Szczególnie przekonującą ofertą jest Starlink RV – płacimy za miesiące, w których rzeczywiście korzystamy z usługi oraz możemy korzystać w każdym miejscu, gdzie jest pokrycie statelitami (spora część Europy).

Opłaty

Bez znaczenia jaką oferte wybierzemy to na start musimy zapłacić obecnie 2200 zł za sprzęt, tzw. starter kit (początkowo 2960 zł, później 2300 zł).
Natomiast opłaty miesięczne dość często ulegają zmianom:

Nie są to wysokie kwoty – zgadzam się, szczególnie w miejscach gdzie nie mamy dostępu do stałego Internetu, lub gdzie nawet GSM nie daje rady. Trzeba pamiętać, że obecnie Starlink udostępnia nam wyłącznie WiFi, jeśli potrzebujemy dostępu po ethernet, musimy dokupić odpowiedni adapter.

Zasada działania – kiedyś

Internet z satelity – brzmi dobrze. Pamiętam late 90-te, gdzie w pewnym sensie taka technologia już istniała.
W Polsce w 1996 roku Telekomunikacja Polska udostępniła ogólnopolski numer 0-20-21-22, aby móc wdzwonić się do darmowego Internetu (płaciło się tylko za czas połączenia).
Wystarczyło posiadać modem 33.6k lub 56k oraz telefon stacjonarny. A także zasobny portfel – cena impulsu wynosiła 29 groszy, naliczana co 3 minuty. Plik MP3 potrafił pobierać się 10-15 minut w szczycie.
To były również czasy telewizji satelitarnej, która „dostarczała” mnóstwo kanałów telewizyjnych przez całą dobę (alternatywą była telewizja naziemna z kilkoma kanałami).
Szybko powstały firmy, które dostarczały „Internet z satelity”, ale antena satelitarna służyła wyłącznie jako kanał zwrotny. Poprzez modem (upload) zlecało sie niejako dane, których potrzebujemy, a odbiór był przez satelitę (download).

Później nastał w Polsce czas SDI (Szybki Dostęp do Internetu) i Neostrady (łącze stałe) i zapomnianano o modemach i satelitach na szeroką skalę.
Obecnie nadal istnieją usługi Internetu satelitarnego i to dwukierunkowego (np. Tooway do 50 Mb/s w cenie 139,99 zł/m-c), ale jakość połączenia często zależna jest od pogody i innych warunków.

Zasada działania – dziś

Ale są miejsca na Ziemi, nawet w rozległych Stanach gdzie trudno szukać powszechnego dostępu do Internetu – brak stacji przekaźnikowych GSM lub w ogóle miast, w których mamy okablowanie w każdym kwartale.
Tą sytuację między innymi wykorzystuje firma Starlink, która skonstruowała cały nowy system – anteny naziemne, małe satelity, i stacje naziemne.

W tej chwili działa niespełna 3000 satelit na orbitach operacyjnych (~550km, 1⁄30 orbity geostacjonarnej, dzięki temu opóźnienia są na poziomie 25-35ms), ale liczba działających satelit jest zmienna (uszkodzenia, usterki, w ich miejsce wysyłane są nowe itp). Jest jeszcze orbita parkingowa (~380km), na której satelity są bardziej widoczne dla nas, ale nie biorą udziału w komunikacji do momentu zmiany orbity.

Ogólny problemem, który już się pojawił to „zaśmiecanie nieba”, co utrudnia na przykład obserwacje astronomiczne, jak również zmusza misje kosmiszne do dodatkowych obliczeń specjalnych trajektorii omijających Starlinki.

Pokrycie i aktualne położenie satelit Starlink mozna obserwować na stronie Starlink.sx.

Wąskie gardło

Wąskim gardłem całego systemu są stacje naziemne (Ground Station), które służą za huby do przekazywania ruchu internetowego pomiędzy klientem, a satelitą do docelowego miejsca Internetu, z którego chcemy skorzystać.

Po obniżeniu cen w sierpniu 2022 roku przepustowość sieci znacznie spadła, szczególnie w USA. Wcześniej przy małej ilości użytkowników prędkości pobierania dochodziły nawet do 150-250Mbps, w tegoroczne wakacje niektórzy klienci zgłaszali, że maksymalna przepustowość momentami jest rzędu 10Mbps.
Obniżenie przepustowości połączeń potwierdzają m.in. badania Ookla:

Starlink’s median download speeds in the US dropped from 90.6Mbps to 62.5Mbps between the first and second quarters of 2022, according to Ookla speed tests. Starlink’s median upload speeds in the US dropped from 9.3Mbps to 7.2Mbps in the same timeframe.

Za ArsTechnica. Oczywiście są to średnie dane.

Dla Europy jakość połączeń i szybkość jest bardzo dobra, ale wynika to głównie z powodu małej ilości użytkowników, a jednocześnie dużej ilości stacji naziemnych. W zasięgu Polski są 4 naziemne stacje:

• Wola Krobowska, Polska
• Kaunas, Litwa
• Aerzen, Niemcy
• Frankurt, Niemcy (tak naprawdę 4 stacje)

Wraz ze wzrostem ilości użytkowników, przesyłanych danych stacje naziemne mają problem z przepustowością danych.
W innej sytuacji są operatorzy naziemni (firmy komórkowe, kablówki, ISP), którzy realizują usługi na klasycznej sieci szkieletowej. Nawet gdy pojawiają się problemy z zapychaniem łącz, mają większe możliwości zwiększenia przepustowości.

Ogólnie sytuacja dotycząca Starlink zmienia się bardzo szybko. W zeszłym tygodniu firma ogłosiła, że odchodzi od nielimitowanego transferu dla klientów w USA i Kanadzie – coś co wyróżniało Starlink w USA w stosunku do tradycyjnej konkurencji internetu satelitarnego (np. HughesNet i Viasat).
I od 1 grudnia Starlink wprowadza limit danych na poziomie 1TB, powyżej którego nasz ruch straci priorytet (ruch pomiędzy 23:00 a 7:00 nie będzie wliczany do limitu, trochę jak 0202122 kiedyś).

Nie odradzam Starlinka, ale należy pamiętać, że poza wachaniem cen, przed nami również wachania przepustowości, wydajności itp. Dlatego ja nie skorzystam.

Znacie pewnie te rozmowy rekrutacyjne, na których ktoś pyta: jak wywołać Garbage Collector?

Czy, aby na pewno jest to pytanie z „podręcznika dobrych pytań na rozmowę rekrutacyjną?” Nie sądzę, ponieważ takiego podręcznika nie mam (a jest dostępny?), a zdarza mi się pytać o bardziej niskopoziomowe sprawy…
I tak zastanawiając się nad tym pytaniem zdałem sobie sprawę, że nie dzieliłem się tutaj sprawami dotyczącymi rekrutacji. Od ponad 10 lat w różnych firmach wcielam się w rolę rekrutera. Masa doświadczenia za mną. Po latach wiem na pewno jakiej osoby szukam i to bez znaczenia na stanowisko (absolwent, osoba starająca się przekwalifikować, programista z kilkuletnim doświadczeniem, architekt itd.).

Osoba z pasją

Kogo szukam? Osoby z pasją, której błyszczą się oczy, gdy tylko mówi o tym co lubi robić. Pasją w tej chwili nie musi być IT, możesz być na początku swojej drogi w IT, jako programista, mieć naprawdę małe doświadczenie, ale w trakcie luźnej rozmowy da się wyczuć, że jesteś osobą ambitną, lubiącą rozwój i posiadasz odpowiedni sposób myślenia, kojarzenia faktów.

Ponieważ technologie, biblioteki, języki czy znajomość dobrych praktyk programistycznych (np. wzorce, psr-y) są to rzeczy nabyte. Jeśli posiada się otwarty umysł na wiedzę, chęć rozwoju (i nie mówię tutaj o szumnych zapowiedziach, ale faktycznych działaniach) to z czasem taka osoba może wszystko nadrobić i stać się nawet liderem w zespole.
Mógłbym tutaj przytoczyć masę historii osób, które teraz są świetnymi programistami, rozwiązującymi skomplikowane zagadnienia. A na rekrutacji były to osoby zasiedziałe w firmie jednego projektu, gdzie zajmowały się od lat wyłącznie utrzymaniem, lub osoby, które ogarniały w firmie wszystko z małą ilością czasu na programowanie. Oczywiście, zdarzały się osoby znakomite pod względem doświadczenia już na rekrutacji, ale cześto pojawiały się na rozmowie, bo w obecnym miejscu były redukcje.
Jak również znam kilka osób, które widziałbym w IT, a teraz są zupełnie w innych branżach. Wiem, że rewelacyjnie poradziliby sobie jako analitycy czy programiści, widzę podczas rozmów jak rozwiązują pewne zagadnienia, łącza fakty… ale nie widzą się w IT. Szkoda.

Trudne pytania?

Czy nieraz pojawia się pytanie o OpCache? W jaki sposób i gdzie PHP przechowuje dane, czy da się coś zoptymalizować w konfiguracji, czy pisało się własne rozszerzenia w C. Tak – pojawiają się takie pytania, ponieważ projekty są różne i różne jest zapotrzebowanie kadrowe.
Ale nie zrażaj się takimi pytaniami. Nie wiesz i tyle, wiedza rzecz nabyta tylko o tym powiedz.
Inną kwestią jest co zrobisz ze swoją niewiedzą po spotkaniu? Poprosisz o maile z podsumowaniem, czego nie wiedziałeś, sam poszukasz w Internecie odpowiedzi, douczysz się dla samego siebie… Czy stwierdzisz – co za głupia rekrutacja, po co mam to wiedzieć…

Rozmowa

Rozmawiam o wszystkim. Moim punktem startu, jest to co otrzymam od kandydata. Nieraz się zdarza, że poza pytania dotyczące CV w ogóle nie wychodzimy, ponieważ jest interesujące (nie tylko sprawy z IT), są miejsca, których można się „uczepić” (np. Raspberry Pi).
Gdy czasami CV jest ubogie, i po 2-3 pytaniach nie mamy o czym rozmawiać to zaczynam zadawać pytania ogólne dotyczące rozwiązywania problemów. Nie są to pytania o algorytmy, wiedzę stricte uniwersytecką, ale o życiowy projekt i problem jaki się tam zdarzył lata temu. Jakbyś go rozwiązał?
Gdy wiem lub czuję, że to osoba z całą teczką wykonanych projektów, z niesamowitą ilością problemów, które spotkała w IT zadaje kilka pytań związanych z dzisiaj używanymi technologiami i tyle. Koniec, kropka w notatce ze spotkania…

To jest rozmowa, techniczna, ale rozmowa. Zdarza się nieraz, że w trakcie rozmowy odkrywam, że dana osoba ma predyspozycje do pracy zdalnej lub samodzielnego projektu, niż pracy w zespole kilkuosobowym.
Ale najczęściej sprawami dotyczących kompetencji tzw. miękkich zajmuje się dział HR, który jest po prostu w tym lepszy.

Czego się uczyć?

Mam wrażenie, że podczas spotkań (rekrutacji) coraz mniej osób pyta jak zdobyć wiedzę, co mogą poprawić, jaka jest poprawna odpowiedź na zadane pytanie.
Dzisiejszy świat dostępu do informacji jest zupełnie inny niż 15 lat temu i można z tego skorzystać. Jest masa spotkań lokalnych (zapraszam do kalendarza, teraz odbywających się online), konferencji w Polsce, a konferencje za granicą stały się łatwiej dostępne.
A nawet jeśli nas nie stać na wyjazd, poświęcenia dnia pracy, to jest masa nagrań z konferencji w Internecie (Boiling Frogs, PHPCon Poland, WebSummerCamp) czy podcasty.
Może w tej chwili nie użyjesz technologii, o której usłyszysz na konferencji. Ale przy rozpoczęciu następnego projektu okaże się, że znasz idealne narzędzie do rozwiązania tego problemu?