فقط یادمون باشه تو این دوره چقدر به هم بی رحم بودیم.
یادمون باشه چقدر به ناحق به هم تهمت زدیم.
یادمون باشه اگر باتوم درد می اورد ولی ما  با نیش و کنایه هامون
زخم زدیم به روح و روان خیلی ها.
یادمون باشه چقدر به هم حمله کردیم
چقدر خشمگین بودیم
چقدر به خودمون حق می دادیم
یادمون باشه منصفانه نگاه کردن به قضایا و یک طرفه نرفتن چقدر مسخره و احمقانه به نظر میومد.
یادمون باشه آدم های منصف این وسط از همه کمتر بودن و از همه هم بیشتر کتک خوردن.

….به امید روز های سفید

خوب حالا تو این شلوغی انتخابات و اینا من تصمیم گرفتم یه پست بی ربط بنویسم.ملت هم یه نفسی بکشن.البته این پست رو قرار بود همون یه ماه پیش بنویسم اما خدائیش وقت نشد.
این کویر که رفته بودیم یه آقای خیلی باحالی داشت.کلا تریپش باحال بود و مثل درویش ها و تارک های دنیا بود.اون مهمانسرایی که ما هم توش اقامت داشتیم متعلق به این آقا بود و به خاطر کار هایی که کرده بود تو اون روستا هم کلی از میراث فرهنگی تقدیر و تشکر گرفته بود.بعد خونه شونم خیلی خیلی قشنگ بود.با اینکه تو اون روستا بود و خیلی بی آب وو علف و اینا اما واقعا خونه اش روح داشت.

حالا کاری نداریم.این آقا یه سری ساز هایی می زد که غیر از ساز های ایرانی و فرنگی بود که ما ها میشناختیم.یکی از این ساز ها اسمش Djrido بود که صدای عجیبی داشت. این ساز یه ساز بومی استرالیایی که نمی دونم چی شده بود سر از کویر مصر دراورده بود و الحق و انصاف که خیلی قشنگ هم این رو می زد.
تو ویکی پدیا یکمی ازش خوندم و دیدم که خیلی ساز مرسومی شده تو خیلی از ترکیب های موسیقی پاپ و … و بعد یادم اومد که تو یکی از کنسرت های یانی هم یه یکی میاد و این ساز رو میزنه.این ساز از یه نوع چوب سخت(بامبو) ساخته شده ( البته این آقاهه که میگمم خودش ساخته بود). و کلا داخلش به صورت حفره ای  و خیلی نا منظم ساخته شده وظاهرا صدایی که ازش در میاد به حرکت لب و زبان شخصی که میزنه هم بستگی داره و فقط حرکت انگشت روی سوراخ های اون نیست.

اگر به مدت نیم ساعت این ساز رو گوش می دادی کاملا احساس می کردی که یه طوری شدی و یه جور احساس های عجیب و آرامش بخش میومد سراغت.خود این آقا می گفت بومی های استرالیا این ساز رو تو مراسم مذهبی شون استفاده می کردن. ظاهرا زن های بومی استرالیایی هم اجازه نداشتن این ساز رو تو مراسم های مذهبی و جدی شون بزنن. بعدن از یکی از دوستای این آقا شنیدم که تو مراسم سماع(شاید هم سماع نبود الان یادم نیست) که تو قونیه به مناسبت سالگرد مولوی برگزار میشه از این ساز با دف استفاده کردن و کلی هم جایزه بردن و اینا.
خلاصه که برام جالب بود یه ساز با صدای به این سادگی چقدر می تونه روحیه و حال و هوای آدم رو عوض کنه.البته یه چیزی هم بگم بعضی از دوستان که با ما بودن چنین عقیده ای نداشتن و می گفتن کلا ساز بی خودی بود.
یه لینک هم تو یوتیوب پیدا کردم که میشه تا حدی فهمید این ساز چه جوریه و صداش چه شکلیه اما شکلی که من شنیدم کمی با این مدل فرق داشت.تو تهران هم خیلی از وسائل موسیقی فروشی ها این رو می فروشن که شکلش هم به شکل یه نی کلفت و بلنده.

یه چیز جالبی که هست اینه که زدن این ساز برای درمان خروپف خیلی خوبه )))))

پ.ن:د یشب برنامه آپارت تو بی بی سی در مورد آفریقایی ایرانی ها بود که خیلی برنامه باحالی بود و فکر کنم که تکرار بود.اما توصیه می کنم اگر بازم گذاشتن ببینیدومخصوصا قسمتی که در مورد مراسم زائر و باد ها و اینا. خیلی خیلی جالب بود

خوب به سلامتی ما بعد عمری رفتیم مسافرت تفریحی و جای همگی خالی خیلی هم خوش گذشت. احتمالا خیلی ها کویر رفتن .من با اینکه خیلی از در و تپه های ایران رو رفته بودم اما به عمرم کویر این مدلی نرفته بودم.نمی خوام از خود کویر صحبت کنم چون فکر کنم اینقدر همه رفتن یا تعریفشو شنیدن که تکراری باشه.

چیزی که برای من خیلی جالب بود، توریست هایی بودن که از جاهای مختلف دنیا اومده بودن اونجا.جایی که ما اقامت داشتیم اسمش روستای گرمه بود و خیلی برام عجیب بود که چنین جایی هم در ایران وجود داره. و  البته باعث خجالت  که این همه خارجی با کلی ذوق و شوق اومدن اینجا اما من تاحالا اسمشم نشنیده بودم.

این توریست ها همشون بلا استثناء کتاب هایی دستشون بود به اسم lonely planet که برای افرادی نوشته میشه که با اصطلاح فقط با یه کوله پشتی سفر می کنن(از لحاظ مالی وضعشون خیلی خوب نیست یا شایدم خیلی نمی خوان خیلی پول خرج کنن) و تو این کتاب از ناشناس ترین جاهای ایران هم اسم برده بود. وقتی برگشتم تهران دیدم بد نیست یه سرچ بزنیم ببینیم اینا چیه.

اولین بار این کتاب توسط آقای تونی ویلر و همسرش نوشته و  در سال 1981 منتشر شد .این زوج سال 1973 ماه عسل خودشون رو از ترکیه شروع کردن و از ایران و افغانستان و پاکستان و هند و نپال  گذشتن و بعد همه اطلاعات  ریز و درشت هر کشوری رو از راه ها و قیمت های عرف هر جنس تو اون کشور بگیرید تا آموزش زبان اون کشور و مکان های دیدنی و هتلها و … رو نوشتن و بعد  از چند سال این اطلاعات رو به صورت کتاب منتشر کردن.جالبه که در عرض 1 هفته 1500 نسخه از این کتاب فروش رفت و این جا بود که lonely planet شکل گرفت. بعداً بی بی سی 75 درصد سهام این شرکتو خرید و این آقای ویلیام همچین بدشم نمی اومد چون به گفته خودش می رفت به بقیه جهانگردیش برسه.تا الان این کتاب تحت 500 عنوان به 8 زبان مختلف منتشر شده.

البته ناگفته نمونه که ایشون وبلاگ شخصی هم داره و تو خود سایت lonelyplanet مشغول نوشتن ماجراهای جهانگردیشه.

تا یادم نرفته باید بگم نویسنده همه این کتاب ها لزوما یه نفر نیست و الان چندین نفر هستن که در مورد کشور های مختلف دارن می نویسن ولی بنیانگذارش ایشون بودن.

منابع: http://en.wikipedia.org/wiki/Lonely_Planet

http://www.lonelyplanet.com/about/

پ.ن: این کتابا تو اینترنت مجانی وجود داره اما خدائیش هر کی خواست بره بخره.ثواب داره واقعنی

خوب اول از همه بگم به لطف این فیل تر های جدید دسترسی به داشبورد وردپرس به حالت عادی ندارم و باید با عمیلات ژانگولر وارد شم و داغ لایو رایترم که به دله من موند.
به دو تا بازی دعوت شدم.اول از همه یوزپلنگ عزیز منو به یه بازی عجیب دعوت کرده که من خیلی سر در نیوردم اما چیزی که حدس می زنم در مورد این بوده که تصورات ما از بعضی چیزا تو کودکیمون چی بوده.
خوب من خیلی یادم نمیاد اما یادمه تا وسط های دبستان همیشه فکر می کردم حضرت فاطمه و حضرت زهرا دو شخصیت متفاوتن و یکیشون دختر اون یکی میشه و خنگ بودیم خلاصه.
یه زمان هایی هم قبل از اینکه برم مدرسه مدتی سالک داشتم.برای اطلاع بگم سالک یه پشه ایه که وقتی آدم رو می زنه یه چیزی مثل جوش رو پوست آدم می مونه.اون موقع ها زمان جنگ بود و کسی تو این مایه های زیبایی و پوست و موست نبود و درمانی برای این جای زخم نبود. یادمه مامانم خیلی جاها منو می برد.یکی از جاهایی که میرفتم علوم پزشکی دانشگاه تهران بود.بعد همیشه یه آمپول به صورتم می زدن و چون این میله های دانشگاه(این سبزا رو میگم) نوکش تیز بود همیشه هر وقت میدیممشون یاد آمپول و درد می افتادم و تا مدت ها میله دانشگاه تهران برام مساوی بود با آمپول.البته خدا رو شکر آخرش یه خانم دکتری پیدا شد که زخم رو خوب کرد و فقط جاش مونده الان
بازی دوم هم آیدای عزیز منو دعوت کرده که عکس از بچگی هام بزارم

این سه تا که بدونه شرحه

وای وای عاشششقه این عکسه خودمم.شلوارم آخرشه.می تونه تو بازی جوات ها بهترین های سال بشه

ادا بازی

اینجا تو بغل خاله خدا بیامرزم بودم و هی می خواستم برم و مامانم اصرار داشت بشینم بنابر این این ادایی که میبینید در اوردم.

دیگه فکر کنم همه این بازی رو کردن و من نفر آخر بودم.بنابر این هیچ کس دعوت نیست :دی

خوب به مناسبت سیزده به در یا همان روز تخریب طبیعت منم تصمیم گرفتم تو این بازی اعترافات سبز شرکت کنم.

مصرف بیش از اندازه مواد شوینده:  عادت خیلی بدی که دارم اینه که هر چند وقت یه بار باید همه ظرف ها رو با وایتکس بشورم و مخصوصا تو خونه تکونی ها خیلی مصرف وایتکس و جوهر نمک بالا میره. و البته بگم این کار نه تنها به نابودی زمین کمک میکنه بلکه به نابودی خودمم کمک می کنه چون هی این بخاراش میره تو حلقم و فکر کنم در نهایت ریه مو سر این موضوع از دست بدم.

مصرف بیش از حد کاغذ: یه مشکلی که ظاهرا گریبان گیر همه هست. خیلی بد جوره، هر چقدر هم سعی می کنم کاغذ زیاد دور نریزم بارم نمیشه. مثلا امسال دو سه تا کیسه کاغذ ریختم دور .کاغذ هایی که چک نویس هم نمیشد و حجم وسیعی از کاغذ ها رو هم پرینت های پایان نامه ام بود که هی غلط گیری کرده بودم. خوب تقصیره استادمه که هی گیر داد سر این پایان نامه بد بخت

جدا نکردن زباله ها: یه عادت بدی که فکر می کنم هممون داریم این جدا نکردن زباله هاست. با اینه خیلی سعی می کنم زباله ها رو تفکیک کنم. چون روی نون خیلی حساسم این کارو می کنم اما متاسفانه کاغذ یا شیشه ها و مواد پلاستیکی رو خیلی کم. در واقع تنبلیم میاد و همه اینا رو زرتی با هم قاطی می کنم. می گن شهرداری خودش بعدا اینا رو جدا می کنه اما چقدر خوبه که ما ها خودمون تو خونه این کارو انجام بدیم.

مصرف بیش از حد برق: خوب من مشکلم اینکه که با وسایل برقی خیلی کار می کنم. همه زندگیم تقریبا شده برقی. تازگی ها که غذا رو هم با ماکرویو می پزم یا با بخار پز. باز قبلنا فقط گاز بود مجبور بودم با همون غذا درست کنم. شوفاژ های خونمونم که  جواب گوی سرمای زمستون نیست بنابر این هی بخاری برقی استفاده می کنم و متاسفانه خیلی وقتا که خونه گرم میشه خاموشش نمی کنیم و وقتیپختیم از گرما تازه یادمون می افته که باید خاموش بشه.

متاسفانه طبیعت ایران روز به روز داره اون بکری خودشو از دست میده. آدم خیلی ناراحت میشه وقتی می بینه تو بکر ترین زمین ها هم آدم ها رفتن و آشغال و زباله ریختن. یادمه یه سالی رفته بودیم ارتفاعات کوه های گیلان. یه جایی که بهش می گفتن بروبن و من نمی دونم دقیقا جاش کجاست اما می دونم خیلی بالا بود و فوق الاده زیبا. بعد لای این بوته ها رو که دقت می کردی پر از آشغال و بطری های پلاستیکی بود. جایی که زمستون ها اصلا نمیشه اومد و تابستون ها هم فقط محلی ها میومدن، آدم فکر نمی کرد که با چنین صحنه هایی رو به رو شه. من فکر می کنم همه ما تو این خرابی ها مقصریم. ما که خودمون می دونیم ریختن زباله کار درستی نیست اما حاضر نیستیم به اطرافیان و مردممون این فرهنگ رو بقوبولونیم و فکر می کنیم اگر خودمون رعایت کنیم کافیه.

توصیه می کنم این دو تا اعتراف رو هم بخونید:

اعترافات سبز صندوقک

اعترافات سبز آزاده