حال و هوای من

ملال

2009-04-17T18:06:00.000-07:00

ملالی نیست غیر از دوری سه تا بچه آهو که جایی دور از من دارند می بالند و به قول محمد قرار است با بودن در کنارشان این ملال همیشگی که در سکوت دونفره مان رخنه می کند، رخت سفر ببندد برای همیشه. و ملال دوری از باغبانی که فرصت نیافت بالیدگی و شکوفایی گلهایش را تمام و کمال نظاره گر باشد و از میوه هایی که دارند و یا در آینده خواهند داشت کام بگیرد. ملالی نیست...نیست

بهانه های کوچک خوشبختی

2009-02-25T09:02:00.000-08:00

یهو بدون اینکه بفهمم، چهارشنبه برام شده بهترین روز هفته. روزی که محمد نیست و من خونه رو در اختیار خودم دارم و با خودم هستم. دیگه از استرس درسی محمد و یا استرس خرید و فروش سهام خبری نیست. خودم هستم و خودم. تازه فقط این نیست. چهارشنبه ها با اینکه همش چهار روز از آخر هفته گذشته و یا ما زنگ زدیم ایران یا اونا زنگ زدن و صداشونو شنیدیم؛ باز من می تونم به بهانه اینکه خواهرم اینا چهارشنبه ها میرن خونه مامانم اینا زنگشون بزنم و نه تنها با مامان بابام بلکه با خواهرم و سه تا دختراش حرف بزنم
و حال کنم. و باز سه روز بعدش به بهانه آخر هفته می تونم صداشونو بشنوم.

بازم خوشی چهار شنبه تموم نشده: احتمال اینکه بتونم با دوستی که به خاطر مشغله کاری و زندگی اون کمتر امکان دیدنشو دارم، چت کنم، تو چهارشنبه ها بیشتر میشه!!!

چهارشنبه هاست که من فرانسه درس میدم و کیف می کنم ازاینکه از مهارتی که به دست آوردم می تونم استفاده کنم. چهارشنبه ها ست که می تونم با فکر آزاد برای بقیه هفتم یا کارهایی که می خوام بکنم نقشه بکشم. و جدیدا چهارشنبه هاست که یک کلاس ورزش گروهی پیدا کردم که بر اساس حرکات رقص چاچا و سالساست و می خوام برم.

البته حواسم هست که بهتر اینه که بتونم در همه حالات و روزها خوش باشم که هستم. اما چهارشنبه ها کمی بیشتر. چهارشنبه ها نقطه اوج زندگی هفتگی من است.

غم و شادی

2009-01-20T09:52:00.000-08:00

یکشنبه پیش اولین روز تعطیل در یک مدت زمان طولانی بود که من احساس خوبی داشتم. قبل از اون عصر روزهای تعطیل که میشدغمم می گرفت. یک حس دلشوره آشنا میامد سراغم که هیچ پایه و اساسی نداشت. یعنی حتی وقتی هیچ مشکلی هم در کار نبود. اما این یکشنبه اینگارکه برای اولین بار خیلی احساس آرامش و شادی داشتم. خیلی مثبت بودم. اصلا یکدفعه خیلی مثبت شده ام. نمی دانم از چیست؟ اینکه کار نمی کنم؟ اینکه کارهایی که دوست دارم رو می کنم؟ اینکه قراره دوستان نزدیکمو به زودی ببینم؟ اینکه قراره دوباره برم سفر؟ اینکه... نمی دونم. فکر کنم یک تغییر اساسی در من اتفاق افتاده چون قبلا هم بوده که همه چیز بر وفق مراد بوده و من حس دلشوره داشتم و الان هم همچین همه چیز بر وفق مراد نیست. یعنی مثلا قبولی در دانشگاه و گرفتن کاری که باب میل باشد و اینها من را در حال انتظار گذاشته اند؛ اما از همیشه آرامتر و مطمئنتر هستم و شادتر.

اگر این شادی درونی دوام پیدا کنه نشونه اینه که من واقعاً تغییر کرده ام. اما خب انسان مخلوطی از حسهاست و شاید نتوان گفت که غم را می شود به کل از بین برد. اما به قول شاعر:

غم و شادی بر عارف چه تفاوت دارد؟

و یاد صاحبخانه تورنتومان می افتم که می گفت این کریشنا مورتی و امثال اونها کاری می کنند که انسان حس غم و شادی را تجربه نکند. فکر کنم اینطور نباشد. کاری که این عارفان می کنند به نظر من اینست که تحمل غم و شادی و از پسشان بر آمدن رو به آدم یاد می دهند.
من چه سبزم امروز و چه اندا زه تنم هشیار است

مهم نیست اگر هم اندوهی از پس کوه فرارسد چون

زندگی در جریان است.

زندگی دوباره

2009-01-03T13:42:00.000-08:00

شاید به ذهن اونهایی که من رو نمی شناسند بیاد که من شب خوابیدم و صبح پاشدم و این رو نوشتم. اما برای خودم و اونهایی که منو از نزدیک میشناسن اینجوری نبوده. من یک سیر درونی رو طی کردم. فعلا مایل نیستم جزییاتش رواینجا بنویسم . چون هم برای خودم کاملا روشن نیست و هم اینکه بعضی حرفها رو نمیشه اینجا گفت.

فقط همینو بگم که همون شبی که خواب از سرم پریده بود؛ قبل از اینکه اون حس به من دست بده، به یاد نظری افتادم که یک دختر اینگلیسی زبان برام گذاشته بود و چون بی ربط بود پاکش کرده بودم. بعدش اما رفتم یک نگاهی به وبلاگش انداختم. نوشته بود که زندگیش از پانزده سالگی شروع شده بود که عیسی مسیح رو شناخته بود. قبل از اون معتاد بوده و هزارتا کار خلاف می کرده. وقتی این رو به یاد آوردم از خودم پرسیدم:" زندگی من از کی شروع شده؟" اون لحظه نتونستم جواب خودم رو بدم. اما فرداش که دولت عشق رو نوشتم ، جوابم رو هم گرفتم. نه اینکه فکر کنم زندگیم کلا از دیروز شروع شده باشه. نه . اما میخوام بگم بخشی از زندگی من از دیروز شروع شد. یعنی وقتی که دیدم حس دوست داشتن چقدر می تونه واقعی باشه و فقط به یک نفر محدود نشه. نه اینکه این رو نمی دونستم. دیروز این رو لمس کردم، دیروز این حس برای من اتفاق افتاد. شاید به نظر خیلی عجیب بیاد، اما خب زندگی پیچیده هست و انسان پیچیده تر. هرکسی با شرایطی که داشته و داره درونش شکل میگیره. شاید اگر من بر روی خودم تمرکز نمی کردم تا این اندازه هم جلو نمی آمدم. برای همین کشفها و پیشرفتها هست که خودشناسی رو دوست دارم. و برای تجربه مدام و بیشتر این حسهای بازیافته دوست داشتن هست که بیشتر و محکمتر به زندگی وصل شده ام.

از دولت عشق

2009-01-02T09:03:00.000-08:00

دیشب باز خواب از سرم پریده بود. اما باز هم از اون حال و هواهای خوب بود که سراغم آمده بود. چندروزی بود که به یاد دوران کودکی و دوست دوران کودکیم افتاده بودم. همون که یک روز با هم دوتا نقاشی کشیدیم و به همدیگر دادیم و عهد کردیم هیچوقت اون نقاشیها رو از خودمون دور نکنیم و به عنوان نشانه دوستی ابدی نگهشون داریم. یادم نمیاد براش چی کشیدم . اما فکر کنم چون رنگ سبز دوست داشتم برام یه باغ کشیده بود و اونو به من تقدیم کرده بود.

یادم اومد به رابطه ای که باهاش داشتم. دوسال از من کوچکتر بود. هر هفته که عموها دور هم جمع می شدند ، ما هم پای ثابت جمعشان بودیم. تا به هم می رسیدیم می رفتیم توی اتاق هم برای بازی و گپ و نقاشی.کوچکتر که بودم ؛ بازی که می کردیم گاهی من جر می زدم ، اما همیشه می دانستم که اگر بفهمد مرا خواهد بخشید. نمی دانم غریزه کودکی بود یا حسی که آشتی رو به قهر ترجیح میداد. تقریبا اینگارهیچوقت به طور جدی قهر نکردیم. بزرگتر که شدیم و مدرسه هامون یکی شد برای یه مدت کوتاه، خیلی خوشحال بودم. حالا دیگه وقتی به هم می رسیدیم حرفهای بیشتری برای گفتن داشتیم. حالا اون از آرزوهاش برام می گفت که می خواد ستاره شناس بشه و از مدرسه و مسایلی که پیش میومد. من هم شده بودم خواهر بزرگتر. انگار همه چیز با هم جور شده بود. اون خواهری نداشت و من هم از اینکه همیشه بچه کوچیکه خانواده باشم مفری یافته بودم . گاهی شبها که بزرگترها تا دیروقت می ماندند، من و اون هم رو تخت کنار هم دراز می کشیدیم و بیشتر وقتها این اون بود برام از کتابی که باز بیشتر علمی بود و جالب می خواند. گاهی خوابم می برد. او هم ساکت می شد. من بیدار میشدم و دوباره تشویقش می کردم که بخواند. اینگار هیچوقت نمی خواستم که این اتصال بین ما قطع بشود.
گاهی که به خاطر درس نمیامد خونمون خیلی دلگیر می شدم. انگار همه شادی روزهای جمعه در همون با هم بودنمون خلاصه می شد.

تا اینکه بزرگ شدیم و هر کدوم به راهی رفتیم و تا اینکه دیشب... نمی دونم چی شد و یا این حس از کجا اومد. اما مطمئن هستم که حس واقعی بود. خیلی خیلی واقعی. نمی دونم چطوری توصیفش کنم و یا چطور به حسهای مشابه دیگری که درست در همون حول و حوش زمانی به من دست داده بود، مقایسش کنم. حس دوست داشتن رو میگم. پیش از اون محمد رو دوست داشتم و پدرم رو به طرز باور نکردنی و مادرم رو به خاطر خوبیهایی که کرده بود؛ و بچه های خواهرهامو بدون توقع دوست داشتم. تازه گیها متوجه عشق عمیق عمه که از داشتن بچه بی نصیب مانده بود، به خودم شده بودم و اینگار تازه معنی تمامی حرکات مادرانه اش را می فهمیدم: وقتی که درفرودگاه اشک می ریخت از رفتنم و مدام با تلفن احوالم را می پرسید و دلواپسیهای مادرانه نشان می داد برای سلامت و موفقیتم. و عمه دیگرم که حکم مادری داشت به گردن پدرم و برایم شال وکلاه می بافت و می فرستاد بی هیچ چشمداشتی. و حالا این دوست دوران کودکی که بزرگ شده بود و متفاوت از من؛ اما من هنوز دوستش داشتم. و خواهر خودم که با وجود فاصله سنی و حرفهایی که یک وقتهایی زده بود و مرا رنجانده ، موقع خداحافظی اشک در چشم داشت و مرا شوکه کرده بود.

نمی دانم چطور بگویم : انگار که این حس عین یک پر خیلی سبک نشسته بود روی قلبم . یا نه انگار که همیشه اونجا بود اما من هیچوقت به این شدت حسش نکرده بودم. صدایی در درونم به من می گفت: آره این خود خودشه؛ دوست داشتنه. تو دوست دوران کودکی تو دوست داری. هرچقدر هم که مثل تو فکر نکنه یا یک کارهایی کنه که تو خوشت نیاد اما تو دوستش داری و این انگار یه جایی اون دوردورها در زمان در دلت کاشته شده بود و همیشه با تو. حالا که کشفش کرده بودی ، می دانستی که این حس همیشه با تو بوده بدون اینکه بدانی.

و یا عشقی که شکل گرفته بود خیلی زیرپوستی و آرام و مطمئن به مادر محمد که یواش یواش اینگار مادر خودم شده بود و خواهرش که اینگار خواهرم. این را از بغل کردنهای موقع خداحافظی خوب خواهی فهمید. مثل وقتی مدیر مدرسه ای که در آن درس می دادم بغلم میکرد. محکم و گرم و مطمئن ؛ و با عشق.

و این دوستی اخیرکه دوسالی میشد با اینترنت شروع شده بود و ازشباهتهای فکریمون نشات می گرفت و هرروز و با هر گفتگو رشته اش پررنگتر میشد گویی. تا جایی که من شده بودم خاله پسرش و دلم غنج می رفت از دیدن عکسهاش و فیلمهایی که برایم می فرستاد با اینکه سرش آنقدر شلوغ بود با کار و بچه.

و عشقی که امید داشتم خالیهای خیالی درونم را (الان می فهمم که چقدر خیالی بودند این خلاء ها) پرتر کند با داشتن بچه ای که در آینده خواهم داشت؛ قبلها که این عشقها هنوز برایم شناخته شده نبودند.و حسهایی که واقعی هستند و اشک در چشمانت می نشانند

و خیلیهای دیگر که دوستشان داری بی آنکه بدانی و یکهو مثل دیشب به دلت هجوم میارن و تو رو غافلگیر می کنند. خیلیها که در نظر اول شاید اصلا ندونی که دوستشون داری. شاید اگر اینها رو قبلا جایی می خوندم ؛ اینقدر برام جدی نبود که حالا که واقعا حسشون کردم.

و من همچنان فکر می کنم که عشق و دوستی و این حسهای لطیف شبیه به اون از هر حس دیگری باید به انسان نزدیکتر باشند ، اگر باور دارد که این دنیا صاحب دارد.

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر
یادگاری که در این گنبد دوار بماند

ادامه دارد

میم مثل خودم

2008-12-27T16:14:00.000-08:00

این پست دلخوشکنکی بیشتر نیست برا خودم. به دل نگیرید. چون آدم باید همیشه خودش رو با خودش مقایسه کنه و پیشرفتشو به نسبت شرایط خودش ارزیابی کنه.

چندروز بود می خواستم این رو بنویسم اما نمی دونستم بقیه دوستانی که شاید زندگیشون شبیه به اینی که اینجا میگم باشه ، چی برداشت خواهند کرد. ولی فکر کنم با جملات اولی که نوشتم ، تکلیف معلوم باشه.

فکر می کردم من موقعیتم شبیه کشور ایران هست و اونهایی که از نظر موقعیت شغلی و زندگی و مالی به ظاهر جلوتر از من بودند شبیه کشور امریکا هستند. همونطور که ایران به سبب تاریخی که داشته از امریکا و جهان عقب افتاده؛ من هم به علت شرایطی که داشتم که مثل شرایطی که ایران در برابر اشغال گران داشته ، از کنترل من خارج بوده؛ به ظاهر از نظر تحصیلات و شغل و استقرار از همدوره هایم شاید بشه گفت که عقب افتادم . اما مثل ایران که خیلی منابع بالقوه داره من هم تواناییهای بالقوه ای دارم که بی صبرانه در راه تحقق اونا گام بر می دارم. در این میون کسانی بوده اند که این راهی که من در ابتداش هستم رو قبلا رفتن و تجربه کردن. مثل امریکا که تجربه پیشرفت تکنولوژیک داشته. اما امریکا در این راه به این نتیجه رسیده که در مصرفگرایی زیاده روی کرده و حالا با روی آوری به تکنولوژی سبز داره این اشتباه در هدر دادن منابع رو جبران می کنه. در این میون ایران میتونه از این تجربه امریکا و کشورهای غربی استفاده کنه و بجای تکرار اشتباه اونها از منابعش در جهت تولید انرژی سبز بهره بگیره. این درصورتی محقق میشه که ایران از تواناییهاش نهایت استفاده مفید رو بکنه و از محققهاش و به اونها بها بده. من هم همینطور می تونم ازتجربه اونهایی که جلوتر از من هستند استفاده کرده و خودم رو به اونها برسونم. به شرطی که از تواناییهام نهایت استفاده رو بکنم. چون من برخلاف اونها فقط یک شانس دیگه دارم. اونها هنوز وقت دارند که یه مسیر دیگری رو هم امتحان کنند . اما من در واقع دارم از شانس دوم خودم در دوره دوم زندگی حرفه ایم استفاده می کنم.

همه اینها رو گفتم اما باز دوست دارم اینها برام به هدف تبدیل نشه. دوستدارم پیشرفت برام فقط وسیله باشه برای زندگی کردن و مشغول بودن. دوست دارم همچنان جهانبینی خودم رو حفظ کنم. ممکنه مثل گربه ای به نظر برسم که دستش به گوشت نمی رسه؛ اما برام مهم نیست. مهم حس من هست و حالم در هر مرحله از زندگی . بقیه چیزها مثل تحصیل و کار و مال تنها وسیله هستند برای گذران زندگی.

خداوند است او که ذات بی مثالش نگردد هرگز از حالی به حالی

2008-12-16T14:09:00.000-08:00

حالم خوب بود. خیلی خوب. دوماهی میشد که اینقدر خوب بودم. اصلا از اینرو به اونرو شده بودم. از بد و خوب شدنهای متناوب و هر از گاهی زندگی رو زیر سوال بردن ، رسیده بودم به حالت خوشایندی که پایدار بود. دیگر سر کار نمی رفتم. کتابهایی که می خواستم می خواندم. هروقت می خواستم می خوابیدم و هروقت می خواستم بیدارمی شدم. هر کار دوست داشتم می کردم. تصمیم گرفتم برم داوطلبانه در مدرسه فرانسوی کار کنم تا هم فرانسه ام تقویت شود و هم رزومه ام پر پیمان. هیجان زده بودم. تصور اینکه فرانسه ام چقدر زود می تونست پیشرفت چشم گیری کنه ، من رو امیدوار می کرد. تا اینکه همین دیروز که یک مرحله به تحقق تصمیمم نزدیکتر شدم؛ مدیر مدرسه از من خواسته بود که در دو روز آینده به مدرسه برم تا برنامه رفتنم رو تنظیم کنه. از عصر یکم ناآرام بودم. اینگار اون حالت آشنای قبلی داشت مرموزانه در من نفوذ می کرد. زندگی رو مثل یک اتاق انتظاربزرگ تصور می کردم که یکجورایی تا نوبتم بشه برای رفتن به اتاق دکتر (که با مرگ فرا می رسید) باید خودم رو با چیزی مثل مجله های روی میز دکتر سرگرم می کردم؛ و این کار روتو اون لحظه بی نتیجه می دونستم. سعی کردم محلش نذارم. شب در حالی که دراز کشیده بودم از محمد پرسیدم: چرا دنیا اینجوریه؟ چرا نمیشه هروقت که آدم بخواد بره سر کار؟ چرا بجای دو روز ، سه روز یا بیشتر تعطیلی نداریم؟ چرا...اونوقت بود که محمد گفت این فکرها برای این به ذهنم اومده که نظم زندگی روزانم داره با رفتن به مدرسه بهم می خوره و شاید من کتاب خوندن رو بیشتر از کار کردن دوست دارم.

اما مگه من یادگیری فرانسه رو هم دوست نداشتم؟ مگر این هیجان انگیز نبود برام که با اونهایی که این زبان رو حرف می زدند ارتباط داشته باشم؟ چرا. این فکر و فکر اینکه با بچه ها خواهم بود آرومم کرد.

صبح همانطوری که از شب پیش در ذهن داشتم در گوگل جستجو کردم برای پیدا کردن حقایق علمی در مورد کسانی که تا پاسی از شب خوابشان نمی برد و فعال هستند. چون خودم از این گروه بودم. متوجه شدم که این یک بی نظمی در خواب شناخته شده که باعث افسردگی و بیماریهای دیگر میشه. من دقیقا یک ماه بود که خوابم اینطوری شده بود. البته قبلها هم می دانستم که من شبها بی خواب و پرکار می شوم و گذاشته بودمش به حساب حالت خاصی که مخصوص من بود. امروز متوجه شدم که این ناراحتی است که خیلیها را در بر می گیرد و روش تحقیق شده. و کسانی که ساعت درونیشون تنظیمش به هم خورده

اما اینجا برای من دو سوال پیش اومده. یکی اینکه این بی نظمی در خواب تنها ظاهرا وقتی مشکل ایجاد می کنه که فرد مجبور باشه برای کار صبح زود از خواب بیدار شه. نمی دونم آیا در حالتی که من دارم هم ایجاد مشکل می کنه یا نه. باید این رو بیشتر جستجو کنم. دیگر اینکه آیا این حس ناآرامی که از دیروز در من ایجاد شدحاصل این بی نظمی در خواب من است؟

داشت یادم می رفت بگم: دیشب برام خیلی جالب بود که یک جور خاص فکرکردن چقدر می تونست حال آدم رو از این رو به اون رو بکنه. با یک استدلال محمد نگرانیهام رفع شده بود. بعد از نوشته بالا محمد پیشنهاد داد بریم استخر. رفتیم. تو استخر فکر کردم چه کاریه مردن وقتی آدم نمی دونه اونجا چی قراره سرش بیاد. اما حداقل اینجا این همه کارهای جالب هست که میشه کرد. یعنی ورزش چنین اثری رو در من داشت؟ آیا فکر مرگ اثری بود که دنبال کردن مطالب عرفانی بر من گذاشته بود و هروقت که اتفاق ناخوشایندی می افتاد و یا احساس کسلی می کردم با اون حس قاطی میشد و من رو گیج می کردو باعث میشد که فکر کنم افسرده هستم؟ کلا با خود در پیچیدن برای خودشناسی کار آسونی نیست و میتونه خطرناک باشه. باید بیشتر مواظب باشم و با مطالعه پیش برم.

تو استخر که بیشتر فکر کردم ، دیدم که من در این هشت سالی که با محمد بودم از همیشه شادابتر بودم و الان هم که در اوج اون شادابی هستم. می خوام کم کم هم خوابم رو نظم بیشتری بدم و شبها زودتر بخوابم . .
.

رویاها

2008-12-12T13:16:00.000-08:00

من الان اون شپشه هستم روی سر خرگوشی که شعبده باز بزرگ از کلاهش اوورده بیرون. می خوام از موهای خرگوشه برم بالا ببینم اونور چه خبره.( با اقتباس از کتاب دنیای سوفی اثر ...واقعا مهمه بدونیم اثر کیه اینجا؟) یادم نمیاد. قدیما خوندم.

می خوام مطالعاتم رو جهت بدم. دوست دارم تاریخ رو بیشتر بدونم. در این میان تاریخ زنانه هم من رو وسوسه می کنه تا جایی که شاید رشته مطالعات زنان رو هم به عنوان یک رشته همزمان با زبانشناسی دنبال کنم.

و اما رویاهای من. البته تا چند روز پیش یکی بود. حالا شده دوتا. میشه؟

چند روز پیش این حس رو داشتم که دوست داشتم زودتر درسم در اینجا تموم بشه و برگردم ایران و شمال ایران جایی در طبیعت مستقر بشم و تا آخر عمرم از طبیعت دور نشم. می دونید چند وقته که من از طبیعت دور بودم؟

اما رویای دومم رو فردا در قسمت کتابخوانی میگم چون به اون ربط داره!!!

اما حاضر نیستم که اونطوری که خانم انوشه انصاری ، اولین زن ایرانی مسافر ماه ، در وبلاگش پرسیده عضوی از بدنم رو بدم برای رسیدن به این رویاها. آیا این امتناع نشاندهنده کیفیت رویای من هست؟ و یا اینکه میشه گفت داشتن سلامتی رویای درجه یک منه؟

بازی خوشگل کردن وبلاگ یا کارآمد کردنش

2008-12-11T10:57:00.000-08:00

جستجو و یادگیری درباره چگونگی طراحی وب و زبانهای مخصوصش به یکی از بازیهای روزانم تبدیل شده. وقتی نکته ای رو کشف می کنم ،کلی کیف می کنم.

این آقای عزیز هم به من خیلی راهنمایی فرمودن. ازشون ممنونم.

اگر دیدید هرروز یک قسمتی از این وبلاگ تغییر کرد تعجب نکنید. چون روزی نیم ساعت بیشتر نمی خوام بذارم روی کارآمدتر کردن و چشم نواز کردن این وبلاگ.