|| माझी रचना ||

Kids can travel too

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Mon, 10 Jul 2023 07:32:00 -0700

I am taking my son for long drives (on two wheeler) and tours since when he was only six months places around Pune like Sinhagad, Panhala, Jejuri, Pabe ghat, Tamhini ghat, Malshej ghat, Lonavala, Khanadala, Mahabaleshvar, Panchgani and many more. His first long tour was at Shimla Manali for 6 nights and 7 days at the age of five. He had co-operated with us alot that we three enjoyed each and every moment.

It was a long, though journey. First of all we took flight to Delhi from Nagpur. Then luxury bus from Delhi to Manali. As our starting date was 07 Feb 2019 there were big snow fall which caused for traffic Jaam.

I can not imagine, our vehicle stuck in Jaam due to heavy snowfall so we were on the road for 3 to 4 hour in lowest temperature.

For kids its impossible to sit at a place for much time. As usual my son made excuse to jump out of the bus. I made him to wear all warm clothes and let go outside.

The view was so scenic. All the thimgs, trees, paths, mountains has tucked by White snow. I admired to Himachal Police for making Bone fires. It relieved our stress, anxiety we caught due to cold. They also provided warm water. My son had developed friendship with some Policeman and asked for selfi. They also permitted politely. I am glad to be there to see such sight of men in uniform with my champ.

Now he has became a master in travelling.

Being with him makes me a kid again. So sometimes I don't mind to behave childishly which gives lots of headache to my Mr hubby😍😀. But also he enjoys alot & fullfill this two kids all demands☺️.

To be continue :

#kidscantraveltoo

Writer, Archana Sonagre Wasatkar PG in Counselling in Mental Health

बहीण भाऊ

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Mon, 3 Aug 2020 01:13:00 -0700

मनाच्या कोपऱ्यात

हृदयाच्या कप्प्यात

दडलेलं नातं,

खुद्कन हसलं

जेव्हा हातात बहिणीनं

पाठवलेल्या राखीचं पाकीट पडलं !

पहिला मित्र, पहिली मैत्रीण

बहीण भाऊ आणि कोण?

किती ती भांडणं,

रुसव्या फुगव्यांचा खेळ,

भाऊ राज्याचं चिडवून चिडवून

बहिणीला मेतकुटीला आणणं !

अखेर तिचं आईला शरण जाणं

अन बाबांच्या हातून भावाचं धपाटे खाणं !

दिवसांचा अबोला

बघून घ्यायच्या धमक्या

रात्री परत दंगा मस्ती अन पंगा !

असंच भांडता भांडता

कधी वयात आलो

हेही न समजणं,

"आता सगळंच तूझ्या एकट्याचं!

मी फिरकणार पण नाही हं इकडे!"

लाडक्या बहिणीचं भावाची फिरकी घेणं !

मात्र बहिणीचं लग्न लावून

दुसऱ्याच्या हवाली करणं

म्हणजे भावासाठी जसं

काळीज काढून देणं !

त्याचं बिचाऱ्याचं

"आता मी कोणाला चिडवणार?"

असं म्हणून हसतच रडणं

अन रडतच हसणं !

चित्रकार - रेणुका

Writer, Archana Sonagre. M.A. (Public Admin).

मैत्रीची ओळख

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Sat, 1 Aug 2020 03:59:00 -0700

मैत्रीची ओळख

मैत्री म्हणजे रक्ताचं नाही तर

रक्ताच्या नात्यांनाही मागे टाकेल

असं एक नातं असतं असं फक्त लोकमत वर्तमान पत्राच्या 'मैत्र' या पुरवणीत वाचत होते आणि अशातच तिची एंट्री माझ्या आयुष्यात झाली. अति कुरळ्या केसांची, गौर वर्णाची, थोडीशी ठेंगणी, किंचित लठ्ठ पण पाणीदार सुरमई डोळ्यांची, पापण्या जणू हातानं आकार दिलेल्या. हसमुख स्वभावाची ती बाबांची बदली झाल्यामुळे आमच्या वर्गात आली. पांढरा शर्ट आणि खाकी स्कर्ट असा आमचा शाळेचा गणवेश होता. तिचा शर्ट सर्व पोरींच्या शर्ट पेक्षा वेगळा होता. त्याला कॉलरला छान फ्रिल होती. शर्ट न म्हणता टॉप म्हटलं तरी चालेल. काही दिवसात आमची बोलता चालता ओळख झाली. तेव्हा समजलं आमच्यात खूप अंतर आहे. आर्थिक परिस्थितीच नाही पण अभ्यासात ही ती अव्वल होती. तिला डॉक्टर बनायचं होतं. मुली तिला घेरून असायच्या. सर मॅडम तिची प्रशंसा करायचे. माझं तिच्याकडे आकर्षित होणं साहजिकच होतं. कारण तिच्याकडे ते सगळं होतं ज्याची मी स्वप्न पाहायची. शाळेत स्काऊट गाईड चा 2-3 दिवसांचा स्थायी कॅम्प होता. तेव्हा आम्हाला एकमेकींना जाणून घ्यायला छान वेळ मिळाला. सकाळी अंघोळीला आम्ही आपापल्या घरी जायचो. माझी आई नेमकी गावाला गेलेली. आता घरी जाऊन आंघोळ आटोपनं, मग खायला काही करणं. इतकं कधी करणार मी? या प्रश्नातच असतांना तिनी मला तिच्या घरी चल म्हटलं. आणि मी गेली. तिच्या आईनी आम्हाला गरम गरम नाश्ता करून खाऊ घातला. टिफिनही दिला सोबत. काकूसोबत आपलं मस्त जमलं.

मग कळलं की ती तिच्या आधीच्या जिवा भावाच्या मैत्रिणीला मिस करत होती आणि मी माझ्या आयुष्यात जिवा भावाची मैत्रिण कधी येईल याची वाट पाहत होती. माझ्यात जणू तिला तिची ती मैत्रीण दिसली होती की काय, काही दिवसातच आमची छान गट्टी झाली. नवीन वर्षाला तिनं मला एक ग्रीटिंग दिलं. बापरे ! भारी वाटलं मला. मैत्रिणीनं दिलेली पहिली भेट. मग आपणही काहीतरी द्यायलाच हवं. विकत घ्यायची सोय नाही. मी पत्रिकांचे ग्रीटिंग बनवून दिलं. मला वाटलं नव्हतं इतकं जास्त तिला ते ग्रीटिंग आवडलं. तिच्या निमित्ताने का होईना माझ्यातील एक एक कला बाहेर पडू लागली आणि मी जास्तीत जास्त स्वतःच्या हाताने बनवलेल्या वस्तूच तिला वाढदिवस, नवीन वर्ष, मैत्री दिवस, दिवाळीला (स्वतः पेंट केलेले दिवे ) भेट स्वरूपात दिले. आमचं एकमेकींच्या घरी जाणं वाढलं. तिचं टापटीप, सर्व वस्तूंनी सुशोभित घर मला चैन पडू देईना. आपणही चांगला अभ्यास करू, नौकरी मिळवू आणि असं घर बनवू. असं मी ठरवलं. पण

गणित माझ्या डोक्यात शिरेना.

अन इंग्रजीत मन लागेना.

बाकीच्या विषयांचं मला काही कळेना

दहावीच्या टेस्ट पेपर मधले माझे मार्क पाहून, "दहावी नापास झाली तर लग्न लावुन देऊ" अशी धमकी घरून मिळाली. "छी लग्न ! नको मला माझं आयुष्य माझ्या टर्म्सवर जगायचं आहे. नवऱ्याच्या इशाऱ्यावर नाही." मन म्हणाले. मग काय काहीही करून पास व्हायचं ठरवलं. पण खरं सांगते कॉपी हा प्रकार मला कधीच जमला नाही. मग करा मेहनत. तेव्हा तिनी माझी खूप मदत केले. मला घरी बसवून माझ्याकडून अभ्यास करवून घेतला. आमच्या घरात एक दीड किलोमीटरचं अंतर असेल. ति मला घ्यायला तर यायचीच पण घरी सोडूनही द्यायची. जेवायची खायची कशाचीच चिंता नव्हती. माझं दुसरं घरच वाटायचं मला तिचं घर. आणि बॉर्डर वर का होईना मी दहावी पास झाली. तिनी सायंस घेतलं, मी आर्ट.

इथून आमची फूट झाली. आता आम्ही एकमेकींना विसरून जाऊ अशीच सर्वांची समजूत झाली. पण तसं तर तिला जॉब लागल्यावरही झालं नाही. आम्ही एकमेकींना फोन करून बोलायचो. जमलंच तर भेटायचो. पहिल्यांदा स्मार्टकोन मी तिच्या सोबतच खाल्ला, हॉटेलिंग तिच्यासोबतच केली, शॉपिंग तिच्या सोबतच, मूवी थियेटर वारी तिच्यासोबतच झाली. आमच्या घरच्यांना आमची इतकी सवय झाली होती की आमच्यात काही बिनसलं तर टेन्शन त्यांना यायचं. आमच्यात जणू टेलीपथी चालायची. मला तिची आठवण आली की तीचा कॉल नाहीतर ती स्वतः आलीच समजायचं घरी. हेच तिच्या बाबतीतही घडायचं. जेव्हा ती इंजिनियरिंग झाल्यावर पहिल्यांदा पुण्याला गेली, तेव्हा तिच्या बाबांना तिची खूप काळजी वाटत होती. ते मला म्हणाले, "तुही जा सोबत." किती त्यांचा माझ्यावर विश्वास !

पण काळ पुढे सरकला तशा माझ्या थोडया insecurities वाढल्या. मला एका गोष्टीवर, एका धैयावर कॉन्सर्नट्रेशन करायला जमत नव्हतं. कधी हे कधी ते. एक ना धड भाराभर चिंध्या. तीही मला समजावून समजावून कंटाळली होती. ती तिच्या ऑफिस आणि वैयक्तिक आयुष्यात व्यस्त झाली.(प्रत्येकाला आपलं आयुष्य, त्यातील चॅलेंजेस आणि प्रायॉरीटीज असतात. याचा विसर मला पडला होता म्हणून की काय ) मला मात्र वाटायचं ती मला वेळ देत नाही, तिला तिचं ऑफिस, तिच्या नवीन मैत्रिणीच जास्त आवडतात, तिला माझी आठवण येत नाही, मी तिला गावंढळ वाटते, असं मला सारखं वाटायचं. याला कारण म्हणजे मला आयुष्यात इतकं महत्व, इतकं अटेंशन तिच्या आधी कोणी दिलंच नव्हतं. त्यामुळे माझं सगळं जग ति बनली होती. तिचा स्वभाव मात्र वाटेत भेटलेल्या प्रत्येकाला सोबत घेऊन चालणारा. म्हणूनच सर्वांना ति हवीहवीशी वाटत होती आणि वाटतेही. मला जेव्हा हे सगळं कळून चुकलं तेव्हा थोडा उशीर झाला होता. पण इतका नाही की आमची मैत्री तुटेल.

आयुष्यात खूप भूकंप आले, उलथा पाथल झाली. कडाडून भांडलो, एकमेकींचा राग राग केला, रडलो पडलो अन परत उठून उभ्या राहिलो. एकमेकींच्या पाठीशी पाठराखण म्हणून ! असो आम्ही आजही जीवश्च कंठश्च मैत्रिणी आहोत आणि नेहमीच राहू. अशा माझ्या प्रिय मैत्रिणीला, ऋचाला आज मैत्री दिनाच्या खूप खूप शुभेच्छा !

तु आयुष्यात आलीस म्हणून मैत्री कळली

अन पटरी वरून उतरलेली माझी गाडी रुळावर आली.😃

धन्यवाद !

©®Archana Sonagre. M.A. (Public Admin).

मैत्र जीवांचे #friendshipdayspecial

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Fri, 31 Jul 2020 05:21:00 -0700

मैत्र जीवांचं

मी बालपणी खूपच लाजरी बुजरी आणि शांत स्वभावाची होती. घरची परिस्थिती हलाखीची त्यामुळे राहणीमानही अगदीच साधं. शरीर म्हणाल तर हाडांचा सापळा. हातपाय काळे कुट्ट. स्वतःच्या शरीराची काळजी घेणं म्हणजे काय हे तर कितीतरी दिवस गावीही नव्हतं आमच्या. आंघोळ झाली की हात पायाला पॅराशूट खोबऱ्याचं तेल चोपडायचं आणि चेहऱ्यावर थोडीशी पावडर लावली म्हणजे झालं. फेयर & लव्हली लावणं मी वयाच्या चौदा किंवा पंधराव्या वर्षी लसुरु केलं असेल. अशी आमची कथा. आजू बाजूच्या पोरींना गुलुगुलु बोलतांना पाहिलं की मला खूप वाटायचं की माझीही कोणीतरी जिवाभावाची मैत्रीण असावी. पण माझ्यात असा कोणताच गुणही नव्हता की ज्यामुळे कोणी माझ्याशी मैत्री करेल आणि अभ्यास म्हणाल तर तिथं आम्ही ढब्बू ! एखाद्या पोरी जवळ एखादी सुंदर वस्तू पाहिली की तिला हात लावुन पाहायची लालसा. ज्यामुळे समोरचीच्या नजरेत आम्ही हपापलेले आहोत हे दिसून येईल किंवा तिला वाटेल की माझी वाईट नजर आहे तिच्या वस्तूवर. एक असाच किस्सा माझ्या अजूनही लक्षात आहे.

सातवी आठवीत असतांनाची गोष्ट, एक क्लासमेट चांदीची मोती जडलेली अंगठी घालून आली. मला ती जवळून बघायची इच्छा झाली. मी तिचा बोट पकडून त्या मोत्याला स्पर्श करून पाहिलं. क्लासमेटला वाटलं की मी अंगठी काढतेय की काय! ती काहीतरीच बोलली आणि माझा हात झटकन दूर केला. त्यादिवशी स्वतःच्या अशा वागण्याचा खूपच राग आला. तेव्हापासून कोणाच्या वस्तूला हात लावणं सहसा टाळतेच. (पण हो जेव्हा तुम्ही गरीब असता तेव्हाच तुम्हाला असा अनुभव येतो बरं का. श्रीमंत लोकांच्या हातात आपली किमती वस्तू द्यायला लोकं स्वतः तयार असतात.)

तर अशा तालामुळे माझी कितीही इच्छा असली तरीही लवकर कोनाला माझ्याशी मैत्री करणं खूप अवघड जायचं. मग शाळेत आणि घराजवळही मीच आपली पोरींच्या घोळक्यात स्वतः समाविष्ट होऊन त्यांच्या मागं मागं फिरायची. जसं एखादं कुरूप, बिचारं, आपल्या परिवारापासून दूर झालेलं, स्वतःची किंमत न जाणणार हंसाचं पिल्लु बदकांच्या घोळक्या मागं चुपचाप चालायचं, या विचारानं की एक दिवस तरी ती बदकं त्याला आपल्यातील एक नक्की मानतील.

असो पण तेव्हा दोन मैत्रिणींनी मला खूप सहकार्य केलं. एक माझीच वर्ग मैत्रीण कल्पना सावरकर. दुसरी पासून चौथी पर्यंत आम्ही एकाच वर्गात होतो. साधी सरळ मुलगी. तिच्या सोबतचे दिवस सोनेरी होते. दुसरी प्रांजली, माझ्या शेजारच्या इमारतीत राहणारी. माझ्या पेक्षा एका वर्षानं लहान. सणवार, नवीन वर्ष आणि बरंच काही सगळ्यांनाच प्रांजली सोबत माझी तिच्या इमारतीत हजेरी लागायची. कधी वर्गणी दिली तर दिली नाहीतर कोणी मला मागतही नसे. पचून जायची मी त्यांच्यात. कल्पना आणि प्रांजली दोघीनींही खूप सांभाळून घेतलं त्या काळात मला. आज मैत्री दिनाला त्यांची आठवण काढली नाही तर मैत्री गाथाच अधुरी राहील माझी.

पण माणूस जवळ असेपर्यंत जितका जास्त लक्षात असतो तितकाच दूर जाताच लवकर विसरला जातो. असंच काहीसं घडलं कल्पनाच्या बाबतीत. आठवतच नाही आम्ही कशा आणि केव्हा वेगळ्या झालो ते. पुढे मी आठवीत गेली तेव्हा काही कारणानं आम्ही दुसऱ्या एरियात राहायला गेलो. आणि प्रांजली पण पडद्या आड झाली. कधी कधी भेट व्हायची शाळेत. पन आता गोष्टी खूप बदलल्या होत्या. माझ्यातही हळू हळू का होईना आत्मविश्वास जागृत होऊ लागला.

सातवी पर्यंत पोरींच्या वर्गातच शिकलेल्या पोरी आम्ही. आठवी पासून पोरंही आमच्या वर्गात आली. वयात आलेल्या, येणाऱ्या पोरा पोरींचा एकच वर्ग अन मग काय बघावा ताल.🤦 शाळेतही काही मुली अगदी नटून थटून यायच्या. लीप बाम, कंगवा, पावडर बॅग मधेच असायचं. ब्रेक मध्ये हमखास टचअप ठरलेला. त्यांची ती तऱ्हा पाहुन मन स्वतः बद्दल अजूनच खजील व्हायचं. मला ते सगळं कधी जमलंच नाही अन म्हणून त्यांच्यातलं एक होता आलं नाही. पण आकर्षण खूप होतं. त्यांच्या सारखं आपणही राहायचं अन सगळ्यांनी आपल्याकडे वळून पाहावं असं जाम वाटायचं तेव्हा. पण देवाने माझ्यासाठी काही वेगळंच चितलं होतं. अन तिची एंट्री माझ्या आयुष्यात झाली.

कोणाची? माझ्या पहिल्या वहिल्या जीवश्च कंठश्च मैत्रिणीची...

Archana Sonagre. M.A. (Public Admin).

कोणाचं काय नी कोणाचं काय

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Mon, 27 Jul 2020 22:31:00 -0700

कोणाचं काय नी कोणाचं काय

आमची ऑफिसच्या लंचची वेळ. सगळ्या मस्त हसत बोलत लंच करत होतो. पण एकीचे दुसरीकडेच लक्ष होतं. चेहराही उतरलेला. सकाळी सकाळी नवऱ्या सोबत वाजलं वाटतं आज पोरीचं. मी तिला विचारलं, "काय गं, काय बिनसलं आज?"

तर म्हणाली, "वाजलं सकाळी साहेबांशी (नवऱ्यासोबत )"

माझा अंदाज बरोबर निघाला तर.

"का? कशामुळे?"

"अगं ! सध्या कोरोनामुळे ऑफिस मधून आल्या बरोबर बाथरूम मध्ये घुसून सरळ आंघोळ करावी लागते. कपडे ही धुवायला मशीन मध्ये जातात. म्हणून मग आपले लवकर वाळतील आणि रोज धुतले तरीही चार दिवस टिकतील अशेच ड्रेस घालणं सुरु आहे. पण मागच्या दोन महिन्यांपासून तेच तेच कपडे घालायचा अगदी कंटाळा आला. ऑनलाईन चार टॉप बोलावले. चारातील एकाचीही फिटिंग बसली नाही ना कपडा ठीक वाटला म्हणून परत केले. म्हणून यांना म्हटलं, चला थोडं शॉपिंगला बाहेर. तर आलमारी उघडून म्हणले,

"आता परिस्थिती काय आहे अन तु बोलतेय काय? अन हे आलमारी भरून ड्रेस का पुजायला ठेवले?"

"मग !"

"मग काय? बोललीच नाही त्याच्याशी मी. अगं आलमारीतले सगळेच ड्रेस कुठे बाहेर जायला यायला घालावे असे वाटले. मग मनात आलं काय जीव चिकट म्हटलं. असले तर असले बाहेर या जायचे ड्रेस घालू ऑफिस मधेच. तसेंही ऑफिस सोडून कुठं बाहेर जातोय आपण फिरायला. नाहीतर आधी प्रत्येक रविवारी हॉटेलिंग ठरलेलीच. महिन्या दोन महिन्यातून एकदा सिनेमा पाहायचं ठरलेलंच. आणि बाकी इतर लग्न समारंभ , वाढदिवस, पूजापाठ, सणवार.... किती काही असायचं जेव्हा नवीन, कधीही फोटो न काढलेला किंवा ऍटलीस्ट क्वचितच घातलेला ड्रेस लागायचा. आता तर चार महिन्यापासून सगळं समीकरणच बदललंय जगण्याचं. लग्न समारंभ असो की आणखी काही पन्नास च्या वर लोकांना बोलवायचं नाही म्हटल्यावर कोण बोलावणार अन कुठं आपण आपली शान मिरवणार आणि इतके भारी भारी जमवलेले कपडे, साड्या, ज्वेलरी ऑफिस मध्ये कसं घालणार? जाम टेंशन आलं आहे गं!"

मला खरं तर पोट धरून हसावं वाटलं. पण स्वतःला आवरत आणि गंभीरपणाचा आव आणून मी तिला म्हटलं, "ते सगळं ठीक आहे गं. मला तर दुसरीच भीती आहे."

"कसली?"

"समजा खरंच अमेरिका आणि चायनात युद्ध झालं आणि आपण मेलो तर?"

"तर?"

"तर आपण जमवलेल्या कपड्यांचं काय होणार?"

"अय्या हा विचार तर मी केलाच नाही."

"नाही ना, मग आता कर आणि काढ ते कपडे घालायला."

"हो हो." तिचा चेहरा अगदी उजळून निघाला, "बघ उद्याच, तो पिंक चंदेरी ड्रेस घालून येते मी!"

कोणाला कशाची पडलेली तर कोणाला कशाची? कोणाचं काय नी कोणाचं काय? असो, काय करावं ! मैत्रिणीला तर आपण उदास नाही पाहु शकत ना राव !😃

काय मग सख्यांनो सणवार सुरु होताहेत. तेव्हा प्लीज यावर्षी जरा दमानं घ्या अन तुम्हीही शॉपिंग साठी म्हणून सध्यातरी बाहेर पडू नका हं ! काढा तो कपाटात पुजून ठेवलेला लवाजमा ! करा थोडं मिस मॅचिंग. दाखवा आपली क्रिएटिव्हिटी नाहीतर you ट्यूब आहेच.

घरी राहा, आनंदी राहा !

धन्यवाद !

फोटो साभार गुगल वरून.

#कोरोना #coronavirus #quarantine #onlineshopping #shoppinglover #festivals #festivemood

©®अर्चना सोनाग्रे वसतकार

PGDCMH (post graduate diploma in counseling in mental health)

लेख आवडला म्हणून शेयर केला तर चालेल पण लेखिकेच्या नावासकट हा.

कथा - कसरत सोन्याचा पिंजरा तोडण्यासाठी

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Sun, 26 Jul 2020 00:32:00 -0700

कथा - कसरत सोन्याचा पिंजरा तोडण्यासाठी
लेखिका - अर्चना सोनाग्रे वसतकार

"मला नोकरी करायची आहे." राणी.

"परत तेच आणि आता तर पिलु पण आहे." पायात साॅक्स चढवत राजा,"तुला काही कमी पडू देतो का मी. बायका तरसतात या आरामासाठी आणि तु....."

राजा टिफीन बॅग घेउन निघून गेला. राणीने पटपट आवरलं. सासुबाई सकाळचा फेरफटका मारून आल्या. त्यांना चहा नाश्ता देउन त्या काही विचारायच्या आत तीच बोलली,"मी जरा बाहेर जातेय. पिलुला भरवलंय. येते एकदीड तासात." चटकन बाहेर पडली. सासुबाई अवाक होउन पाहत राहल्या. आज पहिल्यांदा राणी त्यांना कुठं, कशाला जातेय न सांगतां घराबाहेर पडली. दिड दोन तासात परतली.

"काय गं कुठं आणि कशाला गेली होतीस? सांगीतलं नाही तु?" राणी घरात पाय ठेवत नाही तो सासुनं विचारलं.

"इंटरव्यू द्यायला गेली होती. उद्या पासून जाॅइन होतेय. सकाळी १० ते ५ पर्यंत. जवळंच शाळेत ॲडमिन म्हणून. ६००० पगार आहे." राणीने एका दमात सगळं सांगून दिलं.

सासू तिला काहीच बोलली नाही. पण राजाला फोन करून बातमी पोचती केली आणि म्हणाली आता या वयात मी काय काय करणार? १ वर्षाच्या पिलुला पाहणार की घरकाम करणार? तो घरी येताच धुसफुस करू लागला. त्यावरून राणीला कळलं की बातमी पोचती झाली. पण ती काहीच बोलली नाही. राजाला चहापाणी देउन स्वयंपाकाला लागली. जेवनं आटोपली. सासू आपली कान देऊन भांडनाच्या आवाजाची वाट पाहत होती. पिलूला पाळण्यात टाकून राणी राजाजवळ बसली. सासूला सांगीतलेली नोकरीबद्दलची माहिती तिने राजाला सांगितली.

"म्हणजे तु नोकरी करणारंच!"

"हो."

"अग हो म्हणतांना काही वाटतं का तुला? आई काय काय करेल? पिलू कसं राहील? विचार कर डोकं जाग्यावर ठेउन."

"सर्व विचार करूनच मी हा निर्णय घेतला आहे. शाळा जवळच आहे. लंचटाईमला घरी येउन पिलूला भेटत जाईल."

"कर तुला काय करायचं ते, पण आमची रूटीन लाइफ डिस्टर्ब व्हायला नको. हे लक्षात ठेव!" एवढं बोलून तो त्याच्या मोबाईलमधे हरवला.

राणी मनोमन समाधानी झाली कि जास्त तनतन न होता राजा हो म्हणाला. किचनमधे गेली. सकाळी भाजी काय करायची? नाश्ता काय करायचा? सर्व ठरवून. होइल तेवढी पुर्वतयारी करून राणीही झोपली.

सकाळी पाचलाच उठली. आंघोळ करून स्वयंपाक, नाश्ता, दोघांचे डबे भरून रडून मागे लागलेल्या पिलुला कसंतरी खेळन्यांमधे रमवुन आॅफिसला निघाली. पावलं जड झाली. पण मनगटावरचं घड्याळ म्हणालं निघ आता. निर्णय घेतलाच आहे तर आता माघार नको. ति गेल्यावर सासूने राजाला फोन करून विचारलं की त्याने राणीच्या नोकरीला नकार का नाही दिला.

त्याचे उत्तर,"अग ती त्या महीला मंडळात जाते ना तिथं कान भरले तिचे कोणीतरी. नाहीतर एखादीचं पाहून हिला पण आली असेल गुर्मी MBA असल्याची. तु कोणत्याच कामाला हात लावू नको. फक्त आधीसारखी पिलुची काळजी घे. बघ आई गेल्या २-३ वर्षांपासून घरीच आहे ती. आरामाची सवय झाली आहे तिच्या शरीराला. आणि मनाचं पक्केपन म्हणशील तर हे बाॅस लोक आणि सिनीयर टुचकन्या मारून तोडतात माणसाला. इतकं सोपं नसतं कोणाच्या हाताखाली काम करणं. लवकरच समजेल तिला. घरचं बाहेरचं करून दमेल अन् बसेल घरी ती बघ! म्हणून म्हटलं काय वाद घालायचा. होउ दे थंडी!"

तसं पाहता राजाचं म्हणनं काही खोटं नव्हतं. लग्न होउन तीन वर्ष होत आलेली. साडेसहा सात वाजल्याशिवाय राणी कधी उठली नाही. आजही पाचला काहीशा कंटाळ्यानेच उठली ती! इतकी वर्ष राणी साधी शाॅपिंगला सुद्धा एकटी कुठे गेली नव्हती. आतातर ती पुर्ण दिवस बाहेरील जगाला एकट्याने तोंड देणार होती. आणि ते सोपं नक्कीच नाही. त्यात ॲडमिनचा जाॅब म्हणजे एक ना धड भाराभर चिंध्या. आणि तेही एका नर्सरी ते बारावी वर्ग असलेल्या CBSC शाळेत. जिथे ३०-४० शिक्षक आणि १०-१५ इतर एम्पलाॅइ. इतक्यांच्या सुट्ट्या, पगार, शाळेचे इतर ॲडमीनिस्ट्रेशन रिलेटेड काम, हळूहळू सगळंच राणीच्या पारड्यात पडनार होतं.

शाळेतिल जुन्या आणि वयस्कर टीचर लोकांना मॅनेजमेंटचे असे कोणातरी नवीन मुलीला ऍडमीन बनवने अजिबात रुचले नाही. आधीच पंचिंग मशीन बसवून त्यांच्या शाळेत येण्याजाण्याच्या वेळेवर अंकुश बसवण्यात आला होता. त्यात (त्यांच्या कामात ढवळाढवळ करायला) ॲडमीन म्हणजे डोक्याला ताप! त्यांच्या मते आतापर्यंत त्यांना जसे मर्जीचे वातावरण होते तसेच पुढेही राहावे. त्यांनी येणार्या ॲडमिनला कसल्याच प्रकारचे सहकार्य न करायचे ठरवले.

राणीला प्रिंसीपलने शाळेत आतापर्यंत चालत आलेल्या मनमर्जी कारभाराची माहिती तिला इंटरव्यूच्या वेळेस दिली होती. "जाॅब टफ आहे पण तुही जिद्दी दिसतेस. म्हणून तुला संधी देतेय. तु तिचं सोनं कर!" राणीनेही ते केलं. ती सर्व टीचींग आणि नाॅन टीचींग स्टाफ सोबत नम्रतेने वागत होती. काहीही करायच्या आधी सिनीयर टिचर्सचे मत घेत होती. पण तरीही त्यांच्या चेहर्यावर नाखुशीच दिसत होती. शाळेतलं संपत नाही तो घरी आल्यावर पिलु संतापलेलं असायचं. दिवसभर दिसली नाही म्हणून राणीला चटचट चापटा मारायचं. त्याचं होत नाही तो सासूबाई,"दिवसभर खूप त्रास दिला ग पोरानी. डोकं भनभन करतेय. चहा दे चांगला करून कडक. मी पडते तोवर. आणि मग राणीची कसरत सुरू व्हायची. एकीकडे पिलू हे उचलणार, ते फेकनार... त्याला सांभाळत हिचं चहा आणि स्वयंपाक हे सगळं चालायचं.

रोज रात्री झोपतांना तिला वाटे,"उद्या नाही जाऊ शकणार मी शाळेत. खूप थकली मी. आता ही कसरत नाही होणार माझ्याकडून...."

पण सकाळ होताच तीची त्या सोन्याचा पिंजरा तोडण्याची इच्छाशक्ती जागृत व्हायची अन् ती परत कामाला लागायची. पण शरीर ते शरीर ते थकणारंच. तिचा पहीला पगार तिच्या हातात आला. ति खूप आनंदी होती. पण थकलीही होती. ब्लडप्रेशर वाढलं, ती शाळेतच चक्कर येउन पडली. प्रिंसीपल स्वता तिला डाॅक्टरकडे घेऊन गेल्या. डाॅक्टरने अतीताणामुळे हे झाल्याचं सांगितलं.

"तुझं शरीर आणि मन तुझी संपत्ती आहे. त्यांना सांभाळनं, त्यांची निगा राखनं तुझी पहीली जबाबदारी आहे. पण असं दिसतेय की तु त्यांच्याकडे दुर्लक्ष करत आहेस." प्रिंसीपल.

राणीने त्यांना तिची पुर्णकर्मकहाणी सांगितली. पण या सगळ्यांचा तिच्या कामावर काही विपरीत परिणाम होणार नाही असं आश्वासनही दिलं. सासुबाई आणि नवर्याला तिनं ठामपणे सांगितलं की भांडे घासायला आणि घर पुसायला बाई येत जाईल. तसेच या वयात सासुबाईंना खरंच पिलुमागं फिरावं लागतं. त्यांची दमछाक होते म्हणून दुपारी लंचटाईममधे येउन राणी पिलुला २ ते ५ संस्कार वर्ग आणि डे केयरला ठेवेल. तेवढाच सासुबाईंचा आराम होईल आणि रात्री त्या स्वयंपाकात तिची मदत तरी करतील किंवा पिलुला पाहतील.

राजाने थोडा वाद घातला. म्हणाला,"चार पैसे हातात नाही आले तर मॅडमचे चोचले सुरू झाले. म्हणून नाही म्हणत होतो मी नोकरीसाठी."

राणीने शांत राहण्यातच तिची भलाई समजली. कारण ब्लडप्रेशर वाढून त्रास तिलाच होणार होता.

सुरवातीला सासुबाई घरकाम करायला येणार्या बाईसोबत काम निट करत नाही म्हणून भांडल्या, तिला बोलल्या. पण राणीनेही बाईला आधीच परिस्थिती सांगीतलेली होती. त्यामुळे बाई सासुबाईंना काही उत्तरच नव्हती देत. फक्त मान हलवायची. शेवटी सासुबाई थकल्या.

पिलू छान रूळलं होतं पाळणाघरात. पाळनाघर जवळंच असल्याने सासुबाई कधीकधी जाऊन बसायच्या तिथं. नाहीतर घरी आराम करायच्या. त्यांना मनोमन पिलूला पाळणाघरात ठेवायची आयडीया पटली होती. शेवटी म्हातारं माणूस किती धावणार लेकरामागे. मग एखादवेळेस राणी घरी येताच सासू तिच्या हातात पाणी, चहा द्यायची. पिलुसोबत खेळायची. राणी मनोमन सुखावून जायची.

शाळेतही राणीचा आता बर्यापैकी जम बसला. आणि घरचंही वातावरण निवळत चाललं होतं.

"अगं एक वर्ष होईल आता तुझ्या नोकरीला. मी मानतो तु घर, नोकरी दोन्हीत उमदी आहेस. पण हौस पुर्ण झाली असेल तर पुरे आता." एक दिवस राजा राणीला म्हणाला

"राजा नोकरी फक्त एक हौस म्हणून नको होती मला. मला आवडतं बिझी राहायला. घरात राहून चिडचिड होते. डोकं काम नाही करत. हे मी तुला लग्नाआधीच सांगीतलं होतं. पण तु दुर्लक्ष केलं. मी नाही रे घरात पडून पलंग तोडणार्या बायांपैकी." त्याच्या खांद्यावर डोकं ठेऊन,"खूप कष्टाने मी या नोकरीत रूळली आहे. आता कुठं माझं त्या शाळेत एक स्थान निर्माण होत आहे. प्लिज मला माघार नका घ्यायला लाऊ."

राजाचा चेहरा पडला.

"तुला असेच वाटते ना की मला आर्थिक स्वातंत्र्य मिळाले की मी तुला विचारणार नाही. तुझं ऐकणार नाही."

"हो, म्हणजे कुठेतरी ती इनसिक्योरीटी असतेच पुरूषांना."

"पण म्हणून सर्व पुरूष त्यांच्या बायकांना घरात नाही बसवत ना!"

"हम्म!"

"माझा विश्वास कर. मी आज जशी आहे पुढेही तशीच राहील तुझ्यासोबत. चला झोपा. सकाळी ऊठायचं आहे लवकर."

राजाला झोप नाही आली. कितीतरी वेळ तो राणीबद्दल विचार करत राहला. कुठेतरी राणीचं म्हणनं पटलं त्याला. काहीतरी मनोमन ठरवुन तोही झोपला.

सकाळी चहा घेऊन पेपर वाचत न बसता राजा किचनमधे गेला. सासुबाई पिलूला घेऊन फेरफटका मारायला गेल्या होत्या. राणी कणिक मळत होती. राजाने लसण सोलायला घेतला. राणीला आश्चर्य वाटलं."मी करते. राहू दे."

"मी बोर झालाय तुझ्या हातच्या भाज्या खाउन. आज मी भाजी बनवणार." लग्नाला चार वर्ष झाल्यावर राजाने पहिल्यांदा किचनमधे पाऊल ठेवले. तेही चक्क भाजी करायला. राणीला तिनं एक वर्षांपासून केलेल्या कसरतीचं फळ मिळाले.

आता ते मिळून सर्व घरकाम करू लागले. एकमेकांच्या सोबत चालू लागले. कोणीच कोणाच्या पाठीमागे न राहता सोबत आले.

म्हणतात ना,'तुच तुझ्या जीवनाचा शील्पकार!' तसेच राणीचं झालं बघा. तीनं सोन्याचा पिंजरा तोडायची पहल केली नसती तर आयुष्यभर नवर्याला नाहीतर नशीबाला दोष देत बसली असती. हा थोडी जास्त कसरत करावी लागली तिला. पण त्या कसरतीचं फळही खूप गोड मिळाले ना!

तर माझ्या सखींनो मेहनतीला कसलाच पर्याय नाही हे लक्षात ठेऊन जिद्दीनं कामाला लागा. करा कसरत तुमची स्वप्न पुर्ण करण्यासाठी!

धन्यवाद!

@अर्चना सोनाग्रे वसतकार

ही कथा म्हणजे माझ्या 'सोन्याच्या पिंजर्यातील राणी'ची पुढची गोष्ट असं म्हटलं तरीही चालेल.

Writer, Archana Sonagre. M.A. (Public Admin).

तुटलेले धागे #प्रेमकविता

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Mon, 13 Jul 2020 07:53:00 -0700

तुटलेले धागे

ती : तुटलेल्या धाग्यांना, मला कधीच बांधावं वाटत नाही

कारण बांधतांना पडलेल्या गाठी,

सतत आठवण देतात कधीतरी तुटल्याची !

तो : माहितेय खूप छळतात त्या गाठी

रस्त्यांवरच्या खाच खळग्यांसारख्या वाटतात त्या गाठी

पण दिली संधी तर त्याच गाठी,

शिकवण देतात, परत तीच चूक न करण्याची.

ती : संधी ही एकदाच मिळते रे,

तु नाही ऐकलंस का कधी?

चूकभूल पदरात घालून माफ करण्या इतपत

माझं मन मोठं नाही.

तो : का लाजवतेस मला

स्वतःला छोटं म्हणून !

अथांग सागरा सारखं मन तुझं,

मला का माहित नाही.

चल ना दोघंही पाऊल उचलू,

एक पाऊल तु पुढे ये

दोन पाऊल मी पुढे येतो.

अन नात्याला आपल्या,

समजदारीचं वलय देऊ.

ती : समजदारी दाखवावी, असं मलाही खूप वाटतं

पण परत धागा तुटला जाणार नाही,

याची हमी द्यायची कोणी,

मला काही कळत नाही.

तो : हमीचं काय, मीच देतो ना ती.

ज्या छोट्याश्या इगो पायी तुटतो धागा,

त्याला मी जवळपास भटकूच देणार नाही.

आपल्या प्रेमाला परत ग्रहण मी लागू देणार नाही.

ती : शब्द तुझे ऐकून,

लख्ख प्रकाश पडल्या सारखं वाटतंय.

ग्रहण जणू सुटलंय आताच, असं वाटतंय !

ती आणि तो (सोबत ) :

तुटलेल्या धाग्यांना गाठी पडतांना,

मनालाही गाठ पाडून घेऊ,

नातं ताणून, धागा तुटेल त्या आधीच

क्षणभर आपलं प्रेम आठवू !

तळटीप : काही दिवसांआधी माझ्या एका लेखिका / कवयित्री मैत्रिणीने, #वर्षाठुरकूल ने तुटलेल्या धाग्यांवर चार ओळी लिहिल्या होत्या. तेव्हा तिला प्रतिसाद म्हणून मी माझ्या कवितेच्या पहिल्या तीन ओळी लिहिल्या होत्या. ज्यावर मला खूप दादही मिळाली. पण कुठेतरी स्वभावा विरुद्ध लिहिल्या सारखं वाटलं. आणि लिहिता लिहिता मनातच या कवितेने जन्म घेतला. जी मी आज आपल्याला अर्पण करतेय.

वाचा आणि नक्की सांगा कविता कशी वाटली ते.

फोटो साभार गुगल वरून !

धन्यवाद

©®अर्चना सोनाग्रे वसतकार

PGDCMH (post graduate diploma in counseling in mental health)

लेख आवडला म्हणून शेयर केला तर चालेल पण लेखिकेच्या नावासकट हा.

ओझं (भाग पहिला )

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Tue, 7 Jul 2020 19:13:00 -0700

ओझं

"काय गं ताई काय झालं? भाऊजींचा कॉल आला होता. तु आईकडे आली म्हणे रागा रागात, तेही दुध पित्या मुलाला सासू सासर्यांजवळ सोडून." मिताली तिच्या मोठया बहिणीला, हेमाला म्हणाली.

"अगं मग काय करू? जेव्हा तेव्हा सासरे यांना म्हणतात, 'हिला सोडून दे . तुझं दुसरं लग्न करून देतो, तुला शेत जमीन नावावर करून देतो."

"अगं पण त्या बिचाऱ्या पोराला कशाला टाकून आलीस. काही झालं त्याला तर? तु घरी जा बरं. मी भाऊजींना सांगते तुला घ्यायला येतील ते."

"नको गं. तेही थकले आता. या कोरोना मुळे त्यांचं काम ठप्प झालंय. सुरुही होईल काही दिवसांनी परत. पण आता तुच सांग मिता, 3-3 लेकराचं इतक्या कमी मिळकतीत कसं भागणार? म्हणून घरी सासर्यांना म्हटलं आमचा हिस्सा आम्हाला द्या. तर म्हणतात आम्ही मेल्यावर तुमचंच आहे. आता का जमिनीसाठी यांच्या मरणाची वाट पाहु? त्यापेक्षा आता जिवंत असतांना दिलं नावावर करून तर किती बरं. आम्ही ते विकून एखादा छोटासा फ्लॅट घेऊ म्हणजे महिन्याचं भाडं तरी द्यावं नाही लागणार आणि त्या भाड्याच्या पैशात या 3-3 लेकराचंही करू शकू. तर अंगावर येतात माझ्या."

मितालीला काय बोलावं सुचेना. हेमाचे 'तीन तीन लेकरं', हे शब्द तिला आतून टोचत होते. हेमाचं मात्र तुनतुनं सुरूच होतं. "तुझंच बघ, तुला म्हटलं माझ्या एका पोरीला तुझ्याजवळ शाळेत टाक म्हटलं तर तू म्हणालीस की, तूझ्या एकाच पोराला खूप खर्च येतो. म्हणून माझ्या मुलीची जबाबदारी नाही घेऊ शकत तू. आमची तर 3-3 आहेत."

मितालीला वाटलं सरळ विचारावं, "माझ्या भरवश्यावर मुलं होऊ दे म्हटलं होतं का मी? कोणी म्हटलं होतं, 3 लेकरं होऊ दे म्हणून?" पण तो विषय आता काढून काहीच फायदा नव्हता. हेमाची पहिली मुलगी 6-7 महिन्यांची असेल जेव्हा तिला दुसरं राहालं. तेव्हाच मिताली तिला म्हणाली होती,

"गर्भपात कर, गर्भ निरोधक वापर आणि मुलगी 5-6 वर्षांची झाल्यावर दुसरं होऊ दे. आताच मूल होऊ देऊन स्वतःची शारीरिक, मानसिक आणि आर्थिक फरफट काही करू नकोस."

पण पहिल्या मुलीच्या डोक्यावर शेंडी आहे म्हणजे तिच्या पाठीवर मुलगाच होईल, असं सासूबाईच निदान आणि हेमाला असलेली मुलाची हाव यामुळे मितालीचं हेमाने काहीच ऐकलं नाही. पण दुसरीही मुलगी झाली. असो झाली तर झाली काहीच वांदा नाही. शिकव त्यांना आणि मोठं कर. असं म्हणून मितालीनं हेमाला समजावलं. 2-3 वर्ष सगळं ठीक होतं. मितालीला वाटलं आता हेमा ऑपरेशनच करेल. पण झालं उलटंच. हेमानी तिसरं बाळ ठेवलं. लपून छपून गर्भलिंग परीक्षण केलं. मुलगी होती म्हणून ते पाडलं. परत दिवस गेले परत तेच केलं. आता मुलगा होता. दोन्हीही परीक्षणाला पन्नास हजारावर पैसे खर्च केले.

मितालीला कळत नव्हतं, मुलाला जन्म देऊन असं काय मिळवलं बरं आपल्या बहिणीनं. घरात दोन पोरीचंच कसंतरी भागवल्या जाई. आता हे तिसरं. पण आता मितालीनं मधे काही न बोलायचंच ठरवलं.

तिकडे हेमाला छोटया बहिणीचा, मितालीचा हेवा वाटे. एकच मुलगा अन सगळं नीट नेटकं होतं मितालीचं. लोकं म्हणायची,

"पोराला एक बहीण होऊ दे."

पण ति फक्त हसून हो म्हणायची. करायची मात्र आपल्या मनाची. पुढे मुलगा तीन वर्षाचा झाल्यावर तिनं पार्ट टाईम शिकवणी घेणं सुरु केलं. तिच्या जीवनाला छान वळण लावलं. पण हेमाचं सगळंच गुंतलं. कोरोनामुळे नवऱ्याची कंपनी बंद झाली. ती तिच्या नवऱ्यासोबत गावाला आली. पण तीन लेकरांना खायला जास्त लागतं, मग घर खर्च कोण करणार, किराणा कोण आणणार? अशा छोटया छोटया गोष्टींवरून घरात आधी सासऱ्यात आणि नवऱ्यात भांडणं होऊ लागली. मग स्वयंपाक, धुणं भांडी, तीन तीन लेकरांना कोण पाहणार यावरून सासूबाई आणि हेमात भांडणं झाली.

शेवटी वेगळं राहायचं ठरलं आणि हेमा व नवरोबाने शेत जमिनीतील त्याचा हिस्सा नावावर करून द्यावी ही रट लावली. जे हेमाचे सासरे करायला अजिबात तयार नव्हते. जसं समाजाला वाटतं नवरा बायकोचे ऐकून सगळं करतो, तसं सासर्यांनाही वाटलं अन ते म्हणाले,

"या बाईला सोडून दिल्यावर देतो जमीन."

मग काय, "सांभाळा तुमच्या नातवाला असं म्हणत." हेमा दुध पित्या दहा महिन्याच्या मुलाला टाकून माहेरी निघून गेली. ज्या मुलाला जन्म देण्यासाठी हेमाने इतक्या खस्ता खाल्या, तेच आज जणू तिला ओझं झालं होतं. पण आता पुढे काय? असं लेकराला सोडून चालणार का? मग जन्मच का दिला? या प्रश्नांनी मितालीला भांडावून सोडलं.

माहेरपन

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Sun, 5 Jul 2020 12:00:00 -0700

माहेरपन

राधिकाचे लग्न झाल्यावर पहिल्यांदाच तिची सासूबाई, मंदाबाई तिच्याकडे शहरात काही दिवस राहायला आली. मंदाबाई रोज राधिकाला काहीतरी नवीन खायला करायला लावायची. जे राधिकाला नाही जमलं ते स्वतः बनवून खायची. रात्री मनाला वाटेल तेव्हा पर्यंत टीव्ही पाहायची, कधी कधी टीव्ही सुरु ठेऊनच झोपी जायची. सकाळी कधी आठ वाजता तर कधी नऊ वाजता उठायची. राधिकाच्या साड्या घालून पाहायची. राधिकाला सासूबाईचे वागणं काही कळेना. रागही येई ! पण रवीनं, राधिकाच्या नवऱ्यान तिला आधीच सांगितलं होतं, "प्लीज आईला कशासाठीच टोकु नकोस. आठ दहा दिवस राहून ती परत गावाला जाईल. तेव्हा तिचं मन दुखणार असं बोलू नको हा." राधिकानेही मान हलवली. तेव्हा तिला वाटलं नव्हतं हे ध्यान असं इतकं येडं वागेल म्हणून. आठ दिवसात साजूक तुपाचा शिरा, तांदूळची खीर, बेसन लड्डू, बासुंदी, गुलाब जाम, इडली, डोसा, भजे वडे, आलू बोन्डे, पुरणपोळी, मटण, मासे सगळंच खाऊन झालं.

राधिकाला काही कळेना की ही बाई अशी आधाशासारखी किंवा जेलमधून सुटल्यागत का करतेय? घरी तर सगळंच ढणान आहे. जेठ जाऊ बाई आहेत. ते खाऊ नसतील देत का?

रविवारी रवी, राधिका आणि मंदाबाईला, दोघींना शॉपिंगला घेऊन गेला. दोघींना साड्या घेऊन दिल्या. मंदाबाईने मनसोक्त खरेदी केली. सहा महिने टिकेल अशी शाम्पू बॉटल, फेस क्रीम, टूथब्रश, टूथपेस्ट, आंघोळीच साबण आणि केसांना लावायला सुवासिक तेल. तसेच बांगडया, पेटीकोट, चप्पल, कंगवा आणि बरंच काही खरेदी केलं. खास म्हणजे रवी सगळं विकत घेण्यासाठी त्याच्या आईसोबत, मंदाबाई सोबत फिरला. याचं राधिकाला आश्चर्य वाटलं. नाहीतर राधिका सोबत साधं मॉल मधे यायलाही तो कंटाळा करायचा. घरी परतल्यावर राधिकाने रवीला खूप झापलं.

"अगं उद्या बाबा येत आहेत. एक दोन दिवसात जाईल ती. मग आपण नक्कीच जाऊ मॉल मध्ये तुझी शॉपिंग करायला."

"रवी प्रश्न त्यांच्या जाण्याचा नाही. प्रश्न हा आहे की तु 8 महिने झाले आपल्या लग्नाला. माझ्यासोबत कधीच असा फिरला नाहीस. मला एकटीलाच सगळी शॉपिंग करावी लागते."

"सॉरी रे ! पण समजून घे ना आईला नाही जमत ना असं एकटं फिरणं!"

"अच्छा, म्हणजे मला जमतं म्हणून मी एकटंच फिरायचं."

"अगं...."

"बस ! थकली मी. गुड नाईट." राधिका अंगावर घेऊन झोपून गेली.

सासरे आले तशी मंदाबाईची तर्हाच बदलली. सकाळी सहालाच उठून आंघोळ देवपूजा करून सगळ्यांसाठी चहा बनवून देत. सासरे पाणी घ्यायलाही जागेवरून उठत नव्हते. सासूबाई सगळं त्यांच्या हाती देई. एखाद्या दासी सारखी दिमतीला हजर असे. सासर्यांना राधिकाच्या हातच्या भाज्या फिकट लागत म्हणून स्वतः स्वयंपाकाचा त्यांनी ताबा घेतला. दोन दिवसांनी सासरे जाऊ म्हणाले. रवीनं गावाची तिकीट काढली.

जायच्या दिवशी मंदाबाईचे डोळे भरून आले. राधिकाला वाटलं काय झालं सासूबाईला.

"माझं काही चुकलं का?" राधिकाने मंदाबाईला विचारलं.

"नाई मा." राधिकाच्या तोंडावरून हात फिरवून मंदाबाई म्हणाली, "तुव काय चुकणार? तु त लय गुणाची पोर हाय. मायचं काई चुकलं असीन त माफ कर."

"रडू नका प्लीज! बसा बरं."

"हे आसू दुःखाचे नाई. आनंदाचे हाय बघ. आज दहा बारा वर्षानं माहेरी आली असं वाटलं मले. माया मायसोबत माय माहेरही मेल होतं. भाउ साडी चोळी करतो दर दिवाळीले. पण आता आपल्या मनानं काई घेता नाई येत. जे देतात त्यात गोडी माना लागते. घरातल्या कोणत्या वस्तूले आता हात नाई लावता येत. कारण ते आता माया मायचं नाई वइनीच हाय बघ. जे शिजवतीन ते गप गुमान खावं लागतं. माय होती तवा चार दिवसात मी म्हणीन ते सारे करून खाऊ घाली. रात्री बारा वाजत तरी गप्पा मारत बसू आम्ही. सकाळी 8-9 वाजले तरी उठवत नव्हती. म्हणे, तुले काई पोरगी नाई, सुना कशा येतात कोण जाणे, म्या हाय तोवर भोग माहेर. लय खरं म्हटलं व्हतं तिनं. ती गेली अन दहा बारा वर्षानं तुया घरी माहेर भोगायला मिळालं. तुये उपकार मी कईच इसरनार नाई." मंदाबाईने राधिका समोर हात जोडले. राधिकाचे डोळे भरून आले होते. तिला तिच्या विचारांवर खूप राग आला. तिनं मंदाबाईला आपल्या दोन्ही हातानं आलिंगन दिलं. त्यांच्या पाठीवर मायेने हात फिरवत म्हणाली.

"आजपासून मलाच तुमची पोरगी समजा आणि आमच्या घराला तुमचं माहेर."

एका माहेरवाशीनीची जशी पाठवण करतात तशीच हळद कुंकू लावून, साडी चोळीने ओटी भरून राधिकाने तिच्या सासूबाईची मंदाबाईची पाठवण केली.😊 हे सगळं पाहुन रवीला देव पावला असं वाटलं.

समाप्त.

माहेरची आस प्रत्येक वयाच्या स्त्री ला असते, पण म्हातारपणी माहेर गरज बनते. मग ती आई असो की सासूबाई त्यांना माहेरपण हवं असतं.

तळ टीप : माणसं अमुक अमुक का वागतात? हे समजून घ्यायचा प्रयत्न केला तर आयुष्य खूप सोपं होतं. प्रयत्न करून बघा😇😊.

माझं असंच नवीन लिखाण वाचण्यासाठी माझ्या वेबसाईटला लाईक, शेयर आणि sabskrib नक्की करा.

फोटो साभार गुगल वरून !

धन्यवाद

©®अर्चना सोनाग्रे वसतकार

PGDCMH (post graduate diploma in counseling in mental health)

लेख आवडला म्हणून शेयर केला तर चालेल पण लेखिकेच्या नावासकट हा.

माझी मैत्रीण सोनू 😇

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Sun, 28 Jun 2020 02:11:00 -0700

किशोर वयात असतांना आईनी काही घरकाम करायला सांगितलं की मी आईला हमखास म्हणायची, "हे बघ आई मी हे धुणं भांडी, स्वयंपाक वगैरे घरकाम अजिबात करत बसणार नाही. मी जॉब करेल आणि मोलकरीण ठेवेल." कारण तेव्हा मला वाटे की नोकरी करणाऱ्या मॉडर्न मुली घरकाम करत नसतात. त्यांना सगळं हातात मिळतं.🤭

पण तिला भेटली आणि कळलं की माझी ही कल्पना अगदीच चुकीची आहे. मुलगा मुलगी, घरी राहणारी, मॉडर्न असो वा नोकरदार कमीत कमी स्वतः पुरतं तरी घरकाम यायलाच हवं आणि घरकामाला आपण हातभार लावायलाच हवं.

दिसायला सुंदर, गोरी गोरी, लांब सोनेरी केस, राहायला टीप टॉप, जीन्स टॉप घालणारी, स्वभावाने चूलबुली, खळखळ हसणारी, मोकळ्या मनाची पण परिस्थितीच भान ठेऊन वागणारी. प्रचंड मेहनती. सगळ्यांचा आपुलकीनं विचार करणारी. सुट्टीचा दिवस हमखास घर स्वछतेला देणारी. एका रविवारी आमचं शॉपिंग करायला जायचं ठरलं. तिनं वेळ दुपारची दिली. वाटलं 10 वाजेपर्यंत झोप काढायची असेल. बोर होत होतं मला. म्हणून थोडं लवकरच मी तिच्या घरी गेली. तर मॅडम घर पुसत होत्या. तिनं प्यायला पाणी दिलं आणि हॉल मधे बसवलं. मग टॉयलेट बाथरूम स्वच्छ केलं. आंघोळ केली. कपडे मशीन मधे लावले आणि तयारी केली. मला फार आश्चर्य वाटलं. इतकी मॉडर्न मुलगी घरकाम करतेय. तेही फरशी पुसणं, टॉयलेट बाथरूम स्वच्छ करणं. इतकी एनर्जी हिच्यात कुठून येत असेल बरं?

इतकंच नाही तिच्या हातच्या भाज्या... अप्रतिम ! पनीर ची दुध घालून केलेल्या भाजीची चव अजूनही माझ्या जिभेवर आहे. इडली, डोसा, पावभाजी आणि सर्वच नॉनव्हेज पदार्थ ती आवडीनं बनवते आणि खाऊ घालते.

लग्नानंतर नवीन संसाराच्या मागण्या पूर्ण करता करता अहोंचा खिसा लवकरच खाली होऊन जातो. असं मी सहजच तक्रारीच्या स्वरात तिला सांगितलं तर म्हणाली,

"त्याच्यावर सगळं ओझं नको लादु. शिकलेली आहेस. नोकरी कर. म्हणजे पैसा तर येईलच पण हे सगळे विचार करायला वेळ मिळणार नाही."

आयुष्यात अडचणी येतच असतात. हिम्मत ठेऊन, मेहनत करून आपण त्यांच्यावर मात करायची. इतकी समजदार. सृजन मुलगी माझी मैत्रीण असल्याचा मला अभिमान वाटतो.

तूझ्याकडून मी,' चार कामं शिल्लक केल्यानं आपण झिजत नाही तर सफलतेच्या जवळ जातो' हे शिकली आणि म्हणूनच (कोरोनामुळे कामवाली बंद आहे) मोलकरणीच्या मदतीशिवाय ऑफिस आणि घर दोन्हीही संभाळतेय. कोणत्याही गोष्टीची तक्रार करत न बसता उपाय योजना करण्याची प्रेरणा मला तुझ्याकडूनच मिळाली. थँक्यू डियर !

माझ्या आईनं बनवलेल्या चिवड्याची फॅन माझी ही प्रिय लाडाची मैत्रीण म्हणजे LAD कॉलेजची देन असलेल्या मैत्रीण रुपी चार रत्नांपैकी एक आमची सोनाली.

ज्या घरी जाईल त्याला स्वर्गापेक्षा सुंदर बनवेल हे नक्कीच !

सोने आज वाढदिवसाला आभाळभर शुभेच्छा. यशस्वी हो, सुखी राहा, तुला हवा तसाच जोडीदार मिळो ही ईश्वरचरणी प्रार्थना !

धन्यवाद !

©®अर्चना सोनाग्रे वसतकार

मीच माझी गुन्हेगार

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Fri, 26 Jun 2020 06:14:00 -0700

खूपच त्रास होतोय डॉक्टर. यापेक्षा मरण बरं असं झालंय बघा." चाळीशीत असलेली शारदा डॉक्टरला रडकुंडी येऊन सांगु लागली.

"मूळव्याध व्याधीच अशी आहे बघ." शारदाला तपासात डॉक्टरीनबाई तिची चौकशी करु लागल्या, "कधी पासून आहे हा त्रास? रक्त कधी पासून पडू लागलं? आधी काही औषधं घेतली का?"

"साधारण 3-4 वर्ष झालीत त्रास वाढून. रक्त पहिल्यांदा 5-6 वर्षांआधी पडलं होतं. खूपच आग झाली होती."शारदा प्रश्नांची उत्तरं आठवून सांगू लागली.

"मग डॉक्टरला दाखवलं होतं का?"

"छे ! त्यात काय डॉक्टरला दाखवायचं. असं घरचे म्हणाले मग मलाही वाटलं तिखट खाण्याने त्रास होतोय म्हणून साधं खायला लागली."

"खूपच छान ! घरच्यांनी म्हटलं म्हणून काय झालं? तुला तुझा त्रास समजत होता ना. पण अती झाल्याशिवाय आपण बायका स्वतःकडे लक्षच देत नाही आणि मग हे असं भोवते."

शारदा गप्प होती.

"बरं शी आल्यावर लगेच जायची की थांबून ठेवायची?"

आता शारदाला काय उत्तर द्यावं सुचेना.

"काय झालं? विचारलेल्या प्रश्नाचे उत्तर दे शारदा."

"काय उत्तर देऊ डॉक्टर? लग्न झालं तेव्हापासून आयुष्यात कधी शी आल्याबरोबर मी टॉयलेटमधे शिरले ते आठवतच नाही. सकाळी उठल्यावर सगळ्यांचा नाश्ता, चहा, मग यांचा आणि मुलांचा डबा. एकीकडे प्यायचं पाणी भरून ठेवायची धूम. अशात कधी शी आल्याचं मेंदू मनाला सांगे अन कधी आधी हे करू दे, ते आवरू दे यात ती वेळ निघून जायची समजतच नव्हतं."

"मग शी ला केव्हा जायची?"

"जेव्हा मोकळा वेळ मिळेल."

"आणि तेव्हा शी खूप कडक येत असेल? हो ना?"

"हो !"

"आताही तसंच करतेस?"

"सवय पडली."

"किती मुलं आहेत?"

"एक मुलगा, एक मुलगी."

"शारदा तुला वाईट नको वाटू देऊ." डॉक्टर उठून शारदा जवळ गेली. तिचा हात हातात घेऊन तिला म्हणाली, "पण हे खूप चुकीचं आहे शारदा. शी थांबवून ठेवणं हे एक मोठ्ठे कारण आहे मुळव्याधीचे. तुझी मुलगी तुझं पाहुन हेच शिकली तर पुढे तिलाही हा असाच त्रास भोगावा लागेल. अगं फक्त चाळीस वर्षांची आहेस तु आणि तुझं ऑपरेशन करावं लागेल असं दिसतंय."

"नाही, ऑपरेशन नको?"

"तुझा मूळव्याध तिसऱ्या स्टेजला आहे. त्यात इंटर्नल आहे. ज्यात ब्लीडींग जास्त होते. म्हणून तु इतकी अशक्त झाली आहेस. मी माझ्या सर्कल मधल्या अनुभवी डॉक्टर्स सोबत तुझी रिपोर्ट दाखवून सांगते ऑपेरेशनबाबत. पण तुलाही तूझ्यासाठी काही करावं लागेल."

"तुम्ही सांगणार ते सगळं करेल."

"पहिलं, सकाळी उठल्यावर कोमट पाणी प्यायचं आणि शी येताच संडासात जायचं."

शारदाने होकारार्थी मान हलवली.

"दुसरं रोज सकाळी 15 मिनिट तरी व्यायाम करायचा."

"सकाळी... "

"हो. काही प्रॉब्लेम आहे का? तुझे मिस्टर बसले आहेत ना बाहेर. बोलाव त्यांना."

"नको मी लक्ष देईल माझ्याकडे. तुम्ही सांगणार ती पथ्यही पाळणार आणि व्यायामही करणार." मग विचार करून म्हणाली, "खरं पाहता मीच गुन्हेगार आहे माझी. मीच दुर्लक्ष केलं स्वतः कडे. स्वतःला नेहमी शेवटी ठेवलं. मग इतर लोकांकडून माझ्याकडे लक्ष द्यावं ही अपेक्षा तरी का करावी. आता मी तुम्ही सांगितलं तसं सगळं करेल."

"गुड ! घरातील स्त्री ठीक तर सगळं घर ठीक. आठ दिवसांनी ये." डॉक्टर स्मित करून म्हणाली.

मी कितीतरी आया बायांना म्हणतांना ऐकलंय, "शी ला जायला फुरसत नाही मला." त्या सर्वांसाठी हा लेख आहे. मला माहित आहे आपल्याला खूप कामं असतात सकाळी पण पाच मिनिट आपण आपल्यासाठी काढूच शकतो ना. आपण स्त्रिया खरंच किती दुर्लक्ष करतो स्वतः कडे. घरातल्या सगळ्यांना वेळेवर नाश्ता करायला सांगतो, त्यांच्या हातात देतो आणि स्वतः मात्र तशाच राहतो अन रडतोही की कोणी मला खाल्लं का असं विचारातही नाही. 10 मिनिट बसून योगा करणंही आपल्याला उगी वाटतं. का? मला वाटतं आपण बदलू तेव्हाच इतरांचा आपल्याकडे पाहण्याचा दृष्टीकोन बदलेल.

फोटो साभार गुगल वरून 🙏

©®अर्चना सोनाग्रे वसतकार

Master of labour studies

Master diploma of counseling in mental health

archusonagre@gmail.com
कथेचे सर्व अधिकार copyright कायद्या अंतर्गत लेखिकेच्या अधीन आहेत. नावाशिवाय आणि लेखिकेला न कळवता लेख आहे.
नये धन्यवाद !

कुठेतरी थांबायला हवं (लघुकथा)

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Thu, 25 Jun 2020 17:45:00 -0700

कीर्ती आजही ऑफिसला उशिरा आल्याचं पाहुन बॉसनं जाम झापलं.गुपचूप आसू पुसत ती जागेवर येऊन बसली.तो नवऱ्याचा फोन आला,"भाजीत किती हळद टाकलिस?डाळ किती बेचव केली आणि पोळ्या...छी!"

ति विचार करु लागली, कोरोनामुळे मोलकरीण सुट्टीवर, (शाळा नाही म्हणून) मुलं, (ऑफिस बंद म्हणून) नवरा आणि सासू सासरे घरीच!तरीही आपण नाश्ता,स्वयंपाक,धुणं भांडी आटोपून कामावर येतो.घरी गेल्यावर परत तेच सगळं.त्यात हे असले बोलणे अन मनस्ताप,टेंशन यामुळे आपली तब्येत खराब झाली तर घर कोण चालवणार? हे सगळं कुठेतरी थांबायला हवं.

नवरा बोलतच होता,"आईनी किती ऐकवलं मला. बघ तुला जमत नसेल तर सांग आम्ही करतो आमचं."

"मीही तेच म्हणतेय.तुम्ही करा तुमचं.उरलं तर माझ्यासाठीही ठेवा." फोन ठेऊन ती स्वतःशीच हसली. जणू तीला आता कुठे थांबायचं हे कळलं.

फोटो साभार गुगल वरून 🙏

धन्यवाद

©®अर्चना सोनाग्रे वसतकार

I am tired, but not defeated (poem)

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Mon, 15 Jun 2020 06:41:00 -0700

Yes I am tired

Very much afraid

& so much upset...

Life have became like hell

All seems too hopeless

Is it here I am only

Who is thinking negatively...

What to do,

Where to go,

Everyone is fighting to survive.

Someone praying god

Someone is waiting for a miracle

Someone is waiting for death

& I am here locked in my room.

No it will not work,

I have to fight my fears

I have to win over my fears

I know its not that much easy

But there is a feeling

Deep inside the heart

The feeling saying

All is well, all is well

& I am replying

"Yeah, I am just tired,

I know I am tired

But not defeated."

Dear friends whatever happening in this year 2020 is really hard to understand & digest. The Covid 19, the innocent labours 1000 mile's of walking, their hungry & crying faces, the relationships with other countries, bloody politics, earthquake, death's of lovely actors, the unbelievable suicide & jobless peoples. More than enough to go in depression. To get anxiety. But I want to tell all, please be hopeful, take care of your loved one & live life for today, live in today. Don't think, what will happen tomorrow or what wrong have happened in past? Just try to be strong & told your heart,

"I am ready to fight with everything to survive. I deserve a good & happy life."

Thankyou.

Writer, Archana Sonagre Wasatkar

PG in Counseling in mental health

Photo with regards from google 🙏

हॉटेलिंग

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Sun, 14 Jun 2020 10:12:00 -0700

नेहा आणि शाम एक हॅपी गो लकी कपल. शहरात दोघेही जॉबवर म्हणून सतत व्यस्त. आरव त्यांचं 7 वर्षाचं एकुलतं एक अपत्य. 1 वर्षाचा होता तेव्हा पासुन घरात

लॉकडाऊन झालं तसं हे फिरस्ती अन खाऊगोब्र कुटुंब घरात अटकलं. तरीही हिरमुसुन न जाता यु ट्यूब वर पाहुन त्यांनी रोज घरात असलेल्याच सामग्रीत वेगवेगळे पदार्थ बनवले. जसे आलू वडा, कांदा भजी, पातोडीची मसाला रस्सा, पिझ्झा, बर्गर, सामोसा, इडली, डोसा, उत्तपम, बिस्कीट केक, फ्रुट कस्टर्ड, सॅन्डविच, पाणीपुरी, भेळ पुरी, कचोरी, कप केक, आईस क्रीम, कुल्फी, टरबूज ची चेरी, छोले भटुरे .... हॉटेल पेक्षाही उत्तम चवीचे.

पण आरवला सारखी हॉटेलची आठवण यायची. अनलॉक सुरु झालं तसा त्यानं नांदाच लावला,

"आपण पनाश हॉटेल मधे जेवायला कधी जाऊ?"

आणि का नाही लावणार? आरव 1 दीड वर्षांचा असेल जेव्हा पहिल्यांदा त्याला नेहानं हॉटेलच्या पदार्थाची चव दिली. आधी तर नेहा आणि शाम फक्त काही सेलिब्रेट करायचं असेल तेव्हाच हॉटेलमधे जेवायला जायचे. पुढे कधी घरी स्वयंपाक करायचा कंटाळा आला म्हणून, बॉस नी रागावलं किंवा कोणाशी भांडण झालं त्यामुळे मूड ऑफ झाला म्हणून, महिन्याचा पहिला दिवस आहे म्हणून, रविवार आहे, आराम झाला पाहिजे म्हणून, पुढे आम्ही किती मॉडर्न आहोत, आम्हाला कशाचीच कमतरता नाही, मित्र मैत्रिणीत स्टेटस उंचावण्याच्या नादात शहरातील सगळी हॉटेल्स पालथी घालणं सुरु झालं. असं करता करता यांचं हॉटेलिंग चांगलंच वाढलं. हॉटेल मधे जाणं नाही झालं तर झोमॅटो, उबेर ईट किंवा ऑनलाईन ऑर्डर हे ऑपशन होतेच. मग मुलाला घरचं आवडणार तरी कसं? आवडलं तरी हॉटेल मधे गेल्याच समाधान घरी मिळत नसे. हे काही ठीक नाही म्हणून आता परिस्थिती नॉर्मल झाल्यावर हॉटेल्स उघडले तरीही असं नेहमी हॉटेल मधे जाणं टाळायचं असं नेहा आणि शामनं ठरवलं. हे इतकं सोप्प नक्कीच नव्हतं. कारण हॉटेलच्या जेवणाची आठवण तर या दोघांनाही खूप येत होती. पण ते बाहेरच खाऊन खाऊन ही दोघंही छान फुटली होती. म्हणून मग त्यांनी मनाची तयारी करणं सुरु केलं. तळलेले पदार्थ 15 दिवसातून एकदाच खायचं. चहा बंदच केला. हळद, गुड आणि अद्रकचा काढा घ्यायला सुरु केलं. कितीही मन झालं तरी स्वतःला समजवायचं. योगा प्राणायाम सुरु केला.

त्या दोघांचं आचरण आरवही करु लागला. अर्थातच हॉटेल च्या पदार्थांना तो इतक्या लवकर विसरणार नव्हता. पण हिच दिनचर्या ठेवली आणि चांगल्या सवयींचं पालन केलं तर त्याला हॉटेल पासून दूर ठेवता येईल इतकं नक्कीच होतं.

सध्या नेहा आणि शाम सारखे कितीतरी आईवडील ह्या समस्येला तोंड देत असतील. त्यांनी चिडून न जाता किंवा वैताग न करता असं समजावं की ही त्यांना त्यांच्या मुलांना आणि स्वतः लाही, खाण्या पिण्याच्या बाबतीत चांगलं वळण लावायची सुवर्ण संधी आहे.

हा थोडाफार माझाही अनुभव आहे. मला पिझ्झा भयानक आवडायचा. महिन्यातून 2-3 वेळा बाहेरून आणि आठवड्यातून एकदा घरी नियमित पिझ्झा बनवून खाल्ल्या जाई. त्यामुळे मुलालाही पिझ्झा आवडू लागला. पण लॉकडाऊन मधे हळूहळू मी स्वतः माझ्या आवडीवर कंट्रोल केलं. आता 4 महिने झाले फक्त एकदाच डॉमिनोज चा पिझ्झा खाल्लेला. आणि घरीही 2 वेळाच बनवला.

Master in PG diploma in MENTAL HEALTH
archusonagre@gmail.com
कथेचे सर्व अधिकार copyright कायद्या अंतर्गत लेखिकेच्या अधीन आहेत. नावाशिवाय आणि लेखिकेला न कळवता लेख वापरू नये.

धन्यवाद !

फोटो साभार गुगल वरून

काळा गोरा

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Fri, 12 Jun 2020 18:01:00 -0700

टीव्ही वरच्या जाहिराती पासून तर लग्नाच्या बोहल्यावर चढणाऱ्या प्रत्येकाला हाव असते ती गोऱ्या चमडीची. गोर गरीब म्हणा की श्रीमंत सगळ्यांना वाटतं पोटी जन्माला येणारा जीव गोराच असला पाहिजे. त्यासाठी ते आपआपल्या परीनं प्रयत्नही करतात. त्यांना मी वाईट असं मुळीच म्हणणार नाही. पण म्हणून निसर्गत: ज्यांना काळा वर्ण मिळाला आहे त्यांना अयोग्य वागणूक देणंही चांगलं नाही ना. लहानपणी वाटायचं हे सगळं फक्त आपल्याच देशात चालतं. पण जेव्हा आंतरराष्ट्रीय इतिहास वाचण्यात आला तेव्हा समजलं की ही "कहाणी घर घर की" आहे.

1955 मधली गोष्ट एक प्रेग्नेंट काळी स्त्री एका गोऱ्या माणसाला सीट द्यायला मना करते तेव्हा तिला अटक करण्यात येते. म्हणून मार्टिन ल्युथर किंग ll बसेसचा बायकॉट करणं सुरु करतात. परिणामी त्यांच्या घरावर बॉम्ब फेकण्यात येतो. या बॉम्ब कांड मुळे काळ्या लोकांना बस मधे गोऱ्यांच्या बरोबरीने बसण्याचा अधिकार मिळतो. पण मार्टिन ल्युथर किंग ll ज्यांना अमेरिकेचे गांधी म्हटल्या जातं ज्यांना आणखीही खूप कामगिरी करायची होती त्यांची गोळी झाडून हत्या करण्यात आली जेव्हा ते फक्त 39 वर्षाचे होते. का तर ते अश्वेत म्हणजे काळ्या लोकांच्या नागरी हक्का साठी लढा देत होते.

पण हे झालं जुन्या काळातलं. जे आजही जगातील सर्वात प्रगत देशात होतांना दिसून येतंय. जर या सर्वांगीन विकसित देशाचीच ही स्थिती तर मग बाकीच्या विकसनशील देशांचं काय?

नुकतंच अमेरिकेत झालेलं प्रकरण सर्वांना माहीतच आहे. अमेरिका चांगलीच पेटली आहे सध्या या मुद्द्यावर. मी एकदाच ती बातमी पाहिली आणि जीवाचा थरकाप उडला. त्यानंतर जेव्हा पन ती बातमी झळकायची मी चॅनल बदलवायची. पण हा उपाय नाही हे मला समजलं. म्हणून इथं लिहून मन मोकळं करतेय. ज्याला मारलं गेलं तो खरंच गुन्हेगार असेल तर त्याला नक्कीच जेलात टाकायला हवं होतं. पण अशाप्रकारे रोडवर भर दिवसा पायानं त्याचा गळा दाबणं खरंच योग्य आहे का? किती दहशतीत जगत असतील तिथली कृष्ण वर्णीय लोकं याचा अंदाज आपण लावु शकतो. माणसाची मानसिकता इतकी विकृत का होतेय? की त्याला त्याच्या हातून कोणीतरी मारतंय हेही दिसून येत नाही. भर म्हणून इतर काय करतात, तोडफोड, लुटपात ! या सगळ्यात तेही होरपळल्या जातात ज्यांचा दूर दूर असल्या गोष्टींशी काहीच संबंध नसतो, ज्यांना त्यांचं आयुष्य शांततेत जगायचं असतं.

शेवटी एकच वाटतं,

इंद्रधनुचे सप्तरंग

वेड लावी मनाला,

निसर्गाचं हे सौंदर्य

सुखावतं किती हो डोळ्यांना,

असंच हवं असतं

रंगीबेरंगी आयुष्य सर्वांना,

मग शरीराच्याच गोऱ्या रंगाची,

हाव का असावी माणसाला?

हा भाबडा प्रश्न

उमलतो मनी माझ्या,

जेव्हा केव्हा अन्याय होतांना दिसतो

काळ्या गोऱ्या रंगापायी

माणसावरच माणसाचा,

अन काळं फासलं जातं

मनुष्याच्या माणुसकीला....

फोटो साभार pixabay वरून.

धन्यवाद !

तिच्या पाळीचं माजण!

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Fri, 12 Jun 2020 02:29:00 -0700

मीरा नववित असतांना तिला पहिल्यांदा पाळी आली. "मीराची ओटी नाही भरणार का?" शेजारच्या ललिता काकूंनी मीराच्या आईला विचारलं.
"हो भरणार ना. उद्या संध्याकाळी बोलावते सगळ्या बायकांना. तुम्ही या हं."
"हो हो. नक्की !"
पाचव्या दिवशी मीराला आईनं न्हाऊ घातलं. नवीन कोरा ड्रेस दिला. संध्याकाळी बायकांनी मीराची ओटी भरली. तिला खूप अवघडल्या सारखं झालं. हे असं उगाच काय माजण करताहेत पाळीचं. तिला पडलेला प्रश्न ! उत्तर द्यायला कोण रिकामं नव्हतं. उलट तिलाच सगळ्या बायका सांगू लागल्या, "आता इकडे तिकडे हुंदडणं बंद करा मीराबाई."
"मोठी झालीस तु. जपून राहा."
"मुलांच्या तर दहा हात लांबच राहा."
"2 -3 वर्षांनी लग्न होईल. घरात आईला मदत करा. कामं शिका." ही पाळी म्हणजे लय तापदायक कारभार असं मीराला कळून चुकलं. तसंच आईचा रागही आला की तिनं कशालाच बायकांना सांगितलं पाळीबद्दल? सगळं माजण झालं. आईनं तिला समजावलं की ही एक प्रथा असते आपल्याकडे. ज्यामुळे समाजाला कळतं की ही मुलगी आई होण्यासाठी सक्षम झाली आहे.
"आणि एखादीला आईच व्हायचं नसेल तर?"तिला परत प्रश्न पडला. पण आईला विचारला नाही. कारण या प्रश्नावर रट्टा पडणं नक्की.
मीराची दहावीची परीक्षा झाली. बारावीचा अभ्यास सुरु करण्याआधी थोडं रिलॅक्स व्हावं म्हणून ती मावशीकडे काही दिवस राहायला गेली. मावशीच्या समवयीन मुलीशी पायलशी तिचं छान जमायचं. मीरा तिथं गेल्यावर चारच दिवसांनी पायलची पाळी आली. पायलला मावशीनं वेगळं नाही बसवलं. मीराला बरं वाटलं. पण तिनं बघितलं की पायल वापरलेले पॅड धुवून काढायची, सुकवायची अन पाळी संपली की सर्व पॅड जाळून टाकायची. तिनं पायलला विचारलं, "असं का करतेस?"
"आई म्हणते की वापरलेल्या पॅड वरून साप गेला तर बाई वांझोटी होते. म्हणून धुवून, वाळवून जाळून टाकायचं. तु नाही जाळत."
"नाही. मी पेपरमधे बांधून सरळ कचऱ्याच्या बॅग मधे टाकते मग कचऱ्याची गाडी आली की कचरा त्यात जातो."
झालं, पायलनं हे तिच्या आईला म्हणजे मीराच्या मावशीला सांगितलं आणि मावशीनं फोनवर मीराच्या आईला झापलं. इतकंच नाही नातेवाईकांत सगळीकडे हे पाळीचं माजण झालं. मीरा परत कधीच मावशीकडे फिरकली नाही.
आता मीरा बारावी पास होऊन इंजिनियरिंगच्या पहिल्या वर्षाला गेली. तिची पाळी सुरु असतांनाच तिची गावाला राहणारी आजी शहरात डॉक्टरला दाखवायचं म्हणून तिच्या घरी आली. मीरानं सवयी प्रमाणे वापरलेले पॅड पेपर मधे पॅक करून डस्टबिनमधे टाकले. आजीनं बघितलं की नात काहीतरी पेपरमधे गुंडाळून कचऱ्यात टाकते. कुतूहलापायी तिनं एक पेपर काढून बघितला. वापरलेला पॅड निघाला. आणि मीराला खूप ऐकवलं,
"आजकालच्या पोरीले कपडा रुतते माय. त्यायले मऊ कापसाची गादी पायजे. इतका लाड करु नाई जीवाचा. मा पोरगा तिकडे घाम गायतो म्हून तुमी अशे लाड पुरवता. नाय तं का फुकट येतात का त्या गाद्या घरी. आमच्या वाकती असं नाई चालायचं. जुनं लुगडं फाडून त्येच वापरो आमी किती किती दिवस."
आजीचं वय आणि तिचे त्या काळचे अनुभव समजून घेऊन आजीला कोणी काहीच बोललं नाही. पण आजीनं गावाला गेल्यावर मीरा पॅड घेते अन वाया जात आहे हे तिखट मिठ लावून सगळ्या बायांना सांगितलं. अन परत एकदा मीराच्या पाळीचं माजण झालं.
पाळी हा एका स्त्री साठी अत्यंत नाजूक हळवा विषय आहे. पण तरीसुद्धा खूपदा एक स्त्रीच ह्या पाळीचं असं माजण करते अन स्त्रीवर इतरांना हसायला आणि बोट उठवायला संधी देते.
धन्यवाद
नोट - माजण म्हणजे to create issue किंवा बोभाटा.

फोटो साभार गौरी वानखडे (actress & model)

©®अर्चना सोनाग्रे वसतकार
archusonagre@gmail.com
कथेचे सर्व अधिकार copyright कायद्या अंतर्गत लेखिकेच्या अधीन आहेत. नावाशिवाय आणि लेखिकेला न कळवता लेख वापरू नये.

धन्यवाद !

गौरी वानखडे.. चित्रपट सृष्टीतील उगवता तारा

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Tue, 9 Jun 2020 09:21:00 -0700

कॉलेज कॅम्पस मध्ये जेव्हा पहिल्यांदा मी तिला भेटली, तेव्हा ती मला अगदीच सोज्वळ मराठी मुलगी भासली. लांब केसांची एक वेणी, चेहऱ्यावर काहीच मेकअप नाही. साधासा सलवार कमीज अंगावर चढवलेला आणि सायकलने कॉलेजला येणारी. आर्थिक परिस्थिती बेताचीच. पण म्हणून खचून न जाता काहीतरी करायचंच अशी जिद्द मनाशी बाळगून जगणारी. आमच्या ग्रुप मधील सर्वात समजदार मुलगी. आम्हा चारही येड्यांना सांभाळून घेणारी. आम्हाला कायम चांगुलपणाचे, समजदारीचे धडे देणारी. माझा कायम भडकणारा स्वभाव म्हणून मला लाडानं, "ए मिर्ची" असं संबोधणारी. असं भडकून चालत नाही. शांत पने विचार करत जा. मिळालं तर छानचं, नाही मिळालं तर ते आपलं नव्हतंच कधी. अशा स्वभावाची. मला समजेना ही इतकी सोशिक आणि समजदार कशी काय? दिखावा करते का? असंही वाटायचं. पण आम्ही मैत्रिणी आमची गुपितं तिच्या जवळच मोकळ्या करायचो बरं. इतका विश्वास तिच्यावर आमचा. तीनंही कधीच जज केलं नाही. फक्त परिणामांची जाणीव करून द्यायची. बाकी निर्णय आमच्यावर सोडायची.

खूपच धाडशी वाटायची ती मला. भीती नावाचा शब्द नव्हताच तिच्या डिक्शनरीत. ना कोणावर अवलंबून राहायची इच्छा होती तिच्यात. तेव्हा ती तिच्या जोरावर काहीतरी करेल याची खात्री होती पण असं काही करेल असं वाटलं नव्हतं. कारण असं काही तिनं स्वतःही कधी चितलं नव्हतं. ( कॉलेजला असतांना तर नक्कीच नाही.)

अचानक फायनल इयरची परीक्षा होताच आमची ही गाय गायब झाली. फोन नंबर बदलला. जुना बंद झाला. मग अचानक कधीतरी तिचाच कॉल येई तेव्हा खूप भरभरून बोलायची. असंच एकदा तिचा फोन आला. राजस्थानी चित्रपट सृष्टीत काम मिळालं हे तिनं सांगितलं तेव्हा तर झटकाच बसला कारण आमची गौ बया हिरोईन मटेरियल नक्कीच वाटत नव्हती.

आज बयेचे अगदी बिनधास्त पोझ दिलेले फोटो बघते ना तेव्हा स्वतःलाच विचारते, "हिच का ती भोळसट गौरी?" हो जिच्या बद्दल मी बोलतेय तिचं नाव आहे 'गौरी वानखेडे.' सध्या काही मराठी चित्रपटामध्येही ती झळकली आहे. पण सर्वात महत्वाचे मला तिच्याबद्दल एकच वाटतं ते म्हणजे ती तिच्या मुळांना अजिबात विसरली नाही. मागच्या वर्षी तिच्या पुढाकारानेच आम्ही मैत्रिणी भेटलो. तेव्हा वाटलं ती सोबतच तर होती आमच्या. वेगळी कधी झालीच नाही.

अशा माझ्या प्रिय मैत्रिणीला वाढदिवसाच्या आभाळभर शुभेच्छा. तूझ्या क्षेत्रात तु खूप नाव कमवो हीच ईश्वरचरणी प्रार्थना. आणि आपली लवकरच भेट होवो ही सदिच्छा.

टीप : प्लीज हं कितवा वाढदिवस ते कोणी विचारू नका. हिरोईन आहे गौरी 😜😍😘😇

आमच्या गौरीचा 'गलतिया' हा प्रेम कहाणीवर आधारित सिनेमा लवकरच प्रदर्शित होतोय. नक्की पाहा हं !

गौरी ही राजस्थानी फिल्म जगतची स्टार आहे. त्यासाठी तिला RFFA बेस्ट ऍक्टरेस अवॉर्डही मिळाला आहे.

गौरीनं आतापर्यंत महासत्ता2035 आणि मान्सूनफुटबॉल या मराठी चित्रपटात काम केलं आहे.

तसेच #श्रीदेवीबंगलो या हिंदी चित्रपटातही तिची महत्वाची भूमिका आहे.

®अर्चना सोनाग्रे वसतकार
archusonagre@gmail.com

Master diploma in counseling in mental health

फोटो गौरी वानखेडे (ऍक्टर आणि मॉडेल )
कथेचे सर्व अधिकार copyright कायद्या अंतर्गत लेखिकेच्या अधीन आहेत. नावाशिवाय आणि लेखिकेला न कळवता लेख वापरु
नये ही विनंती.

धन्यवाद !

भूतदया

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Thu, 4 Jun 2020 11:10:00 -0700

भूतदया

(भूतदया - सर्व प्राणी मात्रांशी दया बुद्धीनं राहणं)

10-15 दिवसांपूर्वीचा प्रसंग. संध्याकाळी आंघोळीला गेलेले आमचे अहो एकदम बाहेर आले अन म्हणाले, "पाण्याच्या ड्रम मध्ये पालीचं पिल्लू पडून आहे."

"अच्छा! मग पाणी सांडून द्या खाली." माझा सल्ला.

"मे महिना आहे हा. सकाळी 10 ला आपल्या बिल्डिंग ची पाण्याची टाकी भरते. सर्व घरातच असल्यामुळे आणि कुलर मुळे ति दुपारी 11-12 वाजेपर्यंत खालीही होऊन जाते. अशात इतकं पाणी सांडून देणं बरं नाही."

"मग राहू द्या. सकाळी नळ येतील तेव्हा खाली करा ड्रम आणि धुवून भरा परत."

"ते तर करेलच मी. पण सकाळपर्यंत ते पिल्लु मेलं म्हणजे?"

"म्हणजे जिवंत आहे ते पिल्लु." मी लगेच बाथरूम मध्ये पाहायला गेली. कारण आतापर्यंत मला मेलेलं पालीचं पिल्लु पडलं आहे असंच वाटलं. ते पिल्लू बिचारं तडफडत होतं, शेपूट पाण्यात मारत होतं बाहेर येण्यासाठी. तशी आमच्या दोघांना पालीची भयानक भीती वाटते. पण आपण ज्यांना वाचवणं आपल्या हातात आहे त्यांना नक्कीच वाचवायला हवं. असं आम्हाला नेहमीच वाटतं. म्हणून अहोंनी एक शक्कल लढवली. ड्रम मधे पाणी भरायचा पाईप पालीच्या त्या पिल्लू जवळ टाकला आणि आश्चर्य ते पिल्लू सरसर पाईप वर चढून बाहेर आलं. अन क्षणात कुठेतरी गुडूप झालं.

जगात सर्वात जास्त भीती ज्याची वाटते त्या जीवाला वाचवून अहो इतके खुश झालेले पाहुन सहज मी त्यांना चिडवलंही,

"अहो पालीचंच पिल्लू होतं ते. ज्याला पाहताच अंगावर काटा येतो तुमच्या. काही कोणी माणूस नव्हता."

"मॅडम आमच्या आईची शिकवण आहे, भूतदया परमो धर्म!"

"छान हो छान !" मग कौतुकाची थाप देऊनच दिली.

दुसरा प्रसंग माझे बाबा पावसाळ्यात आमच्याकडे आलेले असतांना घरात अचानक खूप काळ्या मुंग्या निघाल्या. मला काही सुचत नव्हतं काय करावं. मी झाडू घेतला त्यांना झाडायला. तर बाबा म्हणाले,

"पीठ टाक थोडं. निघून जातील त्या बघ."

मला काही त्यांचं लॉजिक पटलं नाही. पण ते म्हणत म्हणून मी टाकलं पीठ आणि खरंच 15-20 मिनिटात मुंग्या पांगल्या.

हे दोन्हीही प्रसंग इथे सांगण्याचं कारण दोन दिवसांपासून गाभण हत्तिणीच्या मृत्यू (हत्या बाबत झळकणाऱ्या बातम्या आणि मेसेजस. खूप प्रयत्न करूनही त्या हत्तीणीचा आणि छोट्या गर्भाचा फोटो डोळ्यांसमोरून जात नाही आहे. मूक प्राण्याला जीव लावा, त्यांचं रक्षण करा, भूतदया परमो धर्म असा संस्कार देणारी आपली संस्कृती. अशा आपल्याच भारतात, आपल्याच देशात असं दुष्कृत्य झालंय या जाणिवेनं जीवाची पार घालमेल होत आहे.

Master diploma in counseling in mental health

फोटो साभार गुगल वरून
कथेचे सर्व अधिकार copyright कायद्या अंतर्गत लेखिकेच्या अधीन आहेत. नावाशिवाय आणि लेखिकेला न कळवता लेख वापरु
नये ही विनंती.

धन्यवाद !

लॉकडाऊन नंतरचं ऑफिस

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Wed, 3 Jun 2020 02:23:00 -0700

लॉकडाऊन नंतरचं ऑफिस

4.0 लॉकडाऊन झाल्यावर अनलॉकिंग सुरु झालं तशी ऑफिसही सुरु झालीत. तब्बल दोन महिन्यांनी नेहाने तोंडाला मास्क लावून, डोळ्यावर गॉगल चढवून, हातात ग्लोव्हज आणि डोक्याला स्कार्फ लपेटून ऑफिसला जायची तयारी केली. "यापेक्षा एक बुरखाच घालून घेणं परवडलं." आरशात स्वतः ला न्याहाळतांना तिच्या मनात आलं. घरा बाहेर पडताच मे महिन्याच्या (नौ ताप च्या) उन्हानं तिला दर्शन दिलं. ऑफिसच्या नियमित वेळेवर तिनं ऑफिसमध्ये पाय ठेवला. गेटवरच सीक्यूरिटीनं थर्मल स्कॅनर तिच्या कपाळा समोर धरून बॉडी टेम्परेचर मोजलं.

"101"

"काय?" नेहा भांबावली.

"मॅडम सावलीत थांबा दोन मिनिट मग परत मोजतो."

"अरे मी येतांना गरम दुध पिऊन आली आणि ऊन पन खूप आहे."

"हो मॅडम म्हणूनच म्हटलं सावलीत थांबा."

एखाद्या पनिशमेंट दिलेल्या शाळकरी मुलासारखी ती गेटवरचं झाडाखाली थांबली. 2-3 मिनिट होताच परत टेम्परेचर मोजलं. 98 निघालं. नेहाला हुश्श झालं.

"टेम्परेचर कमी झालं नसतं ना तर गेट वरूनच आपली रवानगी quarantine सेंटर मध्ये झाली असती." तिच्या मनात आलं.

Sanitizer आणि फिनालय च्या वासानं तिला दवाखान्यात पाय ठेवल्याची फिलिंग आली. ऑफिसचा नजारा पाहुन तिला तिच्या डोळ्यांवर विश्वासच बसला नाही. लिफ्ट, पायऱ्या, दारं, फरशी सगळं ऑफिस अगदी चकचकित होतं. तिला खरंच,

"ये कहा आणि गये हम?"

या गाण्याचा फील आला. जागोजागी, प्रत्येक टेबलवर sanitizer ची बॉटल ठेवलेली होती. आपल्या टेबलवर डबा पर्स ठेवायच्या आधी तिनं नेहमीसारखं टेबलवरून कागद फिरवला अन तिला आश्चर्याचा धक्का बसला. कागद स्वच्छच होता.

"मॅडम आताच sanitizer टाकून पुसला हो टेबल.'' प्युन शाम तिला म्हणाला.

"काय?" नेहानं साशंक नजरेनं त्याला पाहलं.

"अहो मॅडम ऑर्डर आहे तशी. सगळे टेबल, खुर्च्या, खिडक्या, दारं दिवसातून दोन वेळा sanitizer नं पुसतो आम्ही."

"बापरे कोरोनानं तर कुत्र्याचं शेपूट सरळ केलं.😃 जय कोरोना बाबा की🙏." ती स्वतःशीच पुटपुटली. कारण या प्युन च्या मागे कितीही लागलं तरीही तो आताच पुसलं असं म्हणायचा. शेवटी नेहानं स्वतःलाच आपला टेबल पुसायची सवय लावून घेतली. पण आता कोरोनाच्या भीतीनं प्यून नीट साफसफाई करु लागले.

मग सहज म्हणून ऑफिसमध्ये चक्कर मारला तर तिला समजलं की ती एकटीच वेळेवर ऑफिसला आली आहे. बाकी मंडळ आरामात येतं. तिला हसूच आलं. कर्मचारी ऑफिसला वेळेवर आले पाहिजे म्हणून किती उठाठेव करण्यात आली. हजेरी रजिस्टर, पंचिंग मशीन, cctv 🤦😃 आणि आता... सगळं बंद 🙆.

हळूहळू वर्दळ झाली. नेहाला बरं वाटलं. कामं सुरु झाली. बॉस ने तिला केबिनमधे बोलावलं. त्यांच्या टेबलवर कपूर ठववलेला होता. एसी सुरु असूनही खिडक्या उघड्या होत्या. सगळं विचित्र वाटलं. लंच ब्रेक झाला. दोन कलीग रेड झोन असलेल्या शहरातून आलेले. नेहा लांबूनच बोलली त्यांच्याशी. पण 14 दिवसांनी यांना कोरोना निघाला तर? तिच्या मनात आलं, "ऑफिस quarantine करण्यात येईल सगळ्या कर्मचाऱ्यांची घरं, आजूबाजुचा परिसर सगळं बंद होईल. बापरे." "नाही असं काहीच होणार नाही." तिनं स्वतःला समजावलं. कारण टेंशन घेणं म्हणजे immunity वीक करणं आणि कोरोनाला आमंत्रण देणं.

तिच्या 3 कलीग सोबत जेवायला बसली. तोच बॉस तिथं आले,

"Where is social distancing?"

"????? "

"Only 2 people on a table with distance. Or eat food on your own table."

वाट लावली कोरोनानं. नाहीतर बॉस जेवण करण्याबद्दल कधीच टोकत नसे. पण ते तरी काय करणार? परिस्थिती सोबत चालायचं म्हटल्यावर नियम पाळणंच योग्य. सगळी मंडळी आपापली कामं आटोपण्यात गुंग होती. कारण आता एक दिवस सोडून ऑफिसला यायचं होतं व सगळी कामंही वेळेवर व्हायला हवी होती. म्हणून तीही आपलं काम करण्यात बिझी झाली.

दुपारी तीन वाजता तिला कडाडून जांभई आली. 2 महिने दुपारी झोपण्यात गेले तेव्हा हे होणारच होतं. डोक्याची नस अन नस फडफड करत होती.

"2-3 दिवसांची सुट्टी खूप झाली रे देवा. परत असं काहीच करु नकोस. अन ह्या कोरोनाला ने आता लवकर." नेहानं मनोमन देवाला प्रार्थना केली.

कथेचे सर्व अधिकार copyright कायद्या अंतर्गत लेखिकेच्या अधीन आहेत. नावाशिवाय आणि लेखिकेला न कळवता लेख वापरू नये ही विनंती.
धन्यवाद !

फोटो साभार गुगल वरून

तिचं अस्तित्व

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Mon, 30 Apr 2018 23:00:00 -0700

आपलं असं तिचं नसतंच कुणी
आजुबाजुचं सर्व फसवं असतंच मुळा
त्यातही लग्न झालेल्या तिचे , काय विचारावे हाल
ना धड माहेरची ना धड सासरची
मध्येच कुठेतरी लटकली असते ती नार...

कितिही झिजली तरीही सासर जवळ करत नाही
अन् कितिही जिव तोडला तरी माहेर कुशीत घेत नाही

राब राब राबूनही रितेच असतात तिचे हात
कितिही कष्ट केले तरीही उणिवांची यादी असतेच तयार

तिलाही होतो त्रास , तिचाही होतो जळफळाट
पण तरीही ती सहन करते , तोंड दाबून बुक्क्यांचा मार
अन् उशित तोंड कोंबून अश्रुंना करते मोकळी वाट

सर्व कुटुंबाचा राडा ओढणारी ती
जळत राहते जशी मेणबत्ती
पण हृदयात तिच्याही रक्तच वाहतं
तिचंही शरीर हाडामांसाचंच बनलं असतं

बालपणापासून झालेल्या संस्कारातून तिला बाहेर पडता येत नाही
अन स्वतःच्या हक्कांसाठीही लढा द्यावा वाटत नाही

पण मला आता तिला ह्या सर्वांतून बाहेर काढायचेच आहे
तिलाही मन मोकळं जगण्याचा अधिकार आहे हे पटवून द्यायचं आहे

सासर माहेरच्या पलीकडे असलेल्या जगात तिला घेऊन जायचं आहे
तिचं अस्तित्व निर्माण करण्याची एक संधी तिला द्यायची आहे

आकाशी झेप घेईल ती एवढं बळ तिच्या पंखांना द्यायचं आहे
ह्याच्या त्याच्या आसऱ्या शिवाय जगायला शिकवायचं आहे

माझ्यातील तिला मला आता घडवायचं आहे
माझ्यातील तिला मला आता घडवायचं आहे ...

धन्यवाद !

फोटो साभार गुगल वरून

Writer - Archana Sonagre wasatkar

Master PG diploma in counseling in mental health

अहो !

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Sat, 14 Apr 2018 10:08:00 -0700

अहो अहो म्हणायचे दिवस गेले आता
सहा वर्ष पूर्ण झालीत कि लग्नाला ,

कसा संसार केला सोबत आपण देवंच जाणे
कित्येक वेळा तर भांडणांचा पुरंच आला !

पण हात हातात घट्ट होते
मनाला प्रेमाचे कुंपण दाट होते.
म्हणून सर्व निभावून नेले
कित्येक पुरांना वाट देउन गेले
अन् आपल्या नात्याला विश्वासाची झाल्लर लावत आले

असं आपलं नातं अजुनच फुललं
जसं वसंत ऋतुत गुलमोहर बहरलं

Archana Sonagre. M.A. (Public Admin).

स्व लिखीत उखाणे आमच्या अहोंसाठी

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Sat, 31 Mar 2018 23:31:00 -0700

१. डोळ्यांवर लागलाय भिंगाचा चष्मा
पिकसेल्या केसांना काळं लावुन लपवा
दाढी मिशी नका ठेवू , आपला गोटाच बरा
अहो विनोदराव चला घरी, आता वाजले कि बारा

२. डोंगर माथ्यावर हवं टुमदार घरटं
निसर्ग सान्निध्यात आपणच राहायचं दुकटं
पहाटे ऐकावं कोकीळेचं गाणं
बेड टी पिऊन परत एक झोप घेणं
पन आईला सोडून विनोदरावांना करमतं कुठं

३. विवाह बंधनात अडकवले आई बाबांनी
पती पत्नीचे नाते जपले मैत्रिचॅ धाग्यांनी
आणि हळु हळू मला आपलेसे केले विनोदरावांनी

४. कौलारू घराची जागा घेतलीय
सिमेंट विटांचया भिंतींनी
बैलगाडी पडली मागे
आता चारचाकी गाडी आली
जेव्हा माप ओलांडून मी विनोदरावांचया घरी आली

लेखीका - अर्चना सोनाग्रे वसतकार

चारोळी ३

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Fri, 9 Mar 2018 18:16:00 -0800

१) आंब्याला आला मोहर
गुलमोहरही फुलाला
अंगणी माझ्या कवितांचा सडा पडला ..

२) कवितांनीं आज
मेळावा भरलाय माझ्या डोक्यात
लेखणीतुन माझ्या
संसार थाटलाय कागदात ...

३) एकदा लेखणी हातात घेतली कि
तिचीच होऊन जाते मी
सुचत नाही दुसरं काही
फक्त कवितांची खान खणते मीं ..

Writer, Archana Sonagre. M.A. (Public Admin).

Nakoshi Pragati

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Thu, 22 Feb 2018 02:09:00 -0800

तो खूप दूर दूर राहतो माझ्या पासून
जवळ असूनही स्वतःतच व्यग्र वाटतो केव्हा पासून ,
म्हणतो तूच माझ्या प्रगतीची हकदार ,
तूच माझ्या स्वप्नांचा आकार ...

पण त्याच्या ह्या प्रगतीत मी मागे राहिल्या सारखी वाटते .
त्याच्या स्वप्नात माझे अस्तित्वच हरवते ..

"ट्रिंग ट्रिंग "
कोणाला वेळ मिळालाय मला फोन करायला ? कितितरी दिवसांनी आज बसलीय कविता लिहायला , मनातील मळभ शब्दात उतरवून दूर करायला . मरू दे त्या फ़ोनला . आज दिवस निघालाय कविता लिहायला . काय लिहिलं मी ? हं .. त्याच्या बद्दलच लिहिलंय . किती बदलला तो ? काय होता जेव्हा लग्न झाले आमचे ? एक साधा हेल्पर , आयटिया झालेला आणि मी एम ए झालेली . पण तरीही मनापासून आपलं मानलं त्याला. इंग्रजीचा एक एक शब्द शिकवून पुढे नेलं त्याला . त्याची मेहनत पाहून इंजिनीयरचा अभ्यास करून घेतला त्याच्या कडून . आत्मविश्वास बळावला त्याचा आणि त्याच्या बळा वलेल्या पंखांनी कधी झेप घेतली कळलंच नाही . माझ्या हातातून निसटत राहिला रेती सारखा अन मीही निसटू दिले त्याला .
नाही , तसे काही झाले नाही . दुसरी कुणी मिळाली नाही त्याला . त्याबाबतीत तो सदैव माझ्याशी इमानदार राहिला . परतून नेहमी माझ्या जवळच आला . प्रेमाचा लवलेशही झाला . मग काय झालं ? मला का रितं रितं वाटतं ? कधी कधी खूप एकट वाटतं ?
माझ्या मैत्रिणी म्हणतात ,"तो माझ्यापुढे गेला म्हणून मला आतल्या आत हेवा वाटतो त्याचा ."
अरे पण मला का हेवा वाटावा त्याच्या प्रगतीचा ??? कारण त्याला हे मुकाम मिळवून देण्यात सर्वात जास्त हात माझाच होता . जितक्या रात्री तो जागला , तितक्या रात्री माझ्याही पापन्या उघड्या होत्या .
मग ... हं विसंगती वाढली आमच्यातली . तो एका नामांकित कंपनीत राज्यस्तरीय मॅनेजर झाला . आठवड्यातील पाच दिवस शहरो शहरी फिरू लागला . मी मात्र हाउस वाइफ बनून राहिली . आजकाल होम मेकर म्हणतात . त्याच्या वेळा सांभाळण्यात , मुलांच्या शाळा सांभाळण्यात माझ्यातील लेखिकेला मारलेच मी...

विसरली पावसाच्या सरींना
शब्दात गुंफायला
मुकली साहित्याच्या क्षेत्रात
भरारी घ्यायला !!

आज जेव्हा सर्व आपापल्या कामी लागली तेव्हा रिकामपन वाढलं माझं . म्हणून भकास वाटतेय मला . नकोशी वाटतेय त्याची हि प्रगती . जी त्याला एक क्षण नाही काढू देत माझ्यासाठी . त्याला माझ्या ह्या तळमळीची जाणीव असेल का ? आधी कसं माझ्या मनातलं लगेच कळायचं त्याला . सहजच एकदा म्हटलं,"आधी कसा रे अगदी चेहरा पाहताक्षणी ओळखायचास तू माझ्या अंतरीचा भाव !!"
तर म्हणाला ,"अगं , तेव्हासारखा वेळ कुठे आहे आता माझ्याकडे तुझा चेहरा वाचायला ?" हसूच आलं स्वतः वर . केविलवाणं हसू . वाटलं स्वतः च्या हातून पायावर धोंडा मारून घेतला ...

Archana Sonagre. M.A. (Public Admin), Master of Labor studies, Post Graduate Diploma in Mental health

मागे वळून पाहतांना - वय !

noreply@blogger.com (Archana sonagre wasatkar ) — Wed, 6 Dec 2017 20:09:00 -0800

मागे वळुन पाहतांना - वय !

खूप छान वाटायचं जेव्हा कुणी म्हणायचं ,"अगं तू तर खूपच लहान वाटतेस ! आणि मुलगा पण आहे तुला ? लवकर लग्न झालेले दिसतं ."
मग केवळ प्रयोग म्हणून मी कोणाला २४ ची असल्याचं सांगायची तर कुणाला २५ ची . ते समोरील व्यक्तीला पटतही होते . म्हणून स्वतःचं भारी कौतुक वाटायचं . आणि कोणाला नाही आवडणार वयापेक्षा ५-६ वर्षांनी लहान म्हणवून घेतल्याचं ? दोष त्यांचा नव्हताच मुळी , माझी सडसडीत अंगकाठी अन चेहऱ्यावरील बालिश भाव त्याला जबाबदार होते . त्यातही मी कुठल्याशा मासिकात वाचले होते कि स्त्रिया आपल्या तिशीत जीवनात सर्वात सुंदर दिसतात . असेच असेल काही !
पण आता ह्या लहान म्हणवून घ्यायचा अन बालिशपणे लाडवण्याचा जाम कंटाळा आला आहे . आयुष्याच्या या टप्प्यावर मला कुणाशीच खोटं नाही बोलायचं . यापुढे मी सर्वांना माझं खरं वय सांगणार आहे आणि ते म्हणजे मी ३२ वर्षांची आहे . १५ ऑक्टोबर २०१७ पासून मला ३३सावं लागलं आहे . आयुष्याचा अर्धा भाग जगुन झालाय . तशी हातात काही मिळकत तर दिसत नाही पण खूप संपत्ती जोडलीय मी ,
पैशांचा सडा नाही माझ्या अंगणी
पण माणसांचा पार बाजार जमावलाय मी !
आदर्श नाही बनली कुणासाठी
पण माझ्या आदर्शांचे पुरेपूर अनुकरण केले मी !
उंच ध्रुवावर नाही पोहोचली अजून
पण आयुष्याचं डोंगर चढलीय मी !
वयाच्या पारंब्या लहानच दिसतात
पण मनाच्या धाग्यांचे अंतर अगणित चाललेय मी !

Writer, Archana Sonagre. M.A. (Public Admin).