Santa Matriusca

Xa á venda Santa Matriusca

2008-08-21T20:21:00.000+02:00

Xa podedes mercar Santa Matriusca en Biblos,
ou preguntando na vosa libraría.
ISBN: 978-84-936001-7-4
Páxinas: 176
16,5 × 22 cm cartonado
Biblos

O trailer de Santa Matriusca

2008-08-08T10:00:00.000+02:00

A nova novela de Iria López Teixeiro, Santa Matriusca, que será publicada pola Editorial Biblos nas Letras Galegas do 2008, xa ten o seu trailer!!

Feira do libro de Melide

2008-06-26T10:27:00.000+02:00

O vindeiro sábado 26 de xullo, ás 13 horas, Santa Matriusca na Feira do Libro de Melide.

Santa Matriusca

2008-05-07T11:30:00.000+02:00

Seica as bonecas rusas son só un xoguete para nenos, pero a min sempre me impuxeron respecto. Un dos meus primeiros temores na infancia (poida que o meirande) era a imposibilidade de lle dar resposta á existencia. A miña cabeza non era quen de abarcar o infinito, e deseguida daba por feito que o universo tería que estar nalgures. De ser así, onde demo estaba metido? E apareceu no meu maxín o universo contedor, moito máis grande, e tamén finalmente finito e agochado noutro maior; unha e outra vez... Unha boneca rusa, un xogo de pícaros que non ten fin. Penso que o mellor xeito de representar unha matriusca ten que ser, pola forza, unha espiral.

Santa Matriusca comeza no porto de O Grove, cando a Señora Encarnación, nunha viaxe organizada pola Asociación de Veciños de Santa Mariña de Eirís, bate cun posto ambulante no que se venden unhas figuriñas ben bonitas. Alí é onde a devota anciá merca a matriusquiña, convencida de que se trata dunha importante santa rusa.

Días despois de que a Señora Encarnación mercase a boneca, na parroquia de Santa Mariña de Eirís ten lugar un milagre que pode salvar á vila da súa inminente desaparición baixo dunha autoestrada. A Señora Encarnación xa non terá dúbida de que se trata dunha virxe milagreira.

Cando rematei de escribir este primeiro capítulo, hai xa algún tempo, non deixaba de preguntarme cantas posibilidades había de que unha boneca rusa acabara á venda nun pequeno porto galego. Mais, coma sempre, a realidade superou á ficción: ó día seguinte a escribilo, estando eu nunha comida de traballo, na televisión do restaurante estaban a poñer o Telexornal (e foi unha grande casualidade, pois eu non teño por costume ver a televisión á hora do xantar). Quedei case sen fala cando vin a imaxe dunha matriusca. A nova estaba a falar dunha familia de rusos que cada verán percorre o mundo no seu veleiro antigo, pasando sempre polos principais portos galegos, e sacando cartos da venda de souvenirs típicos do seu país. Curiosamente, o día anterior quedaran varados no porto de Mera e tiveran que pospor uns días a súa viaxe. Así que, en canto rematou o xantar, collín o coche e partín cara Mera, onde merquei a miña boneca rusa. Xusto o día anterior describira os sentimentos da Señora Encarnación nunha situación semellante, pero a verdade é que a emoción que sentín eu naquel intre foi mesmo meirande.

Santa Matriusca, disque a chaman en Moscova.

Ó redor desta boneca e máis da Señora Encarnación, desenvólvese a historia, que é, á súa vez, un monte de historias máis pequenas, coma a de Anselmo, un garda xurado que quere ser detective e anda a pescudar no suposto milagre; ou a dun vello curiña que loita por non ser afastado inxustamente do seu posto; un galego residente en Madrid que desexa regresar á súa terra e unha moza aventureira que soña con deixala atrás... Todos eles vistos dende a ollada constante dunha pantasma que, á súa vez, ten unha historia propia. Unha pantasma, si; un home atrapado entre dous mundos que, coma min, nunca creu en milagres nin en nada semellante pero, carafio, habelas, hainas!

Presentación de Santa Matriusca

2008-05-03T09:48:00.000+02:00

O vindeiro mércores 7 de maio as 11 da mañá
no CGAC de Santiago de Compostela,
terá lugar a presentación do libro Santa Matriusca,
co cal Gadis celebrará o Día das Letras Galegas,
repartindo 20.000 exemplares entre os seus clientes.

Gadis celebrará o Día das Letras Galegas con Santa Matriusca

2008-03-31T12:24:00.001+02:00

Gadis celebrará o Día das Letras Galegas repartindo
20.000 exemplares de «Santa Matriusca»
entre os seus clientes.
Pódese ler a nova completa na revista de Biblos deste mes

Entrevista a Iria López

2008-03-09T12:12:00.000+01:00

Xa se pode ler aquí unha nova entrevista á autora de Santa Matriusca.

Entrevista en Radiofusión

2008-03-05T22:01:00.010+01:00

O vindeiro venres 7 de marzo, ás 20:30h., no especial que Radio Fusión adica ó Día da Muller, poderemos escoitar a Iria López Teixeiro que, ademais de falar da súa nova novela, dará lectura ó Manifesto polo Día da Muller do concello de Fene no 2008.

Radio Fusión en directo.

Entrevista

2008-02-09T16:01:00.002+01:00

por Clara Sanromán

Esta nova escritora levou a súa primeira novela ás librarías de Galicia, España e Portugal logo de gañar a primeira edición do concurso Biblos-Pazos de Galicia con "Meniña de Cristal", e en pouco máis de dous anos lanza "Santa Matriusca", unha historia ambientada na Galicia máis próxima e coñecida, na que se enxerga a presenza da vida cotiá, das pequenas cousas que nos identifican como individuos e como pobo. Con esta segunda novela prodúcese o definitivo nacemento dunha escritora galega, polo que parece, con moitas cousas que contar.
Santa Matriusca? Por onde nos guiarán as páxinas desta novela?
-A historia comeza cando a Señora Encarnación vai de excursión a O Grove coa asociación de veciños e alí merca unha boneca rusa, absolutamente convencida de que se trata dunha santa, a Santa Matriusca. E ó redor desta bonequiña vai transcorrer esta historia coral, na que un garda xurado metido a detective ten que investigar un milagre.

Santa Matriusca é o título da novela. Que significado ve nas bonecas rusas?
-O certo é que sempre me tirou ese concepto do mundo dentro doutro mundo, dende moi cativa me pareceu un xeito de explicar o universo, de lle dar forma. Ó final non somos máis ca pequenas bacterias dentro dun planeta perdido (Risos). Cómpre cavilar nisto de cando en cando, para lle quitar importancia as cousas, non hai para tanto.

Até o de agora, só puidemos ler o primeiro capítulo da novela e alí xa se nos amosa a presenza da avoa, que na súa primeira novela tamén era un personaxe fundamental. É unha figura importante na súa vida?
-A nivel máis persoal direi que moito. Só coñecín a unha das miñas avoas, e foi unha persoa moi importante na miña vida. Aínda hoxe o é, en moitos aspectos sigo a lembrarme dela a cotío e unha parte do que son, vén dela. Pero ademais, penso que en Galiza existe un matriarcado máis ou menos evidente. Hai unha transmisión cultural de nais a fillas e a netas, sempre por liña feminina. É unha herdanza agochada, moi emotiva, da que nunca se fala, e que é absolutamente inconsciente, pero que está aí. Por que avoas e non nais? Quizais porque as avoas da miña xeración coñecen mellor a tradición cas nosas nais, que xa medraron nun mundo con outros valores. Pero eu creo nesa tradición antiga, creo na forza que ten esa cultura mergullada.

Atoparemos tinguiduras autobiográficas nesta novela?
-Todo o que un escribe ten trazas das propias vivencias. Doutro xeito, non sería unha escritura sincera. Pero non son moi amiga das autobiografías. Gústame máis construír dende cero, xogar coa historia inventada e, a través da mesma, contar aquilo que levo dentro e que, dun xeito moi sutil, si que pode ser autobiográfico, porque é o que constitúe o meu xeito de ver as cousas. En realidade, contando outras historias, aprendo máis de min mesma, busco por cousas que descoñezo do meu subconsciente.

E, elementos de denuncia? Dígoo porque nos presenta a destrución dos fogares pola chegada dunha nova autovía, e como está en voga en Galicia o tema das construcións...
-Non está máis en voga que hai dez anos, que de feito é cando ocorre a novela. Máis de dez anos, en realidade ocorre no 1997. E xa daquela existía este problema. Pero o barrio, en realidade, non vai desaparecer por mor da autoestrada, senón por unha urbanización de chalés que chegará logo da autoestrada. Basicamente o que me indigna, e o que quixen denunciar nesta historia, é o feito de que alguén se vexa na obriga de deixar un fogar de toda a vida para que uns poidan facerse ricos e outros poidan vir de fóra pasar os veráns. Para máis, a cambio de nada, practicamente. Xa abonda de regalar o noso!

Nestas primeiras liñas hai un personaxe, o home que sabe de todo sen saber de nada, que me fixo sorrir. Manterase no resto da novela este contrapunto humorístico?
-A historia enteira leva dentro un contrapunto humorístico, o plantexamento mesmo da trama principal ten moita retranca, anque tamén moita tenrura. Escribino todo dende o meu absoluto convencemento de que nesta vida un non pode tomar as cousas demasiado a broma, pero tampouco demasiado en serio.

En definitiva, bágoas ou sorrisos para o lector?
-Busco no lector un sorriso cómplice.

A quen quere chegar a súa historia?

-Ó lector, en xeral. É unha historia aberta, directa e moi accesible, quen de chegar a todo o que queira lela. O que teño absolutamente claro é que non escribo para ningún tipo de elite.

Cando poderemos os lectores abrir “Santa Matriusca”?
-Logo do Día das Letras Galegas, o vindeiro 17 de Maio.

Lanzamento de Santa Matriusca

2007-12-08T11:47:00.000+01:00

08-12-07

Biblos prepara para as letras galegas do 2008 o lanzamento de Santa Matriusca.

(Nova extraída da revista nº29 de Biblos). Decembro do 2007: Iria López Teixeiro, a gañadora do 1º Premio Biblos-Pazos de Galicia ultima estes días a súa segunda novela, para a que estamos a preparar un gran lanzamento de cara ás Letras Galegas 2008 que responda á expectación que se está a crear arredor desta xove escritora. Despois do éxito que acadou con Meniña de cristal tanto na versión orixinal como coas súas traducións ao castelán e portugués, Santa Matriusca ten todas as características para confirmala como a gran narradora que é.

A miña boneca rusa

2007-12-07T10:15:00.000+01:00

Por Iria López Teixeiro

As coñecidas bonecas rusas ou matrioskas (en ruso: Матрёшка /mʌˈtrʲoʂkə/), son un xoguete tradicional ruso que data de finais do século XIX. A principal característica destas bonecas é que están ocas e, no seu interior, agochan unha nova boneca e esta, á súa vez, outra máis. Así, até chegar, en ocasións, a un máximo de vinte bonequiñas. Non obstante, este famoso souvenir ruso é orixinario do Xapón. Foi o artesán Sergei Maliutin quen, en 1890, transformou en xoguete o que fora, no país nipón, un elemento relixioso que representaba ás sete deidades da fortuna.

En canto a min, sempre sentín unha grande paixón por estas figuriñas, pola súa historia, polo seu misterio. Pero, sobre todo, atráeme o seu significado simbólico do infindo, tan abismal para o subconsciente humano.

No comezo da novela aparece por vez primeira a Santa Matriusca -verdadeira protagonista da historia-, nun pequeno posto ambulante no porto de O Grove. Cando rematei de escribir este capítulo, hai xa algún tempo, fiquei algo preocupada pola verosimilitude do mesmo. ¿Cantas posibilidades había de que unha boneca rusa acabara á venda nun pequeno porto galego? Mais, coma sempre, a realidade superou á ficción: o día seguinte a escribilo, estando eu nunha comida de traballo, na televisión do restaurante estaban a poñer o Telexornal (menciono todo isto como proba da grande casualidade que foi, pois eu non teño por costume ver a televisión no xantar), e quedei case sen fala cando vin a imaxe dunha boneca rusa. A nova estaba a falar dunha familia de rusos que cada verán percorre o mundo no seu veleiro antigo, pasando sempre polos principais portos galegos, sacando cartos da venda de souvenirs típicos do seu país. Curiosamente, o día anterior quedaran varados no porto de Mera e tiveran que pospor uns días a súa viaxe. Apresada por unha emoción indescriptíbel, en canto rematou o xantar collín o coche e partín cara Mera.

Cando cheguei, non tardei moito en dar co posto e alí a estaba. O día anterior describira os sentimentos da Señora Encarnación nunha situación semellante, pero só entón logrei comprendela –mesmo superala-, no que talvez fose un dos momentos máis singulares da miña vida.

Eu nunca crin en milagres nin en cousas semellantes, pero, ¡carafio! Habelas, hainas.

O argumento

2007-12-06T10:43:00.000+01:00

Un suposto milagre na parroquia de Santa Mariña podería deter as obras da autoestrada e impedir a expropiación dos veciños, mais hai posturas enfrentadas no asunto e así, Anselmo -un garda xurado que soña con ser detective- terá que pescudar no acaecido ó tempo que procura mellorar a súa aburrida existencia, completamente alleo á compaña da pantasma dun vello amigo que sempre vai con el e, nalgúns casos e con dificultade, inspírao e axúdao a continuar. Pero a verdadeira protagonista desta historia é unha pequena figuriña apousada nun altar caseiro: a Santa Matriusca; e ó seu redor conxúganse diversos personaxes: unha velliña beata que cre ser a causante do milagre, un párroco fachendoso, un par de cativos espelidos, unha mociña aventureira, un nostálxico emigrante... Santa Matriusca non é unha historia coral, senón moitas historias que se mesturan e se complementan, un xogo de bonecas rusas á procura de amosar que, malia as nosas diferencias, todos temos as mesmas ilusións e os mesmos medos.

Limiar de Santa Matriusca

2007-11-05T21:11:00.002+01:00

.Limiar.

-Polo meu home, que en gloria estea, xúroche que non entendo unha palabra do que dis, muller!

-Matriusca, trismilpestas.

-Que non che entendo ren!!

O autocar chegara á hora prevista e Roberto “o Carrizo” enchía o peito fachendoso, pois todo indicaba que a súa primeira saída organizada para a Asociación de Veciños de Eirís resultara un éxito. Á primeira hora, acudiran ó santuario de A Lanzada, e máis tarde deran unha volta polo pobo de O Grove no en tanto que facían tempo para a visita estrela: a ruta en catamarán pola ría de Arousa, con mexillóns e viño a esgalla para toda a excursión. Pero o mellor de todo fora un prezo máis que axustado que, ó cabo, só lles causara como inconvinte a paroliña dun vendedor. Por outra banda (pensaba o Carrizo) non debera de ser tan malo se o bus tornaba á casa cheo das mantas eléctricas que vendía aquel home.

Finalmente, mentres o sol e o arrecendo ó loureiro dos mexillóns desaparecían no mar pontevedrés, o Carrizo facía reconto dos excursionistas que xa subían ó autocar. De fondo, escoitábanse os berros da Señora Encarnación:

-QUE NON CHE ENTENDO REN!! –insistía a muller.

-Matriusca, trismilpestas.

O Carrizo, na súa eterna actitude de saber sempre de todo, camiñou dereitiño cara alá.

-Que foi, Señora Encarnación?

-Esta rapaza, que non lle entendo o que me di. Só quero saber qué son estas figuras.

-Matriusca, trismilpestas –repetiu unha mociña loira como o trigo no verán.

Había unhas seis ou sete figuriñas estendidas enriba dun grande pano vermello; tamén debuxos, chaveiros, camisetas... Unha morea de trapalladas á venda a carón dun barco de madeira moi semellante a ese buque-escola da mariña que saíra no telexornal un tempo atrás. O Carrizo, aínda sen ter estudos, era entendido en canta materia se lle puña diante, e decidiuse a usar os seus coñecementos de idiomas:

-ONDE? –berroulle á rapaza canto foi quen de berrar-. PAÍS, TI?

-País? Russa, Moscova –entendía ela finalmente.

-Señora Encarnación, dáme no nariz que esta rapaza é rusa.

-Rusa? –a velliña tremeu coa emoción-. Estás certo diso?

-Russa –insistiu a moza-, Moscova.

-Si –a voz do Carrizo mudou en grave e segura-, rusa de Moscova.

-A ver, home, pois pregúntalle qué son estas bonequiñas de madeira.

-E serán santiñas, digo eu.

-En Rusia teñen santas?

-E logo, non han ter?

-Pregúntalle, home, a ver que di ela.

-SANTAS RUSIA? –berrou de novo o Carrizo, desta volta sinalando ás bonecas.

-NIET. MATRIOSHCA. MA-TRI-OSH-CA –berrou a moza tamén, a piques de esgotar a paciencia.

-Matriusca... Santa Matriusca. Agora que o penso, xa oín falar dela. É unha santa con moitos devotos en Moscova.

-Santa Matriusca? –preguntou a vella-. E canto custan?

-CUSTAR, CANTO? –o home acompañou o berro cun aceno dos dedos, para recalcar a idea do prezo.

-Pestas? Trismil. Tris-mil.

-Tres mil pesetas? Pero iso é un roubo!

-Que vai ser, home –a Señora Encarnación xa estaba a sacar o moedeiro-. De seguro que se trata dunha santiña moi importante.

-Vaille mercar unha?

-Abofé que si, a esta moza tan guapa que trouxo a Virxe en barca, o mesmo que na lenda.

A Señora Encarnación escolleu unha das bonecas, a do vestido vermello de flores cun sorriso fermoso, doce e inocente.

Os excursionistas estaban ó completo e podían comezar a viaxe de regreso ó fogar. Algúns comentaban o ben que resultara o día, outros durmiñaban e un grupo estendera unha mesiña para intentar, con dificultade, xogar á brisca. A Señora Encarnación sentara na parte traseira do autocar e contemplaba a súa compra en silencio. Aínda tardou un bo anaco en se decatar de que a santiña estaba oca e que, se xiraba a parte superior, se podía abrir para dar logo, no interior, con outra figura idéntica. Á velliña latexáballe o corazón con forza, non entendía qué tiña entre as mans. Pechou a figura de novo e gardouna coidando non ser vista por ninguén; agardaría a estar soa na casa.

Xa na vila, a súa neta agardaba por ela xunta o edificio da Asociación de Veciños.

-Que mercaches, avoa? –Ariadna quería remexerlle na bolsa, pero a Señora Encarnación apartoulla de diante.

-Nada, muller –zafouse a vella-; unha figuriña dunha Virxe.

-Dunha Virxe? Non tes abondo entre estampiñas e cadros?

-O teu pai xa pechou o bar?

-Quedaba niso cando eu saín por ti. Agora cearemos.

-Non teño fame, filliña. Mellor marcho para a cama que estou derreada.

Na soidade do seu cuarto, o corazón volvíalle bater ó galope, asolagada por unha ilusión case infantil ós seus setenta e sete anos. Sacou con coidado a Santiña e repetiu a operación que no bus lle permitira saber da segunda imaxe. Alí a estaba e, para que non cesase a súa sorpresa, a outra santiña, lixeiramente máis pequena, podíase abrir tamén. E había outra máis, exactamente igual, un chisco máis pequena. Unha e outra vez até chegar a unha sétima, diminuta, fermosísima e compacta. A Señora Encarnación observouna con curiosidade e rematou por caer presa dunha intensa emoción, desas que xurden nas cousas sinxelas da vida, e que había moito tempo non lle chegaban tan fondo.

Á mañá seguinte, Ariadna foi espertar á súa avoa e tivo diante á santiña por primeira vez. A Señora Encarnación xa a volvera montar toda tal e como a mercara e tíñaa ben posta enriba da coqueta, arrodeada por grandes cirios a xeito de altar a carón xusto da foto do seu Fidel, que xa ía para sete anos que morrera, anque a muller non deixara de botalo en falla nin un só día.

-Esta é a virxe que mercaches, avoa?

-A que é ben bonitiña?

-Pero se é unha boneca rusa! –exclamou a moza.

-Si, a rapaza que ma vendeu explicoulle ó Carrizo que é unha santa con moitos devotos en Rusia. De seguro que é ben milagreira.

-Pero, avoa...

-Santa Matriusca, disque lle chaman alá. Lémbranche as historias do avó? De cando estaba embarcado e se fixo tan amigo daquel ruso... Mighel, coido que se chamaba.

-Mikhail, avoa.

-Pois iso dixen eu.

-Xa –resignouse Ariadna.

-Esta Santiña ha coidar de nós, xa o verás. E máis do avó, onde queira que estea.

-Claro que si, avoa. Veña, que xa está o almorzo.

Primeiro capítulo de Santa Matriusca

2007-11-05T12:15:00.001+01:00

.Capítulo 1.

Coa fin das vacacións tan preto sempre lle custara durmir, pero aquel ano estáballe a resultar imposíbel. Talvez por mor das obras da autoestrada que ían acabar coa vila, lembrándolle constantemente que podería ser o seu derradeiro verán na casa que o vira nacer. Ás seis da mañá tocaron as campás e Senén preguntouse cómo a súa familia non acordaba con tan forte estrondo. Quizabes se un é quen de durmir no medio da urbe, logo pode adaptarse a calquera cousa; mais non era o seu caso, pois nin na cidade nin no pobo lograra afacerse ós ruídos. Sen embargo, de ter que elixir, o home quedaba con aquel falso silencio só interrompido, cada quince minutos, polas campás da igrexa de Santa Mariña.

As últimas seis badaladas atordáranlle o corazón até lograr que lle encollese. Mesmo a ese pequeno recuncho do mundo chegara a falsedade, e as campás xa non repicaban realmente, senón que saían a través dun altofalante e eran sempre as mesmas. Xa non existía o depende do soprido do vento, ou da mestura da néboa, ou do ánimo do campaneiro. Xa non existía o campaneiro e a vida non latexaba no seu repenicar.

Senén ollou a Pitusa durmir fondamente canda el e magoouse por como acabaran as cousas. A vida nunca sucede do xeito que un espera. Saiu da cama moi amodo para non espertala; anque máis para evitar o molesto interrogatorio que por consideración.

A saliña de estar atopábase levemente alumeada pola luz dun farol da rúa. Senén remexeu no peto da chaqueta, que estaba pendurada nunha cadeira, até dar cun dos seus habanos; logo levouno consigo á xanela para acendelo paseniño e gozar ben do seu sabor. De alí a un anaco, unha figura cruzou lixeira a praza, Senén afastou as cortinas e aguzou a vista, pero non atinou a ver máis nada e decidiu que o maxinara.

O fume esvaráballe dos beizos e non era quen de afastar os ollos da fiestra: a praza de Santa Mariña case non mudara dende que el tiña memoria. Quizabes o carballo que presidía o seu centro ía xa algo máis vello pero, ¿quen non a esas alturas? As casas da praza si delataban os seus anos e só a igrexa permanecía inmutábel, fachendosa e vella dende sempre. De non ser polos megáfonos que arrodeaban o campanario, Senén xuraría que estaba o mesmiño que lembraba de neno, e chovera ben dende entón, uns cincuenta anos. Custáballe crer que todo aquilo puidese desaparecer sen máis. Mergullado máis na brétema da súa nostalxia que na do habano, Senén caeu na conta de que a porta da igrexa non estaba pechada de todo. Mirou o reloxo: ían dar as seis e cuarto da mañá e a misa non era até as oito. Dubidou que Don Lorenzo xa estivera a preparar as cousas e, ademais, as fiestras da casa do párroco estaban pechadas. Senén non sabía qué pensar. Ante a dúbida, botou a chaqueta por enriba do pixama e baixou as escaleiras a todo meter, sen parar sequera a cavilar en cómo lle facer fronte a uns posibeis asaltantes, ou se pagaba a pena o risco. No entanto, as falsas campás marcaron as seis e cuarto logo dunha grande badalada.

Cando Senén chegou finalmente á porta da igrexa, atopouse con que estaba pechada. Empurrouna unha e outra vez, mais non se abría (cecais os ladróns escaparan namentres el baixaba). Escoitou un ruído, alguén corría por unha das rúas próximas, anque tampouco desta vez viu persoa algunha.

-Don Lorenzo! –petaba na porta do crego-. Abra! Don Lorenzo! Don Lorenzo!

-Que foi, home? –exclamou o párroco coa bata a medio abotoar.

-Entráronlle na igrexa!

-Que dis?

-Había alguén na igrexa, pero xa debeu de marchar.

-Deus Santo! –persignouse o cura ó coller as chaves-. Imos ver que pasou.

Na igrexa todo estaba en orde e Senén desculpouse convencido de que o insomnio comezaba a facerlle ver cousas de máis.

2007-11-01T17:09:00.009+01:00

Iria López Teixeiro, naceu en Fene (A Coruña) o 12 de marzo de 1981.

No ano 2001 obtivo o título de Técnico Superior de Realización na Escola de Imaxe e Son de A Coruña.

Ese mesmo ano comezou a traballar no eido da posprodución audiovisual, coa montaxe do programa de Adivina Producciones para Televisión de Galicia, “Galicia Visual”.

No 2003 foi editora de video do documental, “Camiño de Santiago, a Orixe”, de Jorge Algora; e nos anos seguintes traballou como técnico de posprodución en diversas películas (“Mentíndolle á vida”, de Jorge Algora; “Omar Martínez”, de Pau Martínez; “Vida de Familia”, de Llorenç Soler…) e documentais (“Los cumbiancheros del oeste”, de Mario Tondato); ademais de realizar e posproducir diversos traballos publicitarios.

No ano 2005, tras gañar o Primeiro Premio Biblos-Pazos de Galicia de novela, con "Meniña de Cristal" (publicada en galego e castelán por Biblos, e en portugués por Campo das Letras).

No 2006 e 2007 dirixiu os documentais "De Cores", "Bandeiras Interiores" e "Dando a Nota" (nominado ós Mestre Mateo 2008 como mellor documental), ademais de seguir a traballar até o presente na posprodución e realización audiovisual, no en tanto que se prepara a publicación da súa segunda novela, "Santa Matriusca".

O blogue da autora
matriusca@gmail.com