مازیار

2012-01-27T22:24:00.002Z

دو عکس

آناهیتا بالاخره به قولش عمل کرد و دو عکس را تایپ کرد. چند سالی هست این نوشته را اسکن کرده‌ام و با اجازه خود استاد، هر وقت مناسب حال کسی باشد برایش می‌فرستم. حالا تایپ شده روی اینترنت در دسترس است و امیدوارم خواننده بیشتری پیدا کند. خواندنش واجب است.

2012-01-26T22:07:00.002Z

Je t'aime

اینجا

2012-01-24T22:32:00.000Z

از ترانه بایگانی شده گربۀ بی‌خیال

اسب بی‌سوار ستار

یا که نعره‌های غیرت توی کوچه‌های دلوار

توی آشوبۀ چنگیز، رستم از قصه نیومد

بارها چلّه نشستیم، آرش از قلّه نیومد

اسم اون قرار ننگین، چجوری میشه گلستان

تیکه تیکه کنده می‌شد، پاره‌های تن ایران

نشد یک مدّت بگذرد، تن این ملّت نلرزد.

2012-01-23T21:44:00.001Z

این اینگیلیسا

یک مدتی است، جوجوهام در بیمارستان بند کرده‌اند به نوشتن من. یکی دوباری غافلگیرم کردند به فارسی نوشتن و قصّه شروع شد. اوّل می‌گفتند شعرها را ترجمه کن. هه هه. تمیز آب پاکی ریختم که هیچ عملی نیست و مضمون ترجمه بکن هم نیستم. بعد درآمدند که اصلاً چرا به انگلیسی نمی‌نویسی. خیلی هه هه. همینم مانده بود، بشوم اسباب‌بازی شماها که بقول رفیقم هنوز جوج هم نشده‌اید. بعد بامزه‌تر شد، فرمودند اصولاً نگران من هستند که پشت فرمان شعر می‌نویسم. گفتم این هم که هیچ تازگی ندارد، ما عمری است در حال رانندگی یا در تاکسی و اتوبوس در ذهنمان می‌نویسیم. تازه، شعر هم ننویسیم، کلاس فرانسه یا سلفژ دایر است. اگر هم فعلاً همه چیز تعطیل شده حتی کار ترانه، درست بخاطر نوشتن همین شعرهاست که امیدوارم دست آخر از همه اینها چندتایی نگه‌داشتنی دستم بماند. ول کن نیستند البته، یکیشان که سمج‌تر است و حسابی بقول خودش اینتریگد شده (همینجوری گفت به جدّم) هر شعری که روی فیسبوق هوا می‌کنم، فرت پیغام می‌دهد که این آخری در چه موردی است. چند وقت پیش هم داشتم با چند نفر حرف می‌زدم که یک هو دیدم از اتاق بغل اینتروی پیانو رفتن شروع شد. رفتم می‌بینم، یک مشت دانشجو دور خودش جمع کرده دارند با خیال راحت کلیپ رفتن تماشا می‌فرمایند. یک توپ و تشری رفتیم که جمع کنید بساط را و دِهه. جدی هستیم مثلاً، خیر سرمان. البته طبق معمول با بدجنسی کامل اصلاً رو نمی‌کنم که به انگلیسی هم کارهایی هست و اگر پیش خودمان بماند، شما دوست داشته باشید، می‌توانید صدا و گیتار مرا حدوداً از دقیقه 11 این فیلم کوتاه بشنوید. فکر می‌کنم تنظیم اگر بشود با یک اجرای تمیزتر، شاید پر بدک نباشد.

2012-01-22T01:12:00.001Z

Je suis Malade

اینجا

.

2012-01-21T12:59:00.001Z

در تقویم با تو

شبهای بلند زمستان

کم می‌آورند

فقط کمی برایت فروغ می‌خوانم

حیدربابا را نمی‌توانی درست بخوانی

می‌خندم.

2012-01-20T19:20:00.001Z

به تو نمی‌آمد

گرفتار چتر و چراغ و چرای این پرسه بی‌دلیل باشی

وقت باران

به تو نمی‌‌آمد

در بارگاه پائیز

برق نگاه را ببینی و بگذری

اندوه ماه را نشنوی

وقت عشق

به تو نمی‌آید این پوست شیر

این پوست شیر

وقتی که بلبلی غمگین

در چشمهات خانه کرده و خاموش است.

2012-01-19T21:53:00.001Z

Erkekler Ağlamaz

اینجا

.

2012-01-17T22:41:00.001Z

از پَت و مَت

خانه ساختن برنمی‌آید

از من

فراموش کردنِ تو.

2012-01-16T18:50:00.001Z

چقدر شیرین است، اصغری که فرهادی است

چی بنویسم که از صبح، ملّت ننوشته باشند. امروز را، یادمان بماند.

2012-01-15T23:24:00.001Z

بین ما، طرفداران فروغ، نام ایرج گرگین همه این سالها یادآور تنها مصاحبه‌ای بود که از فروغ مانده بود. صدایی بود متین و آرام که درست می‌پرسید و فضا می‌ساخت تا فروغ عجول و شوخ، تند تند بلبلی کند و همه حرفهایش را بزند. حرفهایی که ظاهراً همان سالها، هم کلی سر و صدا کرده بود، هم کلی قشقرق بپا. شکی نیست نام بلند ایرج گرگین، بخصوص برای جماعت روزنامه‌نگار معنای دیگری دارد و میراث عظیمش فراموش نخواهد شد اما برای دوستداران شعر و بخصوص شیفته‌گان شعر فروغ همان یک مصاحبه یکه بس که تا ابد ممنون ایرج گرگین باشند. یک مصاحبه دیگر هم از او یادم مانده که اخیراً بود و به تلویزیون صدای آمریکا آمد. متین مانده بود و صداقت بی‌نظیری داشت. حتی وقتی از او در مورد شوهر خواهرش، خسرو گلسرخی پرسیدند، در مورد مقام شاعری خسرو هیچ اغراقی نکرد و به عمل سیاسی‌اش هم که رسید چه صادقانه گفت که خسرو در این اندازه‌ها نبود و جان جوانش را سوق دادند آنگونه در دادگاه بگوید و بشود آنچه همه می‌دانند، نباید می‌شد. ایرج گرگین به تمام معنی کلمه آقا بود و از این دست نه فقط بین روزنامه‌نگاران، که در این روزگار بسیار کمیاب و بلکه نایاب است. طی این همه سال عاشقانه کار کردن، کنار ایرج گرگین لابد بسیاری بوده‌اند که الان افتخار یا ادعای شاگردی او را دارند. مثل همیشه، این امید به دل آدم می‌ماند، حالا که نیست، دستکم سایه او باشند.

2012-01-14T22:06:00.001Z

دیالوگ حرمان – منیفست 2

به نبودنت عادت نمی‌کنم، نمی‌توانم

به نداشتنت

به خالی پنجره‌ای که سهم اندک من

از آسمان و ابر و ستاره را قاب می‌گیرد

به لرز صدات

که ثبات دروغین این خانه را نمی‌آشوبد

به نامم

که از لبهات نمی‌شنومش

به نامت که ممنوعش کرده‌ای و

به تن شعرهام حرام است

~~بهفهمنبوسیدنقدرکهگلویتمنازبهشتاست~~

عادت نمی‌کنم

نه، من به نبودنت عادت نمی‌کنم، نمی‌خواهم.

2012-01-13T23:49:00.002Z

در قونیه 3

خیابانی بلند و آرام

دهلیز شب است

از سماع درویشان برمی‌گردیم

تمام شب

در بوی تن تو می‌چرخم

دواّر.

2012-01-12T21:36:00.001Z

HMS Victory - Portsmouth

HMS Warrior - Portsmouth

2012-01-11T20:03:00.000Z

تو صادقانه اعتراف می‌کنی

من کودکانه مؤمنم

چطور باور کنم،

در تو ترانه‌ای نیست

رویاها از تو بارورند.

2012-01-09T21:01:00.005Z

آمدنت خجسته باشه، آقا

اگر بخواهم همه درخواستها را اجابت کنم فکر می‌کنم باید نیم ساعتی بوسه بارانش کنم که عملی نیست. بوسه‌های فرجام* را اما، همیشه رسانده‌ام و می‌رسانم. به این مرد مدیونم. یک عمر ترانه‌هاش را زمزمه کرده‌ام، پاش افتاده با همهء حجم حنجره هم خوانده‌ام، اما دِینم فقط شعر و ترانه و ادبیات نیست. از او یاد گرفته‌ام که می‌توان رنج برد اما از کسی طلبکار نبود، می‌شود عذاب کشید اما از زیبائی نوشت و روز به روز زلال‌تر و زیباتر شد. و خلاصه می‌توان دچار بود و دچار ماند.

سراینده آن گل سرخ

*برای فرجام یک خوابی هم دیده‌ام که صدایش بعداً در می‌آید.

2012-01-09T00:02:00.001Z

Clifton Suspension Bridge - Bristol

Bath

Bath Abbey

2012-01-08T10:42:00.001Z

از گذشته 2

طور تجلّی را

در نگاهی خسته و آوازی گمشده دیدیم

وانگاه از دشتهای سوخته

هرم عطش را دزدیدیم

و خندیدیم به تلألو یک واژه که می‌گفت

آب آب.

۷۳/۵/۲۸

چاپ شده در ماهنامه روزگار وصل خدابیامرز
.

2012-01-07T14:36:00.001Z

از گذشته

در ماضی بعید تو هستم شاید

وقتی تو

تو حال و همیشه استمراری هستی.

12.12.9

2012-01-06T19:43:00.001Z

در فرجه‌های پیش آمده بین کار اصلی، بعضی روزانه‌ می‌نویسند که صفحه فعال بماند یا چه می‌دانم، قلمشان روان بماند اما آدم گاهی از روزانه‌نویسی به روزمره‌گی می‌افتد. من فعلاً صفحه عکسها را با عکسهای مسافرتهای امسال به‌روز می‌کنم تا باز برگردم به شعر. برمی‌گردم به شعر.

2012-01-05T21:06:00.003Z

گفتم ملامت آید گر گرد دوست گردم

و الله ما راینا حبا بلا ملامه

حافظ لامصب

2012-01-02T01:04:00.000Z

کلافه‌ام. پرم از تصویرها و حرفهای ناگفته این‌روزها و می‌بینم که کلی از همیشهء خودم جلو زده‌ام و از طرفی هم می‌دانم که این حال خیلی نمی‌پاید و تا هست باید حداکثر استفاده را برد اما چکنم، آن خلوتی که لازم دارم تا این تصویرهای خام را بپرورم این روزها ندارم. نگران نیستم، چون به تجربه می‌دانم این حالم برمی‌گردد امّا کلافه‌ام چون می‌دانم وقتی برود زمان برگشتش معلوم نیست و فراخواندنش هیچ سودی ندارد و فقط باید گوش به زنگ و منتظر ماند.

2012-01-01T16:32:00.001Z

New Year's Eve - London - 2012

بقیه عکسها در فیسبوک و ویدئوها در فلیکر
.

2011-12-30T14:39:00.001Z

مریم شماره 1 اینجاست.

بساطشو ولو کرده رفته خوابیده. ما هم فعلاً براش تیریپ مهربونی گذاشتیم و بوی بارون و وارث و شام آخر و از این قصّه‌ها و بساط. حالا به گل آتیش آتیشی و – این ترانه فلک‌زده اسمش چیه؟ *- اینها هم می‌رسیم کم‌کم. صبر کن.

*پیدا کردم. اسمش هست سرو ِ ناز. اینقدرها هم افتضاح نیست بیچاره، ما این را اینطور چماق کردیم.

2011-12-29T20:09:00.001Z

تقویم

این روزها نمی‌گذرند

خط می‌خورند

در تن تقویمِ بی تو

...