tag:blogger.com,1999:blog-48507690550904384172012-05-05T21:40:11.254+05:30മഴത്തുള്ളികളുടെ സംഗീതംമഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.comBlogger26125tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-17226136697753599962008-09-11T20:39:00.003+05:302008-09-11T20:46:38.961+05:302008-09-11T20:46:38.961+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XOWH15c0O4w/SMk17Ry6BFI/AAAAAAAAAGA/tl_94E0YSJI/s1600-h/onam.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XOWH15c0O4w/SMk17Ry6BFI/AAAAAAAAAGA/tl_94E0YSJI/s200/onam.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244782533555127378" /></a><br /><div><br /></div><div>അത്തം മുറ്റത്തെത്തിയ കണ്ടോ<br /></div><div>പത്താം നാളില്‍ തിരുവോണം</div><div>ഒത്തു കളിക്കാം ഊഞ്ഞാലാടാ-</div><div>മെത്തീ നല്ലൊരു പൊന്നോണം</div><div><br /></div><div>പത്തുവെളുപ്പിനുറക്കമുണര്‍ന്നി-</div><div>ട്ടപ്പുവുമെത്തി വട്ടിയുമായ്</div><div>കുട്ടികളെല്ലാം കൂട്ടം കൂടീ-</div><div>ട്ടണിയണിയായി വരവായി</div><div><br /></div><div>വീടിന്‍ തൊടിയും പാടവുമെല്ലാ-</div><div>മോടിനടന്നവര്‍ നിരനിരയായ്</div><div>പലപല നിറമായ് ഇളകും പൂക്കള്‍</div><div>വരവേറ്റവരെ പുഞ്ചിരിയാല്‍</div><div><br /></div><div>വെണ്മതുടിക്കും തുമ്പപ്പൂ</div><div>മഞ്ഞവിരിച്ചൊരു മത്തപ്പൂ</div><div>പൂക്കള്‍ നിരന്നൂ മുറ്റം നിറയേ</div><div>കുട്ടികളാര്‍ത്തുരസിച്ചെങ്ങും</div><div><br /></div><div>തുമ്പികള്‍ പാറുന്നെവിടേയും</div><div>കാലികള്‍ മേയും വയലുകളും</div><div>കാവും കുളവും കായല്‍ക്കരയും</div><div>കണ്ണഞ്ചിക്കുമിളം വെയിലും</div><div><br /></div><div>പലപല കറികള്‍ പായസവും</div><div>ഓലന്‍ കാളനിളം തീയല്‍</div><div>സാമ്പാര്‍ അങ്ങനെയെന്തെല്ലാം</div><div>രുചിയേറീടും വിഭവങ്ങള്‍</div><div><br /></div><div>ഓണത്തപ്പാ വന്നീടില്‍</div><div>ഓണക്കോടികള്‍ നേദിക്കാം</div><div>ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പമിരുന്നീടില്‍</div><div>ഞങ്ങള്‍ക്കെന്നും സന്തോഷം..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-1722613669775359996?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-6740615489986694422008-09-07T22:08:00.014+05:302008-09-08T14:30:50.348+05:302008-09-08T14:30:50.348+05:30ഞാന്‍ 2006-ല്‍ ജനുവരിയിലും <span class="transl_class" title="Click to correct" id="0">ഫെബ്രുവരിയിലും</span> ദില്ലിയിലുള്ള ഐ.സി.ഐ.സി.ഐ. ബാങ്കില്‍ നിന്നും സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്ക് ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ ദില്ലിയിലെ തന്നെയുള്ള മറ്റൊരു ബ്രാഞ്ചിലേക്ക് ഇന്റര്‍നെറ്റ് വഴി (EFT) 5000 രൂപ വീതം അയച്ചു. പലപ്പോഴും ഇങ്ങനെ മറ്റു ബാങ്ക് അക്കൌണ്ടുകളിലേക്ക് പണമയക്കുകയും അതെല്ലാം ഒരു കുഴപ്പവും കൂടാതെ അന്ന് തന്നെയോ അടുത്ത ദിവസമോ എത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നതിനാല്‍ ഈ പണവും എന്റെ അക്കൌണ്ടില്‍ എത്തിക്കാണുമെന്നോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിച്ചുമില്ല. എന്നാല്‍ സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്കിന്റെ ആ ബ്രാഞ്ച് ഓണ്‍ലൈന്‍ സംവിധാനത്തില്‍ അല്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ മൂന്നു മാസത്തിനു ശേഷമാണ് ബാങ്കില്‍ ചെന്ന് പാസ്സ് ബുക്ക് അപ്ഡേറ്റാക്കിയത്. അത്ഭുതം. ഞാന്‍ ജനുവരിയില്‍ അയച്ച 5000 രൂപ ബാങ്കില്‍ വന്നതായി പാസ്സ് ബുക്കിലെ വിവരങ്ങളില്‍ കാണുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഫെബ്രുവരിയില്‍ അയച്ചത് കാണുന്നുമുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഒന്നു കൂടി നോക്കിയേക്കാം എന്നു വിചാരിച്ച് എന്റെ അക്കൌണ്ട് സ്റ്റേറ്റ്മെന്റിന്റെ മുഴുവന്‍ ഒരു പ്രിന്റ് എടുപ്പിച്ചു നോക്കി. അവിടേയും ഒരു വിവരങ്ങളുമില്ല.<br /><br />അക്കൌണ്ട് സ്റ്റേറ്റ്മെന്റിന്റെ പ്രിന്റ് എടുത്തു തന്നവര്‍ എന്നോട് “അക്കൌണ്ട്സ് ഓഫീസര്‍ ദാ ഇരിക്കുന്നതാണ്, പോയി കണ്ടുനോക്കൂ“ എന്നു പറഞ്ഞു. 5000 രൂപയുടെ കാര്യമാണ്, അതിങ്ങനെ വിടാന്‍ പാടുണ്ടോ, പെട്ടെന്ന് അവിടെയെത്തി ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഇന്റര്‍കോമിലൂടെ അദ്ദേഹം ബ്രാഞ്ച് മാനേജരെ വിളിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞു. എന്തൊക്കെയോ അവര്‍ തമ്മില്‍ സംസാരിച്ച് “അച്ചാ അച്ചാ“ എന്നും പറഞ്ഞ് ഫോണ്‍ വെച്ചിട്ട് എന്റെ രൂപ ബാങ്കില്‍ എത്തിയിട്ടില്ലെന്ന് ബ്രാഞ്ച് മാനേജര്‍ പറഞ്ഞതായി അറിയിച്ചു. മാത്രമല്ല മാര്‍ച്ച് 2006 വരെയുള്ള എല്ലാ EFT-യും ക്ലീയര്‍ ആണെന്നും<br />പറഞ്ഞതായി അറിയിച്ചു. ഐ.സി.എസ്. ഐ. ബാങ്കില്‍ നിന്നും പണം ക്ലിയര്‍ ആയോ എന്ന് അന്വേഷിക്കാനും പറഞ്ഞു.<br /><br />“സംഗതി എന്തായാലും കുഴഞ്ഞല്ലോ” എന്നു മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ച് ഇനി നെറ്റ് മൂലമുള്ള പണമയക്കല്‍ നിര്‍ത്തിയേക്കാം എന്ന ചിന്തയോടെ, അതില്പരം വിഷമത്തോടെ ഞാന്‍ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി. നേരെ ഓഫീസിലെത്തി ഐ.സി.ഐ.സി. ബാങ്കിന്റെ സൈറ്റില്‍ ലോഗിന്‍ ചെയ്ത് പോയി നോക്കി.<br />സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്കിലേക്ക് പണം അയച്ചത് “സക്സസ്” എന്ന റിപ്പോര്‍ട്ട് കണ്മുന്നില്‍ തെളിഞ്ഞുവന്നു.<br /><br />“ശ്ശെടാ, ഇനി അടുത്ത മാര്‍ഗ്ഗം നോക്കണമല്ലോ, ഈ ഡല്‍ഹിയില്‍ ചൂടും തണുപ്പുമേറ്റുണ്ടാക്കിയ 5000 രൂപ അങ്ങനെ വിട്ടു കളയാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ.” എന്നോര്‍ത്ത് പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഐ.സി.ഐ.സി. ബാങ്കിന്റെ അക്കൌണ്ട്സ് മാനേജര്‍ക്ക് വിശദ വിവരങ്ങളെഴുതി ഒരു ഇമെയിലയച്ചു. അടുത്ത<br />ദിവസം തന്നെ അവരുടെ മറുപടിയെത്തി. എന്റെ രൂപ സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്കിലേക്ക് ആര്‍.ബി.ഐ മുഖേന അയച്ചുകഴിഞ്ഞെന്നും അതിന്റെ റെഫെറന്‍സ് നമ്പറും മറ്റുമുള്ള വിശദമായ മെയില്‍. മാത്രമല്ല ആ നമ്പര്‍ സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്കില്‍ കാണിച്ചാല്‍ അവര്‍ ഉടനെ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്തുതരുമെന്നും.<br /><br />എന്തായാലും അടുത്ത ദിവസം തന്നെ രണ്ടു ഇമെയിലിന്റേയും പ്രിന്റുമായി ഞാന്‍ വീണ്ടും സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്കില്‍ കയറിയിറങ്ങി. ഫലം തഥൈവ! ആ റെഫറന്‍സ് നമ്പര്‍ കൊടുത്തിട്ടും അക്കൌണ്ട്സ് മാനേജരോ ബ്രാഞ്ച് മാനേജരോ എന്നെ സഹായിക്കാന്‍ തയ്യാറായില്ല. ഈ കാര്യത്തിനു പിന്നാലെ ദിവസവും നടന്നിട്ട് 20 കി.മീ. ദൂരെയുള്ള ഓഫീസിലെത്തുന്നത് തന്നെ ദിവസവും താമസിച്ച്. വെറുതെ അതിനു പിന്നാലെ ബാങ്കില്‍ കയറിയിറങ്ങി നടന്നാല്‍ താമസിച്ചു ചെല്ലുന്നതിനു ബോസിന്റെ വായിലിരിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കാമെന്നല്ലതെ ഒരു ഫലവുമില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയതിനാല്‍ ഒരു വിശദമായ എഴുത്ത് ഞാന്‍ സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്കിന്റെ മുംബൈയിലെ കസ്റ്റമര്‍ സര്‍വീസിലേക്കയച്ചു. ആ എഴുത്തിന്റെ കൂടെ മറ്റെല്ലാ വിവരങ്ങളും അറ്റാച്ചു ചെയ്യുകയും അതിന്റെ ഓരോ കോപ്പി ദില്ലിയില്‍ തന്നെയുള്ള എസ്. ബി. ഐ. യുടെ ഹെഡ്ഡ് ഓഫീസിലേക്കും, സോണല്‍ മാനേജര്‍ക്കും അയച്ചു.<br /><br />മാസങ്ങള്‍ കടന്നുപോയിട്ടും ഒരു വിവരവുമില്ല. ഇടക്ക് 1 - 2 എഴുത്തുകള്‍ കൂടി ആ ബ്രാഞ്ചിലേക്ക് അയച്ചെങ്കിലും ഫലമുണ്ടായില്ല. അതേ തുടര്‍ന്ന് <a href="http://www.consumercomplaints.in/complaints/state-bank-of-india-mehrauli-branch-new-delhi-c42595.html">ഓണ്‍ലൈന്‍ കം‌പ്ലൈന്റ്</a> (ഇന്ന് വെറുതെ ഗൂഗിളില്‍ T K Mathew എന്ന് സെര്‍ച്ച് ചെയ്തപ്പോള്‍ ഈ കമ്പ്ലൈന്റ് ആദ്യ പേജില്‍ കാണിക്കുന്നുണ്ട്) സൈറ്റിലൂടെ വിശദ വിവരങ്ങള്‍ സഹിതം ഒരു കമ്പ്ലൈന്റ് കൊടുക്കുകയും അതേ തുടര്‍ന്ന് പല മെയിലുകളും എനിക്ക് ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു. കേസ് കൊടുത്ത് കോടതി കയറുകയോ അതല്ലെങ്കില്‍ ഏതെങ്കിലും അഡ്വക്കേറ്റിനെ വെച്ച് കാര്യങ്ങള്‍ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുകയോ ചെയ്യാന്‍ പലരും പറഞ്ഞെങ്കിലും അതിനു മുന്‍പായി ആര്‍.ബി.ഐ ഓംബുഡ്സ്മാനു കൂടി ഒരു പരാതി അയച്ചേക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു.<br /><br />അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞ ഏപ്രിലില്‍ ആര്‍.ബി.ഐ. ഓംബുഡ്സ്മാന് ഒരു പരാതി അയച്ചു. 3-4 ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ തന്നെ അവര്‍ പരാതി നമ്പരും മറ്റു ചില വിവരങ്ങളും തുടര്‍ന്ന് വിശദമായ ഒരു കമ്പ്ലൈന്റ് ഫോമും എനിക്കയച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ അവര്‍ സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്കിലേക്കും അയച്ചതായി അവര്‍ അയച്ച എഴുത്തില്‍ നിന്നും മനസ്സിലായി. മാത്രമല്ല 10 ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ ഇതിന്റെ മറുപടി അവിടെ കിട്ടിയിരിക്കണമെന്നും എഴുതിയിരുന്നു. സമയം ഒട്ടും നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ ഞാന്‍ അത് പൂരിപ്പിച്ച് 2 കോപ്പിയെടുത്ത് എല്ലാ അറ്റാച്ചുമെന്റോടും കൂടി ഒരു കവറിംഗ് ലെറ്റര്‍ സഹിതം ആര്‍.ബി.ഐ.<br />ഓംബുഡ്സ്മാന് <span class="transl_class" title="Click to correct" id="2">കൊറിയര്‍</span> ചെയ്തു. എന്റെ പേപ്പറുകള്‍ അവിടെ കിട്ടിയതും ഓരോ കാര്യങ്ങള്‍ക്കും ഓംബുഡ്സ്മാന്റെ ഓഫീസിലെ ഒരു അസിസ്റ്റന്റ് ജെനറല്‍ മാനേജര്‍ എന്നെ വിളിച്ച് അറിയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. തമ്മില്‍ കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും ഇത്രയധികം അടുപ്പത്തോടെ കാര്യങ്ങള്‍ വിശദീകരിച്ചുതരുന്ന ഒരു ഓഫീസറെ ഞാന്‍ ആദ്യമായി അങ്ങനെ പരിചയപ്പെട്ടു.<br /><br />എനിക്ക് ആര്‍.ബി.ഐ-യില്‍ നിന്നും കഴിഞ്ഞ ജൂലായ് 22ന് ഒരു ലെറ്റര്‍ കൂടി കിട്ടി. ജൂലായ് 30ന് ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് 3 മണിക്ക് ആര്‍.ബി.ഐ. യില്‍ വച്ച് മീറ്റിംഗ്. പാര്‍ലമെന്റ് സ്ട്രീറ്റിലൂടെ അല്പം പോയാല്‍ മതി. ഓഫീസില്‍ നിന്നും ഒരു 10 മിനുട്ടെടുക്കും. ഞാന്‍ മീറ്റിംഗില്‍ പങ്കെടുക്കുമെന്ന് ഒരു ലെറ്റര്‍<br />ഉണ്ടാക്കി ഫാക്സ് ചെയ്യുകയും വിളിച്ചറിയിക്കുകയും ചെയ്തു.<br /><br />മീറ്റിംഗില്‍ കൊണ്ടുപോവേണ്ട എല്ലാ പേപ്പറുകളുമുണ്ട്. പക്ഷേ എന്റെ പാസ്സ് ബുക്കു കാണുന്നില്ല. വീട്ടിലും ഓഫീസിലും 2 ദിവസമായി തപ്പുന്നുണ്ടെങ്കിലും കിട്ടുന്നില്ല. ജൂലൈ 29 ആയിട്ടും അതിന്റെ പൊടിപോലുമില്ല കണ്ടുപിടിക്കാന്‍. ഇനി മീറ്റിംഗിനു പോകണോ? പോയാലും എന്തെങ്കിലും ഗുണമുണ്ടാകുമോ എന്നെല്ലാം മനസ്സില്‍ ഓരോരോ ചിന്തകളും.<br /><br />ജൂലായ് 30 പ്രഭാതം. മൊബൈല്‍ തുടരെ ശബ്ദിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് ഉറക്കമുണര്‍ന്നത്. അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്തപ്പോള്‍ സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്കില്‍ നിന്നും അയച്ച ആരോ ആണ്. എന്റെ അഡ്രസ്സ് തപ്പി പിടിച്ച് വീടിനു മുന്നില്‍ വന്നിട്ട് വിളിക്കുകയാണ്. മൊബൈല്‍ അലാറം അടിക്കാന്‍ അര മണിക്കൂര്‍ കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. അതിനു മുന്‍പേ വിളിച്ചുണര്‍ത്തിയവനെ ഡിക്ഷണറിയിലില്ലാത്ത ചില പദങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞ് വാതില്‍ തുറന്നു. ഒരു എഴുത്തിന്റെ കോപ്പിയുമായി ഒരാള്‍. സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്കില്‍ നിന്നും അയച്ചതാണ്. ബ്രാഞ്ച് മാനേജര്‍ അതില്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്നു ബാങ്കില്‍ ചെന്നു കാണാന്‍. ഡേറ്റ് ഇട്ടിരിക്കുന്നറ്റ് ജുലായ് 7. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു ഇത് പഴയ ലെറ്റര്‍, ഒപ്പിടില്ല എന്ന്. വന്നയാള്‍ ഒപ്പിടീച്ച് ചെന്നില്ലെങ്കില്‍ എന്നെ വഴക്കു പറയും അതു ചെയ്യും ഇതു ചെയ്യും <span class="transl_class" title="Click to correct" id="6">എന്നെല്ലാം</span> പറയാന്‍ തുടങ്ങി. പിന്നെ ഞാന്‍ ഒപ്പിട്ടു കൊടുത്തു. താഴെ അന്നത്തെ ഡേറ്റും വെച്ചു.<br /><br />ഓഫീസില്‍ ചെന്നതിനു ശേഷം ഞാന്‍ ആര്‍.ബി.ഐ. ലേക്ക് വിളിച്ച് അസിസ്റ്റന്റ് ജെനറല്‍ മാനേജരോട് പാസ്സ്ബുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട വിവരം <span class="transl_class" title="Click to correct" id="5">പറഞ്ഞപ്പോള്‍</span> അതൊന്നും സാരമില്ല അല്പം നേരത്തെയെത്താന്‍ പറഞ്ഞു. അതനുസരിച്ച് അവിടെയെത്തിയപ്പോള്‍ സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്കില്‍ നിന്നും ബ്രാഞ്ച് മാനേജരും മറ്റു രണ്ട് ഉദ്യോഗസ്ഥരും എത്തിയിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ എല്ലാവരും കോണ്‍ഫറന്‍സ് റൂമിലെത്തി. ഓംബുഡ്സ്മാനും മറ്റ് രണ്ടുപേരും ഞാനുമുള്‍പ്പടെ 7 പേര്‍. ഓംബുഡ്സ്മാന്‍ കേസിനാസ്പദമായ കാര്യങ്ങള്‍ വിവരിക്കാന്‍ എന്നോടു പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ രണ്ടര വര്‍ഷം മുന്‍പ് പണം അയച്ചതുമുതല്‍ എല്ലാക്കാര്യങ്ങളും വിശദീകരിച്ചു. മാത്രമല്ല അന്നു തൊട്ട് ഒരു മറുപടി പോലും ലഭിക്കാതിരുന്നതും രണ്ടര വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം അന്നു രാവിലെ ബാങ്കില്‍ നിന്നും ഒരാള്‍<br />എഴുത്തുമായി വന്നതും എല്ലാം.<br /><br />പിന്നെ കേട്ടത് ഓംബുഡ്സ്മാന്റെ ദേഷ്യത്തോടെയുള്ള സംസാരമാണ്. സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്കിലെ മൂന്ന് ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരേയും മാറിമാറി അദ്ദേഹം ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ച് ഉത്തരം മുട്ടിച്ചു. അവരില്‍ ഒരാള്‍ എനിക്ക് മാസാദ്യം അയച്ച ലെറ്ററിനേപ്പറ്റിയും ആളെ വിട്ട് ലെറ്റര്‍ കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്കാന്‍<br />നോക്കിയപ്പോള്‍ എന്നെ കാണാതെ 1-2 പേര്‍ എന്റെ വീട്ടില്‍ വന്ന് തിരിച്ചുപോയതുമെല്ലാം പറഞ്ഞു. രണ്ടര വര്‍ഷം മുഴുവന്‍ ഒരു എഴുത്തിനും മറുപടി കൊടുക്കാതിരുന്നിട്ട് മീറ്റിംഗിനു വിളിച്ച ദിവസം തന്നെ ഒരു എഴുത്തുമായി ആളെ വിട്ടതും എനിക്കയച്ചപോലെ തന്നെ ബാങ്കുകാര്‍ക്ക് അയച്ച കമ്പ്ലൈന്റ് ഫോം പൂരിപ്പിച്ച് അയക്കാത്തതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദേഷ്യം കൂട്ടിയതേയുള്ളൂ. ബ്രാഞ്ച് മാനേജര്‍ പറഞ്ഞത് ഞാന്‍ അയച്ച 5000 രൂപ സസ്പെന്‍സ് അക്കൌണ്ടില്‍ പോയെന്നും മറ്റുമാണ്. എന്റെ എഴുത്ത് കിട്ടിയെന്ന് അവര്‍ സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു.<br /><br />അര മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞു. ഓംബുഡ്സ്മാന്‍ ബ്രാഞ്ച് മാനേജരോട് എനിക്ക് നഷ്ടമായ 5000 രൂപയും അതിന്റെ രണ്ടര വര്‍ഷത്തെ ഫിക്സഡ് ഡിപ്പോസിറ്റ് പലിശയും കൂടാതെ 2% അധിക പലിശയും 1000 രൂപ പിഴയും സഹിതം അടുത്ത ദിവസം തന്നെ എന്റെ അക്കൌണ്ടിലേക്ക്<br />ക്രെഡിറ്റ് ചെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞു. ഇതില്‍ കൂടുതല്‍ വേണമെങ്കില്‍ എന്നോട് പറയാന്‍ പറഞ്ഞെങ്കിലും എനിക്ക് എന്റെ നഷ്ടമായ തുകയും പലിശയും ധാരാളമാണെന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. ബ്രാഞ്ച് മാനേജര്‍ 1000 രൂപ പിഴ അധികമാണെന്നും അത് കുറക്കണമെന്നും മറ്റും പറഞ്ഞെങ്കിലും ഓംബുഡ്സ്മാന്‍<br />സമ്മതിച്ചില്ല. എന്റെ സ്ഥാനത്ത് മറ്റൊരാളാ‍യിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ ചെറിയ പിഴക്കു പകരം അതിലും കൂടുതല്‍ പിഴ അടക്കേണ്ടി വരുമായിരുന്നു എന്ന് ഓംബുഡ്സ്മാന്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. മാത്രമല്ല ഇതുപോലുള്ള പ്രശ്നങ്ങള്‍ വരുമ്പോള്‍ ഓംബുഡ്സ്മാനെ സമീപിക്കണമെന്നറിയാതെ പണം പോയത് പോകട്ടെ<br />എന്നു വിചാരിക്കുന്ന ധാരാളം പാവങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്നും ഇതുപോലെ ഓംബുഡ്സ്മാനെ സമീപിക്കുന്നവര്‍ ചെറിയൊരു അംശം മാത്രമാണെന്നും അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു.<br /><br />അതോടെ നഷ്ടമായ 5000 രൂപ തിരിച്ചുകിട്ടുവാനുള്ള എന്റെ രണ്ടര വര്‍ഷത്തെ ശ്രമങ്ങള്‍ക്ക് തിരശീല വീണു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-674061548998669442?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-88890860795177579492008-09-03T18:17:00.006+05:302008-09-03T18:30:31.129+05:302008-09-03T18:30:31.129+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XOWH15c0O4w/SL6I4hTTWnI/AAAAAAAAAFo/2LUNdmyxG7g/s1600-h/023.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 221px; height: 177px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XOWH15c0O4w/SL6I4hTTWnI/AAAAAAAAAFo/2LUNdmyxG7g/s320/023.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241777520899218034" border="0" /></a><br /><br /><span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />പുലര്‍മഞ്ഞിന്‍</span> പൂക്കുട മെല്ലെയുയര്‍ത്തി<br />നവമുകുളം ഇതളുകള്‍ മെല്ലെ വിടര്‍ത്തി<br />വിടരുന്ന കുസുമത്തിന്‍ പടരുന്ന ഗന്ധം<br />മനതാരിലനുരാഗ സ്വപ്നമുണര്‍ത്തി..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-8889086079517757949?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-43897099877863230042008-03-18T12:30:00.002+05:302008-03-18T12:39:08.126+05:302008-03-18T12:39:08.126+05:30<a href="http://bp1.blogger.com/_XOWH15c0O4w/R99psivOS2I/AAAAAAAAAFM/H2K9-ebzVJI/s1600-h/kattadi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178974310459394914" style="WIDTH: 132px; CURSOR: hand; HEIGHT: 132px" height="226" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_XOWH15c0O4w/R99psivOS2I/AAAAAAAAAFM/H2K9-ebzVJI/s320/kattadi.jpg" width="174" border="0" /></a><br /><br />കുട്ടന്റെ കൈയിലെ കാറ്റാടി കാലത്തു<br />തട്ടിപ്പറിക്കുവാന്‍ കാറ്റു വന്നു..<br />പെട്ടെന്ന് വീശിയ കാറ്റിന്റെ മൂളലില്‍<br />കുട്ടനോ ചാടിക്കയറി വീട്ടില്‍..<br /><br />കുട്ടാ നീ ഞെട്ടല്ലേ കാറ്റിപ്പോള്‍ പോയല്ലോ<br />പെട്ടെന്ന് മുറ്റത്തു വന്നിടൂ നീ..<br />കാറ്റാടി പോകാതെ കാത്തിടുവാനായി<br />ഏട്ടനെപ്പോഴും നിന്‍ കൂടെയില്ലേ..<br /><br />പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കളിക്കും കുരുന്നിനെ<br />പ്പറ്റിക്കാനെത്തുന്നതെന്ത് കാറ്റേ..<br />കുട്ടിക്കുറുമ്പനാം കുട്ടന്റെ കൂടെ നീ<br />പാട്ടൊന്നു മൂളിക്കളിക്കാന്‍ വരൂ..<br /><br />ഒട്ടൊരു ചമ്മലില്‍ പെട്ടെന്നു കുട്ടനും<br />കാറ്റിന്റെ കൂടെക്കളി തുടങ്ങി..<br />പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കറങ്ങുമെന്‍ കാറ്റാടി<br />വട്ടം കറങ്ങുന്ന ശേലു കണ്ടോ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-4389709987786323004?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com40tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-29083505715429674312008-02-19T10:41:00.007+05:302008-02-19T15:39:01.126+05:302008-02-19T15:39:01.126+05:30<a href="http://bp0.blogger.com/_XOWH15c0O4w/R7p5zmmSkeI/AAAAAAAAAE8/l05BqaZsn4A/s1600-h/ChippingSparrowNestCL.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168577449802502626" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_XOWH15c0O4w/R7p5zmmSkeI/AAAAAAAAAE8/l05BqaZsn4A/s320/ChippingSparrowNestCL.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />കളകളമൊഴുകുന്നൊരരുവിതന്‍ തീരത്തു<br />പടരുന്ന തരുനിരക്കാട്ടിനുള്ളില്‍<br />നാരും ചകിരിയും തുന്നിച്ചുകൂട്ടിയാ<br />കുഞ്ഞിക്കുരുവികള്‍ കൂടുവച്ചു<br /><br />ചകിരിയും നാരുമിടകലര്‍ന്നുള്ളൊരാ<br />സുന്ദരമന്ദിരം മോടി കൂട്ടാന്‍<br />ആണ്‍കിളിയാലോലമാടിപ്പറന്നിട്ടാ<br />ക്കൂടിന്‍ പുറവുമലങ്കരിച്ചു<br /><br />ചെറുകാറ്റിലുലയുന്നോരക്കൂട്ടിലിട്ടല്ലോ<br />പെണ്‍കിളി ചേലൊത്ത മുട്ട മൂന്ന്<br />ഒട്ടൊരു നാളുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വന്നല്ലോ<br />മുട്ട വിരിഞ്ഞു പൂമ്പൈതലുകള്‍<br /><br />കുഞ്ഞിക്കുരുവികളുണ്ടായ നാള്‍ തൊട്ടേ<br />അച്ഛനുമമ്മക്കും ജോലി കൂടി<br />പിഞ്ചോമനകളെ തീറ്റിപ്പോറ്റീടുവാന്‍<br />രാപകല്‍ രണ്ടാളും മത്സരിച്ചു<br /><br />തൊട്ടടുത്തുള്ളൊരു കൊമ്പിലിരുന്നൊരു<br />സര്‍പ്പമൊരിക്കലാ കാഴ്ച കണ്ടു<br />ചോരതുടിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെത്തിന്നാന്‍<br />രാപ്പകല്‍ കാതോര്‍ത്തു കാത്തിരുന്നു<br /><br />ഒരുനാളില്‍ കുരുവികള്‍ ഇര തേടും നേരത്ത്<br />പാത്തും പതുങ്ങിയും സര്‍പ്പമെത്തി<br />ഒന്നുമേയറിയാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ മൂവരും<br />വായും പിളര്‍ന്നു കരച്ചിലോടെ<br /><br />തീറ്റയുമായെത്തി അച്ഛനുമമ്മയും<br />സര്‍പ്പത്തെ കണ്ടൊരു ഞെട്ടലോടെ<br />‘അയ്യോ എന്‍ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍’ എന്നു വിലപിച്ചു<br />അമ്മക്കുരുവി പറന്നുയര്‍ന്നു<br /><br />മാനത്തു പാറിപ്പറന്നൊരു ചെമ്പരുന്താ-<br />ശബ്ദം കേട്ടങ്ങവിടെയെത്തി<br />കുഞ്ഞിക്കുരുവിയെ തിന്നാനൊരുങ്ങുന്ന<br />സര്‍പ്പത്തെക്കൊത്തി വെളിയിലിട്ടു<br /><br />അമ്മക്കുരുവിക്കുമച്ഛന്‍ കുരുവിക്കുമു-<br />ണ്ടായ സന്തോഷം വേറെയില്ല<br />ദുഷ്ടയെന്നെല്ലാരുമോതും പരുന്തമ്മ<br />നമ്മുടെ സ്നേഹിതന്‍ തന്നെയിപ്പോള്‍<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-2908350571542967431?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com53tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-50499528759580987902008-02-14T12:41:00.009+05:302008-02-19T14:09:17.586+05:302008-02-19T14:09:17.586+05:30<a href="http://bp3.blogger.com/_XOWH15c0O4w/R7pkcWmSkdI/AAAAAAAAAE0/JpG8kzc13LE/s1600-h/dragonfly.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_XOWH15c0O4w/R7pkcWmSkdI/AAAAAAAAAE0/JpG8kzc13LE/s200/dragonfly.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168553960626360786" /></a><br /><a href="http://www.thusharam.com/">തുഷാ‍രം</a> ഓണ്‍ലൈന്‍ മാ‍സികയുടെ ഈ ലക്കത്തില്‍ <a href="http://www.thusharam.com/article.asp?artId=230">പൂത്തുമ്പി‍</a> എന്ന ഒരു ചെറിയ കുട്ടിക്കവിത പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു. ചില സുഹൃത്തുക്കളുടെ അഭിപ്രായപ്രകാരം അത് താഴെ കൊടുക്കുന്നു.<br /><br />തുമ്പീ തുമ്പീ പൂത്തുമ്പീ<br />എന്നോടൊപ്പം വരുമോ നീ<br />തേനും പാലും ഞാന്‍ നല്‍കാം<br />തെച്ചിപ്പൂക്കളിറുത്തു തരാം<br /><br />അയ്യോ വാവേ ഞാനില്ല<br />അമ്പാട്ടേക്കിനി ഞാനില്ല<br />കണ്ണേട്ടന്‍ തന്‍ കീശയിലെ<br />കല്ലുകള്‍ പൊക്കാന്‍ വയ്യല്ലോ<br /><br />തുമ്പീ തുമ്പീ പൂത്തുമ്പീ<br />എന്നോടൊപ്പം വരുമോ നീ<br />പാറിത്തളരും നേരത്ത്<br />പട്ടിന്‍ മെത്തയൊരുക്കീടാം<br /><br />അയ്യോ വാവേ ഞാനില്ല<br />അമ്പാട്ടേക്കിനി ഞാനില്ല<br />എന്നുടെ വാലില്‍ കെട്ടാനായ്<br />കണ്ണേട്ടന്‍ നോക്കീടുന്നു<br /><br />തുമ്പീ തുമ്പീ പൂത്തുമ്പീ<br />എന്നോടൊപ്പം വരുമോ നീ<br />ഓണപ്പാട്ടുകളോരോന്നായ്<br />മൂളിപ്പാട്ടായ് മൂളീടാം<br /><br />എന്നാല്‍ വാവേ വന്നീടാം<br />അമ്പാട്ടേക്കിനി വന്നീടാം<br />നിന്നുടെ പുഞ്ചിരി കണ്ടൂ ഞാന്‍<br />നിന്നോടൊത്തു കഴിഞ്ഞീടാം.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-5049952875958098790?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-22181040094950522962007-11-23T10:58:00.000+05:302007-12-07T16:54:21.287+05:302007-12-07T16:54:21.287+05:30<a href="http://bp0.blogger.com/_XOWH15c0O4w/R0aVu6OFYeI/AAAAAAAAAEI/gti7xfn0phc/s1600-h/chengaali.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5135957058197479906" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_XOWH15c0O4w/R0aVu6OFYeI/AAAAAAAAAEI/gti7xfn0phc/s400/chengaali.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp2.blogger.com/_XOWH15c0O4w/R0aIkaOFYdI/AAAAAAAAAEA/JT1V7PAXWKM/s1600-h/chengaali.jpg"></a><br /><div><div><div></div><div></div><div>അങ്ങേക്കൊമ്പത്താടിയിരിക്കും ചെങ്ങാലിക്കിളിയേ<br />ഇങ്ങേക്കൊമ്പത്തൂഞ്ഞാലാടും തുമ്പിപ്പെണ്മണിയേ<br />ഇത്രയുമുയരെ പൊങ്ങിപ്പാറാന്‍ ആരു പഠിപ്പിച്ചൂ<br />താഴേക്കിങ്ങനെ നോക്കിപ്പാറാന്‍ ഭയമേയില്ലെന്നോ?<br /><br />അമ്മുക്കുട്ടീ അമ്മുക്കുട്ടീ പേടിയതെന്തിന്നായ്?<br />ഞങ്ങള്‍ക്കീശന്‍ ചിറകുകള്‍ നല്‍കീ വാനില്‍പ്പാറാനായ്<br />പാറിപ്പാറി ഉലകം ചുറ്റാന്‍ എന്തൊരു രസമെന്നോ<br />കാണാക്കാഴ്ചകള്‍ കാണാനായി വരുവാന്‍ കൊതിയുണ്ടോ?<br /><br />ചിറകില്ലാതെ പറക്കുവതെങ്ങനെ ചെങ്ങാലിക്കിളിയേ<br />ചിറകുകളേകാന്‍ നിന്നുടെയീശനൊടൊന്നുരിയാടിടുമോ?<br />ഭൂമിയില്‍ നിന്നാല്‍ കാണാക്കാഴ്ചകളെങ്ങനെ ഞാനറിയും?<br />പാരിന്‍ നാഥന്‍ കാട്ടിയതെന്തൊരു വികൃതിത്തരമാണേ !</div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><span style="color:#ffffff;">.</span></div><div>അമ്മുക്കുട്ടീ നിന്നുടെ കഴിവുകള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കായിടുമോ?<br />ലോകം മുഴുവന്‍ മാറ്റിമറിക്കും നാടിന്‍ തലമുറ നീ</div><div>നിന്നുടെ കൂടെ ആടിപ്പാടാന്‍ സ്നേഹിതര്‍ ധാരാളം<br />അച്ഛനുമമ്മേം കൊച്ചനുജത്തിയുമെപ്പോഴും കൂടെ<br /><br />നിങ്ങള്‍ ചൊന്നത് കാര്യം തന്നെ തുമ്പിപ്പെണ്മണിയേ<br />ഇവിടെയുമെന്തൊരു രസമാണെന്നോ ചെങ്ങാലിക്കിളിയേ<br />ഇനി മേല്‍ നിങ്ങള്‍ എന്നേക്കാണാനെന്നും വന്നിടണേ<br />നമ്മുടെ സ്നേഹം നിലനില്‍ക്കട്ടേയിന്നും എന്നെന്നും.</div><div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-2218104009495052296?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-62914706732809724402007-11-07T10:07:00.000+05:302007-12-07T16:54:53.495+05:302007-12-07T16:54:53.495+05:30<a href="http://bp1.blogger.com/_XOWH15c0O4w/RzFMtAuW8UI/AAAAAAAAADU/PffSiFlKFms/s1600-h/kidinforest.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5129965786723971394" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_XOWH15c0O4w/RzFMtAuW8UI/AAAAAAAAADU/PffSiFlKFms/s200/kidinforest.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div></div><div>അപ്പൂപ്പനത്താഴമുണ്ടിട്ടിരിക്കുമ്പോള്‍<br />‍കണ്ണനുമെത്തി കഥകള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍<br />‍വെറ്റിലച്ചെല്ലവും കോളാമ്പിയും നീട്ടി<br />കണ്ണനടുത്തു ചെന്നുറ്റുനോക്കി<br /><br />വെറ്റിലച്ചെല്ലത്തിന്‍ കൂട്ടത്തിലപ്പൂപ്പന്‍<br />‍ഉണ്ണിക്കഥകള്‍ തന്‍ കെട്ടഴിച്ചു<br />കാട്ടുകഥകളും കാട്ടിലെക്കൂട്ടരും<br />കണ്ണന്റെയുള്ളില്‍ നിറം നിറച്ചു<br /><br />കാട്ടാറും കാട്ടുപഴങ്ങളും നല്ലിളം</div><div>കാറ്റിലിളകുന്ന വല്ലികളും<br />ആനയും മാനും കുറുക്കനും സിംഹവും<br />പുള്ളിപ്പുലിയും കുരങ്ങന്മാരും<br /><br />നീളേ കഥകളിലൊന്നായ് നിറയവേ<br />കണ്ണന്‍ പതുക്കെയുറക്കമായി<br />ഒട്ടൊരുനേരം കഴിഞ്ഞിട്ടവന്‍ മെല്ലെ<br />കാട്ടിലേക്കെത്തി കിനാവിലൂടെ<br /><br />തുള്ളിച്ചിരിച്ചു പതഞ്ഞൊഴുകും നദി<br />തന്നിലോ നീന്തുന്ന മീന്‍ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍<br />‍പാട്ടുകളീണത്തില്‍ പാടുന്ന തത്തകള്‍<br />‍പാറിപ്പറക്കുന്ന മൈനകളും<br /><br />കേട്ടറിവുള്ളൊരീക്കാര്യങ്ങളെല്ലാമേ<br />നേരിട്ടു കണ്ടൊരു കൌതുകത്താല്‍<br />‍കണ്മുമ്പില്‍ കണ്ടൊരാക്കാട്ടുവഴിയേയാ-<br />ക്കാടിന്റെയുള്ളിലേക്കെത്തികണ്ണന്‍<br /><br />കാട്ടുവഴിയിലെ കുഞ്ഞിളം ചോലകള്‍<br />ചാടിക്കടന്നവന്‍ പേടിയെന്യേ<br />കണ്ണും മനസ്സും നിറയ്ക്കുമാക്കാനന-<br />ക്കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടവനേറെ നേരം<br /><br />പെട്ടെന്നവനയ്യോ ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയ്<br />ചിന്നം വിളിച്ചൊരു കൊമ്പനാന<br />കാറിക്കുതറിക്കൊണ്ടോടുന്ന കൂട്ടത്തില്‍<br />കണ്ണനാക്കാട്ടാറില്‍ വീണുപോയി<br /><br />"അയ്യോഎന്റെച്ഛാ ഞാന്‍ മുങ്ങിപ്പോയീടുന്നെ-<br />ന്നുച്ചത്തിലാര്‍ത്തിട്ടെണീറ്റുകണ്ണന്‍<br />‍പെട്ടന്നുപോയ്മറഞ്ഞെങ്ങോകഥയിലെ<br />കാടുമരുവിയുമാനകളും!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-6291470673280972440?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com43tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-22488675962499515612007-09-18T14:57:00.000+05:302007-09-18T17:58:49.591+05:302007-09-18T17:58:49.591+05:30<a href="http://bp2.blogger.com/_XOWH15c0O4w/Ru-mJ4sKVuI/AAAAAAAAACs/ymmaSWWoi1M/s1600-h/star.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5111486790855448290" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_XOWH15c0O4w/Ru-mJ4sKVuI/AAAAAAAAACs/ymmaSWWoi1M/s200/star.gif" border="0" /></a><br /><div><br /><div></div><div></div><div></div><div>ആയിരമായിരം നാഴികയ്ക്കപ്പുറം<br />മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന താരഗണങ്ങളേ<br />ഇത്രയും ദൂരത്ത് നിന്നു നീ ഞങ്ങളെ<br />നോക്കിച്ചിരിക്കുവതെന്തിനാണ്?<br /><br />ദൂരത്ത് നില്‍ക്കുന്ന താരമേ നിന്‍ പ്രഭാ..<br />പൂരത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ മനം മയങ്ങീ<br />മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന നിന്നകം കാണുവാന്‍<br />എന്തുണ്ട് മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ ചൊല്ലുക നീ<br /><br />അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും മാറാതെ നീയെന്തേ<br />കാലങ്ങളായിത്തിളങ്ങി നില്‍പ്പൂ?<br />നിന്‍ നിറം കാണുവാന്‍ നിന്നെ ദര്‍ശിക്കുവാന്‍<br />ഒന്നു നീ താഴേക്കു വന്നിടാമോ?<br /><br />ഞങ്ങളോടൊത്തു നീ വാഴുവാന്‍ വന്നാകില്‍<br />ചേലുള്ളൊരോടക്കുഴലു നല്‍കാം<br />മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന ചെഞ്ചുണ്ടില്‍ നല്ലൊരു<br />പാല്‍മണപ്പൂമുത്തമൊന്നു നല്‍കാം<br /><br />ഓടിക്കളിച്ചു ചിരിച്ചു രസിച്ചിടാന്‍<br />വാടികള്‍ നിന്നെയും കാത്തുനില്‍പ്പൂ<br />ദൂരത്തു നിന്നു നീ ചാരത്തു വന്നാകില്‍<br />ഓമനപ്പൂമ്പട്ടു ചേല നല്‍കാം<br /><br />ഇത്രയും കാലമായ് നിന്നെയും കാത്തിതാ<br />ഇക്ഷിതിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ നോക്കി നില്‍പ്പൂ<br />മിന്നിത്തിളങ്ങും നിന്‍ പുഞ്ചിരി കാണുമ്പോള്‍</div><div>‍ഞങ്ങള്‍ തന്നുള്ളം കുളിര്‍ക്കുമല്ലോ.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-2248867596249951561?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-22517612602969613252007-09-03T15:43:00.000+05:302007-09-05T10:33:02.039+05:302007-09-05T10:33:02.039+05:30<a href="http://bp0.blogger.com/_XOWH15c0O4w/RtvvqKxLjQI/AAAAAAAAACU/mVW_sS1vTCc/s1600-h/Vayal_222.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105938110278765826" style="WIDTH: 166px; CURSOR: hand; HEIGHT: 100px" height="109" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_XOWH15c0O4w/RtvvqKxLjQI/AAAAAAAAACU/mVW_sS1vTCc/s200/Vayal_222.jpg" width="161" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>പുതുമഴ പെയ്തൊരു പാടത്ത്<br />‘അയ്യാറെട്ടു’ വിതക്കാനായ്<br />പാടം ഉഴുതുമറിച്ചീടാന്‍<br />‍പദ്ധതിയിട്ടൂ തോമാച്ചന്‍<br /><br />ട്രാക്ടര്‍ ബേബി സ്ഥലത്തെത്തീ<br />വണ്ടിയിറക്കാന്‍ നോക്കുമ്പോ..<br />‘ളയ്യോ വെള്ളം കുറവാണേ<br />കെട്ടിപ്പൊക്കൂ ചിറയെല്ലാം’<br /><br />അഞ്ചേക്കര്‍ നിലമപ്പാടേ<br />പൂട്ടിയൊരുക്കീ ബേബിച്ചന്‍<br />‍വളമതു തൂളീ വക്കച്ചന്‍<br />‍വിത്തു വിതച്ചൂ മത്തച്ചന്‍<br /><br />സൂര്യനുദിച്ചൂ മഴയും പോയ്<br />കാലാവസ്ഥ ചതിച്ചല്ലോ<br />തോടും വറ്റി വരണ്ടല്ലോ<br />കേഴുകയായീ തോമാച്ചന്‍<br /><br />രണ്ടേ നാലു ദിനമുള്ളില്‍<br />‍വറ്റി വരണ്ടൂ വയലെല്ലാം<br />ഉടനടി വെള്ളമൊഴിക്കേണം<br />നെല്‍ച്ചെടി പൊട്ടിമുളച്ചീടാന്‍<br /><br />ഒന്നേ രണ്ടേ പാടിക്കൊ..<br />ണ്ടോങ്ങി വലിച്ചൂ തോമാച്ചന്‍<br />‍കണ്ടം മുഴുവന്‍ നിറയാനായ്<br />വെള്ളം തേകീ തോമാച്ചന്‍<br /><br />വെള്ളം ചെല്ലാമിടമെല്ലാം<br />ചാലു വകഞ്ഞൂ ചാക്കോച്ചന്‍<br />പാടവരമ്പിലെയോവെല്ലാം<br />കെട്ടിപ്പൊക്കീ ചാക്കോച്ചന്‍<br /><br />വിത്തുകള്‍ പൊട്ടിമുളച്ചിട്ട്<br />ദിവസം പത്തു തികഞ്ഞല്ലോ<br />പാടം മുഴുവന്‍ നിരനിരയായ്<br />പച്ച വിരിച്ചു തുടങ്ങീലോ<br /><br />പച്ചവിരിച്ചൊരു നെല്‍ച്ചെടിയില്‍<br />‍കതിരുകള്‍ നിരയായ് തലനീട്ടി<br />പുലര്‍കാലം മുതല്‍ രാവുവരെ<br />തോമാച്ചായന്‍ കിളിയാട്ടീ<br /><br />ദിവസങ്ങള്‍ പല മാസങ്ങള്‍<br />‍മാറിമറഞ്ഞൂ ധൃതഗതിയില്‍<br />‍പൊന്‍പ്രഭ വിതറും കതിരുകളാല്‍<br />മിന്നിമിനുങ്ങീ നെല്‍പ്പാടം.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-2251761260296961325?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-49793369676982296042007-07-25T15:37:00.000+05:302007-07-25T17:21:41.635+05:302007-07-25T17:21:41.635+05:30<a href="http://bp3.blogger.com/_XOWH15c0O4w/Rqc5PWABQtI/AAAAAAAAACA/TNcMT4a_oW4/s1600-h/rain4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091100839532118738" style="CURSOR: hand" height="143" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_XOWH15c0O4w/Rqc5PWABQtI/AAAAAAAAACA/TNcMT4a_oW4/s200/rain4.jpg" width="112" border="0" /></a><br /><div><br /><div>തെന്നിത്തെന്നിപ്പാറിവരുന്നൊരു<br />തെക്കന്‍ കാറ്റിന്നീണവുമായ്<br />ഓടിനടക്കും മഴമേഘങ്ങള്‍<br />മാനത്തപ്പടി നിറയുന്നൂ<br /><br />തുമ്പികളാര്‍ത്തു പറക്കുന്നൂ<br />തുമ്പപ്പൂക്കള്‍ ചിരിക്കുന്നൂ<br />മയിലുകള്‍ പീലി വിരിക്കുന്നൂ<br />മാനുകളോടിനടക്കുന്നൂ<br /><br />കുട്ടികളാര്‍ത്തു ചിരിക്കുന്നൂ<br />പറവകള്‍ കലപില കൂട്ടുന്നു<br />കാലിപ്പയ്യുകള്‍ കുടമണിയാട്ടീ..<br />ട്ടെല്ലായിടവും മണ്ടുന്നൂ<br /><br />ചീറിയലച്ചാ തുള്ളികളെത്തീ<br />പെരുമഴ പെരുമഴ പൊടിപൂരം<br />മുറ്റം നിറയും വെള്ളം മുഴുവന്‍<br />തോടായ് പുഴയായൊഴുകുന്നൂ<br /><br />തീപ്പൊരി പാറും മിന്നല്‍പ്പിണരുകള്‍<br />ഝടുതിയിലെത്തീ ഇടിനാദം<br />പുതുമഴയൊഴുകിയ മണ്ണിന്‍ ഗന്ധം<br />പുളകം നല്‍കീയെല്ലാര്‍ക്കും.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-4979336967698229604?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-38402570091622430442007-07-21T17:57:00.000+05:302007-07-21T18:11:05.317+05:302007-07-21T18:11:05.317+05:30<div>കറിയാച്ചേട്ടന്റെ പുലരികള്‍ ആരംഭിക്കുന്നതു തന്നെ ഒരു മാട്ടം നിറയെ പുലരിക്കള്ള് മോന്തിക്കൊണ്ടാണ്. അതും മറ്റാരും കൊണ്ടുവന്നു കൊടുക്കുന്നതല്ല. അക്കാര്യത്തില്‍ കറിയാച്ചേട്ടനു നിര്‍ബന്ധവുമുണ്ട്. തന്റെ സ്വന്തം പുരയിടത്തിലെ തെങ്ങോ പനയോ സ്വന്തം ചെത്തുകത്തികൊണ്ട് സ്വയം ചെത്തിയുണ്ടാക്കുന്ന കള്ളുമാത്രമേ കുടിക്കൂ. നേരം വെളുക്കുന്നതിനു മുമ്പേ ചെത്തുകത്തിയും തേച്ചുമിനുക്കി ഏതെങ്കിലും തെങ്ങിലോ പനയിലോ കയറി മാട്ടമിറക്കും. അതു കുടുകുടാ പാനം ചെയ്യും. ഒന്നുരണ്ടു മാട്ടം കള്ള് അകത്തുചെന്നാല്‍ പിന്നെ കറിയാച്ചേട്ടന്‍ കലാശക്കൊട്ട് തുടങ്ങുകയായി. ഇങ്ങനെയാണ് നാട്ടുകാര്‍ കറിയാച്ചേട്ടനെ ‘കള്ളുകറിയ’ എന്ന അഭിസംബോധന ചെയ്യാന്‍ ആരംഭിച്ചത്.<br /><br />കറിയാച്ചേട്ടന്റെ പ്രേമഭാജനമാണ് അന്നമ്മച്ചേടത്തി. അവര്‍ക്ക് മക്കളില്ല. രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ചിരുന്നാണ് പലപ്പോഴും മദ്യസേവ.<br /><br />കറിയാച്ചേട്ടന്റെ ആരോഗ്യരഹസ്യം കള്ളാണെന്നാണ് പരക്കെയുള്ള അഭിപ്രായം. നൂറു കിലോ നെല്ലുചാക്കു തലയില്‍ വെച്ചു കൊടുത്താല്‍ അത് നൂറു കിലോ പഞ്ഞി കൊണ്ടുപോവുന്ന ലാഘവത്തോടെ എത്തേണ്ട സ്ഥലത്ത് എത്തിക്കുമെന്നാണ് പൊതുജനസംസാരം. എന്നാല്‍ അത്തരം അവസരങ്ങള്‍ ഒരിക്കലുമുണ്ടാവാറില്ല. കാരണം പകലന്തിയോളം ആരോഗ്യം പരിരക്ഷിക്കാന്‍ പാടുപെടുന്ന കറിയാച്ചേട്ടന്‍ നാലുകാലില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് എങ്ങിനെ ഒരു ചാക്കുകെട്ട് തലയില്‍ കയറ്റും? അഥവാ ആരെങ്കിലും തലയില്‍ എങ്ങിനെയെങ്കിലും വെച്ചുകൊടുത്താല്‍ എങ്ങിനെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങും.<br /><br />കറിയാച്ചേട്ടന്റെ ബദ്ധശത്രുവാണ് കാട്ടുപന്നി. അതിനു കാരണവുമുണ്ട്. അന്തിമയങ്ങുന്നാതോടെ തന്റെ നാടന്‍ തോക്കും ഹെഡ്‌ലൈറ്റുമായി കറിയാച്ചേട്ടന്‍ കാട്ടിലേക്കിറങ്ങും. വഴിയില്‍ തന്റെ മുന്‍പില്‍ വന്നുപെടുന്ന കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ നിര്‍ദ്ദാക്ഷണ്യം വെടിവെച്ചു വീ‍ഴ്ത്തും. അതില്‍ നല്ലൊരു പങ്കും നാട്ടുകാര്‍ക്കു കൊടുക്കും. അങ്ങനെയാണ് നാട്ടുകാര്‍ കറീയാച്ചേട്ടന്റെ പേര് ഒന്നു കൂ‍ടിയിട്ടത്. “പന്നിക്കറിയ”. തനിക്ക് ഈ ഇരട്ടപ്പേര് വീഴാന്‍ കാരണക്കാരായ കാട്ടുപന്നികളെ ഒന്നിനെയും അതിനാല്‍ കറിയാച്ചെട്ടന്‍ വെറുതെ വിടാറില്ല. മാത്രമല്ല തന്നെ പന്നിക്കറിയ എന്നാരെങ്കിലും വിളിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായാല്‍ അവര്‍ക്ക് അതിനുശേഷം പന്നിയിറച്ചി കൊടുക്കാറുമില്ല. ചുരുക്കിപ്പറ്ഞ്ഞാല്‍ കള്ളും കാട്ടുപന്നിയിറച്ചിയും കാജാബീഡിയും കറിയാച്ചേട്ടന് ഹരമാണ്.<br /><br />കറിയാച്ചേട്ടന്റെ മറ്റൊരു ദുശ്ശീലം ഇടക്കിടെയുള്ള പുകവലിയാണ്. ദിവസം അന്‍പത് ബീഡി വലിക്കുന്നതൊരു ദുശ്ശീലമല്ലെന്ന പക്ഷകാരനാണ് കറിയാച്ചേട്ടന്‍. ആരെങ്കിലും കറിയാച്ചേട്ടന്റെ മുന്‍പിലെ പുകപടലം ഒന്നടങ്ങുമ്പോള്‍ ചോദിക്കും :<br /><br />“അല്ല കറിയാച്ചേട്ടാ, ഈ ബീഡിയൊക്കെ വലിക്കുന്നത് നല്ലതാണോ?”<br /><br />അതിന് മറുപടിയും പെട്ടെന്നാണ്. “എടാ മക്കളേ, നിങ്ങള്‍ പുകവലി ആരോഗ്യത്തിനു ഹാനികരം എന്നു കേട്ടിട്ടില്ലേ? എന്നു വെച്ചാല്‍ പുകവലി ആരോഗ്യത്തിനു നല്ലതിനെന്നാ, മനസ്സിലായോടാ?”<br /><br />“അപ്പോള്‍ ഹാനികരം എന്ന് പറഞ്ഞാലെന്താ ചേട്ടാ?”<br /><br />“എടാ, കരം എന്നാലെന്താടാ?”<br /><br />“കരം എന്നാല്‍ കയ്യ്.”<br /><br />“അതായത് ബീഡി വലിക്കുമ്പോള്‍ കയ്യ് പൊള്ളരുതെന്ന്, വലിച്ച് വിരലിനടുത്ത് തീയെത്തുന്നതിനു മുന്‍പ് കളയുക, അപ്പോള്‍ കരത്തിനു അത് ഹാനിയല്ല, അതന്നെ.”<br /><br />കറിയാച്ചേട്ടന്‍ ഒരു ബീഡി കെടുന്നതിനു മുന്‍പ് അതില്‍ നിന്നും അടുത്ത ബീഡിയും കത്തിച്ചുകൊണ്ട് പറയും. അതിനു പറയാനൊരു ന്യായവുമുണ്ട്. തീപ്പെട്ടി വാങ്ങേണ്ടല്ലോ. അങ്ങനെ പൈസയും ലാഭം.<br /><br />കറിയാച്ചേട്ടന് കാട്ടുപന്നിയെ പിടിക്കാന്‍ മറ്റു ചില വിദ്യകളുമുണ്ട്. അതിലൊന്ന് കാടിന്റെ അതിര്‍ത്തിയില്‍ വലിയ കുഴികള്‍ തീര്‍ക്കുകയെന്നതാണ്. നാടന്‍ തോക്കു കൂടാതെ മറ്റൊരു തരം തോക്കുമുണ്ട്. അതിന്റെ കാഞ്ചി പന്നി നടക്കുന്ന വഴിത്താരയില്‍ ഒരു കാട്ടുചെടിയുമായി ബന്ധിച്ചിരിക്കും. പന്നി അതു വഴിയേ പോകുമ്പോള്‍ കാട്ടുചെടി വലിയുകയും കാഞ്ചി വലിഞ്ഞ് വെടിയുണ്ട പന്നിയുടെ തലയില്‍ത്തന്നെ കയറുകയും ചെയ്യും.<br /><br />ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച ദിവസം. മൂക്കറ്റം മദ്യപിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് കറിയാച്ചേട്ടന് കാട്ടിലേക്കൊന്നു പോയാല്‍ കൊള്ളാമെന്ന് തോന്നിയത്. എന്തെങ്കിലും മനസ്സില്‍ തോന്നിയാല്‍ അത് പ്രവര്‍ത്തിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നത് കറിയാച്ചേട്ടനിഷ്ടമല്ല. നാടന്‍ തോക്കില്‍ പന്നിയെത്തന്നെ വെടിവെക്കാനുള്ള നിറയുമായി ലൈറ്റുമെടുത്തുകൊണ്ട് അയാള്‍ ചാടിയിറങ്ങി.<br /><br />അപ്പോള്‍ നന്നായി ഇരുട്ടു വ്യാപിക്കാത്തതിനാല്‍ ലൈറ്റ് തെളിക്കാതെ തന്നെ വനത്തിലൂടെ അയാള്‍ റോഡും പിന്നിട്ട് ഒട്ടധികദൂരം ഉള്ളിലേക്കു കയറി. അന്നൊരു അമാവാസി ദിനവുമായിരുന്നതിനാല്‍ ഉള്ളിലേക്ക് കയറും തോറും ഇരുട്ടിന്റെ കട്ടി കൂടിക്കൂടി വന്നു. കാട്ടിലൂടെ വളരെ ദൂരം പിന്നിട്ട കറിയാച്ചേട്ടന്‍ തന്റെ മുന്‍പില്‍ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടതും പെട്ടെന്ന് ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് തെളിച്ചു. അതിസൂക്ഷ്മമായ നിരീക്ഷണത്തിനൊടുവിലാണ് ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ഉറവിടം ഒരു ഗുഹാകവാടമാണെന്ന് കറിയാച്ചേട്ടന് മനസ്സിലായത്. കാട്ടുപന്നിയായിരിക്കുമോ, അതോ വല്ല പാമ്പും? അകത്തുനിന്നും എന്തോ ശബ്ദം കേള്‍ക്കുന്നുമുണ്ട്. കറിയാച്ചേട്ടന്‍ തോക്ക് ഗുഹാകവാടത്തിലേക്ക് ചൂണ്ടി എന്തിനും തയ്യാറായി നിന്നു.<br /><br />“എന്റെ പുണ്യാളച്ചോ, ഒരു കാട്ടുപന്നിയെ കിട്ടിയാല്‍ ഞാന്‍ അന്‍പത് പൈസ ഇട്ടോളാമേ......” നല്ല പന്നിയിറച്ചിക്കഷണങ്ങള്‍ കള്ളിനോടൊപ്പം തെരുതെരെ വയറ്റിലേക്ക് ഒഴുകിനീങ്ങുന്നത് സ്വപ്നം കണ്ട് വായില്‍ വന്ന ഉമിനീര്‍ തുപ്പിക്കൊണ്ട് കറിയാ കാറി.<br /><br />“പുറത്തിറങ്ങെടാ പന്നീന്റെ മോനേ.., ഇന്നു നിന്റെ അന്ത്യമാടാ...”<br /><br />ഒരു കുന്നു കരിയിലകള്‍ കൂട്ടിവച്ച് കറിയാ ഗുഹാകവാടം തീയിട്ട് പുകച്ചു. അങ്ങിനെ കത്തിക്കുമ്പോള്‍ കള്ളരിച്ചുകുടിക്കാന്‍ താനുപയോ‍ഗിക്കുന്ന കപ്പടാമീശയുടെ കുറെ ഭാഗം കത്തിയെരിഞ്ഞത് കള്ളുകറിയാ അറിഞ്ഞതേയില്ല. അഥവാ കരിഞ്ഞ മണം വന്നെങ്കില്‍ തന്നെ അത് കറിയാ അത്ര കാര്യമാക്കിയതുമില്ല.<br /><br />“ഭും......” ഗുഹയില്‍ നിന്നും അപ്രതീക്ഷിതമായാണ് ഒരു കറുത്ത നിഴല്‍ കത്തിത്തുടങ്ങിയ കരിയിലകള്‍ ചിതറിത്തെറുപ്പിച്ച് പുറത്തേക്ക് ചാടിയത്.<br /><br />“ഠേ......................” കാടുവിറപ്പിക്കുന്ന ഒരു വെടിയൊച്ചയോടൊപ്പം കറിയാച്ചേട്ടന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് ഒരു മരത്തിന്റെ ചില്ലയില്‍ത്തട്ടി ദൂരേക്ക് തെറിച്ച് പോയി അണഞ്ഞു.<br /><br />വെളിച്ചം പോയാല്‍ പോകട്ടെ, ഒരൊന്നാന്തരം പന്നിയെ കിട്ടിയല്ലോ. കള്ളടിച്ച് വാറായിരുന്ന കറിയാക്ക് ഇരുട്ടെവിടെ ഭയം. ഒറ്റച്ചാട്ടത്തിന് മുന്‍പില്‍ പിടഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന പന്നിയെ കറിയാ കാലില്‍ പിടിച്ച് വലിച്ചുപൊക്കി.<br /><br />‘ഹും, ഇന്ന് കുശാലായി.” തെല്ലുറക്കെപ്പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരുകൈകൊണ്ട് പന്നിയുടെ കാലില്‍ പിടിച്ച് വലിച്ചും മറുകയ്യില്‍ തോക്കുമായി ദിക്കറിയാതെ ആ കൂരിരുട്ടില്‍ കറിയാ യാത്രയാരംഭിച്ചു.<br /><br />കറിയാച്ചേട്ടന്റെ കഷ്ടകാലത്തിന് കാലിലിട്ടിരുന്ന ചെരുപ്പും വെപ്രാളത്തിനിടയില്‍ നഷ്ടമായിരുന്നു. മുള്ളിന്‍‌കൂട്ടങ്ങളും ചൂരല്‍ക്കാടുകളും ചൊറിയണങ്ങളുമൊക്കെ കറിയാച്ചേട്ടനെ പരമാവധി തൊട്ടുതലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മാത്രമല്ല ‘ഠ’ വട്ടത്തില്‍ പല വട്ടം കറങ്ങിയിട്ടും കറിയാച്ചേട്ടനു തോന്നിയത് താന്‍ നേര്‍വഴിക്ക് നടക്കുകയാണെന്നായിരുന്നുതാനും.<br /><br />എങ്ങിനെയോ നേരം പുലരുന്നതിന് മുന്‍പ് തന്നെ ‘ഠ’യില്‍ നിന്നും പുറത്തുകടന്ന കറിയാ റോഡിലെത്തി. പിന്നെ അതിശീഘ്രം തന്റെ വീടിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചു. അതിനിടയില്‍ തന്റെ രക്തം വാര്‍ന്നൊഴുകുന്ന കാലുകളെ അയാള്‍ പാടെ അവഗണിച്ചു. കറിയാച്ചേട്ടന്റെ മനസ്സില്‍ രണ്ടേ രണ്ടു ചിന്തകള്‍ മാത്രമേ അപ്പോഴുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ‘പന്നിക്കറിയും പനങ്കള്ളും’ !<br /><br />“എടീ അന്നാമ്മേ......” ഇങ്ങെണീറ്റേടീ, ആ ചാക്കോച്ചനേം, വറീതിനേം, തോമായേയുമൊക്കെ വിളിക്കെടീ. ഒരു മുട്ടന്‍ കാട്ടുപന്നിയെ കിട്ടീടീ. ഞാനതിനെ ഇവിടം വരെ വലിച്ചുകൊണ്ടാ വന്നിരിക്കുന്നത്. നല്ല കനമുള്ള ഒരു വല്യ പന്നിയാടീ..”<br /><br />“എവിടെ മനുഷ്യേനേ ഞാനൊന്നു കാണട്ടെ..” വിളക്ക് കത്തിക്കുമ്പോള്‍ അന്നാമ്മച്ചേടത്തിക്ക് അതിനെ ഒന്നു കാണാന്‍ ധൃതിയായി.<br /><br />“എടീ ആ കള്ളിന്റെ കലമിങ്ങെട്, ഞാന്‍ പോയി മൂന്നാലു മാട്ടമിറക്കട്ടെ. നീ ചെന്നാദ്യം അവരെ വിളി.”<br /><br />തെങ്ങിന്റെ മണ്ടയിലിരുന്നു തന്നെ ഒരു മാട്ടം വയറ്റിനുള്ളിലാക്കിയിട്ട് മൂന്നെണ്ണം കയ്യിലുമായി മുറ്റത്തെത്തിയപ്പോഴേക്കും അയല്‍ക്കാരേയും വിളിച്ച് അന്നാമ്മച്ചേടത്തിയും മുറ്റത്തെത്തിയിരുന്നു. നേരം വെളുത്തുതുടങ്ങിയിരുന്നു.<br /><br />“അല്ലാ.. ഇതാണോ കാട്ടുപന്നി?” ചാക്കോച്ചന്റെ ശബ്ദം തെല്ലുച്ചത്തിലായിരുന്നു. നേരം പരപരാ വെളുക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതിനാല്‍ ചാരനിറമാര്‍ന്ന സമൃദ്ധമായ രോമങ്ങളുള്ള രക്തവും ചെളിയും നിറഞ്ഞ തടിച്ച വാലുള്ള ആ ജീവിയെ കണ്ടതും എല്ലാവരും ഒന്നു ഞെട്ടി.<br /><br />“എന്താ, കാട്ടുപന്നിയെ വീഴ്ത്തിയോ?” അയല്‍ക്കാരെല്ലാം നൊടിയിടക്കുള്ളില്‍ കറിയാച്ചന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് തടിച്ചുകൂടി.<br /><br />“കര്‍ത്താവേ, ഇതെന്തുമറിമായം. ഞാന്‍ പന്നിയെ ആയിരുന്നല്ലോ വെടിവെച്ചിട്ടത്. ഇതെങ്ങനെ കുറുക്കനായി?” പുറത്തേക്കുന്തിയ കണ്ണുകളുമായി കറിയാ താടിക്ക് കയ്യും കൊടുത്ത് വടക്കോട്ട് നോക്കി ഇതികര്‍ത്തവ്യതാ മൂഡനായി കുത്തിയിരുന്നു!<br /><br />വലിയ ചിരികള്‍ക്കും അട്ടഹാസങ്ങള്‍ക്കുമൊടുവില്‍ കറിയാക്കൊരു മൂന്നാം‌പേര് വീണു.<br /><br />“കുറുക്കന്‍ കറിയാ.”</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-3840257009162243044?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-22968257748358543412007-06-25T14:12:00.000+05:302007-07-23T16:53:08.854+05:302007-07-23T16:53:08.854+05:30ജാക്സന്റെ മെറൂണ്‍ ഹീറോ ഹോണ്ട ഓള്‍ ഇന്‍ഡ്യാ ഇന്‍സ്റ്റിട്യൂട്ട് ഓഫ് മെഡിക്കല്‍ സയന്‍സസിന്റെ മുന്നിലെ അതിവിശാലമായ വീഥിയിലൂടെ കുതിച്ചുപാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. തനിക്കുചുറ്റും പരന്നൊഴുകുന്ന വാഹനവ്യൂഹങ്ങളെയെല്ലാം പിന്നിലാക്കി മുന്നിലെ അതിവിശാലമായ രണ്ട് ഫ്ലൈഓവറുകളും താണ്ടി പ്രശസ്തമായ ദില്ലിഹട്ടിനു മുന്നില്‍ നിന്നും അവന്‍ ഇടത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞു. നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ബൈക്ക് ഒരു വലിയ ഹോസ്റ്റലിനു വെളിയിലെത്തി നിന്നു.<br /><br />“ഇന്ദിരാഗാന്ധി വര്‍ക്കിംഗ് വിമന്‍സ് ഹോസ്റ്റല്‍”. <br /><br />അഞ്ചുനിലകളുള്ള വളരെ വലിയ ഒരു ഹോസ്റ്റലാണത്. ആയിരക്കണക്കക്കിന് പെണ്‍കുട്ടികള്‍ അവിടെ താമസിക്കുന്നു. പ്രധാനവാതിലിലൂടെ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ അകത്തേക്കും പുറത്തേയ്ക്കും പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br />ബൈക്ക് സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ വച്ചിട്ട് അവന്‍ തന്റെ മൊബൈലെടുത്ത് ജാസ്മിനൊരു മിസ്ഡ് കോള്‍ കൊടുത്തു. പിന്നെ അക്ഷമനായി ഹോസ്റ്റല്‍ ഗേറ്റിനു മുന്നിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി.<br /><br />“ഓ, സമയം അഞ്ചരയാകുന്നു. ഇവള്‍ ഇതെന്തെടുക്കുന്നു?” അവന്‍ അല്പം ഉറക്കെത്തന്നെ പറഞ്ഞുപോയി. അവന്റെ അടുത്തുകൂടി കടന്നുപോയ ചില പെണ്‍കുട്ടികള്‍ അത് കേട്ട് തിരിഞ്ഞുനോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പോകുന്നു.<br /><br />“ഹായ് ജാക്ക്, നീ വന്നിട്ട് കുറെ നേരമായോ? ഐയാം വെരി വെരി സോറി ഡീയര്‍” അവള്‍ ക്ഷമാപണത്തോടെ ഓടിയെത്തി.<br /><br />“ശരി ശരി, നീ മേക്കപ്പ് റൂമിലായിരുന്നല്ലേ. അവിടെ ആവുമ്പോള്‍ സമയം പോകുന്നതറിയില്ലല്ലോ” അവന്‍ അവളെ മനപ്പൂര്‍വ്വം ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി പറഞ്ഞു.<br /><br />ഒരു വൈറ്റ് ജീന്‍സും മെറൂണ്‍ നിറമുള്ള ടീഷര്‍ട്ടുമായിരുന്നു ജാസ്മിന്റെ വേഷം. തോളൊപ്പം വെട്ടി ഷാമ്പൂ ചെയ്ത് പരത്തിയിട്ടിരുന്ന സമൃദ്ധമായ മുടി ഇളംകാറ്റില്‍ പാറിക്കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവള്‍ ഇന്ന് അതിസുന്ദരി ആയിരിക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി. ജാക്സണ്‍ കണ്ണിമക്കാതെ അവളെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു.<br /><br />“ജാക്ക്”, “നീ ഇതെന്തു നോക്കി നില്‍ക്കുവാ, ബൈക്കെടുത്തുവരൂ. ഇന്ന് നമുക്കീ ഡല്‍ഹി മുഴുവന്‍ ചുറ്റിയടിക്കണം.” അവളുടെ മധുരസ്വരം അവനെ സ്വപ്നലോകത്ത് നിന്ന് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.<br /><br />ജാക്സണ്‍ ഒരു പ്രശസ്തമായ കമ്പനിയില്‍ മാര്‍ക്കറ്റിംഗ് മാനേജരായി ജോലി നോക്കുന്നു. നല്ല തടിമിടുക്കും ഊര്‍ജ്ജസ്വലനുമായ യുവാവ്. ആരെയും ആകര്‍ഷിക്കുന്ന സൌന്ദര്യവും പെരുമാറ്റവും. <br /><br />ജാസ്മിന്‍ ഓള്‍ ഇന്‍ഡ്യാ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നേഴ്സായി ജോലി ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെത്തന്നെ പഠിച്ച് ജോലിക്ക് കയറിയിട്ട് ഒരു വര്‍ഷമാകുന്നു. <br /><br />വളരെ യാദൃശ്ചികമായാണ് രണ്ടുപേരും കണ്ടുമുട്ടാനിടയായത്. ജാക്സണ്‍ ഒരു സുഹൃത്തിനോടൊപ്പം ഹോസ്പിറ്റലില്‍ ആരെയോ കാണാനെത്തിയതായിരുന്നു. ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ ഒരു മുറിയില്‍ നിന്നും പെട്ടെന്ന് പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങിയ ജാസ്മിന്‍ ജാക്സണെ വന്നിടിക്കുകയായിരുന്നു. ബാലന്‍സ് തെറ്റി വീഴാന്‍ തുടങ്ങിയ ജാസ്മിനെ ഒരു നിമിഷാര്‍ദ്ധത്തിലാണ് ജാക്ക് രക്ഷിച്ചത്. പരസ്പരം ഒന്നും പറയാനാവാതെ നിന്ന അവരെ സുഹൃത്താണ് സ്വപ്നലോകത്ത് നിന്നും തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത്. അല്പനേരത്തിനുള്ളില്‍ പരസ്പരം പരിചയപ്പെട്ട അവര്‍ ഒരിക്കലും പിരിയാനാവാത്ത സുഹൃത്തുക്കളായി മാറി.<br /><br />ബൈക്ക് ഇന്‍ഡ്യാഗേറ്റിനടുത്ത് പാര്‍ക്ക് ചെയ്തിട്ട് അവര്‍ വിശാലമായ മൈതാനത്തിലൂടെ നടന്നു. ധാരാളം പേര്‍ വരുകയും പോകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിനിടയിലൂടെ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍മാരും, ഐസ്ക്രീം, കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍, ഭക്ഷണപദാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ എന്നിവയുമായി കുറേ കച്ചവടക്കാരും നടക്കുന്നുണ്ട്.<br /><br />അവര്‍ രണ്ടുപേരും പച്ചപിടിച്ച പുല്‍ത്തകിടിയിലിരുന്നു.<br /><br />“മുംഗ്ഫലി, മുംഗ്ഫലി” ഒരു ബാസ്കറ്റ് നിറയെ നിലക്കടല പാക്കറ്റുകളുമായി ഒരു പയ്യന്‍ അവരുടെയടുത്തേക്ക് വന്നു. വലിയ രണ്ട് പാക്കറ്റുകള്‍ അവന്‍ അവരുടെ നേരെ നീട്ടി. പേഴ്സില്‍ നിന്നും പണമെടുത്ത് കൊടുത്തിട്ട് ജാക്ക് അവനെ പറഞ്ഞുവിട്ടു.<br /><br />ഇനിയുള്ള ഓരോ നിമിഷങ്ങളും തങ്ങളുടേത് മാത്രം. ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ പറയാനുണ്ട്. മൊബൈലിലൂടെയുള്ള സംഭാഷണങ്ങള്‍ക്കും സന്ദേശങ്ങള്‍ക്കുമുപരി പരസ്പരം കണ്ണില്‍ നോക്കിയിരുന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് എന്തൊരു സന്തോഷമാണ്. അവരുടെ നിമിഷങ്ങള്‍ മിനിട്ടുകളും മിനിട്ടുകള്‍ മണിക്കൂറുകളുമായി നീണ്ടു. അവര്‍ രണ്ടുപേരും തങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും അഭിരുചികളും കുടും‌ബവിശേഷങ്ങളുമൊക്കെ പങ്കിട്ടു.<br /><br />ജാക്ക് ജാസ്മിന്റെ നീണ്ടു മനോഹരങ്ങളായ വിരലുകള്‍ ഒരു കൈയിലാക്കി മറുകൈകൊണ്ട് പ്രേമപൂര്‍വ്വം തലോടി. അവന്റെ അടുത്ത് മുട്ടിയുരുമ്മിയിരിക്കുമ്പോള്‍ എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷവും ആനന്ദവും സുരക്ഷിതത്വബോധവും അവള്‍ക്കനുഭവപ്പെട്ടു.<br /><br />നീണ്ട ഒരു വര്‍ഷം പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു തങ്ങളുടെ പ്രേമബന്ധത്തിന്. നാട്ടില്‍ ജാസ്മിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അവള്‍ക്ക് ഓരോ പ്രൊപ്പോസല്‍ വരുമ്പോഴും വിളിച്ചുപറയാറുണ്ട്. അവളെ ആരുടെയെങ്കിലും കൈയിലേല്പിച്ചാലേ അവര്‍ക്ക് സമാധാനമാവൂ. ജാസ്മിന്റെ ഒരേയൊരു സഹോദരന്‍ ജസ്റ്റിന്‍ ഇങ്ങിനെയുള്ള കാര്യങ്ങളേപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാറേയില്ല. കൂട്ടുകാരുമായി മദ്യപിച്ചും, ഗുണ്ടായിസം കളിച്ചും ചില്ലറ രാഷ്ട്രീയവും തമ്മിലടിയുമായി കഴിയുന്നതാണ് അവന്റെ സ്വഭാവം.<br /><br />എത്ര നേരം സംസാരിച്ചിരുന്നെന്ന് അവര്‍ക്കുതന്നെ അറിയില്ല. സമയം ഏറെയായിരിക്കുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയത് ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്നും അവളുടെ റൂം‌മേറ്റ് പ്രിയയുടെ ഫോണ്‍ വന്നപ്പോഴാണ്. ജാക്കിന്റെ കരവലയത്തില്‍ നിന്നും അവള്‍ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. ഇനിയും താമസിച്ച് ഹോസ്റ്റലില്‍ ചെന്നാല്‍ പ്രശ്നമാകും.<br /><br />“വാ മോളേ നമുക്ക് ഓരോ ഐസ്ക്രീം കഴിക്കാം.“ അവന്‍ അടുത്തുകണ്ട ഐസ്ക്രീം വില്പനക്കാരന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്ന് രണ്ട് ഐസ്ക്രീം ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു. ഐസ്ക്രീം നുണഞ്ഞുകൊണ്ട് അവര്‍ കുറേ നേരം കൂടി അവിടെ ചെലവഴിച്ചു. നവംബര്‍ മാസമായിരുന്നതിനാല്‍ ഒരു വിധം തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവള്‍ കയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് ബാഗില്‍ നിന്നും ഒരു ഷാളെടുത്ത് പുതച്ചു.<br /><br />ഒന്‍പത് മണിക്ക് അവന്‍ അവളെ ഹോസ്റ്റലില്‍ ഡ്രോപ് ചെയ്തു.<br /><br />“ഗുഡ്നൈറ്റ് ജാക്ക്, സ്വീറ്റ് ഡ്രീംസ്.” അവള്‍ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചമര്‍ത്തിയിട്ട് ധൃതഗതിയില്‍ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് നടന്നു.<br /><br />രാത്രി കിടക്കയില്‍ ഉറക്കം വരാതെ അവള്‍ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു. ഇപ്പോള്‍ വന്നിരിക്കുന്ന ഒരാലോചനയെക്കുറിച്ച് ചില ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പാണ് അച്ഛന്‍ ഫോണ്‍ വിളിച്ചറിയിച്ചത്. അമേരിക്കയില്‍ എഞ്ചിനീയറാണ് പയ്യന്‍. അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ആ ആലോചന വളരെ ഇഷ്ടമായി. താന്‍ നാട്ടിലെത്താന്‍ കാത്തിരിക്കുകയാണ് അവര്‍. എന്നിട്ട് വേണം എത്രയും വേഗം കല്യാണം ഉറപ്പിക്കുവാന്‍. പയ്യന്‍ ഉടനെ അവധിക്ക് വരുന്നുണ്ട്. ഇക്കാര്യങ്ങളെല്ലാം ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ക്കെങ്ങനെ ഉറങ്ങാനാകും.<br /><br />രാവിലെ പ്രിയ കുലുക്കിവിളിച്ചപ്പോഴാണ് അവള്‍ ഉറക്കമുണര്‍ന്നത്. സമയം എട്ട് മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. തനിക്ക് ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോകേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. താമസിച്ചാല്‍ ഹെഡ്നേഴ്സിന്റെ വഴക്ക് കേള്‍ക്കേണ്ടിവരും.<br /><br />പെട്ടെന്ന് മൊബൈല്‍ ശബ്ദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവള്‍ പല്ലു ബ്രഷ് ചെയ്തുകൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് പോയി ഫോണെടുത്തു. അച്ഛനാണ്.<br /><br />“ഹലോ, എന്താണച്ഛാ ഇന്ന് രാവിലെ തന്നെ.” അവള്‍ ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ ചോദിച്ചു.<br /><br />“ഹേയ്, ഒന്നുമില്ല മോളേ, വെറുതെ വിളിച്ചതാണ്. അമ്മയ്ക്ക് നിന്നെ കാണണമെന്ന് ഒരാഗ്രഹം. അത്രേയുള്ളൂ.” അച്ഛന്‍ അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.<br /><br />പക്ഷേ അതവള്‍ക്ക് തീരെ വിശ്വാസമായില്ല. കാരണം ഇതാദ്യമായാണ് അച്ഛന്‍ തന്നെ ഇത്ര രാവിലെ ഫോണില്‍ വിളിക്കുന്നത്. അപ്പോള്‍ ഈ വിളിയുടെ പിന്നില്‍ എന്തെങ്കിലും കാരണമുണ്ടാവാതിരിക്കില്ല.<br /><br />“അച്ഛാ, എന്താ കാര്യമെന്ന് പറയൂ.” അവള്‍ അച്ഛനെ നിര്‍ബന്ധിച്ചു.<br /><br />“മോളേ, അമ്മക്ക് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നുമില്ല. ഒരു ചെറിയ തലചുറ്റല്‍. ഇന്നലെ ആശുപത്രിയില്‍ പോയിരുന്നു. അമ്മക്ക് നിന്നെ കാണാന്‍ വല്ലാത്ത മോഹം. നിനക്ക് വരാന്‍ പറ്റുമോ മോളേ? നിനക്കറിയാമോ നിന്നെപ്പറ്റി മാത്രമാണ് അവള്‍ ഈയിടെയായി എന്നോട് എപ്പോഴും സംസാരിക്കാറുള്ളൂ.” അച്ഛന്റെ സംസാരത്തില്‍ ഒരു ഗദ്ഗദം മുഴങ്ങിയിരുന്നില്ലേ? വല്ലാത്ത ഒരു ചിലമ്പിച്ച ശബ്ദം!!<br /><br />“ഞാന്‍ നാളെത്തന്നെ തിരിക്കാമച്ഛാ.” അവള്‍ അച്ഛന് ഉറപ്പുനല്‍കി.<br /><br />വളരെപ്പെട്ടെന്ന് തന്നെ പ്രഭാതകൃത്യങ്ങള്‍ ചെയ്തിട്ട് അവള്‍ ഹോസ്പിറ്റലിലെത്തി ലീവ് ആപ്ലിക്കേഷനെഴുതിക്കൊടുത്തു. അതിനുശേഷം യൂസഫ് സരായിലെ ട്രാവല്‍ ഏജന്‍സിയില്‍ പോയി നാട്ടിലേക്ക് ഒരു ഫ്ലൈറ്റ് ടിക്കറ്റ് ബുക്കു ചെയ്തു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പത്ത് മണിക്കാണ് ഫ്ലൈറ്റ്. ഉടനെ തന്നെ ആ വിവരം അച്ഛനെ വിളിച്ചുപറയുകയും ചെയ്തു.<br /><br />അടുത്തദിവസം രാവിലെ അഞ്ച് മണിക്ക് തന്നെ അവള്‍ ഉറക്കമുണര്‍ന്ന് ബാഗില്‍ തുണിയെല്ലാം പാക്ക് ചെയ്തു. കൃത്യം എട്ട് മണിക്ക് തന്നെ ജാക്ക് ഹോസ്റ്റലിലെത്തി. രണ്ടുപേരും കൂടി ഒരു ടാക്സിയില്‍ ഇന്ദിരാഗാന്ധി ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ എയര്‍പോര്‍ട്ടിലെത്തി. അവിടെനിന്നും ജാക്കിനോട് വിടപറഞ്ഞ് അവള്‍ പെട്ടെന്ന് ഉള്ളില്‍ കയറി. ഫ്ലൈറ്റിലിരിക്കുമ്പോഴും അവള്‍ക്ക് വല്ലാത്ത ടെന്‍ഷനായിരുന്നു. അമ്മക്ക് എന്തായിരിക്കും അസുഖം? അച്ഛന്റെ സംസാരത്തില്‍ നിന്ന് തന്നെ അമ്മക്ക് എന്തോ കാര്യമായ അസുഖമുണ്ടെന്ന് അവള്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ ഇത്ര സെന്റിമെന്റലായി അച്ഛന്‍ സംസാരിക്കാറില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി.<br /><br />നെടുമ്പാശ്ശേരി എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ അച്ഛന്‍ കാത്തുനില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു. കരഞ്ഞുകലങ്ങിയ കണ്ണുകള്‍. ഒരു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം കാണുന്ന മകളെ കണ്ടതും ആ ചുണ്ടുകള്‍ വിതുമ്പി. മകള്‍ അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.<br /><br />കാര്‍ ഗേറ്റ് കടന്ന് വീട്ടുമുറ്റത്തെത്തിയിട്ടും അമ്മയെ പുറത്ത് കാണാത്തതില്‍ അവള്‍ക്ക് ആശങ്ക തോന്നി. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെക്കാത്ത് അച്ഛന്റെ കൂടെ എയര്‍പോര്‍ട്ടിലെത്താറുള്ളതാണ്. എന്താണ് പറ്റിയത് എന്റെ അമ്മക്ക്? അവളുടെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു.<br /><br />കാറില്‍ നിന്നിറങ്ങിയതും അവള്‍ ഓടുകയായിരുന്നു. സ്റ്റെപ്പുകള്‍ കയറി അവള്‍ അച്ഛന്റേയും അമ്മയുടേയും ബെഡ്‌റൂമിലെത്തി.<br /><br />അതാ കിടക്കയില്‍ ഒരു ക്ഷീണിച്ച രൂപം. ഇത് തന്റെ അമ്മ തന്നെയാണോ എന്ന് അവള്‍ക്ക് സംശയം തോന്നി. എത്ര പ്രസരിപ്പുള്ള മുഖവും ആരോഗ്യമുള്ള ശരീരവുമായിരുന്നു. ഇത്രപെട്ടെന്ന് ഇതെന്താണ് പറ്റിയത്? അമ്മ അപ്പോള്‍ നല്ല മയക്കത്തിലായിരുന്നു. അമ്മക്കെന്തോ മാരകമായ അസുഖം തന്നെ. എന്നാല്‍ അച്ഛന്‍ തന്നില്‍ നിന്ന് അതൊളിച്ചുവെക്കുകയാണ്.<br /><br />പെട്ടെന്നോടിച്ചെന്ന് അവള്‍ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ സാമീപ്യമൊന്നും പക്ഷേ അമ്മ അറിഞ്ഞില്ല. ഏറെ പ്രയത്നത്തിനുശേഷമാണ് കണ്ണുകള്‍ തുറന്നത്. മകളെ കണ്ടതും ആ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകാന്‍ തുടങ്ങി.<br /><br />“അച്ഛാ, പറയൂ എന്താണ് എന്റെ അമ്മക്ക് പറ്റിയത്? എന്നില്‍ നിന്നും എന്തിനാണ് ഒളിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്?” അവള്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അച്ഛന്റെ തോളിലേക്ക് ചാരി.<br /><br />“മോളേ, അമ്മയ്ക്ക് പെട്ടെന്നാണ് ബി.പി. കൂടിയത്. രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പ് ഹോസ്പിറ്റലില്‍ ചെന്നപ്പോഴാണ് അമ്മയുടെ രോഗത്തെപ്പറ്റി ഡോക്ടര്‍ വിശദീകരിച്ചത്. വളരെ പെട്ടെന്നാണ് അമ്മയുടെ ശരീരം ക്ഷീണിച്ചതും അതോടൊപ്പം പൂര്‍ണ്ണമായി തളര്‍ന്നതും. ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കിടത്തിയിട്ടും കൂടുതല്‍ ഫലമൊന്നുമില്ലെന്ന് ഡോക്ടര്‍ തന്നെ പറഞ്ഞതിനാലാണ് അമ്മയെ വീട്ടിലെത്തിച്ചത്.” കൂടുതലൊന്നും പറയാതെ മകളെ വിട്ട് അച്ഛന്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.<br /><br />അമ്മ കിടക്കുന്ന കട്ടിലിനോട് ചേര്‍ന്ന് കിടന്നിരുന്ന മറ്റൊരു കട്ടിലില്‍ അവള്‍ കയറിക്കിടന്നു. ജാക്കിനെ വിവരമറിയിച്ചാലോ? തന്നെ സഹായിക്കാന്‍ ആരുമില്ല. ചേട്ടന്‍ വീട്ടില്‍ വരാറേയില്ല എന്നാണ് അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞത്. ഇനി എന്താണൊരു പോംവഴി?<br /><br />പിന്നെ അവള്‍ കൂടുതലൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല. അവള്‍ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ജാക്കിനെ വിളിച്ച് നാട്ടിലെ സ്ഥിതിഗതികള്‍ അറിയിച്ചു. ഈ വിഷമഘട്ടത്തില്‍ അവളുടെ കൂടെ നില്‍ക്കാന്‍ കഴിവും തന്റേടവുമുള്ളയാള്‍ എന്തു കൊണ്ടും അവന്‍ തന്നെ.<br /><br />ജാക്സണ്‍ രണ്ടുദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ അവധിയെടുത്ത് നാട്ടിലെത്തി. ജാസ്മിനെ അവന്‍ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും ധൈര്യം നല്‍കുകയും ചെയ്തു. ഇതുകൂടാതെ കൊച്ചിയിലെ വളരെ പ്രസിദ്ധമായ നല്ലൊരു ഹോസ്പിറ്റലില്‍ത്തന്നെ അമ്മയെ അഡ്മിറ്റാക്കുകയും ചെയ്തു.<br /><br />ജാക്കിന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള വരവ് അച്ഛന് ഇഷ്ടമായില്ലെന്നു ജാസ്മിനു മനസ്സിലായി. അവരുടെ സ്നേഹബന്ധത്തേപ്പറ്റി അവള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും പെട്ടെന്നതുള്‍ക്കൊള്ളാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല അച്ഛന്‍. എന്നാല്‍ ജാക്കിന്റെ പിന്നീടുള്ള സഹായസഹകരണങ്ങളും പെരുമാറ്റവും മറ്റും അച്ഛന് ജാക്കിനോടുള്ള അകല്‍ച്ചയെ വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ കുറച്ചുകൊണ്ടുവരാന്‍ സഹായിച്ചു.<br /><br />വളരെപ്പെട്ടെന്നാണ് അമ്മയുടെ അസുഖത്തിന് നല്ല മാറ്റം കണ്ടുതുടങ്ങിയത്. ആരുടെയെങ്കിലും സഹായത്തോടെ ബഡ്ഡില്‍ എഴുന്നേറ്റിരിക്കാമെന്നായിരിക്കുന്നു ഇപ്പോള്‍.<br /><br />ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നിന്നും ഒരാഴ്ചക്കുള്ളില്‍ത്തന്നെ അമ്മയെ ഡിസ്ചാര്‍ജ്ജ് ചെയ്തു. ഇനി നല്ല പരിചരണം ലഭിച്ചാല്‍ മാസങ്ങള്‍ക്കകം അമ്മ നടന്നുതുടങ്ങുമെന്ന് ഡോക്ടര്‍മാര്‍ അവര്‍ക്ക് ഉറപ്പ് നല്‍കി.<br /><br />ജാക്കിന്റെ അവധി തീര്‍ന്നതിനാല്‍ അവന്‍ ഡല്‍ഹിക്ക് തിരികെ പോകുവാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള്‍ നടത്തുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ജസ്റ്റിന്‍ അവിടെ വന്നുകയറിയത്. അവിടത്തെ സംഭവവികാസങ്ങള്‍ നാട്ടുകാരില്‍ നിന്നും കേട്ടറിഞ്ഞുള്ള വരവാണ്.<br /><br />“ഹലോ, ഞാന്‍ ജസ്റ്റിന്‍. നിങ്ങളുടെ സഹായസഹകരണങ്ങളേക്കുറിച്ചും എന്റെ പെങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹത്തേക്കുറിച്ചുമെല്ലാം ഞാനറിഞ്ഞു.” അവന്‍ ഒന്നിരുത്തിമൂളിക്കൊണ്ട് ജാക്സണു കൈ കൊടുത്തു. ജാക്കിന്റെ കൈ ആ ഉരുക്കുമുഷ്ടികള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഞെരുങ്ങി.<br /><br />“നീ‍ എന്റെ കൂടെ വരൂ. നമുക്കൊന്ന് ചുറ്റിയിട്ടുവരാം. എനിക്ക് നിന്നോടല്പം സംസാരിക്കാനുണ്ട്. നിങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ പരിചയവും സ്നേഹവുമായ സ്ഥിതിക്ക് വിവാഹക്കാര്യങ്ങളേപ്പറ്റിയൊക്കെ ചിന്തിക്കേണ്ടേ?” ജസ്റ്റിന്‍ ജാക്കിന്റെ തോളില്‍ കൈ വെച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.<br /><br />ജാസ്മിന് തന്റെ സഹോദരന്റെ ക്ഷണത്തിനുപിന്നിലുള്ള അപകടം മനസ്സിലായി. ഇതൊരു ഗൂഡതന്ത്രമാണ്. അവള്‍ അവരെ തടഞ്ഞു.<br /><br />എന്നാല്‍ ജാസ്മിന്‍ തടഞ്ഞത് കൂട്ടാക്കാതെ ജാക്ക് ജസ്റ്റിന്റെ ഒപ്പം പുറത്തേക്കിറങ്ങി. എന്തായാലും കാര്യങ്ങളെല്ലാം പരസ്പരം സംസാരിക്കാതെ മനസ്സിനുള്ളിലെ ഈ അനിഷ്ടം മാറില്ലല്ലോ. നാട്ടുകാര്‍ എന്തെല്ലാമാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്നാര്‍ക്കറിയാം. <br /><br />അവര്‍ രണ്ടുപേരും കായല്‍ക്കരയിലൂടെ നടന്നു. ജസ്റ്റിന്‍ അവിടെ കെട്ടിയിട്ടിരുന്ന ഒരു ബോട്ടില്‍ കയറിയിരുന്ന് അതിന്റെ എഞ്ചിന്‍ സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്തു. ജാക്ക് ഒന്ന് മടിച്ചെങ്കിലും ജസ്റ്റിന്‍ ഇരുന്ന സീറ്റിന്റെ എതിര്‍വശമുള്ള സീറ്റില്‍ അവനും കയറിയിരുന്നു.<br /><br />ബോട്ട് ഒരിരമ്പലോടെ ഓളങ്ങള്‍ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് കായലിനു നടുവിലൂടെ കുതിച്ചുനീങ്ങി. കര അകന്നകന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി.<br /><br />“നിന്റെ പേര് ജാക്സണെന്നാണല്ലേ?” ജസ്റ്റിന്‍ ആദ്യത്തെ ചോദ്യം തൊടുത്തുവിട്ടു.<br /><br />“അതെ” ജാക്സണ്‍ തലകുലുക്കി.<br /><br />“നിനക്കെന്താണ് എന്റെ വീട്ടില്‍ കാര്യം.” അവന്‍ നെറ്റി ചുളിച്ച് പുരികക്കൊടികള്‍ വളച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ആ മുഖത്ത് ക്രൌര്യം മുറ്റിനിന്നിരുന്നു.<br /><br />“ഞാനും ജാസ്മിനും സ്നേഹത്തിലാണ്.” ഉള്ളില്‍ ചെറിയ ഭയം തോന്നിയെങ്കിലും അവന്‍ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.<br /><br />“അപ്പോള്‍ നീ എന്റെ പെങ്ങളെ വഴിതെറ്റിച്ചേ അടങ്ങൂ അല്ലേ? ഈ കായലിന്റെ ആഴം അറിയാന്‍ നിനക്കത്ര ആഗ്രഹമാണല്ലേ?” ജസ്റ്റിന്‍ ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു.<br /><br />ജാക്ക് ഭയപ്പാടോടെ ചുറ്റും നോക്കി. എവിടെയും വെള്ളം മാത്രം. കര വളരെ ദൂരെക്കാണാം. കാര്യങ്ങള്‍ സംസാരിച്ച് തീര്‍ക്കാമെന്നുവെച്ച താന്‍ ഒരു വിഡ്ഡിതന്നെ. ഇപ്പോള്‍ തന്റെ ജീവന്‍ തന്നെ അപകടത്തിലാണ്. എങ്കിലും ഉള്ളില്‍ നിറഞ്ഞ ഭയം അവന്‍ പുറത്തുകാട്ടിയില്ല.<br /><br />അടുത്ത നിമിഷം തന്റെ ഇരിപ്പിടത്തില്‍ നിന്നും ചാടിയെഴുന്നേറ്റ ജസ്റ്റിന്‍ ജാക്കിന്റെ നേരെ ഒരു ഈറ്റപ്പുലിയെപ്പോലെ കുതിച്ചുചാടി. ബോട്ട് വല്ലാതെ ഉലഞ്ഞു. പെട്ടെന്നുള്ള ആക്രമണത്തില്‍ ജാക്ക് വിരണ്ടുപോയി.<br /><br />“ജസ്റ്റിന്‍, പ്ലീസ് ഞാന്‍ പറയുന്നതൊന്ന് കേള്‍ക്കൂ, എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്.” മരണം മുന്നില്‍ക്കണ്ട ജാക്ക് വെപ്രാളത്തോടെ പറഞ്ഞു. ജസ്റ്റിന്‍ പക്ഷേ ഇതൊന്നും ചെവിക്കൊള്ളാന്‍ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.<br /><br />ജസ്റ്റിന്റെ കൈകളില്‍ കിടന്ന് ജാക്ക് പിടഞ്ഞു. ബലം പ്രയോഗിച്ച് ആ കരുത്തുറ്റ പിടി വിടുവിക്കാന്‍ നോക്കിയെങ്കിലും സാധിച്ചില്ല. <br /><br />തന്നെ കായലില്‍ തള്ളാനാണ് ജസ്റ്റിന്റെ ശ്രമമെന്ന് ജാക്കിന് മനസ്സിലായി. ഇനി രക്ഷപ്പെടാന്‍ ഒരു വഴിയും കാണുന്നില്ല.<br /><br />അടുത്ത നിമിഷം! അരയിലെ ഉറയില്‍ നിന്നും ഊരിയെടുത്ത കഠാരയുമായി ജസ്റ്റിന്‍ ജാക്കിനെ ആക്രമിച്ചു. ആദ്യത്തെ കുത്ത് ജാക്കിന്റെ കയ്യില്‍ത്തന്നെ തറഞ്ഞുകയറി. അവിടെ നിന്നും രക്തം ചീറ്റാന്‍ തുടങ്ങി. വര്‍ദ്ധിച്ച ദേഷ്യത്തോടെ അവന്‍ രണ്ടാമതും കഠാര ആഞ്ഞുവീശി. ഇത്തവണ ജാക്കിന്റെ നെഞ്ചിനുനേരെ വന്ന കുത്ത് ഭാഗ്യവശാല്‍ ബോട്ട് പാളിയതിനാല്‍ ഒരു ചെറിയ പോറല്‍ ഏല്‍പ്പിച്ചേയുള്ളൂ. എന്നാല്‍ മൂന്നാമത് വന്ന കുത്തില്‍ നിന്നും രക്ഷനേടാന്‍ വേണ്ടി ഒഴിഞ്ഞുമാറിയ ജാക്ക് ജസ്റ്റിന്റെ കൈക്ക് ആഞ്ഞൊരു തട്ട് തട്ടി. പെട്ടെന്ന് ബാലന്‍സ് തെറ്റിയ ജസ്റ്റിനെ ജാക്ക് കായലിലേക്ക് ആഞ്ഞുതള്ളി.<br /><br />ഒരലര്‍ച്ചയോടെ കായലില്‍ പതിച്ച ജസ്റ്റിന്‍ ബോട്ടിന്റെ ഒരരുകില്‍ പിടിച്ചെങ്കിലും ജാക്ക് കിട്ടിയ അവസരം പാഴാക്കാതെ അവന്റെ മുഖം ലക്ഷയമാക്കി ചവിട്ടി. അവന്‍ വെള്ളത്തിലേക്ക് തന്നെ തെറിച്ചുവീണു. സമനില വീണ്ടെടുത്ത ജാക്ക് ബോട്ട് കരയിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു. ജസ്റ്റിന്‍ എതിര്‍ദിശയിലേക്ക് നീന്തിത്തുടങ്ങി.<br /><br />ശരീരത്തില്‍ നിന്നും വളരെയേറെ രക്തം നഷ്ടപ്പെട്ട ജാക്ക് ഒരു വിധത്തിലാണ് വീട്ടിലെത്തിയത്. മുറ്റത്തേക്ക് കയറിയതും അവന്‍ ബോധം നശിച്ച് വീഴുകയായിരുന്നു. ജാസ്മിനും അച്ഛനും കൂടി ജാക്കിനെ പെട്ടെന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിലെത്തിച്ചു. ഡ്രസ്സിംഗിനും ഗ്ലൂക്കോസ് ഡ്രിപ്പിനും ശേഷം ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്‍ വിശ്രമിച്ചിട്ട് അവര്‍ ഹോസ്പിറ്റല്‍ വിട്ടു. <br /><br />ജാക്കിനും ജാസ്മിനും പിന്നീട് അവിടെ കഴിയാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥ തീരെയില്ലായിരുന്നു. കാരണം ഏതുനിമിഷവും ജസ്റ്റിനെ അവര്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു. വര്‍ദ്ധിച്ച വീര്യത്തോടെ അവന്‍ ഇനിയൊരു ആക്രമണത്തിനു തുനിയുന്നതിനു മുന്‍പ് ഡല്‍ഹിക്ക് തിരികെ പോകാനുള്ള പ്ലാനിലായിരുന്നു ഇരുവരും.<br /><br />എന്നാല്‍ ജാസ്മിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അവരുടെ വിവാഹം നടത്താനുള്ള ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു. പിന്നീടുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു. ജാക്സന്റേയും ജാസ്മിന്റേയും വിവാഹം വളരെ ചുരുക്കം സുഹൃത്തുക്കളുടേയും ബന്ധുക്കളുടേയും സാന്നിധ്യത്തില്‍ നടത്തപ്പെട്ടു. <br /><br />“എല്ലാം എടുത്തുവെച്ചോ മോളേ?” ഓടിനടന്ന് ഓരോ കാര്യങ്ങളും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന അമ്മ മകള്‍ക്കുവേണ്ടി ഇഷ്ടവിഭവങ്ങള്‍ ഒരുക്കുന്നതിലും പാക്ക് ചെയ്യുന്നതിലുമുള്ള തിരക്കിലായിരുന്നു.<br /><br />വെള്ളയില്‍ വലിയ പുള്ളിക്കുത്തുകളുള്ള മനോഹരമായ ഒരു സാരി ധരിച്ച് ജാസ്മിന്‍ പുറത്തേക്ക് വന്നു. ആ വേഷത്തില്‍ അവള്‍ പൂര്‍വ്വാധികം സുന്ദരിയായി കാണപ്പെട്ടു.<br /><br />ജാക്ക് ഒരു നിമിഷം അവളെ നിര്‍ന്നിമേഷം നോക്കി നിന്നുപോയി.<br /><br />എയര്‍ ഇന്ത്യാ വിമാനം കൊച്ചിയില്‍ നിന്നും പറന്നുയരുമ്പോള്‍ അവരുടെ പ്രതീക്ഷകളും സ്വപ്നങ്ങളുമെല്ലാം അനന്തവിഹായസ്സിലേക്ക് അവരോടൊപ്പം പറന്നുയരുകയായിരുന്നു.<br /><br />തന്റെ മാറിടത്തില്‍ ചാരിക്കിടക്കുന്ന പ്രിയതമയെ കരവലയത്തിലാക്കുമ്പോള്‍ ജാക്സണു സ്വര്‍ഗ്ഗം കിട്ടിയ പ്രതീതിയായിരുന്നു. <br /><br />ഒരു ട്രേയില്‍ നിറയെ ടോഫിയുമായി വന്ന എയര്‍ഹോസ്റ്റസിനെ നോക്കി അവന്‍ കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.<br /><br />“കൂടുതല്‍ മധുരം കഴിക്കുന്നത് ആരോഗ്യത്തിനു ഹാനികരമാണ്.”<br /><br />ജാസ്മിന്‍ ജാക്ക് പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ല. അവരെ രണ്ടുപേരേയും മാറിമാറി നോക്കിയ ജാസ്മിന് അവര്‍ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചതെന്തിനായിരുന്നെന്ന് മാത്രം മനസ്സിലായില്ല.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-2296825774835854341?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-78001607529418767772007-03-22T17:32:00.002+05:302008-02-19T14:08:46.089+05:302008-02-19T14:08:46.089+05:30<a href="http://www.thusharam.com/">തുഷാ‍രം</a> ഓണ്‍ലൈന്‍ മാ‍സികയുടേ ഈ ലക്കത്തില്‍, സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് എന്റെ ഒരു ചെറിയ രചന <a href="http://www.thusharam.com/1182-meenam/sauhritham.htm">സ്‌നേഹമാണഖിലസാരമൂഴിയില്‍</a> എന്ന പേരില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു.<br /><br />സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ക്കും സ്നേഹീക്കപ്പെടുന്നവര്‍ക്കും വേണ്ടി ഞാന്‍ ഈ ലേഖനം സമര്‍പ്പിക്കട്ടെ.<br /><br />.......................................<br /><br />അതിമനോഹരമായ പൂന്തോട്ടത്തില്‍ വിടര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന വിവിധ വര്‍ണ്ണങ്ങളിലുള്ള പുഷ്പങ്ങളിലും, മോണ കാട്ടി വശ്യമായി പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ഇളംകുഞ്ഞിന്റെ ലാളിത്യത്തിലും, മനുഷ്യചേതനയില്‍ കുടികൊള്ളുന്ന നന്മയുടെ സുഗന്ധത്തിലും, സ്നേഹമെന്ന വികാരത്തിന്റെ അസ്തിത്വമുണ്ട്. <br /><br />സ്നേഹിക്കാനും സ്നേഹിക്കപ്പെടാനും എല്ലാവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പ്രകൃതിരമണീയമായ ഈ ഭൂമിയില്‍ പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചും സഹായിച്ചും കഴിയുന്നതിന് വേണ്ടി ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവ് എത്രയധികം അതിനെ മനോഹരമാക്കാമോ അത്രയും സുന്ദരമായി മെനഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു. പൂമൊട്ടുകള്‍ വിരിയുന്നു, പറവകള്‍ കളകൂജനം പൊഴിക്കുന്നു, പുഷ്പലതാദികള്‍ കാറ്റത്തു ചാഞ്ചാടുന്നു, പൂമ്പാറ്റകള്‍ പാ‍റിപ്പറക്കുന്നു, വണ്ടുകള്‍ മൂളിപ്പാട്ടു പാടുന്നു, കളകളം പാടി കുളിരരുവികള്‍ ഒഴുകുന്നു, പുതുമഴ പെയ്ത് ഭൂമി ഉര്‍വ്വരമാകുന്നു, ചെറുഗീതവുമായി ഇളംതെന്നല്‍ വീശുന്നു, കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ ആകാശത്ത് ചിത്രങ്ങള്‍ വരക്കുന്നു, മലനിരകള്‍ പച്ചപ്പട്ടു വിരിച്ചതുപോലെ കിടക്കുന്നു - എവിടെ നോക്കിയാലും സൌന്ദര്യത്തിന്റെ ഒരു വര്‍ണ്ണപ്രപഞ്ചം മാത്രം. സ്നേഹിക്കുന്ന മനസ്സുകള്‍ക്ക് ഒത്തുകൂടാനും, സല്ലപിക്കാനും, സമയം പോക്കാനും ഇണങ്ങുന്ന പ്രകൃതിഭംഗി. <br /><br />ജീവിതത്തില്‍ ഏവര്‍ക്കും സന്തോഷദായകമായ നിമിഷങ്ങള്‍. എല്ലാവരും വീണ്ടും വീണ്ടും ഓര്‍ക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ചില സുന്ദരനിമിഷങ്ങള്‍, അത് പരസ്പരസ്നേഹം പങ്കുവച്ച, ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാഷയില്‍ ആശയവിനിമയം നടത്തിയ, സ്നേഹത്തിന്റെ ത്രസിപ്പില്‍ മതിമറന്നാടിയ, സംഘര്‍ഷരഹിതമായ, സുവര്‍ണ്ണനിമിഷങ്ങളായിരിക്കും. <br /><br />കുടുംബജീവിതത്തിന്റെയും, ദാമ്പത്യജീവിതത്തിന്റെയും, സാമൂഹ്യജീവിതത്തിന്റെയും ഭദ്രത സ്നേഹം എന്ന വികാരത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു. അതിനാല്‍ സ്നേഹത്തേക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ അന്വേഷണങ്ങളും മനുഷ്യനന്മ ലക്ഷ്‌യമാക്കിയുള്ളവയാണ്. <br /><br />ഒരു വ്യക്തിക്ക് മറ്റൊരു വ്യക്തിയോട് മാത്രമായി ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല സ്നേഹം. സ്നേഹം എന്നത് പരസ്പരാശ്രിതത്വമാണ്. സ്നേഹത്തിന് വിവിധ രൂപങ്ങളും ഭാവങ്ങളുമുണ്ട്. മനുഷ്യന്‍ തന്റെ സഹജീവികളെ മാത്രമല്ല മറിച്ച് ഇതരജീവജാലങ്ങളേയും പ്രകൃതിയിലെ ഓരോ വസ്തുക്കളേയും സ്നേഹിക്കുന്നു. എന്തിനെയെങ്കിലും സ്നേഹിക്കാതിരിക്കാന്‍ അവന് കഴിയില്ല. കാരണം സ്നേഹം എന്നത് വ്യക്തിത്വത്തിലെ നൈസര്‍ഗ്ഗികഭാവമാണ്. <br /><br />നാമെല്ലാം തുല്യരാണെന്ന ബോധമാണ് സഹോദരസ്നേഹത്തിലുള്ളത്. മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ മഹനീയത അവിടെ തെളിഞ്ഞുകാണാം.<br /><br />ഉപാധികളില്ലാത്ത സ്നേഹമാണ് മാതൃസ്നേഹം. സുരക്ഷിതത്വബോധവും, സ്വന്തം വളര്‍ച്ചക്കും സംരക്ഷണത്തിനും ആവശ്യമായ കാര്യങ്ങളും കുഞ്ഞ് മാതാവില്‍ നിന്നും പഠിക്കുന്നു.<br /><br />സ്നേഹം എന്നത് മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ സുഗന്ധമാണ്. മാനവസമുദായം സ്നേഹത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയാണ് നിലനില്‍ക്കുന്നത്.<br /><br />മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗം ഇന്ന് അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഒട്ടുമിക്ക പ്രതിസന്ധികളും തരണം ചെയ്യാന്‍ സ്നേഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ ആവിഷ്കാരത്തിലൂടെ കഴിയും.<br /><br />മനുഷ്യര്‍ക്കുണ്ടാകുന്ന മോഹഭംഗങ്ങളും മറ്റും തരണം ചെയ്യാന്‍ സ്നേഹത്തിനു കഴിയും. സ്നേഹം നമ്മെ ഐക്യപ്പെടുത്തുന്നു. ഏകാന്തതയില്‍ നിന്നും വിഷാദത്തില്‍ നിന്നും മനുഷ്യനെ രക്ഷപ്പെടുത്തുന്നതും സ്നേഹബന്ധങ്ങളാണ്.<br /><br />സ്നേഹബന്ധങ്ങളുടെ വിജയം നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്ന പ്രധാനഘടകങ്ങളിലൊന്ന് മറ്റുള്ളവരെപ്പറ്റി മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവാണ്. മറ്റുള്ളവര്‍ അവരുടെ വികാരങ്ങളും പ്രശ്നങ്ങളും പങ്കിടുമ്പോള്‍ അത് ശ്രദ്ധാപൂര്‍വ്വം കേള്‍ക്കുക. തുറന്ന സംഭാഷണം എല്ലാവരും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. സത്യസന്ധമായി സംസാരിക്കുക. പരിചയപ്പെടുന്ന എല്ലാവരോടും രഹസ്യങ്ങള്‍ തുറന്നുപറയണമെന്ന് ഇതിനര്‍ത്ഥമില്ല. പരിചയപ്പെടുന്ന ഉടന്‍‌ തന്നെ സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തുന്നതും തന്നെക്കുറിച്ച് ആവശ്യത്തിലേറെ സംസാരിക്കുന്നതും മറ്റുള്ളവരെ അകറ്റിനിര്‍ത്തും. <br /><br />സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാവം സൌഹൃദത്തിന്റേതാവുമ്പോള്‍ സ്നേഹം പങ്കുവക്കുന്നവര്‍ക്ക് ആ ബന്ധം സുഖം പകരുന്നതായി മാറും.<br /><br />മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ നിലനില്പിന് സ്നേഹം വളരെ ആവശ്യമാണ്. നമ്മള്‍ സ്നേഹം അനര്‍ഗ്ഗളമായി പ്രകടിപ്പിക്കണം. വാക്കുകളിലൂടെ, മുഖഭാവങ്ങളിലൂടെ എല്ലാം. നമ്മള്‍ മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് അവര്‍ നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നത്. അത് നേരെ തിരിച്ചുമാകാം.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-7800160752941876777?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-70895026539005544362007-03-09T12:34:00.000+05:302007-07-23T17:27:00.020+05:302007-07-23T17:27:00.020+05:30ഡിസംബറിലെ ഒരു തണുത്ത പ്രഭാതം.ടൈം‌പീസ് സമയം ആറ് മണിയായെന്ന കാര്യം ചെകിടടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ വിളിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. നാശം, ഇതിന്റെ ബെല്ലടി ഒന്നു നില്‍ക്കുന്നേയില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ത്തു കൊണ്ട് കിടന്നു.<br /><br />കുളിരുള്ള പ്രഭാതങ്ങളില്‍ മൂടിപ്പുതച്ചു കിടക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം. ഞാന്‍ ഏഴാം സ്റ്റാന്‍ഡാര്‍ഡില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം. അന്നൊരു ശനിയാഴ്ച ആയിരുന്നതിനാല്‍ സ്കൂളിന് അവധിയാണ്. നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റിട്ട് അതിനാല്‍ എന്ത് ചെയ്യാനാണ്? വീണ്ടും ഞാന്‍ ഒരു മയക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.<br /><br />“എടാ ആരുമില്ലേടാ ഇവിടെ?” ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാന്‍ വീണ്ടും ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നത്. മുറുക്കാന്‍ മുറ്റത്തേക്ക് നീട്ടിത്തുപ്പിക്കൊണ്ട് പൈലിയാശാന്‍‍ വീടിന്റെ പടികള്‍ കയറി. ആശാനേപ്പറ്റി ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലേക്കോറ്റിയെത്തുന്ന കാര്യങ്ങളെന്തെന്നോ? എപ്പോഴും ദേഷ്യം സ്ഫുരിക്കുന്ന ചുവന്ന കണ്ണുകള്‍. അധികാരമനോഭാവത്തോടെയുള്ള പെരുമാറ്റം. കുട്ടികള്‍ക്കും വലിയവര്‍ക്കും ഒരുപോലെതന്നെ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് വെറുപ്പുളവാക്കാന്‍ പോന്ന സംഭാഷണശൈലി. ഇതിനെല്ലാം പുറമേ നാട്ടുകാരെല്ലാം പൈലിയാശാനു കരിനാക്കുണ്ടെന്ന് എപ്പോഴും ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും പറയാറുമുണ്ട്.<br /><br />പൈലിയാശാന് പ്രായം എണ്‍പതില്‍ കുറയില്ല. എങ്കിലും നല്ല ഒത്ത ആരോഗ്യമുള്ള ശരീരമാണ്. എപ്പോഴും ഒരു ഊന്നുവടിയും കയ്യിലുണ്ടാകും.<br /><br />‘ഡിസംബര്‍ ഒന്നാം തീയതി തന്നെയാണല്ലോ വല്യപ്പന്റെ വരവ്’. ഞാന്‍‍ പതുക്കെ അകത്തുനിന്നും എത്തിനോക്കി. ‘ഈ മാസം ഇനി നോക്കേണ്ട.’<br /><br />“എടാ... ചായയായില്ലേടാ..??” ചാരുകസേരയിലേക്ക് ചായുന്നതിനിടയില്‍ പൈലിയാശാന്‍‍‍ അകത്തേക്ക് നോക്കി നീട്ടിവിളിച്ചു.<br /><br />നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ആവിപറക്കുന്ന ചായ ആശാന്റെ മുന്‍പിലെത്തി‍. എന്നും ഇതാണ് പതിവ്. അല്‍പ്പം താമസിച്ചാല്‍ അതിന് ആശാന്റെ വായിലിരിക്കുന്ന ചീത്തവിളി മുഴുവനും കേള്‍ക്കേണ്ടി വരും.<br /><br />ചൂടുചായ ഊതിയാറ്റിക്കുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആശാന്റെ കണ്ണുകള്‍ തൊടിയിലൂടെ പരതി. അതാ നില്‍ക്കുന്നു ഒരു മുഴുത്ത വാഴക്കുല. കാഴ്ചശക്തി അല്പം കുറവാണെങ്കിലും ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ കാണുന്നതിന് ആശാന്റെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് നല്ല കാഴ്ചശക്തിയുണ്ടെന്നാണ് നാട്ടുകാരുടെ പരക്കെയുള്ള അഭിപ്രായം.<br /><br />“എടാ.. ഈ വാഴക്കുല വെട്ടാറായല്ലോടാ.. ഇനിയുമത് നിന്നാല്‍ താഴെ വീഴും.” പൈലിയാശാന്‍‍ തന്റെ നാവ് മെല്ലെയൊന്ന് വളച്ചു.<br /><br />അടുത്ത നിമിഷം! കിണറിന്റെ കരയില്‍ നിന്നിരുന്ന മൂത്തുപഴുക്കാറായ ഞാലിപ്പൂവന്‍ വാഴക്കുല അത് കേട്ടിട്ടെന്നവണ്ണം ഒന്ന് അനങ്ങി. അതാ ഞങ്ങള്‍ നോക്കിനില്‍ക്കെ വാഴക്കുല പതുക്കെ ചരിഞ്ഞ് ചരിഞ്ഞ് നിലം‌പതിച്ചു. കായ്കള്‍ പൊട്ടിച്ചിതറി.<br /><br />എന്തെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന ഞാനും അനിയന്മാരും വെളിയില്‍ വന്ന് ഈ കാഴ്ച കണ്ടതും ചിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.<br /><br />“ഉം, ഇനി നിങ്ങള്‍ പറയും ഇത് ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടാണ് വീണതെന്ന്. ആ വാഴക്കുല വീഴാറായി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ കഷ്ടകാലത്തിനു ഞാന്‍ അതൊന്നു പറഞ്ഞുപോയി”. ആശാന്‍‍ തന്റെ ഭാഗം ന്യായീകരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.<br /><br />“ഇനി പറഞ്ഞിട്ടെന്താ ഫലം. അതിന്റെ ചുണ്ടറ്റത്തെ മൂന്നാലു പെടലകള്‍ പോയില്ലെ?” അപ്പച്ചന്‍ ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു.<br /><br />ആശാനേപ്പറ്റി നാട്ടില്‍ പലരും ഇതുപോലെ പറയാറുണ്ട്. ഒരിക്കല്‍ മറ്റെവിടെയോ സന്ദര്‍ശിച്ച സമയം. ആശാന്‍ ഒരു ചെന്തെങ്ങിനെ നോക്കി ഇങ്ങനെ മൊഴിഞ്ഞു.<br /><br />“ഹൊ, ഇതുപോലെ നാലു തെങ്ങുണ്ടെങ്കില്‍ നല്ല വരുമാനമാണല്ലോ, കണ്ടില്ലേ മച്ചിങ്ങ കുലകുത്തിക്കിടക്കുന്നത്.”<br /><br />എന്തു സംഭവിച്ചെന്നറിയില്ല, അടുത്ത ദിവസം മുതല്‍ ആ തെങ്ങിന്റെ മച്ചിങ്ങ പൊഴിയാന്‍ തുടങ്ങി. എന്തിനധികം പറയുന്നു, താമസിയാതെ ആ തെങ്ങിന്റെ മണ്ട തകര്‍ന്ന് നിലം‌പതിച്ചു.<br /><br />ഒരിക്കല്‍ വീട്ടുമുറ്റത്തിനടുത്ത് നിന്നിരുന്ന ഒരു മുരിങ്ങമരത്തില്‍ പടര്‍ന്നു കയറിയിരുന്ന കുമ്പളത്തില്‍ നിറയെ കായ്ച്ചുകിടന്നിരുന്ന കുമ്പളങ്ങാ കണ്ട ആശാന്‍ പറഞ്ഞു, “ഉം... കുമ്പളങ്ങ നല്ല കറിവെക്കാന്‍ പാകമായല്ലോ” എന്ന്. മിനിട്ടുകള്‍ക്കകം അവയെല്ലാം തണ്ട് പൊട്ടി താഴെ വീണു.<br /><br />പച്ചപുതച്ച നെല്‍പ്പാടങ്ങള്‍ കതിരിടുന്ന സമയം ആശാന്‍ ആ വഴിക്കെങ്ങും വരല്ലേയെന്ന് നേര്‍ച്ച നേരുന്ന നാട്ടുകാരുമുണ്ടായിരുന്നു. ആശാന്‍ പോകുന്ന വഴികളില്‍ യാദൃശ്ചികമായോ അല്ലാതെയോ സംഭവിക്കുന്ന എല്ലാക്കാര്യങ്ങള്‍ക്കും ഉത്തരവാദി ആശാന്‍ തന്നെയെന്ന് വിധിയെഴുതുന്നവരായിരുന്നു നാട്ടുകാരില്‍ അധികവും.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-7089502653900554436?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-40808134623541846402007-03-09T12:10:00.000+05:302007-07-21T17:49:40.947+05:302007-07-21T17:49:40.947+05:30Tuesday, February 20, 2007<br /><br />"ശരി, രണ്ടു മാസത്തിനുള്ളില്‍ എന്തായാലും ഞാന്‍ നാട്ടിലെത്തും. ഇനി ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ ചെന്നിട്ടു വിളിക്കാം." അര മണിക്കൂറിലധികമായി ബിന്ദുവുമായി സംസാരിച്ചുതുടങ്ങിയിട്ട്. എല്ലാ ദിവസവും വൈകുന്നേരം ഓഫീസില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പ് അരുണിനേയും ഡോണിനേയും (കിച്ചു), ബിന്ദുവിനേയും ഫോണില്‍ വിളിച്ച് സംസാരിക്കാറുണ്ട്. 2005-ല്‍ ആണ് അവര്‍ മൂവരും നാട്ടിലേക്ക് മാറിയത്. എട്ട് മാസം മുന്‍പ് അനിയന്റെ കല്യാണത്തില്‍ സംബന്ധിക്കുവാന്‍ നാട്ടില്‍ പോയപ്പോള്‍ എല്ലാവരേയും കണ്ടിരുന്നു. ഇത്തവന ക്രിസ്തുമസിന് ലീവില്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ നാട്ടില്‍ പോവാന്‍ സാധിച്ചില്ല. <br /><br />ജാനുവരി 3 ബുധനാഴ്ച. നാട്ടില്‍ പോകുന്നതിനേപ്പറ്റി ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന് ഒരു ബുദ്ധി തോന്നി. പ്യൂണിനെ വിളിച്ച് ഒരു ലീവ് ആപ്ലിക്കേഷന്‍ ഫോം കൊണ്ടുവരാന്‍ പറഞ്ഞു. അവധിയെടുത്താലേ LTA ക്ലെയിം ചെയ്യാന്‍ പറ്റൂ. 5 ദിവസം അവധി കിട്ടും. <br /><br />ഭാഗ്യം! ജാനുവരി 8 മുതല്‍ 12 വരെ അവധി ഓക്കെ. പിന്നെ ഒട്ടും വൈകാതെ തന്നെ സുഹൃത്ത് ബെന്നി ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ട്രാവല്‍ ഏജന്‍സിയില്‍ പോയി കൊച്ചിക്ക് ഒരു ഫ്ലൈറ്റ് ടിക്കറ്റെടുത്തു. മുംബൈ കൂടി തിരിച്ചുള്ള ടിക്കറ്റും ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ നിന്നും ജാനുവരി 17-ലേക്ക് എടുത്തു. <br /><br />ജാനുവരി 6 ശനി. പതിവുപോലെ വൈകുന്നേരം വീട്ടിലേക്കു വിളിച്ചു. സരസസല്ലാപങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അരുണ്‍ ചോദിച്ചു.<br />"അപ്പേ, അപ്പ എന്നാ വരുന്നത്? എനിക്ക് അപ്പയെ കാണാന്‍ കൊതിയാകുന്നു."<br /><br />എത്ര തവണ കേട്ട വാക്കുകള്‍! "ഞാന്‍ ഒരു ദിവസം അവിടെ എത്തും മോനേ." അവനെ ഞാന്‍ ഒരു വിധം സമാധാനിപ്പിച്ചു. <br /><br />"അപ്പ വന്നിട്ട് വേണം ഒരു സൈക്കിള്‍ വാങ്ങാന്‍. എനിക്ക് രണ്ടു ടയറുള്ള ഒരു ചെറിയ സൈക്കിള്‍ വാങ്ങിത്തരുവോ?"<br /><br />"അപ്പ നാട്ടില്‍ വന്നാലുടന്‍ തന്നെ വാങ്ങിത്തരാടാ കുട്ടാ." ഞാന്‍ അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.<br /><br />"ഹലോ...... അപ്പേ.........." ഇളയ മകന്‍ കിച്ചുവിന്റെ ശ്രുതിമധുരമായ സ്വരം.<br /><br />"എന്താടാ കിച്ചുക്കുട്ടാ........" അവന്‍ പറയുന്ന ട്യൂണില്‍ തന്നെ അവനോട് സംസാരിക്കുന്നതാണ് അവനിഷ്ടം.<br /><br />"അപ്പേ.., പെട്ടെന്ന് വാ അപ്പേ........." അവനും വിടാനുള്ള ഭാവമില്ല.<br /><br />"വരാടാ കുട്ടാ..... പെട്ടെന്ന് വരാം...."<br /><br />"എനിക്കും സൈക്കിള്‍ വാങ്ങിത്തരുവോ അപ്പേ?...." അവന്‍ ചേട്ടായിയുടെ സംഭാഷണം ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലായി.<br />"പിന്നല്ലാതെ. മോനും സൈക്കിള്‍ വാങ്ങിത്തരാട്ടോ" അവനെയും ഒരു വിധം സമാധാനിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ മൂന്നാമത്തെയാളും ലൈനിലെത്തി.<br /><br />പതിവുള്ള പരാതികളും പരിഭവങ്ങള്‍ക്കുമൊടുവില്‍ അവളോടും പറഞ്ഞു..<br /><br />"ഓഫീസില്‍ നല്ല ജോലിത്തിരക്കുള്ള മാസങ്ങളാണ്. അതിനാല്‍ ബോസ് അവധി തരുന്നില്ല. രണ്ടു മാസം കൂടി കഴിയട്ടെ."<br /><br />അവള്‍ എന്നത്തേയും പോലെ ഒരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസത്തോടെ ഫോണ്‍ വച്ചു.<br /><br />*** **** ***<br /><br />ജാനുവരി 7, രാവിലെ 5 മണിക്ക് തന്നെ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. സാധാരണ 8.30 ആകുമ്പോഴാണ് എഴുന്നേല്‍ക്കാറു പതിവ്. എന്നാല്‍ കഴിഞ്ഞ രാത്രി ഉറ്ങ്ങിയേയില്ല. ഇനി രാവിലെ എങ്ങാനും എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ വൈകിയാല്‍ ഫ്ലൈറ്റ് മിസ്സായാലോ. അതിനാല്‍ മുറിയിലെ ലൈറ്റുകളെല്ലാം ഓണാക്കിയിട്ടിട്ടാണ് കിടന്നത് തന്നെ. <br /><br />സമയം 6.15 ആയിട്ടും മനോജ് എത്തിയില്ല. ആറുമണിക്കെത്താമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നതാണ്. അതു മാത്രമല്ല ഒരു ഫോണ്‍ വരികയോ ഞാന്‍ വിളിക്കുമ്പോള്‍ ഫോണ്‍ എടുക്കുകയോ ചെയ്യുന്നുമില്ല.<br /><br />സമയം 7.00. ഇനിയും താമസിച്ചാല്‍ ശരിയാകില്ല. എയര്‍പോര്‍ട്ടിലേക്ക് 15 കി. മീ. ഓട്ടോ‍യില്‍ പോകാമെന്നു കരുതി വീടു പുട്ടാനൊരുങ്ങുമ്പോള്‍ മനോജിന്റെ ഫോണ്‍. പതിനഞ്ചു മിനിട്ടിനകം എത്തുമെന്ന്.<br /><br />ഏതായാലും 7.15 ആയപ്പോള്‍ മനോജ് കാറുമായെത്തി. പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ എയര്‍പോര്‍ട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.<br /><br />8 മണിക്ക് എയര്‍പോര്‍ട്ടിലെത്തി. മനോജിനോട് പത്ത് ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം കാണാമെന്ന് പറഞ്ഞ് മൂന്നാം നമ്പര്‍ ഗേറ്റിനരികിലെ ക്യൂവില്‍ ഞാന്‍ സ്ഥലം പിടിച്ചു.<br /><br />എന്റെ കയ്യില്‍ ആകെയുണ്ടായിരുന്നത് ഒരു ക്യാബിന്‍ ബാഗ്ഗേജ് ആണ്. അത് സ്കാന്‍ ചെയ്തിട്ട് ടിക്കറ്റ് കൌണ്ടറിലെത്തി ഒരു എന്‍‌ട്രി ടിക്കറ്റും വാങ്ങി യാത്രക്കാരുടെ ഇരിപ്പിടത്തില്‍ പോയിരുന്നു.<br /><br />9 മണിക്ക് സെക്യൂരിറ്റി ചെക്കിനു ശേഷം അടുത്ത വെയിറ്റിംഗ് റൂമിലെത്തി. അപ്പോഴും മനസ്സ് നാട്ടില്‍ത്തന്നെ. അവിടെ കണ്ട ദിനപ്പത്രങ്ങള്‍ വെറുതെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നെ അവിടെക്കണ്ട ഒരു മലയാളിയുടെ അടുത്തുപോയി സംസാരിച്ചിരുന്നു. <br /><br />വിമാനം അര മണിക്കൂര്‍ താമസിക്കുമെന്ന അറിയിപ്പു മുഴങ്ങി. മുന്‍പില്‍ പത്രം വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവരെ ശ്രദ്ധിച്ചും വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ എന്നെ പെട്ടെന്നു കാണുമ്പോഴുള്ള ഭാര്യയുടേയും കുട്ടികളുടേയും ഭാവഹാവാദികളും മറ്റും ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ക്കണ്ടും ഞാന്‍ കാത്തിരിപ്പിന്റെ വിരസത അകറ്റി. <br /><br />സഹാറ വിമാനത്തില്‍ ഡല്‍ഹിയില്‍ നിന്നും കൊച്ചിയിലേക്കു യാത്ര ചെയ്യേണ്ടവര്‍ മൂന്നാം നമ്പര്‍ ഗേറ്റിലൂടെ പുറത്തിറങ്ങി വിമാനത്തിനടുത്തേക്ക് പോകാന്‍ തയ്യാറായിക്കിടക്കുന്ന ബസ്സില്‍ കയറാനുള്ള അറിയിപ്പു ലഭിച്ചു. <br /><br />ഞാന്‍ എന്‍‌ട്രി ടിക്കറ്റ് കൌണ്ടറില്‍ കാണിച്ചതിനു ശേഷം മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം വെളിയിലിറങ്ങി അവിടെ കാത്തുകിടന്ന ബസ്സില്‍ക്കയറി.<br />പത്തുമിനിട്ടോളം ഓടിയ ബസ്സ് വിമാനത്തിനടുത്തെത്തി നിന്നു. വിമാനത്തിന്റെ വാതില്‍ക്കലും ടിക്കറ്റ് കാണിച്ച് ഞാന്‍ വിമാനത്തിനുള്ളില്‍ കയറി എന്റെ വിന്‍ഡോ സീറ്റില്‍ പോയിരുന്നു. സാധാരണ ഒരു പ്രാവശ്യം എങ്കിലും ഞാന്‍ അവധി ദിവസങ്ങളില്‍ നാട്ടിലേക്കു വിളിക്കാറുള്ളതാണ്. മൊബൈല്‍ പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും എടുത്തെങ്കിലും ഇനി നാട്ടിലെത്തിയിട്ടു വിളിക്കാമെന്നുവച്ച് ഓഫ് ചെയ്തുവച്ചു. <br /><br />10.45 നാണ് വിമാനം ഡല്‍ഹിയില്‍ നിന്നും പുറപ്പെട്ടത്. വിന്‍‌ഡോയിലൂടെ പുറത്തെ കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടും ഇടക്കിടെ എത്തിയ സ്നാക്സും മറ്റും കഴിച്ചും അടുത്തിരുന്ന ആളോട് സംസാരിച്ചും സമയം തള്ളിനീക്കി. ഹൈദ്രബാദില്‍ വിമാനം 12.15 നെത്തി. അവിടെ കുറെ യാത്രക്കാര്‍ കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഏകദേശം ഒന്നര മണിക്കൂറോളം വിമാനത്തിനുള്ളില്‍ത്തന്നെയിരുന്ന് പുറത്തെ കാഴ്ചകള്‍ കാണേണ്ടിവന്നു. എനിക്ക് വീട്ടില്‍ ഒരു 5 മണിക്കെങ്കിലും എത്തണം എന്നുള്ള ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്തുചെയ്യാനാണ്. ഞാ‍ന്‍ വാച്ചില്‍ തെരുതെരെ നോക്കി സമയം 1.45 ആകുന്നതും കാത്തിരുന്നു.<br /><br />1.45 ന് തിരിച്ച വിമാനം 3.30 ന് നെടുമ്പാശ്ശേരി വിമാനത്താവളത്തില്‍ ഇറങ്ങി. അങ്ങിനെ വീട്ടില്‍ ആരുമറിയാതെ കേരളത്തിലെത്തി. ഇനി ഫോണ്‍ വിളിച്ചാലോ എന്നാലോചിച്ചെങ്കിലും എവിടെയാണെന്ന് ഭാര്യ ചോദിക്കുമ്പോള്‍ നുണ പറയേണ്ടിവരുമെന്നുള്ളതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ അതു വേണ്ടെന്നു വച്ചു. <br /><br />ഇനി ബസ്സില്‍ നാലര മണിക്കൂര്‍ എങ്കിലും ഇരുന്നാലേ വീട്ടിലെത്താന്‍ പറ്റൂ. <br /><br />ഡല്‍ഹിയിലെ കൊടും തണുപ്പില്‍ നിന്നും കൊച്ചിയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അവിടെ നല്ല ചൂട്. അതിനാല്‍ ഇട്ടിരുന്ന കോട്ടും മറ്റും ബാഗില്‍ വച്ച് പുറത്തിറങ്ങി. അവിടെ ധാരാളം പേര്‍ യാത്രക്കാരെ പ്രതീക്ഷിച്ച് നില്‍ക്കുന്നതുകണ്ടു. എന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ ആരുമില്ലാത്തതിനാല്‍ ആരേയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പെട്ടെന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. അവിടെ കണ്ട ഒരു ഓട്ടോയില്‍ ഞാന്‍ ആലുവായ്ക്ക് കയറി. <br /><br />അവിടെ നിന്നും ഭാഗ്യത്തിന് മൂവാറ്റുപുഴക്കും, തൊടുപുഴക്കും, ഉടുമ്പന്നൂര്‍ക്കും പെട്ടെന്ന് ബസ്സ് കിട്ടി. തൊടുപുഴ മാത്രം കുട്ടികള്‍ക്ക് ചില കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ വാങ്ങാന്‍ ഒരു കടയില്‍ കയറി. ഉടുമ്പന്നൂരും ഒരു ബേക്കറിയില്‍‍ നിന്നും കുട്ടികള്‍ക്കിഷ്ടപ്പെട്ട കുറെ സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങി. ഒരു ഓട്ടോയില്‍ വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു. അപ്പോള്‍ സമയം ഏകദേശം 7.45 ആയിരുന്നു. പതിവിനു വിപരീതമായി ഓട്ടോയില്‍ വീടു വരെ പോകാതെ ഏകദേശം 200 മീറ്റര്‍ അകലെ നിറുത്താന്‍ പറഞ്ഞു. ഓട്ടോ ചാര്‍ജ്ജ് കൊടുത്തിട്ട് ഞാന്‍ മൊബൈലിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു. വീടിനോടടുക്കുന്തോറും എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു സന്തോഷം ഉള്ളില്‍ നിറഞ്ഞു. കുട്ടികള്‍ ഇപ്പോള്‍ എന്തെടുക്കുകയായിരിക്കും? <br /><br />ദൂരെ നിന്നു തന്നെ വീടിനു ചുറ്റും ലൈറ്റ് കാണാം. ഇനി ആരും കാണാതെ എങ്ങിനെയാണ് അവിടെ വരെയെത്തുക. അല്പം പോലും ശബ്ദമുണ്ടാക്കതെ ഞാന്‍ വീടിനടുത്തെത്തി. വീടിന്റെ പിന്‍‌വശത്തെ വാതില്‍ അല്പം തുറന്നു കിടന്നിരുന്നു. എല്ലാവരും ടി. വി. യുടെ മുന്നിലാണ്. അരുണ്‍, കിച്ചു എല്ലാവരും അങ്ങോട്ടു തന്നെ ശ്രദ്ധ. ബിന്ദുവും, ബിജിയും (അനിയന്റെ ഭാര്യ) ടി.വി. കാണുന്നതിന്റെ ഇടയില്‍ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. <br /><br />ഓടിച്ചെന്ന് കുട്ടികളെ രണ്ടുപേരേയും എടുക്കാന്‍ മനസ്സു വെമ്പി. എന്നാല്‍ സര്‍പ്രൈസ് വിസിറ്റിന്റെ പൂര്‍ണ്ണമായ ഫലം കിട്ടണമെങ്കില്‍ എന്തെങ്കിലും രസകരമായ കുസൃതികളൊപ്പിക്കണം.<br /><br />ഞാന്‍ എന്റെ ബാഗ് ഭദ്രമായി ഒരിടത്ത് വച്ചിട്ട് വീടിനുള്ളിലേക്ക് ഒരു ചെറിയ കല്ലെടുത്തെറിഞ്ഞു.<br /><br />"ദേ അമ്മേ ഒരു കല്ല്" കിച്ചു ആ കല്ലെടുത്ത് അമ്മയെ കാണിച്ചു. അവള്‍ അതത്ര ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിലും തുറന്നുകിടന്ന വാതില്‍ അല്പം കൂടി ചാരിയിട്ടു. <br /><br />ഞാന്‍ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ അടുക്കള വഴി മുറിയിലേക്ക് കയറാന്‍ തുടങ്ങിയ ഉടനെ എന്തോ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ബിന്ദു അടുക്കളയിലേക്കു വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ട ഞാന്‍ രണ്ടു ചാട്ടത്തിന് വീടിനു പുറത്തെത്തി. പിന്നെ പതുക്കെ വീടിന്റെ മുന്‍‌വശത്തെക്ക് ചെന്നു. കൂട്ടില്‍ കിടക്കുന്ന പട്ടി പോലും ഞാന്‍ വന്നത് അറിഞ്ഞിട്ടില്ല ഭാഗ്യം. <br /><br />ഒരു നിമിഷം. എന്റെ കാല്‍ താഴെക്കിടന്ന ഒരു കളിപ്പാട്ടത്തില്‍ തട്ടി അതില്‍ നിന്നും വലിയ ഒരു ശബ്ദം ഉയര്‍ന്നു. ക്ര്‌ര്‍‌ര്‍‌ര്‍....ഇതു കേട്ടതും പട്ടി ചാടിയെണീറ്റ് കുരക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കഷ്ടം, ഇതിനൊന്നും ഉറക്കവുമില്ലേ എന്നു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് അടുത്തു കണ്ട വാഴയുടെ നിഴലിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് മാറി. ഭാഗ്യം. പട്ടി കൂട്ടിലാണ്. ഇന്ന് അതിനെ അഴിച്ചുവിട്ടിട്ടില്ല. <br /><br />എന്നാല്‍ മറ്റൊന്ന് സംഭവിച്ചു. ഒരു വലിയ ടോര്‍ച്ചുമായി അനിയന്‍ അവിടേക്കോടി വന്നു. അവന്‍ മുറ്റത്തുകൂടി വെറുതെ നടക്കുകയായിരുന്നു അപ്പോള്‍. അതിനിടയിലാണ് കളിപ്പാട്ടം ഞാന്‍ തൊഴിച്ചു തെറുപ്പിച്ചതും അത് പട്ടി അനിയനെ വിളിച്ചറിയിച്ചതും. <br /><br />അവന്‍ ടോര്‍ച്ചു തെളിച്ചുകൊണ്ടോടി വന്നതിനാല്‍ എനിക്ക് എങ്ങോട്ടും മാറാനുള്ള സമയം കിട്ടിയില്ല. ഇനിയെന്തു ചെയ്യും. അവന്‍ എന്നെക്കണ്ട് അന്തം വിട്ട നാരായണന്‍ വണ്ടിവിട്ടപോലെ വായും പൊളിച്ചു നില്‍ക്കുകയാണ്. അവന്‍ വിചാരിച്ചത് വല്ല കള്ളനും ആണെന്നാണ്.<br /><br />അവന്‍ കരാട്ടേ ബ്ലാക്ക് ബെല്‍ട്ടായതിനാല്‍ ഏതു നിമിഷവും അടിവീണേനെ. അവന്റെ പഞ്ചിന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാന്‍ പണ്ടെങ്ങോ ഞാന്‍ പഠിച്ച കളരിപ്പയറ്റൊന്നും അവന്റെ അടുത്ത് വിലപ്പോവില്ല താനും. വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു ഗ്രൌണ്ടില്‍ പണ്ട് അവനും മറ്റ് രണ്ട് അനിയന്മാരും (ട്വിന്‍സ്) കരാട്ടേ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അത് നോക്കി നില്‍ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് വെറുതെ ജിംനേഷ്യത്തില്‍ പോകാറുണ്ടെങ്കിലും കരാട്ടേ എനിക്ക് അത്ര ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അങ്ങനെ നോക്കിനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു സുഹൃത്ത് എന്നോട് ചോദിച്ചു :<br /><br />“ഇനി അനിയന്മാര്‍ മൂന്നുപേരും കൂടി ഒന്നിച്ചുവന്നാലെന്തു ചെയ്യും?”<br /><br />സുഹൃത്ത് തന്നെ ഒരു വഴിയും പറഞ്ഞുതന്നു. വരുന്ന ഓരോ അടിയും ഇടിയും മറ്റും തടുക്കുന്നതിലും എളുപ്പമാണ് ഒഴിഞ്ഞുമാറുക എന്നത്. പിന്നെ താമസിച്ചില്ല കളരിപ്പയറ്റുമായി ഒന്നര വര്‍ഷം. അതു പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് നാടുവിട്ടു മദ്ധ്യപ്രദേഴിലെ ഇന്‍‌ഡോറിലെത്തി.<br /><br />ഞാന്‍ അവിടെങ്ങിനെ ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ എത്തി എന്നുള്ള അവന്റെ ചോദ്യത്തിന് നീ മിണ്ടാതിരിക്ക് ഞാന്‍ പിന്നീട് പറയാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ട് എന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. <br /><br />അല്പസമയത്തിനു ശേഷം ബിന്ദു ഞാനിരുന്ന മുറിയുടെ മുന്നിലെത്തി വാതില്‍ തുറക്കാന്‍ ഭാവിച്ചു. "ഇതാരാ മുറിയില്‍, ഇതിപ്പോള്‍ തുറന്നുകിടന്നതാണല്ലോ" എന്നും പറഞ്ഞ് തള്ളുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ വാതില്‍ തുറക്കാതിരുന്നപ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് പേടിയായി.<br /><br />അവള്‍ അനിയനേയും ഭാര്യയേയും വിളിച്ചു. “ആരോ മുറിയില്‍ കയറിയിട്ടുണ്ട്.. തീര്‍ച്ച..” അവള്‍ അവരോടു പറയുന്നത് കേട്ടു.<br /><br />ഡും.. ഡും.. ഡും.. അവര്‍ മൂവരും മുറിയുടെ വാതിലില്‍ മുട്ടിവിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.<br /><br />“ആരാ ഈ പാതിരാത്രിക്ക് വാതിലില്‍ മുട്ടുന്നത്, ഒന്നുറങ്ങാനും സമ്മതിക്കില്ലാന്നുവച്ചാല്‍” ഞാന്‍ സ്വരം മാറ്റി കോട്ടുവായിട്ടുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു.<br /><br />ബിന്ദുവും ബിജിയും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി അന്തം വിട്ടു നിന്നിട്ടുണ്ടാവണം. അനിയന്‍ ചിരിയടക്കാന്‍ പാടുപെടുന്നുണ്ടാവണം. ഞാന്‍ മനസ്സിലോര്‍ത്തു.<br /><br />അവരുടെ വാതിലില്‍ മുട്ട് ശക്തിയായതു കൂടാതെ അനിയനോട് ബിജിയുടെ “ഒരു ഉലക്ക കൊണ്ടുവരട്ടേ” എന്ന ചോദ്യവും കേട്ട ഞാന്‍ ഇനിയും ഇങ്ങിനെയിരുന്നാല്‍ അത് പന്തിയല്ലെന്ന് കണ്ട് പൊട്ടിവന്ന ചിരിയെ ഒരു വിധത്തില്‍ നിയന്ത്രിച്ച് വാതില്‍ തുറന്നു.<br /><br />എന്റെയും അനിയന്റേയും പൊട്ടിച്ചിരികളും ബിന്ദുവിന്റെയും ബിജിയുടെയും വായും പൊളിച്ചുള്ള ആ നില്‍പ്പും ശബ്ദം കേട്ട് ഓടിവന്ന കുട്ടികളുടെ അമ്പരന്നുള്ള നില്‍പ്പും കാണാന്‍ നല്ല രസമുണ്ടായിരുന്നു.<br /><br />അരുണ്‍ ഓടിയെത്തി കയ്യില്‍ തൂങ്ങി. കിച്ചു അല്പം മടിച്ചുനിന്നിട്ട് ഓടിവന്നു. അവരെ രണ്ടുപേരേയും എടുത്ത് ഓമനിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെയും ബിന്ദുവിന്റേയും കണ്ണുകള്‍ അശ്രുപൂരിതങ്ങളായിരുന്നു.<br /><br />നാട്ടിലെ പത്ത് ദിവസങ്ങള്‍ വളരെ രസകരമായിരുന്നു. കുട്ടികള്‍ക്കിഷ്ടപ്പെട്ട സൈക്കിളുകള്‍, മറ്റ് കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍, പുത്തനുടുപ്പുകള്‍, യാത്രകള്‍ ഇവയ്ക്ക് ശേഷം ജാനുവരി 16-ന് രാത്രി ഞാന്‍ അവിടെ നിന്നും തിരിച്ചു. നെടുമ്പാശ്ശേരിയില്‍ നിന്നും 8 മണിക്കുള്ള ഫ്ലൈറ്റില്‍ മുംബൈ കൂടി ഡല്‍ഹിയില്‍ വൈകുന്നേരം 3.30 ന് തിരിച്ചെത്തി.<br /><br />“ഹലോ.. കിച്ചുക്കുട്ടാ സുഖമാണോ?..” ഞാന്‍ ഡല്‍ഹിയില്‍ എത്തിയ ഉടനെ വീട്ടിലേക്കു വിളിച്ചു.<br /><br />“സുഖമാണപ്പേ... അപ്പ പെട്ടെന്ന് വാ അപ്പേ..” അവന്റെ പതിവ് പല്ലവികല്‍ വീണ്ടും കാതില്‍ മുഴങ്ങുമ്പോള്‍ ഉടനെ തന്നെ ഒരു സര്‍പ്രൈസ് വിസിറ്റുകൂടി നാട്ടിലേക്കു നടത്തിയാലോ എന്നു മനസ്സു വീണ്ടും പറഞ്ഞു.<br />Posted by മഴത്തുള്ളി at 2:48 AM <br /><br /><br /><br />23 comments: <br />മഴത്തുള്ളി said... <br />ഒരു നിമിഷം. എന്റെ കാല്‍ താഴെക്കിടന്ന ഒരു കളിപ്പാട്ടത്തില്‍ തട്ടി അതില്‍ നിന്നും വലിയ ഒരു ശബ്ദം ഉയര്‍ന്നു. ക്ര്‌ര്‍‌ര്‍‌ര്‍....ഇതു കേട്ടതും പട്ടി ചാടിയെണീറ്റ് കുരക്കാന്‍ തുടങ്ങി.<br /><br />ഇതു പോസ്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ വല്ലാത്ത മടിയായിരുന്നു. ഒരു മാസത്തിനു ശേഷം രണ്ടും കല്പിച്ച് പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നു :(<br /><br />നാട്ടിലേക്കൊരു സര്‍പ്രൈസ് വിസിറ്റ് :)<br /><br />February 21, 2007 12:00 AM <br />കുട്ടന്മേനോന്‍ | KM said... <br />അതു കലക്കി. <br />ഇതു കേട്ടതും പട്ടി ചാടിയെണീറ്റ് കുരക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കഷ്ടം, ഇതിനൊന്നും ഉറക്കവുമില്ലേ എന്നു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് അടുത്തു കണ്ട വാഴയുടെ നിഴലിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് മാറി. ഭാഗ്യം. പട്ടി കൂട്ടിലാണ്. ഇന്ന് അതിനെ അഴിച്ചുവിട്ടിട്ടില്ല. <br />വരവേല്പ് സ്റ്റൈല്‍ അല്ലേ..<br /><br />February 21, 2007 12:13 AM <br />ഇളംതെന്നല്‍.... said... <br />മാത്യൂചായാ കലക്കി... അടി കിട്ടാഞ്ഞത് ഭാഗ്യം...<br /><br />February 21, 2007 1:59 AM <br />ശാലിനി said... <br />കുറച്ചുനാള്‍ അകന്നുനിന്നതുകൊണ്ട്, ആ സര്‍പ്രൈസ് വിസിറ്റിന്റെ മുഴുവന്‍ രസവും ആസ്വദിച്ച് വായിച്ചു. ഇനിയും നടത്തണം ഇതുപോലെയുള്ള യാത്രകള്‍.<br /><br />February 21, 2007 2:07 AM <br />ittimalu said... <br />:)<br /><br />February 21, 2007 2:15 AM <br />ഇത്തിരിവെട്ടം© said... <br />മഴത്തുള്ളീ നല്ല വിവരണം. ഞാനും ഈ വെക്കേഷനില്‍ ഇങ്ങനെ പ്ലാനിട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ഞാനറിയാതെ അത് എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു. അത് മറ്റൊരു കഥ.<br /><br />February 21, 2007 4:02 AM <br />ഏറനാടന്‍ said... <br />ഗൊള്ളാലോ മാത്യൂച്ചായാ.. <br />ഇങ്ങനെയൊരു വിസിറ്റ്‌ പ്രവാസിയായ ഞാനുമൊന്ന് പരീക്ഷിച്ചാലോന്ന് ഒരു ചിന്ത വന്നു ഇത്‌ വായിച്ചപ്പോള്‍..<br /><br />ഭാഗ്യം ആ പട്ടിയെ കെട്ടിയിട്ടത്‌, ഇല്ലേല്‍.. ഹോ.. ആലോചിക്കാന്‍ വയ്യ!<br /><br />ഇടവേളകളില്ലാതെ പോസ്‌റ്റിടാന്‍ ശ്രമിക്കണേ..<br /><br />February 21, 2007 4:12 AM <br />ഇക്കാസ് ::ikkaas said... <br />സര്‍പ്രൈസ് വിസിറ്റ് കിടിലം തന്നെ മഴത്തുള്ളീ!<br />വീട് ഉടുമ്പന്നൂരാണെന്നറിഞ്ഞതില്‍ വളരെ സന്തോഷം. കരിമണ്ണൂരുള്ള ബിവറേജസ് ഷോപ്പ്, ചീനിക്കുഴി ഷാപ്പിലെ കാശിനു കൊള്ളാത്ത കള്ള്, ബൌണ്ടറിയില്‍ ബേബിച്ചേട്ടന്റെ വീട്ടിലെ റമ്മികളി, പിന്നെ ഉപ്പുകുന്നു - പാറമട വഴി ബുള്ളറ്റില്‍ ചെറുതോണിക്കുള്ള യാത്ര!! ഇത്രയും ഓര്‍മ്മകളാണ് മഴത്തുള്ളി ആ സ്ഥലപ്പേരു കൊണ്ടെനിക്ക് മടക്കിത്തന്നത്. ആ.. പിന്നെ ഇല്യാസു വൈദ്യന്‍, പിന്നൊരു വിഷ വൈദ്യനുണ്ട്, പേരോര്‍ക്കുന്നില്ല! എന്തായാലും നീണ്ട അവധി വല്ലതും കിട്ടി നാട്ടില്‍ വരുകയാണെങ്കില്‍ എന്നെയും ഒന്നറിയിക്കൂ.. ഓര്‍മ്മകളയവിറക്കാന്‍ ഞാനും കൂടാം. :)<br /><br />February 21, 2007 4:42 AM <br />ചക്കര said... <br />:)<br /><br />February 21, 2007 9:12 AM <br />ദിവ (d.s.) said... <br />ഹ ഹ മാത്തുക്കുട്ടിച്ചായാ നല്ല രസമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു :)<br /><br />ഇതുപോലൊരു -- വിസിറ്റ് നടത്തണമെന്ന് ഞാനും പലതവണ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. മൂന്നുവര്ഷം കൂടുമ്പോള്‍ നാട്ടില്‍ പോകുന്നവര്ക്ക് അതൊക്കെ എങ്ങനെ സാധിക്കാന്‍ :)<br /><br />ചേട്ടാനിയന്മാരെല്ലാം അഭ്യാസം പഠിച്ചവരായ സ്ഥിതിയ്ക്ക് ഇനി ആ വഴിയ്ക്ക് വരുമ്പോള്‍ സൂക്ഷിക്കണമല്ലോ. :-)<br /><br />February 21, 2007 10:58 AM <br />മഴത്തുള്ളി said... <br />സര്‍പ്രൈസ് വിസിറ്റ് വായിച്ച് അഭിപ്രായം പറഞ്ഞ എല്ലാവര്‍ക്കും നന്ദി. ഞാന്‍ ഇത്തരം (വീണ്ടും ചില) “വീട്ടുകാര്യങ്ങള്‍“ എഴുതണോ എന്നാദ്യമാലോചിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഒന്നു രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളോട് നാട്ടില്‍ പോയ കഥ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവര്‍ അതൊരു പോസ്റ്റ് ആക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. അതിനാല്‍ മടിച്ചു മടിച്ചാണെങ്കിലും പോസ്റ്റ് ചെയ്തു. <br /><br />കുട്ടന്മേന്നേ, :) (ഹെയ്, ഞാന്‍ ഒന്നും പറയുന്നില്ല, ചുമ്മാ..)<br /><br />ഇളംതെന്നല്‍, തീര്‍ച്ചയായും അവന്‍ അത്ര സ്പീഡിലാണ് എന്റെ അടുത്തെത്തി മുഖത്തേക്ക് ലൈറ്റ് അടിച്ചത്. രക്ഷപ്പെട്ടു, ഭാഗ്യം തന്നെ :)<br /><br />ശാലിനി, കല്യാണത്തിനു മുന്‍പ് ഒന്നുരണ്ടു പ്രാവശ്യം ഇത്തരം വിസിറ്റുകള്‍ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കല്‍ വീടിന് രണ്ട് കിലോമീറ്റര്‍ അകലെ എത്തിയിട്ട് വണ്ടി കൊണ്ടുവരാനായി അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു. അവര്‍ ഞാന്‍ ഇവിടെയാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് സമ്മതിച്ചുമില്ല വണ്ടിയും കൊണ്ടുവന്നില്ല. :)<br /><br />ഇട്ടിമാളൂ, :) എന്തിനാ ചിരിക്കുന്നത്?<br /><br />ഇത്തിരിവെട്ടം, താങ്കളുടെ അവസ്ഥ എനിക്കു മനസ്സിലായി. ആ ദുഖത്തില്‍ ഞാനും പങ്കുചേരുന്നു.<br /><br />ഏറനാടാ, പരീക്ഷിച്ചുനോക്കൂ. പിന്നെ അടികിട്ടിയാല്‍ എന്നെ പറയരുത് ;) പോസ്റ്റ് ഇനി പബ്ലിഷ് ചെയ്യാന്‍ ഒരെണ്ണമുണ്ട്. 6 മാസമായി എഴുതിവച്ചിട്ട് ;)<br /><br />ഇക്കാസേ, അഭിപ്രായങ്ങള്‍ക്ക് വളരെ നന്ദി. ഇതില്‍ ബേബിച്ചേട്ടന്റെ വീടും ആ വിഷവൈദ്യനുമൊഴിച്ച് എല്ലാക്കാര്യങ്ങളും അറിയാം ;) കഴിഞ്ഞ തവണ കൊച്ചിയിലെത്തിയപ്പോള്‍‍ നാട്ടിലുള്ള നിങ്ങളെയെല്ലാം (ഇക്കാസ്, കുമാര്‍, പച്ചാളം) ഓര്‍ത്തിരുന്നു. നാട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍ അറിയിക്കാം. പട്ടേരി സ്റ്റൈലില്‍ വരണോ :)<br /><br />ചക്കരേ :) എന്താ ചിരിക്കുന്നത്?<br /><br />ദിവാ, ഇതൊക്കെയല്ലേ ഒരു രസം ഓര്‍മ്മയില്‍ സൂക്ഷിക്കാന്‍. പിന്നെ ആ വഴിക്ക് ധൈര്യമായി പോരെന്നേ.. എന്നെ അറിയിക്കണം നാട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍.<br /><br />February 21, 2007 8:51 PM <br />അപ്പു said... <br />:-) അനിയന്റെ കൈയ്യില്‍നിന്ന് തല്ലുകൊണ്ടില്ലല്ലോ.. ആശ്വാസം.<br /><br />February 21, 2007 9:04 PM <br />ബിജോയ്‌ മോഹന്‍ | Bijoy Mohan said... <br />അവരുടെ വാതിലില്‍ മുട്ട് ശക്തിയായതു കൂടാതെ അനിയനോട് ബിജിയുടെ “ഒരു ഉലക്ക കൊണ്ടുവരട്ടേ” എന്ന ചോദ്യവും കേട്ട ഞാന്‍ ഇനിയും ഇങ്ങിനെയിരുന്നാല്‍ അത് പന്തിയല്ലെന്ന് കണ്ട് പൊട്ടിവന്ന ചിരിയെ ഒരു വിധത്തില്‍ നിയന്ത്രിച്ച് വാതില്‍ തുറന്നു.<br />...വടക്കുനോക്കിയെന്ത്രത്തിലെ ശ്രീനിവാസനെയാണെനിക്ക് ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മ വന്നത്..... ഒലക്കകൊണ്ടെങ്ങാനും ആ അടികിട്ടിയാല്‍ എന്തായിരുന്നു സ്ഥിതി... അതും കരാട്ടെ പടിച്ച അനിയനും... എല്ലാവരും കൂടി ഒരു സവാരി ഗിരി ഗിരി നടത്തിയേനെ.....<br /><br />അടുത്ത പ്രാവശ്യം കരോള്‍ബാഗില്‍ നിന്നും ഒരു ഹെല്‍മറ്റുകൂടി വാങ്ങീ ബാഗില്‍ കരുതുന്നത് നന്നായിരിക്കും... സ്വന്തം തലയെങ്കിലും രക്ഷിക്കാമല്ലോ....<br /><br />February 22, 2007 12:32 AM <br />kaithamullu - കൈതമുള്ള് said... <br />:)<br /><br />February 22, 2007 12:51 AM <br />ഇടിവാള്‍ said... <br />കൊള്ളാം മാഷേ... രസിച്ചു വായിച്ചു, അല്പം ഉഗ്വേദത്തോടെ തന്നെ<br /><br />വരവേല്‍പ്പില്‍ ഇതു പോലൊരു സീനുണ്ട്.. വൈകി വന്ന ലാലിനെ പട്ടിയോടിച്ച് തെങ്ങേല്‍ക്കയറ്റുന്നത് ;)<br /><br />February 22, 2007 12:56 AM <br />സുഗതരാജ് പലേരി said... <br />nannaayi rasichu. :-)<br /><br />February 22, 2007 1:16 AM <br />മഴത്തുള്ളി said... <br />അപ്പു, അതെ, രക്ഷപ്പെട്ടു എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ :)അവന്റെ സ്പീഡിലുള്ള ആ വരവ് ഭയങ്കരമായിരുന്നു.<br /><br />ബിജോയ്, ഹഹ, ശരിയാ ഇനി പോകുമ്പോള്‍ അത് വേണ്ടിവരും എന്നാ തോന്നുന്നത് :)<br /><br />കൈതമുള്ളെ, വായിച്ചിട്ട് ചിരിവരുന്നു അല്ലേ :)<br /><br />ഇടിവാള്‍ മാഷേ, ഭാഗ്യത്തിന് അങ്ങനെ ഓടേണ്ടി വന്നില്ല :)<br /><br />സുഗതരാജേ, സന്തോഷം. പിന്നെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ.<br /><br />February 22, 2007 3:46 AM <br />സുല്‍ | Sul said... <br />തുള്ളീ ഇതു കലക്കിലോ ഗഡീ. <br /><br />തുള്ളിക്കിത്രെം ബുദ്ധീം ഇത്രെം മക്കളുമുണ്ടെന്നിപ്പൊഴാ അറിയുന്നേ. <br /><br />-സുല്‍<br /><br />February 22, 2007 3:48 AM <br />മഴത്തുള്ളി said... <br />ഹഹ എന്തെല്ലാം ഇനിയും അറിയാനിരിക്കുന്നു എന്റെ സുല്ലേ. :)<br /><br />February 22, 2007 3:59 AM <br />Siju | സിജു said... <br />കൂടെ വന്നതു പോലെ തോന്നി :-)<br /><br />February 23, 2007 2:17 AM <br />പടിപ്പുര said... <br />സത്യം പറയ്‌, അനിയന്റെ ഒരു അടി കൊണ്ടില്ലേ?<br /><br />എനിക്കീ സര്‍പ്രൈസ്‌ പരിപാടി തീരെ നടക്കില്ല. ലീവ്‌ കിട്ടാന്‍ സാദ്ധ്യത കാണും മുന്‍പ്‌ തന്നെ ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ വിളിച്ചു പറയും.<br />(പിന്നെ അതൊരു പാരയാവും. ലീവ്‌ കിട്ടിയോ, കിട്ടില്ലേ, കിട്ടുന്നതല്ലേ നല്ലത്‌, കിട്ടാതിരിക്കുമോ എന്നിങ്ങനെയാവും കുറെ ദിവസത്തേയ്ക്ക്‌ പല്ലവി!)<br /><br />February 23, 2007 2:37 AM <br />babu said... <br />Hi, its very fantastic. Your way of expression is appreciatable. <br /><br />My weekly visits from Chandigarh to Delhi are also like that. But since there is no back door entries in Delhi house, it is not possible to visit in surprise way. <br /><br />Good. Your nature is almost as same as me.<br /><br />February 25, 2007 9:12 PM <br />മഴത്തുള്ളി said... <br />സിജു, കൂടെ വന്നതുപോലെ തോന്നി എന്നെഴുതി, സന്തോഷം. പക്ഷെ കൂടെ വന്നിട്ട് അടികിട്ടിയാല്‍ ഞാന്‍ ഉത്തരവാദി ആയിരിക്കുന്നതല്ലെന്ന് ഇതിനാല്‍ അറിയിച്ചുകൊള്ളുന്നു ;) <br /><br />പടിപ്പുരേ, ഹഹഹ.. പിന്നെ ഇതൊക്കെ ഒരു രസമല്ലേ.<br /><br />ബാബു, വായിച്ച് അഭിപ്രായം അറിയിച്ചതിന് നന്ദി.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-4080813462354184640?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-35408922644434734772007-03-09T12:09:00.000+05:302007-07-23T16:52:28.890+05:302007-07-23T16:52:28.890+05:30Friday, December 08, 2006<br /><br />പ്രഭാതം പൊട്ടിവിടര്‍ന്നു. പലതരം പക്ഷികളുടെ കളകൂജനങ്ങള്‍. വീശിയടിക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റില്‍ ഇളകിയാ‍ടുന്ന ബൊഗൈന്‍‌വില്ലകള്‍. മുറ്റത്ത് പാറിപ്പറക്കുന്ന ചിത്രശലഭങ്ങള്‍.<br /><br />കിഴക്കന്‍ ചക്രവാളത്തില്‍ പ്രഭാതസൂര്യന്റെ ചെങ്കതിരുകള്‍ കണ്ടുതുടങ്ങി. അങ്ങകലെ ദേവാലയങ്ങളില്‍ നിന്നും മണിനാദം മുഴങ്ങി.<br /><br />“പേപ്പര്‍.. പേപ്പര്‍..” സൈക്കിളില്‍ വന്ന പയ്യന്‍ പേപ്പര്‍ നടുമുറ്റത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞിട്ടുപോയി.<br /><br />“ആ..ആ..ആ..” കോട്ടുവായിട്ട് കണ്ണും തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് വര്‍ക്കിച്ചേട്ടന്‍ മുറ്റത്തേക്ക് വന്നു. പേപ്പര്‍ എടുത്തു നിവര്‍ത്തി വായന തുടങ്ങി.<br /><br />“‘കൂട്ട ആത്മഹത്യ, 5 മരണം”. ആദ്യപേജില്‍ തന്നെ വെണ്ടക്കാ അക്ഷരത്തില്‍ കണ്ട വാര്‍ത്ത വായിച്ചു തുടങ്ങി.<br /><br />“തൂങ്ങിമരിച്ചു”. അടുത്ത പേജിലെ വലിയ അക്ഷരത്തില്‍ കൊടുത്തിരുന്ന വാ‍ര്‍ത്തയും വര്‍ക്കിച്ചന്‍ പൂര്‍വ്വാധികം നല്ല വോള്യത്തില്‍ തന്നെ വായിച്ചു. “എന്റെ കര്‍ത്താവേ.. ഇപ്പോ 6 ആയി. ഇവര്‍ക്കൊക്കെ ഇതൊരു ഹോബിയാന്നാ തോന്നണേ..”<br /><br />“ഇതെന്നാ മനുഷ്യേനെ ഈ കൊച്ചുവെളുപ്പാങ്കാലത്ത് മരണക്കണക്ക് തന്നെ വിളിച്ചുകൂവുന്നത്?” കുറ്റിച്ചൂലുമായി മുറ്റത്തേക്ക് വന്ന അന്നമ്മച്ചേടത്തിക്ക് വര്‍ക്കിച്ചേട്ടന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള വായന ഒട്ടും പിടിച്ചില്ല.<br /><br />“എടീ അന്നമ്മേ.. നീ എന്റെ കണ്ണടയിങ്ങെടുക്ക്; ചെറിയ അക്ഷരമൊന്നും കാണാമ്പാടില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ലേടീ ഈ വല്യ തലക്കെട്ട് തന്നെ ഞാന്‍ വായിക്കണെ.”<br /><br />“ഓ.. കണ്ണട തന്നാലും അത് നിറച്ചും മരണവിശേഷങ്ങളല്ലേ നിങ്ങള്‍ക്ക് വായിക്കാനൊള്ളൂ” അന്നമ്മച്ചേടത്തി വിട്ടുകൊടുക്കാന്‍ ഭാവമില്ല.<br /><br />“രാവിലെ എന്താ രണ്ടുപേരും കൂടി ഉടക്കുന്നത്?” രാവിലെ സൊസൈറ്റിയില്‍ പാലു കൊടുക്കാന്‍ പോകുന്ന വഴി തൊമ്മിച്ചന്‍ അവരോടൊരു ലോഹ്യം ചോദിച്ചു.<br /><br />“എടാ കണ്ണാ, നീ ഇതുവരെ എണീറ്റില്ലേ.. സൂര്യനുദിച്ചിട്ടും ഇവനിത് പോത്തുപോലെ കിടന്നുറക്കമാണല്ലോ”.. അന്നമ്മച്ചേടത്തി മകനെ വിളിച്ചു<br /><br />“അമ്മേ.. നേരം വെളുത്തോ?” പത്താംക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന മകന്‍ കണ്ണന്‍ മുറിയില്‍ നിന്നും വിളിച്ചുചോദിച്ചു.<br /><br />“അല്ലെടാ, നേരം വെളുത്തില്ല, ഇതു നിലാവാ.. എന്റെ മോന്‍ ഒന്നുകൂടി ഉറങ്ങിക്കോ” അന്നമ്മച്ചേടത്തിക്ക് കലിയിളകി.<br /><br />“ഏട്ടാ.. പെട്ടെന്നെണീറ്റൊ.. അല്ലെങ്കില്‍ അമ്മ ഇപ്പോള്‍ വെള്ളം നിറച്ച ബക്കറ്റുമായി വരും” എട്ടാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന അമ്മു ഏട്ടനു താക്കീത് നല്‍കി.<br /><br />അമ്മുവും കണ്ണനും പെട്ടെന്ന് എണീറ്റ് പ്രഭാതകൃത്യങ്ങളില്‍ മുഴുകി. ഒന്‍പതുമണിക്ക് സ്കൂള്‍ ബസ്സ് വരും. രണ്ടു പേരും ഒരേ സ്കൂളിലാണ് പഠിക്കുന്നത്.<br /><br />“നിങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നോക്കി നിന്നോ.. സമയം ആയത് കണ്ടില്ലേ? ബസ്സ് ഇപ്പോള്‍ വരും” അന്നമ്മച്ചേടത്തി വായില്‍ വരുന്നത് കോതക്ക് പാട്ട് എന്ന പോലെ വായില്‍ വരുന്നതെല്ലാം നിറുത്താതെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br />“എന്റെ മനുഷ്യാ.. നിങ്ങളുടെ വായന ഇതുവരെ തീര്‍ന്നില്ലെ.. ഇന്നു ജോലിക്കു പോകുന്നില്ലേ?” അന്തം വിട്ട നാരായണന്‍ വണ്ടിവിട്ടപോലെ ഉറക്കെയുറക്കെ വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വര്‍ക്കിച്ചന്‍ തലയുയര്‍ത്തി ക്ലോക്കില്‍ നോക്കി.<br /><br />“ഉം.. നിന്റെ വോളിയം കണ്ട്രോള്‍ ഒന്ന് കുറക്ക്. അല്ലെങ്കില്‍ ഞങ്ങളെല്ലാവരും ബധിരരാകും.” വര്‍ക്കിച്ചേട്ടനോടൊപ്പം കുട്ടികളും ആര്‍ത്തുചിരിച്ചു.<br /><br />“ഉം, ദേ അപ്പനും മക്കളും കൂടി എന്നെ എന്തെങ്കിലും പറയിപ്പിച്ചേ അടങ്ങൂ. ദേ മനുഷ്യാ.... പറഞ്ഞില്ലെന്ന് വേണ്ട.” അന്നമ്മച്ചേടത്തി ഉടുത്തിരുന്ന മുണ്ട് എടുത്തുകുത്തി.<br /><br />“അച്ഛാ അച്ഛാ.. ഇനി നിര്‍ത്തിക്കോ.. സംഗതി അല്ലെങ്കില്‍ പ്രശ്നമാകും” അമ്മു അച്ഛനു മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കി.<br /><br />കൃത്യം 9 മണിക്ക് തന്നെ എല്ലാവരും ഇറങ്ങി. എന്നാല്‍ അന്നമ്മച്ചേടത്തി അവിടേയുമെത്തി.<br /><br />“അപ്പനും മക്കളും എന്നും സമയത്തിനിറങ്ങിക്കോളും. പഠിക്കാന്‍ പോണതോ ജോലിക്കു പോണതോ ആവോ? ഇനി എപ്പോഴാണാവോ എല്ലാവരും എഴുന്നള്ളുന്നത്?”<br /><br />“ഊളമ്പാറ.. ഊളമ്പാറ..” അതിവേഗം വന്ന ഒരു ലൈന്‍ ബസ്സ് അവിടെ നിര്‍ത്തി. അതുകണ്ട കണ്ണനും അമ്മുവും അച്ഛന്റെ ചെവിയില്‍ എന്തോ മന്ത്രിച്ചു. അവര്‍ മൂവരും ആര്‍ത്തുചിരിച്ചു.<br /><br />അന്നമ്മച്ചേടത്തിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.<br /><br />** ** ** <br />ട്രിണീം.. ട്രിണീം.. ഫോണ്‍ ബെല്ലടിച്ചു.<br /><br />“ഹല്ലോ.. ഹല്ലോ... നിങ്ങളാരാ...” അന്നമ്മച്ചേടത്തിക്ക് ആളെ മനസ്സിലായില്ല.<br /><br />“ഞാന്‍ വര്‍ക്കിച്ചേട്ടന്റെ ഓഫീസില്‍ നിന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. ചേട്ടന് പെട്ടെന്ന് ഒരു തലകറക്കം. സിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയിട്ടുണ്ട്. പരിഭ്രമിക്കാനൊന്നുമില്ല.” അങ്ങേത്തലക്കല്‍ വര്‍ക്കിച്ചേട്ടന്റെ ഓഫീസിലെ സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ വാറുണ്ണി.<br /><br />“എന്റെ ദൈവമേ... ചതിച്ചോ?.........” ഉറക്കെ അലമുറയിട്ടുകൊണ്ട് അന്നമ്മച്ചേടത്തി അടുത്ത വീട്ടിലേക്കോടി. അവിടെനിന്നും ഒന്നു രണ്ടു പേരെ കൂട്ടി അവരുടെ സഹായത്തോടെ ആശുപത്രിയിലെത്തി.<br /><br />വര്‍ക്കിച്ചേട്ടന്‍ ഐ. സി. യു. വിലാണ്. ആര്‍ക്കും കാണാന്‍ അനുവാദമില്ല. അവിടെ കൂടിനിന്നിരുന്നവര്‍ സാരമില്ലെന്നറിയിച്ചെങ്കിലും അന്നമ്മച്ചേടത്തിക്ക് മനസ്സമാധാനമില്ലായിരുന്നു. കൂട്ടിലിട്ട വെരുകിനേപ്പോലെ ഐ. സി. യു. വിനു മുന്‍പിലൂടെ അവര്‍ അലമുറയിട്ട് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നടന്നു. ഇടക്കിടെ രാവിലത്തെ സംഭവങ്ങള്‍ ഓരോന്നും പറയുന്നുമുണ്ട്.<br /><br />“ആരാ അന്നമ്മ?” ഐ. സി. യു. വില്‍ നിന്നും വെളിയില്‍ വന്ന നേഴ്സ് വിളിച്ചുചോദിച്ചു. ഒരു ചാട്ടുളി പോലെ അന്നമ്മച്ചേടത്തി അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. കണ്ടുനിന്ന നേഴ്സും മറ്റുള്ളവരും അന്തം വിട്ടു. ഒരു മുടിയിഴനാരിനാണ് മരുന്ന് ട്രേയുമായി അകത്തുനിന്നും വന്ന നേഴ്സ് വീഴാതെ രക്ഷപെട്ടത്.<br /><br />“എന്റയ്യോ.. നിങ്ങ‍ക്കെന്നാ മനുഷ്യാ പറ്റീത്? നിങ്ങളില്ലാതെ ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കില്ല. നിങ്ങളെ ഞാന്‍ രാവിലെ അതുമിതും പറഞ്ഞതിന് ദൈവമെന്നെ ശിക്ഷിച്ചതാ..” അന്നമ്മച്ചേടത്തി പരിസരബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട് ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് വീണ്ടും കരയാന്‍ തുടങ്ങി.<br /><br />“അല്ലാ.. ഇതെന്താ എപ്പോഴും വഴക്കിനുവരുന്ന നിനക്ക് എന്നോടിത്ര സ്നേഹം..” വര്‍ക്കിച്ചേട്ടന് ചിരിയാണ് വന്നത്. ഓഫീസില്‍ വച്ച് ചെറിയ ഒരു തലകറക്കം. അതിനാ എല്ലാവരും കൂടി എന്നെ ഇതിന്റകത്തു കൊണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നത്”.<br /><br />“ഓ. ഞാനങ്ങ് പേടിച്ചുപോയി. നിങ്ങള്‍ പോയാ എനിക്കിങ്ങനെ വഴക്ക് കൂടാന്‍ വേറെ ആരാ ഉള്ളത്?” ഒരു തേങ്ങലോടെ അന്നമ്മച്ചേടത്തി വര്‍ക്കിച്ചേട്ടനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അത് കണ്ടു വന്ന നേഴ്സ് മറ്റൊരു ദിശയിലേക്ക് വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോള്‍ ചിന്തിച്ചു. “കര്‍ത്താവേ ഈ പ്രായത്തിലും ഇത്ര സ്നേഹമോ?”<br /><br />അപ്പോള്‍ അടുത്ത സിനിമാക്കൊട്ടകയില്‍ നിന്നു ഒരു ഗാനത്തിന്റെ ഈരടികള്‍ അങ്ങോട്ട് ഒഴുകിയെത്തി.പ്രണയമണിത്തൂവല്‍ പൊഴിയും പവിഴമഴ..മഴവില്‍കുളിരഴകു വിരിഞ്ഞൊരു വര്‍ണ്ണമഴ..** ** ** <br />posted by മഴത്തുള്ളി @ 12:46 AM <br /><br />29 Comments:<br />At 3:54 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />“ആ..ആ..ആ..” കോട്ടുവായിട്ട് കണ്ണും തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് വര്‍ക്കിച്ചേട്ടന്‍ മുറ്റത്തേക്ക് വന്നു. പേപ്പര്‍ എടുത്തു നിവര്‍ത്തി വായന തുടങ്ങി. <br /><br />വര്‍ക്കിച്ചേട്ടന്റേയും അന്നമ്മച്ചേടത്തിയുടേയും ഒരു പ്രഭാതം.<br /><br /> <br />At 4:06 AM, സു | Su ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />നല്ല കഥ. ഇണക്കങ്ങളും പിണക്കങ്ങളും നിറഞ്ഞതാവണം ജീവിതം.<br /><br /> <br />At 4:55 AM, വല്യമ്മായി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />നല്ല കഥ.മനസ്സു ശുദ്ധ്മായവരാണ് എളുപ്പം പിണങ്ങുന്നതും ഇണങ്ങുന്നതും.<br /><br />പിന്നെ ആദ്യത്തെ ആ വിവരണവും നന്നായി,നാട്ടിലെതിയതു പോലെ<br /><br /> <br />At 5:55 AM, പാര്‍വതി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഷ നന്നായിരിക്കുന്നല്ലോ മഴത്തുള്ളീ,തടി നന്നാണ്, പോളിഷിങ്ങ് ഇത്തിരീം കൂടി നന്നായിരുന്നെങ്കില്‍ നല്ല ഉരുപ്പടിയായേനെ :)<br /><br />-പാര്‍വതി.<br /><br /> <br />At 6:14 AM, തറവാടി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />വര്‍ക്കിച്ചേട്ടനേയും , അന്നാമ്മചേടത്തിനേം ഇഷ്ടായി<br />നല്ല കഥ<br /><br /> <br />At 6:42 AM, ഇളംതെന്നല്‍.... ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />സ്നേഹം എപ്പോഴും അങ്ങനെയാ......<br />സ്നേഹിക്കുന്നവരെ കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ ഉത്കണ്‍ദയുണ്‍ദാകുമ്പോഴാണ് നാം പലപ്പോഴും കലഹിക്കാറ്..<br /><br /> <br />At 6:42 AM, വെമ്പള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />സിമ്പിള്‍, ഏതോ നാടകത്തിന്‍റെ ഒരദ്ധ്യായം വായിച്ച്തു പോലെയും തോന്നി. മഴത്തുള്ളീ, കൊള്ളാം.<br /><br /> <br />At 7:51 AM, സുജയ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />നല്ല കഥ. രാവിലത്തെ തിരക്കിന്റെ വിവരണം, വളരെ പരിചിതം. ഒന്‍പതു മണിയാവുമ്പൊഴേക്കും എല്ലാവരക്കും പോകെണ്ടപ്പോള്‍, കോതയുടെ പാട്ടു ഉഷാറാവാരുണ്ട്‌, മിക്ക വീടുകളിലും.<br /><br />ഈ പാട്ടിന്റെ ഉറവിടം തന്നെ കുടുംബത്തെ കോര്‍ത്തിണക്കുന്ന സ്നേഹമല്ലെ.<br /><br />ഇഷ്ടപെട്ടുട്ടൊ..<br /><br /> <br />At 12:19 AM, മുസാഫിര്‍ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />മഴത്തുള്ളി.<br />വയസായവരുടെ സ്നേഹം പഴകിയ വീഞ്ഞു പോലെയാണു,മധുരവും വീര്യവും കൂടും.<br /><br /> <br />At 12:34 AM, അഗ്രജന്‍ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />വര്‍ക്കിച്ചേട്ടനും അന്നമ്മച്ചേട്ടത്തിയും ചുറ്റിലും കാണുന്ന മുഖങ്ങള്‍ തന്നെ.<br /><br />മഴത്തുള്ളി... നന്നായി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.<br /><br /> <br />At 1:08 AM, സുല്‍ | Sul ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />മഴത്തുള്ളീ ഈ എഴുത്തെല്ലാം ഏതു മേഘശകലങ്ങളില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു നീ. നന്നായിരിക്കുന്നു. ഇനിയും ഇതുപോലെ വേനല്‍ മഴയെവെല്ലുന്ന പെയ്ത്തുകള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. <br /><br />-സുല്‍<br /><br /> <br />At 7:49 PM, ബിജോയ്‌ മോഹന്‍ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഒരു തനി നാട്ടും‌പുറത്തെ ഫാമിലി കഥ, വളരെ ലളിതമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു... നന്നായിട്ടുണ്ട്.<br /><br />ഇപ്പോള്‍ ബ്ലോഗില്‍ പ്രണയ കഥകളുടെ പ്രയാണമാണല്ലോ..???<br /><br /> <br />At 8:06 PM, Peelikkutty!!!!! ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />സിം‌പ്‌ള്‍ & സ്വീറ്റ്!<br /><br /> <br />At 9:50 PM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />പ്രാണനാഥയുടെ പ്രണയഗീതം വായിച്ച് അഭിപ്രായം അറിയിച്ച എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും വളരെ നന്ദി. എനിക്കറിയാം എന്റെ നുറുങ്ങ് കഥയ്ക്ക് അത്ര നിലവാരമില്ലെന്ന്. എങ്കിലും നിങ്ങളുടെ എല്ലാവരുടേയും പ്രോത്സാഹനങ്ങള്‍ ഇനിയും സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ നല്ല കഥകള്‍ രചിക്കാന്‍ എന്നെ തീര്‍ച്ചയായും സഹായിക്കും.<br /><br />സൂ, വളരെ നല്ല അഭിപ്രായം. പിണക്കങ്ങള്‍ നീണ്ടുപോവാതിരിക്കുക കുടുംബജീവിതത്തില്‍ വളരെ അത്യാവശ്യമാണ് :)<br /><br />വല്യമ്മായി, നാട്ടിലെ ഇത്തരം പ്രഭാതങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഒരോര്‍മ്മ മാത്രം :)<br /><br />പാര്‍വതി, വളരെ നന്ദി. ഇനിയും പോളീഷ് ചെയ്യാന്‍ തീര്‍ച്ചയായും ശ്രമിക്കാം :)<br /><br />തറവാടി, വര്‍ക്കിച്ചേട്ടനേയും അന്നമ്മച്ചേടത്തിയേയും കുറെക്കൂ‍ടി നര്‍മ്മം കലര്‍ന്ന രീതിയില്‍ അവതരിപ്പിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. നന്ദി :)<br /><br />ഇളംതെന്നല്‍, വളരെ ശരിയാണ്. :)<br /><br />വെമ്പള്ളി, അഭിപ്രായത്തിന് വളരെ നന്ദി. എനിക്ക് ഇതൊരു‍ സംഭാഷണം മാത്രമായി തോന്നിയെങ്കിലും പിന്നീട് രണ്ടും കല്പിച്ചു പോസ്റ്റ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ;)<br /><br />സുജയ, അഭിപ്രായത്തിനു വളരെ നന്ദി. ഞാന്‍ താമസിക്കുന്നിടത്തു തന്നെ ഇത് ദിവസവും കേള്‍ക്കാറുണ്ട് ;) <br /><br />മുസാഫിര്‍, താങ്കളുടെ അഭിപ്രായം വളരെ ശരിയാണ്. കാരണം എന്റെ ഒരു പ്രായം ചെന്ന സുഹൃത്ത് ഇതു പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ട് :)<br /><br />അഗ്രജന്‍, ശരിയാണ്, ഇത്തരം മുഖങ്ങള്‍ ജീവിതത്തില്‍ എവിടെ ചെന്നാലും കാണാം :)<br /><br />സുല്ലേ, ഹഹ.. ഇതൊരു പെയ്ത്താണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് അത്ഭുതം തോന്നുന്നു. മഴ ഒന്നുപെയ്യാന്‍ മഴക്കാറ് കണ്ടല്ലേയുള്ളൂ. അതിനു പെയ്തില്ലല്ലോ ;)<br /><br />ബിജോയ്, അഭിപ്രായത്തിനു വളരെ നന്ദി. പ്രണയം ആണല്ലോ ജീവിതത്തില്‍ ഒരു പുരുഷനേയും സ്ത്രീയേയും അടുപ്പിക്കുന്നതിന്റെ പ്രധാനഘടകം. (അടിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ അല്ല ;) )<br /><br />പീലിക്കുട്ടി, അഭിപ്രായത്തിനു വളരെ നന്ദി :)<br /><br /> <br />At 4:37 AM, Siju | സിജു ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഒരു ഡവുട്ട്<br />വര്‍ക്കി ചേട്ടന്റേയും അന്നാമ്മചേടത്തിയുടേയു മകന്‍ കണ്ണനായതെങ്ങനെയാ.. മത സൌഹാര്‍ദ്ദമായിരുന്നോ.. :-)<br />കഥ സിമ്പിള്‍ അന്‍ഡ് ഹമ്പിള്‍<br /><br /> <br />At 4:48 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />സിജു, അമ്പട കൊച്ചുകള്ളാ. തെറ്റ് കണ്ടുപിടിച്ചല്ലേ. ഞാന്‍ പോസ്റ്റിട്ടിട്ട് ഇതേപ്പറ്റി ആലോചിച്ചതാണ്.<br /><br />‘കഥയില്‍ ചോദ്യമില്ല‘ എന്ന ചുളുവില്‍ രക്ഷപെടാനുള്ള ഒരു തന്ത്രം അപ്പോള്‍ തോന്നി. പിന്നെ വര്‍ക്കിച്ചേട്ടനും അന്നമ്മച്ചേടത്തിക്കും അത്രക്കേ വിവരമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂന്നു വച്ചോ ;) ഞാന്‍ അവരോട് ഇനി ഇത്തരം വിവരക്കേടുകള്‍ പറ്റരുതെന്ന് പറയാം ;)<br /><br />നന്ദി വായിച്ച് അഭിപ്രായം പറഞ്ഞതിന് :)<br /><br /> <br />At 5:10 AM, പടിപ്പുര ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />സി.രാധാകൃഷ്ണന്‍ ഏതോ ഒരിന്റര്‍വ്യൂയില്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു-<br />ഇണങ്ങിയും പിണങ്ങിയും കൂടെക്കഴിഞ്ഞ്‌ കഴിഞ്ഞ്‌ പ്രായമാവുമ്പോള്‍ ഭാര്യാഭര്‍ത്താക്കന്മാര്‍ക്കുണ്ടാവുന്ന സ്നേഹം, വല്ലാത്തൊരനുഭവമാണെന്ന്.<br /><br />നന്നായിരിക്കുന്നു.<br /><br /> <br />At 7:03 AM, വേണു venu ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />പുറമേ പരുക്കരായി തോന്നുമെങ്കിലും പലരും സ്നേഹം ഉള്ളില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വയ്ക്കുന്നു.ഒരു ചെറിയ ആശയം മഴത്തുള്ളി വലിച്ചു നിട്ടാതെ പറഞ്ഞു.<br /><br /> <br />At 3:15 AM, സുധീഷ്‌/Sudheesh ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />മഴത്തുള്ളിയേയും വര്‍ക്കിച്ചായനേയും അന്നമ്മച്ചേടത്തിയേയും നല്ല പരിചയം<br /><br /> <br />At 3:39 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />പടിപ്പുര,<br /><br />ഞാനും താങ്കള്‍ പറഞ്ഞ അഭിപ്രായത്തോട് യോജിക്കുന്നു. എന്റെയും പ്രായമുള്ള സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അഭിപ്രായത്തിനു വളരെ നന്ദി.<br /><br /><br />വേണു, <br /><br />സന്തോഷമായി വേണുവിന്റെ അഭിപ്രായം കണ്ടപ്പോള്‍. :) നന്ദി.<br /><br /><br />സുധീഷ്‌,<br /><br />എന്റെ ദൈവമേ.. എന്നേയും പരിചയമുണ്ടോ? നന്ദി. :)<br /><br /> <br />At 4:10 AM, സപ്ന ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />നിഷക്കളങ്കമായ മന‍സ്സില്‍ നിന്നു മാത്രമേ സ്നേഹം വരുകയുള്ളു, അതു കുത്തുവാക്കുകളും , എടിത്തടിക്കുന്ന പരിഹാസവുമായിരിക്കാം, പക്ഷെ, നഷ്ടപ്പെടും എന്നു തോന്നിയ നിമിഷം, എല്ലാ പിണക്കങ്ങളും നീക്കി, സ്നേഹം, പ്രതികരിച്ചു.<br /><br /> <br />At 8:07 PM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />രാവിലെ ഓഫീസില്‍ വന്നിട്ട് ആദ്യം കണ്ടത് എന്റെ പോസ്റ്റിന് സപ്ന കൊടുത്ത കമന്റ് ആണ്. :)<br /><br />വളരെ സന്തോഷം ഇത്ര അര്‍ത്ഥവത്തായ ഒരു കമന്റ് ഇട്ടതിന്. നന്ദി :)<br /><br /> <br />At 4:55 AM, നന്ദു കാവാലം ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഈ പിന്മൊഴികള്‍ എവിടെയാണെന്നൊന്നു പറഞ്ഞു തരുമോ<br /><br /> <br />At 8:20 PM, Nileenam ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />Maththukkuttichchyo!!!!<br /><br />aa varkkichchettanum annamma chechetaththikkum aaruteyokkeyo chchaya.<br /><br />gruhathurathwaththil uzahalunna maththukkuttichchayan swanham annammachchetaththite dialogues nallnam miss aavunnuntallea???<br /><br /> <br />At 8:00 AM, aemrica111 ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />This post has been removed by the author.<br /><br /> <br />At 8:53 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />This post has been removed by the author.<br /><br /> <br />At 4:49 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />നിലീനം,<br /><br />ഹഹ, എത്ര കറക്ടായിട്ടാ ഇതൊക്കെ ചിന്തിച്ചത് :)<br /><br />ഇനിയും ഇങ്ങനെ കമന്റുകള്‍ പോരട്ടെ. അതിന് പോസ്റ്റ് ഇല്ലാതെ എങ്ങനെയാ കമന്റിടുന്നത് അല്ലേ :)<br /><br /> <br />At 5:29 AM, സപ്ന ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഈ മഴത്തുള്ളി പെയ്യുന്നതു ദില്ലിയിലും അതിന്റെ കാര്‍മേഘം ഉടലെടുത്തതു കേരളത്തിലാണെന്നറിഞ്ഞില്ല. നന്നായിരുക്കുന്നു മാത്യു.<br /><br /> <br />At 4:28 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />സപ്ന,<br /><br />കാര്‍മേഘത്തിനു കൂടുതല്‍ സമയം വേണ്ട ദില്ലിയിലെത്താന്‍ :)<br /><br />ഇനി ഒരു കാര്‍മേഘം ബ്ലോഗ് തുടങ്ങാന്‍ പോകുന്നു :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-3540892264443473477?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-4677556068530052742007-03-09T12:08:00.000+05:302007-07-23T16:52:04.150+05:302007-07-23T16:52:04.150+05:30Wednesday, October 04, 2006<br /><br />സുരേഷ് കാലുകള്‍ നീട്ടിവലിച്ചു നടന്നു. ഇനിയും വനത്തിലൂടെ കിലോമീറ്ററുകള്‍ നടന്നാലേ ഇരുട്ടുന്നതിനു മുന്‍പ് നാണുവാശാന്റെ വീട്ടിലെത്താന്‍ കഴിയൂ. പോകുന്ന വഴിയെല്ലാം പലവിധ അപകടങ്ങള്‍ പതിയിരിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു തവണ ഒരു പറ്റം കാട്ടാ‍നകളുടെ മുന്‍പില്‍ ചെന്നുപെട്ടതാണ്. അവ കാട്ടിലെ വഴിത്താരയില്‍ നിശ്ശബ്ദം നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു വളവ് തിരിഞ്ഞതും ആനകളുടെ ചിന്നം വിളിയും ഒപ്പം തുമ്പിക്കൈ ചുഴറ്റിവീശിക്കോണ്ടുള്ള വരവും കണ്ടപ്പോള്‍ പകുതി ജീവന്‍ പോയി. അവിടെ നിന്നും കാട്ടിലൂടെ കുറെ ദൂരം ഓടി. കാരമുള്ളിട്ട് വലിച്ച് ദേഹം മുഴുവന്‍ ചോര ഒഴുകുന്നു. വഴിയില്‍ കണ്ട അരുവിയില്‍ നിന്നും കുറെ വെള്ളം കുടിച്ച് അല്‍പ്പസമയം അതിന്റെ കരയില്‍ വിശ്രമിച്ചതിനു ശേഷമാണ് അവന്‍ വീണ്ടും യാത്ര തുടര്‍ന്നത്. ഉച്ചയ്ക്കുള്ള ആ യാത്ര ഏതായാലും ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു. ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. പകുതി ദൂരം വഴി പിന്നിട്ടു. നേരം സന്ധ്യയാകുന്നു. ഓട്ടത്തിനിടയില്‍ കയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്ന ടോര്‍ച്ചും ഒരു ഉറപ്പിന് കരുതിയിരുന്ന കഠാരയും നഷ്ടപ്പെട്ടു. കഠാര കാട്ടിലൂടെ യാത്ര പോകുമ്പോഴെല്ലാം അവന്‍ കൂടെ കരുതാറുള്ളതാണ്.<br /><br />നാണുവാശാന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഇനിയും അഞ്ച് കിലോമീറ്റര്‍ എങ്കിലും നടക്കണം. ഇനിയുള്ളത് അതിഘോരവനമാണ്. അത് കടന്ന് കിട്ടിയാല്‍ നാട്ടുമ്പുറമായി. പക്ഷേ ഇരുട്ടു കട്ടപിടിച്ച ആ ദുര്‍ക്കടമായ കാട്ടുവഴിയിലൂടെയുള്ള നടത്തം അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ വേഗത ഇരട്ടിയാക്കി.<br /><br />മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തില്‍ അല്പം മുന്‍പിലായി എന്തോ ഒരു രൂപം നടന്ന് നീങ്ങുന്നത് അവന്‍ കണ്ടു. എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ആ രൂപത്തിന്റെ വേഗതക്കൊപ്പം അവനും നടത്തം പതുക്കെയാക്കി. അവന്റെ മനസ്സില്‍ ഭയത്തിന്റെ വിഷനാഗങ്ങള്‍ പത്തിവിടര്‍ത്തിയാടാന്‍ തുടങ്ങി. വെളിച്ചമില്ലാതെ ബാക്കി ദൂരം എങ്ങിനെ താണ്ടും. അവന്റെ ശരീരം ആകെ വിറക്കാന്‍ തുടങ്ങി. വിയര്‍ത്തൊഴുകി. എല്ലാ ദൈവങ്ങളേയും വിളിച്ച് അവന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടു മെല്ലെ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br />“ഠേ....” തൊട്ടുമുന്‍പില്‍ ഒരു വല്ലാത്ത ശബ്ദത്തോടെ എന്തോ വന്നുവീണു. അവന്‍ അമ്പരന്ന് അല്പനേരം നിന്നു. ഇനി എന്ത് ചെയ്യും? മുന്നോട്ട് പോവണമോ അതോ തിരിച്ചുപോവണമോ? അവന്‍ മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി ശ്രദ്ധിച്ചു. മുന്നില്‍ നടന്നിരുന്ന രൂപം നിശ്ചലമാണ്. പെട്ടെന്ന് ഒരു ശ്മശാന മൂകത. ഒരു ശബ്ദവുമില്ല. ആ മൂകമായ അവസ്ഥ അവനെ ഒന്നുകൂടി ഞെട്ടിച്ചുകളഞ്ഞു. എന്തോ അനര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ വരാനുള്ളതിന്റെ മുന്നോടി ആയിരിക്കുമോ?<br /><br />അതാ എന്തോ ഇഴഞ്ഞുപോകുന്ന ശബ്ദം. അവന്റെ സുഹൃത്ത് ദിനേശന്‍ പലതവണ പറഞ്ഞ് കേട്ടിട്ടുള്ളതാണ് കാട്ടില്‍ മലമ്പാമ്പുള്ള കാര്യം. അവ മനുഷ്യനെ കിട്ടിയാല്‍ വിടില്ല. അവന്‍ അടുത്ത് കണ്ട ഒരു മരത്തില്‍ പെട്ടെന്ന് വലിഞ്ഞുകയറി.<br /><br />വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റില്‍ കാട്ടാനയുടെ ചൂര് അവന്റെ മൂക്കിലെത്തി. ഈശ്വരാ... ഏത് നേരത്താണ് താന്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി പുറപ്പെട്ടത്. അച്ഛനും ചേട്ടനും തനിയെ പോവേണ്ടന്ന് തന്നോട് പറഞ്ഞതായിരുന്നു. നാണുവാശാനെ വിളിക്കാന്‍ സാധാരണ പോവാറ് ഏട്ടനാണ്. താന്‍ ഇന്ന് ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ടത് നാണുവാശാന്റെ മുന്‍പില്‍ വലിയ ആളാവാന്‍ കൂടിയായിരുന്നു. കാരണം നാണുവാശാന്റെ കീഴില്‍ കളരിയഭ്യാസം പഠിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരു മാസമായെങ്കിലും ആശാന്റെ പ്രതീക്ഷക്കൊത്തുയരാന്‍ അവനായിരുന്നില്ല. കൂടെ പഠിക്കുന്നവരെല്ലാം എത്ര പെട്ടെന്നാണ് ഓരോന്നും പഠിക്കുന്നത്. കോളേജവധിക്കാലത്ത് കളരിയഭ്യാസം പഠിക്കാന്‍ അച്ഛന്റെ ഗുരുവായ നാണുവാശാനോട് താന്‍ തന്നെയാണ് ആഗ്രഹം അറിയിച്ചത്. ആശാനെ ആഴ്ചയില്‍ രണ്ട് ദിവസം പഠനത്തിനായി വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരേണ്ടത് ചേട്ടന്റെ കടമയായിരുന്നു. ആശാന്‍ വീട്ടില്‍ താമസിച്ച് പഠിപ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍ ചേട്ടന്‍ തിരിച്ചുകൊണ്ടാക്കും. കളരിയഭ്യാസത്തിന്റെ ബാല്യപാഠങ്ങളായ ചുവടുകള്‍ എല്ലാം താന്‍ പഠിച്ചുവരുന്നതേയുള്ളൂ.<br /><br />അതാ ഭയപ്പെട്ടത് തന്നെ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ടുപോലെ ഒരു കൂറ്റന്‍ ഒറ്റയാന്‍! അത് സുരേഷ് ഇരുന്ന മരം ലക്ഷയം വച്ചാണ് വരുന്നത്! അവന്‍ സര്‍വ്വ ദൈവങ്ങളേയും വിളിച്ചുകൊണ്ട് കുറേക്കൂടി മുകളിലേക്ക് വലിഞ്ഞുകയറി. മനുഷ്യന്റെ ഗന്ധം മനസ്സിലാക്കിയ ഒറ്റയാന്‍ മരത്തിന്റെ താഴെ നിലകൊണ്ടു. അത് മരത്തില്‍ മസ്തകം കൊണ്ടാഞ്ഞിടിച്ച് ഉറക്കെ ചിന്നം വിളിച്ചു. സുരേഷ് താഴെ വീഴാതെ മരത്തില്‍ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് തൂങ്ങിക്കിടന്നു.<br /><br />ഒരു കൊള്ളിയാന്‍ മിന്നി. അതോടൊപ്പം ചെവിയടപ്പിക്കുന്ന ഭയങ്കര ഇടിനാദം. ആഞ്ഞടിക്കുന്ന കാറ്റ്. ചരല്‍ക്കല്ലു വാരി വിതറും പോലെ മഴ ആര്‍ത്തലച്ചുപെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. ഘോരവനമധ്യത്തില്‍ കൂരിരുട്ടുള്ള രാത്രിയില്‍ കാട്ടാനയുടെ കയ്യിലകപ്പെട്ട താന്‍ ഏതുസമയത്തും മരത്തില്‍ നിന്നും താഴെ പതിക്കാവുന്ന മട്ടില്‍ മഴനനഞ്ഞ് മരത്തില്‍ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. അല്‍പ്പസമയത്തിനകം ഒറ്റയാന്‍ ഈ മരം മറിച്ചിടും. അതോടെ തന്റെ മരണം ഉറപ്പാണ്. അവന്‍ രണ്ടുകണ്ണും അടച്ച് മരണത്തെ മുന്നില്‍ കണ്ട് സര്‍വ്വദൈവങ്ങളേയും വിളിച്ച് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച് പേടിച്ചുവിറച്ച് കിടന്നു.<br /><br />അകലെയെവിടെയോ ഒരു കാട്ടുപൂച്ചയുടെ കരച്ചില്‍. ഒരു കടവാവല്‍ അവന്റെ തലയില്‍ വന്നിടിച്ചിട്ട് പറന്ന് പോയി. പെട്ടെന്നുള്ള പരിഭ്രമത്താല്‍ സുരേഷിന്റെ കൈകള്‍ താനേ അയഞ്ഞു. അവന്‍ ഒരലര്‍ച്ചയോടെ താഴേക്കു പതിച്ചു. കാട്ടാനയുടെ മുന്‍പില്‍ത്തന്നെ.<br /><br />പെട്ടെന്ന് തോന്നിയ ഒരു ഉള്‍പ്രേരണയാല്‍ അവന്‍ ചാടിയെണീറ്റ് ആനയുടെ കാലിനിടയിലൂടെ ഓടി. പരിസരബോധമില്ലാതെ ഓടിയ സുരേഷ് താന്‍ ഓടുന്നത് ഒരു അഗാധമായ പുഴയുടെ അടുത്തുകൂടിയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല. ഒരു നിമിഷം.. അവന്റെ കാലുകള്‍ തെന്നി. അവന്‍ ഒരു അലര്‍ച്ചയോടെ ആ പുഴയിലേക്ക് വീണു. കൂരിരുട്ടില്‍ അവന്‍ ചെന്നുവീണത് കുതിച്ചൊഴുകുന്ന പുഴയുടെ ആഴമേറിയ കയത്തിലായിരുന്നു. നീന്തല്‍ അറിയാമായിരുന്ന അവന്‍ ദിക്കറിയാതെ നീന്തിത്തുടങ്ങി. ഏതോ ഒരു വൃക്ഷക്കൊമ്പില്‍ അവന് പിടിത്തം കിട്ടി. അവിടെ അവന്‍ മെല്ലെ പിടിച്ചുകയറി. തന്റെ അവസാനം അടുത്തെന്ന് അവന്‍ കരുതി. ആര്‍ത്തലച്ചൊഴുകുന്ന പുഴയുടെ നടുവില്‍ അവന്‍. ഇനി എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ നീന്തുകയേ മാര്‍ഗ്ഗമുള്ളൂ.<br /><br />മെല്ലെ ഒഴുക്കിനനുകൂലമായി അവന്‍ നീന്തിത്തുടങ്ങി. കാലുകള്‍ കുഴയുന്നു. അവന്‍ ഇടയ്ക്കിടെ മുങ്ങിത്താഴ്ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴോ അവന്റെ പാദം നിലത്ത് സ്പര്‍ശിച്ചപ്പോള്‍ അവന്‍ കരയിലേക്ക് വലിഞ്ഞുകയറി.<br /><br />വഴിതെറ്റിയ സുരേഷ് കാട്ടിലൂടെ മഴയത്ത് യാത്ര തുടര്‍ന്നു. അതാ അങ്ങകലെ ഒരു ചെറിയ പ്രകാശം. അവന്റെ മനസ്സില്‍ പ്രതീക്ഷകള്‍ മൊട്ടിട്ടു.<br /><br />അവന്‍ അവസാ‍നം എത്തിപ്പെട്ടത് അവന് പോകേണ്ട ഗ്രാമത്തില്‍ തന്നെയായിരുന്നു. അവിടെക്കണ്ട വീട്ടുകാരുടെ സഹായത്തോടെ അവന്‍ നാണുവാശാന്റെ വീട്ടിലെത്തി. ഉണ്ടായ സംഭവങ്ങള്‍ വിശദീകരിച്ചു. അപ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ എന്തോ കണ്ട് ഭയന്നെന്നപോലെ പുറത്തേക്ക് തുറിച്ചുനോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br />ഈ സംഭവത്തിനുശേഷം സുരേഷ് ഒരിക്കലും തനിയെ ആ ഘോരവനത്തിലൂടെ യാത്ര ചെയ്തിട്ടില്ല. മാത്രമല്ല നാണുവാശാന്റെ മുന്‍പില്‍ വലിയ ആളാവണമെന്ന ചിന്ത അതോടെ അവന്‍ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.<br /><br />- മാത്യു -<br />posted by മഴത്തുള്ളി @ 4:18 AM <br /><br />12 Comments:<br />At 3:42 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />പുതിയൊരു പോസ്റ്റ് വീണ്ടും. വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയുമല്ലോ?<br /><br />ഇതൊരു സംഭവകഥയല്ലെങ്കിലും‍ ഇതില്‍ വിവരിച്ച പല അപകടങ്ങളും പലര്‍ക്കും പറ്റിയിട്ടുള്ളതായി അറിയാം. അപ്പോള്‍ തോന്നി ഇങ്ങനെയൊരു പോസ്റ്റ് ആകാമെന്ന്. കമന്റുകള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കട്ടെ.<br /><br /> <br />At 3:53 AM, ഇക്കാസ് ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />കഥയെഴുതിയ രീതി ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. പക്ഷെ മലയാളിയുടേതായ രീതിയില്‍ വായിച്ചുവരുമ്പോള്‍ കുറേ പൊരുത്തക്കേടുകള്‍. ഇനിയും എഴുതണം, അപ്പൊ ഇനിയും നന്നാവും. ആശംസകള്‍<br /><br /> <br />At 4:37 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഇക്കാസ് : കമന്റിനു വളരെ നന്ദി. അതോടൊപ്പം പൊരുത്തക്കേടുകള്‍ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞതും ഇനിയും എഴുതണമെന്ന് പറഞ്ഞതും മനസ്സില്‍ കൊണ്ടു. അതിന് ഒരായിരം നന്ദി.<br /><br />ചിലര്‍ എഴുതുന്നത് വായിക്കാന്‍ നല്ല സുഖമുണ്ട്. ഞാന്‍ എഴുതുന്നതിന് ആ ഒഴുക്കില്ല എന്ന് തോന്നാറുണ്ട്. പിന്നെ തുടങ്ങിയല്ലേയുള്ളൂ. ഇനിയും ശ്രദ്ധിക്കാം.<br /><br /> <br />At 4:52 AM, മുല്ലപ്പൂ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />പ്രൊഫൈലിലെ പടം മത്രം എവിടെയോ കണ്ടപ്പോള്‍ പപ്പടം ആണോ എന്നു സംശയിച്ചു.<br /><br />നിറം മഞ്ഞ ആയതു കൊണ്ടോ ? അതോ ?<br /><br /> <br />At 5:20 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />മുല്ലപ്പൂ, 2 കമന്റും വായിച്ചു നന്ദി.<br /><br />മുല്ലപ്പൂവിന് പപ്പടം അത്ര ഇഷ്ടമായിട്ടായിരിക്കും അങ്ങനെ തോന്നിയത്. എന്നാലും ആരാ പറഞ്ഞത് പപ്പടത്തിന് ഇത്ര മഞ്ഞ നിറമാണെന്ന്? ;-)<br /><br /> <br />At 5:46 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />മുല്ലപ്പൂ, പപ്പടം ഇഷ്ടമാണെങ്കില്‍ ഇവിടെ<br />പപ്പടം ഉണ്ട്. ആ പുട്ടും പഴങ്ങളും വച്ചിട്ടു പപ്പടം മാത്രം കഴിച്ചോളൂ. ;-)<br /><br /> <br />At 5:57 AM, മുല്ലപ്പൂ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഈശ്വരാ,<br />ഈ പുട്ടും പഴോം ഇവിടെ ഇങ്ങനെ വെയ്ക്കല്ലേ.<br />ഇവിടെ ഒരു പുട്ടു ഫാന്‍ അസ്സോസിയേഷന്‍ തന്നെ ഉണ്ട്.<br />ഇനി പ്ലേറ്റ് പോലും നോക്കേണ്ട.<br /><br /> <br />At 6:08 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />അയ്യോ മുല്ലപ്പൂ, ഇതു നേരത്തെ പറയാന്‍ വയ്യായിരുന്നോ? ഞാന്‍ ഇതിപ്പോഴാ കാണുന്നത്. ഇതറിഞ്ഞിരുന്നേല്‍ പപ്പടം തന്നെ വെയ്ക്കാമായിരുന്നു. ഇനി പപ്പട ഫാന്‍സ് അസോസിയേഷന്‍ ഉണ്ടോ ആവോ.<br /><br />അയ്യോ എന്റെ പ്ലേറ്റും പോയോ.. കഷ്ടം. :-(<br /><br /> <br />At 9:42 PM, വല്യമ്മായി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />പേരു കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ പേടിച്ച് പോയി.എന്തായാലും പേന താഴെ വെക്കാതെ എഴുത്തു തുടരട്ടെ<br /><br /> <br />At 11:29 PM, ബിജോയ്‌ മോഹന്‍ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />മാത്യൂ,<br /><br />കഥ ഇപ്പോഴാണ്‌ കണ്ടത്‌,<br />ഇക്കാസ്സ്‌ പറഞ്ഞതുപോലെ, വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്തോ ഒരു "ഇത്‌"......കഥയുടെ അവസാനം ഒരു ബാലരമ കഥ അവസാനിക്കുന്നതുപോലെയായി....<br /><br />ഇനിയും എഴുതണം...എഴുതി തെളിയണം...എന്നാലെ താങ്കള്‍ പറഞ്ഞ ആ ഒഴുക്ക്‌ വരുകയുള്ളൂ...<br /><br />അടുത്തത്‌ ഉടനെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു....<br />-ബിജോയ്‌<br /><br /> <br />At 11:37 PM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />വല്യമ്മായി, വെറുതെ ഒന്നു നോക്കിയതാ ഭീകരമായി വല്ലതും എഴുതാന്‍ കഴിയുമോ എന്ന് ;)<br /><br />ബിജോയ്, എന്തോ കുറെ എഴുതിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒന്നും കിട്ടിയില്ല ;) അപ്പോള്‍ ഒരു ഫുള്‍സ്റ്റോപ്പിട്ടു. :)<br /><br />ഇനിയും ശ്രമിക്കാം.<br /><br /> <br />At 10:55 PM, ഏറനാടന്‍ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />കോടാനുകോടി നക്ഷത്രങ്ങളെന്ന പോലെ മിന്നിതിളങ്ങി വിരാജിക്കുന്ന ബ്ലോഗുകളുടെയിടയില്‍ അലയുന്നതിനിടയില്‍ ഇവിടേയും ഒന്ന് വന്ന് നോക്കനിടയായി. ആരോ പിടിച്ചിരുത്തിയ പോലെ തിരിച്ചുടനെ പോരാന്‍ തോന്നിയില്ല. മഴത്തുള്ളികള്‍ ചിന്നം പിന്നം പെയ്യട്ടെയിനിയും..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-467755606853005274?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-81479608408549603332007-03-09T12:07:00.000+05:302007-07-23T16:52:15.571+05:302007-07-23T16:52:15.571+05:30Tuesday, October 03, 2006<br /> <br />ചെറിയൊരു തെളിനീരരുവി പോലെ<br />കളകളം പാടിയൊഴുകിയതാം<br />അവരുടെ ജീവിതവാടിയതില്‍<br />രണ്ടു ചെറുനവമുകുളങ്ങള്‍ നാമ്പെടുത്തു<br /><br />പാട്ടും ചിരിയും കളികളുമായ്<br />ആ നറുസൂനങ്ങളാ‍ഹ്ലാദിക്കെ<br />പ്രിയനെ നോക്കിയവള്‍ കണ്ണിറുക്കി<br />ഇനിയെന്തുവേണം നമുക്കീമന്നില്‍<br /><br />ജീവിതഭാരങ്ങള്‍ തോളിലേറ്റി<br />ദുഖങ്ങള്‍ സന്തോഷമാക്കിയവന്‍<br />പകലന്തിയോളം പണിയെടുത്തു<br />ഒരു പുതു ജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ടു<br /><br />ജീവിതച്ചിലവുകളേറിടുമ്പോള്‍<br />ദുഖങ്ങളോരോന്നായെത്തിടുമ്പോള്‍<br />കണ്ണീര്‍ തുടക്കാന്‍ കരം ഗ്രഹിക്കാന്‍<br />പ്രിയതമ എപ്പോഴും കൂടെ നിന്നു<br /><br />ദിവസങ്ങള്‍ മാസങ്ങളായി മാറി<br />മാസങ്ങള്‍ വര്‍ഷങ്ങളായി പിന്നെ<br />പല ചെറുസ്വപ്നങ്ങള്‍ പൂവണിഞ്ഞു<br />ജീവിതയാത്രയൊരുല്ലാസമായ്<br /><br />പെട്ടെന്നൊരുദിനം രണ്ടുപേരും<br />പെട്ടെന്നെടുത്തൊരു തീരുമാനം<br />ഇനിയുള്ള ജീവിതം നാട്ടിലാക്കാം<br />നാടുതന്നേ നമുക്കേറെ ഗുണം<br /><br />അതിനൊരു കാരണമെന്നപോലെ<br />കൂടെപ്പഠിച്ചൊരു കൂട്ടുകാരന്‍<br />ജെയ്പ്പൂരില്‍ നിന്നു മടങ്ങിയെത്തി<br />നാട്ടില്‍ ബിസിനസ്സ് ചെയ്തീടുന്നു<br /><br />പ്രിയതമക്കിഷ്ടം നാട് തന്നേ<br />ഡല്‍ഹിയില്‍ ചൂടും തണുപ്പും തന്നേ<br />ഒന്ന് രണ്ട് വര്‍ഷമുള്ളില്‍ത്തന്നേ<br />പെട്ടെന്ന് നാട്ടില്‍ വരിക നിങ്ങള്‍<br /><br />നാട്ടിലെ മാറ്റത്തിന്നാദ്യമായി<br />പ്രിയതമ യാത്രയായ് നാട്ടിലേക്ക്<br />കുട്ടികളെ നാട്ടില്‍ സ്കൂളിലാക്കാം<br />ഇവിടത്തെ പഠനത്തില്‍ ഭേദമല്ലേ<br /><br />നാട്ടിലെ സെറ്റപ്പിന്നാദ്യപടി<br />വീടും സ്ഥലവുമുടനേ വാങ്ങി<br />അതിന്റെ കടങ്ങള്‍ വീട്ടാനായി<br />പ്രിയതമനിപ്പോഴും ഡല്‍ഹീത്തന്നെ<br /><br />കുട്ടികള്‍ക്കാമാറ്റം ഇഷ്ടമായി<br />കളിക്കാനും ചിരിക്കാനുമവസരങ്ങള്‍<br />ആട്, പശു, കോഴിയെന്നിവയും<br />അവരുടെ ആനന്ദമിരട്ടിയാക്കി<br /><br />ചെറിയൊരു തെളിനീരരുവിയിപ്പോള്‍<br />ചെളിവെള്ളമൊഴുകുന്നോരരുവിയായി<br />കളകളം പാടിയ നദിയെയാരോ<br />അണകെട്ടി നിര്‍ത്തി തടഞ്ഞപോലെ<br /><br />ദുഖങ്ങളോരോന്നായെത്തിടുമ്പോള്‍<br />കണ്ണീര്‍ തുടയ്ക്കാന്‍ കരം ഗ്രഹിക്കാന്‍<br />പ്രിയതമയെത്താന്‍ കാത്തിരിപ്പു<br />പ്രണയപൂര്‍വ്വം നിന്‍ പ്രാണപ്രിയന്‍.<br /><br />- മാത്യു -<br />posted by മഴത്തുള്ളി @ 4:18 AM <br /><br />5 Comments:<br />At 9:56 PM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />എന്റെ പുതിയ പോസ്റ്റ്. <br /><br />തെറ്റുകളനവധിയുണ്ടെന്നറിയാം. എങ്കിലും ഉള്ളിലുള്ളത് 2-3 ദിവസം എഴുതി സേവ് ചെയ്തിട്ടിട്ട് അവസാനം രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ച് പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നു.<br /><br /> <br />At 12:13 PM, തറവാടി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />നല്ല കവിത , വിരഹത്തിന്‍റെ തീവ്രത നന്നായിട്ടനുഭവപ്പെട്ടു<br /><br /> <br />At 9:28 PM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />തറവാടി : കമന്റിനു വളരെ നന്ദി. ഗദ്യവും പദ്യവുമല്ലാത്ത രീതിയിലാണെഴുതിയിരിക്കുന്നതെന്നറിയാം. എന്നാലും മനസ്സിലുള്ളത് എഴുതണമെന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍ അതൊന്നും നോക്കിയില്ല.<br /><br /> <br />At 9:43 PM, വല്യമ്മായി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഹൃദയ സ്പര്ശിയായ വരികള്‍<br /><br /> <br />At 1:18 AM, വൈക്കംകാരന്‍ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഒഴുകാന്‍ മറന്ന അരുവി,ആരുടെയെങ്കിലും ജീവിതമാണൊ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-8147960840854960333?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-36274903651976996802007-03-09T12:06:00.000+05:302007-07-23T16:51:45.315+05:302007-07-23T16:51:45.315+05:30Tuesday, October 03, 2006<br /><br />വീടിന്റെ അടുത്തു തന്നെ തോടും, പുഴയും, കുളങ്ങളുമൊക്കെ ഉള്ളതിനാല്‍ അവിടെയൊക്കെ മണിക്കൂറുകളോളം നീന്തിത്തുടിക്കുക എന്നത് എന്റേയും കൂട്ടുകാരുടേയും ഹോബി ആയിരുന്നു. നന്നേ ചെറുപ്പത്തില്‍ത്തന്നെ വാഴത്തടകള്‍ അടുപ്പിച്ച് വച്ച് കെട്ടിയും, ഉണങ്ങിയ തേങ്ങകള്‍ കൂട്ടിക്കെട്ടിയുമൊക്കെ അണ കെട്ടിനിര്‍ത്തിയിരുന്ന തോ‍ട്ടിലും മറ്റും ഞങ്ങള്‍ നീന്തല്‍ പഠിച്ചിരുന്നു. അതിനു ശേഷം നീന്തല്‍ ആഴമുള്ള കുളത്തിലേക്കും പുഴയിലേക്കുമൊക്കെ മാറി.<br /><br />അക്കാലത്ത് കുട്ടികളുടെയിടയില്‍ സാധാരണമായിരുന്ന വെള്ളത്തില്‍ തലകുത്തിമറിയല്‍, ഊളിയിടല്‍, മലര്‍ന്ന് കിടന്ന് പുറകോട്ട് നീന്തല്‍, ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് വെള്ളത്തില്‍ പൊങ്ങിക്കിടക്കല്‍ എന്നിവയിലെല്ലാം ഞങ്ങള്‍ ഡിഗ്രിയും ഡിപ്ലോമയും എടുത്തിരുന്നു!<br /><br />അങ്ങിനെയിരിക്കവേ ഞാന്‍ വയനാട്ടിലുള്ള ഒരു ബന്ധുവീട്ടില്‍ അവധിക്കാലം ചിലവഴിക്കാനെത്തി. അവിടെയും ചെന്ന ഉടനെ തന്നെ തോടോ പുഴയോ ഉണ്ടോ എന്നാണ് ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചത്. എന്നാല്‍ അവിടെ അങ്ങനെ ഒരു സൌകര്യവും ഇല്ലാത്തത് എനിക്ക് വളരെ സങ്കടമായി.<br /><br />അപ്പോഴാണ് ആയിടെ കുഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കിണറിനേപ്പറ്റി ഞങ്ങള്‍ (ഞാനും കസിന്‍ ബ്രദര്‍ തോമസും) ഓര്‍ത്തത്. കുഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ അത് ഞങ്ങള്‍ പോയി കണ്ടതാണ്. മുകളില്‍ നിന്നും നോക്കിയാല്‍ അടിത്തട്ട് കാണില്ല. അത്രക്കും താഴ്ച. ഏറ്റവും അടിയില്‍ റിംഗുകള്‍ ഇറക്കിയിട്ടുണ്ട്. അല്ലെങ്കില്‍ അടിഭാഗം താഴേക്ക് ഇടിഞ്ഞുപോകും. കിണര്‍ കുഴിച്ച് ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ പെയ്ത മഴയില്‍ കിണര്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകുകയാണ്. കിണര്‍ നിര്‍മ്മാണത്തിന്റെ ഭാഗമായി കിണറിന്റെ മുകളില്‍ പകുതിയോളം ഒരു തട്ടുപോലെ പണിതിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ താഴെ കയറിനില്‍ക്കാന്‍ സൌകര്യവുമുണ്ട്.<br /><br />ഞങ്ങള്‍ അവിടെ പോയി കുളിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അപ്പോള്‍ നല്ല മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്. തോമസ് ആദ്യം കിണറിനടുത്തേക്ക് പോയി. മഴയായതിനാല്‍ കിണറിന്റെ തട്ടിനടിയില്‍ ഞാന്‍ ചെല്ലുന്നതും കാത്തിരുന്നു.<br /><br />ഞാന്‍ കിണറിന്റെ കരയിലെത്തിയപ്പോള്‍ തോമസ് തഴെയിരുന്ന് വെള്ളം കോരി തലയില്‍ ഒഴിക്കുകയാണ്. അവനെ ഒന്ന് അമ്പരപ്പിക്കാന്‍ തന്നെ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.<br /><br />കിണറിന്റെ മുകള്‍ത്തട്ടില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ താഴേക്ക് എടുത്തുചാടി. വല്ലാത്ത ശബ്ദം മൂലം തോമസ് ഞെട്ടിക്കാണണം. കാരണം കുനിഞ്ഞിരുന്ന് തലയില്‍ വെള്ളം കോരിയൊഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നതിനാല്‍ ഞാന്‍ വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടുന്നത് അവന്‍ കണ്ടതേയില്ല. അതുമല്ല ഞാന്‍ മനപ്പൂര്‍വ്വം അര മിനിട്ടെങ്കിലും കിണറിന്റെ കുറെ അടിയില്‍ ശ്വാസം അടക്കി കിടന്നു. പിന്നെ ഞാന്‍ പൊങ്ങിയപ്പോള്‍ അവന്‍ വായും പൊളിച്ച് നോക്കി നില്‍ക്കുന്നതാണ് ഞാന്‍ കണ്ടത്.<br /><br />ഞാന്‍ കരയ്ക്ക് കയറി സോപ്പ് തേച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ അതാ വീണ്ടുമൊരു ശബ്ദം! കണ്ണിനുള്ളില്‍ പോയ സോപ്പ് പെട്ടെന്ന് കഴുകിക്കളഞ്ഞ് അതാരാണെന്ന് നോക്കുമ്പോള്‍ കിണറിന്റെ കപ്പിയില്‍ നിന്നും താഴേക്ക് ഒരു കയര്‍ അതിവേഗം താഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത് കണ്ടു.<br /><br />“ദൈവമേ... ചതിച്ചോ?...” ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് കയറിന്റെ മറ്റേ അറ്റത്ത് പിടിച്ച് തെരുതെരെ വലിച്ചു. പക്ഷേ തോമസിനെ കയറിന്റെ മറ്റേ അറ്റത്ത് പ്രതീക്ഷിച്ച ഞാന്‍ വീണ്ടും ഞെട്ടി. അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല! തോമസിന് നീന്തല്‍ അറിയില്ല എന്നത് ഒരു ഞെട്ടലോടെ ഞാനോര്‍ത്തു.<br /><br />ആരെയെങ്കിലും വിളിച്ചാല്‍ കേള്‍ക്കില്ല. വീടുകള്‍ വളരെ ദൂരത്താണ്. മാത്രമല്ല അവിടം പലജാതി വൃക്ഷലതാദികളാല്‍ വലിയൊരു കാടിനു സമമായിരുന്നു.<br /><br />ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് കയര്‍ മുകളിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞിട്ട് കിണറ്റിലേക്ക് ചാടി. കണ്ണ് തുറന്ന് ചുറ്റും നോക്കിക്കൊണ്ട് താഴേക്ക് തുഴഞ്ഞു. കുറേ നോക്കിയിട്ടും ഒന്നും കാണുന്നുല്ല. വീടിനടുത്തുള്ള കുളത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ കുളിക്കുമ്പോള്‍ അതിന്റെ അടിയില്‍ പോയി പല സാധനങ്ങളും എടുത്തു കൊണ്ടുവരാറുള്ളതാണ്. അപ്പോള്‍ വെള്ളം തെളിഞ്ഞതായിരിക്കും. പക്ഷേ ഈ കിണറ്റില്‍ ചെളികലര്‍ന്ന വെള്ളമായതിനാലും ആഴം കൂടുതലുള്ളതിനാലും ഒന്നും ശരിക്ക് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാന്‍ വീണ്ടും അല്‍പ്പം കൂടി താഴേക്ക് പോയി. എന്റെ ശ്വാസം തീരാറായി. അപ്പോഴാണ് കണ്ടത് തോമസ് വെള്ളത്തിനടിയില്‍ കിടന്ന് നീന്തല്‍ പഠിക്കുന്നു! കിണറിന്റെ അരികില്‍ കൂടി താഴേക്ക് പോകുന്ന പി.വി.സി. പൈപ്പ് എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടു. ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് തോമസിന്റെ തലമുടിയില്‍ ഒരു കൈ കൊണ്ട് പിടിച്ച് മറുകൈ കൊണ്ട് പൈപ്പില്‍ പിടിച്ച് ഒരു വിധത്തില്‍ മുകളിലെത്തി അവനെ കരയില്‍ കയറ്റി. തോമസ് ഭാഗ്യത്തിന് കുറച്ച് വെള്ളം കുടിച്ചതേയുള്ളൂ.<br /><br />ഞങ്ങള്‍ നീന്തല്‍ പഠിക്കാന്‍ ആഴം കുറഞ്ഞ തോട് ആണ് ആദ്യം തിരഞ്ഞെടുത്തതെങ്കില്‍ തോമസ് തിരഞ്ഞെടുത്തത് ആഴമുള്ള ഒരു കിണറായിരുന്നു! കൂടെ കയ്യിലൊരു കയറും!! പുതിയൊരുതരം നീന്തല്‍ പഠനം!!!<br /><br />ആ സംഭവം ഞാന്‍ ഇടയ്ക്കിടെ ഓര്‍ക്കാറുണ്ട്. എന്നാല്‍ റിയാദില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന തോമസ് അത് ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടോ ആവോ???....<br /><br />- മാത്യു -<br />posted by മഴത്തുള്ളി @ 12:05 AM <br /><br />16 Comments:<br />At 3:25 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഒരു പോസ്റ്റ് കൂടി. എന്നാല്‍ ഒരു വ്യത്യാസം മാത്രം. ഇത് ഒരു സംഭവ കഥയാണ്. വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം അറിയിക്കുമല്ലോ?<br /><br /> <br />At 5:02 AM, പാര്‍വതി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഓര്‍മ്മ നന്നായിരിക്കുന്നു മഴതുള്ളി.ഞാനും നീന്തല്‍ പഠിച്ചിട്ടില്ല,ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലും പുഴയും കുളവും ഇല്ല.ഉള്ളതൊക്കെ 25 കോല്‍ താഴ്ചയുള്ള കിണറുകളാ.<br /><br />-പാര്‍വതി<br /><br /> <br />At 6:01 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />പാര്‍വതി : കമന്റിനു നന്ദി. ഇതുപോലെ ധാരാളം ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉണ്ട്. എല്ലാം നീന്തലുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവ തന്നെ. പക്ഷേ അതൊക്കെയെഴുതിയാല്‍ ആരാ വായിക്കുക?<br /><br /> <br />At 6:07 AM, ദില്‍ബാസുരന്‍ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />വായിക്കാന്‍ ആളില്ലാതെ ഒരാളും ഇവിടെ എഴുത്ത് നിര്‍ത്തിയ ചരിത്രമില്ല മാഷേ. നന്നായി എഴുതിയിരിക്കുന്നു. റിയാദിലെ ചങ്ങാതി ഇത് വായിക്കുമോ? :-)<br /><br /> <br />At 6:18 AM, കരീം മാഷ്‌/KareeMaash ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഞാനും വായിക്കാനുണ്ടാവും.<br /><br /> <br />At 6:33 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ദില്‍ബാസുരന്‍ : ആശ്വാസമായി. ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു എല്ലാവരും ഒന്നു നോക്കിയിട്ട് പോകുകയുള്ളൂ എന്ന്. കമന്റിട്ടതിന് നന്ദി. റിയാദിലെ ചങ്ങാതിയെ അറിയിച്ചില്ല. ഇന്ന് തന്നെ അറിയിക്കാം.<br /><br />കരീം മാഷ് : നന്നായി. ഇനിയും അല്‍പ്പം ധൈര്യമായിട്ട് സേവ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന ബ്ലോഗ് പോസ്റ്റ് ചെയ്യാമല്ലോ. എന്നാലും അത് നാളെ. നന്ദി.<br /><br /> <br />At 6:41 AM, അരവിശിവ. ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />നീന്തല്‍ കഥ ഒരല്പം സംഭ്രമ ജനകമായിരുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ....ഇനിയുമുണ്ടോ ഇമ്മാതിരി കഥകള്‍,എന്തായാലും പോരട്ടെ..<br /><br /> <br />At 1:24 AM, Anonymous ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />Glad to see your blog. :-)<br /><br />Jo.<br /><br /> <br />At 9:32 PM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />അരവശിവ : കമന്റിന് നന്ദി. ഇതുപോലെ കുറച്ചുണ്ട്. അതെല്ലാം പിന്നീടെഴുതാം.<br /><br />ജോ : വളരെ നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷം കിട്ടിയ ഒരു കമന്റ്. എന്തായാലും സന്തോഷമായി.<br /><br /> <br />At 9:55 PM, ഞാന്‍ ഇരിങ്ങല്‍ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />നീന്തല്‍ പഠനം വായിച്ചപ്പോള്‍ ഏറെ നാളായി എന്‍റെ വാമഭാഗം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാര്യം വീണ്ടും ഓര്‍മ്മ വന്നത്. നീന്തല്‍ പഠിക്കണമെന്ന്. മുംബയില്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന വാമഭാഗത്തിന് പുഴയും കുളവുമൊക്കെ അന്യമാണ്. നാട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ കുളത്തില്‍ നീന്താന്‍ പഠിക്കണമെന്ന് വാമഭാഗം വാശിപിടിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍ നാട്ടുകാരെയും അയല്‍പക്കകാരെയും പേടിച്ച് ഓരൊ ഒഴിവുകഴിവുകള്‍ പറഞ്ഞു മാറി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. പുഴയൊ, കടലൊ കണ്ടാല്‍ പുള്ളിക്കാരിക്ക് ഒരു തര ആവേശമാണ്. <br />താങ്കളുടെ രചന്‍ ഇഷ്ടമായി.<br /><br /> <br />At 10:36 PM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഇരിങ്ങല്‍ : കമന്റിനു വളരെ നന്ദി. അതോടൊപ്പം ആ സംഭവകഥ ഇഷ്ടമായതില്‍ സന്തോഷം.<br /><br />ചെറുപ്പത്തില്‍ത്തന്നെ നീന്തല്‍ പഠിച്ചതിനാല്‍ അത് പലയിടത്തും പ്രയോജനപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ പറഞ്ഞത് കൂടാതെ ഒന്നുരണ്ടു പ്രാവശ്യം ചിലരെ രക്ഷിക്കാന്‍ സാധിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.<br /><br />നാട്ടുകാരെയും അയല്‍പക്കക്കാരെയും എന്തിനാ നോക്കുന്നത്? വാമഭാഗത്തിന്റെ ആഗ്രഹം സാധിച്ചുകൊടുക്കേണ്ടതായിരുന്നു. <br /><br />ഞാനും ഇപ്പോള്‍ നാട്ടില്‍ ചെന്നാല്‍ മൂത്ത മോനുമായി (അരുണ്‍-7 വയസ്സ്) പുഴയില്‍ കുളിക്കാന്‍ പോകും. ഒരു വനത്തിലൂടെ 2 കിലോമീറ്റര്‍ പോകണം. അതും പോകുന്നത് വൈകുന്നേരം 6 മണിക്കൊക്കെ ആയിരിക്കും. തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ 8 മണിയാവും. എന്തൊരു രസമാണെന്നോ ആ യാത്രകള്‍.<br /><br />താങ്കളും കരീം മാഷും കൂടി ബ്ലോഗ് ശരിയാക്കുന്നത് ഇന്നലെ കണ്ടിരുന്നു. പലതും വായിച്ചു. കമന്റിടാനൊത്തില്ല. ഇന്ന് ഇടുന്നുണ്ട്. ആശംസകള്‍.<br /><br /> <br />At 3:10 AM, മുസാഫിര്‍ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />മഴത്തുള്ളീ,ഇനിയും എഴുതു,വായിക്കാന്‍ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ഉണ്ടവുമെന്നെ.നന്നായ്ട്ടുണ്ടു എഴുത്ത്.<br /><br /> <br />At 3:29 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />മുസാഫിര്‍ : നന്ദി. എന്നാല്‍ ഇതാ ഉടനെയിടാം അടുത്ത പോസ്റ്റ് ;-)<br /><br />കമന്റിനു നന്ദി.<br /><br /> <br />At 4:47 AM, മുല്ലപ്പൂ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />പേടിയോടെ ആണ് വായന മുന്‍പോട്ടു പോയതു.<br />ഉം..<br /><br /> <br />At 12:36 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />മുല്ലപ്പൂ, ഒരു ഡ്രാക്കുള സ്റ്റൈല്‍ കഥയാണ് അടുത്തത്. വായിക്കാന്‍ പേടിയാണേല്‍ പോസ്റ്റുചെയ്യുന്നില്ല :)<br /><br /> <br />At 9:44 PM, വല്യമ്മായി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />എന്തായാലും ആപത്തൊന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ.ദൈവത്തിനു സ്തുതി.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-3627490365197699680?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-73810867406635922282007-03-09T12:05:00.000+05:302007-07-23T16:51:20.707+05:302007-07-23T16:51:20.707+05:30Tuesday, September 26, 2006<br /> <br />വാതിലില്‍ വീണ്ടും ആരോ മുട്ടി. വിനു അത് കേട്ടിട്ടും കേട്ട ഭാവം നടിച്ചില്ല. പക്ഷേ വാതിലില്‍ വീണ്ടും മുട്ട് തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അവന്റെ അച്‌ഛനും അമ്മയും അനിയത്തിയും അപ്പോള്‍ വീട്ടില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ സമയത്ത് ആര് വരാനാണ്? അപ്പോള്‍ സമയം ഉച്ച കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവന്‍ ഒന്നു മയങ്ങാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു.<br /><br />വിനുവിന് 20 വയസ്സാണ്. ചെറുപ്പത്തിലേ പോളിയോ പിടിപെട്ടു. മാത്രമല്ല അവന്റെ കണ്ണിനും കാഴ്ചശക്തി വളരെ കുറവാണ്.<br /><br />ദേഷ്യത്തോടെ അവന്‍ വീല്‍ചെയര്‍ ഉരുട്ടി ചെന്ന് വാതില്‍ തുറന്നു. പക്ഷേ ആരും വെളിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.<br /><br />“ആരാണ് വാതിലില്‍ മുട്ടിയത്”.. അവന്‍ ചോദിച്ചു.<br /><br />“ഞാനാണ്”.. ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ സ്വരം ഉയര്‍ന്നുകേട്ടു. വിനു ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി.<br /><br />പന്ത്രണ്ടോ പതിനാലോ വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടി.<br /><br />“ഞാന്‍ അകത്തേക്ക് വന്നോട്ടേ..” അവള്‍ അവനോട് ചോദിച്ചു.<br /><br />അവന് പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യമാണ് വന്നത്. ഒന്നുറങ്ങാനുള്ള അവസരം നഷ്ടമാക്കിയ പെണ്‍കുട്ടിയെ അവന്‍ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി. ഒപ്പം തന്നെ അവളെക്കുറിച്ചറിയാന്‍ മനസ്സില്‍ ഒരു നേരിയ ആഗ്രഹവും തോന്നി.<br /><br />“എന്താണ് നിനക്ക് വേണ്ടത്?”<br /><br />“ക്ഷമിക്കണം, എന്റെ പേര് വീണ. എന്റെ വീട് 4 - 5 വീടുകള്‍ക്കപ്പുറമാണ്. അച്ഛന് ഈ നഗരത്തിലേക്ക് മാറ്റം കിട്ടി. അതിനാല്‍ ഈയിടെയാണ് ഞങ്ങള്‍ ഈ നഗരത്തിലേക്ക് താമസം മാറ്റിയത്. താങ്കളുടെ കയ്യില്‍ പലപ്പോഴും ഒരു വയലിന്‍ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അപ്പോള്‍ അതൊന്ന് പഠിക്കണമെന്ന് തോന്നി.”<br /><br />അവന്റെ മുഖത്ത് വീണ്ടും ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറി.<br /><br />“ഇല്ല, എനിക്ക് നിന്നെ പഠിപ്പിക്കാനാവില്ല.” അവന്‍ ഇതു പറഞ്ഞിട്ട് വാതില്‍ വലിച്ചടച്ചു.<br /><br />വാതിലില്‍ വീണ്ടും മുട്ടുന്ന ശബ്ദം. അത് നിര്‍ത്താതെ തുടര്‍ന്നു.<br /><br />ദേഷ്യത്തോടെ അവന്‍ വീണ്ടും വാതില്‍ തുറന്നു.<br /><br />“ഞാന്‍ നിന്നോട് പോകാന്‍ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ?”.<br /><br />“താങ്കള്‍ ആദ്യമായി കാണുന്നവരോട് ഇങ്ങിനെ ആണോ പെരുമാറുന്നത്?”<br /><br />“അതെ, എന്നെ വെറുതെ വിടൂ.”<br /><br />“ശരി. വിഷമിക്കേണ്ട. ഞാന്‍ പിന്നെ വരാം.” അവള്‍ പെട്ടെന്ന് അവിടം വിട്ടു.<br /><br />അവന്‍ വാതിലടച്ചിട്ട് വീല്‍ചെയറില്‍ മുറിയിലേക്ക് തിരിച്ച് വന്നു. അവന്‍ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വയലിന്‍ ചെന്നെടുത്തു. അവന് അവളെ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് വിട്ടതില്‍ ദുഖം തോന്നി. മുറിയുടെ ജനലിലൂടെ അവള്‍ ദൂരെ നടന്നു മറയുന്നത് അവന്‍ നോക്കിയിരുന്നു.<br /><br />അടുത്ത ദിവസവും അതേ സമയത്ത് തന്നെ അവള്‍ അവിടെയെത്തി. ജനലിലൂടെ അവളെ കണ്ട അവന്‍ പെട്ടെന്ന് ചെന്ന് മുറി തുറന്ന് അവളെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.<br /><br />“നല്ല മനോഹരമായ വീട്” അവള്‍ മുറിയും പരിസരങ്ങളും ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.<br /><br />വിനുവിന് അത്ഭുതം തോന്നി. വളരെക്കാലമായി അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളാരെങ്കിലും അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയിട്ട്. ഇതിപ്പോള്‍ ഈ പെണ്‍കുട്ടി തന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഇത്ര മാത്രം താത്പര്യം എടുക്കാന്‍ എന്താണ് കാരണം? അവന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.<br /><br />അവര്‍ രണ്ടുപേരും വളരെ നേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു. രണ്ടുപേരുടേയും ജീവിതകഥകള്‍ അവര്‍ പരസ്പരം പങ്കുവച്ചു.<br /><br />‘ഓ.. നേരം വളരെയായി.. ഞാന്‍ പോകുന്നു. എനിക്ക് താങ്കളുടെ വയലിന്‍ വായന ഇന്നും കേള്‍ക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല.” അവള്‍ പെട്ടെന്ന് യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി.<br /><br />അവര്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി. വിനുവിന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് അവരുടെ സൌഹൃദം ഇഷ്ടമായി. കാരണം വീണയുമായുള്ള അടുപ്പം അവന്റെ മുഖത്തിന്റെ പ്രകാശം ഇരട്ടിയാക്കി. വിനുവിന് തന്റെ ജീവിതത്തില്‍ പുതിയ അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ വന്നതായി തോന്നി.<br /><br />വിനുവിന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍ക്കും അനിയത്തി, താരക്കും വീണ ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെ ആയിരുന്നു. കാരണം വീണയാണ് അവനെ ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ച് കൊണ്ടുവന്നത്.<br /><br />ഒരു ദിവസം വിനുവിന് അവള്‍ താന്‍ തന്നെ വരച്ചുണ്ടാക്കിയ ഒരു ആശംസാ കാര്‍ഡ് സമ്മാനമായി കൊടുത്തു. കാര്‍ഡ് വായിക്കുമ്പോള്‍ അവന്റെ കണ്ണില്‍ നിന്നും ആനന്ദാശ്രുക്കള്‍ ധാരധാരയായി ഒഴുകി.<br /><br />അവള്‍ അവന്റെ കണ്ണീര്‍ തുടച്ചുമാറ്റിക്കൊണ്ട് അവന് വേണ്ടി അവള്‍ വാങ്ങിയ മറ്റൊരു സമ്മാനത്തേക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. അത് അല്‍പ്പം മുകളിലുള്ള ഒരു അലമാരയിലാണ് അവള്‍ വച്ചിരുന്നത്. അതെടുക്കണമെങ്കില്‍ അവന് എഴുന്നേറ്റ് നിന്നേ മതിയാവൂ. വര്‍ഷങ്ങളായി വീല്‍ചെയറില്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്ന അവന് അത് സ്വപ്നം കാണുവാനേ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാല്‍ വീണ അത് അവിടെ വച്ചതിന് ഒരു പ്രത്യേക ഉദ്ദേശ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവള്‍ അവന്‍ നടന്ന് കാണാന്‍ ആശിച്ചിരുന്നു. ഇങ്ങനെയെങ്കിലും അവന്‍ ഒന്ന് നടക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചാലോ.<br /><br />എന്നാല്‍ അവളുടെ ആഗ്രഹത്തിന് വിപരീതമായി അവന്‍ അവിടെ അനങ്ങാതിരുന്ന് കരയുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. അവള്‍ക്കതിഷ്ടമായില്ല.<br /><br />“നിങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നോ.. ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍. നിങ്ങള്‍ക്ക് ഭക്ഷണവും മറ്റും മുന്‍പില്‍ കിട്ടും. പിന്നെ ഇവിടെ നിന്നും അനങ്ങേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലോ. എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഇഷ്ടമല്ല. നിങ്ങള്‍ ഒരു മടിയനാണ്. ഞാന്‍ പോകുന്നു”. ഇത്രയും പറഞ്ഞ് അവള്‍ അവിടം വിട്ടു.<br /><br />ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു പോയി. വീണ അസുഖമായി കിടപ്പിലാണ്. ക്യാന്‍സര്‍ മൂലം അവള്‍ മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഏതാനും ദിവസം മാത്രമേ അവള്‍ക്ക് ആയുസ്സുള്ളൂ എന്ന് ഡോക്ടര്‍മാര്‍ വിധിയെഴുതി.<br /><br />അവളുടെ മാതാപിതാക്കള്‍ അവളുടെ ഏത് ആഗ്രഹവും സാധിച്ചുകൊടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാല്‍ അവള്‍ ഏറ്റവും ആഗ്രഹിച്ചതെന്താണെന്ന് മാത്രം അവര്‍ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. വിനു ഒന്നു നടന്നുകാണുക എന്നത് അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏക ആഗ്രഹമായിരുന്നു.<br /><br />ആരോ വാതിലില്‍ മുട്ടുന്നു. വീണയുടെ അച്ഛന്‍ വാതില്‍ തുറന്നു. അതാ നില്‍ക്കുന്നു വിനു. മാതാപിതാക്കളുടെ സഹായത്തോടെ അവന്‍ അവിടം വരെ നടന്നാണ് വന്നത്.<br /><br />വീണയുടെ അടുത്തേക്ക് അവന്‍ നടന്നു. അവളുടെ ജീവിതത്തില്‍ അവള്‍ കാണാന്‍ ആഗ്രഹിച്ച സംഭവം. അവള്‍ക്ക് തന്റെ സന്തോഷം അടക്കാനായില്ല.<br /><br />വിനു തന്റെ വയലിനുമായി ആണ് വന്നത്. അവള്‍ പറയുമ്പോഴെല്ലാം അവന്‍ വയലിന്‍ വായിക്കാതെ ഒഴിഞ്ഞു മാറാറാണ് പതിവ്. അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ ആഗ്രഹം സഫലമാവുന്നു. വിനു അതിമനോഹരമായി തന്റെ വയലിന്‍ വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.<br /><br />വീണയുടെ കണ്ണുകള്‍ വീണ്ടും നിറഞ്ഞൊഴുകി. അവിടെ കൂടിനിന്നവര്‍ പോലും കരഞ്ഞു. കാരണം വിനുവിന്റെ വയലിനില്‍ നിന്നും ഉയര്‍ന്ന സംഗീതത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക മാന്ത്രികശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ നാദം മുറുകവേ വീണയുടെ അവസാനശ്വാസം നിലച്ചു. അതോടൊപ്പം തന്നെ വിനുവിന്റെ കൈകളും നിശ്ചലമായി. അവനും ഒരു തേങ്ങലോടെ നിലം പതിച്ചു. തന്നേക്കാള്‍ ചെറുപ്പവും എന്നാല്‍ തന്നേക്കാള്‍ വിവേകവുമുണ്ടായിരുന്ന തന്റെ ആത്മാര്‍ത്ഥസുഹൃത്തിന്റെ വേര്‍പാട് അവന് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു.<br /><br />- മാത്യു -<br />posted by മഴത്തുള്ളി @ 4:25 AM <br /><br />8 Comments:<br />At 6:12 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />എന്റെ പുതിയ പോസ്റ്റ്. <br /><br />ഇതു കണ്ട് ആരെല്ലാം ചിരിക്കുമെന്നറിയില്ല. തെറ്റുകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുമല്ലോ.<br /><br />- മാത്യു -<br /><br /> <br />At 6:33 AM, പാര്‍വതി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />പലജാതി മനുഷ്യര്‍,<br />പലവിധ നിരൂപണങ്ങള്‍,<br />വഴിതേടുന്ന നേരത്തു സ്വന്തം<br />മനസാക്ഷിമാത്രം തുണവരട്ടെ.<br /><br />കഥയുടെ ത്രെഡ് കൊള്ളാം.<br /><br />-പാര്‍വതി<br /><br /> <br />At 8:21 AM, വല്യമ്മായി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />നല്ല കഥ.വായിച്ച് സങ്കടമാ വന്നത്.ചിരിയല്ല. മടിച്ചിരിക്കാതെ ഇനിയുമിനിയും എഴുതൂ.ആശംസകള്‍<br /><br /> <br />At 9:52 PM, ഇത്തിരിവെട്ടം© ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />നല്ലകഥ... നന്നായിരിക്കുന്നു. കൂടുതല്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.<br /><br /> <br />At 10:04 PM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />പാര്‍വതി : എന്റെ ബ്ലോഗിന് നല്‍കിയ കമന്റിനു നന്ദി.<br /><br />വല്യമ്മായി : കഥ വായിച്ച് സങ്കടം വന്നെന്നോ. അപ്പോള്‍ ഇനി ഞാന്‍ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നതൊക്കെ ചിരിക്കുന്നത് വേണോ?<br /><br />ഇത്തിരിവെട്ടം : കമന്റിനു നന്ദി. 2-3 എണ്ണം പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. വെറുതെ 2 ദിവസം അവധി കിട്ടിയപ്പോള്‍ എഴുതിയത്.<br /><br /> <br />At 10:56 PM, സ്വപ്നം swapnam ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />സ്നേഹത്തിന്റെ ശക്തി, അതിന്റെ മാസ്മരികത, അനുഭവിച്ചവര്‍ക്കേ മന‍സ്സിലാകുകയുള്ളു.നഷ്ടപ്പെടലിന്റെ വേദന പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. ഇത്ര നന്നായി വാക്കുകളീലൂടെ ഈ ചിത്രം ഒരു കഥയായി മാതു....വരച്ചുകാട്ടിയിരിക്കുന്നു.വളരെ മനോഹരമായിരിക്കുന്നു മാത്യു,പ്രേമം.....അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലേ?‍<br /><br /> <br />At 3:38 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />സ്വപ്നം : അഭിപ്രായം എഴുതിയതിന് നന്ദി. അവസാനത്തെ ചോദ്യത്തിനുത്തരം അതെ എന്നാണ്.<br /><br /> <br />At 1:39 AM, sujith ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ചെറുകഥ വായിച്ചു. നന്നായിരിക്കുന്നു. ഈ കഥയെഴുതുവാനുള്ള പ്രചോദനമെന്തായിരിക്കുമെന്നു അരിയാ‍ന്‍ ആഗ്രഹമുണ്ട്..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-7381086740663592228?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-42244427750395606122007-03-09T12:03:00.002+05:302007-07-23T19:15:12.490+05:302007-07-23T19:15:12.490+05:30Monday, August 07, 2006<br /><br />ഓണക്കാലം വരവായി. ചെറുപ്പകാലത്തെ രുചികരമായ ഓണക്കാലവിഭവങ്ങള്‍ എല്ലാവരുടേയും മനസ്സില്‍ പച്ചപിടിച്ചു കിടപ്പുണ്ടാകും.<br /><br />അപ്പോള്‍ ഒരു പച്ച വാഴയിലയില്‍ തന്നെ നമുക്ക് കേരള വിഭവങ്ങള്‍ കഴിച്ചു തുടങ്ങാം അല്ലേ.<br /><br />പപ്പടം, പഴം, പായസം എല്ലാം റെഡി.<br /><br />കണ്ടപ്പോഴെ വായില്‍ കപ്പലോടിച്ചാലോ!<br /><br />കാളനും, അവിയലും, തോരനും, ഇഞ്ചിക്കറിയും എല്ലാം കൂട്ടി ഒരു വീശങ്ങു വീശാം...<br /><br />അവസാനം ഒരു ഗ്ലാസ് പായസം കൂടി!<br /><br />- മാത്യു -<br />posted by മഴത്തുള്ളി @ 3:19 AM<br /><br />3 Comments:<br />At 4:59 PM, സ്നേഹിതന്‍ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഓണം നേരത്തേ എത്തിയപ്പോലെ.<br />കൊള്ളാം ചിത്രങ്ങള്‍ (വിഭവങ്ങളും).<br /><br /><br />At 12:20 AM, ബിജോയ്‌ മോഹന്‍ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />കൊള്ളാമല്ലോ മാത്യൂ, ഓണം വരുന്നതിനുമുംബേ സദ്യ റെഡിയായോ<br /><br /><br />At 3:15 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />സ്നേഹിതാ, ബിജോയ്, നന്ദി. ഞാന്‍ മറ്റു വിഭവങ്ങള്‍ എല്ലാം മാറ്റി. കാരണം ഓണസദ്യ ആണ് നല്ലതെന്നു തോന്നി ബ്ലോഗ് പേജ് കാണുമ്പോള്‍.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-4224442775039560612?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-25470505028672305522007-03-09T12:03:00.001+05:302007-07-23T19:14:27.438+05:302007-07-23T19:14:27.438+05:30Monday, July 24, 2006<br /><br />കുറേ നാളായി ഞാന്‍ ഒരു ഫോട്ടോ ഗാലറി തുടങ്ങിയിട്ട്. പൂക്കളും, പക്ഷികളും, പുഴകളും എല്ലാം അതിലുണ്ട്. അതിന്റെ ഒരു ലിങ്ക് താഴെ കൊടുക്കുന്നു.<br /><br />http://mathew2006.fotopic.net<br /><br />ഈ മനോഹര ചിത്രങ്ങളുടെ സമാഹാരം ഇനിയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. കണ്ടിട്ട് അഭിപ്രായം അറിയിക്കുമല്ലോ.<br /><br />സ്നേഹത്തോടെ<br /><br />- മാത്യു -<br />posted by മഴത്തുള്ളി @ 4:25 AM<br /><br />10 Comments:<br />At 6:40 AM, kumar © ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />മാത്യൂ, നിങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ കണ്ടു. വാക്കുകളില്ല വര്‍ണ്ണിക്കാന്‍.<br />Toyoto Camry യുടെ ചിത്രങ്ങളൊക്കെ കണ്ടു. താങ്കള്‍ ഒരു ആഡ്വര്‍ടൈസിങ് ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ കൂടിയാണല്ലേ?<br />നോകിയ കളക്ഷന്‍ ബേറ്റ്സിനുവേണ്ടി ചെയ്തതാണോ?<br /><br />ഈ ചിത്ര വിസ്മയങ്ങളെകുറിച്ച് കമന്റെഴുതി അതിന്റെ വില കുറയ്ക്കുന്നില്ല. മനോഹരം.<br /><br /><br />At 6:52 AM, ബിന്ദു ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />Wow! വളരെ മനോഹരം!<br />:)<br /><br /><br />At 6:52 AM, ശ്രീജിത്ത്‌ കെ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ചിത്രങ്ങള്‍ മനോഹരമായിരിക്കുന്നു. ചിലതെങ്കിലും ഇവിടെ പോസ്റ്റ് ചെയ്യാമായിരുന്നു. ആ സൈറ്റില്‍ നാവിഗേഷന്‍ സുഖകരമല്ല.<br /><br /><br />At 6:56 AM, താര ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />മാത്യൂ, ഇതെല്ലാം താങ്കള്‍ എടുത്ത ചിത്രങ്ങള്‍ തന്നെയാണോ? ആണെങ്കില്‍ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ അഭിനന്ദനങ്ങള്‍! അത്രയ്ക്ക് ഭംഗിയായിട്ടുണ്ട്!<br /><br /><br />At 7:05 AM, സു Su ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />മാത്യൂ :) ചിത്രങ്ങളെല്ലാം വളരെ നന്നായിട്ടുണ്ട്.<br /><br /><br />At 7:06 AM, ശ്രീജിത്ത്‌ കെ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഇവിടെ ഇടുന്ന കമന്റുകള്‍ പിന്മൊഴികളില്‍ എത്തുന്നില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.<br /><br />മലയാളം ബ്ലോഗുകള്‍ക്കുള്ള സെറ്റിങ്ങ്സ് ചെയ്തിട്ടില്ലേ?<br /><br /><br />At 9:21 PM, ബിജോയ്‌ മോഹന്‍ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />മാത്യൂസേ,<br /><br />ഞാനും ഒരു ഡെല്‍ഹിക്കാരനാണ്‌. ശ്രീജിത്ത്‌ പറഞ്ഞതുപോലെ എല്ലാ ഫോട്ടോകളും കാണാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. ഫോട്ടോകള്‍ക്കു മാത്രമായി ഒരു പുതിയ ബ്ലൊഗ്‌ തുടങ്ങുന്നതു നന്നായിരിക്കും.<br /><br />ബിജോയ്‌<br /><br /><br />At 12:58 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />കുമാര്‍, ഞാന്‍ താങ്കളുടെ ബ്ലോഗും കണ്ടിരുന്നു. വളരെ നന്നായിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ അത്ര വലിയ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ ഒന്നുമല്ല. എന്റെ ഗാലറിയില്‍ ഉള്ള മിക്ക ചിത്രങ്ങളും ഞാന്‍ പലയിടത്ത് നിന്നുമായി സംഘടിപ്പിച്ചതാണ്.<br /><br />ബിന്ദു, വളരെ നന്ദി.<br /><br />ശ്രീജിത്ത്, ഞാന്‍ സമയം പോലെ കുറെ ഫോട്ടോസ് ഇവിടെയും പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്.<br /><br />താര, ഈ ചിത്രങ്ങളില്‍ കുറെ ഞാന്‍ എടുത്തതാണ്. കുറെ എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടത് പലയിടത്തു നിന്നുമായി ഞാന്‍ ശേഖരിച്ചതാണ്.<br /><br />സു, നന്ദി.<br /><br />ശ്രീജിത്ത്, ഞാന്‍ ഇടക്ക് പിന്മൊഴികള്‍ മാറ്റി എണ്ടെ ഇമെയില്‍ ഐ. ഡി. അവിടെ ഇട്ടിരുന്നു. ഇപ്പോഴാണ് കാര്യം മനസ്സിലായത്. നന്ദി.<br /><br />ബിജോയ്, ഫോട്ടോകള്‍ക്കായി പുതിയ ബ്ലോഗ് തുടങ്ങാം. സമയം കിട്ടട്ടെ. നന്ദി.<br /><br /><br />At 5:36 AM, ബിജോയ്‌ മോഹന്‍ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഞാന്‍ Okhla Phase-3-ല്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നു. Shalimar gardeni-ല്‍ താമസ്സം.<br /><br /><br />At 2:27 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഓക്കെ, നന്ദി.<br /><br />ഞാന്‍ ഓഖ്‌ല, ഷാലിമാര്‍ ഗാര്‍ഡന്‍ ഒക്കെ വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ വരാറുണ്ട്.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-2547050502867230552?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-77086801416102056852007-03-09T11:59:00.000+05:302007-07-23T16:50:41.027+05:302007-07-23T16:50:41.027+05:30Monday, July 17, 2006<br /> <br />ഡല്‍ഹിയിലെ കൊടും ചൂടിനു വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് ഇന്ന് രാവിലെ മുതല്‍ മഴ തകര്‍ത്തു പെയ്യുകയാണ്. വല്ലപ്പോഴും പെയ്യുന്ന മഴ ചെറുപ്പകാല ഓര്‍മ്മകളെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തുന്നു. നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് റോഡുകള്‍ തോടുകളായി. എന്നാല്‍ തുള്ളിക്കൊരു കുടം പെയ്യുന്ന മഴയെ ഞാന്‍ സന്തോഷത്തോടെയാണ് എതിരേറ്റത്. മഴ നോക്കിയിരിക്കാന്‍ തന്നെ എന്തൊരു രസം. രാവിലെ മൂടിക്കെട്ടിയ പ്രഭാതം കണ്ടപ്പോഴെ ഞാന്‍ എന്റെ റെയിന്‍ കോട്ട് പുറത്തെടുത്തു. മഴയിലൂടി ബൈക്ക് ഓടിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഒരു ഹരമാണ്. മഴ ആയതിനാല്‍ വാഹനങ്ങള്‍ കുറവായിരിക്കും. അതിനാല്‍ നല്ല സ്പീഡില്‍ തന്നെ വണ്ടി ഓടിക്കാം. വെള്ളം ഇരുവശത്തേക്കും ചീറ്റിത്തെറുപ്പിച്ചു പോകുംബൊള്‍ ചെറുപ്പത്തിലെ വിക്രുതികളായിരുന്നു മനസ്സ് നിറയെ.<br /><br />എന്റെ നാട് ഇടുക്കി ജില്ലയിലെ തൊടുപുഴയില്‍ നിന്നും ഒരു 20 കിലോമീറ്റര്‍ അകലെ ഉടുംബന്നൂര്‍ എന്ന സ്ഥലത്താണ്. നിറയെ തോടുകളും കുളങ്ങളും പുഴകളുമുള്ള നാട്. നിറയെ റബ്ബര്‍ മരങ്ങള്‍. മഴക്കാലമായാല്‍ ഉടുംബന്നൂരിന് ഒരു പ്രത്യേക ഭാവമാണ്. റബ്ബര്‍ മരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഇരുട്ടടച്ച് മഴ പെയ്യും. മഴ കണ്ട് നില്‍ക്കുന്നതു തന്നെ ഒരു പ്രത്യേക രസമാണ്. മഴയുടെ കൂടെ കാറ്റ് കൂടി ഉണ്ടെങ്കില്‍ പറയുകയും വേണ്ട. രാവിലെ തുടങ്ങുന്ന മഴ ചിലപ്പോള്‍ സന്ധ്യ ആയാലും തീരില്ല. മഴക്കാല രാത്രികളില്‍ മൂടിപ്പുതച്ചു കിടക്കാന്‍ എന്തൊരു സുഖമായിരുന്നു. മഴയില്‍ വിവിധ തരം ജീവജാലങ്ങളുടെ ശബ്ദം അപ്പോള്‍ ഉയര്‍ന്നു കേള്‍ക്കാം. ചെറു തവളകളുടെയും ചീവീടുകളുടെയും മഴയുടേയും ശബ്ദമായിരുന്നു അന്നത്തെ ഉറക്കുപാട്ട് തന്നെ. കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓര്‍മ്മയുടെ മണിച്ചെപ്പില്‍ നിന്നും പുറത്തു ചാടുന്ന ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരുപിടി ഓര്‍മ്മകള്‍ ആണ് ഇടക്കിടെ പെയ്യുന്ന ഡല്‍ഹിയിലെ മഴ എനിക്ക് സമ്മാനിക്കുന്നത്.<br /><br />posted by മഴത്തുള്ളി @ 11:04 PM <br /><br />13 Comments:<br />At 2:33 AM, കെവി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />പെയ്യട്ടങ്ങനെ പെയ്യട്ടേ,<br />മാനം നിറഞ്ഞു പെയ്യട്ടേ<br /><br /> <br />At 3:34 AM, കല്യാണി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />മഴ എല്ലാര്‍ക്കും ഇഷ്ടല്ലേ...എങ്കിലും മഴ എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍, അതും വെണ്ണിയാനിയുടെ അയല്‍പ്രദേശമായ ഉടുമ്പന്നൂരിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാവുമ്പോള്‍ വിക്ടറിനേയെ ഓര്‍മ വരുന്നുള്ളു..<br /><br /> <br />At 5:46 AM, ദിവാ (ദിവാസ്വപ്നം) ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />കൊണാട്ട് പ്ലേസുകാരനു സ്വാഗതം. <br /><br />ഞാനും ഒരു പഴയ ഡെല്‍ഹിക്കാരന്‍.<br /><br />ഹാപ്പി ബ്ലോഗിംഗ്...........<br /><br /> <br />At 5:15 AM, ഇളംതെന്നല്‍.... ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />സ്വാഗതം സ്വാഗതം<br /><br /> <br />At 2:48 AM, പട്ടേരി l Patteri ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />സ്വാഗതം...<br />കര്‍ക്കിടകത്തിലെ പേമാരി പോലെ പെയ്തിറങ്ങട്ടെ ഇവിടെ നിന്റെ ബ്ലൊഗുകള്‍...<br /><br />പെയ്തിറങ്ങുന്ന ആ മഴതുള്ളികള്‍ ആസ്വദിക്കാന്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും വരുന്നുണ്ടിവിടെ... തകര്‍പ്പന്‍ ബ്ലൊഗുകള്‍ പ്രതീക്ഷിചുകൊണ്ടു. <br />സസ്നേഹം , ഞാന്‍...<br /><br /> <br />At 10:53 PM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />എന്റെ ചെറിയ ബ്ലോഗിനു അഭിപ്രായങ്ങള്‍ എഴുതിയ എല്ലാ കൂട്ടുകാര്‍ക്കും എന്റെ നന്ദി.<br /><br />കെവിന്റെ ബ്ലോഗ് മിക്കതും വായിച്ചു. <br /><br />കല്യാണി പറഞഞ വിക്ടറിന്റെ ഓര്‍മ്മ വന്നതു തന്നെ ഇതു എഴുതിയപ്പോഴല്ലേ. ഇങ്ങനെ പഴയ മറന്നുപോയ കാര്യങ്ങളെ (ചീത്ത ആയാലും നല്ലതായാലും) വീണ്ടും ഓര്‍മ്മിക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ലേ?<br /><br />ദിവാസ്വപ്നത്തിന്റെ ബ്ലോഗുകള്‍ വായിച്ചു. എണ്ടൈസറിണ്ടെയും ഇന്റ്ര്‌വ്യുവിന്റെയും ഒക്കെ കാര്യങ്ങള്‍ കലക്കി. എന്റെ വീട് കുത്തബ് മിനാറിന്ടെ അടുത്താണ്.<br /><br />ഇളംതെന്നലിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ക്ക് നന്ദി.<br /><br />പട്ടേരിയുടെ കമന്റിനും നന്ദി.<br /><br />മാത്യു, ന്യു ഡല്‍ഹി.<br /><br /> <br />At 12:05 AM, വക്കാരിമഷ്ടാ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />സ്വാഗതം. ഇവിടെയും ഭയങ്കര മഴ...<br /><br /> <br />At 12:20 AM, saptavarnangal ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />മാത്യു,<br />സ്വാഗതം!<br />മറ്റൊരു ബൂലൊകവാസി,<br />മറ്റൊരു തൊടുപുഴക്കാരന്‍!<br /><br /> <br />At 1:21 AM, മഴത്തുള്ളി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />വക്കാരിമഷ്ടാ,<br /><br />സ്വാഗതം അങ്ങോട്ടും. ബ്ലോഗു പേജ് കണ്ടിരുന്നു.<br /><br />സപ്തവര്‍ണ്ണ്‌ങ്ങള്‍ തൊടുപുഴയിലെവിടെയാണ് എന്നു മനസിലായില്ല.<br /><br />- മാത്യു -<br /><br /> <br />At 2:47 AM, നന്ദു കാവാലം ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />വയനാട്ടിലെ ബന്ധു വീട്ടില്‍ പോയപ്പോള്‍ വിഷമം അറിഞ്ഞില്ലേ? അതു പിന്നെ ടാക്സി പിടിച്ചു ഇടുക്കിയില്‍ പോയെങ്കിലും മഴയും കുളങ്ങളും കാണാമെന്നു വയ്ക്കാം . ഇവിടെ ഗള്‍ഫിലെവിടെ കുളം? നാട്ടില്‍ നിന്നു വരുന്നവരോടെല്ലാം ഞാന്‍ പറയും ഒരു കുളമെങ്കിലും കൊണ്ടു വരാന്‍, അവര്‍ പറയും എയര്‍ ഇന്‍ഡ്യ വിമാനത്തില്‍ 30 കിലോയില്‍ കൂടുതല്‍ അനുവദിക്കുന്നില്ലെന്ന്.നല്ല ലളിതമായ എഴുത്ത്. തുടരണെ...നന്ദു.<br /><br /> <br />At 3:13 AM, സുല്‍ | Sul ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />രം<br />തുരം<br />ആതുരം<br />ഗൃഹാതുരം<br />ഗൃഹാതുരചിന്തകള്‍ മനോഹരം മഴത്തുള്ളീ<br /><br />-സുല്‍<br /><br /> <br />At 3:18 AM, ഇത്തിരിവെട്ടം© ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />ഹോ... മഴത്തുള്ളി മാഷേ... മഴയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ് കൊതിപ്പിക്കാതെ.<br /><br />മഴ എന്ന് കേട്ടാല്‍ നാടും തോടും പാടവും തിമര്‍ത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയും ആ മഴയില്‍ കടലാസുകപ്പലിറക്കിയുന്ന കുട്ടിക്കാലവും എല്ലാം നൊടിയിടേ മനസ്സിലെത്തും...<br /><br />ഒത്തിരി ഇഷ്ടം ഈ പോസ്റ്റ്.<br /><br /> <br />At 3:44 AM, indiaheritage ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു…<br /><br />"<br />രം<br />തുരം<br />ആതുരം<br />ഗൃഹാതുരം<br />ഗൃഹാതുരചിന്തകള്‍ മനോഹരം മഴത്തുള്ളീ--<br />----"<br />ഞാന്‍ സംഗീതശാസ്ത്രത്തില്‍ പിന്നീട്‌ എഴുതുവാന്‍ വച്ചിരുന്ന സ്രോതോവഹയതിപ്രയോഗം ദേ സുല്ലെടുത്തിട്ടു കലക്കി.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-7708680141610205685?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4850769055090438417.post-7303183812447441392007-03-09T11:40:00.000+05:302007-03-09T11:48:31.587+05:302007-03-09T11:48:31.587+05:30Monday, July 17, 2006<br /><br />അണ്ണാനേ അണ്ണാനേ<br />ഉണ്ണാന്‍ വാ കൊച്ചണ്ണാനേ<br />ഇലയിട്ടേ ചോറിട്ടേ<br />ഇവിടെക്കേറിയിരുന്നാട്ടേ<br /><br />ഉണ്ണികളേ വികൂതികളേ<br />ഊണു കഴിക്കാന്‍ ഞാ‍നില്ലേ<br />മിണ്ടല്ലേ മിണ്ടല്ലേ<br />കണ്ടന്‍ പൂച്ചയെ കണ്ടില്ലേ?<br /><br />- മാത്യു -<br />posted by മഴത്തുള്ളി @ 5:56 AM <br /><br />0 Comments:<br />Post a Comment<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4850769055090438417-730318381244744139?l=mazhaththullikal.blogspot.com' alt='' /></div>മഴത്തുള്ളിhttp://www.blogger.com/profile/15594173132660379722noreply@blogger.com0