زمزمه های بی معنا

جبر زندگانی

2011-10-10T02:14:00.001+03:30

چه خوشبین
و چه بدبین

ازین تقدیر بی تغییر

نیمه خالی ِ لیوان

هوای توست

نیمه پر

اشک ِ من

١٧ مهر ٩٠

هوا را از من بگیر ، خنده ات را نه

2011-08-06T02:37:00.000+04:30

نوری تاباندی
در روز های من
که سیاه تر بود
سیاه تر
از هر تصوری
ممکن و ناممکن
جبرئیلی شاید
ولی من
قطعا" مبعوث شدم
پیامبری

که نه خوانده و نه نوشته

عاشق ِ نوشته های تو شد

و ناگاه آیه نازل شد :

خداوند

در خنده های او

و نگاه های

گاه

و بی گاهش

لرزش ِ قلب ها را

قرار داد

١٤ مرداد ٩٠

تولدم

2011-08-03T12:40:00.000+04:30

امروز
حسی در من هست

که می گوید

رسیده ای به نقطه عطف ِ زندگی ات

روزیست که خاطره هجده ساله ی چشم گشودنم

حتی زنده تر از خودم
پیش ِ چشمانم است

و من میان ِ اینهمه خاطرات

با صد هزار مردم

تنها ام *

آماده گذشتن

ازین فصل زرد

سرد

پر ز درد

هزار ها گره در گلویم می افتد

با یاد ِ این فصل کتاب

که "پایان"ش را

خوانده ام
همین دیروز

بند ِ کفش هایم را محکم تر بسته ام

برای اولین قدم ِ امروزم

برای هجدهمین بار ِ
باز کردن ِ
چشمان ِ بسته ام

امروز

١٢ مرداد ٩٠

* رودکی

تنها سه روز باقیست

2011-07-30T20:28:00.002+04:30

ترسناک است
و خطرناک

آتشفشانی
که همیشه خاکسترش

فرسنگ ها را مفروش کرده

ناگاه

خاموش ِ خاموش باشد

در من انفجاریست مرگبار

در راه...

٨ مرداد ٩٠

ماضی قریب

2011-07-23T01:16:00.001+04:30

نرم ِ نرم بود

خاطرات ِ من ،

تو ،

من ِ با تو

داغ ِ داغ بود

لب های تو

بر من

وقتی که

دست هایمان

هنوز

گرم بود

و ها کردن

پیشگیری از درمان ِ انگشتان ِ نشکسته نبود

١ مرداد ٩٠

عاشقانه های پایان یافته

2011-07-19T12:47:00.002+04:30

هنوز یاد ِ آن دو گوی
آن دریای ِ طوفانی ِ بی انتها

آن زندگی ِ جاودان

میلرزاندم

دلم را می لرزاند

شوک می دهد

به زندگی ِ مرده من

که سرد ِ سرد شده

فقط

لب هایت را کم دارد

زندگی ام ،

تنفس مصنوعی

تا باز

گرم ِ گرم شوم

١٢ تیر ٩٠

پ.ن : تاریخ انقضا این نوشته ٣ روز بعد بود. نوشته ها هم تاریخ ِ انقضا دارند...

باغبان جهنم

2011-07-17T22:14:00.000+04:30

مار و مگس در دنیا بی شمارند

اما من از تلاطم ماری حرف می زنم

که در خونم رفته است

و آشیانه گرمی جز قلبم ندارد.

شمس لنگرودی

تو دیگر او نیستی

2011-07-14T18:22:00.001+04:30

تناسخ ،

حقیقتیست کتمان شده
وقتی او در چشمانت

میمیرد ،

در چشمان دیگری
زنده می شود

٢٣ تیر ٩٠

پرواز می کنم ، اما لانه ام اینجاست

2011-07-12T15:29:00.000+04:30

مترسک ِ مهربانم باش

می خواهم

روی شانه هایت

لانه ای بسازم

٢١ تیر ٩٠

بازگشت

2011-07-09T02:38:00.003+04:30

می خواهم

قطره های ریز آب

هوشیار بخشم باشد

و شاید منزلم

رحمی

در شکم ِ مادری

که بهشت را زیر قدم دارد

به همین سادگی

بیدار شوم

به عقب برگردم

همه چیز برگردد

نه !
به عقب تر برگردد
بگذار خدا
دوباره دست هایش را بشوید
در آینه بنگرد
شاید
تصمیم دیگری گرفت *

*رنگ های رفته دنیا ، گروس عبدالمالکیان

١٥ تیر ٩٠

اعتماد

2011-07-08T12:10:00.001+04:30

چشم هایم را ببند

گوش هایم را بگیر

باز هم باور می کنم

دروغ هایت را

دلیلش را
فقط خودم می دانم

که حبسش کرده ام

درون ِ سینه ام

١٧ تیر ٩٠

به گروس عبدالمالکیان

2011-07-03T17:34:00.003+04:30

شعر هایت

سیگاریست

که پک زدن ِ هر خطش

خاکستر چشمانم را

قطره قطره می ریزد

*حفره ها عالی بود.

شعور

2011-07-01T02:51:00.004+04:30

آقای راننده ای که وقتی نشستم تو ماشینت داشتی یه آهنگ گوش می دادی

آهنگ ِ ناراحتم میکرد ، از نفس کشیدنم فهمیدی

و آهنگ رو عوض کردی

خواستم همینجا بگم روانیتم

کل مردم ِ این مملکت اگه مثل تو می فهمیدن ، مملکت گل و بلبل بود

ساعت بیست و پنج شب ، روز سی و دوم ماه

2011-06-30T03:09:00.003+04:30

ساعت ِ دیواری ام

چشم دارد
گوش هم

آن بالا که خدایی نیست ،

او ازآن بالا میبیند

می شنود

و حس می کند

لحظه هایی را

که بی تو پرپر می زند

و می زنم

زامبی

2011-06-28T19:16:00.000+04:30

خاطرات گاه جسد هایی می شوند که از گور بیرون می آیند و قصدشان فقط شکنجه دادن ِ توست...

مورچه

2011-06-25T14:03:00.000+04:30

این روزها

در خوابم هایم تصویری است

که مرا می ترساند

تصویری از ریسمانی آویخته از سقف

مردی آویخته از ریسمان

پشت به من

و این را فقط من می دانم و من

که می ترسم برش گردانم

گروس عبدالمالکیان

میرسد از راه ، مرداد ِ تنها

2011-06-22T19:42:00.000+04:30

قهوه را هم می زنم

غرق می شوم

در گردابش

و در چشمانت هم

غرق می شوم

فنجان اما

حیف

صدایم نمی زند

و نجاتم نمی دهد

غرق می شوم

ایندفعه

در یاد ِ چشمانت

سطر های مانده

2011-06-22T13:25:00.000+04:30

و تازه می فهمم

که چشم های تو کم کم

کم می شود

من تنها می شوم

تو تنها ...

نه !

این فعل

حذف با قرینه ی معنا نمی شود

می دانم نمی شوی

گروس عبدالمالکیان

رونوشت به مخاطب خاص

2011-06-21T22:02:00.000+04:30

هر روز میبینمت

قدم می زنی

در خاطره ها

صدایت می زنم

بر نمی گردی

تو دیگری را

می نگری

و من چای را تلخ تر می نوشم...

کابوس 21

2011-06-11T12:37:00.004+04:30

تضاد ِ عجیبیست
شاید هم دردناک

دیدن ِ چشمانی که عاشقش بودی

و دیدن ِ چشمانی که ازشان بیزاری

در یک نفس فاصله

فقط بغض و نفرت

گیجی

و بی پناهی

مدینه فاضله

2011-06-09T16:25:00.000+04:30

یه روز خوب میاد که همه گودریا سیگارو ترک می کنن...تنها هم نیستن...

خطر ، نزدیک نشوید

2011-06-06T11:10:00.000+04:30

آدم ها از دور دوست داشتنی ترند.

بلک لیست

2011-06-05T19:26:00.003+04:30

همیشه رابطه عکس وجود داره ، بین تعداد آدمایی که دوست نداری باهاشون برخورد داشته باشی و میزان رضایت از زندگیت .

طلسم شده

2011-06-05T00:37:00.001+04:30

*من یه سیاست ِ پست توی رابطه ام استفاده می کردم.اونم اینکه به جای بالا بردن ِ اون ، سعی میکردم اطرافیان رو پایین بیارم . البته اون رو هم بالا می بردم ، ولی همراه با پایین آوردن ِ بقیه . این پایین آوردن گاهی به صورت بی توجهی و ... بود . یجورایی واسه جلب توجه و ابراز علاقه . یکم احمقانه اس ، نه ؟

*تعداد آدم هایی که توی طول ِ مدت ِ رابطه به هر نحوی آزارشون دادم شاید از تعداد انگشت های دست فراتر نرن . ولی بعضی هاشون واقعا" اذیت شدن . 2 تا شون از همه بدتر . اولی خودش بهم این قضیه رو یادآوری کرد . باعث شد بفهمم که اون کارام باعث ِ ناراحتی ِ زیادش شده . من قصدم مطلقا" ناراحت کردن ِ اون شخص نبود ، فقط خوشحال کردن ِ طرفم بود . ولی خب خودخواهی یا هر چیز ِ دیگه باعث می شد که اصلا" به جنبه ناراحت شدنش نگاه نکنم.

*با نفر دوم امشب صحبت کردم . بهش گفتم که انتظار ندارم با اون همه آزاری که رسوندم الآن منو ببخشه . وحشتناک بودن . فقط گفتم که می خوام یه جایی تموم بشه . به هر طریقی که ممکنه . حتی انتقام و تلافی . ولی یه موقعی برسه که دیگه دلش از من پر نباشه . چون می ترسم از ادامه ی این دلخوری ها. اونقدر اذیتش کرده بودم که دیگه نمی تونیم با هم دوست باشیم . خداحافظی کردیم و آرزوی موفقیت . به همین سادگی .

*می ترسم از ادامه این دلخوری ها . من زیاد به خدا یا یه قدرت ماورایی اعتقاد ندارم . ولی توی این 3-4 ماهه بدترین چیز هایی که حتی تصور هم نمی کردم واسم پیش اومد . این بود که باعث شد فکر کنم دارم تاوان ِ اون کار ها رو پس می دم . اگه خدایی هم اون بالا باشه ، دوست نداره واسه بزرگ کردن ِ اون - که نقش ِ خدای من رو داشت - بقیه متلاشی بشن .

*یه قضیه دیگه هم چند وقته فکرم رو مشغول کرده . یکم خرافاته ولی مثال نقض تا الان نداشته . من تا الان هیچ دوست ِ صمیمی رو واسه بیشتر از 2 سال نداشتم . هیچوقت . دوست ِ صمیمی دبستان ، راهنمایی ، اول دبیرستان و یک نفر ِ دیگه که جای خواهرم بود . حتی دوست ِ صمیمی الانم رو هم حساب کردم دیدم تا بخواد دوستیمون بشه 2 سال ، دیگه دانشگاهیم و احتمال قریب به یقین دو شهر متفاوت .

*یادمه یکبار به اون گفتم این قضیه رو . گفت که من فرق می کنم . من می مونم . این 2 سال رو می شه شکست . ولی خب اون هم بعد از 1 سال و 7 ماه رفت . البته "من فرق می کنم" واقعا راست بود . چون رفتن ِ بقیه اونقدر ناراحتم نکرد که ... . خب دیگه ، تمام اینا باعث شد که باورم بشه این حقیقت داره . تا الان 5 مورد و بدون هیچ مثال نقضی .

*از یه جایی به بعد یاد میگیری روی آدم ها حساب نکنی . این جمله "من می مونم" بزرگترین دروغیه که آدم ها بهم می گن . همه چیز یه پایان داره . یاد میگیری کلا" هر چیزی رو قید ِ "همیشه" توش به کار رفته باور نکنی . باور نکردن ِ همیشگی بودن باعث محافظتت می شه. ولی دیگه اون حس ِ اطمینان رو نداری . مثل ویز ویز ِ یه مگس وقتی توی خواب و بیداری هستی . نمی زاره راحت بخوابی و از خواب لذت ببری . تو در نهایت می خوابی ، اما بدون ِ لذتی که انتظارش رو داشتی .من که اسمش رو می زارم جهنم . همین .

سردرگمی شبانه

2011-06-02T05:01:00.005+04:30

*گیج ترین احساسی که از بدو تولد تا الان تجربه کردم عاشق بودنه. نه عاشق ِ کسی بودن. اگه عاشق کسی باشی می دونی چیکار کنی ، می دونی باید دنبال همون بری ، می دونی تا ابد هر چی بشه فقط و فقط دلت اونو می خواد. ولی اگه عاشق کسی باشی که وجود نداره اونموقع گیج میشی. نمی دونی چیکار کنی ، هیچ راه ِ پس و پیشی نیست . نمی تونی به خودت تلقین کنی که عاشق نیستی ، حتی نمی تونی سعی کنی که بازم عاشق باشی . همش از خودت میپرسی که چی ؟ تا کی ؟ واسه چی ؟

*من عاشق شدم . عاشق هم موندم . عاشق آدمی که قبلا" وجود داشت . آدمی که من اسمش رو کامل می گفتم . اسم کاملش واسه خودم بود . اونی بود که من عاشقش شدم . واسه اولین بار . ولی اون انقدر عوض شد که من حتی دیگه به اون اسم نمی تونم صداش بزنم . اسم مخففش رو می گم ، مثل همه دوستاش . اونقدر تغییر کرد که لایق اینه که اسم دیگه ای داشته باشه. اون حتی اونقدر تغییر کرد که بفهمه من دیگه به دردش نمی خورم . فهمید که واسه پیشرفت باید گذر کرد از خیلی چیزا . حتی ...

*آدم این موقع ها نمی تونه کاری بکنه . اصلا" نمی دونه که چیکار باید بکنه. شاید هم من چیزی به ذهنم نمیاد . این روزا ذهنم از یه اره درخت بری که پدر ِ پدر ِ پدر جدم توی انبار گذاشته کند تر شده.من دنبال همون آدمم. منظورم از لحاظ شناسنامه ای نیست همون آدم . یکی که تکرار کنه واسم اون حس رو . من اون حس ناب رو از نو می خوام. اون حسی که وقتی از خواب بیدار می شدم و حس می کردم اون شخص ِ خاص ، اون موجودی که بی نظیر بود توی هستی ِ من ، کنارمه ، رو می خوام.

*فکر کنم بگردم دنبالش . من عاشق می مونم . نمی دونم تا کی ، فقط می دونم که هستم و خواهم بود . زیادی خودم رو درگیر چیزی کردم که همه بهش می گن زندگی . ولی من دلم نمیاد اسم زندگی رو روی هر روزمرگی ِ لجنی بزارم . زندگی واسه من این چیزای خسته کننده -پول ، درس ، دانشگاه و ...- نیست . زندگی واسه من یه عشق بازی ِ طولانیه که وقتی اول ِ شب شروع شد ، با طلوع ِ آفتاب بفهمی چقدر مست بودی . زندگی ِ من مستی ایه که با چشماش به وجود میاد . چشیدن ِ طعم ِ مقدس لب هاییه که با هر بوسه احساس می کنی داری لایق ترین پروردگار ِ دنیا رو می پرستی. پروردگاری که زندگی تو رو می آفرینه.

*اولین بارمه که دارم می نویسم ، منظورم طولانیه . این حرفا توی دلم تلنبار شده بود . فکر کنم از این به بعد باز هم طولانی بنویسم . حس ِ خوبی داره :)