயகனின் உணர்ச்சிபூர்வமான ஒன்றரை பக்க டயலாக் ஆகியவற்றைப் பார்வையாளர்களே பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாதபோது எதற்கு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தினர் உணர்ச்சிவசப்பட்டு வரவேற்கவேண்டும்? பக்கம் பக்கமாக பி. சாய்நாத் போன்றவர்கள் எழுதிவந்ததைக் காட்டிலும் அழுத்தமாக விவசாயிகள் பிரச்னை கத்தியில் காண்பிக்கப்பட்டுவிட்டதா என்ன?

எனக்குத் தெரிந்தவரை தமிழ்த் திரையுலகத்திடம் ஒரே ஒரு தோசைக்கல்தான் இருக்கிறது. எப்போதோ அரைத்து, வழித்து, எடுத்து வைத்த மாவு என்பதால் அரிதாகவும்கூட சில தோசைகள் வித்தியாசமாக வந்து விழுந்துவிடுவதில்லை. ஹீரோவையும் வில்லனையும் காலாகாலத்துக்கும் ஒரே மாதிரி காட்டிக்கொண்டிருக்கமுடியாது என்பதால் அவ்வப்போது இப்படி, அப்படி கொஞ்சம் டைவர்ட் ஆகி மக்கள் போராட்டம், கறுப்புப் பண மீட்பு, லஞ்சம், விவசாயிகள் தற்கொலை, பெண்கள் கொடுமை, பழங்குடிகள் போராட்டம் என்று கொஞ்சம்போல் மக்கள் பிரச்னைகளைத் தொட்டுக்காட்டிவிட்டு (அதுவும் மிகவும் மேலோட்டமாக) வழக்கமான ஃபார்முலாவுக்குள் புகுந்துவிடுவார்கள்.

சமுதாயத்தை மாற்றியமைப்பது குறித்து கிளைமாக்ஸுக்கு முந்தைய சீனில் ஒரு விழிப்புணர்வூட்டும் பிரசங்கம் இடம்பெற்றாலும் கட்டக்கடைசியில் கத்தி ஒரு மசாலா தோசையாகவே எஞ்சி நிற்கிறது.

ஆனால் என் கவலை கத்தி கம்யூனிசம் பற்றியதல்ல; கட்சி கம்யூனிசம் பற்றியது.

ஏதோ இந்த அளவுக்காவது சொன்னார்களே என்று திருப்தியடையவேண்டிய சூழலில்தான் கத்திப் படத்தைப் பாராட்டும் கட்சித் தோழர்கள் இருக்கிறார்களா? படம் யார் எடுத்திருந்தால் என்ன, எப்படி எடுத்திருந்தால் என்ன, நமக்காக ஒரு செய்தி சொல்லியிருக்கிறார்கள் அல்லவா என்று பணிவுடன் மகிழ்ந்து பாராட்டும் மனநிலையைத்தான் அவர்கள் கொண்டிருக்கிறார்களா?

சற்றே நீட்டித்துப் பார்த்தோமேயானால் கத்தியைப் பாராட்டிய, பாராட்டாத கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் இரண்டுமே இத்தகைய ஒரு காம்ப்ரமைஸ் மனநிலையைத்தான் கொண்டிருக்கின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளமுடியும். எல்லாமே மோசம் என்றாலும் அதில் ஓரளவுக்குச் சுமாரான மோசத்தைத் தேடிக் கண்டறிந்து கூட்டணி அமைப்பது ஒரு தந்திரோபாய அரசியல் நகர்வு என்றால் மோசமான படங்களில் ஓரளவு மோசமான ஒன்றைக் கண்டறிந்து பாராட்டுவதும்கூட அதே தர்க்கரீதியில் சரியானதுதான் இல்லையா?

ஒரு முதலாளி எவ்வளவு மோசமாகத் தன் தொழிலாளர்களை நடத்தினால் என்ன? மார்ச் மாதம் சம்பளம் கொஞ்சம் போட்டுக் கொடுத்தால் பாராட்டலாம் அல்லவா என்றும்கூட இதே மனநிலை கொண்ட ஒருவரால் அப்பாவித்தனமாகத் திருப்திப்பட்டுக்கொள்ள முடியும்.

கம்யூனிசம் என்பது காம்ப்ரமைஸ் கொள்கை அல்ல. மோசமானவற்றில் இருந்து சிறந்தவற்றைத் தேர்ந்தெடுப்பது எப்படி என்று அது ஒருபோதும் ஒருவருக்கும் கற்றுக்கொடுத்ததில்லை.

பின் குறிப்பு :

இட்லி, தோசை இரண்டையும் இக்கட்டுரையில் மோசமான ஒளியில் காட்டியிருந்தாலும் தனிப்பட்டமுறையில் இரண்டுமே எனக்குப் பிடித்தமானவை.

ஹிட்லர் : ஏன் இன்னொரு புத்தகம்?

noreply@blogger.com (மருதன்) — Wed, 12 Nov 2014 11:27:00 +0000

தீர்ப்பு எழுதுவது சுலபமானது. புரிந்துகொள்வதுதான் மிகவும் கடினம். எரிக் ஹாப்ஸ்பாம் எழுதிய The Age of Extremes புத்தகத்தின் தொடக்க அத்தியாயத்தில் காணப்படும் வாசகம் இது.

இது ஹிட்லருக்குப் பொருந்துமா? லட்சக்கணக்கான யூதர்களை, இடதுசாரிகளை, ஒரு பால் நாட்டம் கொண்டவர்களை, ஊனமுற்றவர்களை, பிற 'தேவையற்றவர்களை' ஹிட்லரின் நாஜிகள் அழித்தொழித்தனர். எப்படி மக்கள் கொத்துக்கொத்தாகச் சிறை பிடிக்கப்பட்டார்கள், சித்திரவதை செய்யப்பட்டார்கள், கொல்லப்பட்டார்கள் என்பதை விவரிக்கும் ஏராளமான பதிவுகள் நம்மிடம் உள்ளன. வதைமுகாம்களில் சிக்கி மீண்டவர்கள், மாண்டவர்களின் சந்ததியினர், அரிதாகத் தப்பிப்பிழைத்தவர்கள் என்று பலரும் தங்கள் நினைவுக்குறிப்புகளை எழுதிவைத்திருக்கிறார்கள். இவற்றை மேலோட்டமாகப் பார்த்தே கண்களில் நீர் தளும்பும். இருபதாம் நூற்றாண்டின் இணையற்ற தீயசக்தி என்று அல்லாமல் வேறு எப்படியும் ஹிட்லரை நம்மால் மதிப்பிடவேமுடியாது. ஹாப்ஸ்பாம் சொல்வதைப் போல் இது சுலபமானதுதான்.

ஆனால் ஹிட்லரைப் புரிந்துகொண்டுவிட்டோம் என்று நம்மால் சொல்லமுடியாது. இத்தனை லட்சம் பேரை ஹிட்லர் ஏன் கொல்லவேண்டும்? இதற்கெல்லாம் அவரிடம் வலுவான காரணங்கள் இருந்தனவா? யூதர்கள் அவருடைய எதிரியா? அல்லது ஜெர்மனியின் எதிரியா? என்ன செய்தார்கள் இடதுசாரிகள்? ஜெர்மனியில் புரட்சி அரசாங்கம் அமைப்பதற்காக ஏதேனும் சதித்திட்டங்கள் தீட்டி ஹிட்லரிடம் மாட்டிக்கொண்டார்களா? ஏன் வந்தது இந்தக் கம்யூனிச வெறுப்பு? சரி, யூதர்களும் இடதுசாரிகளும் ஏதோ அரசியல் காரணங்களுக்காக வெறுக்கப்பட்டவர்கள் என்றே வைத்துக்கொள்வோம். வயதானவர்களும் குழந்தைகளும் ஒருபால் நாட்டம் கொண்டவர்களும் உடல் ஊனமுற்றவர்களும் சிறைபிடிக்கப்பட்டது ஏன்? அவர்களுக்கு என்ன உள்நோக்கம் இருந்தது?

ஹிட்லர் மிகவும் அந்தரங்கமான ஒரு மனிதர் என்கிறார் இயான் கெர்ஷா. ஹிட்லர் குறித்தும் நாஜி ஜெர்மனி குறித்தும் விரிவான ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு பல புத்தகங்கள், ஆய்வுரைகள், கட்டுரைகள் எழுதியிருக்கிறார் கெர்ஷா. இன்னமும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார். அவராலும்கூட ஹிட்லரைப் புரிந்துகொள்ளமுடியவில்லை. ஹிட்லர் பற்றிய பல கேள்விகளுக்கு இன்னமும் விடை தெரியவில்லை, கண்டுபிடிக்கவும்முடியவில்லை என்கிறார் கெர்ஷா.

எரிக் ஹாப்ஸ்பாம், இயான் கெர்ஷா. ஹிட்லர் புத்தகத்தை நான் எழுதுவதற்குக் காரணமாக இருந்தவர்கள் இந்த இருவரும்தான். அவ்வளவு சுலபத்தில் ஒருவரைப் புரிந்துகொண்டுவிடமுடியாது என்பதை இவர்கள் புரியவைத்தார்கள்.

ஹிட்லர் புத்தகத்தின் அறிமுக அத்தியாயத்தில் இருந்து சில பகுதிகள் :

யூதர்களை முழுமுற்றாக அழித்தொழிக்கவேண்டும் என்று ஹிட்லர் ஏன் நினைத்தார்? எப்போது இந்தச் சிந்தனை அவரிடம் உதித்தது?
மனித கற்பனைக்கு எட்டாத அளவுக்குக் குரூரமாக இந்தக் கொலைத் திட்டம் ஏன் விரிவடைந்தது? அதன்மூலம் நாஜிகள் சாதித்தது என்ன?
நாஜி வீரர்கள் ஹிட்லரின் உத்தரவுகளை ஒரு கடமையாகக் கருதி நிறைவேற்றினார்களா? அப்பாவி கைதிகளை வகை வகையாகச் சித்திரவதை செய்தபோது அவர்கள் என்ன நினைத்தார்கள்?
ஹிட்லருக்கு எதிர்ப்புகளே எழுவில்லையா?
ஹிட்லர் ஆட்சியைப் பிடித்தபோது பொதுமக்கள் அதை எப்படி எடுத்துக்கொண்டனர்? யூதர்கள் தேடித்தேடி வேட்டையாடப்பட்டபோது ஜெர்மனி என்ன செய்துகொண்டிருந்தது? உலகம் என்ன செய்துகொண்டிருந்தது?
ஹிட்லர் அப்படியொன்றும் தீவிரமானவர் அல்லர்; அவர் ஜெர்மனிக்காகவே அனைத்தையும் செய்தார் என்று அப்போது பலர் நம்பினர். இது எப்படி நடந்தது? ஹிட்லரை எப்படி அவர்களால் ஏற்கமுடிந்தது?
ஹிட்லரிடம் மட்டுமே யூத வெறுப்பு இருந்தது? ஹிட்லர் மட்டுமா இடதுசாரிகளை வெறுத்தார்? எனில் ஹிட்லரை மட்டும் எதற்காகத் தனியாகப் பிரித்தெடுத்து வசை பாடவேண்டும்? அவர் வாழ்ந்த காலகட்டத்தின் விளைவு என்று அல்லவா அவரை மதிப்பிடவேண்டும்?
இன்றும்கூட ஹிட்லரைப் பலர் தங்கள் ஆதர்சனமாக வெளிப்படையாகவே ஏற்பது ஏன்?

பல கேள்விகளை இப்படி அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். இவற்றில் சிலவற்றுக்கு மட்டுமே விடைகள் உள்ளன. அவற்றில் சில மட்டுமே அனைவராலும் ஏற்கப்பட்டுள்ளன. இயான் கெர்ஷா குறிப்பிடுவதைப் போல் இன்னும் பல ஆய்வுகள் தொடங்கப்படவேயில்லை. பல கேள்விகள் கேட்கப்படவேயில்லை.

குறிப்பாக, அன்றைய ஜெர்மனியின் சோஷியல் டெமாக்ரடிக் கட்சியினரும், கம்யூனிஸ்டுகளும் (இவர்களைப் பேதம் பிரிக்காமல் இடதுசாரிகள் என்றே மொத்தமாக அடையாளப்படுத்தினார் ஹிட்லர்) ஹிட்லரை எப்படி எதிர்கொண்டனர்? தனிப்பட்ட முறையில் இந்தக் கேள்வி எனக்கு முக்கியம் என்று தோன்றியதால் அது குறித்த தேடல்களும் விவாதங்களும் இதில் சற்றே விரிவாக இடம்பெற்றுள்ளன.

இது ஆய்வுப் புத்தகம் அல்ல; ஹிட்லரைப் பற்றியும் நாஜி ஜெர்மனி பற்றியும் இதுவரை யாரும் அறிந்திராத எதையும் இது புதிதாகக் கண்டறிந்துவிடவில்லை. மாறாக, சில முககிய ஆய்வாளர்களின் பார்வையில் பல புதிய கோணங்களில் ஹிட்லரை விரிவாக அறிமுகப்படுத்துகிறது இந்தப் புத்தகம். பிறப்பு, போர், வதைமுகாம்கள், வீழ்ச்சி, மரணம் என்று நேர்க்கோட்டில் எளிதாக சித்திரங்கள் தீட்டிவிட்டு கடந்துவிடாமல் ஒவ்வொரு அம்சத்தையும் நின்று நிதானமாக அலசுகிறது. விரிவாக ஹிட்லரைக் கற்க எந்தெந்த திசையில் ஒருவர் பயணம் செய்யவேண்டும் என்பதையும் அந்தப் பயணத்தின் முடிவில் என்னவெல்லாம் ஒருவர் கற்கலாம் என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஹிட்லர் பற்றி மேற்குலகில் நடைபெறும் விவாதங்கள் எத்திசையில் செல்கின்றன என்பதைக் கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

ஏன் இன்னொரு புத்தகம் என்பதற்கான என் பதில் இதுவே. ஒன்றல்ல, இன்னும் நூறு எழுதப்பட்டாலும் தீராத பல விவாதங்கள், விடையறிந்துகொள்ளமுடியாத பல கேள்விகள், புரிந்துகொள்ளமுடியாத பல மர்மங்கள் ஹிட்லரிடம் எஞ்சியுள்ளன.

ஜெ : சில குறிப்புகள்

noreply@blogger.com (மருதன்) — Wed, 01 Oct 2014 05:13:00 +0000

சட்டத்துக்கு விரோதமான முறையில் சொத்துகள் சேர்த்த வழக்கில் ஜெயலலிதா குற்றவாளி என்று தீர்ப்பளித்துள்ள பெங்களூரு சிறப்பு நீதிமன்றம் அவருக்கு நான்காண்டுகள் சிறைத் தண்டனையும் ரூ.100 கோடி அபராதமும் விதித்திருக்கிறது. இந்த வழக்கில் தொடர்புடைய சசிகலா, வி.என். சுதாகரன், இளவரசி ஆகியோருக்கு நான்காண்டு சிறைத் தண்டனையும் தலா ரூ.10 கோடி அபராதமும் அளிக்கப்பட்டுள்ளன. ஜெயலலிதாவின் முதல்வர் பதவியைப் பறித்து அவரைச் சிறையிலும் தள்ளியுள்ள இந்தத் தீர்ப்பு வழக்கத்துக்கு மாறான சில எதிர்வினைகளையும் அசாதாரணமான ஒரு சூழலையும் இங்கே ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. இதை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?

தொடர்ந்து வாசிக்க >>

ஓர் அறியப்படாத இந்தியரின் இங்கிலாந்து பயணம்

noreply@blogger.com (மருதன்) — Fri, 26 Sep 2014 07:11:00 +0000

நீரத் சவுத்ரி மிகச் சரியாகத் தன்னை ’ஓர் அறியப்படாத இந்தியர்’ என்றே அழைத்துக்கொண்டார். அதே பெயரைத் தலைப்பாக வைத்து அவர் 1951ல் எழுதிய சுயசரிதை (An Autobiography of an Unknown Indian) பரவலான கவனத்தையும் தீவிர எதிர்ப்பையும் ஒருசேர ஈர்த்தது. இதன் தொடர்ச்சியாக இன்னொரு நூலையும் (Thy Hand, Great Anarch!) 1981ல் அவர் வெளியிட்டார். நான் முதலில் வாசித்தது அவருடைய அதிகம் அறியப்படாத புத்தகமான A Passage to England. 1955ம் ஆண்டு லண்டன் பிபிசி நீரத் சவுத்ரியை வரவேற்று, எட்டு வாரங்கள் தங்க வைத்து, உரைகள் ஆற்றுமாறு கேட்டுக்கொண்டது. நீரத் சவுத்ரி தனது அனுபவங்களைத் தொகுத்து இந்தப் புத்தகத்தைக் கொண்டுவந்தார்.

பிறந்தது வங்காளத்தில் என்றாலும் மனத்தளவில் நீரத் சவுத்ரி ஒரு லண்டன்வாசி. இங்கிலாந்துமீது மட்டுமல்ல இங்கிலாந்தின் காலனியாதிக்கத்தின்மீதும் அவருக்கு மரியாதை இருந்தது. அந்த மரியாதை இந்தப் புத்தகத்திலும் பக்கத்துக்குப் பக்கம் பிரதிபலிக்கிறது. ஒரு ஏஞ்சலைப் போல் எழுதுகிறார் என்று தி கார்டியன் வியந்து பாராட்டியிருந்தாலும் இப்போது வாசிக்கும்போது சவுத்ரியின் நடையை அந்த அளவுக்கு ரசிக்கமுடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை நடையை ரசிக்கமுடிந்தாலும் உள்ளடக்கத்தை ரசிப்பது சாத்தியமா?

இங்கிலாந்தில் ஒரு நலன்புரி அரசு இயங்கி வருகிறது என்று கேள்விப்பட்டிருந்தாலும் அதெல்லாம் வெறுமனே மிகைப்படுத்தப்பட்ட பிரசாரம் என்றுதான் நீரத் சவுத்ரி நினைத்திருந்தாராம். ஆனால் அங்கு சென்றபிறகுதான் இதெல்லாம் பிரசாரம் அல்ல, நூற்றுக்கு நூறு உண்மை என்பதை உணர்ந்திருக்கிறார். பொதுவாக இரு வழிகளில் நலன்புரி அரசு இயங்கும் என்கிறார் சவுத்ரி. ஒன்று, மக்களின் வாழ்க்கை நிலையை உயர்த்துவதற்கு அரசே முன்வந்து உதவிகள் புரியும் அமைப்பு. இரண்டாவது அரசின் உதவியை நாடாமல் மக்களே தங்கள் வாழ்நிலையைத் தாங்களே உயர்த்திக்கொள்ளும் அமைப்பு. இங்கிலாந்தில் இந்த இரு அமைப்பு முறைகளும் வெற்றிகரமாக இயங்கிவருகின்றன என்று பூரித்து எழுதுகிறார் நீரத் சவுத்ரி.

நீரத் சவுத்ரி இங்கிலாந்து கிளம்பப்போகிறார் என்று தெரிந்ததுமே அவருடைய இந்திய நண்பர் ஒருவர் அறிவுறுத்தி அனுப்பியிருக்கிறார் : ’இங்கிலாந்திலும் சேரிப்பகுதிகள் உள்ளன, அவற்றையும் சென்று பாருங்கள். அப்போதாவது உங்கள் ஆங்கில மோகம் தெளிவடைகிறதா என்று பார்ப்போம்’. ஆனால் பாவம், அந்த நண்பரின் திட்டம் ஒரே பத்தியில் தோல்வியடைந்துவிட்டது. பிர்மிங்ஹாம், பிரிஸ்டால் என்று சில சேரிப்பகுதிகளுக்குச் சென்று பார்வையிட்டிருக்கிறார் சவுத்ரி. ஆச்சரியம்! சேரியா அது? இந்தியாவில் ஒரு செழிப்பான பகுதியில் உள்ள ஒரு செல்வந்தரின் மாளிகையைக் காட்டிலும் மேலான ஓர் இருப்பிடத்தில் அல்லவா பிரிட்டிஷ் தொழிலாளர்கள் வசித்துவருகிறார்கள்? புது டெல்லி சொகுசு மாளிகைகளைக் காட்டிலும் சொகுசான குடியிருப்புகளை அல்லவா இங்கிலாந்து அதன் தொழிலாளர்களுக்காக உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறது?

அப்படியே கொல்கத்தா, டெல்லி சேரிப்பகுதிகள் நீரத் சவுத்ரியின் கண்முன் விரிகின்றன. இந்திய அழுக்கும் அசிங்கமும் அவரை இம்சிக்கின்றன. ஒருமுறை ரயிலில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது நாற்றமடிக்கும் போர்வையால் (மட்டும்) தன் உடலை மறைத்துக்கொண்டு ஒரு கிராமத்து மனிதன் வந்து தன் பக்கத்தில் அமர்ந்ததை நினைத்துப் பார்க்கிறார். நினைக்கும்போதே ட்யூலிப் மலர்களின் வாசனையை மீறி நாசித் துவாரங்களில் இந்திய ஏழைமையின் வாசம் நிறைந்து இம்சிக்கிறது. இங்கிலாந்து கால்நடைகளைக் காட்டிலும் கீழான நிலையில்தான் இந்தியக் கிராமப்புற கைவினைக் கலைஞர்களும் விவசாயிகளும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றனர் என்பதை அவர் உணர்கிறார். பேருந்துகளிலும் பொதுவிடங்களிலும் அநாகரிகமாக நடந்துகொள்ளும் இந்தியர்களை, அசுத்தமாக வலம் வரும் இந்தியர்களை, சகலவிதமான வியாதிகளையும் சுமந்துகொண்டு வாழும் இந்தியர்களை அவர் தன் மனக்கண்ணில் தரிசிக்கிறார். பிறகு, இருக்கவே இருக்கிறார்கள் அதிர்ஷ்டம் கெட்ட தொழுநோயாளிகள்! இவர்கள் இல்லாத இடமே இல்லையா? மெய் வருத்தத்துடன் நீரத் சவுத்ரி கலங்குகிறார். எப்படி என்று கவனியுங்கள். ஒவ்வொரு நாளும் இப்படிப்பட்ட மனிதர்களைக் காணும்படி, அவர்களோடு சேர்ந்து வாழும்படி நிர்பந்திக்கப்பட்ட இந்த வாழ்க்கையை எப்படி அழைப்பேன்? இப்படி தினம் தினம் வாழ்ந்தால் எனக்கு மனோ வியாதி வந்துவிடாதா?

ஆனால் இங்கிலாந்து? பொதுவிடங்களில் அலங்கோலமாக யாரும் காட்சியளிப்பதில்லை. முகஞ்சுளிக்க வைக்கும் நாற்றம் இல்லை. இந்தியாவில் பஞ்சாப் குழந்தைகளைத் தவிர எல்லா மாநிலக் குழந்தைகளும் வறுமையில் வாடுகின்றன (ஆம், இது நீரத் சவுத்ரியின் குறிப்புதான்). ஆனால் இங்கிலாந்தில் ஒரே ஒரு குழந்தையிடம்கூட ஏழைமையின் நிழல்கூடக் காணப்படவில்லை. அப்படியா, மருந்துக்கு ஒரு குழந்தைகூடவா அங்கே அழுக்காகயில்லை என்று நீங்கள் கேட்பதாகயிருந்தால் அல்லது சந்தேகப்படுவதாக இருந்தால் இதோ உங்களுக்காக ஒரு நேர்மையான குறிப்பு. பிர்மிங்ஹாமில் ஓரிடத்தில் குறைவான உடைகளை அணிந்திருந்த, காலில் செருப்பில்லாத ஒரு குழந்தையை சவுத்ரி கண்டிருக்கிறார். திரும்பித் திரும்பி அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்தபடியே நடை பயின்றிருக்கிறார். ஏன் என்னை இந்த மனிதர் இப்படிப் பார்க்கிறார் என்று புரியாமல் அந்தக் குழந்தை அவரைப் பார்த்து சிரித்திருக்கிறது. இது மட்டுமே அவர் கண்ட உச்சபட்ச இங்கிலாந்து குழந்தையின் ஏழைமை.

இங்கிலாந்தின் பளபளப்பைப் பார்த்து இந்தியர்கள் ஒரு தவறான முடிவுக்கு வந்துவிட வாய்ப்பிருக்கிறது. எல்லா இடங்களிலும் உள்ளதைப்போல் இங்கும் சிலர் நல்ல நிலையில் இருக்கின்றனர் போலும் என்று அவர்கள் நினைக்கக்கூடும். ஆனால் உண்மையில் இங்கிலாந்தில் கிட்டத்தட்ட தேவை என்பதே மறைந்து, ஏழை, பணக்காரன் வேறுபாடு இன்றி மக்கள் அனைவரும் சம வளம் பெற்று வாழ்கின்றனர் என்கிறார் நீரத் சவுத்ரி.

இங்கிலாந்தின் மொழி, இங்கிலாந்தின் அரசியல் (அதில் அவருக்குச் சில அபிப்பிராய பேதங்கள் உள்ளனவாம்), இங்கிலாந்தின் வரலாறு, இங்கிலாந்தின் கட்டடக்கலை, இங்கிலாந்தின் ஷேக்ஸ்பியர், இங்கிலாந்தின் சுத்தம், சுகாதாரம், பண்பாடு இத்யாதி இத்யாதி அனைத்தும் நீரத் சவுத்ரியை மீளா மயக்கத்தில் தள்ளிவிடுகின்றன. அந்த மயக்கத்தில் இருந்து அவர் இறுதிவரை விடுபடவேயில்லை. எட்டு வார இங்கிலாந்து பயணத்தை வைத்து எது குறித்தும் ஒரு தீர்மானமான முடிவுக்கு வந்துவிடமுடியாதுதான் என்றாலும்... என்று தொடங்கிதான் நீரத் சவுத்ரி ஒவ்வொரு தீர்மானமான முடிவையும் எடுத்துவைக்கிறார். இந்த முடிவு ஒவ்வொன்றிலும் அந்த மயக்கத்தின் சாயல் தென்படுகிறது. தன் வாழ்நாளின் இறுதிவரை (நூறு சொச்ச வயதை நெருங்கியபோதும் அவர் எழுதிக்கொண்டுதான் இருந்தார்!) அவர் இந்த மயக்கத்திலிருந்த விடுபடவேயில்லை.

0

புதிய தொழிலாளி : ஓர் அறிமுகம்

noreply@blogger.com (மருதன்) — Mon, 15 Sep 2014 17:25:00 +0000

உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்று சேருங்கள்! என்னும் முழக்கத்துடன் புதிய ஜனநாயகத் தொழிலாளர் முன்னணியின் (பு.ஜ.தொ.மு) புதிய மாத இதழ் 'புதிய தொழிலாளி' இன்று வெளிவந்துள்ளது. புதிய ஜனநாயகம், புதிய கலாச்சாரம் வரிசையில் மற்றொரு மார்க்சிய லெனினிய அரசியல் ஏடு. பிரத்தியேகமாகத் தொழிலாளர்களுக்காக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும் இந்தப் பதினாறு பக்க இதழ் எளிய மொழியில் தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகள், போராட்டங்கள் பற்றிய செய்திகளையும் கட்டுரைகளையும் வெளியிட்டுள்ளது.

காஞ்சிபுரம் மாவட்டம், திருப்பெரும்பதூர் அருகே அமைந்துள்ள GSH (Gestamp Sungwoo Hitech) என்னும் தென்கொரிய பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் உரிமை மறுப்பு நடவடிக்கைகளை எதிர்த்து தொழிலாளர்கள் திரண்டு நடத்திய போராட்டத்தையும் அதைத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற பதைபதைக்க வைக்கும் நிகழ்வுகளையும் படித்துப் பாருங்கள். ஏன் புஜதொமு போன்ற ஓர் இயக்கமும் ஏன் இப்படியொரு இதழும் நமக்கெல்லாம் தேவை என்பது புரிய வரும்.

ஒரு தொழிலாளிக்கு அவருடைய பணி சார்ந்து என்னென்ன உரிமைகள் உள்ளன?
ஒரு நிறுவனம் தன்னிடம் பணிபுரியும் தொழிலாளர்களுக்கு விரோதமாகச் செயல்படும்போது அவர்கள் அதனை எப்படி எதிர்கொள்ளவேண்டும்?
அனுமதிக்கப்பட வேலை நேரம் போக அதிகம் வேலை செய்யச் சொல்லி நிர்வாகம் நிர்பந்தித்தால் என்ன செய்வது? ஊதிய உயர்வு தர மறுத்தால், பழி வாங்கும் நடவடிக்கையில் ஈடுபட்டால் எப்படிச் சமாளிப்பது?
பலம் வாய்ந்த ஒரு நிறுவனத்தைச் சாமானியத் தொழிலாளர்களால் எதிர்கொண்டு வெல்லமுடியுமா?
சாதி, மதம், அரசியல் சார்பு என்று பலவாறாகப் பிரிந்திருக்கும் தொழிலாளர்களால் ஒரே அணியாகத் திரளமுடியுமா? ஒரே குறிக்கோளோடு போராடமுடியுமா? ஆம் எனில் எப்படி?
தொழிற்சங்கம் எப்படிச் செயல்படுகிறது? அதன் நோக்கம் என்ன?
வஞ்சிக்கப்படும் தொழிலாளர்கள் சட்ட உதவியும் ஆலோசனையும் பெறுவது சாத்தியமா?

ஒவ்வொரு தொழிலாளருக்கும் தோன்றும் இத்தகைய கேள்விகளை புதிய தொழிலாளி எதிர்கொண்டு விடையளிக்கும் என்றும் அவர்களுக்குப் பக்கபலமாக இருந்து, அரவணைத்து, அணி திரட்டி ஒருங்கிணைக்கும் பணியை மேற்கொள்ளும் என்றும் நம்புகிறேன்.

தொழிற்சங்கப் போராட்ட அனுபவங்கள்; போராட்டங்களில் கலந்துகொண்ட தொழிலாளர்களின் அனுபவங்கள்; இவற்றிலிருந்து திரட்டப்பட்ட படிப்பினைகள் ஆகியவற்றை இந்தப் புதிய இதழ் பகிர்ந்துகொள்ளவேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.

புதிய தொழிலாளி ஆசிரியர் குழுவுக்கு வாழ்த்துகள்!

0

இதழ் பெறுவதற்கு : அ. முகுந்தன், 110, 2வது மாடி, மாநகராட்சி வணிக வளாகம், 63, ஆற்காடு சாலை, கோடம்பாக்கம், சென்னை 24. தொடர்புக்கு : 94448 34519. மின்னஞ்சல் : puthiyathozhilali@gmail.com

இலங்கையின் கதை

noreply@blogger.com (மருதன்) — Tue, 12 Aug 2014 11:59:00 +0000

சமந்த் சுப்ரமணியம் எழுதிய This Divided Island வெளியீட்டு விழா நேற்று எக்ஸ்பிரஸ் அவென்யூவில் உள்ள ஸ்டார் மார்க்ஸ் புத்தக விற்பனை அரங்கில் நடைபெற்றது. புத்தகத்தை வெளியிட்டு நூலாசிரியருடன் கலந்துரையாடியவர் டாக்டர் நவீன் ஜெயகுமார் என்பவர்.

முதல் சில அத்தியாயங்களை மட்டுமே இதுவரை படித்திருக்கிறேன் என்பதால் இப்போதே இந்தப் புத்தகம் பற்றி எதுவும் சொல்லமுடியவில்லை. சுருக்கமாக அறிமுகம் செய்யவேண்டுமானால் இது ஒரு பயண நூல் வடிவில் காட்சியளிக்கும் சமகால வரலாற்றுச் சித்திரம். போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் சமூக வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்யும் நோக்கில் பல தரப்பட்ட மக்களிடம் பேசி தன் அனுபவங்களின் துணையுடன் இந்தப் புத்தகத்தை சமந்த் சுப்ரமணியம் உருவாக்கியிருக்கிறார். இந்த வகை புத்தகங்களின் பலம், பலவீனம் இரண்டும் இதிலும் இருக்கும் என்று நம்பலாம்.

உலக வரைபடத்தில் இலங்கை எங்கிருக்கிறது என்று ஆச்சரியப்பட்டுத் தேடும் அமெரிக்க வாசகர்கள் தொடங்கி உள்ளூர் செய்திபோல் அப்போதைக்கு அப்போதே போர் நிகழ்வுகளைத் தெரிந்துகொண்டு துடிதுடித்தத் தமிழக வாசகர்கள் வரை அனைவருக்காகவும் பொதுவாக எழுதப்பட்ட புத்தகம் இது. எல்லாளன், மகாவம்சம், பூமாலை நடவடிக்கை, பிரேமதாசா ஒப்பந்தம், ராகவன், கருணா ஆகிய பெயர்களை முதல்முறையாகக் கேள்விப்படுபவர்களும் இந்தப் புத்தகத்தை வாசிக்கக்கூடும் என்பதால் அனைவரையும், அனைத்தையும் சற்றே விரிவாகத் அடிப்படையிலிருந்து அறிமுகப்படுத்தியாகவேண்டிய அவசியம் நூலாசிரியருக்கு இருப்பதைப் புரிந்துகொள்ளமுடிகிறது.

நடந்துமுடிந்த போருக்கும் தொடரும் சீரழிவுக்கும் விடுதலைப் புலிகள், இலங்கை அரசாங்கம் இரண்டுமே காரணம் என்பதே சமந்த் சுப்ரமணியம் வந்தடைந்துள்ள முடிவு என்பது அவருடைய உரையாடல்மூலம் தெரிய வந்தது. தமிழர்கள், பௌத்தர்கள், முஸ்லிம்கள், சிங்களர்கள் என்று பலரையும் சந்தித்து அவர்கள் தரப்பு வாதத்தை எனது புத்தகத்தில் பதிவு செய்துள்ளேன் என்றார். பௌத்தம், இஸ்லாம், இந்து மதம், கிறிஸ்தவம் என்று அனைத்து மதங்களையும் சார்ந்த வலதுசாரி அடிப்படைவாதிகள் ஒன்றுபோலவே சிந்திக்கிறார்கள் என்றார். சகோதர இயக்கங்களை அழித்தது தொடங்கி மசூதிக்குள் புகுந்து இஸ்லாமியர்களைக் கொன்றொழித்தது வரையிலான புலிகளின் நடவடிக்கைகளை அவர் சந்தித்த தமிழர்கள் சிலருமேகூடக் கண்டித்திருக்கிறார்கள். சிங்கள இனவெறியின் கோரமுகத்தைப் பலர் உருக்கத்துடன் பகிர்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஓய்வுபெற்ற ராணுவ மேஜர் சி.என். ஆனந்த் என்பவரைச் சந்தித்தேன். இலங்கை சென்ற இந்திய அமைதிப் படையில் இவரும் இருந்திருக்கிறார். அப்படியானால் உங்களிடம் நிறைய பேசவேண்டுமே என்று சொன்னதும், இதோ என் அனுபவங்கள் என்று சொல்லி அச்சிட்ட இரண்டரை பக்கத் தாளைக் கொடுத்தார். இலங்கை வரலாற்றிலும் இந்திய வரலாற்றிலும் இன்றுவரை சர்ச்சைக்குரியதாக நீடிக்கும் ஒரு காலகட்டத்தை நினைவுகூற இரண்டரை பக்கங்கள்தானா? பிறகு நேரில் பேசுவோம் என்று சொன்னார். வீட்டுக்கு வந்து படித்துப் பார்த்தேன். கிட்டத்தட்ட இரண்டு பக்கங்கள் இலங்கை யானைகள் பற்றி விரிவாகவும் கானகம் பற்றி பொதுவாகவும் எழுதியிருந்தார். நிச்சயம் இன்னொருமுறை அவரைச் சந்திக்கவேண்டும்.

என் மகன் கிருஷ்ணாவும் ஒரு எழுத்தாளர்தான் என்றபடி அவருடைய புத்தகத்தைத் தேடியயெடுத்துக் கொண்டுவந்தார். Unreal Elections by C.S. Krishna,Karthik Laxman. அன்ரியல் டைம்ஸ் என்னும் பெயரில் இவர் வெளியிடும் ட்வீட்டுகள் பிரபலமானவை.

விடுதலைப் புலிகள் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்று கேட்டேன். தயக்கமேயில்லாமல் பதிலளித்தார். 'எனக்கு அவர்கள்மீது எப்போதுமே அனுதாபம் உண்டு.'

சமந்த் சுப்ரமணியத்தின் This Divided Island புத்தகத்தின் தமிழாக்கம் கிழக்கு பதிப்பக வெளியீடாக வரவிருக்கிறது.

நூல் வெளியீட்டு நிகழ்ச்சி, கலந்துரையாடல், கேள்வி பதில் பகுதி ஆகியவற்றின் ஒலி வடிவம். (நன்றி : சத்யநாராயணன்)

வரலாறும் கற்பனையும்

noreply@blogger.com (மருதன்) — Sun, 04 May 2014 06:21:00 +0000

மிக நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு படித்த முதல் நாவல், கென் ஃபோலேத் (Ken Follett) எழுதிய Winter of the World. மொத்தம் மூன்று பாகங்களைக் கொண்ட trilogy வரிசையில் இது இரண்டாவது. முதல் நாவல் முதல் உலகப் போர் பற்றியது. அதை இன்னமும் படிக்கவில்லை. இரண்டாவது நாவலான விண்டர், இரண்டாம் உலகப் போர் பற்றியது. பனிப் போர் பற்றிய மூன்றாவது நாவலை கென் ஃபோலேத் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார். மின் புத்தக வடிவில் நான் படித்த முதல் நாவலும் இதுவே.

ஹிட்லர், ஸ்டாலின், சர்ச்சில், ஃபிராங்கோ, ரூஸ்வெல்ட் என்று பல நிஜ மனிதர்களுடன் கற்பனை மனிதர்களும் இந்நாவலில் இடம்பெறுகிறார்கள். அவர்களுடன் உறையாடவும் செய்கிறார்கள். ரீச்ஸ்டாக் தீப்பற்றி எரிவதையும் ஹிட்லர் அதைப் பார்வையிடுவதையும் ஓர் இளைஞன் அருகில் இருந்து கவனிக்கிறான். ஒருபால் உறவில் ஆர்வம் கொண்ட ஒரு வசதியான ஹோட்டல் உரிமையாளர் நாஜிகளால் கைது செய்யப்படுகிறார். அவர்மீது வெறிநாய்கள் ஏவிவிடப்படுகின்றன. அவரை மிரட்டி அவரிடம் இருந்து எழுதிப் பெற்று அந்த ஹோட்டலை ஒரு நாஜி வீரன் கைப்பற்றிக்கொள்கிறான்.

ஒரு முற்போக்கு ஜெர்மன் பத்திரிகை அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் ஒரு பெண் தன் மகளை ஒரு நாள் அலுவலகத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறாள். பொழுது போகாமல் அந்தச் சிறுமி அம்மாவின் டைப்ரைட்டரோடு விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறாள். மிஷின் பழுதடைந்துவிடுகிறது. ஐயோ அம்மா திட்டுவாளே என்று அவள் அஞ்சும்போதே நாஜிப் படை உள்ளே நுழைந்து டைப்ரைட்டரைப் பிடுங்கி மாடியில் இருந்து வீசுகிறது. அதெப்படி ஃப்யூரரை விமரிசித்து எழுதலாம்? போர் தொடங்கிய சில ஆண்டுகளில் இந்தச் சிறுமி ஒரு நர்ஸாக மாறுகிறாள். நாஜிகளின் ரகசிய மருத்துவமனை ஒன்றைக் கண்டுபிடிக்கிறாள். பொருளாதார மேம்பாட்டுக்கு எந்த வகையிலும் பயன்படாத உடல் ஊனமுற்ற குழந்தைகள் இங்கு கொல்லப்படுவதைக் கண்டு அதிர்கிறாள்.

ஹிட்லரை அகற்றுவதற்காக சோவியத் யூனியனுக்கு இவள் உதவுகிறாள். 1945ல் செம்படைகள் பெர்லினைக் கைப்பற்றுகின்றன. இனி வாழ்க்கை மாறிவிடும் என்று அவள் கனவு காணும்போது செம்படை வீரர்கள் சிலர் இவளைப் பாலியல் பலாத்காரம் செய்கின்றனர். ஒரு படையிடம் இருந்து தப்பி இன்னொன்றிடம் ஜெர்மனி சிக்கிக்கொண்டுவிட்டதோ என்று அஞ்சுகிறாள். பலாத்காரம் செய்தவர்களின் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கத்தான் வேண்டுமா என்று யோசிக்கிறாள். அவமானத்தின் சின்னமாக அல்லவா அந்தக் குழந்தை வளரும் என்று தயங்குகிறாள். பிறகு புதிய நம்பிக்கையுடன் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கிறாள்.

ஆனால் அப்போதும் உலகம் மாறிவிடவில்லை. அந்தக் குழந்தைகள் அமைதியான உலகில் வாழப்போவதில்லை. ஒரு போரின் முடிவு இன்னொரு போரின் தொடக்கமாக மாறிப்போனது. முதல் உலகப் போரின் முடிவில் இரண்டாம் உலகப் போர் பிறந்ததைப் போல் இரண்டாம் உலகப் போரின் முடிவில் பனிப்போர் முளைவிட்டுப் பிறக்கிறது.

நாவலில் இடம்பெறும் ஏராளமான கதைகள் மற்றும் கிளைக் கதைகளில் ஒன்றுதான் மேலே விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. அமெரிக்கா, பிரிட்டன், ஸ்பெயின், ஜெர்மனி, சோவியத் யூனியன் என்று பல நாடுகளைச் சேர்ந்த பல மனிதர்களை இந்த நாவல் படம் பிடிக்கிறது. திரைப்படம் எடுப்பதற்கு வாகான நாவல். விமானி, போர் வீரன், நர்ஸ், அரசியல்வாதி, விஞ்ஞானி, உளவாளி, ஆம்புலன்ஸ் டிரைவர் என்று போரோடு தொடர்புடைய, போரால் உருமாற்றப்பட்ட பலரும் இதில் இடம்பெறுகிறார்கள்.

புதினமல்லாத ஒரு புத்தகத்துக்கு தேவைப்படும் உழைப்பையும் ஆய்வையும் இந்த நாவலுக்கும் ஆசிரியர் செலவிட்டிருப்பதைப் பார்க்கமுடிகிறது. நிஜ வரலாற்றுப் பின்னணியை எடுத்துக்கொண்டு அதில் கற்பனை மனிதர்களை உலவவிட்டிருக்கிறார். சாமானிய மக்கள் போரால் எப்படிச் சீரழிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஒரு சிலர் எடுக்கும் ராணுவ அரசியல் முடிவுகள் எப்படி மக்களின் வாழ்வைப் புரட்டிப்போடுகின்றன என்பதை விவரிக்கிறார்.

யூத வதை முகாம்கள், சித்திரவதைகள் பற்றிய காட்சிகள் குறைவாக உள்ளன. பர்ல் துறைமுகத் தாக்குதல் பிற பகுதிகளைக் காட்டிலும் விலாவரியாக இடம்பெற்றுள்ளது. ஸ்டாலின் கிட்டத்தட்ட இன்னொரு ஹிட்லராக இதில் மாற்றப்பட்டிருக்கிறார். (கென் ஃபோலேத் ஓர் இடதுசாரி என்று எங்கோ படித்த நினைவு!). வரலாறு மிகவும் எளிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஜெர்மனி ஏன் போரைத் தொடங்கியது? அல்லது, ஜெர்மனிதான் தொடங்கியதா? நாஜிக்களின் எழுச்சிக்குக் காரணம் என்ன? போரை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்ததில் சோவியத் யூனியனின் பங்களிப்பு என்ன? அமெரிக்காவின் பாத்திரத்தை எப்படி மதிப்பிடுவது? ஜப்பான்மீது அமெரிக்கா அணுகுண்டு வீச வேண்டியதன் அவசியம் என்ன? இரண்டாம் உலகப் போர் உலகளவில் எத்தகைய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தின? இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடை தேடும்போது இரண்டாம் உலகப் போர் பற்றிய வரலாறு நாம் இதுவரை அறிந்து வைத்துள்ள பாப்புலர் வடிவத்துக்கு முற்றிலும் முரணாக புதிதாக உருபெறுவதை நம்மால் உணரமுடியும்.

வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வதற்குத் தேவை சரியான விடைகள் அல்ல. சரியான கேள்விகள். இந்தப் புத்தகம் அத்தகைய கேள்விகளை எழுப்பும் என்று எதிர்பார்க்கமுடியாதுதான். வரலாற்று நூல்களே தடம் மாறும்போது ஒரு வரலாற்று நாவலில் இருந்து இதையெல்லாம் எதிர்பார்ப்பது வீண்தான். ஆனால் இந்தக் குறைகளையெல்லாம்மீறி இதனை என்னால் முழுக்க வாசிக்கமுடிந்ததற்குக் காரணம் பரபரப்பான நடையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள சம்பவங்கள்தாம். அந்த ஒரு காரணத்துக்காகவே, முதல் உலகப் போர் பற்றிய முந்தைய புத்தகத்தையும்கூட வாசிப்பேன் என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

ஒரு விஷயத்தை ஒப்புக்கொள்ளவேண்டும். சுவாரஸ்யான முறையில் இப்படி எழுதும்போது கதையோடும் கற்பனையோடும் சேர்த்து கொஞ்சமாகவேனும் வரலாற்றைச் சிலருக்குக் கடத்திச்செல்வது சாத்தியப்படுகிறது. அந்த ஒரு காரணத்துக்காகவே இதைச் சிபாரிசு செய்யலாம்.

முஸ்லிம்கள் பிற்போக்கானவர்களா?

noreply@blogger.com (மருதன்) — Mon, 07 Apr 2014 11:43:00 +0000

இரு தேசக் கொள்கையை முன்வைத்து ஒரு சித்தாந்த வடிவமைப்பு முன்பு உருவாக்கப்பட்டிருந்தது. பாகிஸ்தான் உருவான பிறகு அதன் இடத்தை வேறு எந்தச் சித்தாந்தமும் இங்குள்ள இந்திய முஸ்லிம்களைப் பற்றிக்கொள்ளவில்லை என்கிறார் ஹசன் சுரூர். அவர்களை வழிநடத்த அறிவார்ந்த தலைமை உருவாகவில்லை. சுதந்தரம், முன்னேற்றம், சமூக நீதி ஆகிய தளங்களில் நின்று போராடவும் குரல் கொடுக்கவும் ஒரு காத்திரமான தலைமை இல்லை. (இன்றுவரை இந்த இடம் கிட்டத்தட்ட நிரப்பப்படாமல்தான் இருக்கிறது). இந்த வெற்றிடத்தை முல்லாக்கள் கைப்பற்றிக்கொண்டதன் விளைவாகவே அடிப்படைவாதம் இஸ்லாமிய சமூகத்தில் உருவானது.

இந்துத்துவ அடிப்படைவாதத்தைத் தாவிச்சென்று ஏற்றுக்கொண்ட சில இந்துக்களைப் போல் சில முஸ்லிம்களும் இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதத்தைத் தழுவிக்கொண்டனர் என்கிறார் ஹசன் சுரூர். தாங்கள் அடுத்த கட்டத்துக்குச் செல்ல இது உதவும் என்று அவர்கள் நம்பினர். 1982ல் அலிகர் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்றிவந்த இர்ஃபான் ஹபீப் இத்தகைய எதிர்ப்புகளுக்கு ஆளானார். தகுதி வாய்ந்த மாணவர்களுக்கு மட்டுமே அனுமதி என்னும் ஹபீபின் முடிவை எதிர்த்து முஸ்லிம்கள் அனைவரையும் இணைத்துக்கொள்ளும்படி சில அடிப்படைவாத முஸ்லிம்கள் ஆர்ப்பாட்டம் செய்தனர். இவர்களுக்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்த இர்ஃபான் ஹபீப் தாக்கப்பட்டார்.

இத்தகைய அடிப்படைவாதப் போக்கை அரசு நினைத்தால் மாற்றலாம் என்கிறார் சுரூர். அதற்கு உதாரணமாக அவர் குறிப்பிடுவது வி.பி. சிங் அரசின் முயற்சிகளை. மண்டல் கமிஷன் பரிந்துரைகளை ஏற்று பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் முஸ்லிம்கள் உள்ளிட்ட பிற பிற்படுத்தப்பட்ட பிரிவினருக்கு இடஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்தினார். இது அடிப்படைவாத மனோபாவத்தில் இருந்தும் ஏழைமையில் இருந்தும் பல முஸ்லிம்களை மீட்டெடுத்தது.

ஒரு பக்கம் அடிப்படைவாத முல்லாக்கள். இன்னொரு பக்கம் நாத்திக இடதுசாரிகள். இந்த இருவருக்கும் இடையில்தான் பெரும்பாலான முஸ்லிம்கள் இருக்கிறார்கள் என்கிறார் ஹசன் சுரூர். முல்லாக்கள் இஸ்லாமியர்களைத் தங்கள் பக்கம் இழுக்க முயற்சி செய்கிறார்கள். இடதுசாரிகளால் பெரும்பான்மை முஸ்லிம்களுடன் உரையாட முடியவில்லை என்பதால் அந்நியப்பட்டு போகிறார்கள். ஒரு லிபரல் முஸ்லிம் நாத்திகவாதியாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்று அவசியமில்லை என்கிறார் ஹசன் சுரூர். (இவர் ஒரு நாத்திகவாதி).

இன்றைய முஸ்லிம்கள் பலர் லிபரல்களாக இருக்கவே விரும்புவதாக சுரூரிடம் சொல்லியிருக்கின்றனர். மத நம்பிக்கைகளைத் தனிப்பட்ட விருப்பங்களாக மட்டுமே கொண்டிருக்கவும் அவர்கள் விரும்புகின்றனர். தங்கள் பெற்றோரும் அவர்களுடைய பெற்றோரும் சந்தித்த அடையாளச் சிக்கல்களை அவர்கள் இன்று கொண்டிருக்கவில்லை. பாகிஸ்தான் என்பது அவர்களில் பலருக்கு மற்றொரு நாடு மட்டுமே. பிரிவினை என்பது இந்திய வரலாற்றின் ஒரு பகுதி மட்டுமே. இந்நிகழ்வுகளுடன் அவர்களுக்கு எந்தவித உணர்வுபூர்வமான பிணைப்பும் இல்லை. எங்களுக்குத் தனிக்கவனம் வேண்டாம், சிறப்பு சலுகைகள் வேண்டாம் என்கின்றனர் இவர்கள். இவர்களை நெருங்குவது இன்றைய முல்லாக்களுக்குக் கடினமானதாக இருக்கிறது.

இதில் இன்னொரு முரண்பாடும் இருக்கிறது என்கிறார் ஹசன் சுரூர். பழைய கதைகள் எதுவும் தெரியாததால் இவர்கள் தயக்கமின்றி தங்கள் மத அடையாளங்களை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். மசூதிகளுக்குச் செல்லும் முஸ்லிம்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்திருக்கிறது. புர்கா இன்னமும் இருக்கிறது. குறிப்பிட்ட நேரங்களில் நமாஸ் செய்கிறார்கள். தாடி வளர்க்கிறார்கள். ஆனால் இந்த அடையாளங்களை அவர்கள் மத அடிப்படைவாத நோக்கில் அல்லாமல் சுதந்தரமாக வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.

முஸ்லிம்களைப் பழமைவாதிகளாகவும் கடந்த காலங்களில் மட்டுமே வலுவாகக் காலூன்றி நிற்பவர்களாகவும் பலர் சித்திரிக்கிறார்கள். புதிய கண்ணோட்டங்களை அவர்களால் ஏற்கமுடியாது, ஒரு லிபரலாக என்றுமே அவர்களால் மாறமுடியாது என்பது அவர்கள் நம்பிக்கை. ஆனால் இன்றைய முஸ்லிம்கள் பலர் இந்த நம்பிக்கைகளை உடைத்தெறிய ஆர்வமாக இருக்கிறார்கள்.

உங்களுக்கு என்ன தேவை என்று முஸ்லிம்களிடம் கேட்டால், நாங்கள் இயல்பாக இருக்க விரும்புகிறோம் என்பதே அவர்களுடைய பதிலாக இருக்கும் என்கிறார் ஹசன் சுரூர். நீ ஒரு முஸ்லிம், நீ ஒரு முஸ்லிம் என்று ஓயாமல் அவர்களுக்கு யாரேனும் நினைவுபடுத்திக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஒரு முஸ்லிம் என்பதாலேயே அவரைப் பற்றிய ஒரு முன்முடிவை யாரேனும் எடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். கலவரம் எங்கேனும் நடந்ததாகக் கேள்விப்பட்டால் உடனே நான் என் வீட்டுக்கு ஓடிவந்துவிடுவேன் என்கிறார் ஹசன் சுரூர் சந்தித்த ஒரு முஸ்லிம். இல்லாவிட்டால், சந்தேகப்பட்டு என்னையும் பிடித்துச்சென்றுவிடுவார்கள் என்பதே அவருடைய அச்சம்.

'நான் இந்துக்களை விமரிசித்தால் முஸ்லிம்கள் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள். முஸ்லிம்களின் குறைகளைச் சுட்டிக்காடடினால் இந்துக்கள் மகிழ்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள்மீதே விமரிசனம் திரும்பும்போது இருவருமே என்னைக் கண்டு சீறுகிறார்கள்' என்கிறார் ஹசன் சுரூர். நான் இந்துக்களிடம் விலை போய்விட்டதாக முஸ்லிம்கள் சொல்கிறார்கள். என்ன இருந்தாலும் உன் முஸ்லிம் புத்தியைக் காட்டிவிட்டாய் என்கிறார்கள் இந்துக்கள்.

பிரிவினைக்குப் பிறகான இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் இன்னும் இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையிலான விரோதம் மறையவில்லை. இடதுசாரிகளைத் தவிர பிற கட்சிகள் அனைத்துமே இந்து முஸ்லிம் இடைவெளியைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்வதிலேயே குறியாக இருக்கின்றன என்கிறார் சுரூர். பெரும்பான்மை இந்துக்கள் பற்றிய முஸ்லிம்களின் அச்சங்களை ஊதிப் பெரிதாக்கி ஆதாயம் தேடிக்கொள்கிறது காங்கிரஸ். பாஜக, சிவ சேனா போன்ற வலதுசாரி கட்சிகள் முஸ்லிம்களை ஓர் அச்சுறுத்தலாக மட்டுமே காட்டி இந்து வாக்குகளைக் கவர முயற்சி செய்கின்றன.

முஸ்லிம்கள் பொருளாதார ரீதியாகவும் அரசியல் ரீதியாகவும் பின்தங்கியிருப்பதற்குக் காரணம் அவர்களேதான் என்று சுலபமாகச் சொல்லிவிடலாம். அதில் அவர்களுடைய பங்கும் இருக்கிறது என்பதும் உண்மைதான். ஆனால் 170 மில்லியன் முஸ்லிம் குடிமக்கள் பின்தங்கியிருக்கும்போது அவர்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு இந்தியாவை மட்டும் முன்னேற்றப் பாதையில் இழுத்துச் சென்றுவிடலாம் என்று நினைப்பது பிழையானது என்கிறார் ஹசன் சுரூர். முஸ்லிம்களின் முன்னேற்றத்துக்கு என்ன செய்யவேண்டும் என்று சச்சார் கமிட்டி தெளிவான பரிந்துரைகளை அளித்தபிறகும் அவை செயல்படுத்தப்படவில்லை என்பதையும் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

முஸ்லிம்கள் பின்தங்கியிருப்பதற்கு இஸ்லாத்தில் உள்ள பிற்பாக்குத்தனங்கள், பெண்கள் பற்றிய அவர்களுடைய பார்வை, கருத்து சுதந்தரத்துக்கு உள்ள தடை ஆகியவையும் காரணம். இவற்றை பயன்படுத்தியே முல்லாக்கள் தங்கள் அதிகாரத்தைக் கட்டமைத்துக்கொள்கிறார்கள். இவர்களுடைய பிடியில் சிக்கிக்கொள்வதை முஸ்லிம்கள் தவிர்க்கவேண்டும் என்கிறார் சுரூர். இன்றைய தலைமுறையினர் பலர் முல்லாக்களின் அதிகாரத்தைத் துணிச்சலாகக் கேள்விக்கு உட்படுத்துவதையும் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

பல்வேறு குறைபாடுகள் இருந்தாலும் இன்றைய முஸ்லிம்களில் பலர் மாற்றத்தை நோக்கி விரைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்று உறுதிபடுத்துகிறார் ஹசன் சுரூர். அதற்கு நான்கு காரணங்களை அவர் முன்வைக்கிறார்.

கருத்துரிமை, பேச்சுரிமை ஆகியவற்றை அவர்கள் மதிக்கிறார்கள். சல்மான் ருஷ்டியின் புத்தகத்தைத் தடை செய்வது அன்று சுலபமாக இருந்தது. அதற்கு அன்றைய முஸ்லிம்கள் பெருமளவில் ஆதரவு அளித்தனர். இன்றும் முஸ்லிம்கள் சாத்தானின் வேதத்தைப் புறக்கணிக்கிறார்கள், ருஷ்டிமீதான அவர்களுடைய கோபமும்கூட குறையவில்லை என்றபோதும் ருஷ்டியின் தலையைக் கேட்கும் அளவுக்கு அவர்கள் தீவிரதத்தன்மையுடன் இல்லை. எம்.எஃப். ஹுசேனுக்கு ஒரு நியாயம் மற்றவர்களுக்கு ஒரு நியாயம் என்பதை அவர்கள் ஏற்கத் தயாராகயில்லை. இன்னொசன்ஸ் ஆஃப் முஸ்லிம்ஸ் படத்தை பாகிஸ்தானிய முஸ்லிம்கள் எதிர்த்ததைப் போல் இந்திய முஸ்லிம்கள் எதிர்க்கவில்லை. பெரும்பாலான இந்திய முஸ்லிம்களை அதைப் பொருட்படுத்தக்கூட இல்லை. சில அமைப்புகளே அடையாள எதிர்ப்பிலும் ஆர்ப்பாட்டத்திலும் ஈடுபட்டன.
தமக்கு என்ன தேவை என்பது அவர்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்திருக்கிறது. மதமே பிரதான தேவை, மத நம்பிக்கைகளைக் காப்பதே பிரதான பணி என்று அவர்கள் இனியும் கருதுவதில்லை. முஸ்லிம்கள் பலருக்கு கல்வியில்லை, வேலையில்லை, அரசியல் களத்தில் பிரதிநிதித்துவம் இல்லை என்பதை அவர்கள் உணர்ந்துள்ளனர். இவையே முதன்மையான தேவைகள் என்றும் அவற்றை அடைவதே உடனடியான நோக்கம் என்றும் அவர்கள் நம்புகிறார்கள்.
பெண்கள் பற்றிய பார்வை. இன்னொரு ஷா பானு நம் சமூகத்தில் தோன்றக்கூடாது என்பதில் இன்றைய முஸ்லிம்கள் தெளிவுடன் இருக்கிறார்கள். முஸ்லிம் பெண்களிடையிலும் அவர்களுடைய உரிமைகள் குறித்த விழிப்புணர்வு இருக்கிறது. புர்காவை அவர்கள்மீது திணிப்பது இன்று கடினம். அவ்வாறு திணிக்கப்பட்டவர்களும் இருக்கிறார்கள் என்றாலும் அவர்களுடைய எண்ணிக்கை குறைந்து வருகிறது. நான் ஒரு முஸ்லிம், இது என் அடையாளம் என்று அறிவித்து புர்காவைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள் சிலர். தங்களை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள அவர்கள் இன்று அஞ்சுவதில்லை. ஆடைகள் தொடங்கி வேலை வாய்ப்பு, திருமணம் என்று பலவற்றை அவர்கள் சுதந்தரமாகத் தேர்வு செய்கிறார்கள்.
பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளும் திறன். நமது எதிர்காலம் எப்படி அமையவேண்டும் என்பது பற்றிய பார்வை அவர்களிடம் இருக்கிறது. கடந்த காலத் தவறுகளுக்கு அவர்கள் பொறுப்பேற்றுக்கொள்கிறார்கள். லட்சியத்தை நிறைவேற்றுவதற்கு தயாராக இருக்கிறார்கள்.

(ஹசன் சுரூரின் புத்தகம் குறித்த முந்தைய பதிவுகளின் தொடர்ச்சி இது).

ஷா பானுவும் பாபர் மசூதியும்

noreply@blogger.com (மருதன்) — Thu, 03 Apr 2014 10:58:00 +0000

இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதத்துக்கு அதிகம் பலியானவர்கள் இஸ்லாமியர்கள். ஷா பானு விவகாரம் ஒரு நல்ல உதாரணம். ஐந்து குழந்தைகளுக்குத் தாயான 62 வயதான ஷா பானு அவருடைய கணவரால் விவாகரத்து செய்யப்படுகிறார். கணவர் ஒரு வழக்கறிஞர். ஏற்கெனவே இன்னொரு திருமணமும் செய்துகொண்டவர். பராமரிப்பு பணம் கொடுக்கமுடியாது என்று அவர் மறுத்துவிட்டதால் நாதியற்ற ஷா பானு வழக்கு தொடுத்தார். நீண்டு நீண்டு சென்ற அந்த வழக்கு உச்ச நீதிமன்றம் வரை சென்று இறுதியில் ஷா பானுவுக்கு ஆதரவான தீர்ப்புடன் முடிவடைந்தது. ஏப்ரல் 1985ம் ஆண்டு வெளிவந்த அந்தத் தீர்ப்பு, விவாகரத்து பெற்ற அனைத்து பெண்களும் ஜீவனாம்சம் பெறமுடியும் என்பதையும் இஸ்லாமியப் பெண்களுக்கும் இது பொருந்தும் என்பதையும் சுட்டிக்காட்டியது.

ஷா பானுவுக்கும் அவரைப் போல் பாதிக்கப்பட்ட பிற இஸ்லாமியப் பெண்களுக்கும் இந்தத் தீர்ப்பு பெரும் வெற்றியைத் தேடித் தந்தது. ஆனால் அடிப்படைவாதிகளின் அரசியல் விளையாட்டு இந்த வெற்றியைத் தடுத்து நிறுத்தியது. ஷா பானுவுக்கு வழங்கப்பட்ட இந்தத் தீர்ப்பை ஏற்கமுடியாது என்று அவர்கள் ஆர்ப்பாட்டம் செய்யத் தொடங்கினார்கள். காமன் சிவில் சட்டத்தை இஸ்லாமியர்கள்மீது செலுத்தும் முயற்சியே இந்தத் தீர்ப்பு என்றும் இஸ்லாமியர்களை வழிநடத்த இஸ்லாமியச் சட்டங்களே போதுமானது என்றும் அவர்கள் வாதிட்டனர். இந்த வாதத்தைத் தெருவுக்குக் கொண்டு வந்து அவர்கள் போராடியபோது பல இஸ்லாமியர்களின் ஆதரவு அவர்களுக்குக் கிடைத்தது. புதிய சட்டத்தைக் கொண்டுவந்து இந்தத் தீர்ப்பை மாற்றவேண்டும் என்னும் கோரிக்கை வலு பெறத் தொடங்கியது.

ஆட்சியில் இருந்த ராஜிவ் காந்தி இந்தக் குரலுக்கு அடிபணிந்தார். முஸ்லிம்களின் வாக்குகளை இழக்கவேண்டிவரும் என்று அஞ்சிய அவர், சிறப்புச் சட்டத் திருத்தம் ஒன்றை நாடாளுமன்றத்தில் கொண்டுவந்தார். மற்றொரு பக்கம், ஷா பானுவுக்கும் அடிப்படைவாதிகள் அழுத்தம் கொடுத்தனர். தீர்ப்பையும் ஜீவனாம்சத்தையும் அவர் ஏற்றுக்கொண்டால் அது இஸ்லாமிய சமூகத்தைப் பாதிக்கும் என்றும் மிரட்டினர். பணம், மகனுக்குப் பதவி என்று ஆசையும் காட்டினர். ராஜிவ் காந்தியே அடிபணிந்தபோது ஷா பானுவால் தப்ப முடியுமா என்ன? பத்திரிகையாளர்களைக் கூட்டி நீதிமன்றத் தீர்ப்பைவிட ஷரியத் சட்டமே முக்கியம் என்று பேட்டியளித்தார்.

முஸ்லிம் அடிப்படைவாதிகளின் வெற்றி உறுதிசெய்யப்பட்டது. 1992ல் ஷா பானு இறந்துபோனார். அதே ஆண்டு பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்டது. காங்கிரஸ் இங்கும் அதே தவறைத்தான் செய்தது என்கிறார் ஹசன் சுரூர். இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதிகளைத் திருப்திபடுத்துவதற்காக ஷா பானுவைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட காங்கிரஸ் இந்து அடிப்படைவாதிகளைத் திருப்திப்படுத்த பாபர் மசூதி இடிப்புக்கு இடம் கொடுத்தது. 1949 தொடங்கி பூட்டப்பட்டிருந்த பாபர் மசூதி வளாகம் முதல் முறையாக இந்துக்களின் வழிபாட்டுக்காகத் திறந்துவிடப்பட்டது. விஸ்வ இந்து பரிஷத், பஜ்ரங் தள் போன்ற அமைப்புகள் இதைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு ஆயிரக்கணக்கான காவி இந்துக்களை இறக்கிவிட்டது. ராமர் கோயில் கோரிக்கையுடன் செப்டெம்பர் 1990ல் அத்வானி தலைமையில் ரத யாத்திரை தொடங்கியது. இரண்டு ஆண்டுகளில் மசூதி இடிக்கப்பட்டது.

இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதிகளைப் போலவே இந்து அடிப்படைவாதிகளும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். இரு தரப்பு அடிப்படைவாதிகளைத் திருப்திபடுத்தும் பணியை காங்கிரஸ் இனிதே செய்துமுடித்தது. தவிர்க்கவியலாதபடி சில நல்ல காரியங்களும் இதனால் அரங்கேறின.

காங்கிரஸின் ஆதிக்கம் குறைந்தது. இன்றுவரை அக்கட்சியால் அறுதிப் பெரும்பான்மை பெறமுடியாமல் போனது.
காங்கிரஸின் பலம் குறையக் குறைய இஸ்லாமியர்களின் விழிப்புணர்வு அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. இன்னொரு ஷா பானு நடக்கக்கூடாது என்று அவர்கள் உறுதி பூண்டனர்.
மசூதியைக் காப்பதைவிடவும் மேலான காரியங்கள் செய்யப்படவேண்டும் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.

(முந்தைய இரு பதிவுகளின் தொடர்ச்சி)

முஸ்லிம்கள் : பாபர் முதல் பாகிஸ்தான் வரை

noreply@blogger.com (மருதன்) — Tue, 01 Apr 2014 09:16:00 +0000

இந்திய முஸ்லிம்கள் குறித்து பொதுவாக நிலவிவரும் சில தவறான கருத்தாக்கங்களை எடுத்துக்கொண்டு தனது புத்தகத்தில் ஆராய்கிறார் ஹசன் சுரூர்.

முஸ்லிம்கள் ஒரே பிரிவினரா?

முஸ்லிம்களுக்கு நாடு அல்ல, மதமே பிரதான அடையாளம் என்று சொல்லப்படுவது உண்மையல்ல. உலகின் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் மதம் அவர்களை ஒரு குழுவாக ஒன்றிணைக்கிறது என்னும் பார்வையும் தவறு. தென்னிந்தியாவில் உள்ள முஸ்லிம்கள் வட இந்தியாவில் உள்ள முஸ்லிம்களோடு எந்தவித தொடர்பையும் உறவையும் வைத்துக்கொள்ளவில்லை. மாறாக, தென்னிந்திய இந்துக்களுடன்தான் அவர்கள் நெருக்கமாக இருக்கிறார்கள்.

ஆக இந்திய முஸ்லிம்கள் என்றொரு குழுவேகூட இல்லை என்று ஆகிவிடுகிறது. வர்க்கம், கல்வி, தொழில் என்று முஸ்லிம்களுக்கு இடையிலும்கூட பல பிரிவுகள் உள்ளன. தென் இந்தியா, மேற்கு வங்கம், மகாராஷ்டிரா ஆகிய பகுதிகளில் வாழும் முஸ்லிம்கள் வட இந்தியாவில் வசிக்கும் முஸ்லிம்களைவிட லிபரலாகவும், கற்றவர்களாகவும் இருக்கின்றனர் என்கிறார் சுரூர்.

இவை போக, ஷியா, சுன்னி என்னும் இரு பெரும் பிரிவுகள் இஸ்லாத்தில் உள்ளன. இருவருமே முஸ்லிம்கள்தான் என்றாலும் வழிபாட்டு முறை, சடங்குகள் என்று பல வேறுபாடுகள் இவர்களுக்கிடையில் உள்ளன. ஒப்பீட்டளவில் ஷியாக்கள் லிபரல்களாகவும் கற்றவர்களாகவும் நல்ல சமூகநிலையிலும் உள்ளனர். இந்த இரு பெரும் பிரிவுகளுக்குள் பல உட்பிரிவுகள் உள்ளன.

மதம், கலாசாரம், நம்பிக்கை, சமூக நிலை என்று இப்படிப் பல வேறுபாடுகள் இருக்கும்பொழுது முஸ்லிம் என்று மொத்தமாக அவர்களைப் பொட்டலம் கட்டி ஒன்றைத் தன்மை கொண்டவர்களாக முஸ்லிம்களை முன்னிறுத்துவது பெரும் தவறு என்கிறார் சுரூர். சிலருடைய தவறுகளை, சிலருடைய குறைகளை "முஸ்லிம்களின்" தவறுகளாக, "முஸ்லிம்களின்" குறைகளாகப் பொதுப்படுத்தி காட்டும் பிழையான அணுகுமுறைக்கே இப்படிப்பட்ட பார்வைகள் இட்டுச்செல்லும்.

பாகிஸ்தானில் உள்ள முஸ்லிம்களிடமோ வங்கதேசத்தில் உள்ள முஸ்லிம்களிடமோ அல்லது இந்தோனேஷியாவில் உள்ள முஸ்லிம்களிடமோ இந்திய முஸ்லிம்கள் உணர்வுபூர்வமான உறவுகள் வைத்துக்கொண்டிருக்கவில்லை. ஒரே பொட்டலமாக அவர்களைச் சித்தரிக்க முயற்சி செய்பவர்கள் மூவர். 1) முஸ்லிம்களைத் தன் பிடிக்குள் வைத்திருக்க விரும்பும் முல்லாக்கள். 2) முஸ்லிம்கள் பற்றிய பொதுவான (அதிலும் தவறான) ஒரு பிம்பத்தை ஏற்படுத்தி ஆதாயம் அடையத் துடிக்கும் இந்து அடிப்படைவாதிகள். 3) ஒரே பிரிவாக, ஒரே வாக்கு வங்கியாக முஸ்லிம்களைக் கருதும் அரசியல்வாதிகள்.

முஸ்லிம்கள் பாபரின் வழித்தோன்றல்களா?

முஸ்லிம்களை இந்தியர்களாக ஏற்கும் மனநிலை இன்னமும்கூட பலரிடம் இல்லை. குறிப்பாக இந்து அடிப்படைவாதிகளுக்கு. உனக்கு இங்கே வசிக்கச் சிரமமாக இருந்தால் உன்னுடைய அரேபியாவுக்கோ பாகிஸ்தானுக்கோ தாராளமாகச் சென்றுவிடலாமே என்று பலர் வெளிப்படையாகச் சொல்வதை இன்றும் பார்க்கிறோம்.

பாபரின் வருகைக்குப் பிறகே இந்தியாவில் முஸ்லிம்கள் குடியேறத் தொடங்கினார்கள் என்று சிலர் நினைக்கின்றனர். இந்தியாவுடனான முஸ்லிம்களின் உறவு கிபி 7ம் நூற்றாண்டு முதலே நீடிக்கிறது. முதலில் இந்தியாவில் குடியேறிய முஸ்லிம்கள் படை வீரர்கள் அல்லர். இந்தியாவை ஆக்கிரமிப்பதற்காக அவர்கள் வரவில்லை. தங்கள் மதத்தைக் கத்தி முனையிலோ அல்லது அமைதி வழியிலோ பரப்புவதற்காகவும் அவர்கள் வரவில்லை. வர்த்தகமே அவர்கள் நோக்கம். 19ம் நூற்றாண்டு பிரிட்டிஷ் வரலாற்றாசிரியர்களின் (ஹென்ரி எலியட், ஜான் டாசன்) கூற்றுப்படி கிபி 630 வாக்கில் முதல்முறையாக முஸ்லிம்களை ஏற்றிவந்த கப்பல்கள் இந்தியக் கடற்பகுதியில் காணப்பட்டன.

பாபர் அல்லது பிற முகலாய மன்னர்களோடு தொடர்புபடுத்தி முஸ்லிம்களை ஆக்கிரமிப்பாளர்களாகச் சித்தரிக்கும் போக்கு வரலாற்றுக்கு முரணானது; தெளிவான உள்நோக்கங்கள் கொண்டது.

இந்திய முஸ்லிம்களும் பாகிஸ்தான் முஸ்லிம்களும்

மனத்தளவில் ஒவ்வொரு இந்திய முஸ்லிமும் பாகிஸ்தானைத் தனது தாய் நாடாகக் கருதுவதாகப் பலர் நினைக்கின்றனர். அவ்வாறு சில முஸ்லிம்கள் முன்பு கருதியது உண்மைதான் என்கிறார் ஹசன் சுரூர். பிரிவினைக்குப் பிறகு வசதி படைத்த முஸ்லிம்கள் இந்தியாவைவிட்டு வெளியேறி பாகிஸ்தானில் குடியேறினர். புதிய தேசம் அங்கு கட்டமைக்கப்படவிருந்த நிலையில் பல்வேறு தொழில் பின்னணி கொண்டவர்களுக்கான தேவை அங்கிருந்தது. அதை இவர்கள் பயன்படுத்திக்கொண்டனர்.

பாகிஸ்தான் செல்லும் ஆசையிருந்தும் பணம் இல்லாததால் செல்லமுடியாத பலரும் இருக்கவே செய்தனர். இந்தியாவில் இருந்து சென்று குடியேறி பிறகு கனவு கலைந்து உண்மை புரிந்து மீண்டும் இந்தியாவுக்கே திரும்பிய முஸ்லிம்களின் எண்ணிக்கையும் கணிசமானதுதான். இந்தத் தலைமுறையினர் யாரும் இப்போது இல்லை.

பல இந்திய முஸ்லிம்களுக்கு ஹசன் சுரூரைப் போலவே பாகிஸ்தானில் உறவினர் இருந்தனர். எனவே அவர்களுக்கு பாகிஸ்தானுடன் உணர்வுபூர்வமான தொடர்பு இருந்தது. தலைமுறை மாற்றத்துக்குப் பிறகு உறவுகள் தொலைந்துபோன நிலையில் பாகிஸ்தானுடனான உறவு முற்றிலும் அவர்களுக்கு அறுபட்டுவிட்டது.

பாகிஸ்தான் என்பதே மேல்தட்டு முஸ்லிம்களின் உருவாக்கம்தான் என்கிறார் ஹசன் சுரூர். அவர்களுடைய அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரக் காரணங்களுக்காகவே அத்தேசம் உருவாக்கப்பட்டது. இந்தியாவில் இருந்த பிற முஸ்லிம்களுக்கு பாகிஸ்தான்மீது இருந்த ஏக்கம் வெகு விரைவில் மறைந்துவிட்டது. ஹசன் சரூர் சந்தித்த முஸ்லிம்களுக்கு பாகிஸ்தான் என்பது தோற்றுப்போன ஒரு நாடு. எனவே பாகிஸ்தானோடு இந்திய முஸலிம்களைத் தொடர்புபடுத்தி பேசுவது தவறானது என்கிறார் ஹசன் சுரூர்.

முதல் பகுதி : இஸ்லாமியர்களைப் புரிந்துகொள்வது எப்படி?