Ostatnio na blogu trochę cicho i mniejsza częstotliwość wpisów, ale to nie oznacza, że przysnąłem. PracujeMY! (tak, pracujemy!, pamiętacie mój wpis ewolucja-rewolucja?) w całkiem pokaźnej ekipie nad nowymi projektami – mediafun magazyn to będzie nasza pierwsza bomba do odpalenia. A tymczasem również skład redakcyjny redaktorów bloga się powiększył – po pozwoli nam-redakcji oraz Wam czytelnikom dotrzeć do miejsc i ogarnąć tematy, które już ostatnio ze względów ilościowych jako jednososobowy kombajn multimedialny przestałem ogarniać.

Wraz debiutanckim tekstem na blogu witam oficjalnie :-) na pokładzie Basię Jakubek. W najnowszym mediafun magazynie (premiera pod koniec września) będziecie mogli przeczytać jej artykuł o zjawisku social gaming (w ogóle sporo będzie o tych social sprawach). Basia o sobie: Zajmuję się memami i ich ewolucją – szczególnie interesującą w tak przyjaznym środowisku jakim jest internet. Wcześniej pracowałam w agencji interaktywnej Tribal DDB, wymyślając co można fajnego stworzyć i kto za to zapłaci. Obecnie buduję serwis przetargów online bizop.pl. Możecie mnie też znaleźć na www.internetabyss.wordpress.com.

Social Impact 2010 – edycja trzecia

foto: Krzysztof Tańcula

26 sierpnia br. odbyła się w Krakowie trzecia już edycja konferencji Social Impact. Jej organizatorem – we współpracy z krakowską agencją Smart PR – było Interactive Research Center.

Ośmiu prelegentów i około 20 minut dla każdego na prezentację swoich przemyśleń, doświadczeń, badań i wiedzy na temat Social Media. Było czego posłuchać…

Na początek Marek Minakowski z Grupy Onet.pl opowiedział o swoich badaniach i tworzeniu sieci społecznościowej w postaci bazy wiedzy stworzonej dla prowadzenia badań, a nie – jak sieci, których używamy na codzień – dla komunikacji i rozrywki. Projekt ten polega na budowaniu największego w Polsce drzewa genealogicznego. Marek Minakowski buduje sieć społeczną, badając związki rodzinne i zawodowe polskiej elity, skupiając się na potomkach uczestników Sejmu Wielkiego. Mamy więc sieć rozciągniętą w czasie na kilka pokoleń, do której dane pochodzą z literatury takiej jak Herbarz Polski i analizowane są za pomocą współczesnych narzędzi naukowych.
Z kolei Albert Hupa z Interactive Research Center prezentował – nieco bardziej zaawansowane od Google Alerts – narzędzie do monitorowania szumu w internecie. Za jego pomocą możemy dokładnie badać, w jakich kontekstach, gdzie i kiedy pojawia się dane słowo, nazwisko czy marka. To narzędzie przydante w pracy agencji PR – dzięki niemu otrzymują dokładne dane o skuteczności prowadzonych kampanii. Może się także przydać jako narzędzie szybkiego reagowania, gdy o naszej marce w sieci ktoś zaczyna mówić źle.

Prezentacja Marcina Kociuby z NetCenter Solution dotyczyła mechanizmów powstawania negatywnego szumu w internecie. Wszyscy znamy historie, gdy kilka negatywnych głosów na temat produktów czy usług przemieniło się w wielką burzę. Zwłaszcza w przypadkach, gdy firma, o której mówiono, nie potrafiła dobrze zareagować. Marcin Kociuba tłumaczył, że praktycznie każda marka powinna być przygotowana na sytuację kryzysową, powinna wiedzieć, co robić i móc szybko zareagować. Co ważne, jeśli kogoś nie ma w sieci nie oznacza, że się o nim nie mówi. Prelegent zasugerował, że być może da się wywołać sztucznie niewielki kryzys w Internecie, by później wyjść z niego zwycięsko i w ten sposób wzmocnić wizerunek marki…

Dominik Sipowicz z agencji SmartPR opowiadał z kolei o wykorzystaniu sieci społecznościowych w promocji e-commerce. Przedstawił proste narzędzie i proste działania – takie jak rabaty w zamian za dołączenie do fanów na Facebooku – dzięki któremu sklepy internetowe mogą się promować w Internecie. Do tego dołożył fajny pomysł, by blokować reklamę dla tych, którzy nie posiadają konta w danym serwisie społecznościowym – by nie denerwować użytkowników bezużyteczną dla nich promocją.

Michał Celiński z Autentika – na przykładzie serwisu “Małe Piwo” stworzonego dla Kompanii Piwowarskiej – opowiadał o budowaniu społeczności na zlecenie. To ciekawe odwrócenie sytuacji. Zwykle bowiem budujemy serwisy, by później starać się przyciagnąć do nich społeczność. Tutaj mamy zbiór ludzi dany nam z góry i to dla nich budujemy konkretne funkcjonalności. Jest w tym duży potencjał. Zwłaszcza, że możemy zbadać dokładnie potrzeby i zwyczaje społeczności zanim weźmiemy się za tworzenie dla niej serwisu. Być może oznacza to erę seryjnego budowania małych zamkniętych serwisów społecznościowych opartych na gotowych komponentach.

Patryk Grzeszczuk z agencji Hypermedia opowiedział o social media poza Internetem – o tym, co możemy zrobić dysponując komunikacją w przestrzeni miejskiej, w komórkach, w grach. Jego zdaniem, przyszłość gier to gry społecznościowe.

Marta Klimowicz z AdTaily zaprezentowała jak może wyglądać komunikacja marki z klientem. Krótka prezentacja tego, czym jest AdTaily i o wiele dłuższa dotycząca tego, jak możemy używać narzędzi komunikacji takich jak Blip, by klient poczuł, że zawsze może liczyć na naszą pomoc, że zawsze prowadzimy z nim dialog. Co ciekawe, okazało się, można w tym przesadzić i doprowdzić do sytuacji, gdy klienci czują się zaniepokojeni jeśli nie otrzymają odpowiedzi na maila w ciągu kwadransa.

Maria Lothamer z iSecure powiedziała o tym, co sami możemy zrobić, by zapewnić sobie bezpieczeństwo w sieci. Po raz kolejny usłyszeliśmy prostą prawdę, o której często nie chcemy pamiętać – trzeba czytać regulamin zanim się go zaakceptuje i o tym, że gdy coś piszemy w sieci, to ślad po tym na zawsze pozostanie. Oczywiste, a jednak zbyt często o tym zapominamy. Dla niektórych zupełnie nową informacją mogła być ta, że nick, login, numer telefonu czy adres IP mogą być danymi osobowymi i trzeba uważać przetwarzając jakiekolwiek tego typu dane.

Wielki plus dla organizatorów. Pomimo formuły imprezy – w której to prelegenci płacą za możliwość wystąpienia, natomiast słuchacze uczestniczą za darmo – nie było zbyt dużo reklamy, za to można było przyjąć sporą dawkę wiedzy i pomysłów. Następna edycja już 25 października w Warszawie.

foto: Krzysztof Tańcula

Dla przypomnienia, w języku polskim określenia „liczba” stosuje się do wartości policzalnych, natomiast „ilość” do tych wartości, które policzyć już jest trudniej. No i idąc w tym tropem, liczba/ilość uczestników demonstracji jest zawsze różna, w zależności od tego kto podaje „wynik starcia”. Zazwyczaj mamy kilka źródeł informacji:
- organizatorzy – ci zawsze zawyżają liczby, już od samego początku, odgrażając się władzom, że przyjedzie kilka tysięcy, przyjeżdża zazwyczaj mniej (bo upał, bo deszcz, bo wakacje itp.). Organizatorzy mają zazwyczaj zamontowany jakiś magiczny mnożnik w oku, który stosują podczas podsumowań po akcji… o tym będzie trochę później;
- dziennikarze – tutaj jest kilka czynników, które wpływają na rzetelność informacji. Pierwszy to oczywiście sympatie polityczne i kierunek patrzenia dziennikarzy: w zależności czy patrzą w kierunku Torunia czy też jeszcze bardziej na Zachód – wyniki mogą być różne. Istotna jest też rzetelność całego materiału, bo jeśli ekipa wpadnie na sam początek, skręci jedną czy dwie „setki” i znika, to trudno mówić o pełnym obrazie sytuacji. Niektóre demonstracje mają szczęście, i dziennikarze (szczególnie kanałów informacyjnych) towarzyszą im cały czas;
- uczestnicy – tu oczywiście zależy, po której stronie barykady stoi uczestnik, bo demonstracjom towarzyszą często kontrdemonstracje. Poza tym człowiek w dużym tłumie zdecydowanie mniej widzi niż obserwator wydarzenia z balkonu… a kiedy uczestnik podda się wpływowi tłumu, rozgrzeje go atmosfera i aktywnie zaangażuje się np. we wspólne skandowanie – wtedy niebezpiecznie mnożnik w oku może się uaktywnić. Regułą jest że liczba uczestników i ocena (sukces czy porażka) podawana przez organizatorów jest zawsze zawyżoną wartością;
- policja – z tego źródła możemy moim zdaniem uzyskać najbardziej zbliżoną do prawdy informację, policjantom chyba najmniej zależy na zawyżaniu czy pomniejszaniu liczby uczestników. Poza tym charakter demonstracji pomaga nam ocenić liczba zatrzymanych, wartość zniszczonego mienia i liczba rannych policjantów – to źródło podaje zawsze fakty i po określeniu „ranny policjant” możemy spodziewać się naprawdę poturbowanego człowieka. W innych mediach już samo skaleczenie w palec robi z uczestnika męczennika (nie polecam, ale warto sprawdzić jak rodzą się męczennicy w telewizji narodowej (1:13)

- czytelnicy i widzowie oglądający zdjęcia lub relacje mediów – są oni ściśle zależni od ideologią mediów jakie czytają i rzetelności przekazu – i mają do czynienia jedynie ze skrawkami informacji – ich opinią dotyczącą liczebności demonstracji specjalnie bym się nie przejmował (chociaż tu zawsze angażują się w ocenę danego wydarzenia).

Ok, to tyle mojego teoretycznego wstępu i założeń. Postanowiłem sprawdzić w praktyce kwestie liczenia uczestników demonstracji i wybrałem się na czwartkową pikietę pod Pałacem Prezydenckim przeciwko podwyżkom VAT.

Chciałem też sprawdzić, czy mocno w swoim tekście pomylił się Wojciech Orliński, traktując internet jako przereklamowane medium. (Gazeta Wyborcza – Duży Format, Wojciech Orliński „Internet przereklamowany”).

Demonstracja wykopowiczów dobrze ilustruje to, co wielu z nas czuje przez skórę: ten cały internet jest po prostu przereklamowany. Wielu ludzi zakłada blog lub konto w serwisie społecznościowym z nadzieją, że czyni to z nich “dziennikarzy obywatelskich”, demaskujących afery i inicjujących wielkie ruchy polityczne. A tak naprawdę sławę zdobywają tylko ci, których wylansują tradycyjne media. Blogi Janusza Palikota czy Marka Migalskiego są znane, bo ciągle cytują je duże komercyjne portale albo prasa papierowa.

W tym samym czasie blogi takich (byłych) polityków jak Leszek Miller czy Wojciech Wierzejski pozostają bez echa, bo tradycyjne media się nimi nie interesują. Ludzi, którzy uwierzyli w slogan o “mediach obywatelskich” tworzących w internecie jakąś trzecią siłę, przeważnie spotyka rozczarowanie.

[...]

No dobrze, ale Taras swój niewątpliwy sukces też w dużej mierze zawdzięcza jednak temu, że jego akcję natychmiast dostrzegły i podchwyciły media tradycyjne. Dziennikarze lubią Facebooka, bo polityka zwalczania anonimowości przez administrację tego serwisu choć częściowo eliminuje ataki chamskimi wyzwiskami pod adresem osób znanych tylko z gazety lub ekranu TV.

Daleki jestem od tak ostrego stwierdzenia, że internet jest przereklamowany, ale rzeczywiście ci, którzy próbują przenieść aktywność i emocje które towarzyszą w sieci do działań realnych często zderzają się z brutalną rzeczywistością, że w sieci o wiele łatwiej kliknąć, „kopnąć” czy „zalajkować” niż ruszyć cztery litery sprzed komputera. Sami dziennikarze, idąc na skróty lub kiepsko orientując się w tym jak działają społeczności często podają z zachwytem jaka liczba fanów poparła daną akcję biorąc to automatycznie za ocenę skali wydarzenia. Każdy (w tym również ja) kto próbował zamienić społeczną sieciową aktywność na działania w realu wie, że liczby i poparcie w sieci bardzo trudno przekłada się na wymiar realny. I zgadzam się z Wojciechem Orlińskim, że dopiero kiedy akcja internetowa zainteresuje tradycyjne media wtedy dopiero ma szansę nabrać rozpędu. Zresztą w wielu przypadkach sukces organizatorów akcji czy nas – blogerów jest liczony tym, ile razy duże media wspomną o akcji, jaka gazeta o tym napisze i czy TVN24 zrobi o tym setkę. Innym tematem jest fakt, że to internet jest najczęściej kopalnią tematów i pomysłów dla dziennikarzy – ale to rozmowa na inny wpis.

Ok, wróćmy do pikiety „protest przeciwko podwyżce VAT”. Tak jak wspomniałem, zajrzałem tam aby zobaczyć co i jak się to kręci, oraz żeby swoimi nogami poprzeć protestujących. Nie będę wchodził w politykę ani moje przekonania, ale trzymając się tematu wpisu nawiąże do liczby uczestników i komunikatów po pikiecie.

Tutaj krótki materiał z początków pikiety mojego autorstwa:

Na moje oko brało w niej udział około 150 osób, przy dobrej woli – góra dwieście – przy tej liczbie będę się upierał.

Relacja "Metra" w pikiety

Organizatorzy pikiety czyli KoLiber oraz Kontestacja poszli natomiast jeszcze dalej – ocenili liczbę uczestników na ponad 500 osób i jednocześnie strasznie byli oburzeni na tak zaniżoną liczbę podawaną przez PAP. Tak jak pisałem wcześniej, różnie można liczyć demonstrantów, ale liczba 500 jest tutaj na moje oko zdecydowanie zawyżona. Pojawiało się również określenie, że jest to liczba która „przewinęła” się przez demonstrację… no cóż, organizując ją na Krakowskim Przedmieściu, gdzie „przewija” się tych ludzi cała masa, wciąż funkcjonuje tam najnowsza atrakcja turystyczna stolicy czyli obrońcy krzyża – liczenie osób które się jedynie „przewinęły” jest sporym nadużyciem. Przyjmując taki punkt mierzenia sukcesu może lepiej następne manifestacje robić w roboczy dzień na stacji metra w godz. 14-16 :-). Ale na poważnie, wolałbym aby jednak organizatorzy podawali informacje bardziej zbliżone do rzeczywistości (200 osób to też sukces – realny – a nie tania propaganda), zwłaszcza, że na chłodny rozum (będę się upierał przy tych dwustu uczestnikach) to ten znienawidzony, państwowy PAP podał bardziej rzetelną informację (bo pomniejszył liczbę uczestników o ponad stówkę) niż Kontestacja (która sobie tych 300 dosztukowała). Podobnie „wiarygodnie” brzmiały informacje i zaobserwowanej licznie sześciu tajnych agentów, którzy filmowali demonstracje z ukrycia :-) – przypominam – Krakowskie Przedmieście to po ostatnich wydarzeniach bardzo dobrze monitorowane miejsce za pomocą kamer monitoringu miejskiego. Chyba, że każdego z telefonem komórkowych czy kamerką zaczniemy podciągać pod pracownika służb specjalnych… ehhh, wybierając drogę agenturalnej paranoi wybiera się szlak fanatyzmu i chorych emocji i przede wszystkim nieprawdziwych informacji, a to chyba z tym zarówno KoLiber jak i Kontestacja walczy…

Ale oczywiście to tylko moje rozważania i luźne myśli na temat liczebności demonstracji. Chyba dobrym miernikiem sukcesu takiego wydarzenia byłaby wspólna lista poparcia podpisana przez wszystkich uczestników – mielibyśmy wtedy twarde liczby i jakiś trwały efekt pikiety. W ocenę politycznych efektów pikiety nie będę wchodził, nie jest to tematem tego wpisu ani tego bloga.

Niemniej jednak zdecydowanie sukcesem organizatorów nazwałbym przeniesienie internetowej aktywności na realny wymiar – były i media z kamerami (TVN24, Superstacja) i dziennikarze papierowych i radiowych mediów, był celebryta (Janusz Korwin Mikke). Mimo poważnego problemu i tematu spotkania pikieta miała fajną atmosferę, były zabawne okrzyki, sporo merytorycznych rozmów między pikietującymi, nie było chorych emocji i agresywnych przepychanek do których przyzwyczaiły nas „krzyżowe” demonstracje. Organizatorzy zapowiadają więcej akcji, warto więc śledzić ich facebookową aktywność (Protest przeciwko podwyżce podatku VAT) czy też strony główne KoLibra czy Kontestacji.

Ps. Likując źródła wpadłem na komentarze pod audycją radia Kontestacja po pikiecie. Widzę, że mam tam swój stały fanklub wierzący że jestem agentem zatrudnionym przez rząd Tuska aby zniszczyć organizację od środka, i zarabiam na tym całkiem niezłą kasę. Gratuluję fantazji i współczuję życia w takim stanie ciągłego zagrożenia, gdzie agent czai się za każdym rogiem. W sumie idąc tym tropem, to Kontestacja nie potrzebuje żadnego agenta – słuchacze sami sobie wymyślą bajkę i wprowadzą zamęt w swoich szeregach i znajdą sobie czarownicę do spalenia, wystarczy odpowiednio pokolorować informacje. Tak jak tych sześciu tajnych agentów filmujących z ukrycia demonstrantów – skojarzyło mi się, że jednym z obrońców krzyża – Ed Konspirator (Wprost nr 33), który co kilka dni zmienia miejsce noclegu (ma ponad 10 kryjówek), a pod krzyż dociera codziennie inną drogą – agenci nie śpią :-) Sam chętnie oddam całą kasę, którą do tej pory dostałem od rządu za swoją agenturalną działalność na potrzeby i rozwój Kontestacji.

Ok, następnym razem sugerowałbym większą rzetelność niż lukrowanie swoich sukcesów, bardziej charyzmatycznych mówców i zdecydowanie konkretny plan manifestacji (bo po 25 minutach miałem wrażenie, że organizatorzy nie mieli pomysłu co dalej) oraz jakieś namacalne zakończenie – petycja, podpisy itp. – zdobędziecie większe poparcie i łatwiej będzie o merytoryczne wsparcie.

zrzut ze strony Network Magazyn

To zrzut z tego artykułu, zaznaczenie moje (tutaj jest całość) – proponuję zwrócić uwagę na ten jaśniejszy, zaznaczony fragment, ponieważ prawdopodobnie on tak zbulwersował dział marketingu firmy Jean Careno (Jean Careno Poland Group).

Na marginesie, określenie przez redakcję Network Magazynu tej strony jako skromnej ale poprawnej jest według mnie baaardzo łagodnym potraktowaniem. Już widzę, jakie oceny zebrała by ta stronka (i przy okazji firmą ją projektująca) gdyby rzucić ten adres na jakieś forum twórców stron…

Zrzut strony firmowej Jean Careno (wykonany bez pisemnej zgody firmy)

Ale ani strona ani artykuł nie jest w tej sprawie oburzający, ale mail jaki otrzymała redakcja Network Magazynu kilka dni po jego publikacji…

Zrzut ze strony Network Magazyn

Najlepsze fragmenty to:
„Nie podoba mi się to, co Państwo napisaliście na temat naszej strony internetowej i proszę o natychmiastowe usunięcie tego wpisu” i teraz najlepsze „chcąc zamieścić tego typu artykuł powinniście Państwo zapytać o naszą zgodę i przede wszystkim artykuł ten powinien być przez nas zatwierdzony”.

Ok, będę łagodny i napiszę tylko tyle, że nie muszę pytać się o niczyją zgodę, aby stwierdzić i napisać, że firmie Jean Careno (i jej przedstawicielom) zupełnie poprzestawiały się role oraz relacje jakie zachodzą między firmami a mediami. Być może wcześniejsze doświadczenia firmy spowodowały, że dla firmy wysłanie takiego maila, zatwierdzanie artykułów czy sterowania myślą dziennikarza to normalka. Prawo do akceptacji materiału, odrzucenia, bądź zakazanie jego publikacji firma ma tylko wtedy, kiedy rzecz tyczy reklamy za którą zapłaciła albo ma ku temu jakiś sądowy nakaz. Próba usunięcia tekstów, wywieranie nacisków i takie głupie maile jak ten powyższy świadczą o zupełnym braku profesjonalizmu, ale chyba jeszcze o czym gorszym – o traktowaniu mediów jak służalcze wydmuszki a potencjalnych klientów jako głupków, którym można wcisnąć każdy kit.

Halo, dzisiaj jest rok 2010 a nie 1894, dzisiaj każdy jest prosumentem, każdy jest medium i może pisać co chce… obojętnie czy to się jakiejś firmie podoba czy nie. Stronę firmową firmy Jean Careno, od mojego wesołego blogaska czy strony Network Magazynu dzieli dokładnie taka sama odległość – jeden klik. Żądanie usunięcia jakichś treści to pierwszy krok do Efektu Streisand, który już wielokrotnie przerabialiśmy na tym blogu i w innych miejscach sieci.

W sumie teraz zastanawiam się, czy dopuścić komentarze do tego wpisu, bo jeszcze nie daj boże strona firmy Jean Careno się Wam nie spodoba i bez pisemnej zgody firmy napiszecie o tym w komentarzu :-)

Ale, żeby nie być tylko krytykującym wstrętnym blogerem warto podać przykład bardzo dobrej reakcji na taką kryzysową sytuacje. Polecam przeczytać najpierw ten wpis i komentarze pod nim:
KFC sprzedaje spleśniałe kanapki
i późniejszy efekt na tym samym blogu:
KFC wchodzi w dialog.
Da się?

Właściwie, gdyby przedstawicielka firmy Jean Careno nie działała emocjonalnie i po prostu siedziała cicho, nikt by nie zauważył tego newsa i tej nieszczęsnej stronki się nie czepiał.

Mam dzisiaj przyjemność ogłosić akcję, którą przygotowaliśmy wspólnie z grupą wydawniczą Helion SA, czyli właścicielem takich marek jak Helion oraz Onepress.
Cieszę się, że razem (bloger-firma) udaje się doprowadzić do skutku takie akcje, które mogą funkcjonować w modelu win-win-win (nie wiem czy jest taki model, wymyśliłem to przed chwilą :-). Chodzi o to, że trzy strony wygrywają w czasie trwania projektu:
- wygrywają Czytelnicy, bo jest spora pula fantów do zgarnięcia;
- wygrywa wydawnictwo, bo przynajmniej przez rok czasu ma zagwarantowaną stałą obecność na blogu (ale z zachowaniem wszelkich standardów i niezależności blogera);
- wygrywa bloger, czyli ja, bo otrzymuje dostęp do masy książek, które lubi, czyta i poleca innym :-) no i trochę fantów mogę rozdać czytelnikom.

Ok, projekt roboczo nazywa się #52KsiazkiMediafuna i nazwą oraz ideą nawiązuje wprost do akcji którą rozkręcili Przemek Komorowski oraz Paweł Lipiec – tutaj są wszystkie szczegóły. W wielki skrócie – walczymy o zwiększenie czytelnictwa Polaków, stawiając sobie wyzwanie – jedna książka tygodniowo. Przez rok czasu uda się dobić do liczby 52 książek.

Na czym polega akcja #52ksiazkimediafuna?
Przez najbliższe 52 tygodnie, każdy z czytelników bloga będzie miał szansę otrzymać jedną z bogatej internetowo-marketingowej oferty książek Helionu i Onepress. Książki, mam nadzieję idealnie wpasują się w gusta i przede wszystkim potrzeby czytelników bloga, pierwszy rzut, 4 książki wybraliśmy razem, ale o kolejnych pozycjach, będziecie decydować (liczę na Wasze zaangażowanie) Wy. Co tydzień jedna książka.

Aby zdobyć książkę, trzeba będzie wziąć udział w jakimś prostym konkursie – ja lubię proste konkursy, bez wielkiego napinania i kombinowana. Od czasu do czasu pojawi się konkurs (taki jak dzisiaj), przy okazji którego mam nadzieję uda się wykorzystać wasze informacje, i ci którym nie uda się otrzymać książki, zdobędą interesującą wiedzę – tak to sobie wymyśliłem :-)

Książki będą pojawiały się raz w tygodniu, ale nie chcę ustalać jakiegoś konkretnego dnia, sam jestem wybitnie nieregularny i mam dużo zajęć – więc ustalmy po prostu, że jedna książka tygodniowo.

Na blogu powstała specjalna sekcja, gdzie będzie można zapoznać się z zasadami, zobaczyć jakie książki już pojawiły się w projekcie oraz zaproponować w komentarzach kolejne tytuły. Z Helionem udało się całą akcje zaplanować i ustawić wyjątkowo szybko i sprawnie, więc mam nadzieję, że kwestia propozycji też będzie przebiegała bez zarzutu – w grę wchodzi zarówno oherta Helionu jak i Onepress.

W pierwszym tygodniu prawdziwa świeżynka (od Onepress), wczoraj przyjechała z drukarni:

Sześć pikseli oddalenia. Zarabiaj dzięki sieci Web 2.0 – Mitcha Joela (Six Pixels of Separation: Everyone Is Connected. Connect Your Business to Everyone). Trudno mi ją w jakikolwiek sposób recenzować, ponieważ mam ją w ręku dopiero od dzisiaj, ale Onepress udostępnił sporo materiałów dodatkowych.

O książce:

To podstawowy przewodnik po misternych i skomplikowanych relacjach społecznych, przeznaczony zarówno dla dyrektora naczelnego wielkiej korporacji czy przedsiębiorcy, jak i dla studenta marzącego o założeniu własnej firmy. Mitch Joel pomaga nam zrozumieć ten nowo powstały świat i wykorzystać jego siłę na naszą korzyść.
Dan Ariely,
autor książki Predictably Irrational

Najpierw był rozłam, potem otchłań, a następnie przepaść. Teraz oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie do nawiązania relacji. Mitch zabierze Was na pouczającą, zabawną wycieczkę po tym, co oznaczają internetowe kontakty — z klientami, znajomymi, a nawet konkurentami. Jeśli chcecie być na bieżąco, macie taką szansę. Lepiej się pospieszcie.
Seth Godin,
autor książki Plemiona 2.0

W dzisiejszym świecie Twittera, Facebooka i całej tej szybkiej komunikacji nawiązanie kontaktu między Twoją firmą a klientami jest niezbędne. Problem polega na tym, że nie pomogą Ci już stare zasady. Dziś przeżycie zależy od umiejętności stworzenia prawdziwej wartości dodanej, wiarygodnego przekonywania i budowania zaufania. Dla każdego, kto chce zrozumieć świat nowych mediów, to jest niezbędny przewodnik.
Daniel. H. Pink,
autor książki A Whole New Mind

Oto fragment książki do przejrzenia:

Na stronach wydawnictwa znajdziecie jeszcze więcej infrormacji o książce, zapraszam również na blog autora.

Co trzeba zrobić aby mieć szansę na otrzymanie książki Mitcha Joela „Sześć pikseli oddalenia”?
Sam subskrybuje i oglądam sporo interesujących youtubowych kanałów czy regularnych videocastów. Bardzo interesujący i inspirujący zbiór wykładów można znaleźć na youtubowym kanale TEDtalks czy też oficjalnym kanale O’Reilly. Podajcie proszę najciekawsze Waszym zdaniem (wystarczy po jednym linku, propozycje nie mogą się powtarzać) miejsca, kanały na YouTube czy w innych miejscach gdzie można znaleźć interesujący materiały edukacyjne z szerokiego zakresu zainteresowań bloga mediafun :-) Sam chętnie uzupełnię swoją listę obserwowanych kanałów o Wasze propozycje.

Na zgłoszenia czekam pod tym wpisem, do soboty (24 lipca) do godz. 12:00. Autor jednej ze zgłoszonych propozycji otrzyma wspomnianą wyżej książkę.

Książki na kolejne tygodnie są autorstwa Setha Godina, Davida Allena oraz Jacka Pogorzelskiego.

A na stronie głównej projektu #52KsiazkiMediafuna możecie śledzić, jakie książki już się pojawiły w kolejnych etapach projektu.

Na Wasze propozycje kolejnych książek czekam w komentarzach pod tym specjalnym wpisem.

Na jednym z ujęć widać, że siedziba Facebooka to niezła farma :-) nie chciałbym tam pracować.

LABoratorium Innowacji, bo tak nazywa się ten projekt to specjalna platforma (wordpressowy blogasek) na którym agencja przedstawia swoje rozwiązania, publikuje kody źródłowe i stara się zrobić taką własną składnicę wiedzy, która może przydać się np. Flash Developerom. Kody źródłowe publikowane są na licencji Creative Commons 3.0, więc można je wykorzystywać również do celów komercyjnych.

Inauguracja LABoratorium Innowacji miała miejsce w bardzo fajnym miejscu (pierwszy raz tam byłem) – Centrum Cybernetyki 2.2.2. Polecam rozejrzeć się tam organizatorom imprez wszelakich, szczególnie w barcampowych klimatach – bardzo interesujące miejsce i na prezentacje i na późniejszy networkich z nienajgorszym dojazdem (strzał z łuku od Galerii Mokotów).

Oprócz prezentacji przygotowanych przez zespół 180heartbeats pierwsze wystąpienia miał Roman Weishäupl (TrendOne) który opowiedział trochę o nowoczesnych rozwiązaniach z zakresu internetu, technologii mobilnych i augmented reality.

Po wystąpieniach ekipy 180hertbeats udało mi się w części kuluarowej zaprosić do rozmowy Marcina Gaworskiego (managing directora) oraz Piotra Mederaka (szefa LABoratorium Innowacji). No i kurczę, powiem szczerze, że cóś nam się rozmowa nie kleiła :-) może przez ten upał :-) ale udało mi się wyciągnąć trochę informacji i mam nadzieję jeszcze bardziej przybliżyć projekt jakim jest LABoratorium Innowacji.

przede wszystkim rynek, ze ‘studnią’ jako punktem zbiorczym wszystkich ludzi i tragiczną sceną, wyglądającą jak skocznia narciarska i totalnie nie pasującą do czegokolwiek.. poza tym warto pojechać kilkanaście (16) km w stronę przemyśla, zobaczyć piękny (w środku) zamek w łańcucie (www.zamek-lancut.pl) z całkiem dużym i ładnym parkiem (storczykarnia w parku). w samym rzeszowie.. jak ktoś lubi, jest muzeum dobranocek. są kościoły (jeden z xv wieku), dwa klasztory (pijarów – nie pijaków;) i bernardynów), synagoga, ratusz. Jest podziemna trasa turystyczna. jest Tawerna – miejsce, gdzie rząda się dostępu do morza. Jest graciarnia – u plastyków, knajpa, gdzie możesz wypić piwo na trumnie albo przeczytać ‘po skończonej pracy dokładnie wyczyść narzędzie’ w toalecie.
Oczywiście jak ktoś się nie boi – jest zamek, w którym siedzibę ma sąd..
więcej pisał nie będę, zostawię miejsce dla innych, żeby dało się uniknąć powielania:)
pozdrawiam

Krzysiek, gratuluję i proszę o kontakt na maila (maciekMAUPAmediafun.pl) i przesłanie danych wszelakich kontaktowych, dane zostaną przekazane organizatorom konferencji InternetBeta 2010 i już na legalu będziesz mógł być pełnoprawnym uczestnikiem konferencji.

Ja tylko przypomnę, że do 30 lipca trwa promocja – tańsze wejściówki, a z własnego mediafunowego doświadczenia wiem, że warto po prostu zaplanować sobie te 3 dni w Rzeszowie, aby w pełni uczestniczyć w wykładach, rozmowach kuluarowych i imprezach wieczornych – wisząc na telefonie, załatwiając sprawy z klientami lub przyjechać tylko na jeden wybrany dzień powoduje, że sporo tracicie z tych poza programowych rzeczy :-)

Lista prelegentów nie jest jeszcze zamknięta… a już jest spora, wkrótce będzie ogłoszony program konferencji. Na pewno będzie miał jedną wadę i coś czego nie znoszę – równoległe blogi tematyczne – trzeba będzie wybierać prelekcje… a w Rzeszowie to zawsze był trudny wybór…

A na zachętę wystąpienie Pawła Tkaczyka z zeszłego roku:

Aha… dzisiaj rusza na blogu kolejny, mega atrakcyjny konkurs :-) Więcej info już wkrótce.

Bardzo interesująca prezentacja oraz dyskusja po jej zakończeniu:

A tutaj dla przypomnienia wcześniejsza rozmowa z Albertem Hupą:

Pierwsza część – bardzo podstawowa, zapraszam wszystkich, którzy zaczynają swoją działalność w sieci, chcą zbudować wizerunek eksperta, wykorzystać dostępne narzędzia i są na początku budowania własnej marki. Sporo czasu poświęcę mikroprzedsiębiorcom i wszystkim działającym w różnego rodzaju systemach marketingu wielopoziomowego.

Można uczestniczyć tylko w jednym bloku szkolenia lub zapisać się od razu na wszystkie części.

A dokładny plan pierwszej części przedstawia się następująco:

Część 1. (19 lipca, godz. 18:00): Podstawowe zagadnienia związane z promocją własnego wizerunku w internecie, ze szczególnym uwzględnieniem mediów społecznościowych. Najważniejsze zagadnienia: świadomość i podział dzisiejszych mediów, pierwsze kroki w budowaniu własnej marki w sieci, narzędzia i pułapki związane z obecnością w mediach społecznościowych, najczęstsze błędy początkujących, strategia działalności w mediach społecznościowych, wybór pierwszych narzędzi i usług.
To rozszerzona do dwóch godzin wersja szkolenia z 5 lipca, w której wzięło udział ponad 100 osób. Będzie więcej czasu, będę mógł mówić wolniej :-) i będzie więcej przykładów :-)
Tak to mniej więcej wygląda w postaci chmury tagów

Pozostałe części przedstawiają się następująco:
Część 2 (2 sierpnia, godz. 18:00): Najważniejsze narzędzia pracy nowoczesnego przedsiębiorcy
Budowanie własnego ekosystemu i efektywne wykorzystanie potencjału dostępnych narzędzi internetowych. Skuteczne metody i sposoby na szukanie inspiracji, agregowanie, porządkowanie, tworzenie i przechowywanie treści. Budowanie własnej marki i społeczności wokół niej, sposoby na interakcje z czytelnikami, czyli narzędzia i sposoby na to, aby Twoi czytelnicy zobaczyli, zachowali, ocenili, powtórzyli, skomentowali, kupili, polecili.

Część 3 (16 sierpnia, godz. 18:00): Blog – centrum ekosystemu nowoczesnego przedsiębiorcy
Po co, jak i gdzie założyć blog oraz jak efektywnie go prowadzić. Strategia bloga i budowanie wizerunku oraz pozycji eksperta czyli prawie wszystko o profesjonalnym blogowaniu.

Część 4 (30 sierpnia, godz. 18:00): Małe jest piękne czyli potęga mikroblogów
Mikroblogi jako idealne uzupełnienie aktywności nowoczesnego przedsiębiorcy. Jak efektywnie wykorzystać i włączyć potęgę mikroblogów w strategię działalności własnej marki. Jak zbudować społeczność, kontaktować się z czytelnikami, promować swoją działalność mając do dyspozycji 140-160 znaków.

Aha, i jeszcze jest niespodziewanka, podczas pierwszego wykładu jeden z uczestników otrzyma nowiutki, społecznościowy, oparty na systemie Adroid telefon LG Swif GT540 – ten sam, którym przez ostatnie 7 dni posługiwał się zamknięty w Kubiku LG Patryk OnLife.

Ot tyle, zaprszam, będzie interesująco, zarówno dla uczestników jak i dla mnie, ponieważ on-linowe kursy to jeszcze dla mnie nowość… ale jak się okazało, gadam tam samo szybko i tak samo dużo jak podczas spoktań na żywo :-).

Zapraszam wszystkich mikroprzedsiębiorców i networkerów oraz pasjonatów socjal media – spotykamy się w poniedziałek (19 lipca) na pierwsze, podstawowej części – o początkach budowania swojej marki w sieci.
Tutaj można zamówić szkolenie!