Mszał Rzymski dla diecezji polskich stwierdza:

Monstrancję, okrytą welonem, można wystawić na ołtarzu lub na tronie, który powinien być umieszczony blisko ołtarza. Wszystkie elementy dekoracyjne i światła powinny kierować uwagę wiernych na Najświętszy Sakrament, który jest Pamiątką Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa, a nie figurę Chrystusa leżącego w grobie.

Natomiast List okólny o przygotowaniu i obchodzeniu świąt paschalnych dopowiada:

49. W celu przechowania Najświętszego Sakramentu należy przygotować i urządzić kaplicę, tak, aby sprzyjała medytacji. Jej wystrój winien być surowy i skromny, zgodnie z liturgią tych dni. (…)

55. Najświętszy Sakrament należy złożyć w zamkniętym tabernakulum lub w skrzynce (capsa). Nigdy nie należy go wystawiać w monstrancji. Tabernakulum lub skrzynka nie powinny mieć kształtu grobu. (…)

A Bóg, honor & rock’n'roll? Bóg, honor & rock’n'roll! łapie za rękę osoby, którym wydaje się, że Najświętszy Sakrament jest co najwyżej dodatkiem do ciemnicy czy grobu pańskiego.

Nie mogło… no po prostu nie mogło zabraknąć Jana Pawła II przy ciemnicy!

A to nowina – Pan Jezus po śmierci został przeniesiony do mieszkania o PRL-owskim wystroju. A Najświętszy Sakrament gdzie?

Abstrahując od “powiadomień o śmierci” a skupiając się na ich treści, szczególnie na zdania brzmiącym “po uśmierceniu Go na krzyżu odszedł do domu Swego Ojca”. Ktoś tu chyba zapomniał – wyjaśnienie uprzejme – o  wyznaniu wiary, które jasno i wyraźnie stwierdza, że Pan Jezus do “domu Swego Ojca” udał się po Swoim ZMARTWYCHWSTANIU a nie ŚMIERCI. Bo otchłań (limbus) ≠ niebo.

Myślałem, że mesjanizm już dawno wyszedł z mody.

Do trumny włoży się figurę Chrystusa – OK, rozumiem. Tylko taką trumnę potem się wystawia na Allegro taniej (używana) czy drożej (przez Pana Jezusa)?

Kolejny “zbyt akuratny” artysta wziął się za wykonywanie Grobu Pańskiego.

Mam nadzieję, że na wzór różnych pogańskich plemion, ksiądz proboszcz ze służbą liturgiczną nie strzelali do tej łodzi płonącymi strzałami.

Aktualizacja problemu. Taaaaaaa…

Co trzeba palić, żeby wpaść na coś takiego? I czy to na pewno dym kadzidła?

“Takie tam, na łonie natury”.

Jak widać na pierwszym zdjęciu tabernakulum z Najświętszym Sakramentem jest zamknięte a ministranci zamiast Go adorować mogą siąść jak ludzie przy stole i posilić się grochówką. Zdjęcie niżej przedstawia “nie-wiem-co”, bo chyba nie powiecie mi, że to ciemnica a stół pełni funkcję tabernakulum?!

Tak, tak. To rakieta! Nie wiem po co, jak i dlaczego, ale przecież liczy się fun, c’nie?

W parafii pod wezwaniem świętej Ekologii bawili się tak…

Pan Jezus zginął w wypadku samochodowym a następnie wrzucili go do worka na zwłoki. Brzmi przekonująco…

Tak, to Pan Jezus w Najświętszym Sakramencie wisi sobie na żyłce. Profanacja wysokiej jakości. Zdolni do czegoś takiego są tylko sataniści – i jak się okazuje – dominikanie w Krakowie.

Trzeba przykładać się do takich rzeczy jak nawet kwiaty przy Bożym Grobie, szczególnie, że tworzy się go w czasie, kiedy do kościoła przychodzi najwięcej osób, które w ciągu roku nie mają z nim nic wspólnego. I jak tutaj przyciągnąć ich na stałe? Bylejakością? Zaryzykowałbym stwierdzenie, że nie dobrymi chęciami a bylejakością piekło jest wybrukowane!

Jak zaznacza sam autor w przedmowie:

„Żercy” są łabędzim śpiewem pewnego projektu, który miałem współtworzyć kiedyś-kiedyś z pewnym bardzo zacnym, polskim grafikiem. Nie mogę zdradzać zbyt wielu szczegółów (być może, kiedyś, projekt ożyje i mój przyjaciel będzie miał mi za złe zdradzanie szczegółów), więc powiem tylko tyle, że miał to być album łączący narrację graficzną i literacką. Coś pomiędzy komiksem, a bogato ilustrowaną powieścią. Do projektu niestety nigdy nie doszło – jak to w naszym kraju bywa – brak sponsorów, wsparcia finansowego i czasu.

Świat dawny jednak przyciąga, pomysły zostają w głowie, zmieniają się i ewoluują. „Żercy” więc, niezrozumiałym zrządzeniem losu, stali się ostatnią częścią tryptyku rozpoczętego w 2010 roku „Husarzami Śmierci”. „Husarze…” (co wydaje mi się dość czytelne) traktują o śmierci. Śmierci tragicznej, bolesnej, nagłej. Dwa lata później, w niespodziewanej kontynuacji, powstali „Rycerze Ojczyzny i Maryi” – jak mi się wydaje – rzecz traktująca nawet nie tyle o życiu, lecz o trwaniu w życiu. W pustce. W zawiedzonych nadziejach.

„Żercy” są dopełnieniem tej „Polskiej trylogii” – są bowiem pracą o narodzinach. Narodzinach ciała i narodzinach ducha.

Tak też dopełnia się tryptyk – śmierci, życia, narodzin. Być może z tej, w chwili obecnej, zamkniętej całości wynika jakaś głębsza myśl. Wynika może jakiś morał. Jakaś wartość. Jakaś mądrość.

 A może nie. Mnie proszę nie pytać – bo i skąd mam wiedzieć?

Opowiadanie możecie przeczytać klikając tutaj.

Źródła: Ikona wpisu | Scramasax

Co jest gorsze od bycia idiotą? Beznadziejne poczucie humoru. A gdy dodamy do tego chęć popisania się przed nie wiadomo kim oraz telefon komórkowy z funkcją nagrywania filmów to tragedia gotowa.

Między innymi dlatego skrajni idioci nagrali poniższy film i wrzucili go do internetu. Później go usunęli, ale mieli tyle nieszczęścia, że “przez przypadek” jakiś czas temu zrzuciłem go sobie na dysk.

FILM USUNĄŁEM.

Katolicy się oburzają (i słusznie – nie można zezwalać na profanację), udający katolików stają w obronie chłopaków na zasadzie “kto w młodości nie popełnił błędów…” a wszyscy inni biadolą jak to straszni katole znowu rozpalają stosy. Mam nadzieję, że w dwóch ostatnich grupach zapał z jakim bronią idiotów z filmiku nie opadnie nawet wtedy gdy ktoś będzie (przepraszam za wyrażenie) szczał na groby Waszych bliskich. W końcu sami uznajecie, że nie ma tym świecie żadnych wartości, prawda?

Źródła: film | zdjęcie

Kilkadziesiąt godzin temu pisałem o kardynale Carlo Martinim, który stwierdził, że homoseksualizm nie jest niczym złym. Literki wystukane przeze mnie na klawiaturze jeszcze dobrze nie zdążyły wsiąknąć w serwer a kolejny książę Kościoła palnął aż mi się mleko w lodówce zwarzyło.

Kardynał Christoph Schonborn, metropolita wiedeński, odwołał decyzję jednego ze “swoich” proboszczów, który nie zgodził się, aby pewien mężczyzna zasiadał w radzie parafialnej. Argumentacja proboszcza nie trafiła do Jego Eminencji Christopha kardynała Schonborna, bo przecież to nic złego, że wspomniany facet jest czynnym i ostentacyjnym homoseksualistą…

Metropolita wiedeński miał powiedzieć:

Zadałem sobie pytanie, co w tej sytuacji zrobiłby Jezus. On przede wszystkim zobaczyłby człowieka.

No pewnie, że tak. Ale czy nie widząc w nim skruchy nobilitowałby go? Bardzo wątpliwe.

Ale odwołanie decyzji proboszcza i zadaniu sobie pytania “co zrobiłby Jezus” to nie koniec. Kardynał Schonborn zaprosił do siebie rzeczonego geja-członka rady parafialnej wraz z konkubentem by zrozumieć, dlaczego wspólnota parafialna obdarzyła mężczyznę takim zaufaniem! Po spotkaniu hierarcha miał stwierdzić, że homoseksualista w konkubinacie z mężczyzną to w radzie parafialnej „człowiek na właściwym miejscu”.

O czym rozmawiali kardynał Schonborn i dwaj jego nowi koledzy nie wiadomo. Plotkuje się natomiast, że mają oni wspólnie urządzić imprezę (czy jak kto woli – melanż), która miałaby być wariacją na temat Mszy Świętej. Metropolita wiedeński ma już w tej dziedzinie nieco praktyki.

I to są – drodzy Państwo – typowe owoce soboru. Zepsute i robaczywe.

Pozostaje nam  modlić się głęboko o to, żeby igrzyska kardynałów reprezentujących skrzydło tzw. katolewicy dobiegły właśnie końca.

Źródła: informacje | zdjęcie balonów | film | facepalm

Jak podkreślił kardynał Nulla, na zwołanej konferencji prasowej, Papież Benedykt XVI “jest mocno wzburzony faktem, iż konferencje episkopatów nie przestrzegają wytycznych Wikariusza Chrystusa – szczególnie zaś Ojca Świętego martwi zachowanie biskupów, którzy – jak się zdaje – nie zapoznali się z motu proprio Summorum Pontificum, listem apostolskim, w którym Jego Świątobliwość stwierdza, iż grupom przywiązanym do tradycji katolickiej należy zezwolić na odprawianie tzw. Mszy Trydenckiej”.

Jak dodał przewodniczący Papieskiej Komisji ds. Soborów i Synodów najważniejszymi kwestiami do omówienia podczas Trzeciego Soboru Watykańskiego mają być:

• kwestia uregulowania prawnego – na wieki wieków – Mszy Świętych sprawowanych w Formie Nadzwyczajnej
• kwestia ekumenizmu i dialogu międzyreligijnego
• lustracja duchowieństwa w krajach byłego bloku wschodniego
• oraz kwestie moralne takie jak: homoseksualizm, aborcja czy eutanazja

Federico Lombardi, dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej, na koniec konferencji prasowej dodał, iż data nie została jeszcze ustalona, ale sobór rozpocznie się w pierwszym kwartale 2013 roku.

Źródła: zdjęcie | informacje

Nie jest niczym złym, że zamiast przypadkowych stosunków między mężczyznami, ludzie wchodzą w związki bardziej stabilne. Państwo może uznawać takie związki.

Czyje to słowa? Nie, nie Roberta Biedronia! Palikota też nie. Wypowiedział je duchowny. Szymon Niemiec to żaden duchowny. Padły one z ust kardynała Carlo Martiniego.

W swojej pracy “Credere e conoscere” kard. Martini jasno i wyraźnie stwierdza, że nie zgadza się katolicką nauką. Powyższe słowa są tego żywym przykładem. Dodaje jeszcze, że “nie można dyskryminować innych (niż heteroseksualne – przyp. M.O) typów związków.” I to pisze książę Kościoła.

Nasuwa się kilka wniosków:

1. Trudno teraz odmówić racji o. Gabrielowi Amorthowi – egzorcyście papieskiemu, który stwierdził, iż “w Kościele czuć swąd szatana” a nawet wśród kardynałów są sataniści.
2. Trudno teraz odmówić racji ks. Tadeuszowi Isakowiczowi-Zaleskiemu, który stwierdził, iż “w Kościele jest wielkie lobby homoseksualne”.
3. Trzeba zapłakać nad faktem, iż kard. Martini jest papabile (kandydatem na stanowisko papieża) dla wielu katolickich modernistów (wciąż zastanawiam się czy to nie jest aby oksymoron) typu miłośnicy neokatechumenatu.
4. Kardynał Martini – w odróżnieniu od przeprzydłych (TFU!) lefebrystów – jest w “pełnej łączności”, więc mało prawdopodobne, żeby musiał się ze swoich idiotycznych wypowiedzi tłumaczyć.
5. Nie pozostaje nam nic innego jak chwycić za różańce i pomodlić się za kard. Martiniego – coby przed swoim spotkaniem z pierwszym papieżem zdążył się nawrócić i odbyć pokutę.

Całe szczęście Kościół to opoka, której bramy piekielne nie przemogą.

Źródła: informacje | zdjęcie

Dzisiaj tylko tak oględnie o szafarzach – zostawmy na boku dyskusję nad słusznością powołania w Kościele do życia tej posługi (ja jestem RACZEJ przeciwny)…

Nadzwyczajny szafarz Komunii Świętej - osoba świecka ustanowiona do udzielania Komunii Świętej w razie braku odpowiedniej liczby szafarzy zwyczajnych (kapłanów: prezbiterów i biskupów.

240 nowych nadzwyczajnych szafarzy! Za jednym “zamachem”! W archidiecezji, w której jest 317 parafii i 1206 kapłanów!  Dzięki Bogu święty Izydor – patron internautów – ustrzegł mnie przed znalezieniem liczby wszystkich szafarzy w mojej diecezji.

Teoria

Dlaczego piszę o kryzysie powołań? Ponieważ

udzielanie Komunii należy do kapłana celebrującego, wspomaganego w razie potrzeby przez innych kapłanów lub diakonów (…). Zgodnie z przepisami prawa nadzwyczajni szafarze mogą wspomagać kapłana celebrującego jedynie w przypadku konieczności.

(Instrukcja Redemptionis Sacramentum, 88.)

A jakież to muszą zajść konieczności? Tutaj znowu z pomocą przychodzi Redemptionis Sacramentum:

133. Kapłan lub diakon albo szafarz nadzwyczajny, który z powodu nieobecności lub przeszkody ze strony szafarza zwyczajnego zanosi Najświętszą Eucharystię choremu w celu udzielenia Komunii (…)

151. Przy sprawowaniu liturgii do pomocy nadzwyczajnych szafarzy należy się uciekać jedynie w sytuacji prawdziwej konieczności. Pomoc ta bowiem nie jest przewidziana w celu zapewnienia pełniejszego uczestnictwa świeckich, lecz z natury swojej jest dodatkowa i tymczasowa. Gdzie jednak istnieje konieczność odwołania się do posługi szafarzy nadzwyczajnych, należy wytrwale i gorąco się modlić, aby Pan niezwłocznie posłał kapłana do posługi wspólnocie oraz wzbudził obficie powołania do kapłaństwa.

152. Funkcje te zaś, czysto uzupełniające, nie powinny się stać bynajmniej okazją do zafałszowania samej posługi kapłanów, aby w konsekwencji nie zaniedbywali oni sprawowania Mszy świętej dla powierzonego im ludu oraz osobistej troski o chorych czy też starania o chrzest dzieci, o asystowanie przy udzielaniu sakramentu małżeństwa lub odprawianie pogrzebów chrześcijańskich, co odnosi się przede wszystkim do kapłanów wspieranych przez diakonów. (…)

I jeszcze dwie wisienki na torcie:

157. Jeśli w sytuacji zwyczajnej obecna jest wystarczająca liczba wyświęconych szafarzy, również do rozdawania Komunii świętej, nie należy wyznaczać nadzwyczajnych szafarzy Komunii świętej. W takich okolicznościach ci, którzy byliby wyznaczeni do tego rodzaju posługi, nie powinni jej wykonywać. Należy potępić postępowanie tych kapłanów, którzy, choć sami uczestniczą w celebracji, powstrzymują się jednak od udzielania Komunii, powierzając to zadanie świeckim.

158. Nadzwyczajny szafarz Komunii świętej będzie bowiem mógł udzielać Komunii jedynie w przypadku braku kapłana lub diakona, albo kiedy kapłan napotyka trudności z powodu choroby lub podeszłego wieku lub innej ważnej przyczyny albo gdy jest tak wielka liczba wiernych przystępujących do Komunii, że sama celebracja Mszy zbytnio by się przeciągnęła. Należy to jednak rozumieć w ten sposób, że w żadnym przypadku wystarczającą przyczyną nie będzie nieznaczne przedłużenie, oceniane w świetle zwyczajów i kulturowego kontekstu miejsca.

Praktyka

Nadzwyczajny szafarz Komunii Świętej może udzielać Jej w przypadku braku kapłana, jego choroby, starości lub gdyby liczba wiernych pragnąca przyjąć Ciało Pańskie była tak wielka, że trwałoby to baaardzo długo – nigdy więcej i w żadnych innych przypadkach.

Praktyka jednak podpowiada, że szafarz to pan, kolega proboszcza, którym ksiądz proboszcz się wysługuje. Komunii w kościele udziela dlatego, żeby przypadkiem Msza Święta się nie przedłużyła o 5 minut, bo księżom obiad wystygnie albo nie zdążą “na Małysza”, a Pana Jezusa niosą do chorych, bo zazwyczaj w tym momencie ksiądz jest na zakupach w sklepie z dewocjonaliami i kupuje komunikanty albo nowy lekcjonarz (wyjaśnienie życzliwe).

Swoją drogą mamy do czynienia z kolejną tajemnicą wiary – oto żonaci, często posiadający dzieci pracujący na etacie mężczyźni mają więcej czasu niż kapłani.

Oczywiście nikt nie wymaga od niego – szafarza nadzwyczajnego – żeby przynajmniej uczestniczył w Mszy Świętej, podczas której ma rozdawać Komunię. O nie, nie! On wchodzi na “Agnus Dei” i z łapami pcha się do tabernakulum, ot taka samoobsługa! W razie gdyby ksiądz spóźnił się na różaniec, bo akurat w tym czasie spowiada (naprawdę jestem dzisiaj wyrozumiały) to wystawi Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie na ołtarz, a w razie przedłużenia się nabożeństwa schowa monstrancję uprzednio błogosławiąc nią lud (autentyk, widziałem na własne oczy!). Taka to robota.

Liczę na wyrozumiałość czytelnika: bardzo tutaj uprościłem i uogólniłem problem. Osobiście znam szafarzy (nie mówiąc o kapłanach), którzy swoją posługę wykonują bardzo sumiennie, pobożnie i ku większej chwale Bożej. Na co dzień czerpię wiele dobrego ze świadectwa ich życia, wiedzy i doświadczenia – niejednokrotnie nazywam ich swoimi mistrzami. Jednak są to wyjątki. Wyjątki potwierdzające regułę. Regułę, która mówi, że za trzykrotne skoszenie trawnika wokół plebanii trzeba wysłać na kurs, który umożliwia własnymi rękoma dotykać Najświętszej Tajemnicy tego świata. Zresztą trudno mi te spotkania nazywać “kursem” skoro 9/10 szafarzy twierdzi, że zostało wyświęconych na nadzwyczajnych szafarzy Eucharystii. Że o znajomości przepisów liturgicznych nie wspomnę. Ani o umiejętności składania rąk.

PS Do tutejszych hejterów i opluwaczy: instrukcja Redemptoris Sacramentum, na którą się powołuję nie powstała w “mrocznych czasach Trydentu” tylko za Papieża Jana Pawła II. Z tego to był “liturgiczny terrorysta”… ;)

PPS Święty Izydor przegrał niestety z moją ciekawością – w archidiecezji katowickiej posługuje obecnie ok. 900 nadzwyczajnych szafarzy.

Źródła: informacje | dane | zdjęcie | cytaty

Słowa na wiatr? Nie w Kolumbii!

Film to zbiór zarejestrowanych rozmów z  - przede wszystkim - wysoko postawionymi urzędnikami od prezydenta Kolumbii Alvaro Uribe, przez szefa Sił Zbrojnych po ministra transportu. Opowiadają oni o swojej wierze, która determinuje u nich sposób działania. WSZYSTKICH działań, również zawodowych i politycznych. I nie są to czcze gadaniny znane nam z naszego polskiego podwórka, kiedy to polityków w kościołach widać jedynie w czasie kampanii wyborczej. W Kolumbii do spraw wiary podchodzi się w sposób odpowiedzialny.

Wyobraźmy sobie taką sytuację: prezydent 45-milionowego państwa, wraz ze swoimi podwładnymi, co środę zbiera się w kaplicy prezydenckiej i wspólnie odmawiają Różaniec. W Polsce – media huczą, Gazeta Wyborcza trąbi o zacofaniu i ciemnogrodyzacji, Grzegorz Miecugow i Kuba Wojewódzki w najlepszym wypadku szydzą. Natomiast w Kolumbii jest to sprawa oczywista a telewizja publiczna tę modlitwę emituję na żywo!

Przywódca którego państwa publicznie oznajmia, że jest katolikiem i każdą swoją decyzję polityczną “omodla” prosząc Boga o pomoc? Oczywiście nie bierzemy pod uwagę oksymoronów typu: “jestem katolikiem, jestem za in vitro”. Prezydent Uribe nie jest przedstawicielem “katolicyzmu ludowego” tylko świadomym swojej wiary Człowiekiem Kościoła. I większość jego działań politycznych to potwierdza!

Zamiast broni modlitwa

A co powiecie na to? Marksistowscy partyzanci porywają kilkanaście osób. Rząd, na czele którego stoi prezydent,  robi wszystko co w swojej mocy, aby odbić zakładników. Nagle ktoś wpada na pomysł, aby zastosować innowacyjny sposób. Wybranych zostaje dwunastu (skojarzenie z dwunastoma apostołami, moim zdaniem, jak najbardziej słuszne) najlepszych żołnierzy. Ale nie, nie, nie! Nie posiadających największe mięśnie czy potrafiących zastrzelić stu przeciwników przy użyciu jednego magazynka. Najlepszych, najsilniejszych duchowo, którym bez użycia jakiejkolwiek broni (z tego co się orientuję Różaniec nie znajduje się na liście broni) odbijają zakładników, nikogo przy tym nie raniąc? Brzmi jak scenariusz jakiegoś kato-filmu akcji, prawda? A w Kolumbii takie rzeczy się dzieją. Jak do tego doszło? Przekonacie się oglądając film. Dodam tylko, że prezydent Uribe oświadczył po tej akcji:

Ta operacja, która przebiegła pod mocą Ducha Świętego, Pana i Dziewicy Maryi była operacją wywiadu porównywalną z najważniejszymi epopejami epickimi historii ludzkości.

Ujmująca pokora

Dominik Tarczyński ze swoją kamerą w roli świadka spotyka się z ludźmi niezwykłymi. Niezwykłość ta polega na tym, że za ich sprawą dzieją się cuda a oni ani trochę nie chcą przypisywać ich sobie całą chwałę oddając Panu Bogu i Maryi, samymi usuwając się w cień. Prezydent stwierdza (publicznie, nie gdzieś w nocy na cmentarzu!), że nie wszystkie jego decyzje są dobre, bo jest człowiekiem grzesznym. Minister transportu niemal dopowiada, że jest prostym człowiekiem i żyje wg słów, że to “nie stanowisko dowartościowuje człowieka a człowiek stanowisko” (cytat z pamięci). Jedna z najbardziej znanych mistyczek Ameryki Południowej nie wywyższa się tylko zwraca uwagę na wielkość Boga.

Głębia teologiczna

Pozytywnym zaskoczeniem jest dla mnie fakt, iż wszyscy rozmówcy Tarczyńskiego są świadomymi swojej wiary. W całym potoku słów, w którym co trzecim jest “Maryja”, “Najświętsza Dziewica”, “Matka Boga” trudno doszukać się “katolicyzmu ludowego”, o którym już wcześniej wspominałem. Doświadczony bowiem polskim katolicyzmem noszę w sobie obraz starszych osób – nie da się zaprzeczyć pobożnych i religijnych – które, oczywiście z należnym im szacunkiem, nie do końca wiedzą, że w katolicyzmie kult religijny dotyczy Trójjedynego Boga a dopiero w Jego odbiciu Jego świętych. Stąd później przekonanie, jakoby Różaniec był ważniejszy od Mszy Świętej a Maryja od Jezusa. W “Kolumbii” tego nie doświadczymy. Wszystkie słowa odnoszące się do Absolutu są wyważone, świadome i teologicznie poprawne. Mistyczki co chwila wtrącają, jak ważne jest posłuszeństwo Kościołowi.

To nie film, to świadectwo

Sam Dominik Tarczyński unika jak ognia nazywania swojego dzieła filmem (dzieła, które nawiasem mówiąc zostało wybrane najlepszym filmem dokumentalnym na Międzynarodowym Katolickim Festiwalu Filmów i Multimediów w Niepokolanowie w 2011 roku) zastępując je słowem “świadectwo“. I sporo w tym racji – oglądając “Kolumbię” miałem wrażenie, że uczestniczę w rekolekcjach, w jak najbardziej pozytywnym znaczeniu tego słowa. “Rekolekcjoniści” nie mądrzą się, nie “odlatują” w ekstatycznych uniesieniach, po prostu dają świadectwo swojej wiary i wynikających z niej działań.

Nie wspomniałem o takich narzędziach kinematografii jak chociażby montaż czy muzyka. Muzyka jest cudowna i oddaje doskonale klimat poruszanych kwestii a montaż jest subtelny i wyważony. I nic więcej nie trzeba na ten temat pisać! Bo Kolumbia to nie jest popis filmowego rzemiosła tylko spotkanie z Ludźmi Wiary.

Każdego kto chciałby obejrzeć “Kolumbię” zachęcam do kupna Gazety Polskiej, którą – jeśli 140-tysięczny nakład nie zostanie wyczerpany. Gazeta jest już w sklepach i dostępna będzie do 20 marca za 6,90zł. I proszę, nie zniechęcajcie się z powodu gazety – jeżeli nie przepadacie za tego typu dziennikarstwem to zakupcie ją tylko dla tego filmu, bo naprawdę warto! Gdzieś tam na świecie jest kraj, w którym Bóg przez polityków traktowany jest bardzo serio i wcale nie znaczy to, że jest to panstwo wyznaniowe.

A ja już od dziś zaczynam odkładać pieniądze na “Egzorcystę” Dominika Tarczyńskiego, bo tego na pewno sobie nie odpuszczę :)

Nowy wygląd

Poprzedni wygląd bloga był już przestarzały, ciężki i po prostu mało intuicyjny. Postanowiłem to ukrócić. Wymagania jakie postawiłem nowemu designowi pokrywają się z wymaganiami jakie Kościół stawia liturgii. I w odróżnieniu od wielu proboszczów przyłożyłem się do tego, żeby Bóg, honor & rock’n'roll! odznaczał się szlachetną prostotą (nie mylić z prostactwem!). Sam osobiście czuję, że mi się udało, ale jestem ciekawy Twojej opinii.

Manipularz.pl

Jakiś czas temu powstał w polskiej sieci projekt nazwany Manipularz.pl. Zebrani przeze mnie młodzi katole od teologicznego lewa po prawo opisują świat przez pryzmat katolicyzmu. Jest fajnie. Ja tam oczywiście też coś popełniam. Dlatego aby się nie powtarzać wprowadzam podział, który jak większość podziałów tego świata jest sztuczny i w każdej chwili może się zmienić. Od dzisiaj:

• Bóg, honor & rock’n'roll! – traktuje o tym, o czym od samego początku traktuje: wiara i moralność. Sam jednak blog będzie miał raczej charakter newsowy, tzn. będę pisał nt. gorących tematów, wydarzeń bieżących.
• Manipularz - również wiara i moralność, ale w bardziej szerokim ujęciu. Niekoniecznie na bieżąco.
• Och’n'Roll! – wszystko co mi ślina na język przyniesie. Ale z racji tego, iż jest to projekt o najniższym priorytecie ślina rzadko będzie przynosiła cokolwiek na mój język.

“Logotyp”

Chyba żadna treść wrzucona przeze mnie na Facebooka nie wywołała takiego poruszenia jak propozycje logotypu. Są trzy wersje, ale najgorszą – moim zdaniem – usunąłem i zostały dwie. Która bardziej Ci się podoba?

“Jedynka”

“Dwójka”

Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

Inne

Dodatkowo zrezygnowałem z systemu reklam AdTaily, ponieważ przynosił minimalne zyski – póki co trzymam się tylko Seopilota (przepraszam za reklamy, ale myślę, że nie są one uciążliwe a te kilka złotych miesięcznie sprawia, że stać mnie na utrzymanie serwera, domeny, lepszą kawę i daje trochę motywacji do dalszego pytania).

W dalszym ciągu zastanawiam się również nad wprowadzeniem facebookowych komentarzy (są “plusy dodatnie” i “plusy ujemne” tego przedsięwzięcia), ale to najwyżej przełożymy na kiedy indziej.