ben melike

Tamara & Giovanni

2011-08-30T06:32:23Z

Haftasonu Bryan Afganistan’a gitmeden önce saka kuşlarını bana emanet etti.

Beyaz dişi saka Tamara

ve tarçın renkli erkek saka Giovanni.

Yıkanmayı çok seviyorlar.

Sirenler

2011-07-23T21:00:59Z

Ocak ayında bir gün, plajda dizlerime kadar suya girip yeni ses kayıt cihazımı sonsuz ufuklara yönelttim. Kayıt süresince güneş battı, dalgalar sıcak, koyu renklere büründü. Bu dalgalar sesimle birlikte sonsuzluktan gelen gizemli okyanus şarkılarının şekline büründü.

Sirens by queenmelike

Yukarıdaki Soundcloud’a yüklediğim yüksek kaliteli versiyonu. mp3 olarak indirmek isteyenler için:

Sirens (13:43)

siren (Yunan mitolojisi) Güzel şarkı söyleyerek denizcileri aldatan deniz perisi.

Bir Sıkıntı Kaynağı Ortadan Kalktı

2011-06-26T07:45:55Z

Blogumun iPhone’da görünüşü son birkaç aydır beni rahatsız ediyordu. Bilgisayar ekranları için tasarladığım görüntü, cep telefonlarında okunmak için hiç de pratik değildi.

Bu haftasonu Cumartesi akşamını evde oturup yaratıcı bir proje için ayırmıştım, onun için bu zaman diliminde blogun cep telefonu versiyonunu ekledim. Duyulduğundan çok basitti. WordPress’teki gerekli eklendiyi yükleyip ayarlarıyla oynadım. Bu akşam sil baştan cep versiyon yazılımı üretecek durumda değildim. Bu tip ağır projeleri Matchingfreak için yaparım belki bir gün.

İşte şimdi böyle görünüyor. Çok daha iyi oldu! Bu formattaki blogları telefondan okuması daha zevkli oluyor. Benim zaman zaman birçok sıkıntı kaynağım oluyor. En azından kontrol edebildiklerimi ortadan kaldırabilmeliyim.

İkiz Martılar

2011-06-25T06:48:45Z

Bugünkü Catalina Adası gezimizde gördüğüm en acayip şey, her an yan yana duran ve senkron bir şekilde öten bir çift martıydı. Gagalarını açtıklarında, sesin iki kuştan çıktığının farkına bile varamıyordunuz. Böylece bir martıdan mümkün olamayacak uzunlukta bir ses olarak duyuluyordu. Gün içinde onları birkaç kere gördüm. Bir keresinde iskelede yan yana dururken bir anda garip bir inlemeyle, ikisi de kanatlarını çırparak aynı yöne koşmaya başladı. Her ikisi de aynı anda aynı sesi çıkarıp aynı hareketleri yapıyordu! Bu nasıl birşeydir böyle? Hala aklım almıyor.

USC dönemi başlıyor

2011-06-19T21:12:47Z

Bu sonbahar USC’de kimya mühendisliği masterına başlıyorum. Fakat, aynı anda normal işime devam edeceğim!

MIT’den mezun olmadan önceden beri yüksek lisans isteyip istemediğim düşüncesi beni rahatsız ediyordu. Çoğu kişi bana iş hayatına atılınca yüksek eğitimin çok zahmetli görüneceğini tembihlerdi. Üç senelik çalışma hayatımda kendimi bu tuzağa düşmeye başlamayı istemedim. Ne kadar beklersem o kadar zor olacak. Şimdiki işimi çok seviyorum. Tecrübe kazandıkça bana verdikleri görevler daha komplike ve ilginç oluyor. Şimdiye kadar okulda öğrenemeyceğim çeşitli şeyler öğrendim. Üstüne alacağım dersler böylelikle daha çok anlam kazanacak ve kazandıracak. Ayrıca ileride PhD düşünürsem, bir okula girmemde ya da karar vermemde yardımcı olacak.

Aynı anda okuma ve çalışma beni biraz ürkütüyor. Zaten şimdiki halimle kendime az vakit ayırabiliyorum. Üstüne ders ekleyince nasıl olacak? Haftada bir koro provalarına ve keman derslerine gitmeye devam edecek miyim? Zaten şimdi az gördüğüm arkadaşlarımı daha mı az görmem gerekecek? Bu sorularla karşılaştığımda aklıma MIT’de bir keresinde yedi ders aldığım dönem geliyor. Hem de o dönem sosyal hayatım da pek canlıydı. Demek ki isteyince oluyor. MIT’e gitmemin en büyük yararlarından biri de o oldu zaten… sandığımdan daha çok şeyin üstesinden gelebilmemin ıspatı.

Bu sizin için ne anlama geliyor? Büyük ihtimalle bloguma şimdikinden daha da az yazacağım! Ama tersi de olabilir. Ne kadar yoğunsam vaktimi o kadar iyi değerlendirebiliyorum. Zaten şimdi bile bloguma o kadar sık yazmadığım için master yapmam herhalde sizin hayatınızı o kadar etkilemeyecek!

En heyecanlandığım kısım da yine konser bileti alırken öğrenci indirimi alabilmek! Çok konsere gittiğim için okulu bitirdiğimden beri en büyük hayal kırıklıklarımdan biriydi de…

Yeni keman

2011-06-06T05:19:50Z

Mart ayında, üç senedir çaldığım başlangıç düzeyi kemanımın yerine daha iyi bir keman ısmarladım. Benim şansıma tam o sıralar iş hayatım yoğunlaştığı için yeni kemanımı daha sadece birkaç kez çalabildim.

Kemanın sesi, rengi gibi, eskisininkine göre daha zengin ve güzel. Şimdi bu kemana layık olabilmem için daha çok çalışmam gerekiyor.

Matchingfreak 1000 Kıyafete Erişti

2011-05-23T06:01:02Z

Matchingfreak websitemde toplam 1000 kıyafete erişmemi, kısa bir “belgesel” yaparak kutlamaya karar verdim. Şimdilik sırf İngilizce, ama belki ileride İngilizce bilmeyenler için altyazı da eklerim.

Videoyu bir hafta içinde yaptım. iMovie, bedava bir program için hiç de fena değildi. Yaparken çok eğlendim. Çocukluğumda kendi kendime “televizyon programları” yaptığım zamanları anımsattı!

Başarısızlık Örneği

2011-05-03T00:51:27Z

Indaba Music‘in Daft Punk yarışması düzenlediğini görür görmez katılmaya karar verdim. Verdikleri parçayı Barok stiline uyarlayarak orjinal bir parça yaratmayı hayal ettim.

Ne yazık ki parçayı istediğim gibi yapabilmem için yeteri kadar vaktim yoktu. İşyerinde beklenmedik bir neden yüzünden bütün ay haftada 60-84 saat çalışmamız gerekti. Ne zaman biteceği de belli değildi. Yarışmanın son haftası, 84 saatlik bir haftadan sonraki iki gün tatilim kalmıştı bir tek.

İlk gün temaları yaratıp notaları yazdım. İkinci gün baş ağrısından duramayana kadar keman kayıtları yaptım. Tahmin ettiğim gibi aranjmanı düzenlememe vakit kalmıştı. Mecburen ertesi akşam işten dönünce bitirecektim. On iki saat çalıştıktan sonra eve gelip sabah 6′ya kadar aranjman üzerinde çalıştım. Bitirip teslim eder etmez üstüme birşeyler giyip doğru işe gittim ve 12 saat daha çalıştım. O günün sonunda pestilim çıkmış halde eve döner dönmez uyudum.

Bu yarışma uğruna 38 saatlik uyanık kalma işkencesi değdi mi acaba? En azından aranjmanımı vaktinde teslim edebilme hedefime ulaştım. Fakat parçamdan memnun kalmadığım için geçen seneki yarışmada yaptığım kadar reklamını yapamayacağım. Konsept iyi, ama yorumu kötü. Kısıtlı vakitte ancak bu kadarını yapabildim.

Ama bunun yüzünden bana oy vermemezlik yapmazsanız sevinirim.

Deli Kuş!

2011-04-18T06:16:14Z

Dün arabamla eve dönüyordum. Bir telefon konuşması yapmak için en yakın parka girdiğimde bu görüntüyle karşılaştım!

Hayallerimin Konseri.

2011-04-04T08:19:54Z

Birkaç ay önce İngilizce blogumdaki son 10 senedir yazdıklarımı tek tek okurken, MIT’den mezun olalı üniversitemden hiç bahsetmemiş olduğumu farkettim. Son üç senedir MIT’nin bu şehirdeki mezunlar klübünün sekreteri olarak bunu kendime hiç yakıştıramadım. Hem de mezun olduktan sonra üç kere ziyarete bile gitmiştim. Hiç lafını etmemişim.

Bu sene, MIT’nin kuruluşunun 150. yılı. Okul da bu büyük dönüm noktasını MIT150 adında birkaç ayı kapsayan festivaller, sempozyumlar, ve diğer etkinlikler topluluğuyla kutluyor. Ben de Los Angeles’ta çaresiz bir şekilde salyalarım akarak Boston’da olamama acısını yaşıyorum.

Salyalarımı en çok akıtan etkinlik, üç ayı kapsayan FAST: Festival of Art, Science, and Technology (Sanat, Bilim, ve Teknoloji Festivali). Evet, MIT’de sanat de öğretiliyor, ve benim gibi müzik bölümünden mezun olan öğrenciler bile var. Bu festivalde en çok görmek istediğim konser, 15 Nisan’daki New Music Marathon konseri. Bu konser RÜYALARIMIN KONSERİ ve ne yazık ki gidemeyeceğim. Kronos Quartet, Bang-on-a-Can, Wu Man, Gamelan Galak Tika, ve MIT Korosu’nun konuk oldukları BEŞ saatlik bir modern müzik maratonu! Dünyada bir daha ne zaman bu kadar muhteşem bir konser olabilir ki!? Ciddi ciddi sırf o konseri görebilmek ve ertesi gün dönmek üzere Boston’a uçak bileti bile baktım. Ne yazık ki konser kötü bir haftasonuna geliyor. Hem o gün özel birinin doğum günü, hem de o haftasonu koro konserim var. Üstelik daha bir aydan az bir süre önce Boston’a gitmiştim bile. Biraz ziyankarlık olur. Haftalarca uzun uzun düşündükten sonra gitmemeye karar verdim. Keşke internetten verseler! Ne güzel olurdu…

Yakın geçmişte Boston’da olduğumu söylemiştim. Oradayken FAST’in bir parçası olan 5 Mart’taki Language of Music (Müzik Dili) konserine gidebildim. Konserdeki bütün yapıtların MIT müzik profesörlerinin besteleri olduğu için pek hoştu. Sınıf arkadaşım Justin’la birlikte eski profesörlerimizin birbirinden farklı ve güzel müzik stillerini dinledik. Konserden sonra da profesörlerimin beni henüz unutmadıklarını görmek beni memnun etti. Bu konseri 15 Nisan’dakinin yerine bir teselli olarak görüyorum. Şimdi izin verirseniz köşeme çekilip somurtmaya devam edeceğim.